ဏှာကြီးလှသည့ျ သီရိလှိုင်
ရေးသားသူ – ?????
ဦးထွန်းကြည် နှင့ြ ဒေါသ်ီရိလှိုင် တို့မှာ ရုံးတရုံးထဲတွင် အတူတူ အလုပလြုပကြှသူများဖြစ်ပြီး၊ အထကြ အောကြ ရာထူးဖြစ်သည်။ ဒေါသ်ီရိလှိုငမြှာ သူ၏ ရာထူးအရ “ဒေါြ” တတခြေါရြသောလြည်း အသကြ ၃၇ အရှယ် တခုလပမြုဆိုးမ တောင့တ်ုန်းဖြောင့်တုန်း သှေးသားဆူတုန်း ခါးသေးဖငကြှီး ရငတ်ောင့်တောင့်နှင့ြ မှငသ်ူလိုးခွငစြရာ၊ သူကိုယတ်ိုငကြလည်း ခံချင်တ်ုန်း လီးဆာတုန်း ငတန်သေူ လိုးနိုငမြည့်သူ၊ သားကောငရြှာနသေူ ခပထြနထြနထြဲကပင် ဖြစ်သည်။ ဦးထွန်းကြညမြှာ မိန်းမကမွြးကြပြေီး ဒေါသ်ီရိလှိုင် သူ့ကို ကုန်းခွင် နမှန်ေး ရိပမြိသည်။
တနေ့ ဒေါသ်ီရိလှိုင် သည် ဦးထွန်းကြည် မရှိတုန်း စာပြဲပေါကြုန်း၍ သတင်းစာ ဖတန်စဉြေ ဦးထွန်းကြည် အနောကမြှ ရောကလြာပြီး စာပြဲ ၂ လုံးကြား ဒေါသ်ီရိလှိုင် ဖငန်ောကမြှ သူ့လီးဖြင့်ပြတကြာ မတောတ်ဆလိုလုပပြှီး ဒေါသ်ီရိလှိုငဖြငကြို အသာညှောင့်ပေးလိုကသ်ည်။ ဒေါသ်ီရိလှိုင် ဖငမြှာ တွန့်ခနဲဖြစ်သှားပြီး အကြောပေါင်းတထောင် ပြင့်သှားသည်။
‘အောငမြလေး လန့်လိုကတ်ာ ဦးထွန်းကြညရြယ် ဘယကြပြနလြာတာလည်း’
ဟု ရှကကြိုးရှကကြန်းဖြစ်ကာ အတောပြင် ဖီးလ် လာသှားသည်၊ အထာသိသော ဦးထွန်းကြညကြ
‘ အစည်းဝေးရှိတယဆြိုလို့ ပြနလြာတာလေ’
ဒေါသ်ီရိလှိုငကြ
‘ အစည်းဝေးက မနကဖြှနလြေ ဦးထွန်းကြညရြဲ့ ကမွလည်း အခုဘဲပြနတ်ော့မလို့ သတင်းစာ ဖတန်လေို့၊’
အခွအနေကြည်ေ့လိုကပြှီး ဦးထွန်းကြညကြ
‘ အဈမကြီးက ကြှနတ်ောလြာမှဘဲ ပြနတ်ာလား’
‘အို မဟုတပြါဘူး ဦးထွန်းကြည် ဘာလုပစြရာရှိလို့လည်း ကမွလုပပြေးမယလြေ ’
ဟု ညုတုတု လုပကြာ ဖငကြိုနောကပြဈပြီး ဦးထွန်းကြည် ဘေးနားကပသ်ှားသည်။ ဦးထွန်းကြညကြလည်း ရသည့်အခွင့်အရေး လကလြှတမြခံဘဲ
‘ မလှိုင် ဘာလုပပြေးချင်လြို့လဲ ’
ဟုဆိုကာ အနားတိုးသှားပြီး ဘယလြကဖြှင့် ဖငကြိုမထိတထိလုပကြာ မလှိုငကြို ကြည့်လိုကသ်ည်၊အခွအနေကေ ငှင်းပုံမရသဖြင့ြ ဘယလြကဖြှင့ြ မလှိုင် ဖငကြှားကို အသာပြတလြိုကရြာ မလှိုငသ်ညဖြငကြော့တကလြာပြီး အသံမွှင်းမွှင်းဖြင့ြ
‘ ဘာလုပမြလို့လဲ’
ဟု မသိသလို အမူပိုပြီး ဦးထွန်းကြည် ရငခြှငထြဲသို့ မှီပြီး နလေိုကသ်ည်၊ သညတ်ှင် ဦးထွန်းကြညသ်ည်
‘ ရုံးမှာ ဘယသ်ူမှ မရှိတော့ဘူး မဟုတလြား ’
ဟု မေးလည်းမေး လကကြလည်း ဖငကြိုပြတန်ယရြင်း ကနွြ ညာလကကြလည်း မလှိုင်၏ နို့အစုံကို ကိုငကြာ
‘မလှိုငကြို ဒီလိုခစွခြငွန်တော ကြာပြီ ’
ပြောလိုကသ်ည်၊ မလှိုငသ်ညလြည်း လီးငတန်တော ကြာပြီဖြစ်၍ ဟနပြငမြဆောငတ်ော့ဘဲ တကိုယလြုံးတွန့်လိမကြာ ပါးစပမြှ ညည်းတွားမိသည်။
‘ ဟင်း ဟင်း ဟင်း မောငရြယ် အင်း … လှိုင် လည်းအတူတူပါဘဲကြယ် အို့ အင်း အင်း … ’
ဦးထွန်းကြညသ်ည် ပါးစပကြိုလည်း အလကား မထားဘဲ မလှိုင် နှုတခြမ်းကို နမ်းစုပရြင်း လွှာဖြင့် ထိုးကလိနလေိုကသ်ည်၊ ထိုမှတဆင့ြ မလှိုင်၏ အင်ျကြီ ကြယသ်ီးများကို ဖြုတလြိုကသ်ည်။ မလှိုင်၏ ပြူးနသေော နို့အစုံမှာ ဘရာစီယာအောကမြှ ရုန်းထွကန်သည်ေ၊ မလှိုငကြလည်း အပျိုငပြင် ဦးထွန်းကြည် အင်ျကြီကြယသ်ီးများကို ပြနဖြှုတပြေးနသည်ေ၊ နှစ်ဦးလုံးမှာ အောင့်ထားသမွှ အတိုးခွ လိုးကြတော့မည့်ပုံပငဖြစ်သည်။
ဦးထွန်းကြညသ်ည် တဆကထြဲ ဘရာစီယာကိုပါ ဆကခြွှတရြင်း နှုတခြမ်းကိုလည်း အဆကမြပြတ် စုပ် နသည်ေ၊ မလှိုငမြှာလည်း ထို့အတူပင် နှုတခြမ်းချင်ြး စုပန်တောမပကြြ ဦးထွန်းကြည်၏ ပုဆိုးကို ဆှဲခွှတကြာ အတွေ့အကြုံရှိသူလီးနှင့် မစိမ်းသူပီပီ မရှကကြှောကဘြဲ ဦးထွန်းကြည်၏ လီးညိုထွားကြီးအား ရှေ့တိုးနောကဆြုတ် ဂွင်းထုသလို လုပပြေးနသည်ေ၊
ဦးထွန်းကြညကြလည်း မလှိုင်၏ ထမီကို ဆှဲခွှတပြဈလိုကရြာ မလှိုငမြှာ အတွင်းခံ မဝတထြားသဖြင့် ကိုယလြုံးတီး ဖြစ်သှားကာ လိုးရန် အဆငသ်င့် ဖြစ်သှားသည်၊ ထို့နောကြ ဦးထွန်းကြညသ်ည် မလှိုင်၏ ကားစွင့်နသည်ေ့ ဖငကြှီးနှစ်လုံးကို လကန်ှဈဖကဖြှင့် နယန်ရော ကောင်းလှန်းသဖြင့် မလှိုငမြှာ တွန့်လိမပြှီး မကြတ်ောငစြင်းကာ ကာမအရသာ ခံစားနသည်ေ၊
ထိုမှတဆင့် နှုတခြမ်းချင်ြး စုတန်မ်းနရောမှ မလှိုင် သည် ခွာလိုကပြှီး ဦးထွန်းကြညအြား ညုတုတု မကြန်ှာပေးဖြင့် ကြည့်ရင်း ဦးထွန်းကြည်၏ ခွနှစ်ေချောင်းကြားတွင် ထိုငခြကြာ ဦးထွန်းကြည်၏ လီးကြီးအား သူ့နှုတခြမ်းဖူးဖူးလေးဖြင့ြ ဖြေးဖြေးချင်ြး စုပင်ုံပေးလိုကရြာ ဦးထွန်းကြညမြှာ အရသာကောင်းလှန်း၊ မလှိုင် လီးအစုပ် ကြှမ်းလှန်းသဖြင့် စုပသ်ပကြာနရသေည် ၊ မလှိုငကြလည်း စတနောပါပါ လီးကြီးကို အဆုံးထိ အရင်းထိ ရောကအြောင် အာခေါငထြဲ အထိမှိုခကြာ စုပပြေးနသည်ေ၊ ဦးထွန်းကြည် လည်း မလှိုင် လီးအစုပကြို ကြာကြာ မခံနိူငတ်ော့ဘဲ မလှိုငကြို ဆှဲထူကာ
‘ ကဲ မလှိုငရြေ လုပင်န်းစကြရအောင် ’
ဟု ပြောလိုကရြာ မလှိုငမြှာ လီးစုပလြို့ မဝသေးသောလြည်း
‘မောင့်အလိုအတိုင်းပါဘဲ၊ လှိုင် ဖငကြုန်းပေးမယန်ောြ ’
ဟု ပြောပြောဆိုဆို နှင့ြ စားပြဲပေါမြှောကကြာ ဖငကြိုအစွမ်းကုနထြောငပြှီး ကုန်းပေးလိုကသ်ည်၊ ဦးထွန်းကြညလြည်း မလှိုင်၏ ကားစွင့်နတေဲ့ ဖငကြှီး၊ ပြဲအာပြီး အရည် ရှှမ်းနတေဲ့ စောကဖြုတကြှီးကို ကြည့်ကာ လီးကြီးမှာ ငေါကခြနဲ မာနဖြီထလာပြီး မလှိုင်၏ ခါးကဉွကြဉွလြေးမှ လကန်ှဈဖကဖြှင့်ကိုငကြာ လီးကြီးကို မလှိုငစြောကဖြုတထြဲ ဆောင့်ထည့်လိုကရြာ
‘အင့် ကြှတကြွှတ် မောငရြယ် ဖြေးဖြေးလိုးပါ အခုမှအစရှိသေးတယ် ဟင်းဟင်း အင်း မောင့် လီးကြီးက ကြီးလိုကတ်ာ ’
ဟု မလှိုင် ညုတုတု ညည်းပြောပြောလိုကပြှီး ဦးထွန်းကြညကြ စည်းခကြည်ီညီ ဖငကြို အနောကကြနေ ဆောင့်ဆောင့် ပေးနေ၏၊
‘ အင့် အင့် ဟင်း အားကောင်းတယ် မောင် ဆောင့် ဆောင့် အင့ျ အင့ျ အင်း ဟင်း ဟင်း .. ’
ဦးထွန်းကြညလြည်း အဆကမြပြတ် ဆောင့လြိုးနရင်ေး မလှိုင်၏ ဖငကြှီးကို ဆောင့်လိုကတ်ိုင်း ရှေ့တိုးနောကဆြုတ် ကစားနပေုံကို အရသာခံကြည့်ကာ အားမလိုအားမရဖြစ်ပြီး မလှိုငကြွောပေါထြပ် ၍ လညဂြုတကြို ဖြဖြကိုကြ နို့ကြီးနှစ်လုံးကို အားရပါးရ နယရြင်း
‘ မလှိုင် စောကဖြုတကြှီးက လိုးလို့ ကောင်းလိုကတ်ာဗွာ ’
