မောငမြောငထြနရြေး သည်။
ကြ နော့န်ံမယကြ တိုး ဇောပြါ…။ကြ နောကြ မှေး ချင်ြး မောငန်ှမ မ ရှိတဲ့တ ဦး တည်း သော သား တ ယောကဖြစ်ပါ တယ်..။ ကြ နော့အြ ဖေ နဲ့အ မေ က သား တ ယောကထြဲ မို့လား မ သိဘူး…..နယမြှာ နေ တဲ့ တူ… တူ မ တွေ ကိုရနကြုနခြေါ ပြှီး ကြောင်း ထား ပေး ပါ တယ်..။ အ မေ့ဖကကြ တူ မ ဝမ်း ကြဲ ….သကထြား လှငန်ဲ့မေ အေး လှငဆြိုတဲ့ညီအ မ နှစ်ယောကကြ မောလ် မှိုငဖြကကြ ပါ..။ ကြ နောတ်ို့နဲ့လာ နေ ပါ တယ်…။ အ ဖေ့ဖကကြ အ ဖေ့ညီဝမ်း ကြဲ ရဲ့သား ..မောငမြောငစြိုး ကိုလဲ ခေါြ ထြား ပြီး အ ဖေ့ကိုကား မောင်း ပေး ခိုင်း ပြီး နေ စေ ပါ တယ်..။မောငမြောငစြိုး က စာ ပေး စာ ယူ နဲ့ကော လိပကြွောင်း တကန်ေ တာ ပါ..။ ကြ နောင်ယင်ယကြ အ ထူး သ ဖြင့ကြာ မ ရာ ဂ နဲ့ပတသ်ကပြှီး တောတ်ောဒြုံး ဝေး (တုံး အ )ခဲ့တာ ပါ…။ဆန့ကြငွဖြကလြိင် (မိန်း မ ) ကိုစိတဝြငစြား တဲ့စိတကြ အ သကြ၁၀ နှစ်လောကထြဲ က ပေါြ ပေါကန်ေ ပါ ပြီ..။ ဒါ ပေ မဲ့..မိန်း မ ကိုလိငဆြကဆြံတဲ့အ ကြောင်း တော့နား မ လညသ်ေး ပါ ဘူး..။ ကြ နော့ကြိုလိငပ် ညာ ကိုစ ပြီး သငပြေး တဲ့လကြဦး ဆ ရာ က တော့ ကြ နော့ရြဲ့အ ကိုဝမ်း ကြဲ တောတ်ဲ့မောငမြောငစြိုး ပါ..။သူ က ကား ဂိုဒေါငကြ ထပခြိုး ပေါြ မှာ နေ ပါ တယ်..။ကြ နောကြသူ့ဆီအ မှဲ သှား ပြီး (နှာ စာ အုပ် ) လို့ကြ နောတ်ို့ခေါြ ကြ တဲ့… ကာ မ စပ် ရှကတ်ဲ့အ ကြောင်း တွေ ကိုတဈတဈခွ ခွ ရေး ထား တဲ့ဇာတလြမ်း တွေ ကိုဖတလြေ့ရှိပါ တယ်…။ မောင် မောငစြိုး က စာ အုပတ်ှေ ပေး ဖတရြုံမ က ဘူး …လိငတ်နဆြာ ( လီး ) တောငမြတလြာတဲ့အ ခါ ရှေ့တိုး နောကင်ငလြုပပြှီး က စား ပေး တဲ့ ( ကြင်း တိုကြ အာ သာ ဖြေ ) တာ ကိုပါ သငပြေး တော့တာ ကြ နောလြဲ သူ သငတ်ဲ့အ တိုင်း လီး ကိုဆော့က စား တော့အ လှနကြောင်း တဲ့ကာ မ အ ရ သာ (ကောင်း ခွင်း…အ ထွတအြ ထိပ် ) အ ကြောင်း ကိုတွေ့ရှိသှား ပြီး..နေ့တိုင်း လိုဘဲ ကြင်း တိုကတ်ော့တာ ပါ ဘဲ….။
ကာ မ ပ ညာ တွေ သိလာ တဲ့ကြ နောဟြာ မိန်း မ တွေ ကြုပစ်မှား တတလြာ ပါ တယ်..။အ သကြ၁၃ နှစ်လောကရြောကတ်ဲ့ အ ခါ တ နေ့ကို၇ ခါ အ ထိ…ကြင်း တိုကတ်ဲ့အ ထိကာ မ စိတတ်ှေ ပြင်း ထနလြာ ပါ တယ်…။ ကြောင်း မှာ လဲ မိန်း က လေး တွေ ရဲ့ကိုယလြုံး ကိုတပမြကြ စွာ ကြည့်တ်တလြာ တာ အ တူကြောင်း သှား တဲ့ညီမ ဝမ်း ကြဲ မေ အေး လှငကြ တွေ့သှား ခဲ့တယ်…။ မေ အေး လှငကြ ကြ နော့ထြကြ၁ နှစ်လောကြ ငယပြါ တယ်..။ (ကိုတိုး…ကိုတိုး က မိန်း က လေး တွေ ကိုသိပကြှည့တ်ာ ဘဲ..ကြိုကလြို့လား…) လို့မေး တယ်..။ ကြ နောလြဲ “ မ ဟုတပြါ ဘူး ဟာ..နငကြ လဲ..“လို့ငှင်း ခဲ့ပေ မဲ့တ ကယတ်ော့မိန်း က လေး တွေ လမ်း လွှောကတ်ာ ဖငတ်ုံး တွေ လှုုပခြါ နေ တာ ကိုအ မှဲ ကြည့်ပြှီး စိတမြှန်း နဲ့ပစ်မှား နေ ခဲ့တာ ပါ ဘဲ…။ မေ အေး လှငဖြငတ်ှေ ကိုလဲ လဈရငကြှည့တ်ာ ပေါ့..။ဘယန်ေ ပါ့မ လဲ ဗွာ..။
မေ အေး လှငရြဲ့အ မ ..သကထြား လှငကြ ကြ နော့ထြကြ၆ နှစ်လောကကြှီး ပါ တယ်..။ ကြ နောကြ “ မ မ သကြ “ လို့သူ့ကို ခေါြ ပါ တယ်..။ သကထြား ခငကြ အ သား ဖြေး ဖြူ ပြီး မှနမြာ မိန်း က လေး တွေ ထဲ မှာ အ ရပမြှင့တ်ယလြို့ဆိုရ ပါ မယ်..။ ပေါငတ်နသ်ှယပြှီး ရှညတ်ယ်..။ သိပတ်ောင့တ်ဲ့ကိုယလြုံး တော့မ ဟုတပြေ မဲ့..၀၀ တုတတ်ုတမ် ဟုတဘြဲ ပိနပြါး တာ ကြောင့ကြွ နောအြ လဈမှာ ခိုး ခိုး ကြည့်မြိပါ တယ်..။ မ မ သကကြိုဝတလြဈစ လဈ …အ ဝတမ် ပါ ဘဲ ဘဲ တွေ့ရ ရငသ်ိပကြောင်း မှာ ဘဲ ဆိုတာ ခေါင်း ထဲ ဝငလြာ တယ်..။ မ မ သကန်ဲ့မေ အေး လှငတ်ို့ထ မိနဖြှန့ဝြတတ်ဲ့အ ခါ…ဆောင့ကြှောင့ထြိုငပြှီး င ရုတသ်ီး ထောင်း တဲ့အ ခွိနအြောကစြ လှတတ်ဲ့အ ခါ…ဖတွကြ နဲ..တွေ့လိုကရြ တဲ့ ဖငဝြင်း ဝင်း အိအိတွေ…အ မှေ ှး ရေး ရေး နဲ့ စောကပြတတ်ှေ ကိုတွေ့ရ တတတ်ယ်..။အဲ ဒီလိုတွေ့ရ ရငကြွ နော့ရြဲ့လီး ဟာ တား လို့ဆီး လို့မ ရ နိုင် အောငဘြဲ တောငမြတ် …တင်း မာ…တာ ဘဲ..။
ဒါ နဲ့အ ကိုဝမ်း ကြဲ မောငမြောငစြိုး ကိုဖြင့ဟြ တိုငပြငတ်ယ်..။ ကာ မ နဲ့ပတသ်ကရြငမြောငမြောငစြိုး က ကြ နော့ရြဲ့လကြဦး ဆ ရာ ဘဲ လေ..။မောငမြောငစြိုး က “ဒါ ဟာ သ ဘာ ၀ ဘဲ..တိုး ဇောြ…ယောကကြွား ဆိုတာ နှစ်မွိုး ဘဲ ရှိတယ်….နှာ ဘူး နဲ့ဂနဒြူး …ဒီတော့ဒူး ရငဒြူး…မ ဒူး ရငဘြူး ..ဘဲ..။ သ ဘာ ၀ အ တိုင်း ယောကကြွား က မိန်း မ ကိုလိုး ချင်တ်ာ အ ပြဈမ ဟုတဘြူး ဟ“ လို့ပြော တယ်..။
ည ဖကဆြိုရငမြောငမြောငစြိုး နေ တဲ့ကား ဂိုဒေါငထြပခြိုး မှာ မောငမြောငစြိုး ပေး ဖတတ်ဲ့ကာ မ ပ ညာ ပေး စာ အုပတ်ှေ ဖတ် …သူ့အ တွေ့အ ကြူံ တွေ နား ထောင်..နဲ့ကာ မ ရာ ဂ ကိုအ လှနအြ မင်း ခုံမငန်ေ မိတဲ့ကြ နော့ကြို.. မောငမြောငစြိုး က “လကတ်ှေ့ကြင်း ဆင်း ရ မယ်…“ ဆို ပြီး မိန်း မ တ ယောကန်ဲ့တွေ့ပေး ပါ တယ်..။ “ကြင်း ဖြင့ပြှဲ..ပေါ့ကြာ….ပ ထ မ ဆုံး ဆိုတော့အ ရေး ကြီး တယ်…မင်း ကိုသ ဘော ကောင်း ပြီး သငပြေး ပြ ပေး မဲ့ဆောန်ဲ့လိုး ခိုင်း မှ ဖြစ်မယ်..။ “
မောငမြောငစြိုး က ပိုကဆြံရှာ ခိုင်း တယ်..။ ကြ နော့အြ တွကကြ သိပမ် ခကလြှပါ ဘူး..။ အ မေ့ဆီက အ ကြောင်း အ မွိုး မွိုး ပြ ပြီး တောင်း တာ ပါ ဘဲ…။ တ နေ့ကြောင်း အ ပြနမြောငမြောငစြိုး ကား နဲ့လာ ကြို တော့အိမမ် ပြနသ်ေး ဘဲ…မောငမြောငစြိုး ရဲ့သူငယခြငွြး တ ယောကရြဲ့အ ခန်း ကို ဝငကြှ တယ်..။အဲ ဒီမှာ ကြို တငခြွိန်း ထား တဲ့မ ခွို ဆိုတဲ့မိန်း မ နဲ့ဆုံ ကြ တယ်..။ မ ခွို က ကြ နော့ထြကန်ဲ နဲ အ သကကြှီး ပုံရ တယ်..။မောငမြောငစြိုး ပြော ခကြအြ ရ သိရ တာ ကြေး စား ဖါ တော့မ ဟုတဖြူး ..။ရပကြှကထြဲ က လမ်း သူရဲ (ဆိုး သှမ်း လူငယ်) ခေါင်း ကြီး ဆိုတဲ့ကောငကြ ရီး စား အ ဖြစ်အ မှဲ ခေါြ ဆောန်ေ တဲ့မိန်း မ တဲ့..။ခေါင်း ကြီး ကိုမ ခွို က ကြောကရြ တယ်.ဘယလြို အ နိုငကြိုငထြား လဲ တော့မ သိဘူး..။ခေါင်း ကြီး က တ ခွား လူနဲ့လှ ှတ် ပေး တတတ်ယ်..။
မောငမြောငစြိုး က ကြ နောပြေး တဲ့ပိုကဆြံနဲ့ခေါင်း ကြီး ကိုအ ရကအြ ၀ တိုကြ …ဆေး ချောကအြ လုံအ လောကဝြယပြေး ပြီး မ ခွို နဲ့ကြ နော့ြ ကိုဆုံဖို့စီစဉတ်ာ ပါ..။ လကြဦး ဆ ရာ မောငမြောငစြိုး ကိုကြ နောအြ ထငကြှီး လေး စား သှား ရ တယ်..။ အဲ ဒီမ ခွို က တောတ်ောကြှည့ကြောင်း တယ်..။ ဆံပငတ်ိုလေး နဲ့အ သား ဝင်း ဝင်း နဲ့တောင့လြဲ တောင့တ်ယ်..။ ကြ နောလြဲ မောငမြောငစြိုး လကထြဲ ထည့ပြေး တဲ့ရာ ဘာ အ စွပ် (အဲ ဒီတုံး က အကဖြြ အယလြလြို့ခေါြ ကြ တယ်…) လေး လကကြ ကိုငပြှီး မ ခွို နဲ့အိပခြန်း ထဲ ဝငရြ တာ ပေါ့..။ မ ခွို က ပြုံး ပြ ပြီး…“ မောငလြေး က တ ခါ မှမ လုပဖြူး ဘူး ဆို…“ လို့မေး တယ်..။ ကြ နောလြဲ စိတတ်ှေ လှုပရြှား နေ တော့ခေါင်း ဘဲ ငှှိမ့ပြှ လိုကတ်ယ်..။ “ကဲ …အ ဝတတ်ှေ ခွှတလြေ..” မ ခွို က သူ့အ ဝတတ်ှေ ကိုခွှတရြင်း ပြော တယ်..။ အင်း….ကြ နော့ဘြ ၀ မှာ ပ ထ မ ဆုံး ကိုယလြုံး တီး မိန်း မ ကိုတွေ့ဖူး ရ တာ ပါ..။ “ဟယ် တော့…မောငလြေး က ရယဒြီဖြစ်နေ ပြီဘဲ..“မ ခွို က ကြ နော့တ်ောငမြတန်ေ တဲ့လီး ကို ကြည့်ပြှီး ပြော တယ်..။ “တောတ်ောကြှီး တာ ဘဲ….ဟင် း..ဟင်း..“မ ခွို က ကြ နော့လြကိကိုဆှဲ ပြီး ကုတငလြေး ပေါြ ကိုတကတ်ယ်..။ ကြ နော့ပြါး ကိုသူ့နှခေါင်း လေး နဲ့မ ထိတ ထိလေး စ ပြတပြှီး လကတ်
