အောစာအုပ်

မောတယ်..ကိုကိုရယ်

“ဘောြ … ဘောြ”
“ဘူ … ဘူ”
ကမ်းနားမှာ သင်ျဘော ကပပြှနပြှီ။ ဦးဦးးဒီသင်ျဘောနဲ့ ပြနပြါလာမှာလား။ ညိုမီ စကဘြီးလေးနဲ့ သှားသှားကြည့်ရြတာ အမော။ လူတွသော ကုနသ်ှားတယ်။ ကိုက ပါမလားဘူး။ ညိုမီ စိတည်ဈတယ်။ သင်ျဘောကြီးရယ် ဘာလို့များ ကိုကို့ကို ခေါမြလာတာလဲ။ စိတမြကောင်းစွာနဲ့ စကဘြီးလေးကို တွန်းပြီး ညိုမီ ပြနလြာခဲ့တယ်။ ကိုကိုရယ် ဘယတ်ော့များမှ ပြနလြာမှာလဲ။ ညိုမီ လှမ်းလှပြီ။
ကိုကို ရနကြုနမြှာ ပြောန်ပြေီလား။ ကိုကို ပြနမြလာတော့ဘူး။ အတွေးတွကေ ဝမ်းနည်းစိတကြို ခေါဆြောငလြာတယ်။ မကြရြညတ်ှနေဲ့ အတူပေါ့။ ညိုမီ တိတတ်ိတလြေး ငိုခလွိုကတ်ယ်။ ကိုကို မကောင်းဘူး။ ညိုမီ့တယောကထြဲကို ထားသှားတယ်။ ရနကြုနမြှာ ကြောင်းသှားတကတ်ဲ့ ကိုကို ရီးစားတွမွေား တွေ့နပြေီလား။ ညိုမီ့ရငထြဲမှာ စိုးရိမစြိတတ်ှေ တဖြားဖြားပေါလြာတယ်။ အတွေးတွနေဲ့ ရူးပြီ ကိုကိုရယ်။

ညိုမီ့အိမန်ဲ့ ကိုကို့အိမကြ ကပရြပ်။ နှစ်ထပတ်ိုကြ နှစ်လုံးက ခွံစည်းရိုးပဲ ခွားတယ်။ ဖဖတေေို့ကတော့ အောကမြှာပဲ အိပတ်ယ်။ ပြဲရုံလိုမွိုး ဖြင့ထြားတော့ ညိုမီ့ကို သိပအြောကမြဆင်းခိုင်းဘူး။ ညိုမီ စာကကြလြို့ရအောင် အိမပြေါထြပမြှာ ထားတယ်။ ညိုမီ့အခန်းထဲက ပြတင်းပေါကန်ဲ့ ကိုကို့အခန်း ပြတင်းပေါကန်ဲ့က ကပရြပပြဲ။ တိုကန်ှဈလုံးခွားနပမေယေ့ြ ကိုကို ခုနကြူးတတတ်ယ်။ ညဖကြ ကိုကို ခုနကြူးလာပြီး ညိုမီ့အခန်းထဲမှာ အိပခြဲ့တဲ့ နေ့ရကတ်ှကေို ညိုမီ ဘယလြိုလုပမြေ့လို့ရမှာလဲ။ ကိုကို အရမ်းဆိုးတယ်။ ညိုမီ အရမ်းလှမ်းတယ်။
အမှနဆြို ညိုမီက သိပလြှတဲ့ ပန်းကလေးပါ။ ဖဖေေ မမရေေဲ့ ကောင်းမှတွေေ ဆကခြံခွင့ရြထားတော့ လှတာပေါ့။ မကြလြုံးဝိုင်းဝိုင်းလေးရယ်၊ ပါးခွိုင့လြေး နှစ်ခုရယ်၊ လေးထောင့ဆြနတ်ဲ့ မကြန်ှာ၊ ကြောလယလြောကရြှညတ်ဲ့ ဆံပင်၊ ရှိသင့ရြှိထိုကတ်ာထကြ ပိုနတေဲ့ ရငတ်ှေ တငတ်ှနေဲ့ ညိုမီ သိပလြှတယ်။ ၈ တန်းလောကမြှာ ညိုမီ အလှသှေးတွေ ကြှယလြာတယ်။ ရာသီပန်းပြင့ပြှီး ညိုမီ ထွားလာတယ်။ ရငတ်ှေ ထွားလာတယ်။ တငတ်ှေ ကားလာတယ်။ ညိုမီ လူကြီး ဖြစ်လာပြီတဲ့။ အဲဒီတုန်းက ကိုကိုနဲ့ ညိုမီက ဘာမှ မဖြစ်သေးပါဘူး။ ကိုကိုလဲ ရိုးရိုးသားသား၊ ညိုမီလဲ ရိုးရိုးသားသား ဘာစိတမြှ မရှိသေးဘူး။ ကိုကိုက ညိုမီ့ထကြ တနှစ်ကြီးတယ်။ တတန်းလဲ ကြီးတယ်။ ညိုမီ ဆယတ်န်းပြီးတဲ့အခွိန် ကိုကို ရနကြုနမြှာ ကြောင်းသှားတကရြမယတ်ဲ့။ ကိုကိုက စာမှာ သိပတ်ောတ်ာ။ အငဂြငွန်ီယာကြောင်း သှားတကရြမှာတဲ့။ ညိုမီနဲ့ ကိုကို ခွဲရမယ့န်ေ့လေးကို ညိုမီ သိပသ်တိရတာပဲ။ တသကလြုံးလဲ မေ့နိုငမြှာ မဟုတဘြူး။
အဲဒီညက မိုးတွေ သည်းသည်းမဲမဲ ရှာတယ်။ ညိုမီ ဆုတောင်းတယ်။ သင်ျဘောတွေ မထွကပြါစနေဲ့လို့။ ကိုကိုနဲ့ မခွဲချင်ဘြူး။ ညိုမီ ငိုနတော သိလို့ ကိုကို ပြတင်းပေါကကြနေ ကြောပြှီး ညိုမီ့အခန်းထဲကို ဝငလြာတယ်။
“မငိုပါနဲ့ ညိုမီရယ် ကိုကိုက ရနကြုနမြှာ ကြောင်းသှားတကမြှာပါ”
“ညိုမီ ကိုကိုနဲ့ မခွဲချင်ဘြူး”
ညိုမီ ကိုကို့ကို ခစွတ်ယ်။ ကိုကို့ ရငခြှငထြဲမှာ ခေါင်းလေးတိုးပြီး တအီးအီး ငိုပစ်လိုကတ်ယ်။ ပြောမပြတတအြောင် ဝမ်းနည်းမှုက မကြရြညတ်ှေ မဆညန်ိုငအြောင် ညိုမီ ဖြစ်နပြေီ။
“မငိုနဲ့နောြ တိတ် တိတ်”
“ဟင့ြ ဟင့ြ ငိုမှာပဲ ကိုကိုက မနကဖြှနဆြို သှားတော့မှာ”
“ညိုမီ ကိုကို့ကို ခစွလြား”
“ခစွတ်ာပေါ့ ကိုကိုရယ် ညိုမီ့စိတထြဲမှာ ကိုကိုပဲ ရှိတာ ကိုကို မသိဘူးလား”
“သိတယ် သိတယ် မော့ပါအုံးကြာ”
မကြရြညတ်ှေ တွဲလှဲခိုနတေဲ့ကြားက ကိုကို့ကို မော့ကြည့်လြိုကတ်ယ်။ ကိုကို ညိုမီ့ကို နမ်းတယ်။ ညိုမီ ရငတ်ှေ တုနလြိုကတ်ာ။ ကိုကို တခါမှ ဒီလိုမွိုး မနမ်းဖူးဘူး။ ညိုမီ ကြောကတ်ယ်။ နှုတခြမ်းလေးကို တင်းတင်းစေ့ထားတဲ့ကြားက ကိုကို့ နှုတခြမ်းတွကေ ညိုမီ့နှုတခြမ်းတွကေို သှေးဆောငန်တယ်ေ။ ညိုမီ မတွန်းရကဘြူး။ ကိုကို ညိုမီ့ကို ဖကထြားတယ်။ ဖကထြားတဲ့လကတ်ှကေ တဖြေးဖြေး အောကဆြင်းလာတယ်။ ညိုမီ့တငပြါးတွနေားကို ကိုကို့လကတ်ှေ ဝဲလာတယ်။ ညိုမီ ကြောကတ်ယ်။ ရငတ်ှခေုနတ်ာလဲ အရမ်းပဲ။ ထိန်းထားတဲ့ကြားက ကိုကို့နှုတခြမ်းတွကေ ညိုမီ့နှုတခြမ်းတွကေို စုပယ်ူသှားတယ်။ အသဲအူတွေ ဗှောင်းဆနမြတတပြဲ ကိုကိုရယ်။ ညိုမီ့စိတတ်ှေ ယိမ်းယိုငသ်ှားတယ်။ ကိုကို့လကတ်ှေ ညိုမီ့တငပြါးကို ပြတတ်ယ်။ ကိုကို ဆိုးတယ်။ နမ်းနရင်ေး ညိုမီ ကုတငပြေါကြို လဲကသွှားတယ်။

“ညိုမီ”
“ရှင်”
“ခစွတ်ယန်ောြ”
“ခစွတ်ာပေါ့ ကိုကိုရယ်”
ပကလြကကြလေး ဖြစ်နတေဲ့ ညိုမီ ရှကလြိုကတ်ာ။ ရငသ်ားတွကေ မို့လိုကြ မောကလြိုကန်ဲ့ ရငတ်ှေ တအားခုနတ်ယ်။ ကိုကို့အကြည့်တ်ှကေ ညှို့ဓါတတ်ှေ အပြည့ပြါနတယ်ေ။ ကိုကို့လကတ်ှကေ လှိုင်းထနတေဲ့ ညိုမီ့ရငသ်ားတွအပေေါကြို ဝဲလာတယ်။ ကိုကို ညိုမီ့ရငသ်ားတွကေို အုပကြိုငလြိုကတ်ယ်။ ကိုကိုရယ်။ အရညတ်ှေ ပြောကြသွှားမတတ် ရငတ်ှခေုနလြိုကတ်ာ။
“ညိုမီ ခွှတပြေးပါလား ကိုကိုကြည့်ခြငွတ်ယ်”
ငှင်းဆနတ်ဲ့စကားတွေ မဆိုချင်ပြါဘူး။ ပြုစားခံထားရတဲ့သူတွလေို ညိုမီ ကြယသ်ီးတွကေို ခွှတပြေးလိုကတ်ယ်။ တပိုင်းတစ ပေါလြာတဲ့ ဘောလြီအောကမြှာ ညိုမီ့ရငသ်ားတွေ တပိုင်းတစ ပေါန်မှောပဲ။
“လှလိုကတ်ာ ညိုမီရယ်”
ကိုကို ညိုမီ့ကို နမ်းတယ်။ ရငသ်ားနှစ်ခုကြားကို ဖြဖြလေး နမ်းတယ်။ အဟင့ြ။ ကြကသ်ီးတွေ ဖြန်းဖြန်းထပြီး ရုန်းကနအြောဟြဈ ပစ်လိုကခြငွတ်ာပဲ။ မနတတေဘြူး။ ယားတယ်။ ညိုမီ ကိုကို့ကို တွန်းဖယလြိုကရြမှာလား။ ဒါမှမဟုတ် ဖကထြားရမှာလား။ ညိုမီ မသိတော့ဘူး။ ခေါင်းအုံးလေးကို ဆုပထြားရင်း မကြစြိမှိတထြားပစ်လိုကတ်ယ်။ ရှကလြို့။ နူးညံ့တဲ့ ရငသ်ားတွပေေါမြှာ ကိုကို အနမ်းတွေ ခွှခလွေိုကတ်ယ်။ ဖြဖြလေး နမ်းတယ်။ ညိုမီ့တကိုယလြုံး ရှရှလေး အကြောတွေ တင်းလာတယ်။
“အကုနခြွှတလြိုကကြှာ”