ဟု ပြောပြော လိုးလိုးဖြင့ြ မလှိုင်၏ စောကဖြုတကြှီး မှာ စောကရြညမြွား ရှှဲကာ
‘ဗှတဗြှတ် ဘှတဘြှတ် ဖြတဖြှတ် ’
သံစုံမှညပြှီး နှစ်ဦးသား ကာမစည်းစိမကြို အပြည့်အဝ ခံစားရင်း
‘ အင့ြ အင့ြ မောငရြယ် ကောင်းလိုကတ်ာ ဟင်း ဟင်း လှိုငပြှီးချင်ပြှီ ကြမ်းကြမ်းလေး ဆောင့်လိုး မောင် အင့ြ အဟင်းဟင်း မရပန်ဲ့ အင့အြင့ြ အ ဟင့် ဟင့ြ ‘
မလှိုငလြည်း အထွတထြိပ် ရောကပြှီမို့ ဖငကြှီးကို အစွမ်းကုန် ခါရမ်းရင်း နောကသ်ို့ပစ်ကာ အလိုးခံ နပေါတော့သည်၊ ဦးထွန်းကြညလြည်း မလှိုင်၏ အပေးကောင်းမူကြောင့ြ အခကြြ ၃၀ ခန့် အစွမ်းကုန် ဆောင့်လိုးရင်း နှစ်ဦးသား ပြီးသှားပါတော့သည်။
ဦးထွန်းကြညမြှာ ပြီးသှားသောလြည်း မလှိုင် ကိုယပြေါထြပ် အောကမြှ မလှိုငရြဲ့ စောကဖြုတကြှီး ရှုံပြရှုံပြနှင့် စုပဆြှဲပေးနတောကို အရသာခံ ညှောင့်နပေါသေးသည်။
‘မောင် ရုံးမှာ ဘယသ်ူမှ မရှိတာ သချောတယန်ောြ’
ယခု အလိုပြည့်ပြီးမှ မလှိုငလြည်း သတိရတော့သည်၊
‘ အင်းပါ ဘယသ်ူမှ မရှိပါဘူး အခုမှ ရှကမြနပေါနဲ့ ဟဲဟဲဟဲ ’
ထိုအခွိန် ဦးထွန်းကြည် ခိုင်းထား၍ အပြငလြူစောင့်ရင်း ချောင်းကြည့်နကြသေော ရုံးစောင့ြ ဟာရှင် နှင့် အညာသား ဦးညိုတို့ နှစ်ဦးသား
‘ ဟား စောကြှီးက အပေးကောင်းလိုကတ်ာကြာ ငါ လိုးခွငလြိုကတ်ာ လီးဘဲ ဟင်း ’
‘ဟာ အဘရာ ဖငကြှီးကလည်း ကောင်းလိုကတ်ာ ကော့ပြီး အလိုးခံနတောများ ကြှနတ်ောသ်ာဆိုလည်း ဒီစောကြှီးကို ဖငကြုန်းခိုင်းပြီး လိုးမှာပဲ အားပါးပါး ’
”’သီရိလှိုင် နှင့ျ ဟာရှင်”’
———————————
နောကြ ၂ ရကခြန့် အကြာ ရုံးဆင်းခါနီး အခွိနတ်ှင် မလှိုင် အိမသ်ာအသှား ဟာရှငန်ှင့်ဆုံရာ ဟာရှငကြ မကြားတကြား
‘ မောင့် သဘောအတိုင်းပါဘဲနောျ ’
ဟု ပြောလိုကရြာ မလှိုငလြည်း တွန့်သှားပြီး လှည့်ကြည့်လိုကရြာ ဟာရှငကြ အဓိပါယပြါပါဖြင့် ကြည့်လိုကသ်ည်၊ မလှိုငလြည်း ရုကတ်ရကြ လန့်သှားပြီးမှ စဉြးစားမိသဖြင့ြ တဈခကြခြုတ် နှစ်ခကြပြှတ် ဟာရှင် ကိုလည်း နုတပြိတရြင်း ဦးထွန်းကြည် ခရီးသှားနေ၍ ဆာနသညေမြှာ ၂ ရကရြှိပြီမို့ ပြုံးပြလိုကပြှီး အနားကပကြာ
‘ ဟဲ့ ဟာရှင် ရုံးဆင်း လူကုနရြင် တံခါးပိတပြှီး အပေါထြပ် လာခဲ့ဦး နင့်ကို ပြောစရာရှိတယ် ’
ဟု ခပတ်ိုးတိုးပြောပြီး လှည့်ထွကလြာခဲ့သည်၊ ဟာရှငကြတော့ အနောကမြှ မလှိုင်၏ ဖငကြှီး တလုံးချင်ြး ခါရမ်းပြီး လွှောကသ်ှားတာကို အရသာခံကြည့်ရင်း စိတကြူးဖြင့ြ လိုးကြည့်နပေါသည် ၊ ညနရေုံးဆင်း လူကုနပြှီး ဟာရှငလြည်း
‘ ကဲ အဘရေ စောကြှီး အခုလောကဆြို ဆာနလေောကပြှီ၊ နောကန်ေ့ အဘလုံးပြီး လိုးပေါ့၊ ကြှနတ်ောြ ပြောထားပါ့မယ်’
မလှိုငသ်ည် ဟာရှငအြား တွေ့လငွြ ရငတ်ုနန်ပြေီး အလိုးကလည်း ခံချင်ပြှီမို့ ရှကရြှကန်ဲ့ ပြုံးရင်း
‘ ဟဲ့ တကယ် လူရှင်းပြီလား နင် တဈယောကထြဲလား ’
ဟု စကားရှာပြောလိုကသ်ည်။ ဟာရှငကြတော့ အနားကပလြာပြီး
‘ ဟဲဟဲ မနေ့က အဈမ အလိုးခံနတော အဘလည်းတွေ့တယ် အဲတာ ..’
ဆိုပြီး စကားရပကြာ မလှိုင်၏ ခါးသေးသေးလေးကို သိမ်းဖကထြားလိုကပြါသည်၊ မလှိုငလြည်း နဲနဲတွန့်သှားပြီး
‘ဟယ် အဘပါတွေ့တယ်၊ ငါ စိတည်ဈပါတယဟြာ’
ဟု ညည်းလိုကသ်ည်၊ ဟာရှငကြတော့ အေးဆေးပင်
‘ အဈမရယ် မနကဖြှန် အဘကို ကုန်းလိုကရြင် ရပါတယ် အေးဆေးပါ မပူပါနဲ့’
ပြောရင်း လကန်ှဈဖကကြလည်း မလှိုင်၏ ဖငကြှီးနှစ်လုံးကို ကောင်းကောင်းနယပြေးနပြေီး မလှိုင်၏ ဆီးခုံကို သူ့လီးကြီးဖြင့် ထောကထြားပါသည်။ ပထမတော့ မလှိုင် တွန့်နသေောလြည်း ဟာရှင်၏ မနားတမ်း ကိုငတ်ှယန်ခွင်ေး လီးကြီးကလည်း ဆီးခုံကို လာထောကန်ခွင်ေးတို့ကြောင့ြ ဖီးလတ်ကလြာပြီး ဟာရှငကြို ပြနဖြကရြင်း ဖငကြှီးကို ကော့ကာ ကော့ကာ လုပပြေးနမေိပါသည်။
ဟာရှငလြည်း တဆင့်တကကြာ မလှိုင်၏ နှုတခြမ်းဖူးဖူးလေးကို လှမ်းစုပပြှီး အင်ျကြီ ကြယသ်ီးများကို ဖြုတပြေးနပေါသည်။ မလှိုငကြ နမ်းနရောမှ ခွာလိုကပြှီး နောကပြှနလြှည့်လိုကပြါသည်။ ထိုအခါ ဟာရှင် လီးကြီးသည် မလှိုင်၏ ဖငန်ှဈလုံးကြား ညှပသ်ှားပြီး နောကမြှသိုင်း၍ မလှိုင်၏ နို့သီးခေါင်းကို ခွပေေးနပေါသည်၊ မလှိုငလြည်း ဖီးလပျိုတကလြာပြီး ဖငကြှီးကို အနောကသ်ို့ ကော့ကာ နှုတဖြွားမှလည်း
‘ ဟင်း ဟင်း ဟာရှငရြယ် အင်း အင်း ဘယလြိုလုပန်တောလည်းကြယ် ဟင်း ဟင်း အို့’
ဟု ညည်းတွားလာပါသည်၊ ဟာရှငလြည်း အခွိနဖြှုန်းမနဘေဲ မလှိုင် ထမီအား ဆှဲခွှတလြိုကပြှီး သူကိုယတ်ိုငလြည်း ပုဆိုးခွှတလြိုကကြာ မလှိုင် အား ပုခုံးမှ အသာဆှဲလှည့်လိုကပြှီး မလှိုင် ပုခုံးမှဖိ၍ ထိုငခြိုင်းလိုကသ်ည်။ မလှိုငကြလည်း အလိုကသ်င့ပြင် ထိုငခြလွိုကပြှီး ဟာရှင်၏ လီးမဲမဲကြီးကို နှုတခြမ်းဖူးဖူးလေးဖြင့် စုပင်ုံလိုကပြါသည် ၊ ဟာရှင်၏ လီးကြီးမှာ တုတပြှီး အရှညမြှာလည်း ၇ လကမ် ကြောသ်ဖြင့ြ မလှိုငတ်ဈယောကြ လီးစုပန်ရင်ေး ရငတ်ုနန်သလေို အလိုးလည်း ခံကြည့်ချင်န်ပေါသည်။
‘ဟင်းဟင်း ပြှတ် ပြှတ် ပြှတ် အင်း.. ပြှတ် ပြှတ်’
မလှိုငလြည်း လီးကြီးကို အရသာခံ စုပန်ပေါသည်၊ ဟာရှငကြတော့ မကြစြိမှိတကြာ ဇိမခြံနပေါသည်၊ ထို့နောကြ မလှိုငလြည်း စောကဖြုတရြညမြွား ရှှဲလာပြီး မနနေိုငတ်ော့ဘဲ လီးစုပခြှင်းကိုရပကြာ
‘ ကဲ ဟာရှင် ဘယလြိုနပေေးရမလဲ ဘယလြို လိုးမှာလည်း ’
ဟု မေးလိုကသ်ည် ၊ ဟာရှငကြ
‘အဈမ ဟိုနေ့က ဆရာ့ကို ပေးသလို ဖငကြုန်းပေး၊ အဲ ဒါပမေဲ့ ကြမ်းပြငပြေါမြှာ ကုန်းပေး၊ ဒါမှ စောကဖြုတပြှူးပြီး လိုးရတာ ပိုအားရမှာ ဟဲဟဲ ဟုတတ်ယမြလား ’
‘ ဟှန်း ကုလားကလည်း ရှညလြိုကတ်ာ ဖငကြုန်းပေးဆို ပြီးတာဘဲ ’
ဟု မလှိုငကြဆိုရင်း ကြမ်းပြငပြေါြ လေးဘကထြောကြ ကုန်းပေးလိုကသ်ည်၊ ဟာရှငကြ တဟဲဟဲ ရယရြင်း
‘ အဲဒီ ရှညတ်ာဘဲ အဈမကြိုကတ်ယ် မဟုတလြား ’
ဟုပြောပြီး မလှိုင် အနောကမြှခွ၍ စောကခြေါင်းဝတွင် လီးကြီးကိုတေ့ကာ ဖြည်းဖြည်းခွင်း သှင်းထည့်လိုကပြါသည်၊ မလှိုငလြည်း စောကဖြုတထြဲ လီးကြီး ဝငလြာပြီဖြစ်၍ အရသာတွေ့ကာ မကြတ်ောငစြင်း ခံနပေါသည်။
‘ဟင်းဟင်း အင့်အင့် အ ဗှတဗြှတစြှတ် အင့အြင့ြ အအင်း ဟင့်ဟင့် အ ဟာရှငရြယ် အ အ အင့် အဆုံးထိထည့်’
‘စိတခြွ အဈမ မခံနိုငမြှာစိုးလို့ ချော့သှင်းနတော နောကမြှ မအောန်ဲ့ မရပတ်မ်းလိုးမှာ ကဲကဲ ဗှတ် ဗှတ် စွတ်’