1 of 9
ဖကကြ ကြ နော့လြီး ကိုဖြ ဖြ လေး ကိုငလြိုကပြါ တယ်..။ “မာ လိုကတ်ာ..ကောင်း လိုကတ်ဲ့ဟာ ကြီး…“ မ ခွို အ သံကညု တုတုနဲ့..။ မ ခွို က ကာ မ သငခြန်း စာ များ စ တငပျို့ခွ ပါ တော့တယ်..။ ရာ ဘာ အ စွပစြှပန်ည်း က အ စ….နည်း မွိုး စုံ…ပုံစံမွိုး စုံ …သ ဘော ကောင်း ကောင်း နဲ့ သငပြှ ပေး ပါ ပြီ..။
မ ခွို က ဒုတိယ လကြဦး ဆ ရာ ပေါ့ဗွာ..။ အဲ ဒီနေ့က အိမအြ ပြန်….“တိုကပြှဲ နိုငပြှီး ပြနလြာ တဲ့စဈသူကြီး တ ယောကရြဲ့အ ပြုံး“ လို့တငစြား ရ မဲ့အ ပြုံး မွိုး နဲ့ပေါ့…။
သကထြား လှင် ( မ မ သကြ ) က ကြ နောဒြီလိုဆန့ကြငွဖြကလြိငကြို စိတဝြငစြား. နေ တာ ကိုတော့မ ရိပမြိပါ ဘူး..။ တ နေ့ဗှီဒီယို ည ဖကြ ကြည့်ကြှ တာ မေ အေး လှငကြ မ နကကြွူ ရှငရြှိလို့ဆို ပြီး မ ကြည့်ဘြူး..။မ မ သကန်ဲ့ကနွောစြ ကြည့်တ်ုံး က အကရြှငကြား ဆို ပြီး ကြည့်တ်ာ ဇာတကြား အ လညလြောကလြဲ ရောကရြော ကြောကစြ ရာ ဇာတလြမ်း ဖြစ်နေ တယ်..။မ မ သကလြဲ ကြ နော့န်ား တိုး ကပထြိုငတ်ာ ကြ နောလြဲ မမ သကြ ဖငတ်ှေ ပေါငတ်ှေ နဲ့ပူး ကပန်ေ တာ မို့ရငတ်ှေ ခုနပြှီး ကာ မ စိတတ်ှေ ထ လာ တာ ပေါ့..။ဇာတလြမ်း ဆုံး သှား တော့ည က လဲ နကန်ေ ပြီ..။တ အိမလြုံး လဲ တိတဆြိတမြှောငန်ေ တယ်..။မ မ သကကြ “ မ မ ကြောကတ်ယကြိုတိုး“ လို့ပြော ပြီး…“မမ အိမသ်ာ တ ယောကထြဲ မ သှား ရဲ ဘူး…လိုကခြဲ့ပေး မ လား“ မေး ပါ တယ်..။ကြ နောလြဲ မ မ သကန်ဲ့အိမသ်ာ သှား ရ မယဆြိုတာ ဘယင်ှင်း မ လဲ..။ခေါင်း ငှိမ့ပြှ ပြီး မမ သကန်ောကကြ လိုကသ်ှား တာ ပေါ့..။ အိမသ်ာ က ကနွောတ်ို့အိမကြှီး ရဲ့အ နောကပျိုင်း အ ထိစ တိုခန်း တွေ..အ ခန်း လှတတ်ှေ ကို ဖြတသ်ှား ရ ပြီး မီး က လဲ သိပမ် လင်း လှဘူး လေ…။မ မ သကအြ နောကကြ မ မ သကရြဲ့တငကြား ကား တွေ ကိုတပမြကရြင်း လိုကသ်ှား ရ တာ ကြေ နပန်ေ မိပါ တယ်…။ မ မ သကရြဲ့တငတ်ှေ က အ လုံး လိုကကြှီး ဗ ရမ်း ဗ တာ တုံခါ တာ မွိုး မ ဟုတဘြူး..။တုံခါ တယပြှော မ လား..။ စိတကြိုဆူကြှ စေ တယ်..။ ကြ နောထြငတ်ာ က အိမသ်ာ အ ပြငမြှာ စောင့ြ ခိုင်း မှာ ဘဲ ပေါ့လေ ။မမ သကကြ အိမသ်ာ ထဲ အ ထိခေါြ တော့စိတထြဲ ထိတကြ နဲ ပြောသ်ှား တာ ပေါ့..။ မမ သကကြ အိမသ်ာ ထဲ ရောကတ်ော့..“ကို တိုး…မ မ သေး ပေါကအြုံး မယ်…ကြော ခိုင်း ပြီး နေ ပေး“ လို့ပြော တာ နဲ့ကြ နောလြဲ မမ ပြော တဲ့အ တိုင်း နေ ပေး လိုကတ်ယ်..။အိမသ်ာ က ရေ ခွိုး ခန်း နဲ့ တွဲ ရကြ …တောတ်ောကြယွတ်ယ်..။ စိတထြဲ က တော့မ မ သကသ်ေး ပေါကတ်ာ ကိုအ ရမ်း ကြည့်ခြငွန်ေ တာ..။
မကြစြိနဲ့မ မှငရြ ပေ မဲ့အ သံကြား နေ ရ တာ ကြောင့ြ..နား ကိုအ စွမ်း ကုနစြှင့ထြား မိတယ်။မ မ သေး တွေ က အိမသ်ာ ခွကန်ဲ့ထိ တဲ့အ သံကြား နေ ရ တာ ရငတ်ှေ ခုနမြိတာ အ ရမ်း..။ နောကကြိုဒီလိုလိုကရြ တဲ့အ ခွင့အြ ရေး မ ရ တော့မှာ ကြောကတ်ာ ကြောင့န်ောကကြိုလှည့မ် ကြည့်ရြဲ..။ မ မ က ရေ ခွကလြေး နဲ့သူ့စောကဖြုတကြိုရေ ဆေး သံကိုဆကကြှား ရ ပြနတ်ယ်..။ စိတထြဲ က တော့မ မ စောကဖြုတကြို မှငခြငွလြိုကတ်ာ အ ရမ်း ပေါ့..။
မမ သကအြိမသ်ာ ခွကကြ နေ ထ လာ ပြီး ကြ နော့ဘြေး ရောကလြာ တယ်..။“ကိုတိုး….သေး ပေါကအြုံး လေ…“ “အင်း…ပေါကမြယ်..“
ကြ နောလြဲ ဘောင်း ဘီတိုလေး ဝတဆြဲ အ ခွိနဆြိုတော့ပေါငရြင်း လောကထြိဆှဲ ခွှတခြွ ပြီး လ ပြှတလြေး ကိုကိုငပြှီး သေး ပေါကလြိုကတ်ယ်..။ဟင်..မ မ သကကြ သေ သေ ခွာ ခွာ ကြည့်န်ေ ပါ လား..။ဟှန်း..သူကြ တော့ကြ နော့ကြိုကြော ခိူင်း ထား ခိုင်း ပြီး…ကြ နော့အြ လှည့ကြွ တော့လာ ကြည့်န်ေ ပါ လား….
မ မ သကကြ ခစ်ကနဲ ရီလိုကလြို့..“ဘာ ရီတာ လဲ..မ မ သကြ…ဘာ လာ ကြည့်တ်ာ လဲ…“လို့ကြ နောမြေး လိုကပြါ တယ်..။မ မ သကြ က ပြုံး ပြီး..“အောြ..ကိုတိုး ပြှနလြေး ကို ကြည့်တ်ာ..မ မ က မ မှငဘြူး ဘူး လေ…ယောကကြွား ဟာ ကို…“လို့ပြော တယ်..။ “ မ မ ကြ တော့ကြ နော့ကြို ကြော ခိုင်း ထား ခိုင်း တယ်..မ တ ရား ဘူး..“
“ဟိတ်..ဘာ လဲ..ကိုတိုး က မ မ သေး ပေါကတ်ာ ကို ကြည့်ခြငွလြို့လား..“ရီပြီး ပြော ရင်း အိမသ်ာ ထဲ က လှမ်း ထွကလြိုကတ်ယ်..။ “ မ မ က တော့ကြ နောြ့ကို ကြည့်တ်ယလြေ….“ မ ကြေ မ နပပြှော တဲ့ကြ နော့ကြိုလှမ်း ဆိတလြိုကပြှီး..“ရှီုး..တိုး တိုး..ဘယသ်ူမှလွှောကမ် ပြော နဲ့နောြ..မ ကောင်း ဘူး…“အ သံ တိုး တိုး နဲ့ပြော တယ်..။
အဲ ဒီည က စ ပြီး ကြောကစြ ရာ ကောင်း တဲ့ဇာတကြား တွေ ဘဲ များ များ ကြည့်ဖြို့ကြ နောဖြနတ်ီး ပါ တော့တယ်..။မ မ ကြ နော့ကြို အိမသ်ာ ထဲ ခေါြ အောငလြေ…။ မ မ က လဲ ကြ နောဖြစ်စေ ချင်သ် လိုဘဲ ခေါြ သှား တော့မ မ က ထုံး စံအ တိုင်း..ကြော ခိုင်း ဖို့ပြော ပေ မဲ့မ သိမ သာ မကြစြိထောင့ကြပပြှီး ကြည့်ပြါ တယ်..။ မ မ ထ မိနလြှနလြိုကပြှီး ဆောင့ကြှောင့ထြိုငလြိုကတ်ော့ဖြူဖြေး တဲ့ပေါငတ်န်၂ ချောင်း နဲ့အ မှှေး ကြဲ ကြဲ လေး ဖုံး နေ တဲ့ဆီး ခုံဖေါင်း ဖေါင်း ကြီး နဲ့အ ကြဲ ကြောင်းပန်း ရောငလြေး ကိုဖတွကြ နဲ တွေ့လိုကရြ တာ ကြ နော့ဖြှား ဖကတ်ောလြိငတ်နလြေး လဲ ဆတ် က နဲ ထောငမြတသ်ှား ရ တော့တယ်..။ မ မ ရဲ့အ ကြဲ ကြောင်း လေး ထိပန်ား က သေး တွေ ပန်း ထွကလြာ တာ ရော..မ မ သူ့စောကဖြုတကြိုရေ ဆေး တာ ရော…တွေ့လိုကရြ တာ သ ဘော ကြ လိုကတ်ာ အ ရမ်း ပါ..။
“ မ မ ကိုခိုး ကြည့်တ်ယထြငတ်ယ်..“ မ မ သကကြ ပြုံး ပြီး ပြော ရင်း ကြ နော့ကြိုအိမသ်ာ ခွကဖြကတ်ှန်း ပြီး သေး ပေါကခြိုင်း ပါ တယ်..။ကြ နောသ်ေး ပေါကတ်ော့..ပြောငဘြဲ လာ ကြည့်ပြှီး လီး တောငန်ေ တာ မှငသ်ှား ပါ တော့တယ်..။“ဟယတ်ော့..မာ ပြီး ထောငန်ေ ပါ လား…ခုကြ တော့တောတ်ောထြှား ပြီး ရှညလြိုကတ်ာ..“လို့ပြော ပါ တယ်..။အိမသ်ာ က အ ထွကမ် မ က ရှေ့က သှား တော့မ မ ရဲ့ဖငန်ှဈလုံး တုံခါ သှား တာ ကြ နောြ ငေး ကြည့်ရြင်း စိတန်ဲ့ပစ်မှား နေ မိပါ တယ်..။
မ မ က ည ဖကသ်ူနဲ့ကြ နောန်ဲ့ဘဲ ဗှီဒီယို ကြည့်မြှကြောကတ်ယဆြို ပြီး အိမသ်ာ ထဲ ခေါြ သှား တာ ပါ..။ဒါ ကြောင့ဒြီအ ကြောင်း ကိုကြ နောန်ဲ့သူနဲ့ဘဲ သိကြ တယ်..။ကြာ တော့မ မ က ကြ နော့ကြိုသိပမ် ရှကတ်ော့ဘူး ထငပြါ ရဲ့…ကြော ခိုင်း ဖို့မ ပြော တော့ဘူး..။ ဒါ ပေ မဲ့ပြောငကြှီး..ကြည့်ပြါ ဆို ပြီး လုပတ်ာ တော့လဲ မ ဟုတပြှနဘြူး..။ ကြ နောကြ လဲ မ သမ် သာ ခိုး ကြည့်တ်ာပါ..။ မ မ သကရြဲ့စောကဖြုတဖြေါင်း ဖေါင်း ကြီး .. နီညို ညို အ ကြဲ ကြောင်း ကြီး ကိုတွေ့ရ တာ ကနွော့ရြဲ့လီး ကိုတ အား တောငမြတစြေ တာ ပေါ့..။ ကြ နောသ်ေး ပေါကတ်ာ လဲ သူကြည့်မြှဲ ကြည့်တ်ယ်..။ဘာ လို့မှန်း မ သိဘူး..။ကြ နောကြ လဲ အ ရငကြ ထကလြီး ကို ကြာ ကြာ ကြီး ထုတထြား ပြီး မ မ မှငအြောငပြှ မိတယ်..။မ မ ကြည့်တ်ာ ကို ကြေ နပတ်ယလြေ..။မ မ သကြ ကြ နော့လြီး တနကြှီး ကိုသ ဘော ကြ ပုံရှိတယ်..။ ဒါ ပေ မဲ့သူ့စိတကြိုခွုပတ်ီး ဟနတ်ူတယ်..။လီး ကြီး ကိုစိုကကြှည့ြ ပြီး သကပြှင်း ခွ…တံတွေး ဂုက နဲ မှို….တာ တွေ တွေ့ရ တယ်..။အိမသ်ာ က မ ထွကခြငကြွ နော့န်ား နား သူ့နှတခြမ်း လေး ကပပြှီး…တိုး တိုး လေး..“ကို တိုး…မ မ နဲ့ခုလိုအိမသ်ာ အ တူသှား တာ ဘယသ်ူ့မှမ ပြော ပြ နဲ့နောြ..“ လို့ပြော ပါ တယ်…။
မ မ သကန်ဲ့ကြ နောြ အ ရငကြ ထကပျိုရင်း နှီး လာ ပါ တယ်..။နောကတ် ပတလြောကမြှာ..မ မ သကထြ မိနရြငလြွား နဲ့ရေ
2 of 9
ခွိုး ဖို့ရေ ခွိုး ခန်း ထဲ ဝငသ်ှား တာ တွေ့လိုကတ်ာ ကြောင့ြ…ကြ နောလြဲ မ မ သကရြေ ခွိုး တာ ကိုချောင်း ချင်တ်ာ ကြောင့ြ..ရေ ခွိုး ခန်း ဘေး က စ တိုခန်း ထဲ ဝငလြိုကတ်ယ်..။က မန်း က တန်း တ ဖကခြန်း ကိုချောင်း ဖို့အ ပေါကရြှာ မိတယ်..။ အ ပေါကလြေး တ ခုတွေ့တယ်..။.မကြလြုံး ကပပြှီး အ ထဲ ကို ချောင်း ကြည့်တ်ော့…ကောင်း ကောင်း သဲ သဲ ကြဲ ကြဲ မ မှငရြ ဘူး…။ဒါ နဲ့အ ပေါကထြပရြှာ ရ ပြနတ်ယ်..။ဒီအ ခွိနမြှာ ဘဲ…တ ဖကခြန်း က ရေ သံကြား လိုကရြ တယ်..။
အို…..မ မ ရေ ခွိုး နေ ပြီ…ထပတ်ှေ့တဲ့အ ပေါကကြ နေ မှငလြိုကရြ တဲ့မှငကြှင်း က ကြကသ်ီး တ ဖြန်း ဖြန်း ထ စေ သ လိုဖြား ဖကတ်ောလြီး တနကြှီး ဟာ လဲ တန်း က နဲ…မတမြတတ်ောငသ်ှား ရ တယ်..။ လှလိုကတ်ာ…။ မ မ သကကြိုယလြုံး တီး အ လှအ ပ ကိုတွေ့ရ တာ ကြ နော့တ် ကိုယလြုံး ပူထူပြီး တောငလြှန်း နေ တဲ့လီး ကြီး ကိုကြင်း တ အား တိုကန်ေ မိတယ်..။ အ ရငတ်ှေ့ဖူး တဲ့မ ခွို ထကပျိုလှတာတွေ့ရ တယ်..။ မ မ ရဲ့ပေါငတ်နရြှညတ်ှေ ကြား က စောကဖြုတကြှီး က ဖေါင်း ကြှ နေ တယ်..။အ ကြဲ ကြောင်း နီညိုညို ကြီး က လဲ ပြေး ယကခြငွစြ ရာ လှလိုကြ တာ..။မ မ ရဲ့နို့နှစ်လုံး က တင်း မာ ပြီး ကော့ကော့လေး နဲ့မ မ ဆပပြှာ တိုကလြှုပရြှား လိုကရြငတ် ဆတဆြတတ်ုံသှား တယ်…။ မ မ သကကြ ဖငန်ှဈ လုံး ကြား..ကိုလဲ ဆပပြှာ နဲ့ပြတန်ေ တယ်..။
မ မ ကို ကြည့်လြို့မ ၀ စိုကကြှည့ရြင်း လီး ကြီး ကိုတ အား ကြင်း တိုကန်ေ တုံး မ မ ရုတတ် ရကန်ေ တောငမ် သုတဘြဲ ထ မိနကြိုဆှဲ ယူရငလြွား လိုကတ်ာ တွေ့လိုကရြ တယ်..။ ဂွောကကြ နဲ ရေ ခွိုး ခန်း တ ခါး ဖြင့သ်ံလဲ ကြား လိုကရြ တယ်..။
ကြ နောလြဲ လီး ကြီး ကိုကြင်း တိုကမြှဲ တိုကန်ေ မိတယ်..။ဒီတုံး ကြ နောရြှိနေ တဲ့စ တိုခန်း တံခါး ဖတွကြ နဲ ပြင့သ်ှား တယ်…။ “ကိုတိုး“..
“ဟင်…မ မ သကြ…“ “မ မ ကိုချောင်း နေ တာ လား…“ကြ နောတ်ုံနေ တယ်..။ဘာ မှ ပြနမ် ဖြေ မိဘူး..။ စ တိုခန်း က မှောငန်ေ တယ်..။ မ မ သကကြွ နော့ြ လကကြိုဆှဲ ပြီး တ ဖကကြ ရေ ခွိုး ခန်း ထဲ ကိုခေါြ သှား တယ်..။လီး ကြီး ကိုဆုတကြိုငရြင်း မ မ နောကကြ ပါ သှား ရ တယ်..။ မ မ က ရေ ခွိုး ခန်း တံခါး ကို ခကြထြိုး ပိတပြှီး…ကြ နော့ကြိုစိုကကြှည့ပြှီး ..ကိုတိုး..ဘာ ဖြစ်တာ လဲ…မ မ က ည ဖကသ်ေး သှား ပေါကရြငမ် မ နဲ့ကိုတိုး တ ယောကန်ဲ့တ ယောကြ …တွေ့ဘူး ပြီး ပြီလို့သိထား တာ လေ…ဘာ လဲ…တ ကိုယလြုံး မှငခြငွလြို့လား…ကဲ..ကြည့်ြ..ကြည့်ြ…ဆို ပြီး ရငလြွား ထား တဲ့ထ မိနကြိုခွှတခြွ လိုကပြါ တယ်..။အို…အ နီး ကပမြှငရြ တဲ့မ မ သကအြ လှအ ပ တွေ က စော စော က မ မ သကမြိသှား လို့ပြနကြွ သှား တဲ့လီး ကိုခကြခြငွြး ဒိုင်း က နဲ ပြနမြတ်
တောငသ်ှား စေ တယ်….။ လီး ကြီး ဘောင်း ဘီတိုလေး ထဲ ကတောငမြတသ်ှား တာ မ မ သကလြဲ တွေ့လိုကတ်ာ ပေါ့..။ “ကိုတိုး လဲ ခွှတလြေ…“ ကြ နောလြဲ စွပကြယွရြော ဘောင်း ဘီတိုလေး ကိုရော ခွှတပြဈလိုကတ်ယ်..။ ဟ.. ကိုတိုး ဟာ က တောတ်ောဂြှညတ်ာ ဘဲ ဟယ်… လုံး ပတကြှီး က လဲ တုတ် လိုကတ်ာ…..မ မ က တ ဆတဆြတတ်ောငန်ေ တဲ့လီး ကြီး ကို ကြည့်ရြင်း ပြော ပါ တယ်..။ နောကကြို ကြည့်ခြငွရြငမ် မ ကို ပြော..ဟုတလြား…..မ မ နဲ့ကိုတိုး နား လညမြှု..ပေါ့..ဘယသ်ူ့မှတော့မ ပြော နဲ့…မ မ သကြ ကိုယလြုံး လှလား ဟင်….ကြ နောလြဲ ခေါင်း ညှိမ့ပြှ မိ တယ်..။
သကသ်ကရြေ…သကသ်ကြ….
ထ မင်း ခကြတ်ဲ့အ ဒေါြ ကြီး အော ြေ ခါြ သံကြောင့ြ….မ မ သကထြ မိနကြိုကောကယ်ူရငလြွား လိုကပြှီး အ မှနပြှေး ထွကသ်ှား ရ တယ်..။ နောကြ၂ ရကလြောကကြှာ တော့…။
ကြ နောလြဲ မိုး ရှာ ထဲ ဘောလြုံး ကနလြို့နေ မ ကောင်း ဖြစ်တာ ( တ ကယတ်ော့ဖြစ်တာ က နဲ နဲ ပါ…ဖတ် ဘူး တဲ့နှာ စာ အုပတ်ှေ ထဲ က လို ကြံစညကြှည့တ်ာ ပါ..။ ကြ နော့အြ မေ က ဆေး ခန်း ပြ ပြီး ပြနအြ လာ. ကြ နောခြွောင်း ဆိုး တာ ကြောင့မ် မ သကကြို ကြ နော့ကြိုဂ ရုစိုကဖြို့အ မှဲ ဆေး တိုကဖြို့တာ ဝနပြေး ပါ တယ်..။မ မ သကလြဲ ကြ နော့အြိပခြန်း ထဲ အ မှဲ လာ နေ ရ တယ်..။ ည ဖကရြောကတ်ော့မ သကသ်ာ ဘဲ ပိုဆိုး လာ တယ်..။ဒါ နဲ့ကြ နော့အြ မေ က မ မ သကကြို “ ညီး မောငလြေး အ နား မှာ နေ ပြီး ပြု စု…သကသ်ကြ “…ဆိုလို့မ မ သကလြဲ ကြ နော့ကြုတငဘြေး မှာပကလြကကြုလား ထိုငန်ဲ့လာထိုငစြောင့ပြှီး လိုတာ ပြု စုပေး တာ..ကြ နောလြဲ နေ မ ကောင်း တာ ထကမ် မ သကန်ဲ့အ တူတူတ ခန်း ထဲ နေ ရ တာ ကိုသိပရြငခြုံမိနေ ရ တာ ပေါ့…။ မ မ သကကြ ဘ ရာ စီယာ အ ခုအ ခံမ ပါ ဘဲ အင်း ခွီတ ထပထြဲ ဝတထြား တာ မို့ရငသ်ား အ စုံ လှုပ် ခါ တာ ကိုမ မ သကကြိုယလြုံး လေး လှုပလြိုကတ်ိုင်း တွေ့နေ ရ တာ သိပလြှတဲ့မှငကြှင်း တ ခုပါ..။
ည ဉ့န်ကလြာ တဲ့အ ခွိနအြ မေ ကြ နော့အြ ခန်း ထဲ လာ ပြီး မ မ သကကြိုဒီည ကြ နောန်ဲ့စောင့အြိပဖြို့ပြော ပါ တယ်..။ မ မ သကလြဲ ကြ နော့ကြိုဆေး တိုကပြါ တယ်..။ “ကိုတိုး…မ မ ဘာ လုပပြေး ရ မ လဲ ဟင်….နှိပပြေး ရ မ လား….“ “အင်း..“ ကြ နောကြ မှောကပြေး လိုကတ်ော့မ မ သကလြဲ ကြ နော့ကြုတငပြေါြ တကထြိုငပြှီး ဇကကြွော ဆှဲ….တ တောငန်ဲ ခါး ကိုဖိထောင်း ပေး..ခွေ သ လုံး တွေ ကိုနှိပပြေး ပါ တယ်..။ မ မ သကရြဲ့ဘ လောကဈြအင်း ခွီပါး ပါး အောကကြ အ ခုအ ခံမ ဝတထြား လိူ့သိ သာ နေ တဲ့တင်း မာကော့ထောငန်ေ တဲ့နို့နှစ်လုံး ဟာ မ ကြာ မ ကြာ ကြ နော့ကြွော နဲ့လကမြောင်း ကိုထိထိနေ တာ ကနွော့သ်ှေး သား တွေ ကိုဆူ ကြှ လာ စေ ပါ တော့တယ်…။ မ မ သကန်ှိပပြေး တာ ဇိမကြွ လှန်း လှ ပြီး ကြ နောလြဲ အိပပြွောသ်ှား ပါ တော့တယ်….။ ဖတွကြ နဲ နိုး လာ တော့မကြန်ှာ ကကြကြ မီး က မှောငန်ေ တာ တွေ့ရ ပြီး…. ကြ နော့ဘြေး မှာ မ မ သကလြဲ ကပကြပလြေး အိပပြွောန်ေ တာ တွေ့လိုကရြ ပါ တယ်..။ အို… မ မ သကရြဲ့ ဘ လောကဈြအင်း ခွီရဲ့ရှေ့ က နှိပကြှယသ်ီး လေး တ ခုကပြင့န်ေ တယ်….မ မ သကရြဲ နို့ဖြူဖြူတ လုံး ရဲ့နို့သီး ထိပဖြူး လေး ကိုပြင့န်ေ တဲ့ဘ လောကဈြကြား မှာ တွေ့လိုကရြ တာ ကြ နော့ရြငတ်ှေ ပူလောငဘြ လောငဆြူလာ တယ်..။ကြ နောရြဲ့ဖြား ဖကတ်ောလြီး တနကြ ထောင်း က နဲ ထောင် ထ သှား တယ်..။ဟင်… မ မ ထ မိနကြ လဲ ပြေ လို့….ဝမ်း ပြငသ်ား ဖြေး ဖြေး လေး ပေါြ နေ တယ်။ မ မ သကတ် ရှုး ရှုး နဲ့အိပပြွောန်ေ တယ်..။ကြ နောလြဲ မ မ သကန်ဲ့သေး ပေါကတ်ုံး က မှငဖြူး တဲ့မ မ သကရြဲ့စောကဖြုတကြို မှငယ်ောငမြိသှား ပြီး လီး က ပို ပြီး မာ ကြော လာ သ လိုဘဲ..။ ကာ မ စိတရြိုင်း ကြောင့ကြွ နောမ် မ သကန်ား ကိုပိုတိုး ကပအြိပလြိုကပြှီး မ မ သကရြဲ့ရငခြှငထြဲ ကို ခေါင်း တိုး ဝငလြိုကတ်ယ်..။ မ မ သကန်ိုး လာ မ လား စောင့ကြှည့တ်ော့အိပမြော ကြ ဆဲ ဘဲ..။ဒါ နဲ့အိပမြကယ်ောငသ် လိုလိုနဲ့မ မ ရဲ့နို့တွေ ကိုမကြြ နှာ နဲ့ထိနမ်း လိုကတ်ယ်.. ပ ထ မ..နှခေါင်း ဖြား နဲ့ပေါ့…။ဖြ ဖြ လေး နမ်း တာ..။.မ မ သကမ် နိုး ဘူး ဆိုတာ သိတော့နမ်း ရှု နေ တာ ကိုတ ဆင့တ်ိုး ပြီး နို့ သီး ဖုလေး ကိုနှုတခြမ်း နဲ့စို့လိုကတ်ယ်..။ကြ နော့လြကကြ လဲ မ မ သကရြဲ့ထ မိနပြှေ နေ တဲ့အ ဝတမြဲ့ဝမ်း ပြငသ်ား ရှပရြှပလြေး ကိုကိုင် လိုကြ တယ်..။
