ဘဝမှာအမှတတ်ရအဖြစ်ဆုံး ငယသ်ူငယခြငွြးမလေးတဈယောကရြှိတယ်… ထိုင်းမှာ ကြောင်းအတူတူတကကြှတော့ ကြောင်းပိတရြကြ တွဆေို သူနတေဲ့အဆောငကြိုကနွောြ သှားသှားလညတ်တတ်ယ်… တရကြ သူ့အခန်းထဲမှာ သူ့စာတွကေူလုပပြေးပြီး စကားပြောနတေုန်း သူက ကြှနတ်ော့ဖုန်းကို ယူပြီးကြည့်တ်ယ်… ကနွောကြ စပန်းကင်း ကိုစိတဝြငစြားတဲ့သူဆိုတော့ ဖုန်းထဲမှာ စပန်းကင်းပုံ တွေ ဆေ့ ပြီးမမှငအြောင် လော့ လုပထြားတတတ်ယ်… အဲ့နေ့ကမွှ မေ့ပြီး လော့ မလုပမြိတာနဲ့ ဖုန်း ဂယလြာရီ ထဲက ဂပြနကြွောင်းသူလေး ဖငပြှောငကြှီးကို ကြိမစြာ ကြှေးခံနရတေဲ့ ပုံတွေ တွေ့သှားရော… အဲ့ကတွော့မှ သူက လန့ပြှီး “ဟဲ့ နင့ဖြုန်းကလည်းဘာပုံကြီးတွလည်ေး” ဆိုပြီး ထအောရြော…။
ကနွောကြလည်း ရှကရြှကန်ဲ့ ဖုန်းကို ပြနလြုပြီး “ဟီး ဟီး”ဆို ရီပြတာပေါ့… သူက ဖုန်းကို “ပေးစမ်းပါ ကြည့်ရြအောင်” ဆိုပြီးအတငပြှနလြုရော… ဖုန်းထဲမှာ ဂပြနမြလေးတွေ ဖငလြှနပြှီး အရိုကခြံနရတေဲ့ပုံ ငါး ပုံ ချောကြ ပုံလောကရြှိတာ သူကသချောကြည့်ပြှီး “ဘာလို့ အရိုကခြံရတာလည်း မသိဘူးတဲ့ ” ကနွောကြ ” မလိမျမာလို့နမှောပေါ့” လို့ပြနပြှောလိုကတ်ယ်… သူက “ဟီးဟီး ငါ့ကို လည်း ငါ့အမကေ ခနခန ဖငခြွှတရြိုကတ်ာ” တဲ့ စပဖြှီးဖြီးနဲ့ပြောရော… သူက အဲ့လိုပြောတော့ အောကကြ ကနွော့ြ ညီလေးက မတကြနဲ ထောငလြာတယ်… သူက အသားညိုညို ခါးသေးသေး ဖငကြိတပြှီး ခန်ဓာကို အခွိုးအစားတောတ်ောလြှတာ… သူဖငလြှနပြှီး အရိုကခြံနရတေဲ့ ပုံကို မှငရြောငပြှီး စိတကြထလာရော…။
ကနွောကြ ထပသ်ိချင်တ်ာနဲ့ “အခုထိ အဲ့လို ရိုကတ်ာလား” လို့မေးတာပေါ့… သူ့အသကကြ နှစ်ဆယ့န်ှဈ နှစ်လောကရြှိပြီး အဲ့အခွိနကြ… သူက အခုတော့မရိုကတ်ော့ဘူတဲ့ ပထမနှစ် စာမေးပြဲကတွုန်းက နောကဆြုံး အရိုကခြံရတာတဲ့…. ပြီးတော့ ကနွော့ကြို မေးတယ်… “နပေါဦး နငကြ ဘာလို့ဒီပုံတွေ ဆေ့ ထားရတာလည်း” တဲ့… ကနွောလြည်း မထူးတော့ပါဘူး ဆိုပြီး ရိုးရိုးသားသားပဲ သူ့ကိုရှင်းပြလိုကတ်ယ်…။ “ငါက အဲ့ စပန်းကင်း ကို စိတဝြငစြားတာလေ အဲ့တာလည် လိငစြိတတ်ဈမွိုးပဲ” ဆိုပြီး သူ့ကို စပန်းကင်း အကြောင်းသချောရှင်းပြတယ်… နောကြ အဲ့လို စိတဝြငစြားတဲ့ သူတွေ အမွာကြီးရှိတဲ့အကြောင်း နိုငင်ံတကာမှာ ဆိုဒြ တွေ ဂရု တွအမွေားကြီးရှိတဲ့အကြောင်း ပြီးတော့ ကနွော့ရြဲ့ လော့ လုပထြားတဲ့ ပုံ တွေ ဗှိဒီယို တွပေါ ပြပီး သူ့ကိုရှင်းပြတယ်…။