ညိုမီ ဘယလြိုလုပ် ငှင်းရကမြှာလဲ။ ရှကတ်ာတော့ ရှကတ်ာပေါ့။ ဒါပမယေ့ြ သိပခြစွရြတဲ့ ကိုကို ဖြစ်နတယေလြေ။ ခစွတ်တစြိတန်ဲ့ ချောကကြမ်းပါးကို ခုနခြပြဈလိုကတ်ော့မယ်။ ဘာတွဆကေဖြစ်မယဆြိုတာ ညိုမီ သိတာပေါ့။ ကိုကို ပန်းခူးတော့မယ်။ ညိုမီ့ပန်းလေး နှမ်းတော့မယ်။ ဒါပမယေ့ြ ခစွတ်ယကြိုကိုရယ်။ ကိုကို လိုချင်ရြင် အကုနယ်ူသှားနိုငပြါတယ်။ မိန်းကလေး တယောကရြဲ့ ခစွတ်ဲ့စိတကြှောင့ြ စွန့လြှှတန်ိုငပြါတယ်။ ဒါပမယေ့ြ ညိုမီ ရှကတ်ယ် ကိုကိုရယ်။
“ကိုကို ခွှတပြေးနောြ”
ညိုမီ ရှကရြှကန်ဲ့ပဲ နောကလြှည့ပြေးလိုကတ်ယ်။ ဘောလြီက ဂွိတတ်ှေ တခုပြီး တခု ပြုတသ်ှားပြီး ညိုမီ့ကိုယပြေါကြ ဘောလြီကို ကိုကို ခွှတလြိုကတ်ယ်။ ညိုမီ ရှကလြိုကတ်ာ။ ဒီဘကကြို ပြနမြလှည့ရြဲဘူး။ ရငသ်ားတွကေ ဟာလာဟင်းလင်းနဲ့ တခါမှ ညိုမီ ဒီလိုမနဖေူးပါဘူး။

“ဒီဘကလြှည့ပြါအုံး ညိုမီ”
“ဟင့အြင်း ရှကတ်ယဆြို”
နုနုဖြေးဖြေး ရငသ်ားဆိုငတ်ှကေို ညိုမီ လကကြလေးနဲ့ ကာထားမိတယ်။ ရှကစြိတကြ မှှနထြူနတောပဲ။ ကိုကို ညိုမီ့ ပုခုံးလေးကို ကိုငပြှီး ဆှဲလှည့တ်ာပေါ့။ ညိုမီ ကိုကို့ကို မကြည့်ရြဲဘူး။
“လကတ်ှေ ဖယပြါအုံး ညိုမီရဲ့”
ကိုကို ညိုမီ့လကတ်ှကေို ဖယလြိုကတ်ယ်။ ညိုမီ ဖယရြငကြောင်းမလား မဖယရြငကြောင်းမလား စဉြးစားပါသေးတယ်။ ကိုကို စိတဆြိုးမှာလဲ ကြောကတ်ယ်။ လကတ်ှကေို တွန့ဆြုပ် တွန့ဆြုပန်ဲ့ ဖယလြိုကတ်ော့ ညိုမီ့ရငသ်ားဆိုငတ်ှေ ကိုကို မှငသ်ှားတယ်။
“သိပလြှတာပဲကြာ”
ကိုကို ကြည့်တ်ယ်။ တယုတယနဲ့ ကြည့်တ်ယ်။ ညိုမီ့ရငသ်ားတွကေ လှပါတယ်။ အရမ်းကြီးမထွားသေးပမယေ့ြ ရှယတ်ူမိန်းကလေးတွထကေတ်ော့ ပိုကြီးတာ အမှနပြဲ။ နို့သီးခေါင်းလေးက သချောမထောငသ်ေးဘူး။ နို့အုံထဲမှာ မှုပန်တယ်ေ။ မမပြေေောတာတော့ အပျိုနို့ဆို အဲဒီလိုပဲတဲ့။ ကိုကို့အကြည့်တ်ှကေ တပမြကမြှုတွေ ပါလာတယ်။ ညိုမီ ကြကသ်ီးထမိပါတယ်။
“သိပလြှတယကြှာ”
ကိုကို ညိုမီ့ရငသ်ားတွကေို နမ်းတယ်။ ညိုမီ ဘယလြိုနရမှောလဲ ကိုကိုရယ်။ တခါမှ အနမ်းမခံဖူးတဲ့ ရငသ်ားတွကေို ကိုကို နမ်းတယ်။ ညိုမီ့တကိုယလြုံး ထိန်းခွုပလြို့မရအောင် တွန့လြိမကြောကကြှေးတကသ်ှားတယ်။
“ဟင့အြင်း ဟင့အြင်း”
ညိုမီ ငှင်းမိသလား။ မ သံပေးမိတာလား။ ညိုမီ မသိတော့ဘူး။ တကယကြို မနတတေဘြူး ကိုကိုရယ်။ ညိုမီ အရမ်းယားတယ်။ ကိုကိုကတော့ ဆကန်မ်းတော့တာပဲ။ အသဲယားဆုံးက ကိုကို ညိုမီ့နို့သီးလေးကို စို့လိုကတ်ဲ့အခွိနပြဲ။
“အီ”
ညိုမီ့စိတတ်ှေ ဂယောကဂြယကြ ဖြစ်ကုနတ်ယ်။ ကိုကို ညိုမီ့နို့လေးကို စို့တယ်။ နှုတခြမ်းတွကေို အတင်းကိုကထြားမိတယ်။ ရငသ်ားတွကေ ကိုကို့ကို ခစွတ်ယထြငပြါရဲ့။ အစွမ်းကုန် ကော့ကော့ပေးတယ်။ ကိုကို ဖြဖြလေး စို့နရင်ေး လွှာလေးနဲ့ တို့တယ်။ ညိုမီ ညိုမီလေ ဘယလြိုမှ ထိန်းလို့မရတော့ဘူး။ သှေးတွေ ပြောင်းပြနစြီးသှားသလိုပဲ။ ညိုမီ့စိတတ်ှေ ထိန်းမရတော့ဘူး။
“ဟင့ြ ကိုကိုရယ်”
မှုပဝြငန်တေဲ့ နို့သီးခေါင်းလေးကို ကိုကို့လွှာက လိုကဆြှတယ်။ ပြောမပြတတတ်ဲ့ တုနရြီလှိုကမြောမှုအောကမြှာ ညိုမီ မွောသှားတယ်။ ညိုမီ ကိုကို့အနမ်းအောကမြှာ မွောသှားတယ်။ တခါမှ မဖြစ်ဘူးတဲ့ ခံစားခကြတ်ှနေဲ့အတူ ညိုမီ့ရငထြဲမှာ ကိုကို့ကို ခစွတ်ဲ့စိတတ်ှေ လွှံတကလြာတယ်။ ခစွတ်ယ် ကိုကိုရယ်။ ညိုမီ့ရငသ်ားတွကလေဲ ကိုကို့ကိုခစွတ်ယထြငပြါရဲ့။ ကော့ကော့ပေးတယ်။ ကိုကို့ရဲ့ အနမ်းတွကေ ပိုမှနလြာတယ်။ ညိုမီ့ရငတ်ှလေဲ ပိုတုနလြာတာပေါ့။ ထိန်းမရအောင် ဖြစ်သှားတာက ကိုကို ညိုမီ့နို့သီးခေါင်းလေးကို အားရပါးရ အထကအြောကြ ယကပြဈလိုကတ်ာပါပဲ။
“အို ကိုကို ဟင့ြ ယားတယဆြို ဟင့ြ”
“အာ”
ညိုမီ ငှီးတွားမိတယ်။ ပေါငကြှားထဲက ညိုမီ့ပန်းလေးက ဆဈဆဈ ဆဈဆဈနဲ့ ယားတကလြာတယ်။ မထိန်းထား နိုငတ်ော့အောငကြို ပြင့ထြှကကြုနတ်ယ်။ မှိုသိပထြားလို့ မရတော့ဘူး။ ညိုမီ တအားကော့ပစ်လိုကမြိတယ်။ သုံးလေးခါလောကြ တုနရြီလှိုကမြောသှားပြီး ပန်းလေးထဲက အရညတ်ှေ ထွကကြလွာတယ်။ တခါမှ မခံစားဖူးတဲ့ အရသာမို့ ညိုမီ့ရငတ်ှေ ခုနတ်ာ အရမ်းပဲ။ ကိုကို သိသှားမှာလဲ ရှကတ်ယ်။ ကိုကို့လကတ်ှကေ ညိုမီ့နို့တွကေို ကိုငန်ရင်ေးကနေ အောကကြိုဆင်းလာတယ်။ ထမီပေါကြနေ ပန်းလေးကို အုပကြိုငလြိုကတ်ော့ ညိုမီ တုနတ်ကသ်ှားတယ်။ မငှင်းရကပြါဘူး။ ငှင်းဆနဖြို့လဲ အားမရှိဘူး။ ကိုကို ပေးတဲ့အထိအတွေ့မှာ ညိုမီ မွောသှားပြီ။ ညိုမီ့ပန်းလေးကို တယုတယ ကိုကို ကိုငတ်ယ်။ ညိုမီ မနတတေတ်ော့ဘူး။
“အဟင့ြ”
ရုန်းတာမဟုတပြါဘူး ကိုကိုရယ်။ ညိုမီ ယားလှန်းလို့ပါ။ ကိုကို ညိုမီ့ပန်းလေးကို လကည်ှိုးလေးနဲ့ ပြတပြေးတယ်။ ထမီလေးက အိပရြင် ဝတတ်ဲ့ထမီဆိုတော့ ပါးတာပေါ့။ အတွင်းခံကလဲ ပါးပါးလေး။ ကိုကို့လကည်ှိုးရဲ့ အထိအတွေ့ကို ညိုမီ အလူးအလဲ ခံရတော့တာပဲ။ ဆဈဆဈ ဆဈဆဈနဲ့ ယားတကလြာတယ်။ မနတတေဘြူး ကိုကိုရယ်။ ကိုကို့လကည်ှိုးလေးက ညိုမီ့ပန်းပြင့လြေးရဲ့ ထိပပျိုင်းကို ဖိပြီး ပြတတ်ယ်။ ညိုမီ တကယကြို နလေို့မရတော့ဘူး။ ကိုကို့ကို တအားဖကထြားတာပေါ့။ နှုတခြမ်းလေးကို တအားကိုကထြားတဲ့ကြားက ဟင့ကြနဲ ဟင့ကြနဲ ငှီးတွားသံလေး ထွကထြှကလြာတယ်။ ညိုမီ့အသှေးအသားတွေ ပြကပြှကဆြူကုနပြါပြီ။
“ညိုမီ ထမီခွှတလြိုကကြှာ”
ညိုမီ ရှကတ်ယ်။ စိတတ်ှကေ မှှနထြူနပြေီ။ ထမီလေးကို ခွှတလြိုကရြင် အရညတ်ှစေိုနမယေ့ြ အတွင်းကို ကိုကို မှငသ်ှားမှာပေါ့။ ရှကလြိုကတ်ာ ကိုကိုရယ်။ ထမီလေးကို အသာလေး အောကကြို လွှောပေးလိုကတ်ယ်။ ကိုကို ဆှဲခွှတပြှီး ခုတငအြောကကြို ပစ်ခလွိုကတ်ာပေါ့။ မှှနထြူတကသ်ှားတာပဲ။ ညိုမီ့တကိုယလြုံးမှာ အတွင်းခံလေး တခုပဲ ကနွတ်ော့တယ်။
“ခွှတလြေ ညိုမီ”
“ညိုမီ ရှကတ်ယ် ကိုကိုရယ်”
ညိုမီ ကိုကို့ ရငခြှငထြဲကို ခေါင်းလေး ဝှေ့ပြီး မကြန်ှာကို ဖြကထြားလိုကတ်ယ်။ ရှကတ်ာကိုး။ ကိုကို ပြုံးနတယ်ေ။ သဘောကမွှာပေါ့။ ညိုမီ့တကိုယလြုံး သူ ထငသ်လို နမ်းရှုံ့ဆော့ကစားနတောကိုး။