ဖြ ဖြ လေး ကိုငတ်ာ…..မ မ သကန်ိုး ပုံမ ပေါြ တာ မို့လကကြ တ ဖြေး ဖြေး အောကဆြင်း သှး ပြီး အ မှှေး နုနုလေး
3 of 9
တွေ ကိုဆမ်း မိလာ တယ်..။ “အင်း…ဟင်း….“ မ မ ညည်း သံထွကိလာ တယ်..။ကြ နောလြဲ ငှိမန်ေ ပြနပြှီး…မ မ ဆီက ဘာ မှမ ကြား မှဆကပြှီး….နို့ထိပ် သီး လေး ကိုစို့ပြနတ်ယ်..။ လကကြ လဲ… ဆီး ခုံဖေါင်း ဖေါင်း ကြီး ကိုစမ်း မိပြီ..။ အ သာ ပြတန်ေ မိပြီး အ ကြဲ ကြောင်း လေး ကိုပါ စမ်း မိပြနတ်ယ်..။နူး ညံ့ တဲ့မ မ သကရြဲ့အ ကြဲ ကြောင်း လေး က စိုထိုင်း ထိုင်း လေး..“အင်း…ဟင်…“မ မ ဆီက အ သံထွကိလာ တယ်..။ မ မ ခွေ တ ဖကကြကြ နော့ပြေါငကြိုလာ ခွ လိုကတ်ယ်….ထ မိနကြ ကိုပြေ သှား ပြီး ဖငသ်ား ဖြေး ဖြေး တွေ ပါ ပေါြ ကုနတ်ယ်.။ကြ နောလြဲ မ နေ နိုငတ်ော့ဘူး..။ကိုငတ်ော့တာ ဘဲ…။မမ ဖငတ်ှေ ကို
ပြတန်ယ် မိတယ်..။ နို့တွေ ကိုလဲ စို့မိတယ်..။မ မ က အိပပြွောန်ေ ဆဲ….စောကဖြုတကြိုကိုငတ်ဲ့လကကြစောကဖြုတန်ှုတခြမ်း သား တွေ ကိုစမ်း နေ ရာ က အ ရမ်း စို လာ တာ သ တိထား မိလာ ပြီး….အ ကြဲ ကြောင်း ထဲ လကခြွောင်း လေး တ ချောင်း ထဲ့မိရ ပြီ..။
“ အင်း….ဟင်း ဟင်း…….“ မ မ ညည်း တယ်..။မမ ရဲ့နို့သီး ခေါင်း လေး က ကြ နော့ရြဲ့ပါး စပထြဲ မှာ….မမ စောကဖြုတကြိုကောင်း ကောင်း က လိနေ မိရ တယ်..။မမ ရဲ့ဖငကြိုလဲ ပြတန်ယ်….ကိုငတ်ှယမြိတယ်..။မ မ ရဲ့ဖငန်ှဈလုံး ကိုတ လုံး ချင်ြး နယဆြုတန်ေ ပြီး ဖငန်ှဈလုံး ကြား ကို လဲ စုံခွီဆနခြွီလကြ ညှိုး နဲ့ပြတပြှီး စ အို၀ လေး ကိုပါ က လီပေ လိုကပြါ တယ်..။ “ဟင်း….အင်……အင်း…အို…..ကိုတိုး..“.မ မ တိုး တိုး လေး ညည်း တယ်..။ကြ နော့ကြိုယတ်ှေ ကိုလိုကစြမ်း ကြည့်န်ေ တယ်..။
မ မ နိုး လာ ပြီ..။ မ မ နိုး နေ ပြီ..။
စိတမြွား ဆိုး မ လား….မ မ က ကိုငန်ေ တဲ့ကြ နော့လြကတ်ှေ ကိုမ ဖယပြဈ….ဟင်….မ မ ပြုံး နေ ပါ လား…ဘာ တွေ လုပန်ေ တာ လဲ….ကြယ်….တို း တိုး လေး ပြော တယ်..။ ဟင်း မ မ ရယ်…..ခစွတ်ယ်…ကြ နောပြှော ရင်း မ မ ကိုဆကကြိုငန်ေ တယ်..။မ မ.. မ ငှင်း တာ မို့ကြ နောလြဲ ပိုအ တင့ရြဲ သှား ရ ပြီး….မ မ ဘ လောကဈြကြယသ်ီး တွေ ကိုအား လုံး ဖြင့ဖြှုတလြိုကတ်ယ်…။ နှိပကြှယသ်ီး တွေ …တ ထောကထြောကန်ဲ့အား လုံး ပြုတသ်ှား ပြီး မ မ နို့တင်း တင်း ကော့ကော့ ၂ လုံး အ ကာ အ ကြယမ် ရှိတော့..။ …..အို……..
နို့ တ လုံး ကိုစို့ပေး လိုကတ်ယ်..။မ မ ပါးစပလြေး ဟ သှား တယ်…။အ…..အာ…..အင်…….တိုး…တိုး…..ကဲ လိုကတ်ာ ကြယ်……….။မ မ စောကဖြုတထြဲ လကခြွောင်း က ဝငလြိုကထြှကလြိုကန်ဲ့….ဒီတုံး မှာ မ မ သကလြကကြ လေး က ကြ နော့လြီး တနဆြီကိုရောကလြာ တယ်.။ “လီး တနရြဲ့ထိပဒြဈကိုလကခြွောင်း လေးတွေ နဲ့မ ရဲ တ ရဲ ပြတသ်ပလြာ တယ်…။
“တိုး…….“.ဟင် …မ မ.“……
“.ခစွလြား ဟင်…“.
.“ခစွတ်ယ်…မ.မ.ရယ်…..အ ရမ်း…..ခစွတ်ာ…“
လီး ကိုဖြ ဖြ လေး ဆုတကြိုငလြာ တယ်…။ “ မာ တောငန်ေ တာ ဘဲ ကြယ်…..ဟင်း…..“မ မ သကလြီး ကိုအ ထူး အ ဆန်း တ ခုလို ကိုငကြှည့ပြါ တယ်…။ “ မ မ ….လေ…သူ့ဟာ ကိုကိုငခြငွန်ေ တာ ကြာပါ ပြီကြယ်…ဟင်း ကြီး လိုကတ်ဲ့ဟာ ကြီး ကြယ်……….ကြ နောလြဲ မ မ ရဲ့တင်း မာ ကော့ထောငန်ေ တဲ့အ ပျိုု စငန်ို့နှစ်လုံး ကိုတ ဖကပြှီး တ ဖကစြို့…လွှာ နဲ့လကြြ…လကကြ လဲ စောကဖြုတကြိုက လိ….မ မ လဲ တ ဟင်း ဟင်း နဲ့ကြ နော့ြ လီး ကိုဆုတကြိုငဖြစွည်ှဈတယ်..။ကြ နော့ရြဲ့ဂွေး စိတွေ ကိုလဲ ပြတသ်ပန်ေ တယ်..။ နှာ စာ အုပထြဲ က လိုစမ်း ချင်တ်ာ နဲ့မ မ ပြေ နေ တဲ့ထ မိနကြို ခွှတ် လိုကပြှီး မ မ ပေါငကြှား ထဲ ခေါင်း စိုကဝြငလြိုကပြါ တယ်..။
“ မ မ သကြ …..နမ်း ချင်တ်ယ်…ကြိုကတ်ယ်….ခစွတ်ယဗြွာ..“.။
“ ဟင့ြ…..ဘာ…ဘာ… လုပ် ..မှာ လဲ …..ကိုတိုး……အို……မမ ဟာ ကိုယကမ် လို့လား…….“ ကနွောကြ ဘာ မှ ပြနမ် ဖြေ..။မ မ ရဲ့စောကဖြုတအြုံ ကြီး တ ခုလုံး ကိုနမ်း နေ မိပြီး …စောကရြေ တွေ စိုနေ တဲ့ ..အ ကြဲ ကြောင်း ပန်း နု ရောငလြေး ကိုလွာ နဲ့စ ပြီး ယကပြှီ….။
မ မ သကမြကြစြိတွေ မှေး စင်း သှား တယ်..။နှုတခြမ်း လှလှလေး ဖတွကြ နဲ ပြင့လြာ တယ်……။
“အိုကြယ်…ကိုတိုး ရယ်………“
ကြ နော့လြွာ က မ မ သကရြဲ့စောကဖြုတန်ုတခြမ်း နှစ်လှှာ ကြား တိုး ဝငပြှီး အ ထကအြောကစြုံခွီဆနခြွီ …လကြပြေး နေ တယ်….။လကန်ှဈဖကကြ မမ သကန်ို့နှစ်လုံး ကိုတင်း တင်း လေး နယပြေး နေ မိတယ်..။
“ အို……အင်….အင်….အား…အာ…“
.မ မ ဟာ ခွေး ငယလြေး တ ကောငည်ည်း တဲ့အ သံလို..ညည်း နေ ပြီး ကနွောရြဲ့ခေါင်း ကိုသူ့လကတ်ှေ နဲ့ကိုဆုတထြား ပါ တော့တယ်…..။
အ ကိုဝမ်း ကြဲ မောငမြောငစြိုး သငကြှား ပေး တာ တွေ နဲ့လိုး ဖူး တဲ့မ ခွို ပြ သ ပေး တာ တွေ… ပြနမြှငယ်ောငကြှား ယောင် ပြီး လကတ်ှေ့အ သုံး ခွ နေ မိပြီ…။ မ မ သကကြ တိုး တိုး လေး…“ကိုတိုး…ငယင်ယလြေး နဲ့သိပတ်တန်ေ တာ ဘဲ ကြယ်….“လို့ပြော ပါ တယ်…။ ကြ နောကြ စ ကား နဲ့ဘာ မှမ တုံ့ပြနပြါ ဘူး..။ မ မ သကစြောကဖြုတကြိုကောင်း ကောင်း လကြပြေး နေ တာ..မ မ သကမြှာ ကာ မ အ ရ သာ ကြောင့ကြနွော့လြွာ ယကလြိုကတ်ိုင်း သူ့ဖငကြိုကော့ကော့ပြီး နုတခြမ်း လေး ဟ ပြီး..အင်း အင်း ..ဟင်း ဟင်း နဲ့ကောင်း နေ ပုံပါ..။ မ မ သကစြောကစြိကိုဖြဖြ လေး နမ်း ပေး နေ ပါ တယ်..မ မ သကလြဲ မ ကြာ ခငမြှာ ဘဲ…“အား အား…..အို…အို…တိုး…တိုး…..ကောင်း……………………….. ကောင်း…ကောင်း…….အီး အီး…….“.ဆို ပြီး..တ ကိုယလြုံး တုံခါ တွန့သ်ှား ပြီး……ကာ မ အ ထွတအြ ထိပကြိုရောကြ( ပြီး) သှား ပါ တော့တယ်..။
ကြ နောရြဲ့ကာမ စိတဟြာ လဲ အ ပြင်း ထနဆြုံး အ ခွိနရြောကန်ေ တာ ကြောင်… မ မ သကရြဲ့အ ဝတမြဲ့အ လှအ ပ တွေ ကိုအ နီး ကပကြှည့်ပြီး.. လီး ကို တ အား….ကြင်း တိုကလြိုကတ်ာ နဲ့သုတရြေ တွေ မ မ သကဘြိုကပြေါြ ကိုပန်း ထွကကြုနပြှီး အ လှနကြောင်း တဲ့ကာ မ အ ရ သာ ကိုရ ရှိ လိုကပြါ တယ်….။
မ မ သကလြဲ အ ခွိနအြ တနကြှာ ငှိမန်ေ ရာ က ထ မိနကြိုကောကဝြတလြိုကပြှီး ခွေ ရင်း က စောငပြါး လေး ကိုဆှဲ ယူခွုံ ပါ တယ်..။
ကြ နောလြဲ မ မ သကန် ဘေး ဝငလြှဲ အိပ် ..သူ့စောငထြဲ ဝငလြိုကတ်ယ်…။မ မ သကကြိုဖကထြား လိုကတ်ယ်..။
” မ မ…“
4 of 9
“ဟင်…“
“ကောင်း လား…“
“ဘာ ကိုမေး တာ လဲ…..“
“ကနွောန်မ်း တာ ကောင်း လား လို့…“
မ မ သကကြ ခေါင်း လေး ငှိမ့ပြှ ပါ တယ်…။ ပြီး တော့..“ကိုတိုး..လယလြိုကတ်ာ..ဒါ တွေ ဘယလြိုတတန်ေ တာ လဲ….“ လို့တိုး တိုး လေ သံလေး နဲ့ပြော ပါ တယ်..။ကြ နောလြဲ ပြနမ် ဖြေ ပါ ဘူး..။မ မ ရဲ့ခါး လေး ကိုဖကထြား ပြီး မ မ လညတ်ိုငဖြှေးဖြေး ကိုနမ်း နေ လိုကပြါ တယ်…။“ကိုတိုး…..လူကြီး တွေ သိ ရငမြိုး မီး လောငမြှာ….မ မ သကအြိမပြေါြ က ခေါင်း နဲ့ဆင်း ရ လိမ့မြယ်…“ “ဘယလြိုမှမ သိနိုငပြါ ဘူး..မ မ ရယ်….“ “ လူရှေ့ ဆိုမ မ နဲ့ပုံမှနဘြဲ ဆကြ ဆံနောြ…“ “အင်း ပါ…“ ကြ နောလြဲ မ မ သကရြဲ့စ ကား များ နေ တဲ့နှုတခြမ်း လေး ကိုအ နမ်း နဲ့ပိတလြိုကတ်ယ်…။
