ဒီနေ့ ကမွစိတတ်ှေ ဘယလြိုဖြစ်နတယေမြသိပါဘူး။ ကိုယ့ကြိုကိုယလြည်း ဒီလိုတွဖြစ်ေနလေိ့ု ဒေါသထွကန်မေိတယ်။ ကိုယ့သ်ားအရှယ် ကိုယ့တ်ပည့ကြိုမှ စိတကြ ဒီလိုဖြစ်စရာလား၊ ကောငလြေးကြည့်ရြတာသူ့ဆရာမဖြစ်နတောတွေ ဘာမှသိပုံမရဘူး။ အပစ်ကင်းတဲ့ ကလေးမကြန်ှာလေးနဲ့ ကမွမှာသာ လူကြီးတနမြဲ့ မကြံအပမြစီရာတွဖြစ်ေနတော၊ ကိုယ့ကြိုကိုယ် စိတဆြိုးဆိုးနဲ့ သူ့ကိုဖိဆူနတေော့ သူ့ခမွာ မကြလြုံးလေးပကလေတ် ပကလေတန်ဲ့ ကမွကိုပြူးကြည့်န်ရှောပါတယ်။ “ကဲ ငဇောြ၊ ငါ့ကိုပြူးကြည့်မြနနေဲ့ ပြနတ်ော့ နောကန်ေ့မှဘဲ စာဆကသ်ငတ်ော့မယ်” အဲ့လိုပြောလိုကတ်ော့ သူ့ခမွာ စာအုပတ်ှသေိမ်းပြီး ထပြနသ်ှားလရေဲ့၊ ဒီနေ့အဖြစ်အပကြကြို ပြနစြရရင် ဟိုး အစကနပြေောမှဖြစ်ပါလိမ့ြ မယ်။ ကမွနာမညကြ ဒေါဝြဝမေောပါ၊အထကတ်န်းပြဆရာမပါ။ နတောကကြောင်းနဲ့ သိပမြနီးမဝေးမှာပါ။ ကမွရဲ့ အမွိုးသားက ကိုမွိုးမှင့ဖြစ်ပါတယ်။ သူကအခွနရြုံးက ဦးစီးအရာရှိဖြစ်ပါတယ်။ သားသမီးက သုံး ယောကရြှိပါတယ်။ သားအကြီးဆုံးက ရှဈ တန်း သားအလတကြ ချောကတ်န်းနဲ့ အငယဆြုံးသမီးလေးက လေး တန်းရောကန်ပေါပြီ။
ပြောရရင် ကမွတို့မှာ အစစ အရာရာပြည့စြုံပြီး ဘာမှ လိုလသေေးမရှိပါဘူး။ကိုမွိုးကလည်း အသောကအြစား အပြောအြပါးကင်းပြီး မိသားစုကိုခငသ်ူပါ။ ကမွတို့လငမြယားက ငယခြစွတ်ှပေါ။ ဒီနေ့ထိ ကြီးကြီးမားမား ဘာပြသနာမှမရှိဘဲ ပြောပြွောရြှှငရြှှငန်လောခဲ့တာ အိမထြောငသ်ကဘြဲ တဈငါးနှစ်ရှိပါပြီ။ ကမွရော ကိုမွိုးပါ အသကြ သုံးချောကြ နှစ်ရှိပါပြီ။ ကမွတပည့ဇြောဇြောကြ ကမွအတန်းထဲက တဈ၀ တန်းကြောင်းသားလေးပါ။ နတောကလည်းကမွတို့နဲ့ တလမ်းထဲ၊ သူ့မိဘတွကလေည်း ပညာတတ် အစိုးရ အရာရှိတွေ၊ ကမွတို့နဲ့လည်း တောတ်ောရြင်းနှီးကြပါတယ်။ ကမွကဇောဇြော့ကြို အိမမြှာ ကြူရှငပြှပါတယ်။ ကြောင်းက မနကကြွောင်းဆိုတော့ ကြောင်းကပြနတ်ာနဲ့ ဇောဇြောကြ စားသောကပြှီး ရင် ကမွအိမကြိုလာရပြီးညနေ ငါးနာရီလောကထြိ ကမွဆီမှာဘဲ စာသငစြာကကြလြုပရြပါတယ်။ ညနေ ကမွကလေး သုံး ယောကကြွောင်းကပြနလြာတော့မှ စာသငရြပပြှီး သူ အိမပြှနရြပါ တယ်။ ဇောဇြောြ ကမွဆီမှာ စာသငခြဲ့တာ ကိုး တန်းကတည်းကပါ။ အဲဒီတုံးက ကောငလြေးက သေးသေးညှကည်ှကလြေး ဒီနှစ်မှ အရပ် ထွကလြာပြီး မသိမသာကြီးကောငဝြငလြာတာပါ။
ဒါပမေဲ့ မကြန်ှာက ခုထိကလေးမကြန်ှာလေးပါ။ ဖြစ်ပုံက ဒီနှစ်ထဲမှာမှ ဇောဇြောကြ အရပရြှညလြာသလို ကနွတ်ာတွလည်ေးကြီးလိုကလြာတာက စတာပါဘဲ။ သူက အိမမြှာဆိုအမြဲတန်း ဘောင်းဘီကြာတားပြပြတွေ ဝတတ်တပြါတယ်။ အတွင်းခံကလည်းမဝတတ်ော့ သူ့ဘောင်းဘီထဲက ဟာက သိသိသာသာကို ထငသ်ာ မှငသ်ာ ဖြစ်လာပါတယ်။ သူကတော့ ကလေးဆိုတော့ သိပဂြရုမစိုကဘြဲ ထိမ်းထိမ်းသိမ်းသိမ်း မရှိတော့ပိုဆိုးတော့တာပေါ့။ တခါတခါမှာ စာသင် နရင်ေးကို ဘောင်းဘီခွပြထေဲကနေ သူ့ဟာကို မှငလြိုကရြရင် ရငတ်ှပန်ေးတွတေုံတုံသှားရပါတယ်။ ဆိုးတာကကမွကိုယတ်ိုငကြ အဲဒါကို ဘဲ ကြည့်ခြငွမြှငခြငွန်တောပါ။ စာသငပြေးနရင်ေးနဲ့ စာသငတ်ဲ့အထဲကို စိတမြဝငစြားနိုငဘြဲ စိတကြ သူ့ဟာဆီဘဲရောကရြောကြ နပေါတော့တယ်။ သူ့ဟာကလည်း လူကသာကလေး ပစ်စည်းက လူကြီးဖြစ်နပေါပြီ။ လုံးပတကြတောတ်ောတ်ုတပြှီး သာမနအြခွိနမြှာ တောင် မနဲမနောကြီးပါ။ ထများလာရင် မတွေးရဲအောငပြါဘဲ။ ကမွတို့ လငမြယားလည်း အရငည်ားကာစတုံးကလို ရကဆြကြ မဆကဆြံ ကြတော့ပမေဲ့။
တဈလ လေး..ငါးခါတော့ အလုပဖြစ်ကြပါသေး တယ် အလုပဖြစ်တဲ့အခါတွမှောလည်း စိတတ်ိုင်းကခွဲ့ရပြီး ကြကြနေပေန်ပရြှိခဲ့ပါတယ်။ ကလေး သုံး ယောကရြပြီဆိုတော့လည်းဒီကိဈစက သိပကြှီး အရေးမပါတော့သလိုပါဘဲ။ ကမွကိုယတ်ိုငကြလည်းမှတမြိသလောကြ သိပ် ထ တဲ့သူမဟုတခြဲ့ပါဘူး။ အဲဒါကြောင့လြည်း ခုဒီလို ဖြစ်နတေော့ ကမွကို ကမွ ဒေါသထွကန်ရတောပါ။ တခါတခါများဘယလြောကထြိဆိုးလာသလဲဆို စာသငန်ရင်ေးနဲ့ သူ့ဟာကိုကြည့်ြ ကြည့်ပြှီး မနနေိုငတ်ော့လို့ အိပခြန်းထဲဝင် တံခါးပိတပြှီး လကန်ဲ့အာသာဖြလေိုကရြပါတယ်။ ပြောရရင် ဒီ့အရငကြ ကမွ တခါမှ ကိုယ့ြ ဖာသာကိုယ် လကန်ဲ့တခါမှ မလုပခြဲ့ဘူးပါဘူး။ ကမွဒုကျခနဲ့ကမွ လုံးဝမနနေိုငတ်ော့ ဘာကြီး ဘဲဖြစ်ဖြစ် သူ့ကိုအတင်းအခန်းထဲဆှဲသှင်း ပြီး ဆကဆြံပစ်လိုကခြငွစြိတပြေါကတ်ာကလည်း အခါခါပါဘဲ။ ညညမှာ တရားထိုငပြှီးဒီစိတ် တွေ ဖြောကဘြို့ကြိုးစားပမေဲ့ အခညွြးနှည်း ပါဘဲ၊ ခုဆိုပိုတောငဆြိုးဆိုးလာပါတယ်။ သူအိမရြောကလြာမဲ့အခွိနကြိုဘဲ မွှောန်မေိပါတော့ တယ်။ ကနွော့နာမည် ဇောဇြောပြါ ဆယတ်န်းရောကပြါပြီ။
ဆရာမ ဒေါဝြဝမေောက ကနွောတ်ို့အတန်းက အတန်းပိုငပြါ။ နတောကလည်း တလမ်းထည်းဆိုတော့ ကနွောကြ ကြောင်းကပြနရြင် သူ့ဆီမှာ ကြူရှငဆြကတ်ကရြပါတယ်။ ကိုး တန်းကတည်းက ဆရာမဆီမှာ ကြူရှင် တကန်ခေဲ့တာပါ။ ကိုး တန်းတုံးကတော့ သိပလြည်းဘာမှမသိသေးတော့ ကနွော့စိတတ်ှကေ ပုံမှနပြါဘဲ။ ကနွော့စိတတ်ှစေ ဖေါကပြှန် လာတာက တဈ၀ တန်းရောကမြှပါ။ ကြောင်းက အကိုကြီးတွသငေပြေးလို့လည်း ဂွင်းထုတတန်ပေါပြီ။ သူတို့ပြောလို့လည်း ဟိုကိဈစ ဒီကိဈစ တွေ တောတ်ောသ်ိနပေါပြီ။ အကိုကြီးတွပြေောတာကတော့ ကနွော့ဟာကလည်းတောတ်ောကြှီးတယလြို့ ဆိုတာဘဲ။ တခါကဆို သူတို့ ဖုန်း ထဲမှာပြလို့ မိန်းမနဲ့ ယောင်ျကြား လုပကြှတာတွလည်ေးမှငဘြူးနပေါပြီ။ မိန်းမတွရေဲ့ဟာတွလည်ေး ဖုန်း ထဲမှာ အမွိုးစုံ မှငဘြူး ထား ပါတယ်။ အခုဖြစ်နတောက ကနွော့ဆရာမနဲ့ပါ။ သူကအိမမြှာနရငေတ်ောတ်ောအြနပကေစြကပြါတယ်။ ကနွောကြလည်း သူ့သား အရှယ်၊ နောကပြှီးတော့ ငယင်ယလြေးတည်းက အမြဲဒီလိုဘဲ နလောကြတော့ရိုးနတောလည်းပါမှာပေါ့။