သူကလည်း စိတဝြငတ်စားနဲ့ ကနွောပြှောတာ နားထောငလြိုကြ ပုံတွေ ဗှိဒီယို တွေ ကြည့်လြိုကန်ဲ့… ပြီးမှ “ငါ ပထမနှစ်တုန်းက အရိုကခြံရတုန်းကလည်း အပျိုလည်းဖြစ်နပြေီဆိုတော့ အရမ်းရှကတ်ာ” ကနွောကြ နင့အြမကေ ဘယလြိုရိုကတ်ာလည်းလို့မေးတော့ “ထဘီလှနခြိုင်းပီး ကြကမြှှေးနဲ့ ရိုကတ်ာ ဆယ့င်ါးခကြလြောကရြှိတယ် နှစ်ပတလြောကြ ထိနာတုန်းပဲ ကောင်းကောင်းမထိုငန်ိုငဘြူး” တဲ့… သူကဆကပြှောတယ် “အရိုကခြံပြီး နောကန်ေ့တွကတွေော့ မှနန်ဲ့ ဖငကြ အရှိုးရာတွေ ကို ကြည့်ပြှီး လကန်ဲ့စမ်းမိရင် စိတထြဲမှာ ဘယလြိုကြီးလည်း မသိဘူး ဟီးဟီး စိတလြည်းမဆိုးတော့ဘူး”တဲ့… ကနွောကြ “နင့အြမကေ နငဒြီမှာ ဆိုးတာတွေ မသိလို့ ကလပမြှာမူးတာတွေ ပိုကဆြံလိမတ်ောင်းတာတွေ သာ သိရင် မလှယဘြူး” ဆိုတော့ သူက။
အမလေး ဖငစြုတအြောင် အရိုကခြံရမှာ တဲ့… နှစ်ယောကလြုံး ခန ငှိမသ်ှားပြီး “ငါ နင့ကြို ရိုကခြငွတ်ယ်” လို့ ကနွောကြ မေးလိုကတ်ယ်… သူက ကနွော့ကြို စိုကကြှည့ပြှီး “အရမ်းနာအောင် ရိုကမြှာလား” တဲ့… ကနွောကြ “နည်းနည်းတော့ နာမှာပေါ့ အရမ်းနာအောငတ်ော့ ငါလည်း မရိုကရြကပြါဘူး” လို့ပြနပြှောလိုကတ်ယ်… သူက ကနွော့ကြို စိုကကြှည့န်တေုန်း သူ့လကမြောင်းကို ဆှဲပီး ကနွော့ပြေါငပြေါြ မှောကခြိုင်းလိုကတ်ယ်… ပြီးတော့ “ဂါဝနလြှနမြယန်ောြ” လို့ပြောပြီး သူဝတထြားတဲ့ ညဝတဂြါဝန် အရှညကြို ခါးအထိ ဆှဲလှနလြိုကရြော… ငတိမလေးက အတွင်းခံတောင် မဝတထြားဘူးဗွ… ဂါဝနလြှနလြိုကတ်ာနဲ့ သူ့ဖငပြှောငကြှီး ပေါလြာရော…။ ကနွော့ပြေါငပြေါမြှာ မှောကပြှီး အရှေ့ကို ကုန်းထားတာဆိုတော့။
ဖငလြုံးကြီးကော ဖငကြှားထဲက ဖငဝြလေးရော အမှှေးကောကကြောကတ်ှနေဲ့ အဖုတကြှီးရော မကြစြိရှေ့ အနီးကပပြဲဗွာ… ကနွောကြ မိန်းကလေးတွနေဲ့ အိပဖြူးပမယေ့ြ မိန်းကလေးတဈယောကကြို တခါမှ မရိုကဖြူးဘူးဗွ… စပန်းကင်း ဝါသနာပါလို့ တဈယောကယ်ောကဖြငကြို ရိုကကြှည့ခြငွတ်ာကြာပြီ… ဒါပမယေ့အြခု ဘောဒြီလှလှ သူငယခြငွြးမလေးက ကိုယ့ပြေါငပြေါမြှာ ဖငပြှောငကြှီးနဲ့ အရိုကခြံဖို့ စောင့န်တေဲ့ အခွိနကြတွော့ ရိုကဖြို့ထကြ တခါတည်း တကပြှီး လုပပြဈချင်စြိတတ်ှကထေနလြာရော… အောကကြ ကောငကြလည်းတအားတောငန်တော သူ့ဗိုကကြို အတင်းထောကမြိနလေို့ အားတောငန်ာတယ်… စိတလြှုပရြှားလှန်းလို့ သူ့ဖငပြေါကြို လကတ်ငပြီး ကြည့်န်မေိတာနဲ့ သူက “နငမြရိုကဘြူးဆိုရငလြည်း တောတ်ော့ဟာ ငါရှကလြာပြီ” ဆိုပြီး ထမယလြုပမြှ။