လူပျို လကဝြကမြှီး…ဆိုသ လိုလူပျို ပေါကလြေး ကနွောရြဲ့လကတ်ှေ က မ မ သကရြဲ့ပေါငတ်နရြှည်၂ ချောင်း ကိုပြတသ်ပန်ေ ပါ ပြီ…မ မ သကရြဲ့နှုတခြမ်း တွေ ကိုစုတန်မ်းနေ ရင်း ကနွော့လြွာ က မ မ သကလြွာ လေး ကိုက လိနေ ပါ တယ်..။မ မ သကလြကတ်ှေ က လဲ ကိုယလြုံး တီး ဖြစ် နေ တဲ့ကနွော့ကြိုယန်ေ ရာ အ နှံ့ကိုပြတသ်ပပြေး နေ ရင်း ကနွော့ကြိုတုံ့ပြနန်မ်း စုတပြါ တယ်..။
ကနွော့လြီး က အ စွမ်း ကုန် ပြနတ်ောငမြတန်ေ ပြီဖြစ်တယ်…။ကြ နောရြဲ့လကခြွောင်းတွေ က မမ သကရြ ဲ့စောကဖြုတကြိုကိုငတ်ဲ့အ ခါ စောကရြေ တွေ စိုနတော ကိုသိလိုကရြ တာ မို့မ မ သကလြဲ ရာ ဂ စိတတ်ှေ ထ ကြှ နေ ပြီဆိုတာ သေ ခွာ ပါ တယ်..။ ဒါ ကြောင့ြ..ကြ နောလြဲ မ မ သကြ ကို..“မ မ …ကနွော့ကြိုနမ်း ပေး မ လား ဟင်…“ လို့မေး လိုကပြါ တယ်.။ “ခုမ မ သကြ…ကိုတိုး ကိုနမ်း……ပြနန်မ်း နေ တာ ဘဲ မ ဟုတဘြူး လား..။““ဟင့ြ အင်း…ဒီလိုနမ်း တာ မ ဟုတဘြူး….ကြ နော့လြီး ကြီး ကိုနမ်း ဖို့ပြော တာ…မ မ နမ်း ပေး မယမ် ဟုတလြား ဟင်…“ “အို….ကိုတိုး က လဲ ကြယ်…မ မ သကတ် ခါ မှနမ်း ဘူး တာ မ ဟုတဘြူး.“
“ကြ နောသ်ငပြေး မယ်…မ မ သကြ….“ကနွောကြ မ မ လကည်ှိုး လေး ကိုဆှဲ ယူပြီး ပါး စပန်ဲ့ငုံစုတပြှ လိုကတ်ယ်…..လွာ နဲ့လဲ က လိပြ လိုကပြါ တယ်…။“မမ…အဲ လိုကနွော့လြီး ကိုငုံ ပြီး စုတပြေး နောြ….“ မ မ သကကြခေါင်း ငှှိမ့ပြှ ပါ တယ်..။ကနွောလြဲ စိတထြဲ မှာ ထိတကြ နဲ ဝမ်း သာ သှား ရ တယ်..မ မ ကြ နော့လြီး ကိုစုတတ်ော့မယလြေ…။ကြ နောလြဲ မ မ နှုတခြမ်း လှလှလေး ဆီလီး ကြီး ကိုကပပြေး လိုကတ်ယ်…။မ မ လဲငုံ ပြီး စ စုတပြါ
ပြီ…မ မ သကကြ လီး တနကြှီး ကိုရေ ခဲ ချောင်း စုတသ် လိုတ ပြှတ် ပြှတစြုတပြေး နေ တယ်..။ ကနွောကြ သူ့လကခြွောင်း လေး ကိုဆှဲ ယူပြီး ကြ နော့ပြါး စပထြဲ ထဲ့..ရှေ့တိုး နောကင်ငလြုပပြှ ရ ပြနတ်ယ်..။မ မ သကလြဲပြ ပေး တဲ့အ တိုင်း အား ရ ပါး ရ စုတပြေး နေ ပါ တယ်..။ “ အား…အင်း…ကောင်း လိုကတ်ာ……အင်….မ မ ..ရယ်……“
မ မ သကလြဲ မှို ပြင့ကြှီး လိူကား နေ တဲ့ဒဈကြီး ကို လွာ လေး နဲ့လကြြ ပေး လိုကြ…တွဲ လောင်း ကြ နေ တဲ့ကနွော့ရြဲ့ဂွေး စိနှစ်လုံး ကိုလကြပြေး လိုကြ..လုပပြေး ပါ တယ်…။ပြီး တော့လီး တနတ် ဆုံး ငုံထား လိုကပြှီး လွာ လေး နဲ့လီး ကြီး က ိုပြတလြှိမ့ပြေး တာ ကြ နောလြဲ အ ရ သာ ရှိလှန်း လို့တ ဟင်း ဟင်း ညည်း ငှူ နေ ရ ပါ တယ်..။ ကြ နောလြဲ မ မ သကစြုတပြေး နေ တုံး မ မ သကရြဲ့နို့တင်း တင်း လှလှလေး နှစ်လုံး ကိုညငည်ငသ်ာ သာ လေး ပြတသ်ပအြ ရ သာ ခံနေ မိပါ တယ်..။ မ မ သကရြဲ့အ စုတကြောင်း လှန်း လို့ကြ နောိလဲ “ပြီး“ ကာ နီး ဖြစ်လာ ရ တာ မို့မ မ သကန်ှုတခြမ်း ထဲ က ကြ နော့လြီး ကြီး ကိုထုတလြိုကပြါ တယ်.။
“ ကောင်း လား ဟင်…ကိုတိုး..“
“သိပကြောင်း တာ ဘဲ..မ မ “
ကြ နောလြဲ မ မ သကပြေါငတ်နတ်ှေ ကြား က အ မှှေး ရေး ရေး နဲ့စောကဖြုတကြှီး ကို ငုံ့ပြီး နမ်း လိုကပြါ တယ်…။ “အို“….မမ သကစြောကဖြုတမြှာ အ ရေ တွေ စိုနေ တာ တွေ့ရ တယ်..။ အ ကြဲ ကြောင်း ကြီး တ လွောကကြိုလွာ နဲ့အ ပေါြ က အောကဖြှ ဖြ လေး ယကလြိုကတ်ယ်..။အင်….မ မ သကတ်ှန့သ်ှား တယ်..။ဖတွကြ နဲ…အ ရ သာ ဖူး စောကစြိလေး ကိုဖမ်း ငုံ ပြီး လွာ ဖြား လေး နဲ့လကြပြေး လိုကြ…အ သာ လေး စုတပြေး လိုကြ..လုပပြေး တော့..မ မ သကြ လူး ခါ နေ တယ်…။
မ မ သကရြဲ့စောကဖြုတကြိုစုံခွီဆနခြွီလွာ နဲ့ယကပြေး နေ ရာ က စောကဖြုတန်ှုတခြမ်း သား တွေ ကိုလကမ် နဲ့လကည်ှိုး သုံး ပြီး ဖြဲ…အ ထဲ ကိုလွာထိုး ထဲ့ပြီး မှှေ ပေး တယ်..။“ အာ…အင်….ဟင့ြ…ဟင့ြ…….အင့ြ…..“မ မ သကကြွ နော့ဆြံပငတ်ှေ ကိုတ အား ဆှဲ ဆုတကြိုငပြှီး… ဖငတ်ှေ ကို…ကော့ကော့ပေး နေ ပြီ…။မ မ ရဲ့ဖင်၂ လုံး ကိုဆုတကြိုငပြှီး..စောကဖြုတကြိုအ ရမ်း ယကန်ေ မိပါ တယ်..။ မ မ သကအြ ရမ်း ကောင်း နေ ှ့ပီ…….“ကို…ကိုတိုး……. မ မ .. မမ….အ နေ ရ ခကြ ..နေ ပြီ……ကြယ်… မ မ လိုချင်န်ေ ပြီ…..“မ မ သကြ အ သံတုံတုံလေး နဲ့ပြော တယ်..။“ မ မ အ ရမ်း ယား နေ လား ဟင်…“ မ မ သကကြ မ ဖြေ….“ဖြေ လေ..မ မ ယား နေ လား….““အင်း အင်း…“ပါး စပကြ ဖြေ..““အင်း ပါ…ယား လှ ပြီ…..ပေး ပါ တော့….“ “ဘာ ကိုပေး ရ မှာ လဲ….“
“အိုကြယ်…“
“ပြော…ဘာ ပေး ရ မှာ လဲ…“
“အို….ခကတ်ော့တာ ဘဲ…လီး……လီး ကြီး….မင်း လီး ကြီး ကြု ..ပေး ပါ တော့…“
ကြ နောလြဲ မ မ သကစြောကဖြုတန်တခြမ်း သား တ လွောကကြိုဒဈဖြား နဲ့အ ပေါြ အောကဆြှဲ ပြတတ်ယ်..မ မ သကတ် ဟင်း ဟင်း နဲ့လူး နေ တယ်…။ “ထဲ.့…ထဲ့….ပါ တော့..“မ မ သကစြောကဖြုတကြ အ ရေ တွေ ရှှဲ နေ တာ အ ရမ်း ပါ..ဒါ ကြောင့ကြွ နောလြဲ လီး ကိုမ မ စောကဖြုတန်ှုတခြမ်း လှှာ ကြား ကိုအ သာထိုး လိုကပြါ တယ်..။တင်း တင်း ကပြကြပြိလေး ဒဈလုံး ကြီးတိုး ဝငသ်ှားတယ်..ကြ နောလြဲရှေ့တိုး နောကင်ငဖြှေး ဖြေး ချင်ြး ဒဈကိုအ သှင်း အ ထုတ် ..လုပပြေး တာ.. မ မ သကလြဲ တ အင်း အင်း နဲ့ပါး စပလြေး ဖြင့ဟြ ပြီး..ဖီလငတ်ှေ တကန်ေ ပါ တယ်..။ “ နာ…နာ တယ်..ဖြေး ဖြေး…..အို….“…ကြ နောလြဲတ ထဈချင်ြး…ဖြေး ဖြေး လေး ထိုး ထဲ့လိူး ပါ တယ်…။တောတ်ောလြေး အိုကေ လာ မှဖြေး ဖြေး လေး ချော့ပြီး ထိုး သှင်း ပြီး လိူး ကြည့်တယ်..။ တောတ်ောလြေး လိုး ပြီး….“မ မ နာ သေး လား…“ “ရ တယ်…လုပ်..လုပ်..“မ မ သကစြောကဖြုတကြ တင်း ကပြပြှီး …သိပကြောင်း တာ မို့တ ဖြေး ဖြေး နဲ့လိုး ခကြကြ မှနလြာ တယ်…။
“ မ မ … အိုကေ လား ဟင်…“
5 of 9
“အင်း…..အင်း….“
“ ကောင်း လား…“
“ကောင်း တယ်…သိပကြောင်း….“
ပါး စပကြ မေး နေ တုံး ကြ နောလြီး က လဲမှနမြှနလြေး လိုး နေ တယ် ..။ တ ခကြြ လိုး လိုကတ်ိုင်း တင်း က နဲ အ ရ သာ က ကောင်း လှတယ်..။ စီး စီး ပိုငပျိုင် လိုး ရ တာ အ ရမ်း ကောင်း လှန်း နေ တာ မို့မ မ သကန်ို့နှစ်လုံး ကိုဆုတိကိုငပြှီး ဖငကြော့ပြီး ဆောင့ဆြောင့လြိုး ပေး လိုကပြါ တယ်..။ အင်. အင်…..ကောင်း…ကောင်း……..ကောင်း တယ်….ကိုတိုး ရယ်……မမ သကြ..ဖငကြိုကော့ကော့ပေး တယ်..။ မ မ သကြ..မ ရှကတ်ော့…။“ဆောင့ဆြောင်
့….ဆောင့ပြေး ဆောင့ပြေး….လို့တောင်း ဆိုပါ တယ်..။ ကြ နောမ် မ သကစြောကဖြုတကြိုအ ရမ်း သ ဘော ကြ သှား တာ ဘဲ…။ဒါ ကြောင့တ် အား ဘဲ ဆောင့ဆြောင့လြိုး ပါ တော့တယ်….။ မ မ သကခြှေ ထောကကြိုပ ခုံး ပေါြ တင်..ဖငတ်ှေ ကိုဆှ ဲ ကိုငပြှီး..ကော့ကော့လိုး ပေး လိုကပြါ တယ်…။.မ မ သကြ က ကြ နော့ကြွော ကိုတ အား ဖကထြား ပြီး အ ခကြြ၃၀ လောကဆြောင့အြ ပြီး….တ အီး အီး ညည်း ရင်း “ပြီး ခွင်း“ ကိုရောကရြှိသှား ပါ တော့တယ်..။ကြ နောလြဲ ဆကတ်ိုကထြပလြိုး ဆောင့တ်ာ မ ကြာခငမြှာ ဘဲ မ မ သကစြောကဖြုတထြဲ သုတရြေ တွေ ပန်း ထုတပြှီး.. ပြီး သှား ရ ပါ တယ်…။
နောကတ် နေ့…လူအ လဈမ မ သကကြိုစ တိုခန်း လေး ထဲ ဆှဲ သှင်း ပြီး..ခါး သိမလြေး က နေ ဆှဲ ဖကြ….နှုတခြမ်း စုစုလေး ကိုဖိကပစြုတလြိုကတ်ယ်..။ “ခစွတ်ယ်…မ မ ရယ်….“
“မ မ ရော ဘဲ…“