“ခွှတလြိုကပြါကြာ”
“ရှကတ်ယ် ကိုကိုရာ ခွှတပြေး”
ကိုကို ရီတယ်။ ညိုမီ့အတွင်းခံလေးကို ကိုကိုခွှတလြိုကတ်ယ်။ ညိုမီ နှုတခြမ်းလေး ကိုကပြှီး တငပြါးလေးကို ကြှပေးလိုကရြတာပေါ့။ အတွင်းခံလေးက မကြှတခြငွဘြူး။ ပန်းလေးရဲ့ အရညတ်ှေ စိုနတေော့ ကပန်တယ်ေ။ ကိုကု ညိုမီ့ပန်းလေးကို စိုကကြှည့တ်ယ်။ ရှကလြိုကတ်ာ။ ညိုမီ ပေါငတ်ှကေို လိမလြိုကပြှီး
“အဲဒီလို မကြည့်န်ဲ့ ကိုကိုရာ ညိုမီ ရှကတ်ယဆြို”
“ပေါငလြေးကားလိုကြ ကိုကို ကြည့်ခြငွတ်ယ်”
ညိုမီ မကြစြိမှိတပြှီး ပေါငလြေးကို ကားလိုကတ်ယ်။ ရှကလြိုကတ်ာ။ အရညတ်ှေ စိုနမှောပဲ။ ပန်းလေးကို ကိုကို စိုကကြှည့တ်ယ်။ ကိုငကြှည့တ်ယ်။ ညိုမီ အသဲတွေ ယားလိုကတ်ာ။ ကိုကို့လကည်ှိုးလေးက ခုနကအတိုင်းပဲ အသာလေးပြတတ်ယ်။ ကိုကို ပိုဆိုးလာတယ်။ ညိုမီ့နို့သီးခေါင်းလေးကိုလဲ စို့တယ်။ ညိုမီ မနတတေဘြူး။ ယားလှန်းလို့ ထွန့ထြှန့လြူးနတောပဲ။ ကိုကို့လကည်ှိုးလေးက ညိုမီ့ပန်းလေးရဲ့ အကြဲကြောင်းကို ပြတတ်ယ်။ အရညတ်ှေ စိုနတေော့ ကိုကို ပြတလြို့ ပိုကောင်းတယထြငတ်ာပဲ။ လကည်ှိုးလေးက ပန်းပြင့လြေးရဲ့ အသားနုနုလေးကို ပြတပြှတသ်ှားတာ ညိုမီ သိပရြငခြုနတ်ာပဲ။ ကိုကို့ကို တအားဖကထြားပြီး တအားကော့ထားပေးမိတယ်။ အရညတ်ှကလေဲ ဝေါကနဲ ဝေါကနဲ ထွကပြါ့။ တခါမှ အဲဒီလောကြ မထွကဘြူးဖူး။ အရညတ်ှေ တခါတခါ ထွကသ်ှားရင် ညိုမီ့ရငတ်ှေ သိမ့သ်ိမ့တ်ုနသ်ှားတာပဲ။ ညိုမီ့ပန်းလေးကိုလဲ ညိုမီ တအား တအား ညှဈပစ်လိုကမြိတယ်။ ညိုမီ နှမ်းသှားတယ်။ မောတယ်။ ခဏခဏ အရညတ်ှေ ထွကန်ရင်ေ ညိုမီ သမှောပဲ။
“ညိုမီ ကောင်းလား”
“ဟင့ြ ရှကတ်ယဆြို မေးနဲ့”
ကိုကို အင်ျကြီတွေ ခွှတပြှီး ညိုမီ့ပေါမြှာ လာအိပတ်ယ်။ ညိုမီ ပေါငလြေးကားပေးလိုကရြတာပေါ့။ ကိုကိုက ညိုမီ့ပေါငကြှားထဲမှာ အတင်းနရောယူလိုကတ်ယ်။ ကိုကို့ပေါငကြှားထဲကို ညိုမီ မကြည့်ရြဲဘူး။ ခပရြှညရြှညဟြာကြီးက တောတ်ောကြှီးတာတော့ ညိုမီ သတိထားလိုကမြယ်။ အဲဒါကြီးနဲ့ ညိုမီ့ပန်းလေးထဲ ထည့လြိုကရြင်။ ညိုမီ အတွေးတွနေဲ့ တုနလြှုပသ်ှားတာ တကယပြါ။ ကြောကလြှန်းလို့ ဖငကြှောလေးပါ ရှုံ့သှားမိတယ်။ ကိုကို တကယထြည့တ်ော့မှာပါလား။ ကိုကို့ဟာနဲ့ ညိုမီ့ပန်းလေးကို ပြတတ်ယ်။ ညိုမီ ယားတယ်။ တအားယားတယ်။ ကိုကို နို့ကိုလဲ စို့တယ်။ တဖကကြလဲ နယတ်ယ်။ ညိုမီ ဘယလြိုနရမှောလဲ ကိုကိုရယ်။ တွန့လြိမကြောကကြှေးပြီး တအားယားတာပဲ။ တကိုယလြုံး ပေါကကြှဲမတတ် အကြောတွေ တင်းတကလြာတယ်။ ကိုကို ညိုမီ တွန့လြိမန်တေဲ့ကြားက ညိုမီ့ပန်းလေးကို တေ့လိုကပြှီး ဖိခပြဈလိုကတ်ယ်။
“အား”
“နာတယ် မရဘူး ကိုကို”
“အား နာတယ် နာတယ်”
ညိုမီ့ပန်းလေးထဲကို ကိုကို အတင်းထိုးထည့တ်ယ်။ ညိုမီ အောဟြဈငိုပစ်လိုကတ်ာပေါ့။ ကိုကို့ကိုလဲ တွန်းတယ်။ မရဘူး။ ကိုကို ဖိထားပြီး ဆောင့ခြတွယ်။ ညိုမီ့ဘဝမှာ အနာကငွဆြုံးအခွိနပြါပဲ။ တခါမှ အဲဒီလောကြ မနာဖူးဘူး။ အသကရြှုလို့ မရဖြစ်သှားအောငကြို ကိုကို အဆုံးထိ သှင်းပစ်လိုကတ်ယ်။ ညိုမီ့ပန်းလေး ကြဲမတတပြါပဲ။ ညိုမီ ရုန်းကနမြရတဲ့အဆုံး ခေါင်းအုံးလေးကို ကစွကြစွပြါအောင် ဆုပထြားမိတယ်။
“ဟင့ြ ဟင့ြ ဟင့ြ အားး နာတယ် မလုပပြါနဲ့တော့ နာတယ် အားးး”
ညိုမီ ငိုတာပေါ့။ ပန်းလေးအထဲမှာ တခုခု စုတပြှတသ်တသ်ှားသလိုပဲ နာလိုကတ်ာ တဆဈဆဈနဲ့။ ကိုကို ညိုမီ့ကို နမ်းတယ်။ လညတ်ိုငတ်ှကေို နမ်းတယ်။ နားရှကကြို နမ်းတယ်။ ကိုကို ဖြေးဖြေးလေး ပြနထြုတတ်ယ်။ ညိုမီ နာလှန်းလို့ ညှဈထားတာပေါ့။ ကိုကို ထုတမြရတော့ ပြနထြည့တ်ယ်။ တအားနာတယ်။
“အား ကိုကို နာတယ် နာတယ် အားးး”
တားနတေဲ့ကြားက ကိုကို ဆောင့တ်ာတွေ ကြမ်းလာတယ်။ အံကြီးကြိတပြှီး ဆောင့ဆြောင့ခြတွာ။ ညိုမီ သတောပေါ့။
“သပြေီ အားးး သပြေီ သပြေီ ဟင့ြ ဟင့ြ အားးး”
လူတကိုယလြုံး ထူပူရှိန်းပိန်းသှးတာပဲ။ သှေးတွေ အရမ်းတိုးလာတယ်။ မောတယ်။ ညိုမီ အရမ်းမောတယ်။ ကိုကိုကလဲ အံကြီးကြိတပြှီး တအားဆောင့တ်ယ်။ ညိုမီ တအားဖကပြှီး ကိုကိုဆောင့သ်မွှ ခံရတော့တာပေ့ါ။ အသကအြောင့ပြှီး ခံကြည့်တ်ယ် မရဘူး။ မရဘူး။ ကိုကို ပိုကြမ်းလာတယ်။ ညိုမီ့နို့တွကေိုလဲ ခပတ်င်းတင်း စွဲဆုပပြှီး ဆကတ်ိုကကြှီး ဆောင့ပြဈလိုကတ်ာ။ အဆကမြပြတပြါပဲ။ နောကဆြုံးတခကြြ အပြင်းဆုံး ဆောင့ခြလွိုကပြှီး အဆုံးထိ ထိုးနှစ်ပစ်လိုကတ်ာ။ ညိုမီ ငိုလိုကတ်ာ ပြောမနနေဲ့။
“အား အား အား သပြေီ ညိုမီ သပြေီ အားးး”
အသည်းခိုကအြောင် နာကငွပြမယေ့ြ ညိုမီ ရငတ်လှပလြှပန်ဲ့ ခံစားရတယ်။ နာကငွတ်ဲ့ ခံစားမှုနောကမြှာ လှိုင်းလုံးလေးတွလေို ကြနပေန်ှဈသိမ့မြှုက ညိုမီ့ရငကြို လာလာရိုကခြတတ်ယ်။ ညိုမီ့ပန်းလေးကို ကိုကို ခူးသှားပြီ။ ညိုမီ ပေးနိုငပြါတယ်။ လိုလိုချင်ခြငွြ ပေးလိုကတ်ာပါ။ ခစွတ်ယ် ကိုကိုရယ်။ အရမ်းပဲ။
ကိုကို တအားမောသှားတယ် ထငတ်ယ်။ ညိုမီ့ကိုယပြေါမြှာ လှဲခပြှီး အမောဖြတယ်ေ။ နဖူးမှာ ခွှေးတွလေဲ စို့လို့။ ခဏလောကြ အနားဖြပြေီးတဲ့အခွိနမြှာ ကိုကို ညိုမီ့ကို နမ်းတယ်။
“ညိုမီ ကောင်းလားဟင်”
“သှား အရမ်းနာတယ် မကောင်းဘူး”
ကိုကို့ဟာက ညိုမီ့ပန်းလေးထဲမှာပါ။ မာတောငန်တောပဲ။ တဒိတဒြိတတ်ိုးနတေဲ့ သှေးခုနသ်ံကိုတောင် ညိုမီ ခံစားနရတေယ်။ ကိုကို လုပပြေးတဲ့ ကြနပေန်ှဈသိမ့မြှုက တောငကြရွလေိုပဲ မရပန်ိုငတ်ော့ဘူး။ ဟုတတ်ယ်။ ညိုမီ့စိတထြဲမှာ လှိုင်းလုံးလေးတွေ တလုံးပြီး တလုံး ကြီးထွားလာတယ်။ ကိုကို့ဟာကို ညိုမီ ညှဈတယ်။ မသိမသာလေးပဲ။ ခံစားခကြကြ မပြောတတဘြူး။ တခါမှ အဲဒီလို မထည့ဖြူးတာ။ ညိုမီ အဲဒီလို ညှဈပေးရတာကို ကြိုကတ်ယ်။ ကိုကိုလဲ ကြိုကမြှာပဲ။ ညိုမီ့နှုတခြမ်းတွကေို လာနမ်းတယ်။ တခကြြ နှစ်ခကြြ ဆကတ်ိုကြ ညှဈလိုကမြိတော့ ကိုကို သတိထားမိသှားတယ်။ တခကြြ ပြနဆြောင့တ်ယ်။ ညိုမီ့စိတတ်ှေ တဖြားဖြား ထလာရော။ ညိုမီက ညှဈလိုကြ။ ကိုကိုက အသာလေးဆောင့လြိုကန်ဲ့။ ကိုကို အမောပြသှေားတဲ့အခွိနမြှာ ခုနကလိုပဲ ပြနဆြောင့တ်ော့တာပဲ။ ညိုမီ နာတယ်။ ကြိန်းနအေောင် နာတယ်။ ဒါပမယေ့ြ ခွာလို့မရဘူး။ ရပလြို့မရဘူး။ ရငထြဲမှာ တဖြားဖြားပေါလြာတဲ့ လိုချင်တ်ပမြကမြှုကို ကိုကိုကသာ အဆုံးသတပြေးနိုငမြှာပါ။