‘အ အ အောငမြလေး အင့ြ ဟာရှငရြယ် အင့် အင့် ဟင့် ဟင့် အင်း သပေါပြီ အား အင့် အင့ြ ကောင်းလိုကတ်ာ ဟင်းဟင်း ဟင့ြ မရပန်ဲ့ ဟာရှင် ဟင့်ဟင့ြ ဗှတဗြှတ် ဖတဖြတ် အ အ အင့်’
မလှိုငတ်ဈယောကြ ကောင်းလည်းကောင်း၊ ကုလားလီးကြီးက ကြီးပြီး ရှညလြှန်းသဖြင့် နာလည်းနာ၊ နာကောင်းကြီး ခံစားရင်း ဖငကြှီးကို အစွမ်းကုနထြောငကြာ ဟာရှင် စိတကြှိုကြ အလိုးခံနပေါသည်၊ ဟာရှင့် လီးကြီးမှာ ကြီးလှန်းသဖြင် မလှိုင် စောကဖြုတကြှီးမှာ လီးကြီးထည့်လိုကတ်ိုင်း နှုတခြမ်းသားများ စုဝငလြိုကသ်ှားပြီး ဆှဲထုတလြိုကတ်ိုင်း နှုတခြမ်းသားများ လနတ်ကလြာသည်။
ဟာရှငလြည်း မလှိုင် ဖငကြှီးကို ဆောင့်လိုးလိုကတ်ိုင်း တုနပြှီး လှိုင်းထသှားပုံကြည့်ရင်း မနားတမ်း ဆောင့်ဆောင့် လိုးနပေါသည်၊ လကန်ှဈဖကကြလည်း ဆောင့်လိုကတ်ိုင်း မလှိုငရြှေ့ကို ရှေ့မသှားအောင် ခါးကဉွကြဉွလြေးမှ ဆုပကြိုငရြင်း လိုးနပေါသည်။
‘ဟင့် ဟင့် အင့ြ ဗှတဗြှတဖြှတဖြှတ် အင့ြ အင့ြ ဟင့် ဟင့် အင်း… ’
မလှိုငလြည်း ဟာရှင်၏လီးကြီး မဆံမပြဲ အလိုးကိုခံ ရင်း ကာမအထွတထြိပ် ပြီးခါနီးလာသဖြင့် ဖငကြှီး ကို စည်းခကြည်ီညီ အနောကကြို ပစ်ကော့ပေးရင်း
‘ ဟင်း ဟင်း ဟာရှငရြယ် အို့ အဈမ ပြီးချင်ပြှီ အ အအင့် ဟင့် ဟင့ြ မရပန်ဲ့တော့ ကြမ်းကြမ်း ဆောင့်လိုးပေးစမ်းပါ အို့ အင့် အင့ြ ကောင်းလိုကတ်ာ ဟင့် ဟင့် အ အား အင့် ဟင့် ဟင့ြ ဟင်း ’
မလှိုင် တောင်းဆိုခကြအြတိုင်း မနားတမ်း ဆောင့်လိုးရင်း ဟာရှငပြါ ပြီးသှားပြီး မလှိုင် စောကဖြုတထြဲ လရညမြွား ပန်းထည့်လိုကသ်ည်၊ မလှိုငလြည်း ပြီးသှားပြီး ကောင်းလှန်းသဖြင့် စောကရြညမြွား အပြငသ်ို့ စီးကလွာပြီး ဟာရှငလြီးကြီးကို စောကဖြုတ် နှုတခြမ်းများဖြင့ြ ညဈစုပဆြှဲထားကာ လီးကြီး ကို မလှတခြငွြ ဖြစ်နပေါသည်။
‘ဟင်း ဟင်း အင့် ဟင့် ဟင့ြ၊ ဒါပဲနောြ ဟာရှင်၊ ငါ ဒီလိုခံတာ ဘယသ်ူမှ ရှောကမြပြောနဲ့၊ ပြီးတော့ နောကလြည်း ဒီလိုဘဲ ခဏခဏ ငါ့ကို လိုးပေးဦးနောြ သိလား နင့်လီးက သိပကြှီးတာဘဲ ဟင့် ဟင့ြ’
ဟု မလှိုငကြ ဆိုလိုကသ်ဖြင့် ဟာရှငလြည်း သဘောကကြာ
‘ စိတခြွ အဈမ ဖငကြှီးပြုတအြောငကြို လိုးပေးဦးမှာ၊ အဈမ ဖငကြှီးက အရမ်းလိုးလို့ ကောင်းတယ်၊ အဈမ ဖငကြော့ အပေးကိုလည်း စွဲသှားပြီ၊ ဟဲဟဲ အောြ အဈမ မနကဖြှနတ်ော့ အဘကိုလည်း တခွီလောကြ ပေးလိုကြဦးနောြ၊ သူ မလိုးရရင် ရှောကပြှောနေဦးမယ်’
မလှိုငလြည်း မတတန်ိုငတ်ော့ဘဲ
‘အေးပါဟာ လိုး လိုး စိတကြှိုကသ်ာ လိုးကြပါ၊ ပြီးမှသာ နှုတလြုံကြပါနောြ’
ဟု အရှူံးပေးရင်း အလိုးခံဖို့သာ စဉြးစားထားပါတော့သည်။ မလှိုငန်ှင့ြ ဟာရှငတ်ို့၏ လိုးပြဲကြီးကား ပြီးပါပြီ။
“”မလှိုင် နှင့် အညာသား ဦးညို””
—————————————–
ဟာရှငန်ှင့် အလိုးခံပြီး နောကတ်ဈနေ့ မလှိုငတ်ဈယောကြ စောကဖြုတမြှာ အောင့်နပြေီး ကြမ်းပြငပြေါတ်ှင် ဖငကြုန်း အလိုးခံထားရသဖြင့် ဒူးများလည်း ကြိမ်းနသည်ေ၊ ဒီနေ့ အိမမြှာ နားချင်သ်ောလြည်း ရုံးမတကလြငွြ အဘက သူ့ကို မကုန်းချင်လြို့ ရှောငသ်ညထြငပြှီး လွှောကပြှောလငွြ အရှကကြှဲမည်။
ဒီလိုနဲ့ ရုံးဆင်းခါနီးတွင် ဟာရှင် အရိပရြောငပြှသဖြင့် အိမသ်ာသို့ ထလာခဲ့ရသည် ၊ တကယဆြို မလှိုင် သည် ဟာရှင်၏ ကုလားလီးကို အရသာ တွေ့နသည်ေ၊ ဦးထွန်းကြညအြလဈ ဟာရှငကြိုသာ ကုန်းဖို့ စဉစြားထားသည်၊ ဟာရှငကြ
‘ ကဲ အဈမ ထုံးစံအတိုင်း စောင့်နေ အဘ လူရှင်းတာနဲ့ လာလိမ့်မယ် ’
ဟု ပြောရာ မလှိုငကြ တိုးတိုးလေးကပကြာ
‘ နငန်ဲ့ရော ဘယန်ေ့ ထပတ်ှေ့ရမှာလဲ ’
မေးလိုကသ်ည်၊
‘စိတခြွ အဈမ နေ့တိုင်းကို လိုးချင်တ်ာ စောင့်နေ’
ဟု ပြောရင်း လူခွဲလိုကကြှသည်၊ ညနေ ရုံးဆင်းခွိနရြောကတ်ော့ မလှိုငလြည်း ဘာပဲပြောပြော အလိုးခံချင်စြိတကြ ပေါလြာတာမို့ အဘပဲဖြစ်ဖြစ် ဘယသ်ူဘဲဖြစ်ဖြစ် ခံဖို့သာ စဉြးစားထားတော့သည်၊ ထိုအခွိနတ်ှင် အဘမှာ မလှိုင် အနောကသ်ို့ပင် ရောကန်ပြေီ ဖြစ်၏၊ မလှိုငလြည်း လှည့်အကြည့်ြ
‘အို အဘကလည်း အသံမပေးဘူး ’
ဟု ရှကရြှကန်ဲ့ပင် လူကတော့ အဘ ရငခြှငထြဲ ရောကန်ပြေီး
‘ ဟင့် အဘကလည်း ဘာကြည့်နတောလဲ ဖကထြားတာ မဟုတဘြူး ’
ဟု သူကပင် အစပျိုးပေးလိုကပြါသည်၊ ထိုမှ အဘလည်း အသိဝငလြာပြီး မလှိုငကြို သိုင်းဖကရြင်း လကတ်ဈဖကကြ မလှိုင် ဖငကြှားကို နှိုကကြာ ပြတပြေးနပေါသည်၊ မလှိုငကြလည်း အဘ စွဲသှားစရန်ေ ဟနပျိုပိုလုပရြင်း
‘ အင်း ဟင်း အဟင့် ဟင့် အ အဈကိုကြီးရယ် လှိုင် မနတတေတ်ော့ဘူး ဟင့် ဟင့ြ ’
ပြောပြောဆိုဆိုပင် အင်ျကြီနှင့ြ ဘရာစီယာကို အမှနခြွှတကြာ အဘကိုလည်း ခွှတပြေးလိုကသ်ည်၊ အဘဦးညိုလည်း မလှိုင်၏ မို့ပြီးပြည့်သော နို့အစုံ၊ သေးသှယသ်ောခါးနှင့် ကားပြီး ကော့နတေဲ့ ဖငကြှီး ကိုကြည့်ကာ လီးကြီးမှာ ငေါကခြနဲ တောငထြလာပါသည်။
မလှိုငလြည်း အဘ၏ လီးတုတတ်ုတကြှီးအားကြည့်ရင်း အလိုးခံချင်စြိတမြွား ပေါလြာပါသည်၊ မလှိုငလြည်း အဘ အစကို မစောင့်နိုငတ်ော့ဘဲ နှုတခြမ်းချင်ြးစုပကြာ လကတ်ဈဖကဖြှင့ြ လီးကြီးကို ဆုပကြိုငပြှီး ဂွင်းထုသလို လုပပြေးနပေါသည်၊ ဦးညိုလည်း မလှိုငကြို ပြနဖြကထြားပြီး ဖငကြှီးနှစ်လုံးကို အားရအောငန်ယရြင်း ဖငကြှား ခရဖေူးကို ပြတတ်ိုကြ ကစားပေးနပေါသည်။ မလှိုငလြည်း ဦးညို၏ အကိုငတ်ှယ် ကြှမ်းမှုကြောင့ြ ကော့ပြံနပြေီး နှုတမြှလည်း
‘ ဟင်း ဟင်း ဟင့် အို အဈကိုကြီးရယ် ဟင့ြ လှိုင် မနတတေဘြူး အင့် ဟင့် ဟင့ြ အို ဟင်း ဟင်း’
ညည်းရင်း တဖြည်းဖြည်းချင်ြး ထိုငခြကြာ လီးကြီး ကို သူ့နှုတခြမ်းထူထူ ဖူးဖူးလေးဖြင့် စုပင်ုံနပေါတော့သည်၊ ဦးညိုလည်း ဖီးလတ်ကကြာ
‘ အိုး ခလေးမရယ် ကောင်းလိုကတ်ာ စုပစြုပ် အရင်းထိရောကအြောင် စုပ် ’
‘ ပြှတ် ပြှတ် ပလှတ် ပြှတ် အု အု အင်း ’
မလှိုငကြလည်း ခိုင်းသည့်အတိုင်းပင် လီးကြီးကို အရင်းထိရောကအြောင် စုပပြေးနပေါသည်၊ အတနကြှာ လီးစုပပြှီးသောအခါ မလှိုင် စောကဖြုတမြှာလည်း သူ့ဘာသာ လကထြည့် ကလိထားသဖြင့် စောကရြညမြွားရှှဲကာ တကလြိုးရနအြသင့် ဖြစ်နပေါသည်။
‘ ကဲ အဈကိုကြီး ပြော လှိုငကြို ဘယလြိုပုံစံ လုပမြှာ လည်းလို့ ’
ဟု ညုလိုကရြာ ဦးညိုက