မ မ သကကြ တုံတုံရီရီနဲ့ပြနပြှော ပြီး ကနွော့ကြို ပြနဖြကထြား တယ်..။ “ည က ကောင်း လား ဟငမ် မ သကြ…“မ မ ရဲ့ဖင်၂ လုံး ကိုဆုတန်ယရြင်း မေး တော့မ မ က ခေါင်း ငှှိမ့အြ ဖြေ ပေး ပါ တယ်..။ကြ နော့လြီး က အ စွမ်း ကုနတ်ောငမြတန်ေ ပြီ….။ မ မ သကလြကကြိုဆှဲ ယူပြီး လီး တနကြှီး ထဲ့ပေး ပြီး ကိုငခြိုင်း တာ မ မ သကလြဲ ဖြ ဖြ လေး ပြတသ်ပပြေး ပါ တယ်…။ အဲ ဒီအ ခွိနမြှာ ရုတတ် ရကစြ တိုခန်း ဖကကြိုလွှောကလြာ တဲ့ခွေ သံကြား လိုကရြ လို့မ မ သကန်ဲ့ကြ နောအြ သာ ငှိမန်ေ လိုကကြှ တယ်..။
မ မ သကရြဲ့ညီမ မေ အေး လှငပြါ..။ မ မ သကရြဲ့နာ မယကြိုခေါြ ရင်း လိုကရြှာ နေ တာ မို့မ မ သကလြဲ “ နောကမြှ…နောြ“ လို့တိုးတိုး ပြော ပြီး ပြေး ထွကသ်ှား ပါ တော့တယ်..။ ကြ နောဘြဲ တ ယောကထြဲ လီး ကြီး တောငမြတပြှီး ကနွြ နေ ခဲ့တာ ပေါ့…။
တ နေ့လုံး လူမ လဈတော့တာ မို့မ မ သကန်ဲ့ကြ နောမ် တွေ့ဖြစ်ဘူး..။ ည နေ စောင်း ရောကတ်ော့ကြ နောသ်ူငယခြငွြး အိမကြ ပြနလြာ တော့မ မ သကကြိုမ တွေ့ဘူး…..မေ အေး လှငကြိုမေး ကြည့်တ်ော့မ မ သကန်ဲ့ကြ နော့အြ မေ …..မောလ် မှိုငကြ မ မ သကရြဲ့အ မေ..ဆေး ရုံတကရြ လို့အ ရေး တ ကြီး လိုကသ်ှား တယလြို့သိရ တယ်..။ မေ အေး လှငကြ တော့ကြောင်း မ ပကြခြငွလြို့…သူတို့အ မေ က လဲ သိပစြိတပြူစ ရာ မ လိုလို့ လိုကမ် သှား ဘူး လို့ပြော တယ်..။
ည ဖကရြောကတ်ော့မ မ သကန်ဲ့ဖြစ်ပကြခြဲ့တာ တွေ မှငယ်ောငသ် တိရ ပြီး လီး ကြီး တ အား တောငပြှီး အိပလြို့မ ရ ဘူး..။
သုံး ရကကြှာ တော့ကြ နော့အြ မေ မောလ် မှိုငကြ ပြနလြာ တယ်..။ မ မ သကတ်ော့ပြနလြိုကမ် လာ သေး ဘူး..။ကြ နောစြိတည်ဈသှား တယ်..။ နေ့လညဖြကမြှာ ကြ နောကြွောင်း က ပြနရြောကတ်ော့အိမမြှာ ဘယသ်ူမှမ ရှိကြ..။ထ မင်း ခကြတ်ဲ့အ ဒေါြ ကြီး က တော့ထုံး စံအ တိုင်း အ လုပလြူပစြ ရာ မ ရှိလို့သူ့အ ခန်း လေး ထဲ မှာ အိပန်ေ မယထြငတ်ာ ဘဲ..။မီး ဖိုထဲ မှာ မ တွေ့ဘူး…။ကြ နောလြဲ အ ဝေး ထိန်း ခ လုပန်ဲ့မောင်း ရ တဲ့က စား စ ရာ ကား လေး မှာ ဘကထြ ရီကုနန်ေ တာ အ သဈလဲ တယ်..။အိမအြ ပေါြ ထပမြှာ ပေါ့..။ “ အပေါြ ထပကြိုရေ မ တကဘြူး..အောကဆြင်း ခွိုး ရ မယ်..“ မေ အေး လှငအြ သံကိုကြော ဖကကြ ကြား လိုကရြ တယ်..။အ မှတတ် မဲ့လှည့ြ ကြည့်လြိုကမြိတယ်..။အား ပါး….သ တိမ ထား မိတာ ကြာ ပြီ….မေ အေး လှင်..ထ မိနရြငလြွား နဲ့သူ့အ ခန်း က ထွကလြာ တယ်..။ ထ မိနကြ ဟောင်း နှမ်း လှန်း တယ်..။ဖြူ ဝင်း တဲ့မေ အေး လှငရြဲ့နို့တွေ က ရင် လွား ထား တဲ့ထ မိနအြ ပေါြ က လွံထွကန်ေ ပြီး ခါး သေး သေး အောကကြ ဝိုင်း ကား တဲ့ဖငကြှီး တွေ က လဲ လမ်း လွှောကလြိုကတ်ိုင်း ခါ နေ တယ်..။ “မောတ်ာ ပကြန်ေ တာ..ကိူမောငမြောငစြိုး ပြငတ်ဲ့လူသှား ခေါြ နေ တယ်..“မေ အေး လှငကြွ နော့ြ ဘေး က ဖြတလြွှောကသ်ှား ရင်း ပြော ပါ တယ်..။
ဒါ ပေ မဲ့မေ အေး လှငပြှုံး စိစိနဲ့ကြ နော့ကြိုစ တဲ့အ နေ နဲ့ဖတွကြ နဲ ဆှဲ ဆိတလြိုကပြါ တယ်..။ ကြ နောလြဲ က စားစ ရာ ကား လေး ထဲ ဘကြ ထ ရီထဲ့ေ န ခွိနမြို့ရုတတ် ရကဘြာ မှမ တုံ့ပြနန်ိူငဘြူး..။မေ အေး လှငကြ တ ခစ်ခစ်ရီပြီး လှခေါး က နေ ဆင်း ပြေး တယ်..။ဖငကြှီး တွေ ကရမ်း ခါ နေ တာ တွေ့လိုကရြ တယ်..။ “ သိကြ ရော ပေါ့..“ကြ နောလြဲ လှခေါး က ပြေး ဆင်း ပြီး မေ အေး လှငန်ောကကြိုလိုကတ်ယ်..။မေ အေး လှငကြ ရီပြီး….အောကြ ထပကြ ရေ ခွိုး ခန်း လေး ထဲ ဝငပြှေး သှား ပါ တယ်..။ ဒီအ ခွိနမြှာ ဘဲ လှခေါး အောကဆြုံး နံရံမှာ ရှိနေ တဲ့တယလြီဖုံး က မှညလြာ တာ ကြောင့ကြွ နောြ လဲ ကိုငလြိုကရြ တယ်..။ ကြ နော့အြ မေ ကိုပြော ချင်တ်ဲ့ဖုံး ပါ..။မ ရှိကြောင်း ပြော ပြီး ဖုံး ပြနခြွ တငပြှီး မှမေ အေး လှငဆြီပြေး လိုကတ်ော့ရေ ခွိုး ခန်း ထဲ ဝငသ်ှား ပြီး နေ ပြီလေ..။ရေ ခွိုး ခန်း တံခါး ကိုဆှဲ ဖြင့လြိုကပြါ တယ်..။ ငါ့ကိုဆိတသ်ှား တဲ့လူ…တွေ့ကြ ရော ပေါ့..“ ဟာ……တံခါး က ဂကြထြိုး ထား ပုံရ ပေ မဲ့ဂကြကြ က ရောကြ မယန်ဲ့..ကြ နောဆြှဲ ဖြင့လြိုကတ်ော့ပြင့ထြှကသ်ှား တယ်…။
အို ….ကိုတိုး…….
မေ အေး လှင်….ကိုအ ဝတမ် ပါ ဘဲ တုံး လုံး ကြီး တွေ့လိုကရြ ပါ တယ်…။ သူမ ထ မိနန်ှမ်း လေး က တန်း ပေါြ မှာ လှမ်း ထား ပြီး ဖြစ်နေ တယ်..။ဖြူဝင်း တဲ့နို့ ကြီး တွေ ကတင်း မာ ကြီး အောကကြိုတွဲ မ ကြ သေး..ကော့ကော့ကြီး တွေ ပါ….မကြန်ှာ ချင်ြး ဆိုငမြို့ပေါငတ်နဖြှူဖြူတွေ နဲ့ဆီး ခုံမို့မို့ဖေါင်း ဖေါင်း ကြီး ကိုလဲ တပမြကဖြှယတ်ှေ့လိုကရြ တယ်..။အ မှှေး နုနုလေး တွေ ခပပြါး ပါး ရှိနေ တဲ့မေ အေး လှင့စြောကပြတကြှီး ကိုမကြလြုံး မ ခွါ နိုငအြောငဘြဲ..။ မေ အေး လှငကြ လကြ၂ ဖကန်ဲ့နို့တွေ ကိုကာ လိုကတ်ယ်..။ပြီး မှအောကဖြကကြိုသ တိရ သှား ပြီး စောကပြတကြိုလကဝြါး တ ဖကန်ဲ့ကာ ပြန် တယ်..။ “ကိုတိုး…..ထွကြ..ထွကြ…သှား ပါ..“ထ မိနကြိုသ တိရ သှား ပြီး လှည့ပြှီး ဆှဲ ယူတယ်..။ကြော ခိုင်း လိုကတ်ော့ဖငကြား ကား ကြီး တွေ ကိုလှည့ပြှ လိုကသ် လို ဖြစ်သှား တယ်..။ဖငကြှီး နှစ်လုံး က လုံး ထဈဖုထွကန်ေ တယ်..။ ကြ နောိလဲ မေ အေး လှငထြ မိနကြိုခေါင်း ပေါြ က စွပန်ေ တုံး သူမ ရဲ့ဖင် တ လုံး ကိုဆှဲ ဆိတလြိုကပြါ တယ်..။ အို့…ဘာ လုပတ်ာ လဲ..။ “ပြနဆြိတတ်ာ လေ…““အိုး..ကိုတိုး မ ကောင်း ဘူး..“မေ အေး လှငထြ မိနကြိုရငလြွား ရင်း နှတခြမ်း လေး စူ ပြီး ပြော တယ်..။ မေ အေး…နငသ်ိပလြှတာ ဘဲ…..ဟယ်..။
6 of 9
အ ရမ်း စွတဝြငလြာ တာ ဘဲ…ဟှန်း….ရှကလြိုကတ်ာ…ကဲ..ပါ..ထွကြ…ပါ တော့…သူများ တွေ မှငရြငခြကကြုနမြယ်..“
အ တင်း တွန်း လှှတတ်ာ နဲ့ကြ နောလြဲ ရေ ခွိုး ခန်း ထဲ က အ ပြငပြှနရြောကသ်ှား ပါ တယ်..။ကြ နော့လြီး က တော့အ ဖြစ်အ ပကြကြှောင့ြ..မတမြတကြှီး တောငန်ေ ပါ တယ်..။
ကြ နောလြဲ မ ယောငမ် လညန်ဲ့မေ အေး လှငရြေ ခွိုး ခန်း က ပြနအြ ထွကိကိုစောင့န်ေ မိတယ်..။ ရေ တ ဘှမ်း ဘှမ်း ခွိုး သံကြား ရ တယ်..။ရေ စညပျိုင်း ထဲ က ခပခြွိုး တာ ပါ..။ ချောကကြ နဲ တံခါး ပြင့သ်ှား ပြီး မေ အေး လှငထြ မိနရြငလြွား နဲ့ထွကလြာ ပြီ…။ထ မိနကြ ရေ စိုနေ တယ်..အင်း..သ တိ ထား မိလိုကတ်ယ်..မေ အေး လှင်…မကြန်ှာ သုတပ် ဝါ ပါ ခဲ့တာ ကိုမ တွေ့ဘူး ဘဲ…။ထ မိနကြ စိုနေ တာ မို့အ သား နဲ့ကပန်ေ တာ ကိုယလြုံး အ လှကို ထင်း ထင်း ကြီး ပေါြ စေ တာ ပေါြ့..။
ဟ.ယ်…ကိုတိုး…ဘာ ကြည့်န်ေ တာ လဲ…..
စူး စူး ဝါး ဝါး..ကြည့်န်ေ တာ တွေ့သှား တာ ကြောင့မြေ အေး လှငရြှကသ်ှား ပုံနဲ့ရငဘြတကြိုလကန်ဲ့ကာ လိုကပြှီး လှခေါး ပေါြ ကိုပြေး တကပြါ တယ်..။ ဖငကြှီး တွေ က တ ဆတဆြတတ်ုံခါ နေ တာ ကြ နော့စြိတကြိုဘ လောငဆြူစေ တယ်….။အင်း..မေ အေး လှငကြိုလိုး လိုကရြ ရငအြီဆိမ့န်ေ မှာ ဘဲ….။ ဒီနောကပျိုင်း…မေ အေး လှငကြွ နော့ကြိုရှောငန်ေ တယ်..။တောတ်ောရြှကသ်ှား ပုံရ တယ်..။ ကြ နောလြဲ တွေ့လိုကရြ တဲ့မေ အေး ရဲ့ကိုယလြုံး တီး အ လှကိုမကြစြိထဲ က မ ဖြောကန်ိုင်..။ထပပြှီး တွေ့ချင်န်ေ တာ … တွေ့နိုငဖြို့..အ ခွင့အြ ရေး ကိုရှာ နေ မိတယ်..။ဒီနေ့…လီး က လဲ တ အား တောင်…..လိုး ချင်တ်ဲ့စိတကြ တ ဖြါး ဖြါး ဖြစ်နေ တယ်….ည ရှဈနာ ရီလောကရြှိပြီ..