“အာ ဟင့ြ”
“ညိုမီ ညှဈတယကြှာ”
“ညှဈတယ် ညှဈတယ် ကိုကိုဆိုးလို့”
“ဆောင့တ်ယ် ဆောင့တ်ယ် သိပည်ှဈလို့”
“အားးး ဖြေးဖြေး ကိုကိုရယ် နာတယ် အား”
“ကောင်းလား”
“အားး အား ဟင့အြင်း ဟင့အြင်း”
ညိုမီ စလိုကမြိတဲ့ ဇာတလြမ်း ကိုကို မရပတ်ော့ဘူး။ ပြဲကြမ်းပြီ။ ခုနကလို မဟုတဘြူး။ ပေါငတ်ှကေို ဆှဲထောငပြှီး ရငဝြမှာ ကပလြိုကတ်ယ်။ ညိုမီ့ပန်းကလေးက ကိုကို့ကို ကော့ပေးလိုကသ်လိုပါပဲ။ ကိုကို ဖြေးဖြေးလေး ထည့တ်ယ်။
“အား နာတယ် ကိုကို အား အား”
တကယလြဲ နာတယ်။ ကိုကို့ဟာက ညိုမီ့ပန်းလေး အတွင်းနကန်ကထြဲထိကို ဝငလြာသလိုပဲ။ နာတယ်။ ညိုမီ့ပန်းလေးထဲက အတွင်းသားလေးတွကေို ခပပြှင်းပြင်း ပြတဆြှဲတာ ညိုမီ မခံနိုငဘြူး။ တဇတဇြတတ်ုနအြောင် ရငတ်ှေ တုနတ်ကလြာတယ်။ ဒီတခါ ပိုထိတယ်။ ညိုမီ မခံနိုငဘြူး။ ကိုကို ဘယလြိုထည့န်လေဲ မသိဘူး။ ဖြေးဖြေးချင်ြးထည့န်တော။ ပိုဆိုးတယ်။ အသားနုလေးတွကေို ကိုကို့ဟာနဲ့ ဖြေးဖြေးပြတသ်ှားတာ ပိုခံရခကတ်ယ်။ ဟိုးအတွင်းနကန်ကထြိ ကို့ကို့ဟာကြီးက ထိုးခွဲသှားတယ်။ ညိုမီ့ရငဝြမှာတောင် လာစို့နသလေိုပဲ။ ညိုမီ ခံရခကလြိုကတ်ာ။ အဟင့ြ။
အဆုံးထိ ဝငသ်ှားပြနတ်ော့လဲ ပြနထြုတစြချင်ေတ်ယ်။ အထဲမှာ ကြပတ်ပတ်ပကြှီး။ ညိုမီ မနတတေဘြူး။ ပြည့ကြှပည်ကပြှီး ကြဲထွကမြတတ် ညိုမီ ခံစားရတယ်။ ကိုကို ပြနထြုတဖြို့ ကြိုးစားတယ်။ ဟင့အြင်း မထုတန်ဲ့ ကိုကိုရယ်။ ညိုမီ ကြောကတ်ယ်။ တအားပဲ ညှဈထားပစ်လိုကတ်ယ်။ တအားကြီး ကော့တကလြာတဲ့ ညိုမီ့နို့တွကေို ကိုကို အသာလေး ကိုငပြှီး နယတ်ယ်။ လကည်ှိုးနဲ့ လကမြက ညိုမီ့နို့သီးခေါင်းလေးကို ခွတေော့။ အမေ့။ ဟင့အြင်း ဟင့အြင်း။ ညိုမီ မနတတေဘြူး။ မနတတေဘြူး။ အရမ်းယားတယ်။ သပလြွှိုထားသလို ဝငန်တေဲ့ ကိုကို့ဟာကြီးက ပိုကြီးလာသလိုပဲ။ ညိုမီ အောဟြဈပစ်လိုကခြငွတ်ယ်။ ကိုကို ကပတ်ိုးလေး ညှောင့တ်ယ်။ ညိုမီ့ကို သတန်တောလား ကိုကိုရယ်။ ဟင့ြ။
ကပတ်ိုးလေး ညှောင့န်တေဲ့ ကိုကို့ဆောင့ခြကြတ်ှကေို ညိုမီ ဘယလြိုရငဆြိုငရြမှာလဲ။ အထဲမှာ အသားနုနုလေးတွကေို ဖိပြီး ခွနသေလေိုပဲ။ ညိုမီ ပိုပိုပြီး ယားတကလြာတယ်။ ခံရခကလြှန်းတော့ ညိုမီ့တငပြါးတွပေါ ကော့ကော့ပစ်လိုကတ်ယ်။ ကိုကို အဆောင့ြ ညိုမီ အကော့ ထိတယ်။ ထိတယ်။ အဟင့ြ။ ကိုကို့ကို တအားဖကပြှီး ညိုမီ ကော့ကော့ပေးတယ်။ ကိုကိုလဲ ကြိုကလြို့လား မသိဘူး။ တဖြေးဖြေး ဆောင့တ်ာတွေ မှနလြာတယ်။ အရညတ်ှလေဲ တအားစိုနတေော့ ပိုသှကတ်ာပေါ့။ ညိုမီ မသိတော့ဘူး။ ဘာမှ မသိတော့ဘူး။ ကိုကို့ရဲ့ ဆောင့ခြကြတ်ှအေောကမြှာ ညိုမီ မေ့မွောမတတပြဲ။ တခကြခြှင်း ဆောင့ခြကြတ်ှေ အောကမြှာ ခံရခကတ်ဲ့ ဝဒနောကို ညိုမီ ကြိုကလြာတယ်။ ကောင်းလိုကတ်ာ ကိုကိုရယ်။ နာကငွမြှုနဲ့အတူတူ တသိမ့သ်ိမ့တ်ုနအြောင် ဆောင့ဆြောင့ဝြငလြာတဲ့ ကိုကို့အခစွတ်ှကေို ညိုမီ ရူးသှပစြှာ လကခြံမိတယ်။
“အားး ဟာ”
“ဟင့အြင်း ဟင့အြင်း”
ပါးစပကြ ဘာတွမှန်ေးမသိအောင် ငှီးတွားပစ်လိုကတ်ယ်။ ကိုကိုဆောင့တ်ာ ပိုကြမ်းလာတယ်။ အနားကပပြှီး ဆောင့န်တောကနေ ကိုကို့ဟာကြီးကို အဆုံးထိ ထုတပြှီး ခဏရပသ်ှားတယ်။ ကောင်းလိုကတ်ာ ကိုကိုရယ်။ ဟင့ြ။ ကိုကို ခဏလေးရပပြှီး အသကကြို ဝအောငရြှူတယ်။ ညိုမီ့ကို တအားဖကတ်ယ်။ ပြီးလဲပြီးရော တရှိနထြိုး ထိုးထည့ပြဈလိုကတ်ယ်။
“အမလေး ကိုကိုရဲ့ အမလေး အမလေး နာတယ် နာတယ် နာတယ်”
“အား အား အား”
တဆုံးဆှဲထုတပြှီး တဆုံးဆောင့ထြည့ပြဈလိုကတ်ဲ့ ကိုကို့ဆောင့ခြကြတ်ှကေို ညိုမီ ဘယလြိုခံစားရမှာလဲ။ ဓါးနဲ့ မှှန်းနသလေိုပဲ။ လူတကိုယလြုံး ထူပူရှိန်းပိန်းပြီး အသကတ်ောင် မရှူနိုငတ်ော့ဘူး။ နာတယ် နာတယ်။ ကိုကို။ ညိုမီ ကိုကို့ ရငဘြတကြို ထုတယ်။ ရိုကတ်ယ်။ မရတော့ဘူး။ အရှိနန်ဲ့ မောင်းနတေဲ့ ရထားကြီးလိုပဲ။ ကိုကို အဆကမြပြတ် လုပလြိုကတ်ာ ညိုမီ ဖတဖြတကြို မောသှားတာပဲ။ ဟင့ြ။ အရညတ်ှေ ဗှန်းကနဲ ထွကထြှကသ်ှားတာလဲ အကြိမကြှိမပြဲ။ မလှုပန်ိုငတ်ော့ဘူး။ တကယကြို ညိုမီ့တကိုယလြုံးမှာ အားမရှိတော့တာ။ ကိုကိုနောကဆြုံးတခကြြ အပြင်းဆုံးဆောင့ထြည့ပြှီး အရညတ်ှေ ပန်းထုတပြဈလိုကတ်ယ်။
“အားးး နာတယ် သပြေီ သပြေီ ရှီးးး”
သားအိမဝြနားကို ကိုကို့ဟာကြီး တေ့ပြီး အရညပြူတွေ ပန်းထုတလြိုကတ်ာ ဘယလြိုမှန်းကို မသိတော့ဘူး။ ညိုမီ မေ့မွောမတတပြဲ။ ပူကနဲ ဖြစ်ဖြစ်သှားတဲ့အရသာကို ညိုမီ မနတတေတ်ာ။ ကိုကို့ကိုသာ သိမ်းကြုံးဖကထြားပစ်လိုကတ်ယ်။ ကိုကိုက အားမရှိတော့တဲ့အတိုင်းပဲ ညိုမီ့ကိုယပြေါမြှာ ထပရြပကြှီး။
“ကိုကို အရမ်းဆိုးတယကြှာ”
“ကောင်းလား ညိုမီ”
“ဘယလြိုကြီးမှန်း မသိဘူး ကိုကိုရယ်”
ကိုကိုနဲ့ ညိုမီ အဲဒီညက အိပလြို့ မပြောပြါဘူး။ ကိုကိုနဲ့ ခွဲရတော့မယဆြိုတာ သိနတေော့ ညိုမီ သိပဝြမ်းနည်းတာပဲ။ ကိုကို ခစွသ်မွှကို အလိုလိုကမြိတယ်။ မငှင်းဆနခြငွဘြူး။ ကိုကို့ကို အကောင်းဆုံး ပေးဆပလြိုကခြငွတ်ယ်။ ညိုမီ့ရဲ့ အပျိုပန်းလေးကို ကိုကို ခူးသှားတယ်။ အားရပါးရ မှှေးကြူသှားတာ တညလုံးပါပဲ။တကိုယလြုံး နာကငွကြိုကခြဲနပမေယေ့ြ ညိုမီ ကြနပေပြါတယ်။ ခစွတ်ယ် ကိုကိုရယ်။
အဲဒီလိုညမွိုးကို ဘယတ်ော့မှ ပြနရြောကမြှာလဲ။ ညိုမီလေ သင်ျဘောသံကြားတိုင်း ကိုကို ပြနလြာပြီလားလို့ တွေးမိတယ်။ မွှောမြိတယ်။ ကိုကိုနဲ့ ခစွခြဲ့တဲ့ညလေးကို ပြနတ်ှေးတိုင်း ညိုမီ ရငတ်ှခေုနတ်ယ်။ စိတထြဲမှာလဲ တမွိုးပဲ။ တအားငိုချင်တ်ယ်။ ကိုကို့ကို လှမ်းတယ် ကိုကိုရယ်။ ကိုကို့ကို ခစွတ်ဲ့ စိတန်ဲ့ ညိုမီ ရူးပြီ ထငပြါရဲ့။
.~*~.