ရိုကမြှာပါဟ ငါအရမ်းစိတလြှုပရြှားနလေို့ပါဟ…. ဆိုပြီး သူ့ကြောကို သူမထနိုငအြောငဖြိပြီး သူ့ဖငည်ာဘကခြှမ်းကို ဖြန်း ဆိုတခကြရြိုကလြိုကရြော… သိပတ်ော့ အားမပြင်းပါဘူး… ပြီးတော့ နောကြ ဘယဘြကဖြငကြို ဖြဖြလေး ပြတပြှီး အားနည်းနည်းပိုထည့ပြှီး ရိုကလြိုကတ်ယ်… “ဖြန်း” “အ…” သူ့ဆီက အောသ်ံ တိုးတိုးလေးထွကလြာတယ်… ကနွောကြ သူ့ဆံပငကြို လှမ်းသပပြှီး သူ့မကြန်ှာကို လှမ်းကြည့်တ်ယ်… သူမကြန်ှာက ပုံမှနအြတိုင်းပဲ ဆိုမှ သူ့ဖငအြနှံံ့ လကန်ဲ့ သချောပြတပြှီး ဘယဘြကန်ဲ့ ညာဘကြ ဖငလြုံးတွကေို တလှည့စြီ စည်းခကြမြှနမြှနန်ဲ့ ရိုကပြါတော့တယ်… “ဖြန်း… ဖြန်း… ဖြန်း… ဖြန်း…” လေး ခကြမြှောကြ ရိုကခြကြမြှာ သူ့ဖငလြေး ကြုံ့သှားတော့ ခနနားပီး ဖငကြို လကန်ဲ့ပြတရြင်း နောကထြပခြှောကခြကြထြပရြိုကြဦးမယ်။
ဖငကြို ကြုံ့ မထားနဲ့နောြ ပိုနာမယ် နောကဆြို လိမလြိမမြာမာနရမေယန်ောြ လို့ပြောတော့ “ဟုတ်” တဲ့… ပီးတော့ ဖငကြို ဘယတ်ဈလှည့ြ ညာတဈလှည့ြ ဆကရြိုကတ်ာ… “ဖြန်း… ဖြန်း… ဖြန်း… ဖြန်း… ဖြန်း… ဖြန်း…” “အ… အ… အ… အား… အား… အား…” ရိုကခြကြကြ ခပပြှင်းပြင်း… သူ့ဖငန်ဲ့ကနွော့ြ လကဝြါးနဲ့ ထိတဲ့ အသံနဲ့ သူ့ ခပည်ည်းညည်း အောသ်ံနဲ့က စည်းခကြည်ီညီ ထွကလြာတယ်… ရိုကလြို့ပြီးသှားတော့ သူ့ဖငလြေးက အနီရောငလြေးသန်းနပေီ… ။ သူက ဖငကြိုပြနမြဖုံးပဲ ကနွော့ြ ခွထေောကန်ား ကြမ်းပြငပြေါမြှာ ကြုံ့ကြုံ့လေးထိုငတ်ယ်… ပြီးတော့ ကနွော့ကြို မော့ကြည့်တ်ယ်… မကြန်ှာလေးက သနားကမားနဲ့ “နောကဆြို မဆိုးတော့ပါဘူးနောြ” တဲ့… ကနွောကြ သူ့ဆံပငလြေးကို သပပြှီး “နငကြ လိမျမာပါတယ်” လို့ပြနပြှောလိုကတ်ယ်… ။