မ အောင့အြီး နိုငတ်ော့တဲ့စိတကြှောင့ြ..မ မ သကန်ဲ့မေ အေး လှငတ်ို့အိပခြန်း ဖကကြိုထွကခြဲ့တယ်..။အ ခန်း တံခါး ပိတမ် ထား .။ မီး က တော့လင်း နေ တယ်..။မေ အေး လှငမ် ရှိပါ လား..။ ဘယသ်ှား ပါ လိမ့ြ…။အိမသ်ာ များ သှား လား..။ အိမသ်ာ ရှိရာ အိမအြ နောကဖြကဆြီကိုရောကတ်ော့ အိမသ်ာ ထဲ က မီး လင်း နေ တာ တွေ့လိုကရြ တယ်..။မေ အေး လှငိဘဲ ဖြစ်မယ်…။
ဘေး က စ တိုခန်း လေး ထဲ ဝငလြိုကတ်ယ်..။ မ မ သကကြိုချောင်း ဘူး တဲ့အ ပေါကလြေး က နေ ချောင်း ကြည့်လြိုကမြိတယ်..။ဟုတပြါ တယ်..ေ မ အေး လှငအြိမသ်ာ ခွကမြှာ ဆောင့ကြှောင့ထြိုငပြှီး စာ အုပ် ခပန်ှမ်း နှမ်း လေး ကိုဖြင့ဖြတန်ေ တယ်..။ ထ မိနကြိုခါး အ ထိလှနတ်ငထြား တာ ကြောင့ြ မေ အေး လှငရြဲ့ပေါငတ်နဖြှေး ဖြေး နဲ့အ မှှေး ရေး ရေး နဲ့စောကဖြုတကြှီး ကို မှငန်ေ ရ ပါ တယ်..။စောကဖြုတကြှီး က ဖူးဖူး ကြီး အ ကြဲ ကြောင်း နီညိုညို ကြီး နဲ့အ ရေ တွေ စိုနေ တယ်..။ဒီအ ခိုကမြှာ ဘဲ မေ အေး လှငရြဲ့လကတ် ဖကကြ စောကဖြုတဆြီကိုရောကလြာ ပြီး စောကပြတန်ှုတခြမ်း သား တွေ ကို ပြတန်ေ ပြီ….အောြ..ကြ နောသ် ဘော ပေါကသ်ှား ပြီ…
မေ အေး လှင်…နှာ စာ အုပဖြတန်ေ တာ ကိုး…..မေ အေး လှငန်ှုတခြမ်း လေး တွေ ဟ လာ ပြီး တ ဟင်း ဟင်း….တိုး တိုး လေး ညည်း နေ တယ်..။ ကာ မ စိတတ်ှေ ကြှ နေ တာ ကိုတွေ့လိုကရြ တာ ကြ နောလြီး လဲ အ ကြော အ ပျိုင်း ပျိုင်း နဲ့အ စွမ်း ကုနတ်ောငမြတန်ပြေီး ခုဘဲ ပြေး ဝငပြှီး တကလြိုး ပစ်လိုကြ ချင်န်ေ ပါ တယ်..။ မေ အေး လှငလြကခြွောင်း လေး တွေ က စောကပြတအြ ကြဲ ထဲ ထိုး နှိုကကြ လိနေ ပါ တယ်..။ စာ အုပတ် အုပလြုံး ဖတပြှီး သှား တော့ မကြစြိလေး ပိတပြှီး စောကဖြုတထြဲ လကခြွောင်း တွေ ထိုး ဆှ က လိနေ တယ်..။ကနွောြ လဲ လီး ကိုတ အား ကြင်း တိုကန်ေ ရ တယ်..။ တောတ်ောကြှာ ပြီး မှမေ အေး လှငစြောကဖြုတကြိုရေ ဆေး လိုကပြှီး ထ ရပလြိုကတ်ယ်..။ထ မိနကြို ပြငဝြတန်ေ တယ်..။ ကြ နောလြဲ စ တိုခန်း ထဲ က ထွကလြိုကပြှီး အ မှောငထြဲ က လီး ကြီး တောငပြှီး စောင့န်ေ မိတယ်..။ချောကြ….ရေ ခွိုး ခန်း တံခါး ပြင့ပြှီး မေ အေး လှငထြှကလြာ တယ်..။ ကြ နောကြ “မေ အေး“ လို့ခေါြ လိုကတ်ာ သူလန့ပြှီး တုနသ်ှား တယ်..။ “အ မေ့…“
သူ့လကထြဲ က စာ အုပကြိုဆှဲ ယူလိုကတ်ယ်..။“ ဟယ်…..အို…..“
“ ဘာ စာ အုပလြဲ…ပြ စမ်း…“
“အို…ကိုတိုး….ပေး…ပြနပြေး….မ လုပန်ဲ့…“
“ငါ ကြည့်မြယ်….ဘာ စာ အုပလြဲ ဆိုတာ..“
ကြ နောကြ စာ အုပကြိုတီရှပလြညပြင်း ပေါကကြ နေ အ ထဲ ထဲ့လိုကပြှီး ကြ နော့အြိပခြန်း ဆီကိုပြေး သှား ပါ တယ်…။မေ အေး အ နောကကြ ပြေး လိုကြ လာ တယ်….။“ပြနပြေး…မ ကြည့်န်ဲ ……“ ကြ နောကြ အ ကြံသ မား ဘဲ..။
ကြ နော့ြ အိပခြန်း တံခါး ကိုအ ထဲ က ဂကြထြိုး ပိတလြိုကတ်ယ်..။မေ အေး မကြန်ှုာ လေး ရဲ နီနေ တယ်..။ စာ အုပကြိုအ တင်း ပြနယ်ူချင်ဇြော နဲ့ကြ နော့ြ တီရှပကြိုဆှဲ လှနတ်ယ်..။ဒီမှာ ဘဲ ကြ နော့ပြုဆိုး က ဖြုတကြ နဲ ကြှတကြွ သှား တယ်..။အိုး….
အ ကြော အ ပျိုင်း ပျိုင်း နဲ့လီး ကြီး က ဒဈကား ကား ကြီး နဲ့ဘှား က နဲ ပေါြ လာ တယ်..။မေ အေး မကြလြုံး တွေ လီး ကြီး ကိုစိုကကြှည့န်ေ ပြီး…..အ ကြီး ကြီး ဘဲ..လို့အ သံထွကသ်ှား တယ်..။ “ မေ အေး..နငကြိုငကြှည့ပြါ လား..“ ကြ နောလြဲ မေ အေး လကကြိုဆှဲ ပြီး လီး ကိုထဲ့ပေး လိုကတ်ယ်..။“အို…ဟင့ြ အင်း….ဟင့အြင်း……စာ အုပပြှနပြေး ပါ…ဆို ပြီး ငှင်း ပေ မဲ့ကြ နောကြ မေ အေး ခါး လေး ကိုဆှဲ ဖကပြှီး နှုတခြမ်း အိအိလေး ကိုစုတလြိုကတ်ယ်..။ အင့်…..
ကြ နော့လြကကြ လဲ မေ အေး လကထြဲ ကိုလီး ကိုထဲ့ပေး တယ်..။မေ အေး က တွန်း ခွါ ဖို့ကြိုး စားး ပေ မဲ့ကြ နောကြ အ ခွင့မ် ပေး..။မေ အေး လည် တိုငကြိုလဲ နမ်း…ဖငကြှီး တွေ ကိုလဲ ဖစွန်ယပြှတသ်ပ်…ဒ လ ကြမ်း တိုကစြဈဆငန်ေ တယ်..။ မေ အေး လဲ တ အင်း အင်း နဲ့လူး လှန့န်ေ တယ်..။ မေ အေး ကြ နောရြဲ့ကုတငစြောင်း မှာ ပကလြကကြွ သှား တော့ကြ နောကြ အ ပေါြ ကဖိခွ လိုကပြှီး…ဘယလြကန်ဲ့မေ အေး ဘ လောကဈြလေး ရဲ့နှိပကြှယသ်ီး လေး တွေ ကိုတ ထောကထြောကန်ဲ့ဆှဲ ဖြုတပြဈလိုကတ်ာ ဘ ရာ စီယာ မ ပါ တာ ကြောင့န်ို့ဝင်း ဝင်း အိအိကြီး တွေ ဘှား က နဲ ပေါြ လာ တယ်..။မအေေး
နှုတခြမ်း တွေ ကြား ရောကန်ေ တဲ့ကြ နော့န်ှုတခြမ်း တွေ က နို့ကြီး တွေ ဆီရောကသ်ှား တယ်..။နို့ကြီး တွေ ကိုနမ်း လိုကန်ို့သီး ခေါင်း လေး ကိုစို့ လိုကြ…..လကတ်ှေ က မှနတ်ယ်…မေ အေး ထ မိနလြေး ကိုအောကဆြှဲ ခွ..ခွှတပြဈလိုကတ်ယ်..။
အ စ မှာ ရုန်း ကနင်ှင်း နေ တဲ့မေ အေး တ ဟင့ဟြင့န်ဲ့မ ရုံး တော့..။ “ရှကတ်ယကြိုတိုး..ရယ်..“ တဲ့..
ကြ နော့လြီး ကြီး က မေ အေး ပေါငတ်နတ်ှေ ကိုပြတန်ေ တယ်..။ မေ အေး…နင့စြောကပြတကြ သိပလြှတာ ဘဲ….
အို….ဘာ တွေ လာ ပြော နေ တာ လဲ…“ တ ကယပြါ မေ အေး ရယ်…ငါ…ငါ…..ငါ နမ်း ပါ ရ စေ ဟာ…“
ကြ နောလြဲ မေ အေး ပေါငန်ှဈချောင်း ကြား ခေါင်း အပလြိုကပြှီး….စောကဖြုတဖြေါင်း ဖေါင်း ကြီး ကိုမကြန်ှာ တ ခုလုံး နဲ့လူး လှိမ့ပြှီး နမ်း လိုကတ်ော့မေ အေး ….ဖငတ်ှေ ကော့ပြံလာ တယ်..။ မ လုပန်ဲ့…မ လုပန်ဲ့….ငှင်း နေ တဲ အ ခွိန်..ကြ နော့လြွာ က အ ကြဲ ကြောင်း နီနီကြီး ကိုစ ပြီး ယကပြေး နေ
7 of 9
ပြီ…။အို..ရှီး…..အို……ကိုတိုး…..
ကြ နော့လြကတ်ှေ က သူ့ဖငအြောကထြဲ ထိုး သှင်း ပြီး ဆုတကြိုငလြိုကပြှီး စောကပြတကြှီး ကိုအ ပေါြ အောကယ်ကပြေး နေ ပါ တယ်..။ …အို့….အင်……ဟင်း ဟင်း………အာ့….အာ့…….အင်း…
မေ အေး ကြ နော့ြ ဆံပငတ်ှေ ကိုဆုတထြား. ကိုငထြား ပြီး ညည်း နေ တယ်…။အ တနကြှာ ဖငကြှီး တွေ ကိုဖစွည်ှဈဆုတကြိုငန်ေ တဲ့ကြ နော့ရြဲ့လကြ တွေ က မေ အေး ရဲ့နို့လှလှ ကြီး တွေ ဆီရောကသ်ှား ရ ပြနတ်ယ်..။ နို့သီး ခေါင်း လေး တွေ ကိုကြ နော့လြကိချောင်း လေး တွေ နဲ့ဖြ ဖြ လေး ပြတသ်ပ် က စား ပေး တယ်..။နို့ကြီး တွေ ကိုကောင်း ကောင်း ကြီး နယလြိုကဆြုတလြိုကြ.. အ ရ သာ ရှိလိုတတ်ာ…။
စောကဖြုတန်ှုတခြမ်း တွေ ကြား ထဲ လွာ ထိုး ထဲ့ပြီး မှှေ ပေး နေ တော့မေ အေး တ ဆတဆြတတ်ုံ……တ ဖတွဖြတွခြါ နေ ပြီ…။မေ အေး ဖငကြှီး တွေ ခါ ရမ်း နေ ပြီ…..
ဖတွကြ နဲ စောကစြိလေး ကိုပါ ငုံစုတပြေး မိပြနတ်ော့မေ အေး နုတဖြွား က “ ကိုကို……မေ အေး ..မေ အေး……ကောင်း လိုကတ်ာ…….တဲ့…။ ကြ နောလြဲ စောကဖြုတယ်ကပြေး နေ ရာ က နေ..မေ အေး ပေါငတ်နတ်ှေ ကိုကား ဟ လိုကပြှီး လီး ကြီး ကို..စောကဖြုတအြ ကြဲ အ တိုင်း စုံခွီဆနခြွီ…ပြတ် တိုကပြေး လိုကတ်ယ်..။ မေ အေး တ ဟင့ဟြင့န်ဲ့ကော့လူး နေ ပြီ.. ကြ နော့ဒြဈကားကား ကြီး က မေ အေး စောကစြိလေး ကိုထိုး က လောမြိသှား တာ အ ကြီမကြှိမမြို့..မေ အေး အ ရ သာ ထူး နေ ပုံရ ပါ တယ်..။ တ အင်း အင်း ဖြစ်နေ ပြီ…။စောကရြေ တွေ လဲ တ အား ထွကစြိုနေ တာ တွေ့ရ လို့မေ အေး စောကြ ပတအြ ကြဲ လေး ထဲ ကိုဒဈဖြား အ သာ တေ့လိုကပြှီးဖြေး ဖြေး လေး ချော့သှင်း ကြည့်လြိုကပြါ တယ်…။“ အိုး….နာ နာ….နာ တယ်..ကိုကို…..“ဒဈကြီး မှုပ် ဝငသ်ှား တော့မေ အေး ကြ နော့ရြငဘြတကြိုတွန်း ထား ပြီး ပြော တယ်..။ကြ နောလြဲ သူ့ကိုအာ ရုံပြောင်း အောငန်ို့တွေ ကိုစို့လိုကန်ယလြိုကြ…လုပ် ပေး နေ ပြနတ်ယ်..။လီး ကိုလဲ ဖြေး ဖြေး ချင်ြး ရှေ့တိုး အောကင်ငကြ စား ပေး နေ တယ်..။းဒဈကြီး မှုပရြုံက စား ပေး နေ တာ…..စောကရြေ တွေ တ အား ထွကန်ေ တာ မို့တ ဖြေး ဖြေး ချင်ြး စမ်း သှင်း ပေး တာ တောတ်ောကြှီး သှင်း လို့ရ လာ ပြီး မေ အေး လဲ အင်း အင်း နဲ့ညည်း နေ တာ ကောင်း နေ ပုံရ တယ်..“ နာ သေး လား မေ အေး…“ “ဟင့အြင်း..““ကောင်း လား…“သိဘူး…““ ဒို့တော့သိပကြောင်း တာ ဘဲ..““ သှား..တောတ်ော့ကြိုကြှမ်း တယ်….လူ လညကြှီး….“တ ခကြခြငွြး ဖြေး ဖြေး လိုး ပေး လိုကပြါ တယ်..။လီး တနကြှီး ထိုး သှင်း လိုကတ်ိုင်း..မေ အေး..ဖငကြှီး တွေ..ကော့ကော့သှား တယ်..။ “ ကောင်း လား ဟငမြေ အေး….“ မေ အေး မ ဖြေ…မကြစြိလေး မှေး ကာ ပါး စပလြေး ဟ ပြီး လီး အ ရ သာ ကိုခံနေ တယ်..။ မေ အေး ခံနိုငလြာ တာ သိရ တာ နဲ့ကြ နောလြဲ လိုး ခကြကြို မှနပြေး လာ တယ်..။ ဖငကြိုကော့ပြီး ညှောင့ပြေး တာ…မေ အေး ကြိုကသ်ှား တယ်…ကြ နော့ကြိုတ အား ဖကပြှီး…နမ်း နေ တယ်..။
အင်း…အင်း….ကောင်း လား ဟင်……..