ကိုကို ပြနလြာတော့မယတ်ဲ့။ ဒီည ကိုကို ပြနရြောကမြယ်။ ဝမ်းသာလိုကတ်ာ။ အရမ်းဝမ်းသာတာပဲ။ တနှစ်လောကြ ခွဲနရတော ကိုကို ပြနလြာပြီဆိုတဲ့ သတင်းကြားရတာ ညိုမီ တအားဝမ်းသာလိုကတ်ာ။ ညိုမီ တအားပြောတ်ာပဲ။ တခကြတ်ီးလောကမြှာ သင်ျဘောကပတ်ယ်။ ညိုမီ သှားကြိုတာပေါ့။ ကိုကို ပိုချောလာတယ်။ အသားတွလေဲ ပိုဖြူလာတယ်။ ဝမ်းသာလှန်းလို့ မကြရြညတ်ောင် လညတ်ယ်။ ဦးဦးတို့ ဒေါဒြေါတ်ို့ ရှေ့မှာမို့လို့ ကိုယရြှိနသ်ပန်ရတော။ ကိုကို့ကို ပြေးဖကခြငွလြိုကတ်ာ။ တအိမလြုံးကလဲ ဝမ်းတွသောနတယ်ေ။ စကားပြောကြဆိုကြနဲ့ မိုးစငစြငလြင်းရော။ ကိုကိုကတော့ ပငပြန်းလာလို့ ခဏအိပတ်ယ်။ ညိုမီက ဈေးသှားဝယတ်ာပေါ့။ ကိုကို ကြိုကတ်ဲ့ ဒေါပြုမ ကောကည်ှင်းပြနပြေါင်းကို သှားဝယထြားတယ်။ ငရုပကြောင်း မုန့ဟြင်းခါးလဲ ဝယထြားတယ်။ ပဲမှုန့န်ဲနဲ ငါးဖယကြှောြ၊ ဘူးသီးကြောြ၊ နံနံပင် ထည့ပြှီး ကိုကို အားရပါးရ စားတာ။ ညိုမီ တအားဝမ်းသာတာပဲ။
“မစားရတာကြာလို့လား မသိဘူး အရမ်းကောင်းတယ်”
“စား ကိုကို စား မဝသေးရင် နောကတ်ထုပထြည့စြား”
“စားမှာ ညိုမီလဲ စား”
“ဟုတ် ကိုကို”
ကိုကို လောဘကြီးတယ်။ မုန့ဟြင်းခါး စားနရင်ေးနဲ့ ကောကည်ှင်းပြနပြေါင်း စားတယ်။
“ကောကည်ှင်းပြနပြေါင်းလဲ ကောင်းတယ်”
“စား ကိုကို ကိုကို ကြိုကတ်ဲ့ ဂွိုးတွေ ဒေါပြုမ အခပြလြိုကြ ထည့ပြေးလိုကတ်ယ်”
“ဟား ဟား ဒေါပြုမရော နကေောင်းတယမြှတလြား”
“ကောင်းပါ့ ကိုကို ဒေါငဒြေါငမြှညပြဲ”
“ကောကည်ှင်းပြနပြေါင်းက ရနကြုနမြှာ မရှိဘူး ဟိုမှာတုန်းကဆို အရမ်းစားချင်တ်ာပဲ”
“ငရုပကြောင်း မုန့ဟြင်းခါးရော”
“အဲဒါလဲ မရှိဘူး ရနကြုနမြုန့ဟြင်းခါးက အဆီတွေ ဝေ့ပြီး စားလို့မကောင်းဘူး”
“ခိ ခိ ဒီမှာက ငါးကလဲ ပေါတယလြေ လတလြတဆြတဆြတန်ဲ့ ရခေဲရိုကြ အရသာ ဘယတ်ူမလဲ”
“ညိုမီလဲ ပိုချောလာတယ်”
“ဟိဟိ ကိုကို ဟင်းရညထြည့ြ”
“အင်း ထည့ြ ထည့ြ ငါးဖတတ်ှေ များများထည့ြ”
မုန့ဟြင်းရညန်ဲ့ ကောကည်ှင်းပြနပြေါင်း တို့တို့စားတာ ကိုကို့အကငွ့ြ။ ပလုတပြလောင်းနဲ့ စားနတေဲ့ ကိုကိုက အရငအြတိုင်းပဲ။ ညိုမီ တအားပြောတ်ယ်။ ဦးဦး ဒေါဒြေါတ်ို့ကတော့ စားပြီး အလုပသ်ှားလုပကြှတယ်။ လူကြီးတွေ မရှိမှ
“ညိုမီ ကိုကို့ကို သတိမရဘူးလား”
“ရတာပေါ့ ကိုကိုရဲ့ အရမ်းလှမ်းတယ် ကိုကိုရော”
“လှမ်းတာပေါ့ကြာ ရှှတ်”
“အို ကိုကို ဒေါလြေးရှိသေးတယ် မလုပန်ဲ့”
“ညလာခဲ့မယ်”
“အင်း ရှှတ်”
“ညိုမီ လာခဲ့”
“လာဘူး ဟိဟိ”
ညိုမီ ကိုကို့ပါးကို ရှှတကြနဲ နမ်းပြီး ထွကပြှေးတာ မရဘူး။ ကိုကို အရမ်းမှနတ်ယ်။ ညိုမီ့ကိုယလြုံးလေးကို အနောကကြနေ သိမ်းဖကပြှီး တအားခွုပထြားတာ။ ညိုမီ အသကရြှူတောင် ကြပတ်ယ်။ ညိုမီ့ကို ဒီဘကဆြှဲလှည့ပြှီး ကိုကို နမ်းတာပေါ့။ ညိုမီ ရငတ်ှခေုနလြိုကတ်ာ မပြောနဲ့။ နှုတခြမ်းချင်ြး တေ့နမ်းမလို့ နောကဖြေးက ဒေါလြေးက အသံပြုတော့မှ ကိုယရြှိနသ်ပလြိုကတ်ာ။ အိမပြှနခြါနီး တိုးတိုးလေး ပြောတယ်။ ညကရွင် ကိုကိုလာမယတ်ဲ့။ ညိုမီ့ရငတ်ှေ ခုနလြိုကတ်ာ။
အိမပြှနရြောကတ်ော့ အိမအြလုပတ်ှေ လုပရြတာပေါ့။ မမကေေ သိပမြမာချင်ဘြူး။ ညိုမီက သမီးမိန်းကလေးဆိုတော့ အိမမြှုကိဈစ အကုနလြုပရြတယ်။ အိမအြကူ မခေါပြါဘူး။ ညိုမီပဲ ဟင်းခကြတ်ယ်။ ကိုကို ထမင်းလာစားမလား မသိဘူး။ မစားလဲ ဟင်းတခွကြ ပို့ပေးလိုကမြယ်။ ကိုကို ကြိုကတ်ဲ့ ငရံ့အူဟင်း ခကြတ်ာပေါ့။ ဖဖလေေဲ ကြိုကတ်ယ်။ ငရံ့အူဆီပြန် ခပစြပစြပလြေး။ ကိုကို သိပကြှိုကမြှာပဲ။
အိမသ်န့ရြှင်းရေးလဲ ညိုမီပဲ လုပတ်ယ်။ ဟင်းခကြလြို့ ပြီးတော့ အိမပြေါထြပကြို ရှင်းမယ်။ မမေေ သငပြေးတဲ့အတိုင်းပဲ ကြမ်းကို အုန်းခွံနဲ့တိုကတ်ာ။ လွှာထိုးတွေ ခင်းထားတော့ အစပတ်ှကြေားထဲကို ဖယောင်းတွထညေ့ြ အုန်းခွံနဲ့ တိုကြ။ ပြောငန်တောပဲ။ နေ့တိုင်းတိုကလြို့လားမသိဘူး။ ကိုယ့မြကြန်ှာကိုယ် ကြမ်းပြငမြှာ ခပရြေးရေး ပြနမြှငရြတယ်။ တခွားအိမတ်ှကတေော့ ဒီအတိုင်းပဲ ရဝတေန်ဲ့ ကြမ်းတိုကတ်ာ။ ညိုမီတို့ အိမကြတော့ မရဘူး။ တံမကြစြီးလှည်း။ ရဝတေန်ဲ့ တိုကြ။ ပြီးရင် ဖယောင်းသုတထြားတဲ့ အုန်းခွံနဲ့ ထပတ်ိုကြ။ ပငတ်ော့ ပငပြန်းတာပေါ့။ ဒီနေ့တော့ ညိုမီ မပငပြန်းဘူး။ စိတထြဲမှာ တအားပြောန်တယ်ေ။ ကိုကို ပြနလြာလို့။
ညိုမီ လေးဘကထြောကပြှီး အုန်းခွံနဲ့ ကြမ်းပြငမြှာ တိုကန်တေုန်း ညိုမီ့ဖငကြို လကတ်ဖကကြ လာနှိုကတ်ယ်။ လန့လြိုကတ်ာ မပြောနဲ့။ တကိုယလြုံး တုနတ်ကသ်ှားတာပဲ။ ညိုမီ လန့ပြှီး အောတ်ော့မလို့ ကိုကိုပေါ့။ အတင်း ပါးစပကြို ပိတထြားတယ်။ ကိုကို တအားဆိုးတာပဲ။ ကိုကို အဲဒီလို ညိုမီ့ဖငကြို နှိုကတ်ာ စိတထြဲမှာ တမွိုးကြီးပဲ။ ကြကသ်ီးကို ဖြန်းဖြန်းထသှားတာပေါ့။ ကိုကို တအားဆိုးတယ်။ လကကြ အငှိမမြနဘေူး။ ညိုမီ့နို့တွကေိုလဲ ကိုငတ်ယ်။ နယတ်ယ်။
“ကိုကို ဟင့ြ တအားဆိုးတယန်ောြ”
“ထွားလာလိုကတ်ာ ညိုမီရယ်”
“အဲဒီလို ကိုငန်ဲ့ကြာ”
အိမန်ရင်ေး အင်ျကြီဆိုတော့ ပါးတာပေါ့။ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ခညွအြင်ျကြီလေး ဝတထြားတာ။ ကိုကို့အကြိုကြ ဖြစ်သှားတယ်။ အတွင်းခံကလဲ ပါးတော့ ကိုကို့လကန်ဲ့ အုပပြှီး နယတ်ာ ညိုမီ့နို့သီးခေါင်းလေးတွတေောင် ထောငထြလာတယ်။
“ဟင့ြ”
ညိုမီ မနတတေဘြူး။ အနောကကြ ကိုကို့ လကည်ှိုးကြီးက ညိုမီ့ဖငထြဲမှာ လွှောကန်ှိုကန်တယ်ေ။ ဘယလြိုကြီးမှန်း မသိဘူး။ ရငတ်ှေ ဒိန်းဒိန်းခုနလြာတယ်။ တကိုယလြုံး ထူပူလာတာပေါ့။
“ကိုကို မဆိုးနဲ့ကြာ”
“ခစွခြငွတ်ယ် ညိုမီရယ်”
“တကိုယလြုံး ညဈပတန်တယ်ေ ကိုကိုရဲ့ ရမချိုးရသေးဘူး”
“ဒါဆို ကိုကို ခွိုးပေးမယ်”
“လုပန်ဲ့ မမေေ တကလြာအုံးမယ်”
“ခဏလေးပါ ညိုမီရယ် နောြ နောြ”
“အတင်းပါလားနောြ”
“လာပါ ညိုမီရဲ့”
ကိုကိုလေ ညိုမီ့အခန်းထဲ အတင်းခေါသ်ှားတယ်။ ခုတငန်ားတောင် မရောကဘြူး။ အတင်းတွန်းတယ်။ ညိုမီ မှောကရြပကြလေး ဖြစ်နတေုန်း။ ထမီကို ခွှတခြပြဈလိုကတ်ယ်။
“ကိုကို”
ညိုမီ့အတွင်းခံလေးပါ ခွှတခြပြဈလိုကတ်ယ်။ ညိုမီ ရှကလြိုကတ်ာ။ တခါမှ အဲဒီလို မနဖေူးဘူး။ ကုတငန်ားမှာ ဖငကြှီးကုန်းပြီး ကိုကိုက အနောကကြ နှိုကတ်ယ်။
“ဟာ ဟင့ြ”
ကိုကို့လကကြှီးက ညိုမီ့ပန်းလေးကို ပြတတ်ယ်။ ညိုမီ မနတတေဘြူး။ တကိုယလြုံး တုနတ်ုနတ်ကလြာတာ အရညတ်ှဆေို စိုတကလြာတယ်။
“တအားလှတယကြှာ”
“ဟင့ြ အထဲကို မနှိုကန်ဲ့နောြ”
“ှပြတ်”
ကိုကိုပေါ့။ မနှိုကန်ဲ့ဆို နှိုကတ်ယ်။ ညိုမီ့ပန်းလေးထဲကို လကည်ှိုး ထိုးထည့လြိုကတ်ယ်။ ညိုမီ နာတာပေါ့။ ရုန်းထမလို့ပါပဲ။ မရဘူး။ ကိုကို ညိုမီ့ ကြောကုန်းကို ဖိထားတယ်။
“ဖြေးဖြေး ဟင့ြ နာတယ် ကိုကိုရဲ့”