‘ လှိုင် ကလေးမ ဖငလြေးကုန်းပေးနောြ ဟုတပြှီလား’
ဟု ပြောလိုကသ်ည်။
‘ဟင်း အဈကိုကြီးတို့ အားလုံး အတူတူဘဲ ဟှန်း ဖငကြုန်းပြီးဘဲ လိုးနကြတေယ် ကဲ ဒီပုံစံ ကြိုကပြှီလား’
‘ဟဲဟဲ လှိုင် ဖငကြှီးက ဖငထြောငပြှီး လိုးလို့ကောင်းလို့ပါကြယ်၊ ပြီးရင် တဈမွိုးပြောင်း လိုးပေးပါ့မယ် ’
ဦးညိုလည်း ပြောပြောဆိုဆိုနှင့ြ မလှိုင် ဖငကြှီးအား တကခြှ၍ လကန်ှဈဖကဖြှင့် ဖငကြှီးအား ဖြဲကာ သူ့လီးကြီးကို ဆောင့်လိုးထည့်လိုကပြါသည်။
‘ ဗြှတ် ဗြှတ် ဗှတ် ဘှတ် ဘှတ် အ အ အင့် ဟင့် ဟင့ျ အဈကိုကြီး အ အင့ျ အင့် ဟင့ျ ဟင့ျ အရမ်းကြမ်းတာပဲ ဗြှတ် ဗြှတ် ပြှတ် ပြှတ် ဘှတ် အင့် အင့် အ ဟင့် ဟင့ျ ’
မလှိုငလြည်း ဖငကြှီးကို ဖြဲအလိုးခံရသဖြင့ြ ဖီးလ် တကကြာ ဖငကြှီးကို အနောကသ်ို့ ပစ်ပစ်ပေးနမေိပါသည်၊ ဦးညိုလည်း မလှိုငအြား အခကြြ ၃၀ ခန့် ဖငထြောငလြိုးပြီး ညောင်းလာသဖြင့ြ
‘ ကဲ လှိုငရြေ ထ ပုံစံပြောင်းရအောင် ‘
ဟု ဆိုရင်း သူ့လီးကြီးကို မလှိုင် စောကဖြုတထြဲမှ ဆှဲထုတလြိုကသ်ည်။
‘ အဈကိုကြီး လှိုင် ဘယလြိုနပေေးရမလဲ ပြော ’
‘ လှိုင် အပေါကြ တကဆြောင့်ပေးလေ ကဲလာ ‘
မလှိုငလြဲ ဦးညို၏ လီးကြီးပေါသ်ို့ ဆောင့်ကြောင့်ထိုငခြရွင်း ဖငကြှီးကို ခါရမ်းကာ လီးကြီးကို နှဲ့သှင်းနပေါသည်။
‘ ဟင့် ဟင့် အ အ အင့် အင့ျ အဈကိုကြီးရယ် ဗြှတ် ဗြှတ် ဘှတ် ဘှတ် ဟင့် အင့် အင့် အ အို့ ’
မလှိုငလြည်း ကာမအရသာ အပြည့်ခံစားပြီး ဖငကြှီးကို ကော့ကော့နှဲ့နရော စောကရြညမြွား လွှံကလွာပြီး အသံထွကန်ေ၏၊ ဆကကြာဆကကြာ ညောင့်နရင်ေး
‘ ဖြှတ် ဖြှတ် ဘှတ် ဘှတ် ဖြတ် ဘှတ် အ အ အင့် ဟင့် ဟင့် အို့ အဈကိုကြီးရယ် အင့် အင့် ဟင့ြ ဟင့် ဟင့် အ အ ဟင်း.. လှိုငပြှီးသှားပြီ အဈကိုကြီး ရောဟင်’
ဟု ဆိုလိုကရြာ ဦးညိုလည်း ပြီးခါနီးပြီဖြစ်၍ ဘာမှမပြောတော့ဘဲ မလှိုငအြား ကိုယပြေါမြှ လှဲခလွိုကပြှီး မကြန်ှာပေါြ တကခြှကာ မလှိုင်၏ ပါးစပကြို တကလြိုးနပေါတော့သည်။
‘ ပလှတ် ပလှတ် ပြှတ် အု အု အင်း အု အု ပလှတ် ပြှတ် စွပ် စွပ် အု အု ’
အခကြြ ၂၀ ခန့် မလှိုငပြါးစပထြဲ လိုးပြီးသောအခါ ဦးညိုလည်း လရညမြွား ပန်းထုတလြိုကပြါသည်၊ မလှိုငကြလည်း မထွေးထုတဘြဲ လရညမြွားကို မွိုခလွိုကပြါသည် ။ မလှိုငန်ှင့ြ ဦးညိုတို့၏ လိုးပြဲကြီး ပြီးပါပြီ။
“”သီရိလှိုင် နှင့် ဦးထွန်းကြည်”””
—————————————-
တနေ့ ရုံးတွင် မလှိုင် မရှိခိုကြ ဦးထွန်းကြညန်ှင့ြ ဟာရှငတ်ို့ စကားပြောဆိုနကြစေဉြ ၊ ဟာရှငကြ ဦးထွန်းကြညအြား မှှောကပြေးနသညေမြှာ မလှိုငအြား ဖငလြိုးရန် ဖြစ်သည်၊ ဒါမှ သူတို့လည်း နောကမြှ လိုကလြုပန်ိုငမြည် ဖြစ်သည်၊ သို့သောြ သူတို့ မလှိုငအြား လိုးနကြတောကို ဦးထွန်းကြည် မသိပေ၊ ဒွိုငရြှို ကြိတလြိုးနကြခွေင်း ဖြစ်သည်၊ မလှိုငကြလည်း မပြောဘဲ ခိုးစားနတော ဖြစ်သည်။
ဦးထွန်းကြညကြတော့ မလှိုငကြ သူ့တဈယောကထြဲ ကိုသာ ကုန်းနသညေဟြု ထငန်ပြေီး တပည့ြ ဟာရှင် နှင့ြ ဦးညိုတို့ကို ချောင်းကြည့်ရုံသာဟု သူထငထြားပသည်ေ။
မလှိုငကြ တဈယောကထြဲနှင့် အာသာမပြနေိုငသ်ူ၊ ခပထြနထြန် တဏှာကြီးလှသူမို့ ဟာရှငန်ှင့် တွေ့ပြီးကတည်းက ကုလားလီး အရသာ တွေ့ကာ ကုလား ဆိုလာခဲ့ ဆိုတာမွိုး ဖြစ်နသေူ၊ လီးပေါင်းစုံ စမ်းပြီး အလိုးခံချင်န်သေူပင် ဖြစ်သည်။ ဒီလိုနဲ့ ဦးထွန်းကြည် လိုးလိုကြ၊ လဈရင် ဟာရှငကြ တကလြိုး လိုကန်ှင့်၊ ဟာရှငရြဲ့ မှောကပြေးမှုကြောင့ြ မလှိုင် ဖငကြှီးကို လိုးခွငစြိတကြ ဦးထွန်းကြည် မမှိုသိပန်ိုငအြောင် ဖြစ်လာတော့သည်။
တဈရကမြှာတော့ ရုံးဆင်းခါနီးလည်းဖြစ် လူလည်းရှင်းနသဖြေင့ြ ဦးထွန်းကြညလြည်း မလှိုင် စာပြဲသို့သှားပြီး
‘မလှိုင် ဒီနေ့ အခွိနရြလားဟင် တွေ့ချင်လြို့’
မလှိုငကြလည်း သဘောပေါကပြါသည်။ ဒီကြားထဲ မအားသဖြင့ြ ဘယသ်ူ့အလိုးမှ မခံရတာ ၄/၅ ရကခြန့်ရှိပြီမို့ အလိုးခံချင်န်တောနဲ့ အတောပြဲ ဖြစ်သှား သည်။
‘ အင်း အားပါတယ်၊ ညနေ မဟုတလြား၊ ကမွ စောင့န်မယေလြေ၊ ဟင်း ဟင်း ဟှန်း ခုမှ ’
ဟု ပြနည်ုလိုကရြင်း ခံခွငစြိတမြွား ပေါလြာသည်။ ညနရေောကတ်ော့ ဦးထွန်းကြညလြည်း ဟာရှင် ပေးသည့် ဖငခြလွငွသ်ုံးသည့် ဆီဘူးလေး တိုကပြုံ အိတထြဲထည့်ကာ၊ လူရှင်းလငွြ ရုံးထဲပြနဝြငပြှီး ဟာရှငတ်ို့အား တံခါးပိတခြိုင်းပြီး၊ မလှိုင် အခန်းသို့ လာခဲ့ပါသည်။ မလှိုငကြ ဆီးကြိုပြီး
‘ ဟှန်း မောင် ခုမှ လှိုင့်ကို လိုးဖို့ သတိရတယ် မဟုတလြား ’
ဟု ခနဲ့ရင်း ကြောပေးနလေိုကသ်ဖြင့် ဦးထွန်းကြည် သည် အနောကမြှ သိုင်းဖကလြိုကပြှီး မလှိုင်၏ နို့နှစ်လုံးကို နယပြေးနပေါသည်။ မလှိုငလြည်း မမူနိုငတ်ော့ဘဲ ဖငကြှီးကို အနောကသ်ို့ ပစ်ကော့ကာ ဦးထွန်းကြည်၏ လီးကြီးကို နိုးဆှပေးနပေါသည်၊ ဦးထွန်းကြညလြည်း အခွိနမြဖြုန်းတော့ဘဲ မလှိုငရြဲ့ အင်ျကြီကို ခွှတပြဈလိုကပြှီး ဘရာစီယာကိုပါ ဆကခြွှတလြိုကကြာ နို့နှစ်လုံးကို တလှည့်စီ စုပင်ုံပေးနပေါသည်။
မလှိုငကြလည်း ဆာနပြေီဖြစ်၍ ဦးထွန်းကြည်၏ အင်ျကြီ ပုဆိုးကို ဆှဲခွှတပြေးလိုကပြါသည်။ နောကြ သူ့ထမီပါ ခွှတခြလွိုကပြှီး အလိုးခံရန် အသင့်ဖြစ်နပေါသည်၊ ဦးထွန်းကြညအြား ခုံတွင် ထိုငစြပြေီး သူက ကြမ်းပြငတ်ှင် ဒူးထောကထြိုငပြှီး ဦးထွန်းကြည်၏ လီးကြီးကို သူ့နှုတခြမ်း ထူထူဖူးဖူးလေးဖြင့ြ စုပင်ုံနပေါသည်။
‘ ပြှတ် ပြှတ် ပလှတ် ပလပ် ပလှတ် အု အု အင်း ပြှတ် ပြှတ်’
အသံမှညအြောငပြင် အားရပါးရ စုပပြေးနေ၏၊
ဦးထွန်းကြညလြည်း မလှိုင် လီးစုပပြေးနတော ဇိမခြံရင်း အတနကြှာတွင် လုပင်န်းစရန် မလှိုငအြား ထူလိုကပြှီး
‘ လှိုင် ဒီနေ့ မောငတ်ို့ တဈမွိုးပြောင်းပြီး လိုးကြရအောငန်ောြ ’
‘ဟင် မောင် လှိုင့ကြို ပုံစံစုံ လိုးနတော မကုနသ်ေးဘူးလား ’
‘ ဒီလိုလေ လှိုငလြည်း တဈခါမှ မခံဘူးသေးတဲ့ ဖငကြို လိုးချင်လြို့ လှိုင် ဖငလြေးကို ပါကင် ဖြင့်ချင်လြို့ နောြ ’
‘ဟာ မောငကြလည်း ရပါ့မလား ကြပမြှာပေါ့’
မလှိုငကြ ငှင်းနသေောလြည်း အရငကြ ဦးညို ဖငဝြကို လကည်ိုးနဲ့ ကလိကတည်းက ဖီးလတ်ကပြှီး ဖငခြံကြည့်ချင်န်တော ဖြစ်သည်၊ လုပမြည့်သူ မရှိသေး လို့သာ၊ ဒါကြောင့် သိပမြမူရဲပဲ ဝေ့လညလြည် လုပန်ေ၏၊ အထာသိပြီးသားမို့ ဦးထွန်းကြညကြ ဘာမှသိပမြပြောတော့ဘဲ