သူ့လကကြ တဖြည်းဖြည်း ကနွော့ဟြာပေါြ ရောကလြာပြီး “နင့ဟြာကြီးကလည်း အရမ်းထောကထြားတာ ဗိုကတ်ောငန်ာတယ်”တဲ့… ကနွောကြ “ကြည့်မြလားဟင်” ဆိုတော့ “အင်း” တဲ့… ဒါနဲ့ ကနွောလြည်း ဘောင်းဘီ ကိုခွှတလြိုကတ်ော့ ထောငမြတန်တေဲ့ကနွော့ြ ဟာကြီးက သူမကြန်ှာနဲ့ တည့တ်ည့ပြဲ… သူက “ဝါး နင့ဟြာကြီးက အကြီးကြီးပဲ” ဆိုပီး လကန်ဲ့စုပကြိုငထြားရော… ကနွော့ြ ဟာကို လကန်ဲ့ ရှေ့တိုးနောကဆြုတလြုပန်ရင်ေးနဲ့ ရုတတ်ရကြ ပါးစပန်ဲ့ ငုံပစ်လိုကတ်ာ ကနွောလြည်း ရုတတ်ရကဆြိုတော့ အံ့သှသှားတယ်… သူက ကနွော့ဟြာကို တကယ့ကြို စိတပြါလကပြါကြှမ်းကြှမ်းကငွကြငွြ နဲ့ စုတပြေးတယ်… အရမ်းကောင်းလာတော့ ကနွောကြ “နငစြုတပြေးတာ အရမ်းကောင်းတာ ငါပြီးတော့မယ် လုပခြငွတ်ယ်” လိုပြောပြီး သူကို ဆှဲထူ။
သူ့ဂါဝနကြို လှနခြွှတပြှီး သူ့ကုတငပြေါကြို ပကလြကလြှန် တငပြီး လုပတ်ော့တာပဲ…နှစ်ယောကလြုံးစိတကြထနန်တေော့ ခပပြှင်းပြင်း စောင့ရြင်းစောင့ရြင်းနဲ့ သိပမြကြာဘူး အရညတ်ှေ ပန်းထွကလြာလို့ သူ့အထဲကနေ မှနမြှနထြုတပြီး သူ့ဗိုကပြေါပြဲ ပန်းလိုကတ်ယ်… ပြီးသှားတော့ ကနွောလြည်းသူ့ဘေးမှာပဲ လှဲပီးနလေိုကတ်ယ်…. သူကလည်း အားမရှိတော့တဲ့ပုံနဲ့ ကနွော့ဘြကကြိုစောင်းပီး ကနွော့ကြိုခွရင်း လာဖကထြားတယ်… ပီးတော့ “နငလြုပတ်ာကောင်းလိုကတ်ာ နငရြိုကတ်ာခံရတာရော နင့ကြိုစုတပြေးရတာရော နငလြုပတ်ာခံရတာရော ကောင်းလိုကတ်ာဟာ” လို့ပြောတယ်… ။ ကနွည်ကေ သူ့နို့လေးတွကေို ကို ဖြဖြလေး ကိုငရြင်း “အခုမှပဲ ရငဘြတကြိုသတိရတော့တယ်” ဆိုတော့ သူက ရှကသ်ှားသလိုနဲ့ ကနွော့ရြငခြှငထြဲကို ခေါငလြေးထည့ထြားပါတယ်…။
အဲ့တိုင်း ဆယ့င်ါးမိနဈလောကန်ပြေီး ကနွောကြ “ရချိုးရအောငလြေ ပြီးရင် ညစာသှားစားကြမယ်” ဆိုတော့မှ နှစ်ယောကလြုံး အတူတူရချိုးပြီး ညစာထွကစြားကြတယ်… စားလို့ပြီးတော့သူ့ကို အဆောငပြှနလြိုကပျို့ရင်း ဆေးဝငဝြယတ်ယ်… သူ့အဆောငရြှေ့ကိုရောကမြှ “ဆေးသောကလြိုကန်ောြ… ဖငကြနာနသေေးလား…” ဆိုတော့ “မနာပါဘူး”တဲ့… ကနွောကြ “ဒါဆို ပြနတ်ော့မယန်ောြ စောစောအိပတ်ော့နောြ” ဆိုပြီး ကနွော့အြဆောငပြှနခြဲ့တယ်… အဆောငရြောကမြှ ဖုန်းကိုကြည့်တ်ော့ သူက “နငဒြီနေ့တောတ်ောဆြိုးတယ် နောကန်ေ့ကရွင် နင့ကြို ရိုကရြမယ်” ဆိုပြီး မကဆြေ့ပို့ထားတယ်… အဲ့နေ့ကတဈညလုံးအိပလြို့မရဘူး စိတထြဲမှာ ပြောတ်ာလိုလို ရငခြုနတ်ာလိုလိုနဲ့… သူ့ရဲ့ဖငကြိုရိုကရြတဲ့အရသာ သူ့ကို လုပရြတဲ့အရသာတွကေို ပြနခြံစားမိနတယ်ေ… မထငမြှတဘြဲ ဘဝမှာ အရမ်းကောင်းတဲ့ အတွေ့အကြုံတဈခုကို ခစွသ်ူငယခြငွြးမလေးက ပေးခဲ့တာလေ…ပြီးပါပြီ။