“စီးနတောပဲကြာ”
“အာ ဟင့ြ”
“ညိုမီ ကိုကိုမရှိတုန်း မယားဘူးလား”
“မသိဘူး မသိဘူး ဘာတွမေေးနတောလဲ ဟင့ြ ဟင့ြ”
ကိုကို့လကည်ှိုးက တအားဆိုးတယ်။ ညိုမီ့ပန်းလေးထဲမှာ ဝငလြိုကထြှကလြိုကန်ဲ့။ ညိုမီ့ ဒူးခေါင်းတွတေောင် ညှတကြသွှားချင်တ်ယ်။ အဝငအြထွကြ မှနလြာလေ ညိုမီ ပိုမနတတေလြပေဲ။ ဆဈဆဈ ဆဈဆဈနဲ့ ယားတကလြာတယ်။
“ဟင့ြ တောတ်ော့နောြ ကိုကို ညိုမီ မနတတေဘြူး”
“ကောင်းလားဟင်”
“ဟင့ြ ကောင်းတယ် တမွိုးကြီးပဲ”
“ဒါဆို ပိုကောင်းအောင် လုပပြေးမယ်”
ညိုမီ့ရငတ်ှေ ထိတကြနဲ ဖြစ်သှားတာပဲ။ ကိုကို ညိုမီ့ ပေါငတ်ှကေို ကားခိုင်းပြီး သူ့ဟာနဲ့ ညိုမီ့ပန်းလေးကို လာထောကတ်ယ်။ တမွိုးမှ တမွိုးကြီးပဲ။ ညိုမီ တအားရှကတ်ယ်။ ဖငကြှီးကုန်းပြီး ကိုကိုက နောကကြနေ လုပတ်ော့မှာပေါ့။
“လှလိုကတ်ဲ့ စောကဖြုတကြှီးကြာ”
“အာ ရှကတ်ယဆြို မပြောနဲ့ အဲဒီလို ဟင့ြ”
“ဖငလြဲ လှတယ် ညိုမီရယ် ဟင်း ဟင်း”
ကိုကို့ရဲ့ သဘောကတွဲ့အသံက မာနပြါနတယ်ေ။ ညိုမီ လှတာ သချောပါတယ်။ အိမအြလုပတ်ှလေုပတ်ော့ ခန်ဓာကိုယကြ ပိုပြီးဖြံ့ဖြိုးလာတာပေါ့။ တငတ်ှဆေို ကားတကလြာတာ အရမ်းပဲ။ ကိုကို့အခစွခြံပြီးကတည်းက ညိုမီ့နို့တွလေဲ ထွားလာတတယ်။ ကိုကို့ဟာကြီးက ပိုကြီးလာသလိုပဲ။ ညိုမီ့အပေါကဝြမှာ တေ့ထားတာ ညိုမီ လှည့မြကြည့်ရြဲဘူး။ ရှကလြို့။
“အာ နာတယ် နာတယ်”
ကိုကို့ဟာက တအားကြီးလာတာပဲ။ မဆန့ဘြူး။ မဆန့ဘြူး။ ညိုမီ ရုန်းလိုကရြတယ်။ မခံနိုငဘြူး။ အပေါကဝြကို တေ့ပြီး ထိုးထည့တ်ာတောင် မဝငဘြူး။ ဟင်း။ ညိုမီ့စိတတ်ှေ ကတုနကြယင် ဖြစ်သှားတယ်။ ကြောကတ်ယ် ကိုကိုရယ်။
“ဟင့အြင်း ဟင့အြင်း မရဘူးနောြ ကိုကို”
“ညိုမိ့ဟာက တအားကဉွြးတာပဲ”
ဟင့ြ။ ညိုမီ့ဟာ ကဉွြးတာ မဟုတဘြူး။ ကိုကို့ဟာ တအားကြီးနတော။ မဝငဘြူး။ ကိုကို ပြနတ်ေ့တယ်။ ညိုမီ့အပေါကဝြလေးကို တေ့ပြီး ပြတတ်ယ်။ ဟင့ြ။ ဘယလြိုကြီး လုပန်တောလဲ ကိုကိုရယ်။ ကိုကို ညိုမီ့ခါးကို ကိုငတ်ယ်။ အပေါကဝြကို တေ့ပြီး ဖိခပြဈလိုကတ်ယ်။
“အားး နာတယ် နာတယ်”
ဒီတခါ ရုန်းလို့လဲ မရဘူး။ တအားနာတယ်။ နာလှန်းလို့ ညိုမီ မကြရြညတ်ောင် ဝဲတယ်။ ခေါင်းတရမ်းရမ်းနဲ့ ရုန်းတာ မရဘူး။ ကိုကို ညိုမီ့ခါးကို ကိုငပြှီး ဖိခတွယ်။ ညိုမီ လကကြ လွှောကစြမ်းတာပေါ့။ ခုတငတ်ိုငကြို တွေ့တော့ ကစွကြစွပြါအောင် ကိုငထြားရတယ်။ တအားနာတယ်။ တအားနာတယ်။ ကိုကို့ဟာက တအားကို ကြီးနတော။ ညိုမီ့အထဲမှာ ပြည့ကြှပန်တောပဲ။ ညိုမီ ကိုကို့ကို လှည့ကြှည့တ်ယ်။ ကိုကို တောတ်ောြ စိတထြနတောလား မသိဘူး။ အံကြီးကြိတပြှီး အားနဲ့အငန်ဲ့ ဖိထည့န်တော။ ကြောကစြရာကြီး။
“ဟင့ြ ကိုကို တောပြါတော့ နာတယ် နာတယ် အားး”
“ပြီးပြီ ပြီးပြီ ခဏလေး ခဏလေး”
ကိုကို့ဆီးခုံ ညိုမီ့ဖငလြေးနဲ့ ထိသှားတဲ့အခွိနမြှာ ညိုမီ အနာကငွဆြုံးပဲ။ ဘယလြိုမှကို မနနေိုငတ်ာ။ ကိုကို့ဟာက အရငကြထကြ ပိုရှညလြာတယ်။ ညိုမီ့သားအိမကြို လာထောကန်တော နာတာ တအားပဲ။
“ပြနထြုတလြိုကပြါ ကိုကိုရယ် နောြ”
တောင်းပနလြဲ မရပါဘူး။ ပြနထြုတပြှီး ပြနထြည့တ်ာပဲ။ ညိုမိ အရမ်းကြောကတ်ယ်။ ပြနဝြငလြာရင် ခံရမယ့ြ ဝဒနောကို ညိုမီ မခံစားနိုငဘြူး။ ကိုကိုကတော့ မရဘူး။ ပြနထြုတပြှီး ပြနထြည့တ်ာပဲ။ ဖြေးဖြေးချင်ြး ဝငလြာတဲ့ ကိုကို့ဟာက ညိုမီ့ရငဝြထိအောင် ရောကလြာသလိုပဲ။ ညိုမီ အသကတ်ောင် မရှူနိုငဘြူး။ သုံးလေးငါးခါ အလူးအလဲ ခံလိုကပြှီးမှ နဲနဲသကသ်ှားတယ်။ ညိုမီ ယားနတောတွေ နဲနဲလွော့သှားတယ်။ ဟုတတ်ယ်။ ညိုမီ သိပမြနာတော့ဘူး။ တမွိုးကြီးပဲ။ ဟင့ြ။
နာတာလွော့သှားပမယေ့ြ ခံစားခကြကြ ပိုဆိုးလာတယ်။ တခကြပြှီး တခကြြ ပိုမှနလြာလေ ညိုမီ့ရငတ်ှေ တအားခုနလြပေဲ။ ကိုကို သှင်းတာ ထုတတ်ာ ပိုမှနလြာတယ်။ အရညတ်ှလေဲ အရမ်းထွကတ်ာပဲ။
“ဟင့ြ ကိုကို ဖြေးဖြေးဆို”
“အာ အာ နာတယ် ဟင့ြ”
ကိုကို ခပသ်ှကသ်ှကထြည့ပြှီး အဆုံးနားရောကမြှ ဆောင့ထြည့လြိုကတ်ာ ပိုထိတယ်။ ညိုမီ့ရငကြို ဒိန်းကနဲ ဒိန်းကနဲပဲ။ တကိုယလြုံး တုနတ်ုနတ်ကသ်ှားတာ။ သိပဆြိုးတဲ့ ကိုကို့ဟာကြီးကို ညိုမီ တအားညှဈထားတယ်။ မရဘူး။ မရတော့ဘူး။ အရညတ်ှေ တအားစိုနတေော့ ဖမ်းလို့မမိတော့ဘူး။ ဝငခြငွတ်ိုင်း ဝင်၊ ထွကခြငွတ်ိုင်း ထွကန်တေော့တာပဲ။
“အမလေး သပေါပြီ ကိုကိုရယ် ဟင့ြ
အနားကပပြှီး ဆကတ်ိုကဆြောင့တ်ာ ညိုမီ မနနေိုငဘြူး။ အောခြငွတ်ာပေါ့။ အောကကြ မမတေေို့ ကြားသှားမှာလဲ ကြောကတ်ယ်။ မှေ့ယာကို မကြန်ှာအပပြှီး ကိုကို ဆောင့သ်မွှ ညိုမီ ခံရတော့တာပေါ့။ ကိုကို မညှာဘူး။ တအားဆောင့တ်ာ။ မှနလြဲ မှနလြာတယ်။ တအားလဲ ကော့ပြီး မှှေ့တယ်။ ခံစားခကြတ်ှကေ ဘယလြိုမှန်းကို မသိတာ။ ညိုမီ့အသကပြါထွကလြောကတ်ယ်။ ကိုကို မှှေ့တာ တအားဆိုးတယ်။ သူ့ဟာနဲ့ ညိုမီ့အတွင်းသားတွကေို ကလောထြုတန်သလေိုပဲ။
“အဟင့ြ အဲဒီလိုကြီး အဲဒီလိုကြီးတော့”
“အမလေး အမလေး”
တကိုယလြုံး ပူထူတကသ်ှားအောင် ဆကတ်ိုကဆြောင့တ်ာ။ ကိုကို ညိုမီ့တငပြါးတွကေို ညှဈပြီး အငန်ဲ့ အားနဲ့ ဆောင့တ်ာ ခုတငတ်ိုငဆြို လှုပရြမ်းနတောပဲ။ ညိုမီ သပြေီ။ ညိုမီ သပြေီ။ ဗှန်းကနဲ ဗှန်းကနဲ အရညတ်ှေ ထွကကြတွာလဲ ခဏခဏ။ ညိုမီ ကုန်းတောင် မကုန်းနိုငတ်ော့ဘူး။ ဒူးတွေ ယိုငန်ဲ့ပြီး ညှှတကြသွှားတယ်။ အဟင့ြ။ တောပြါတော့ ကိုကိုရယ်။
ကိုကို ညိုမီ့ခါးကို ဖကပြှီး ခုတငပြေါကြို တငပြေးတယ်။ ညိုမီ တကယလြဲ မထောကန်ိုငတ်ော့ဘူး။ ဒူးတွကေ အားမှမရှိတော့တာ။ ခုတငပြေါတ်ငပြှီး ဆကကြုန်းခိုင်းတာပေါ့လေ။ ဒူးထောကပြှီး အနောကဖြကကြို ဖငကြှီး
ကုန်းပေးရတာပေါ့။ အရညတ်ှေ စိုရှှဲနတေဲ့ ညိုမီ့အဖုတထြဲကို ကိုကို တေ့ပြီး ဖြေးဖြေးလေး ထည့ပြဈလိုကတ်ယ်။
“အား နာတယ် ကိုကို နာတယဆြို ဟင့ြ”
“စီးနတောပဲကြာ ကောင်းလိုကတ်ာကြာ”
“ဟင့ြ သပေါပြီ ကိုကိုရယ်”
ကိုကို့ဆီးခုံက ညိုမီ့အဖုတကြို လာကပသ်ှားတဲ့အခွိန် ကိုကို ညိုမီ့တငပြါးတွကေို တအားညှဈတယ်။ ဖိပြီး နယတ်ယ်။ အားရပါးရ ဆုပကြိုငပြှီး ကိုကို့ စိတကြှိုကြ ဆောင့တ်ော့တာပဲ။
“အား နာတယ် ကိုကို နာတယ် နာတယ် အားး”
“ဟင့ြ နာတယ် နာတယ် အားး”