‘ဒီဆီလေး လှိုင့်ဖငဝြမှာ လိမ်းပြီးလိုးရင် နာလည်း မနာဘူး ချောချောခွုခွုနဲ့ ဝငသ်ှားမှာ ကဲ လှိုင် ဟိုဖကလြှည့ြ ’
ဆိုကာ လှိုင့်ဖငဝြတွင် ဆီရှှဲရှှဲလူးပြီး ဖငထြဲကို လကန်ဲ့ကလိပေးလိုကရြာ
‘ အို မောငရြယ် ဘယလြိုကြီးလဲ မသိဘူး ကောင်းလိုကတ်ာ အင်း ဟင်း ဟင်း အင့် ဟင့ြ ကဲ လိုးရငလြည်း လိုးပါတော့ မောငရြယ် လှိုင် ခံချင်လြှပြီ ’
ဟု မမှိုသိပန်ိုငတ်ော့ဘဲ လေးဘကထြောကြ ဖငကြုန်းပေးလိုကသ်ည်၊ ဦးထွန်းကြညလြည်း ဆီနဲနဲ ဒဈထိပတ်ှင် သုတပြှီး မလှိုင် တငပြါးနှစ်ဖကကြို ဖြဲကာ လီးဒဈကို ဖြည်းဖြည်းခွင်း မလှိုင် ဖငခြရဝတွေင် တေ့ကာ သှင်းလိုကသ်ည်။
‘ အင်း ဟင်း ဟင်း အ ဖြည်းဖြည်းနောြ မောင် ခစွြ လှန်းလို့သာ ဖငခြံပေးတာ လှိုင့်ဖငလြေး ကြဲသှားမယ် အို့ အို အ အင့် အင့် အဟင့် ဟင့ြ အ့ အီး အို မောငရြယ် ကောင်းလိုကတ်ာ တဈမွိုးကြီးဘဲ အ အ အင့် ဟင့် ဟင့ြ စွတ် စွတ် ဖပ် ဖပ် ဖပ် ’
ဦးထွန်းကြညလြည်း လှိုငဖြင် ကဉွြးကဉွြးလေးကို လိုးနရလေို့ အရသာတွေ့ကာ ကြာကြာတောင် လိုးနိုငမြယ် မထငပြေ၊ လှိုငကြလည်း တဖြည်းဖြည်း ဖီးလတ်ကလြာပြီး ဖငဝြကို ရှုံပြရှုံပြနှင့ြ လီးကို ညှဈပေးနသည်ေ။
‘ စွတ် စွတ် ပြှတ် ပြှတ် အ အ အ ဟင့် အင့် အင့ြ ကောင်းလိုကတ်ာ ဟင်း ဟင်း၊ မောင် မညှာနဲ့ ဆောင့်ဆောင့ြ လှိုငခြံနိုငလြာပြီ ဆောင့်၊ အ အ အို့ ဟင့် ဟင့ြ ကောင်းလိုကတ်ာ ဟင့် ဟင့ြ ’
လှိုငတ်ဈယောကြ ဖငလြိုးခံရတာ အရသာတွေ့လာပြီး ဖငကြှီးကို အနောကသ်ို့ ပစ်ပစ်ကော့ပေးနမေိသည်၊ ဦးထွန်းကြညလြည်း အခကြြ ၃၀/၄၀ ခန့် မနားတမ်း ဆောင့်ပြီး လှိုငဖြငထြဲသို့ လရညမြွား ပန်းထုတလြိုကသ်ည်။
‘ဟင်း ဟင်း ဟင့် အင့် အင့် အ မောငရြယ် ကောင်းလိုကတ်ာ လှိုငခြံလို့တောင် မဝသေးဘူး ’
လှိုငမြှာ ခံလို့ကောင်းတုန်း အာသာမပြသေေးပေ ၊
ဦးထွန်းကြညကြတော့ အစာဝသှားပြီမို့ လှိုငဖြငကြှီး ကို လှည့်ပငမြကြည့်တော့ဘဲ သူ့လီးကြီးအား ဆေးကြောရန် ပြငန်သည်ေ၊ လှိုငလြည်း မဝတဝနှင့် ထလာပြီး ဦးထွန်းကြည်၏ လီးကြီးကို သချောဆေးကြောပေးပြီး ပြှတကြနဲ မှညအြောင် စုပန်မ်း နှုတဆြကြ လိုကသ်ေးသည်၊ လှိုင့်ဖင် အပျိုရညပြကြြ ဇာတလြမ်း ပြီးပါပြီ။
“”လှိုင့်ဖငန်ဲ့ ကုလားလီး မိတဆြကြ””
———————————————
ဦးထွန်းကြညန်ှင့်တွေ့ပြီး နောကတ်နေ့ မလှိုင် အိမသ်ာသို့အသှား ဟာရှင် ရောကလြာပြီး မလှိုင်၏ ဖငကြို လှမ်းပုတလြိုကသ်ည်၊ မလှိုငကြ
‘ ဟဲ့ ဘာလဲ သူများတွေ တွေ့သှားမယ် ’
ဟာရှငကြ
‘ ဟဲ ဟဲ အဈမ ညနအေားလား ခစွခြှငလြို့’
မလှိုငလြည်း စဉြးစားလိုကသ်ည်၊ မနေ့က ဦးထွန်းကြည် ဖငခြထွားသဖြင့် ဖငဝြကြိမ်းပြီး အောင့်နသည်ေ၊ ဒါပမေဲ့ ဝအောင် မခံရတာမို့ ခံလည်းခံချင်သ်ေးသည်။
‘ ဟင်း ခကပြါတယ် နငကြလည်း ’
နဲနဲမူလိုကပြှီး
‘ အေး အေး ညနေ အခန်းထဲမှာ စောင့်နမယ်ေ ’
ပြောပြီး လှည့်ထွကလြာခဲ့သည်၊ မလှိုင် တွေးနမေိသည်၊ အင်း မနေ့ကခံလို့ မဝတဝ ရပလြိုကရြတာ ကုလားလီးကြီးနဲ့ဆို ဖငကြှဲမှာ ကြောကမြိသည်၊ ဖြေးဖြေး လိုးခိုင်းရမှာပဲလေ၊ အလိုးမခံဘဲမှ မနနေိုငတ်ာ။
ညနေ ရုံးဆင်းတော့ လူကုနသ်ညအြထိ စောင့်ကြည့်ပြီး ဟာရှင် မလာသေးခင် ထမီလှနပြှီး ဖငဝြကို ဟိုနေ့က ကနွသ်ေးသည့ြ ဆီလူးပြီး ဖငခြေါင်းထဲ လကန်ှင့ြ ကလိနမေိသည်။
‘ အင်း ဖငယ်ားပြီး ခံချင်လြာပြီ ကုလားကလည်း ကြာလိုကတ်ာ ဟင့် ဟင့် ဟင်း ’
မလှိုင် တဈယောကထြဲ ကလိနမေိသည်၊ ခဏအကြာ ဟာရှင် ရောကလြာပြီး
‘ ကဲ အဈမ ခံချင်န်ပြေီလား လူရှင်းအောင် စောင့်နရလေို့ နဲနဲကြာသှားတယ် ’
ဟု ပြောရင်း မလှိုင် စာပြဲဘေးတွင် ယူလာသော စောငကြှမ်းကို ခင်းလိုကသ်ည် ၊ မလှိုင် ယက
‘ လိုးဖို့များ သသခွေောခွာ ယူလာတယ် ဟှန်း ’
‘ သှောြ အဈမ ဇိမန်ဲ့ ခံရအောငပြါ ဟဲဟဲ စတနောနဲ့ ယူလာတာ ’
ပြောပြီး မလှိုငကြိုဖကကြာ အင်ျကြီ ဘရာစီယာ ခွှတပြေးလိုကပြှီး သူ့အင်ျကြီ ပုဆိုးကိုပါ ခွှတပြဈလိုကသ်ည်၊ မလှိုငလြည်း ထမီခွှတပြေးလိုကပြှီး
‘ ကဲ ဘယလြိုလဲ ဖငကြုန်းပေးရမှာပဲလား ’
ဟု မေးလိုကသ်ည် ၊
‘ မဟုတဘြူး အဈမလည်း သကသ်ကသ်ာသာ အလိုးခံရအောင် ဘေးတိုကလြှဲပြီး ဖငန်ောကကြို ပစ်ပေး ’
ဟု ဟာရှငပြှောပြီး မလှိုင်၏ ဖငကြို လကန်ှင့် နှိုကကြလိ ပေးလိုကပြါသည် ၊ မလှိုငလြည်း စအိုတွန့်သှားပြီး
‘ အို့ ဟာရှင် ရယ် ဟင်း ဟင့် ဟင့ျ ဆီလူးပြီးပြီ လိုး ရင် လိုးတော့လေ ဟင့ျ ’
ဆိုကာ ဖငကြှီးကို အနောကသ်ို့ ပစ်ကော့ပေးနမေိသည်၊ ဟာရှငလြည်း တွမနေဘေဲ မလှိုငအြနောကြ ဝငလြှဲပြီး ဒဈကိုကိုငကြာ မလှိုင် ဖငဝြတွငတ်ေ့ကာ ထည့်လိုကသ်ည်။
‘ ဟင်း ဟင်း.. ဟာရှင် ဖြေးဖြေးနောြ နင့်ဟာက ကြီးတယ်၊ စွတ် စွတ် အင့် ဟင့် အ အ အို့ အင်း ဟင်း ဟာရှငရြယ် ’
ဟု ညည်းတွားရင်း မလှိုငဖြငကြှီး အနောကကြို ကော့ကော့ရမ်းကာ လီးကြီးကို အငမ်းမရ ဆှဲညှဈပေးနသည်ေ၊ ဟာရှငကြလည်း မလှိုင် ခါးသိမလြေးကိုကိုငပြှီး အဆကမြပြတ် ဆောင့်ဆောင့ြ လိုးနပေါသည်။
‘စြှတ် စြှတ် စြှတ် ဖြတ် ဖြတ် ဘှတ် ဘှတ် ’
သံစုံမှညကြာ နှစ်ဦးသား ကာမပန်းတိုငဆြီ အပျိုငခြွီတကန်ကြပေါသည်။
‘ အင့် အင့် အဟင့် အိုး အင်း ဟင့် ဟင့ြ အမလေး ဟာရှငရြယ် ခစွတ်ယကြှယ် ဟင့် ဟင့ြ အင်း အာ့ အို့ လိုးလိုး မညှာနဲ့နောြ အ အ အဟင့် အင်း အင်း အ ’
မလှိုငလြည်း ဖီးလတ်ကကြာ ထနန်ပြေီမို့ အရှကမြရှိတော့ဘဲ အသံပေးနမေိသည်။
‘ဗှတ် ဗှတ် ပလှတ် ဗြှတ် ဗြှတ် ဘှတ် ဘှတ် စွတ် စွတ်’
တဖြေးဖြေး ဟာရှင့လြီးကြီးက ကြီးလှန်းသဖြင့် မလှိုင် ခရဝမှော ပြင့်ဟလာပြီး ဆောင့်လိုကတ်ိုင်း ဖငထြဲမှ လမွေားပင် ထွကလြာသည်၊ ဟာရှငကြ ကြာကြာစိမလြိုးနိုငသ်ဖြင့ြ မလှိုငလြည်း အလိုပြည့်ကာ အရသာရှိပြီး ဖငခြေါင်းထဲ အီဆိမ့်ကာ စောကပြတမြှ အရညမြွား စီးကလွာပါသည်။ အခကြြ ၄၀/၅၀ ခန့် ဆောင့်လိုးအပြီး ဟာရှငလြည်း ပုံစံပြောင်းရန်
‘ အဈမရေ တဈမွိုးပြောင်းရအောင် လေးဘကကြုန်းပေးပါဦး ’
ပြောရင်း မလှိုင် ဖငခြေါင်းထဲမှ လီးကြီးကို ဆှဲထုတလြိုကပြါသည်။
‘ ဘလှတ် ဖြတ်’
မလှိုငမြှာ ဖငထြဲမှ လီးကြီး ဆှဲထုတလြိုကသ်ဖြင့် ဟာတာတာကြီးဖြစ်ကာ မှနမြှနပြင် ဖငကြုန်းပေးရင်း..