ကနွောကြသာ အရငကြ ဘာမှ မဖြစ်ဘဲ ဒီနှစ်ကမွှဘဲ စိတရြိုင်းတွေ ဝငလြာတာလေ။ ဆရာမက အိမမြှာဆို အတွင်းခံ ဘရာစီယာ ဘယတ်ော့မှ မဝတပြါဘူး။ ပြီးတော့ အင်ျကြီဆိုလည်း၊ စပန့သ်ား လကပြှတတ်ို့၊ စွတကြယွသ်ားဂွိုင်းပြတအြကြီတို့ အမြဲဝတပြါတယ်။ အဲဒီတော့ သူ့နို့ကတော့ ကနွော့အတွကြ မမှငခြငွအြဆုံးပါဘဲ။ နောကပြှီး ဆရာမက ကိုယလြုံးတောတ်ောလြှတယ်၊ ကလေး သုံး ယောကမြှေးထားပမေဲ့ ပုံမပကြသ်ေးဘူး။ ဗိုကြ လည်းသိပမြပူဘူး။ တငပြါးဆို လုံးကားပြီး တောတ်ောကြှီးပါတယ်။နို့ကလည်း အရမ်းမကြီးပမေဲ့ သေးလည်းမသေးပါဘူး။ ကနွော့မကြြ စေ့ထဲမှာတော့ တောတ်ောလြှပါတယ်။ ဆရာမက အသားက ဖြူဖြေးနပြေီး တခါသူ့အကြီ လညဟြိုကထြဲက လှမ်းမှငလြိုကရြတာ သူ့နို့သီး ခေါင်းတွကလေည်း နီရဲနပေါတယ်။ ကနွော့မှာ ဆရာမကိုကြည့်ကြှည့ပြှီး အိမပြှနရြောကတ်ဲ့အခါ အိမသ်ာထဲမှာ မှန်းမှန်းပြီး ဂွင်းထုထုနေ ရတာ ငရဲ ငအုံတွလည်ေးတောတ်ောကြှီးနပြေီထငပြါတယ်။ ညအိပတ်ဲ့အခါလည်း ဆရာမ ဖငကြှီးနဲ့ နို့ကြီးကိုဘဲမှငယ်ောငပြှီး ဂွင်းဘဲ မကြာမကြာထုထုဖြစ်နပေါတယ်။
အခုနောကပျိုင်းဆို ဆရာမကိုမှငတ်ိုင်း ဖုန်း ထဲမှာ မှငဘြူးသလိုမွိုး လိုးဘဲလိုးချင်န်ပေါတယ်။ စိတကြူး ထဲမှာလိုးနတောလည်း အကြိမပြေါင်းမနဲတော့ပါဘူး။ အခုနောကပျိုင်းမှာ ကနွော့ဟာကြီးကို ဆရာမကိုပြချင်စြိတပြေါကလြာပါတယ်။ အဲဒါ နဲ့ဘဲ မသိမသာဆရာမရှေ့မှာ စာသငန်ရင်ေးနဲ့ ကနွော့ဘောင်းဘီထဲကဟာကြီးကို ဆရာမ မှငအြောင် မသိမသာ ဆရာမဘကြ လှည့ပြှီး အောကစြ လှှတလြှှတ် ပြထားပေးလိုကပြါတယ်။ မကြန်ှာမှာတော့ ဘာမှ မသိတဲ့ပုံစံ ဟနဆြောငရြတာပေါ့။ ဆရာမလည်း ကနွော့ဟာကြီး ကို မှငပြုံရပါတယ်။ အစမှာတော့ ခတလြန့လြန့ပြါဘဲ၊ ဘယအြခွိနမြွား ထ ကောပြီး နားရင်းတီးခံရမလဲ ကြောကန်တော ပါ ဒါပမေဲ့ ဆရာမ က ဘာမှမပြောဘဲ ခိုးခိုးကြည့်န်တောကိုတွေ့ရပါတယ်။ အဲဒီတော့ကနွောလြည်း ပိုအကြိုကတ်ှေ့ပြီး သူမမှငခြငမြှာ ကနွော့ဟာ ကြီး အသကြ ဝငလြာအောငဆြှဆှပေးထားလိုကပြါတယ်။ အဲဒီလိုမှငလြိုကရြရင် ဆရာမမှာ စာသငတ်ာ တွေ မှားလိုမှား ရတွေေ တစွတ် စွတ် သောကန်ဲ့ဖြစ်ကုနပြါတယ်။ ဖြူဖြေးနတေဲ့မကြန်ှာလည်း နီရဲလာတတပြါတယ်။