မခံနိုငဘြူး။ ညိုမီ့ လကတ်ှေ ခွထေောကတ်ှေ ကုတကြှေးသှားအောင် ခံစားရတယ်။ အဝငအြထွကြ မှနလြာလေ ညိုမီ ခံရခကလြပေဲ။ ဖငကြို တအားဆုပပြှီး ဆောင့တ်ာ ကိုကို့ဟာကြီးက တဆုံးဝင် တဆုံးထွကြ ညိုမီ ငိုပစ်လိုကခြငွတ်ယ်။ ဟင့ြ။ ရုန်းလို့လဲ မရဘူး။ တဇတဇြတ် နာကငွန်တောတောင် ရုန်းမထွကန်ိုငတ်ာ ကိုကို့ဟာကြီးကြောင့ပြဲ ဖြစ်ရမယ်။ ဝငခြငွတ်ိုင်းဝင် ထွကခြငွတ်ိုင်းထွကန်တေဲ့ ကိုကို့ဟာကြီးက ညိုမီ့အဖုတထြဲက အရညတ်ှကေို ကလောထြုတန်သလေိုပဲ။ အရညတ်ှေ အံအံကတွာလဲ ခဏခဏ။ ညိုမီလေ မေ့မှောမတတ် ခံစားရတယ်။ တခကြတ်ခကြဆြို ညိုမီ မကြဖြှူတောင် လနမြတတပြဲ။ စိတတ်ှကေ လှင့ကြနဲ လှင့ကြနဲ ဖြစ်ဖြစ်သှားတယ်။ ကိုကို လုပပြေးတဲ့အရသာကို နာကငွန်တေဲ့ ကြားက ညိုမီ စိတထြဲမှာ ကြိုကလြာတယ်။ ဟင့ြ။ ဖြစ်ချင်တ်ာဖြစ်တော့ ကိုကိုရယ်။ ညိုမီ ခေါင်းမထောငတ်ော့ဘူး။ ဖငလြေးကိုပဲ တအားကော့ပေးပစ်လိုကတ်ယ်။ နာကငွမြှုက စကျကန့မြလပ် ဝငလြာတယ်။ ဟင်းကနဲ ဟားကနဲ ကဉွကြဉွတ်ကသ်ှားတဲ့ အရသာကလဲ ဆှမွေိုးမေ့မတတပြဲ။ အံလေးကြိတပြှီး ဖငလြေးကို ပစ်ပစ်ဆောင့ပြေးလိုကတ်ယ်။ အဲဒီလိုလုပတ်ော့ ကိုကို ပိုကြမ်းလာတယ်။ ခါးကို ကိုငပြှီး ဆောင့ဆြောင့ထြည့တ်ာ။
“နာတယ် နာတယ် အားးး”
ညိုမီ့အဖုတထြဲ ပူထူထွကသ်ှားတာပဲ။ မခံနိုငဘြူး။ ဟင့အြင်း။ ညိုမီ မခံနိုငဘြူး။ တောပြါတော့ဆို။ ညိုမီ ခေါင်းလေး လှည့ကြှည့တ်ယ်။ မကြရြညတ်ှကြေားထဲက ခိုးကြည့်တ်ော့ ကိုကိုက အံကြီးကြိတပြှီး အားရပါးရ ဆောင့ထြည့န်တော။
“ညိုမီရေ သမီးအောကဆြင်းလာအုံး”
မမေေ့ရဲ့ အောကထြပကြ ခေါသ်ံကြောင့ြ ညိုမီ တအားလန့သ်ှားတာပဲ။ နာကငွတ်ာတွတေောင် မေ့ပြီး ကုန်းရုန်းထလိုကမြိတယ်။ မရဘူး။ ကိုကို ညိုမီ့ခါးကို တအားဖကထြားပြီး အသှင်းအထုတ် ခဏရပသ်ှားတယ်။
“လာပါပြီ မမေေ”
မမေေ့ကို အသံလေးပေးပြီး လှည့ကြှည့လြိုကတ်ော့ ကိုကို့မကြန်ှာကြီးက ညိုနပြေီ။ စိတအြလိုမကတွဲ့ ပုံစံနဲ့။
“ကိုကို ညိုမီ သှားရတော့မယ် ဖယအြုံးလေ”
“ဖယန်ဲ့ကြာ ခစွလြို့ မဝသေးဘူး”
“ဟာ ဟင့ြ”
အနားကပပြှီး ဆကတ်ိုကဆြောင့တ်ာ ညိုမီ့ရငတ်ှတေောင် တုနတ်ယ်။ နားထငကြှောတွေ ထောငထြလာတယ်။ အသကမြရှူရဲဘူး။ ဆကတ်ိုကကြှီး ဆောင့တ်ာ။ နောကဆြုံးတခကြြ မိမိရရ အပြင်းဆုံးဆောင့ပြှီး ကိုကို့အရညတ်ှေ ပန်းထုတပြဈလိုကတ်ယ်။
“အား ကောင်းလိုကတ်ာ ညိုမီရယ်”
“ဟင့ြ”
ညိုမီ ဘာမှ မပြောချင်တ်ော့ဘူး။ တကယပြဲ နုန်းခွိခွယေိုငသ်ှားတာပဲ။ တအိမလြုံး သန့ရြှင်းရေးလုပတ်ာတောင် အဲဒီလောကြ မမောဘူး။ ကိုကို အသန်းအသနလြုပတ်ာ ညိုမီ တအားမောတယ်။ ကိုကို့ဟာကြီးကို ဆှဲထုတလြိုကတ်ော့ ညိုမီ ခုတငပြေါမြှာ ခွခွလေေေး ပစ်လဲကသွှားတာပေါ့။ အသကကြို မနည်းရှူရတယ်။ မောလိုကတ်ာ။
“ညိုမီ”
“လာပါပြီရှင့ြ”
မမေေ့အောသ်ံက တောတ်ောကြယွလြာတယ်။ ညိုမီ ကိုကို့ကိုတောင် လှည့မြကြည့်န်ိုငဘြူး။ ထမီလေးကို အမှနပြှငဝြတပြှီး အောကထြပကြို ပြေးရတာပေါ့။
“ညည်း ငါခေါတ်ာ မကြားဘူးလား”
“ကြားပါတယ် မမရေေဲ့”
“ကြားရင် မှနမြှနဆြင်းလာခဲ့ပေါ့ မကြန်ှာကလဲ နီရဲတွတန်တောပဲ ခွှေးတွလေဲ ထွကလြို့”
“ကြမ်းတိုကန်လေို့ပါ မမရေေဲ့”
“အမလေးနောြ ကြမ်းတိုကတ်ာ အဲဒီလောကြ ပငပြန်းရလား”
ဒိန်းကနဲ ညိုမီ့ရငတ်ှေ တုနသ်ှားတာပဲ။ မမပေေဲ ရိပမြိသှားသလား။
“မှနမြှနလြုပန်လေို့ပါ မမရေေဲ့”
“ထမီကလဲ ဘိုသီဘတသ်ီနဲ့ သှား အသဈတထညသ်ှားလဲခွေ ပြီးရင် ငါ့သားစားဖို့ ငါးရံ့အူဟင်း သှားပို့”
“ဟုတကြဲ့ မမေေ”
မမေေ မသင်ျကာဘူး။ မကြလြုံးတွကေ ညိုမီ့တကိုယလြုံးကို လွှောကကြှည့န်တော။ ညိုမီလဲ ကြာကြာမနရေဲဘူး။ တောကြှာ ဟိုမေးဒီမေးနဲ့ ပေါကြုနရြင် ဒုကျခ။ မမကေေ နသေိပမြကောင်းတော့ စိတကြ တိုနတယ်ေ။ တခုခုဆို ခကြခြှင်းရမှ။ ခေါရြင် ခကြခြှင်းလာမှ။ နမကေောင်းတဲ့ကြားက သူ့သားစားဖို့တဲ့ ဟင်းသှားပို့ခညွတ်ဲ့။ ဟင်း။ မမေေ မသိဘူးနောြ။ ကိုကို ဘာလာလုပသ်ှားလဲဆိုတာ။ ညိုမီဆို ဒူးတွတေောင် ခွချင်ေတ်ယ်။ ကိုကို မကောင်းဘူး။
ထမီလဲတော့ ပေါငကြှားမှာ အရညတ်ှေ ပပြနေတောပဲ။ မှနမြှနသ်ုတပြှီး ထမီအသဈလဲလိုကတ်ယ်။ နာလိုကတ်ာ။ စပတ်ယ်။ စပတ်ယ်။ တအားစပတ်ာပဲ။ အားလားလား။ ထိလို့တောင် မရဘူး။ ညိုမီ ထမီမှနမြှနလြဲပြီး ငါးရံ့အူဟင်းကို ပန်းကနတ်ခုထဲ ထည့ပြှီး ဟိုဘကအြိမသ်ှားပို့တယ်။ လမ်းလွှောကတ်ာ ကြတကြတ ဖြစ်ချင်န်တယ်ေ။ စပတ်ာ တအားပဲ။
“ဒေါဒြေါြ ကိုကိုစားဖို့ ငါးရံ့အူဆီပြန် လာပို့တာ”
“အောြ အေး အေး ငါ့သမီးက တအားလိမျမာတာပဲ နင့ကြိုကိုကတော့ အိပတ်ုန်း”
“အဟီး ဟုတ် ထမင်းစားခုံမှာပဲ တငခြဲ့မယန်ောြ”
“အေး အေး သမီး အုပဆြောင်းထဲ ထည့ထြားခဲ့”
“ဟုတကြဲ့ ဒေါဒြေါြ”
ဟှန်း။ ကိုကိုလား အိပမြှာ။ ညိုမီ့အခန်းထဲမှာ လာသောင်းကနွြးသှားတာ သိရဲ့လား ဒေါဒြေါရြဲ့။ ညိုမီ့ဒူးတွဆေို ခွိနဲ့သှားတာပဲ။ ဟိုဟာလဲ တအားစပတ်ယ်။ ဟှန့ြ။ ကိုကို လူဆိုး။ စိတထြဲမှာ ပြစိပြစိနဲ့ ကိုကို့ကို အပြဈတငမြိတယ်။ ကိုကိုရော။ ညိုမီ့အခန်းထဲမှာပဲလား။ ညိုမီ ကိုကို့ကို ကြောကတ်ယ်။ ခုနကလို တအားခစွရြင် ညိုမီ သမှောပဲ။ ညိုမီ အပေါထြပကြို ပြနမြတကဘြူး။ ဟိုလိုလို ဒီလိုလိုနဲ့ နောကဖြေးချောငမြှာ အခွိနဆြှဲနတယ်ေ။ ဖဖေေ ထမင်းလာစားမယဆြိုတော့ ပိုကောင်းသှားတာပေါ့။ ဟင်းပြဲတွေ ပြငပြှီး ခူးခပပြေးလိုကတ်ယ်။
“ဟောတော့”
ညိုမီ့အခန်းထဲမှာ ကိုကို မရှိတော့ဘူး။ ခုတငပြေါမြှာ အင်ျကြီတထညရြယ်၊ ပိတစြတထညရြယ်။ အပေါမြှာ နားကပလြှလှလေး တရံရယ်။ ညိုမီ အင်ျကြီအပုံကို မကြစြောင်းလေး ထိုးပစ်လိုကတ်ယ်။ ဟှန်း။ လူချင်ြးတွေ့တုန်းက ပေးရင် ဘာဖြစ်မှာလဲလို့။
“ကိုကို လူဆိုး”
ပိတစြလေးက အစိမ်းရောငလြေး။ လှတယ်။ အပေါအြောကြ ဝမ်းဆကခြွုပရြမယ်။ အင်ျကြီက ဘယလြိုကြီးလဲ။ ကြိုးတချောင်းထဲရယ်။ ဘောလြီလဲမဟုတ်။ ရှငမြီးလဲမဟုတ်။ တိုတိုလေး။ ညိုမီ့ရငမြှာ ကပကြှည့တ်ော့ တငပြါးဖုံးရုံလောကပြဲ။ မဝတရြဲပါဘူး။ ဘယလြိုကြီးလဲ။
နားကပလြေးတော့ ကြိုကတ်ယ်။ ပစ်စည်းတွေ ဘီဒိုထဲ သိမ်းပြီး ခုတငပြေါခြဏလှဲလိုကတ်ယ်။ ညောင်းတယ်။ ညိုမီ့ရငတ်ှေ တအားခုနတ်ာပဲ။ ကိုကို တအားခစွသ်ှားတာ ညိုမီ့စိတတ်ှေ အခုထိ လှုပရြှားနတေုန်းပဲ။ တောတ်ောဆြိုးတဲ့ ကိုကို။ မကြစြိလေး ခဏမှိတလြိုကတ်ာ တုန်းကနဲ အိပပြွောသ်ှားတယ်။ တအားပငပြန်းသှားတာပဲ။ အိမမြကထြဲမှာ ကိုကို ထပလြာခစွသ်ေးတယ်။ ညိုမီ တအားဖကထြားပစ်လိုကတ်ာပေါ့။ ဟှန့ြ။
တရေးနိုးလာတော့ အားနဲနဲရှိသှားတယ်။ လန်းလန်းဆန်းဆန်း ဖြစ်သှားတော့မှ ကြမ်းဆကတ်ိုကလြိုကတ်ယ်။ မလှယဘြူး။ ညောင်းတယ်။ ကိုကို တအားဆိုးတာပဲ။ ပေါငကြှားမှာ စပဖြငွြးဖငွြးနဲ့။ ညနဖကြေ ထမင်းစားသောကပြှီးတဲ့အခွိနထြိ စပတ်ာက မပြောကဘြူး။ ဟနမြပကြြ လုပန်ပမေယေ့ြ လမ်းလွှောကရြင် စပတ်ယ်။ ဆဈဆဈ ဆဈဆဈနဲ့ စပလြေ ကိုကို့ကို သတိရလပေဲ။ ကိုကိုကတော့ ဘယသ်ှားနလေဲ မသိဘူး။ ပေါကြို မလာဘူး။ မမေေ့ကို ဆေးတွေ ဘာတွေ လိမ်းပေးပြီး အိမန်ောကဖြေးတံခါးတွေ သချောပိတ်၊ ငှီးစီစီရှိတာနဲ့ ရထပေခြွိုးလိုကတ်ယ်။ ရချိုးပြီးတော့ တကိုယလြုံး နံ့သားဖြူသနပခြါး သှေးပြီး လိမ်းတာပေါ့။ အတွင်းခံတော့ မဝတတ်ော့ဘူး။ စပလြို့။ ဟာလာဟင်းလင်းနဲ့ နရတော တမွိုးပဲ။ မတတန်ိုငဘြူးလေ။ ညိုမီ့အဖုတလြေးက အထိမှ မခံနိုငတ်ော့တာ။ တကိုယလြုံး မှှေးမှှေးကြိုငကြှိုငလြေး ဖြစ်သှားမှ ကိုကို မနကကြ ပေးတဲ့ နားကပလြေးကို ထုတကြှည့တ်ယ်။ လှသားပဲ။