‘ ဟာရှငရြယ် ထည့်လေ ဒီမှာခံလို့ ကောင်းနတော ဟင်း ’
ပြောလိုကရြာ ဟာရှငလြည်း အမှနပြင် မလှိုင် ဖင် ကြီးကို တကခြှပြီး လီးကြီးကို ဆောင့်လိုးထည့်လိုကပြါသည်။
‘ အ အား အင့် အင့ြ အမလေး ဟင်း အင်း အင်း အို့ ကြမ်းလိုကတ်ာ ဆောင့ဆြောင့ြ ဟာရှင် မညှာနဲ့ အို့ အို့ အား အင်း ဟင်း ဟင်း အဟင့် အင်း ’
မလှိုငလြည်း တောတ်ောြ အီဆိမ့်သှားပါသည်၊ ဟာရှငကြတော့ မီးကုနယ်မ်းကုန် မလှိုငခြါးလေးကို ကိုငကြာ ဆောင့်ဆောင့်လိုးနပေါသည်၊ မလှိုငကြ ဒီလို ဖငကြုန်းပေးရတာ ကြိုကသ်ောလြည်း ဟာရှငလြီးမှာ ကြီးလှန်းပြီး ခပကြှမ်းကြမ်း ဆောငလြိုးခံနသဖြေင့် မကြစြိမှိတ် အံကြိတကြာ ဟာရှငစြိတကြှိုကြ အလိုးခံနရတော မသကသ်ာလှပါ၊ ဟာရှငလြည်း ပြီးခါနီးပြီမို့ အားကုန် တဆုံး ဆောင့ဆြောင့် လိုးနသဖြေင့် မလှိုင် ဖငကြှီး ခါရမ်းနပေါတော့သည်။
‘ အ အ အင့် ဟင့် ဟင့ျ အ အား ကြှတ် ကြှတ် အ အ အဟင်း အင်း အ ’
မလှိုငလြည်း အံကြိတကြာ အလိုးခံနရပေါသည်၊ ဟာရှငလြည်း အခကြြ ၅၀ ခန့် ဆကဆြောင့်ရင်း လရညမြွား မလှိုင် ဖငခြေါင်းထဲ ပန်းထုတကြာ ပြီးသှားပါသည်၊ မလှိုငကြတော့ ဟာရှငလြီးကြီးကို စအို ရှုံပြရှုံပြ လုပကြာ လရညမြွားကို စုပယ်ူနပေါသည်။ လှိုင့ဖြငကြှီးနဲ့ ကုလားလီး ဇာတကြှမ်းကြီး ပြီးပါပြီ။
“”မလှိုငရြဲ့ နရောသဈ ရှာပုံတောြ”
——————————————
နောကပျိုင်းတွင် မလှိုငလြည်း ဟာရှင်၏ ကုလား လီးကြီးကို စွဲသှားပြီး ဟာရှင့ကြိုသာ ကုန်းနပြေီး ဦးထွန်းကြညကြို ခပရြှောငရြှောင် နလေိုကသ်ည်၊ ဦးထွန်းကြညကြလည်း မိန်းမ ရိပမြိသှားသဖြင့် အသာရှိုနေ လိုကတ်ော့သည် ၊ ဟာရှငကြတော့ မလှိုင် စောကဖြုတကြှီးကို တကလြိုးလိုကြ ဖငကြှီးကို တကခြလွိုကဖြှင့် အရသာတွေ့နပြေီး တဈလခန့်အကြာ မလှိုင် ရာထူးတိုးပြီး ရုံးပြောင်းရတော့သည်။
နရောသဈတွင် မလှိုငလြည်း လိုးပေးမည့်သူ မရှာနိုငသ်ေးခင် ဟာရှင့် အလိုးကိုသာ သှားခံနရသေည်၊ ဟာရှငလြည်း မလှိုငအြား လိုးနရတော ကြှားချင်သ်ဖြင့် ရုံးမှ မှင့်သန်းနှင့ြ လှရှတေို့ကို ပြောပြလိုကသ်ည်။
‘ စောကြှီးက ဏှာကြီးတယကြှ ကောင်းကောင်း မလိုးပေးနိုငလြို့ကတော့ မရဘူး၊ ဟဲဟဲ ငါ့လီးကြီးကို တောတ်ောတ်ော့ စွဲသှားတယကြှ၊ စောကြှီးရဲ့ စောကဖြုတကြှီးက ပြူးပြီးဖောင်းနတော လိုးလို့အရမ်းကောင်းတယ်၊ အပေးကလည်း ကောင်းကောင်းနဲ့ ငါသူ့ဖငပြါ လိုးပေးလိုကတ်ယ် ’
ဟု ဂုဏယ်ူပြီး ပြောပြနပေါသည်၊ မှင့်သန်းတို့ နှစ်ယောကလြည်း နားအရသာခံကာ မလှိုငအြား စိတကြူးဖြင့ြ လိုးကြည့်နကြပေါသည်၊ ထို့နောကြ မလှိုင်၏ရုံးမှ ရုံးလုလင် ကုလားအီစွပအြား သတင်းပေးကာ လုံးဖို့မှောကပြေးလိုကကြှသည်၊ အီစွတကြလည်း မလှိုင်၏ ဖငကြှီးကိုကြည့်ပြီး လိုးချင်တ်ာ အတောပြင် ဖြစ်သှားကာ လုံးဖို့လမ်းစ ရှာနပေါသည်။
ဒီလိုနဲ့ မလှိုငခြိုင်းတာ လုပပြေးရင်း နေ့စဉြ နေ့လည် ၂ နှစ်နာရီခန့်တွင် မလှိုင် ကောဖြီ ဝယခြိုင်းနကြမေို့ အခွအနေေ ကြည့်နရင်ေး၊ တနေ့ ရုံးတွင် လူလည်း ရှင်းတုန်း မလှိုင် ကောဖြီဝယခြိုင်းသဖြင့် ဝယပြေးပြီး ကောဖြီထဲတွင် တရုတမြှလာသော ကာမထကြှ စိတထြနဆြေးမှုန့် ထည့်ပေးလိုကသ်ည်။
မလှိုငလြည်း ကောဖြီသောကပြှီး နာရီဝကခြန့်တွင် စောကဖြုတမြှ စိုစိစိ ဖြစ်လာသဖြင့် လကဖြှင့်နှိုကြ ကလိရင်း ဖီးလ် တကလြာ၏၊ အခုတလော အလိုးမခံရတာလည်း ၂ ပတခြန့်ရှိပြီမို့ အလိုးခံချင်စြိတမြှာ တားမရနိုငအြောင် ဖြစ်လာသည်၊ ဟာရှငကြလည်း အနားမှာ မရှိသဖြင့ြ မလှိုငတ်ဈယောကြ အိမသ်ာထဲသှားပြီး လကဖြှင့် အယားဖြရန်ေ အိမသ်ာသို့အသှား အိမသ်ာရှေ့တွင် ရပန်သေော အီစွပကြ
‘အဈမ ဘာလိုလို့လဲ ကြှနတ်ောြ ဘာလုပပြေးရမလဲ’
ဟု မေးရင်း မလှိုင်၏ နို့အစုံကို ငေးစိုကကြှည့်နရော မလှိုငလြည်း တွန့်ကနဲ ဖငတ်ှန့်သှားပြီး အိမသ်ာထဲ ဝငသ်ှားတော့သည် ၊ အနောကမြှ ငေးကြည့်နသေော အီစွပကြ မလှိုငထြမီ ဖငကြှားတွင် စောကရြညမြွား ကြကန်တော မှငလြိုကသ်ဖြင့ြ အသာ လိုကခြွောင်းကြည့်ရာ မလှိုငမြှာ အိမသ်ာအဖုံးပေါထြိုငကြာ ပေါငဖြှဲထားပြီး စောကဖြုတထြဲ လကထြည့်ကာ ကလိရင်း မကြစြိမှိတပြှီး အယားဖြနသေည်ေ။
အီစွပကြလည်း စဉြးစားမနတေော့ဘဲ တံခါးဂကြကြို လကန်ှိုကဖြှင့်ကာ ဝငသ်ှားတော့သည်၊ မလှိုငကြတော့ မသိသေးဘဲ သူ့ဘာသာ ကလိနဆေဲပင် ၊ အီစွပလြည်း မလှိုင်၏ ပြဲအာနသညေ့ြ စောကဖြုတကြှီး နှုတခြမ်းများ ပြဲလနကြာ နီရဲနတောကို အနီးကပကြှည့်ရင်း တံထွေးမွိုခနွရသေည် ၊ မလှိုင် လည်း မကြစြိအဖြင့် ရုတတ်ရကြ အီစွပကြို တွေ့လိုကရြ၍ လန်.သှားပြီး
‘ ဟဲ့ ဟဲ့ ဘာလုပတ်ာလဲ ’
‘ အဈမ ရယ် အခုမှ ရှကမြနပေါနဲ့ အဈမကို ကြှနတ်ောြ စိတကြှိုကလြိုးပေးပါ့မယ်၊ ဒီမှာ ကြှနတ်ောြ့ လီးကိုကြည့်ြ အဈမ ကြိုကသ်ှားမယ် ’
ဟု ဆိုကာ လီးကိုလှနပြှလိုကသ်ည် ၊ မလှိုငလြည်း အီစွပ် လီးကြီးကိုကြည့်ပြီး တွန့်သှားပြီး ဖငစြအို ပြစိပြစိ ဖြစ်သှားသည် ၊ အီစွပလြီးမှာ ဟာရှင် လီးထကြ ကြီးလဲကြီး ရှညလြဲပိုရှညကြာ ၇ လကမြပင် ကြောမြည် ၊ နောကပြှီး မလှိုငမြှာ ကာမထနဆြေးတနခြိုး ကလည်းပြ အလိုးမခံရတာကြာလို့ လီးဆာကာ နဂိုကတည်းကလည်း ခပဏြှာကြီးကြီး ထနထြနထြဲကမို့ ရှကမြနနေိုငတ်ော့ဘဲ အီစွပရြှေ့ ဒူးထောကကြာ လီးကြီးကို အားရပါးရ စုပင်ုံပေးပါတော့သည်။
‘ ပြှတ် ပြှတ် ပလှတ် အင်း ပြှတ် ပြှတ် ပလပ် ပြှတ် ’
အီစွပလြည်း မကြတ်ောငစြင်းပြီး ဖီးလတ်ှေ့ကာ မလှိုင်၏ ခေါင်းကို ရှေ့နောကဆြှဲကာ နှုတခြမ်းထူထူ လေးထဲ လီးကြီးအား လိုးထည့်နပေါတော့သည် ၊ ထို့နောကြ အီစွပလြည်း မလှိုငကြို ထူလိုကပြှီး
‘ ကဲ အဈမ ဒီပေါြ ဒူးထောကပြှီး ကုန်းပေး ’
ပြောရာ မလှိုငလြည်း အလိုးခံချင်န်ပြေီမို့ အိမသ်ာ အဖုံးပေါတ်ှင် ဒူးထောကပြှီး ဖငကြုန်းကာ နံရံကို လကထြောကန်ပေေးရင်း
‘ ကဲ ရပြီလား ’
အီစွပလြည်း
‘ ကောင်းတယ် အဈမက ပေးတတတ်ယ် ’
ဆိုကာ မလှိုင်၏ ခါးလေးကို ကိုငပြှီး လီးကြီးကို စောကဖြုတဝြ တေ့သှင်းကာ ဆောင့်လိုးပါတော့သည်။
‘ ဗြှတ် ဗြှတ် စွပ် စွပ် ဘှတ် ဗြှတ် အင့် အ အမလေး အင့် ဟင့် ဟင့ျ အိုး ကြှတ် ကြှတ် အင့် ဟင့ျ ’
မလှိုငလြည်း အီစွပ်၏ လီးကြီးဖြင့် မဆံ့မပြဲ အလိုးခံ ရသဖြင့ြ သားအိမထြောကကြာ အီဆိမ့်နပေါတော့သည်၊ အီစွပကြတော့ ဆောင့်လိုကတ်ိုင်း မလှိုငဖြငကြှီး ကော့တကသ်ှားတာကြည့်ရင်း မညှာတမ်း ခပကြှမ်းကြမ်း ဆောင့်လိုးထည့်နပေါသည် ၊
‘ ဗွှတ် ဗွှတ် ဘှတ် ဖြတ် ဖြတ် စွပ် စွပ် အ အ အ ဟင့် အင့ြ အိ အိ အင့် အမလေး ကြှတကြွှတ် အား အင်း ဟင်း အဟင့ြ အီစွပရြယ် အသသတေန်တောလား ဟင်း အင့ြ အ အ ’