အို……အင်း…ကောင်း တယ်…….ကောင်း တယ်……..
ကြ နောလြဲ ခပသ်ှကသ်ှကလြိုး ပေး နေ ပြီ…။အ ပျို စငစြောကပြတလြေး က ကြပတ်င်း နေ တာ အ ရ သာ ကောင်း လှန်း နေ လို့အ ခကြြ၃၀ လောကလြိုး ထဲ့ အ ပြီး မေ အေး ကြ နော့ကြိုတင်း တင်း ဖကပြှီး ကော့လိနပြှီး..တ ဟင်း ဟင်း နဲ့ကာ မ စည်း စိမအြ ထွပအြ ထိပရြောကရြှိသှား တာ တွေ့ရ တာ ကြောင့ြ ကြ နောလြဲ အား ကုနကြော့ဆောင့ပြှီး တ ကိုယလြုံး ကငွတ်ကသ်ှား ရ လောကအြောငဘြဲ ကောင်းတဲ့ပြီး ခွင်း ရ ရှိသှား ရ တာ သုတတ်ှေ မေ အေး စောကခြေါင်း ထဲ ပန်း ထည့လြိုကပြါ တော့တယ်…။ မေ အေး စောကဖြုတထြဲ လီး တပရြကန်ဲ့မေ အေး ကိုဖကရြင်း လှဲ အိပလြိုကပြါ တယ်…။
မေ အေး လှငလြို ဖြူဖြေး တောင့တ်င်း တဲ့အ ပျို စငလြေး ကိုမ ထငမြှတဘြဲ လိုး လိုကရြ လို့ကြ နောအြ ရမ်း ကိုကြနပေန်ေ ပြီး မေ အေး လှငကြိုဖကထြား ရင်း မေ အေး လှငရြဲ့အ ဝတမြဲ့ကိုယလြုံး လေး ကို ကြည့်လြို့မ ၀ ဖြစ်နေ တယ်..။ “ကိုကို….မေ အေး တုံး လုံး ကြီး လေ….ရှကစြ ရာ ကြီး…ထ မိနဝြတပြါ ရ စေ…“မေ အေး လှငကြ နို့ထွား ထွား တ စုံကိုလကန်ဲ့ယှကကြာ ပြီး ပြော လိုကပြေ မဲ့သူမ ရဲ့အ လှအ ပ တွေ ကိုအ ရ သာ ခံကောင်း နေ တဲ့ကြ နောကြ ဘယခြှင့ပြှု နိုငပြါ့မ လဲ…။မေ အေး ရဲ့ဖငကြား ကား ကြီး တွေ ကိုအား ရ ပါး ရ ဆုတန်ယပြှီး ၊ဖငကြှား ထဲ
ကိုစုံခွီဆနခြွီလကန်ှဈချောင်း နဲ့ပြတကြ လိလိုကြ၊ဖငစြ အိုပေါကလြေး ကိုဖြ ဖြ လေး ပြတပြေး လိုကလြုပန်ေ တာ မေ အေး လဲ တ ဟင်း ဟင်း နဲ့ကာ မ စိတတ်ှေ ပြနကြှှ လာ သ လိုကနွော့ရြဲ့လီး ချောင်း ကြီး ဟာ လဲ ဒုတိယ အ ကြိမလြိုး ဖို့မတမြတ် ကြီး တောငလြာ ပြနပြှီ…။ကြ နောြ့လီး တနကြှီး က မေ အေး ရဲ့ဖငအြိအိကား ကား ကြီး တွေ ကြား ထဲ ကိုညှောင့ပြေး နေ တာ မေ အေး စောကပြတထြဲ က ယိုစီး ကြ လာ တဲ့စောကရြေ တွေ ကြောင့လြွော က နဲ လွော က နဲ ပြတဆြှဲ ပြီး..မေ အေး မှာ စိတတ်ှေ ကြှ လာ ပုံနှင့ြ…“ကိုကို…ထပ် ..ထပလြုပအြုံး မ လို့လား ဟင်..“လို့မေး ပါ တယ်…။ ကြ နောလြဲ မေ အေး ကိုဖငပြူး တောင်း ထောငခြိုင်း လိုကတ်ယ်..။မေ အေး က ရှကတ်ယလြုပန်ေ လို့..သူ့ဖငကြှီး တွေ ကိုဆှဲ မ ပြီး ထောငပြေး လိုကရြ ပြီး ကြ နောလြဲ ဖငကြှီး တွေ ကိုဆုတကြိုငပြှီး ဖငကြှား တ လွောကလြွာ နဲ့အား ရ ပါး ရ ယကပြါ တယ်..။စောကပြတကြိုလဲ ယကပြေး တာ ပေါ့..။ဖငပြေါကြ ကိုလွာ နဲ့ထိုး က လိတော့မေ အေး ထွန့ထြှန့လြူး တော့တာ ဘဲ…။အာ..ရှီး..အာ ရှီး နဲ့….ဖငကြှီး ယမ်း ခါ နေ တယ်..။ “ ကြိုကလြား ဟငမြေ အေး….“ “အင်း…အင်း…“
“ဘာ အင်း လဲ..“
“ကြိုကြ…..တယ်…“
ကြ နောဆြကပြှီး စောကပြတကြိုလွာ နဲ့ထိုး မှေ ှ က လိပေး လိုကတ်ာ မေ အေး ကော့ပြံနေ ပြီး…..လိုး လိုး…လိုး ပါ တော့…ကိုကို ..“ လို့တောင်း ဆိုနေ ပါ ပြီ…။ ကြ နော့လြီး ကြီး လဲ မေ အေး လိုချော ချော အ ပျို မ လေး ရဲ့စောကပြတလြှလှ ကြီး ကိုယကန်ေ တာ မို့အ စွမ်း ကုနတ်ောင် .. ပြီး ဒဈကြီး က လဲ မှို ပြင့ကြှီး လိုကား ကား ကြီး နဲ့ဒုတိယ အ ကြီမလြိုး ရနအြ ဆငသ်င့ပြါ ဘဲ..။ “လိုး မယ်….မေ အေး ကိုလိုး မယ် …“နှစ်ယောကလြုံး သှေး တွေ တ အား ဆူ…ပြီး နှုတမြှတ တွတတ်ှတပြှော မိနေ ကြ ပြီ…။
စောကပြတယ်ကတ်ာ ကိုရပလြိုကပြှီး…မေ အေး ပေါငတ်နန်ှဈဖကကြိုဆှဲ ကား လိုကပြါ တယ်..။ “ဟင်း…ကောင်း လိုကတ်ဲ့စောကပြတ်…“ မေ အေး ရဲ့စောကပြတကြိုသေ သေ ခွာ ခွာ ကြည့်ပြှီး…သ ဘော ကြ နေ မိတယ်..။ “ကို့လီး ကို ကြိုကလြား ဟင်…“
8 of 9
ကြိုကတ်ယ်….အ ရမ်း ဘဲ..အ ရမ်း ဘဲ..“ မေ အေး မှာ လီး ကြီး ကိုမကမြောတဲ့မကြလြုံး တွေ နဲ့စိုကကြှည့န်ေ တယ်..။ ကြ နောကြ မေ အေး စောကပြတ် အ ကြဲ ကြောင်း အ တိုင်း လီး ဒဈဖြား နဲ့အ လွား လိုကပြှတဆြှဲ ပေး နေ လိုကတ်ယ်… အင်…ဟင်…အင်…….ဘာ လုပန်ေ တာ လဲ……မေ အေး ကောင်း အောင် လုပပြေး နေ တာ လေ…..အို……အ ထဲ…အ ထဲ….မ ထဲ့သေး ဘူး လား …..ဘာ ကိုထဲ့ရ မှာ လဲ……အိုကိုကို့လီး လေ…..လီး…..လီး ကြီး ပေါ့…….တ တွတ် တွတန်ဲ့တောင်း ဆိုနေ တယ်..။
ကြ နောလြဲ လီး ကိုမေ အေး စောကပြတထြဲ တေ့ပြီး သှင်း ကြည့်လြိုကပြါ တယ်..။ကြ နော့ဒြဈလုံး ကား ကား ကြီး တင်း က နဲ..စောကပြတန်ှတခြမ်း သား နုနုလေး ထဲ ညပတ်ိုး ဝငသ်ှား တယ်..။အ သာလှုပပြှီး အ ဝငအြ ထွကလြုပကြှည့တ်ယ်..။ မေ အေး တ အီး အီး နဲ့အ သံထွကန်ေ တယ်..။ “နာ လို့ လား..“
“ရ တယ်..ရ တယ်…..“ကြ နောလြဲ ဖြေး ဖြေး လေး မ သိမ သာ နဲ့ထိုး ပေး နေ တာ မ ကြာ ခငဘြဲ..လီး တ ဆုံး တ ခကြခြငွြး လိုး နိုငလြာ ပါ တယ်..။စောကြ ပတကြ တင်း စီး ပြီး..လိုး ရ တဲ့အ ရ သာ ကကောင်း လှန်း နေ တယ်..။
ခပဖြှေး ဖြေး တ ခကြခြငွြး လိုး ပေး တုံး မေ အေး ရဲ့နို့တွေ ကိုတ လုံး ပြီး တ လုံး စို့ပေး လိုကန်ယပြေး လိုကလြုပတ်ယ်..။မေ အေး ခွေ ထောကြ ကိုပူးပြီး အ ပေါြ ထောငပြှီး ပြူး ထွကန်ေ တဲ့စောကပြတကြိုခပသ်ှကသ်ှကလြေး ညှောင့ပြေး လိုကပြှနတ်ော့မေ အေး လဲ တ အင့အြင့န်ဲ့ဖငတ်ှေ ကိုကော့ကော့ပြီး ပေး တယဗြွာ..။အ ခကြြ၃၀ လောကလြိုး ပေး အ ပြီး မေ အေး ကိုဖငထြောငကြုန်း ပေး ဖို့ပြော လိုကပြါ တယ်..။မေ အေး က ကာ မ စိတ် တွေ ကြှ ပြီး …ခံကောင်း နေ ခွိန် ….လီး ကြီး အ လိုး ရပသ်ှား တာ ကြောင့ဆြကခြံချင်လြှတာ ကြောင့အြ မှနဘြဲ လေး ဘကထြောကကြုန်း ပေး တယ်..။ ကြ နောကြ သူ့ခါး ကိုနှိမ့ကြာဖငကြှီး တွေ ကိုကော့ထောငဖြို့အ နေ အ ထား ပြငပြေး လိုကပြှီး ဖငကြား ကား ကြီး တွေ ကြား က ဖေါင်း ပြူး ထွကန်ေ တဲ့ စောကပြတကြှီး ကိုအား ရ ပါး ရ ကြီး လိုး ပေး လိုကပြါ တယ်..။တောတ်ောကြှာ ကြာ အား ပါး တ ရ ဆောင့ဆြောင့လြိုး ပေး လိုကတ်ယ်..။ မေ အေး လဲ ပါး စပလြေး ဟ ပြီး မကြလြုံး လေး မှေး စင်း ပြီး လိုး သ မွှ ခံနေ တော့ကြ နောလြဲ ဖငကြှီး တွေ ကိုလကဝြါး နဲ့ဖနွြး က နဲ ဖနွြး က နဲ ရိုကလြိုကမြိတယ်…။ အာ့…..ကိုကို…..ဘာ လို့ရိုကတ်ာ လဲ……
“ ဖငကြှီး တွေ က လှလှန်း လို့“……
.ခါး မှဆှဲ ကိုငပြှီးအား ရ ပါး ရ လိုး ပြီ…။ မေ အေး လဲ ဖငတ်ှေ ကိုကြ နောလြိုချင်တ်ဲ့အ တိုင်း ဖငကြှီး တွေ ကိုစ ကော ဝိုင်း ဝေ့ဝိုကခြါ ကော့ကော့ ပြီး ပေး နေ ပါ တယ်…။ထိထိမိမိလိုး ကြ တာ…..ကြ နောရြော မေ အေး ပါ ပျိုငတ်ူတ ခွိနထြဲ ကောင်း သှား ( အ ထွတအြ ထိတ် ) ကိုရောကရြှိသှား ကြ ပါ တယ်..။
“ကိုကိုရယ်…..ကောင်း လိုကတ်ာ….“
အဲ ဒီည က ကြ နောမြေ အေး ကို၅ ခွီလိုး ပေး ခဲ့ပါ တယ်…။ကြ နောတ်ို့၂ ဦး ဟာ ဆား ငံရေ ကိုသောကသ်ုံး မိတဲ့လူတွေ ပါ…။သောကပြှီး ရင်း သောကခြငွရြင်း….ပေါ့..။နောကတ် နေ့မ နကြ…..ကြ နောအြိပရြာ ထ နောကကြွ ပါ တယ်..။ကြ နောထြ မင်း စား ခန်း မှာ ကောဖြီသောကန်ေ တုံး ဖုံး မှည် လာ တယ်..။
မ မ သကည် နေ ပြနရြောကမြယ်…..လာ ကြို ပါ….တဲ့….။
9 of 9