“ဟိတ်”
“ဟင် ကိုကို”
ဟိုဘကခြန်းက ကိုကို ဒီဘကကြို ကြောတ်ကဖြို့ ဟနပြှငတ်ယ်။ ညိုမီ ဒိတကြနဲ ဖြစ်သှားတာပဲ။ ကိုကို လာပြနပြှီ။ အခန်းထဲကို ခပတ်ညတ်ညန်ဲ့ ဝငလြာတယ်။ လူကိုတွေ့တာနဲ့ သိမ်းကြုံးဖကပြဈလိုကတ်ော့တာပဲ။ ဟှန့ြ။ လူဆိုး။
“ကိုကိုနောြ ဟှန့ြ”
“မှှေးနတောပဲကြာ”
“မှှေးမှာပေါ့ တကိုယလြုံး နံ့သားဖြူသနပခြါး လိမ်းထားတာ”
“ဒါဆို တကိုယလြုံးနမ်းမယကြှာ”
“ဟာ ကိုကိုနောြ တအားကဲတယ်”
“ညိုမီက သိပလြှတာပဲကြာ နို့လေးတွဆေို တင်းနတောပဲ”
“အ နာတယ် ကိုကိုရဲ့ ကြိန်းနပြေီ”
“နေ့လညကြ ကိုကို လာတော့ ညိုမီ ကြမ်းတိုကန်တောလား”
“ဟင့ြ ဟုတတ်ယလြေ”
“ဖငကြှီးက အယန်တောပဲကြာ”
“အာ ကိုကိုနောြ”
ကိုကို ညိုမီ့တငပြါးတွကေို နယတ်ယ်။ ညိုမီ့တငပြါးတွကေ စပဖြငွြးဖငွြးဖြစ်နတော။ နေ့လညကြ ကိုကို တအားညှဈထားတာလေ။ ကိုငမြိတာနဲ့ ကိုကို မလှှတတ်ော့ဘူး။ ညိုမီ့တငပြါးတွကေို နယတ်ယ်။ စပဖြငွြးဖငွြးနဲ့ ညိုမီ့စိတထြဲ ဟင်းဟင်း ဟင်းဟင်း ဖြစ်လာတာပေါ့။
“ညိုမီ ကိုကို ဝယပြေးတဲ့ ဂါဝန် ဝတကြှည့ကြှာ”
“ဘာဂါဝနလြဲ ဟိုရှငမြီးလား”
“ရှငမြီးမဟုတပြါဘူး ညဝတဂြါဝန်”
“တိုတိုလေး ကိုကိုကလဲ”
“ဝတကြှည့ပြါဆို ခွှတ်”
“ရတယ် ရတယ် ညိုမီ့ဘာသာ လဲမယ်”
“မရဘူး ကိုကို ခွှတပြေးမယကြှာ”
ညိုမီ ကိုကို့ ရငခြှငထြဲက ခွာပြီး အဝတတ်ှကေို လဲမလို့ ကိုကို ပေးမလဲဘူး။ ကိုကို ကိုယတ်ိုင် ညိုမီ့အင်ျကြီတွကေို ခွှတတ်ယ်။ ညိုမီ ရှကတ်ာပေါ့။ ဟိုကာ ဒီဆှဲနဲ့ နောကဆြုံးတော့လဲ ညိုမီ့တကိုယလြုံး ဘာအဝတမြှ မရှိတော့ဘူး။
“လာ ဒါလေး ဝတကြှည့ြ”
ညိုမီ့ခေါင်းမှာ ဂါဝနကြို အတင်းစွပပြေးတယ်။ ညိုမီ ဝတရြတော့တာပေါ့။ ဘယလြိုမှန်းလဲ မသိဘူး။ ဂါဝနကြ ခပပြါးပါး၊ တိုကလဲတို။ ဟိုမလုံ ဒီမလုံနဲ့။
“မိုကတ်ယကြှာ သိပလြှတာပဲ”
လှမှာပေါ့။ ညိုမီ့နို့တွဆေိုလဲ မပေါြ့တပေါြ။ တငပြါးကလဲ မလုံ့တလုံ။ ထိုငရြမလို ထရမလို။ ညိုမီ မနတတေဘြူး တကယပြါပဲ။ ကိုကိုကတော့ ကြိုကမြှာပေါ့။ မကြလြုံးတွေ အရောငတ်ှေ လကလြို့။ ညိုမီ ကြကသ်ီးတောင် ထလာတယ်။
“ညိုမီ”
“ရှင်”
“သိပလြှတယကြှာ”
“အို”
ကိုကို့လကတ်ှကေ ညိုမီ့ခါးကို ဖကပြှီး လကတ်ှကေ လိုကစြမ်းတယ်။ ဟိုပြတဒြီပြတန်ဲ့။ ညိုမီ ယားတာပေါ့။ တငပြါးတွကေိုလဲ ဖြဖြလေး နယပြှီး
“ညိုမီ သိပလြှတာပဲကြာ”
“အားလုံး ကိုကို့အတွကပြါပဲရှင်”
“အဟားး”
ကိုကို ပြောသ်ှားတဲ့ပုံပဲ။ အဲဒီလို ပြောသာပြောရတယ်။ ညိုမီ ရှကတ်ယ်။ ရှကပြမယေ့ြ ဘာလို့မှန်းကို မသိပါဘူး။ ပါးစပကြ လှှတကြနဲ ထွကသ်ှားတယ်။
“ညိုမီ ကိုကို့ကို ခစွလြားဟင်”
“ခစွတ်ာပေါ့ ကိုကိုရဲ့ မသိသေးဘူးလား”
“ကြားချင်လြို့ပါကြာ”
“အရမ်းခစွတ်ယ် ကိုကို”
“အဟားး အဲဒါတွကြေောင့ြ သိပခြစွတ်ာ”
“အပိုတွပေါနောြ ဒီမှာတော့ ကြိန်းနပြေီ သိရဲ့လား ကိုကိုရဲ့”
“ကြိန်းနတယ်ေ”
“ဟိုဟာတွေ နာနပြေီ ကိုကိုရဲ့”
ညိုမီ ကိုကို့ရငခြှငထြဲ ခေါင်းလေး တိုးပြီး ခပတ်ိုးတိုးလေး ခွှဲပစ်လိုကတ်ယ်။ တကယလြဲ ညိုမီ နာနတောပါ။ အပြဈဆိုချင်တ်ာ မဟုတပြမယေ့ြ တကယခြစွတ်ယဆြိုတာတော့ ကိုကို့ကို သိစချင်ေတ်ယ်။ ကိုကို ညိုမီ့ကို ဖကထြားတယ်။ အဲဒီလိုဆို ညိုမီ ကြားရတာပေါ့။ ကိုကို့ရငခြုနသ်ံတွေ။
“ပြပါအုံး ကိုကို ကြည့်မြလို့”
“အာ ကိုကိုကလဲ”
“ဟိုနရော နာနတော မှတလြား”
“အင်း”
“ဒါလေးရော ကြိန်းနသေေးလား”
“အို ကိုကိုနောြ”
အဝတပြါးပါးလေး အောကမြှာ စူထွကန်တေဲ့ ညိုမီ့နို့သီးခေါင်းလေးကို လကည်ှိုးလေးနဲ့ တို့တယ်။ ဖိပြီး ပြတတ်ယ်။ ညိုမီ ဘယလြိုနရမှောလဲ။ ညိုမီ့ တကိုယလြုံး တုနတ်ကသ်ှားတာပေါ့။
“ဒါလေး ကြိန်းနသေေးလား”
“ကြိန်းနတောပေါ့ ကိုကိုရဲ့ ဟင့ြ”
“ဒါဆို မရတော့ဘူး လာ လာ”
ညိုမီ့ကို ကုတငပြေါမြှာ အိပခြိုင်းတယ်။ ညိုမီ လှဲခလွိုကတ်ော့ ကိုကို့အနမ်းတွကေ ညိုမီ့ပါးပြငပြေါကြို ဝဲကလွာတယ်။ ခစွတ်ယ် ကိုကိုရယ်။
“ကိုကို ညိုမီ့ကို ခစွလြားဟင်”
“ခစွတ်ာပေါ့ကြာ”
“ဘယန်ရောကို အခစွဆြုံးလဲ”
“ဟောဒီနရော”
“အှန်”
ကိုကို ညိုမီ့နှုတခြမ်းတွကေို ဖိနမ်းပစ်လိုကတ်ော့ ညိုမီ ဘာဆကပြှောလို့ရတော့မှာလဲ။ မှတသ်ိပတ်ဲ့ ကိုကို့အနမ်းတွကေို ညိုမီ တုံ့ပြနရြတော့တာပေါ့။ ကိုကို့လညတ်ိုငကြို တအားဖကထြားပြီး ကိုကို့ကို အတင်းပြနန်မ်းပစ်လိုကတ်ယ်။ ခစွတ်ယ် ကိုကိုရယ်။ ကိုကို အဲဒီလိုနမ်းရင် အသှေးအသားတွကေ ကြှလာတာ သိပဆြိုးတာပဲ။ ဘာမှ မသိတော့ဘူး။ ကိုကို့အခစွကြို ခံချင်တ်ဲ့စိတကြှောင့ြ ညိုမီ့တကိုယလြုံး ထိန်းမရတော့ဘူး။ ကိုကိုလဲ ညိုမီ့ကို တအားနမ်းတယ်။ နှုတခြမ်းချင်ြး စုပရြုံမကဘူး။ လကတ်ှကလေဲ ညိုမီ့နို့တွကေို နယတ်ော့တာပဲ။ ညိုမီ မနတတေဘြူး ကိုကိုရဲ့။ ဟင့ြ။
ကိုကို သိပန်မ်းတတတ်ာပဲ။ နှုတခြမ်းတွကေို နမ်းရုံတငမြကဘူး။ လညတ်ိုငလြေးကိုလဲ နမ်းတယ်။ နားရှကလြေးကိုလဲ နမ်းတယ်။ သိပအြသဲယားတယ်။ ညိုမီ သိပယ်ားတာပဲ။ ကိုကို့ကို တအားဖကထြားပစ်လိုကတ်ာပေါ့။ ကိုကို ညိုမီ့ နားရှကလြေးကို လွှာလေးနဲ့ တို့ပြီး ကလောပြဈတယ်။
“အိုး ကိုကို”
“မလုပန်ဲ့ ဟင့အြင်း ဟင့အြင်း”
ညိုမီ့စိတတ်ှေ ထိန်းမရအောငကြို ဖြစ်သှားတာပဲ။ နို့တွဆေို ကော့တကလြာတယ်။ အကြောတွဆေို တင်းကနဲပဲ။ ကိုကို သိပဆြိုးတယ်။ ညိုမီ့နို့သီးခေါင်းလေးကို ဖိပြီး ခွပစ်ေတယ်။ ညိုမီ မနတတေဘြူး။ ညိုမီ တကယမြနတတေဘြူးဆို။ တကိုယလြုံးကို တွန့လြိမသ်ှားတာပဲ။ ရုန်းလို့လဲမရဘူး။ ကိုကို ဖကပြှီး တအားနမ်းတယ်။
“တောပြါတော့နောြ”
“အရမ်းယားတယဆြို ဟင့ြ”
“ဟင့အြင်း ဟင့အြင်း”
“အာ”
ညိုမီ သိတယ်။ အကြောတွေ ဆှဲပြီး တအားကော့ပစ်လိုကတ်ယ်။ ကိုကို့လကကြလဲ မရမက ညိုမီ့အဖုတလြေးကို ပြတတ်ော့တာပဲ။ နားရှကကြိုလဲ ကလိတာ တအား။ အောကကြလဲ ပြတတ်ာ အရမ်းပဲ။ ထိန်းနတေဲ့ကြားက စိတကြ လထေဲ လှင့ကြနဲ ဖြစ်ဖြစ်သှားရော။ ကိုကို့ကို ကစွကြစွပြါအောင် ဖကထြားတဲ့ကြားက ဗှန်းကနဲ ဗှန်းကနဲ အရညတ်ှေ ထွကကြကြုနတ်ယ်။ ညိုမီ တအားမောတာပဲ။
“ဟင့အြင်း ဟင့အြင်း”
“အီ … ထွကကြုနပြှီ ကိုကိုရယ် ဟင့ြ”
သုံးလေးငါးခါ တုနတ်ကသ်ှားတဲ့အခွိနမြှာ ညိုမီ့အရညတ်ှေ ထွကတ်ာ ရပသ်ှားတယ်။ သိပမြောတာပဲ။ လူတကိုယလြုံး နုံးခွိသှားတယ်။ အသကကြို ဘယလြိုရှူရမလဲ မသိဘူး။ ကိုကို့ကို ဖကထြားရင်း ညိုမီ့မကြလြုံးလေးကို မှိတပြှီး အမောဖြရတောပေါ့။ မောတယ် ကိုကိုရယ်။
ပြီးပါပြီ။