မလှိုင် သံစုံထွကန်သေောလြည်း ကောင်းလည်းကောင်းတာမို့ ဖငကြှီးကို နောကသ်ို့ပစ်ကာ ခါရမ်းပေးနပေါသည်၊ မလှိုင် စောကဖြုတမြှ အရညမြွားရှှဲလာသဖြင့ြ ခံလို့ပိုကောင်းလာကာ အီစွပကြလည်း အသားကုန် တကလြိုးနပေါတော့သည် ၊ မလှိုင် လည်း ပြီးချင်လြာပြီမို့
‘ အို အီစွပရြယ် မညှာနဲ့ အဈမ ပြီးခါနီးပြီ ဆောင့်ဆောင့ြ ဟင့် ဟင့ြ အ အိ အိ ဘှတ် ဘှတ် စွပ် ဗွှတ် ဗွှတ် အို့ ကောင်းတယ် အင့် အင့ြ ဟင့ြ ’
အီစွပလြည်း အခကြြ ၅၀ ခန့ြ ဆောင့်လိုးရင်း မလှိုင်၏ စောကဖြုတပြှဲကြီးထဲ လရညမြွား ပန်းထည့်ကာ ၂ ဦး စလုံး ပြီးသှားကြပါတော့သည် ၊ ထို့နောကြ အဝတပြှနဝြတပြှီး မလှိုငကြ အီစွပအြား ဖကရြင်း
‘ နင် ဘယသ်ူမှ မပြောနဲ့နောြ နင့်လီးက ခံဘူးသမွှထဲမှာ အကြီးဆုံးပဲ ’
ဆိုကာ ဖငကြို ခါရမ်းပြီး ပြောရြှင်ှစွာ ထွကလြာခဲ့သည်။ လှိုင်၏ ကုလားလီး အတွေ့အကြုံ ၂ ပြီးပါပြီ။
“”မလှိုင်၏ မောငလြေး ဆလင်း””
—————————————-
ရုံးသဈတွင် မလှိုငအြဖို့ အီစွပန်ှင့ြ အဆငပြှနတေေုန်း အီစွပ် ပြသာနာတကကြာ အလုပပြှုတသ်ှားသဖြင့် စိတည်ဈနတေော့သည် ၊ နောကြ ၂ ရကခြန့ြ အကြာတွင် ရုံးလုလငအြသဈ ဆလင်း ဆိုသည့် ကုလားလေး ရောကလြာသည် ၊ ဆလင်း မှာ အသကြ ၂၁ ခန့သ်ာ ရှိသေးပြီး အသားမဲသောလြည်း ရုပရြည် ကြည့်ကောင်းပြီး အရပရြှညရြှည် တောင့်တောင့်ဖြစ်၍ မလှိုင် သဘောကကြာ စည်းရုံးနတေော့သည်။
ဆလင်းကတော့ ဘာမှမသိဘဲ လူကြီးလည်းဖြစ်သည့ြ မလှိုငကြို ကြောကန်ကော မလှိုငဖြငကြှီးကိုပင် သဘောကြသောလြည်း ရဲရဲမကြည့်ရဲပေ၊ ဒီလိုနဲ့ တဈလခန့် အကြာတွင် မလှိုင် ရုံးအလုပဖြှင့ြ အပြငသ်ှားရန် အကြောင်းပေါလြာသဖြင့ြ ဆလင်းကိုပါ ဖိုငမြွားကူသယရြန် အကြောင်းပြ၍ ခေါသ်ှားလသည်ေ၊ ရုံးအလုပပြှီး၍အပြန် ဘတဈြကားပေါတ်ှင် လူကြပသ်ဖြင့ြ မလှိုငလြည်း ဆလင်းအား
‘ ဆလင်း ငါ့ အနောကမြှာ ရပန်စမြေး ’
ဟုပြောပြီး ထောင့်နရောတွင် ရပန်လေိုကသ်ည် ၊ လူကလည်းကြပ် မလှိုငကြပခြိုင်းသဖြင့် ဆလင်းမှာ ကပန်ရသေောအခါ သူ့လီးကြီးနှင့ြ မလှိုငဖြငကြှီး ပြတန်ကော တောငထြလာပါတော့သည် ၊ ဆလင်း လည်း နောကဆြုတမြလို့လုပတ်ုန်း မလှိုငကြ
‘ ဟဲ့ ဘာဖြစ်နတောလဲ ကပထြားပါဆို ’
ဟုပြောရင်း သူ့ဖငကြှီးကို အနောကသ်ို့ကော့ကာ လီးကို ပြတတ်ိုကြ နှိုးဆှပေးနသည်ေ ၊ ဆလင်း လည်း မထူးတော့ဘဲ လီးကလည်း တောငန်ပြေီမို့ လကတ်ဈဖကကြ မလှိုငခြါးကို ကိုငကြာ ဖငကြှီးကို အသာညှောင့်နမေိသည် ၊ မလှိုငကြ တိုးတိုးလေးကပပြှီး
‘ ဟှင်း ထမီလည်းပေါကပြှီး ဝငသ်ှားဦးမယ် ’
ညုကာပြောရင်း ဖငကြိုကော့ကာ နှဲ့နသည်ေ ၊ ဒီလို ပြတန်ကြရေင်း မှို့ထဲရောကလြာတော့ ရုံးမရောကခြငတ်ှင် ကားပေါမြှ ဆင်းလိုကကြှပြီး မလှိုငကြ သူ့သူငယခြငွြး မုဆိုးမ တဈယောကထြဲနသေော အိမသ်ို့ ခေါသ်ှား၏၊ ထိုအိမရြောကတ်ော့ ဆလင်းကို ဧည့်ခန်းတွင် ခဏထားခဲ့ပြီး အခန်းထဲဝငကြာ သူ့သူငယခြငွြးအား အကြိုးကြောင်းပြောပြပြီး အပြငသ်ှားခိုင်းလိုကသ်ည်၊ မလှိုငလြည်း အိမရြှေ့ပြနထြှကလြာပြီး ဆလင်းလကကြို ဆှဲကာ
‘ လာလေ ဘာလုပန်တောလဲ ’
ဟု ညုတုတု မကြန်ှာပေးဖြင့ြ အိပခြန်းတွင်းသို့ ခေါသ်ှားပါသည် ၊ အခန်းထဲအရောကြ မလှိုငကြ ဆလင်း အားဖကကြာ နှုတခြမ်းချင်ြးစုပကြာ စောကဖြုတကြိုကော့ကာ လီးကြီးနှင့် ပြတတ်ိုကန်ပေါသည်၊ ဆလင်းကလည်း မလှိုငကြို ပြနန်မ်းစုပရြင်း လကန်ှဈဘကဖြှင့် မလှိုင်၏ ဖငကြှီးကို နယန်ပေါသည်၊ ထို့နောကြ အဝတစြားများခွှတကြာ ဆလင်းအား ကုတငဘြေးတွင် ရပခြိုင်းပြီး မလှိုငကြ ကုတငပြေါတ်ှင် လေးဖကထြောကရြင်း ဆလင်းဖကြ မကြန်ှာမူလိုကသ်ောအခါ မလှိုငန်ှုတခြမ်းနှင့ြ ဆလင်း၏ လီးကြီးမှာ
အတောပြင် ဖြစ်သှားပြီး မလှိုငကြ သူ့နှုတခြမ်းထူထူလေးဖြင့ြ ဆလင်း၏ လီးကြီးကို စုပပြေးနပေါသည်။
ဆလင်းကလည်း မလှိုင်၏ ခေါင်းကိုကိုငကြာ လီးကြီးကို ညှောင့်ပေးနပေါသည် ၊ ဆလင်း၏ လီးမှာ ၇.၅ လကမြကြောြ ရှညသ်ောလြည်း မလှိုငကြ အရင်းထိရောကအြောင် လညခြွောင်းထဲထိပင် မှိုကာ စုပပြေးနသဖြေင့ြ ဆလင်းအဖို့ အရသာထူး တွေ့နပသေည်ေ ၊ အတနကြှာအောင် လီးစုပပြှီး မလှိုငလြည်း အလိုးခံချင်ပြှီမို့ လီးစုပရြပကြာ ပကလြကလြှန် ပေါငဖြှဲကာ ဒူးကြေးပြီး နပေေးလိုကသ်ည်၊ ဆလင်းလည်း မလှိုင်၏ စောကဖြုတကြှီး ပြဲအာကာ အရညရြှှဲနတောကြည့်ပြီး တကခြှကာ ဒဈဝငသ်ညန်ှင့် အားကုနဆြောင့်လိုးပါတော့သည်။
‘ ဘှတဘြှတ် ဗွှတဗြွှတ် ယဗွှတ် အင့်အင့်အ အဟင့် အမလေး ဆလင်းရယ် ဟင့် ဟင့် အင့ြ အိ အိ အား ကောင်းတယ် ဆောင့်ဆောင့ြ အင်း အင်း ဟင်း အ’
မလှိုငလြည်း ဖီးလလြာနပြေီမို့ အရှကန်ည်းကာ အသံထွကရြင်း ဖငကြှီးကို စကောဝိုင်းပေးနပေါသည်၊ ဆလင်း ကလည်း လိုးနရင်ေး
‘ အနတ်ီ စောကဖြုတကြှီးက ဖောင်းပြီး လိုးလို့ကောင်းလိုကတ်ာ ’
‘ဟှင်း လူကိုလည်း လိုးနသေေးတယ် အနတ်ီတဲ့၊ ဟင်း အင်း အ အ ဗွှတဗြွှတ် စွပစြှပ် ဘှတဘြှတ် အိအိ အင့် ဟင့ြ ဆလင်းရယ် အင့် အင့ြ ’
မလှိုငကြလည်း ခံနရင်ေးမှ ညုနပေါသည်၊ ထို့နောကြ ဆလင်းက
‘ အနတ်ီ လေးဘကကြုန်းပေးပါလား အနတ်ီ့ဖငကြှီးကို ကြည့်ပြီး လိုးချင်လြို့’
ပြောရာ မလှိုငလြည်း လေးဘကထြောကြ ဖငကြုန်းပေးရင်း
‘ ကဲကဲ လိုးပါ သူ့စိတတ်ိုင်းကပြဲ ဟှင်း ’
ဟု ညုနသေေးသည်၊ မလှိုင် ဖငကြုန်းလိုကသ်ဖြင့် စောကဖြုတကြှီးမှာ အနောကသ်ို့ ပြူးပြီး ထွကလြာသည်၊ ဆလင်းလည်း သချောကြည့်ကာ ဒဈဖြင့် စောကဖြုတဝြတေ့ပြီး အဆုံးထိ လိုးထည့်လိုကပြါသည်၊
‘ အား ကြှတကြွှတကြွှတ် အ အင်း အင်း ဟင်း ဗွှတဗြွှတ် ဘလှတ် ဘှတ် ဘှတ် ဟင့် ဟင့ြ အင်း အိုး ဆလင်းရယ် လိုး လိုး မရပန်ဲ့ အနတ်ီ ပြီးတော့မယ် ’
မလှိုငမြှာ ဏှာကြီးသူပီပီ အလိုးခံနရင်ေးမှပင် အငန်းမရ ဖြစ်နေ၏၊ ဆလင်းလည်း ပြီးခါနီးပြီမို့ ခပကြှမ်းကြမ်း အခကြြ ၅၀ ခန့် ဆောင့်လိုးပြီး လရညမြွား မလှိုင်၏ စောကဖြုတကြှီးထဲ ပန်းထည့်ကာ ၂ ဦးစလုံး ပြီးသှားကြပါသည် ၊ ထို့နောကြ အအဝတစြား ပြနဝြတပြှီး မလှိုငကြ ဆလင်းအားဖကရြင်း
‘ ဆလင်းက သိပခြစွဖြို့ ကောင်းတာဘဲ နောကလြည်း အနတ်ီ့ကို လိုးပေးရမယန်ောြ ’
ဟု ညုနေ၏၊
‘ စိတခြွ အနတ်ီ ဖငပြါလိုးချင်တ်ာ အခုအခွိနမြရတော့လို့ နောကတ်ဈခါကြရင် ဖငခြမွယန်ောြ ’
ဆလင်းလည်း မလှိုင်၏ စောကဖြုတကြှီးအား အရသာတွေ့ကာ ဖငကြိုပါ တောင်းနတေော့သည် ၊ မလှိုငကြလည်း ဖငလြိုးခံချင်န်တောမို့ ပြောသ်ှားပြီး
‘ အင်းပါ ဆလင်းကို အနတ်ီကခစွလြို့ တကိုယလြုံး ပေးပြီးသားဘဲ ဟှင်း ခုလည်း ပါးစပပြါ လိုးနပြေီးတော့’
ပြနပြှောရင်း ရုံးသို့ပြနလြာကြသည် ။ ဏှာထနသ်ည့် လှိုင်၏ စောကဖြုတကြှီးမှာ ကုလားလီးများဖြင့် အတောပြင် ပြဲလံနပေါတော့သည် ။ လှိုင့်စောကဖြုတကြှီးနှင် ဆလင်းလီးတို့ခစွခြန်း လိုးခန်း ပြီးပါပြီ။
“”မလှိုင်၏ အိမတ်ှင်းပုန်း အိမတ်ှင်းကုန်း အခစွဇြာတလြမ်း””
—————————————————–
မလှိုငတ်ှင် သားတဈယောကြ သမီးတဈယောကြ ရှိရာ နယတ်ှင် အလုပလြုပန်သဖြေင့ြ အိမတ်ှင် အိမဖြောြ မမှင့်နှင့်သာ နှစ်ယောကထြဲ ဖြစ်သည်။
တနေ့ သူ၏ သမကတ်ောြ ကြောစြိုး အလုပဖြှင့ြ ရနကြုနလြာရသဖြင့် မလှိုင်၏ အိမတ်ှငပြင် တည်းသည်၊ တနေ့ ညနဘကြေ ကြောစြိုးလည်း သူငယခြငွြးများနှင့် စားသောကပြှီး ပြနလြာကာ ထမင်းမစားတော့ဘဲ ဝငအြိပလြိုကသ်ည်၊ မလှိုငကြ ထမင်းခူးပြီး ကြောစြိုးကို သှားခေါရြာ အိပရြာပေါတ်ှင် ပကလြကြ ပုဆိုးက ကြှတန်ကော လီးကြီးကို တွေ့လိုကရြပြီး ရငတ်ုနကြာ မလှိုငအြဖို့ လီးစုပခြငွစြိတမြွား ပေါလြာတော့၏၊ အိမဖြောြ မမှင့ကြတော့ တီဗီကြည့်နသဖြေင့ြ မသိပေ၊
မလှိုငလြည်း ဏှာထနလြှသူမို့ စိတမြထိန်းနိုငတ်ော့ဘဲ ကြောစြိုး၏ လီးကြီးကို လကတ်ဈဖကကြ ကိုငရြင်း သူ၏ နှုတခြမ်းထူထူလေးဖြင့် စတင် စုပင်ုံပေးမိပါတော့သည်၊ ကြောစြိုးလည်း မူးနသဖြေင့ြ ပထမတွင် အိမမြကထြငန်ကော မကြစြိဖြင့်ကြည့်မှ သူ့ယောကကြျခမ လီးစုပပြေးနတောသိပြီး
‘ဟာ အနတ်ီကလည်း အားနာစရာကြီး ‘
ပြောရင်း မလှိုငခြေါင်းကိုကိုငကြာ ညှောင့်နပေါ တော့သည်။
‘ ပြှတ် ပြှတ် ပလှတ် အု အု အင်း ပြှတ် ပြှတ် အင်း’
မလှိုငလြည်း အာခေါငထြဲထိ လီးကြီးကို မွိုခကြာ ခစွသ်မကအြား ပြုစုနပေါသည်၊ ကြောစြိုး၏ လီးမှာ လကတ်ဆုပမြက တုတပြှီး ၇.၅ လကမ် ကြောတ်ာမို့ မလှိုင် အကြိုကပြင် ဖြစ်တော့သည် ၊ ထို့နောကြ လီးစုပန်ရောမှ ရပလြိုကပြှီး မလှိုငကြ
‘ ကြောရြယ် လိုးတော့ကြာ အနတ်ီ မအောင့်နိုငတ်ော့ဘူး ’
ဟု ဏှာထနလြှသူပီပီ အရှကမြရှိ ပြောရင်း ကြောစြိုးပေါြ တကခြှပြီး လီးကြီးကို စောကဖြုတဝြတွငတ်ေ့ကာ ထိုငခြလွိုကပြါသည်။
‘အဟင့် အင့ြ အင်း ဟင်း ကောင်းလိုကတ်ာ ကြောရြယ် ဟင့် အင့ြ အိ အိ ဗွှတ် ဗွှတ် ဘှတ် ဘှတ် ဗွှိ ဗွှိ အင့် ဟင့် အင်း ခစွတ်ယကြှယ် ’
မလှိုငမြှာ ဏှာထနပေါတောသည်၊ ကြောစြိုးကတော့ အောကမြှကော့ကာ ညှောင့်ရင်း မလှိုင်၏ နို့နှစ်လုံးကို အသအချောနယရြင်း နို့သီးခေါင်းလေးကို ခွပေေးနပေါသည်။
‘အို အင့် ဟင့ြ ကြောရြယ် အင့် အင့ြ ဟင့် ဗွှိ ဗွှိ ဘှတ် ဘလှတ် ဗွှတ် ဗွှတ် အ အီး ဟင်း ဟင်း ’
အသံစုံထွကရြင်း မလှိုငမြှာ ဖငကြှီးကို စကောဝိုင်းကာပေးနမေိသည်၊ မလှိုငမြှာ စောကရြညမြွား ရှှဲလာပြီး ကြောစြိုးကိုယပြေါပြင် စီးကလွာပါတော့သည်၊ ဒီလိုနှင့် အခကြြ ၅၀ ခန့် ညှောင့်ပြီးသောအခါ မလှိုငကြ
‘ အနတ်ီ ညောင်းပြီကြာ ဖငကြုန်းပေးမယ် ကြောဆြောင့်လိုးပေး ’
ဟု ဏှာထနလြှသူပီပီ အရှကမြရှိပြောရင်း ပုံစံပြောင်းရန် ထလိုကသ်ည် ၊ မလှိုင် လေးဘကထြောကြ ဖငကြုန်း ပေးလိုကသ်ောအခါ စောကဖြုတကြှီးမှာ အနောကသ်ို့ ပြူးပြီး နှုတခြမ်းများ ပြဲအာနကော ကြောစြိုးမှာ လကြခြငွစြိတပြင် ပေါကသ်ှားသည် ၊ ကြောစြိုးလည်း မလှိုင် စောကဖြုတဝြတွင် ဒဈကိုတေ့ကာ ခါးလေးအားကိုငပြှီး ဆောင့်လိုးထည့်လိုကပြါသည်။
‘ အင်း အ အိ အိ ဟင်း အင်း ဗွှိ ဗွှိ ဘှတ် ဘလှတ် ဖြတ် ဖြတ် ဗွှတ် ဗွှတ် အင့် အင့ြ ဟင်း ကြောရြယ် အရမ်းဆိုးတာဘဲ အင့် ဟင့် ဟင့် အိ အိ ’
လီးကြီးမှာ သားအိမသ်ှားထောကသ်ဖြင့် မလှိုငမြှာ အသံထွကကြာ အံကြိတ် အလိုးခံရင်း ဖငကြှီးကို
အနောကသ်ို့ ပစ်ကော့ပေးနမေိသည် ၊ ကြောစြိုး လည်း ဆောင့်လိုး လိုကတ်ိုင်း မလှိုင်၏ ဖငကြှီး တုနကြာ ကော့သှားတာကြည့်ရင်း ခါးလေးကို ဆုပကြိုငကြာ အားရပါးရ ဆောင့်လိုးနပေါသည်။
‘ ဟင့် ဟင့ြ အင်း အ ဗွှတ် ဗွှတ် ဗွှကြ ဗွှကြ ဘှတ် ဘလှတ် စွပစြှပ် အ အ အိ အိ ဟင့ြ အဟင့် ကြောရြယ် အနတ်ီ ပြီးချင်ပြှီ ဆောင့ြ အင်း အိ အင်း ဟင်း မညှာနဲ ဗွှိ ဗွှိ ဗွှိ ဖြတ် ဇွပ် ဇွပ် ’
စောကရြညမြွားရှှဲကာ မလှိုငလြည်း ဖငကြှီးကို အစွမ်းကုန် ပစ်ကော့ပေးနမေိတော့သည်၊ ကြောစြိုး လည်း အခကြြ ၅၀ ခန့် ခပကြှမ်းကြမ်း ဆောင့်လိုး ရင်း သုတရြညမြွား မလှိုင်၏ စောကဖြုတထြဲ ပန်းထည့်ကာ နှစ်ဦးစလုံး ပြီးသှားတာမို့ စွပရြကထြပကြာ အိပရြင်း အမောဖြနကြေပေါသည်၊ ထို့နောကြ ကြောစြိုးက
‘ အနတ်ီ စောကဖြုတကြ အနတ်ီ့သမီး သီတာ့ စောကဖြုတထြကြ ပိုလိုးလို့ ကောင်းတယ် ’
ဟု ပြောလိုကရြာ မလှိုငလြည်း ကြနပေပြှီး စောကဖြုတ် ရှုံပြရှုံပြလုပကြာ လီးကြီးကို ဆှပေးရင်း
‘ ဟှင်း ကြောကြ လိုးကောင်းအောင် ပြောနတယ်ေ ခစွရြင် ခဏခဏ လိုးပေးရမယ် ‘
ဟု ဏှာကြီးသူပီပီ အမြဲအလိုးခံဖို့သာ စဉြးစားရင်း ပြောလိုကပြါသည် ၊ ကြောစြိုးလည်း အောကမြှ မလှိုငကြ စောကဖြုတ် ရှုံပြရှုံပြ လုပပြေးနေ၍ လီးပြနတ်ောငလြာပြီး
‘ကဲ အနတ်ီ ဖငန်ဲနဲ ကော့ပေးထား ‘
ဆိုကာ ဆောင့်ကာ ညှောင့်ကာ လိုးပါတော့သည်။
‘ ဗွှိ ဗွှိ ဘှတ် ဘှတ် ဖြတ် ဖြတ် ဗွှတ် အင်း အင်း ဟင်း အ အ အိ အိ အဟင်း ကြောရြယ် ကောင်းလိုကတ်ာ ဟင့် ဟင့ြ အင်း အ အို့ ’
ဖငကြှီးအား ကော့ကော့ပေးနမေိပါသည်၊ ကြောစြိုး လည်း လကန်ှဈဖကြ အအားမထားဘဲ မလှိုငန်ို့ကို လကရြှိုပြီး ကိုငပြေး နယပြေးနပေါသည်။
‘ဗြှတ် ဗြှတ် ဘှတ် ဘလှတ် အင့် အ အင်း ဟင်း ဟင်း အိ အိ ဗြှိ ဗြှိ ဘှတ် ဘှတ် အင့် အ’
မလှိုငလြည်း ကာမစည်းစိမ် ခံစားကာ အလိုးခံနပေါသည်၊ ကြောစြိုး ဆောင့်လိုးလိုကတ်ိုင်း မလှိုင်၏ ဖငကြှီးမှာ ပြားကပသ်ှားပြီး ကြှလိုကလြငွြ ပြနဖြောင်းမို့လာကာ ကြည့်လို့ပင် ကောင်းလှပါသည်၊ မလှိုငလြည်း ဖငကြှီးကို ကော့ကော့ပေးရင်း လီးကြီးကို ညှဈဆှဲပေးကာ ကြောစြိုး စွဲသှားစရန်ေ အစွမ်း ကုန် အသုံးတောခြံနပေါတော့သည်။
ကြောစြိုးလည်း ပြီးချင်လြာပြီမို့ လကထြောကကြာ မလှိုင်၏ စောကဖြုတကြှီးကို ကော့တကလြာသညအြထိ တအားပင် ဆောင့်လိုးရင်း သုတရြညမြွား စောကဖြုတထြဲ ပန်းထည့်ကာ မလှိုငလြည်း ပြီးသှားတာမို့ စောကဖြုတကြှီး ပြရှုံ့ပြရှုံ့လုပကြာ လရညမြွား တဈစကမြကနွြ စုပယ်ူနမေိပါသည်၊ ထို့နောကြ နှစ်ဦးသား ဖကအြိပရြင်း မလှိုငကြ
‘ကြောြ အနတ်ီ့ကို ခဏခဏ လိုးပေးရမယန်ောြ ဒါပဲ’
ဟု ညုတုတု မကြန်ှာပေးဖြင့ြ ပြောလိုကပြါသည်။
‘ကြောစြိုးကလည်း စိတခြွ အနတ်ီ ဖငကြှီး ပြုတအြောငကြို လိုးပေးမှာ နောကမြှ မအောန်ဲ’
‘ အမလေး ကြောရြယ် ခစွလြို့ တကိုယလြုံး ပေးထားတာပဲ စိတတ်ိုင်းကသွာလိုးပါ၊ ဟှင်း ဒါပမေဲ့ အနတ်ီလို့ မခေါန်ဲ့တော့ကြာ လငလြေးရာ နောြ ’
ဟု မလှိုငလြည်း ညုရင်း အသားယူနပေါသည်၊ ကြောစြိုးလည်း စောကြှီး စိတတ်ိုင်းကြ
‘ ဒါဆို မမလှိုငလြို့ခေါမြယ် မိန်းမရာ ဟုတလြား ’
မလှိုငလြည်း သဘောကကြာ
‘ ဟင်း ဟင်း အဲဒါကြောင့် လငလြေးကို ခစွတ်ာ လီးစုပခြငွတ်ာ ’
ဟု ဏှာထကာ ပြောရင်း နှစ်ဦးသား ဖကအြိပသ်ှားကြပါသည် ။ ခစွသ်မကလြေးနှင့ြ ဏှာကြီးလှသည့် လှိုင်၏ အိမတ်ှင်း ဖငဆြော့ ဖငရြှ ဇာတလြမ်း ပြီးပါပြီ။
ပြီးပါပြီ။