တခါဆို မကြန်ှာကြီးနီပြီး သုတကြနဲ ထပြီး သူ့အခန်း ထဲ ဝငသ်ှားပြီး တံခါးပိတထြားလိုကပြါတယ်။ ကနွောလြည်း ဘာမှန်းမသိတော့ ဒီအတိုင်းငှိမပြှီးပေးထားတဲ့ သင်ျခွာ ပုဈစာ တွကေို ဆကြ တွကြ နလေိုကပြါတယ်။ တောတ်ောလြေးကြာတော့မှအခန်းထဲကထွကလြာပြီး နောကဖြေးဘကဝြငသ်ှားပါတယ်။ ပြီးတော့ မကြန်ှာတွေ ဘာတွေ သဈပြီးပြနထြှကလြာပြီး ဟနမြပကြြ စာဆကသ်ငပြါတယ်။ထူူးတော့တောတ်ောထြူးဆန်းနပေါတယ်။ နောကတ်နေ့မှာလည်း အဲဒီ လိုတခါ ထပဖြစ်ပြနပြါတယ်။ ဒီတခါတော့ ကနွောလြည်းသိချင်တ်ာနဲ့ အသာလေးထပြီး အခန်းတံခါးဝက အသာကပပြှီး နားထောငလြိုကြ တော့ အထဲမှာ တအင်းအင်း တအားအားနဲ့ ညည်းသံလိုလိုကြားရပါတယ်။ ကနွောလြည်း ခဏနားထောငလြိုကပြှီး ကိုယ့န်ရောကိုယ် အသာ ပြနထြိုငန်လေိုကပြါတယ်။ ခဏကြာတော့ ဟိုနေ့ကလိုဘဲ ပြနထြှကလြာပြီး စာဆကသ်ငပြါတယ်။ ကြည့်ရြတာတော့ ဆရာမလည်း ကနွော့ဟာမှငပြှီး ဖီလငတ်ှတကေလြာလို့ ကနွောတ်ို့လုပသ်လို ဂွင်းဝငထြုတယထြငတ်ာဘဲ၊ ဘယလြိုမွိုးလုပသ်လဲတော့မသိဘူး၊ ကနွောကြှည့ဘြူးတဲ့ ကားတွထေဲကလို လကန်ဲ့ လုပတ်ာဖြစ်မယထြငတ်ယ်။
အခန်းထဲကပြနထြှကလြာပြီးတဲနောကဆြို ဆရာမက ကြညကြှညလြငလြင် ပြောပြွာရြှငန်ဲ့ စာဆကသ်ငပြါတယ်။ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ နောကန်ေ့တွမှော ဆရာမကိုယတ်ိုငကြ ကနွောသ်ူ့ကိုယ် လုံးကို ကြည့်စြချင်ေတ်ဲ့ပုံစံပြလာပါတယ်။ စပန့သ်ားဘောင်းဘီ အတိုနဲ့စွတကြယွဂြွိုင်းပြတတ်ှေ ဝတလြာတတတ်ော့ သူ့ခန်ဓာကိုယကြ မမှငခြငွအြဆုံးဖြစ်နတေော့တာပေါ့။ ကနွော့အရှေ့မှာ မကြာမကြာ သူ့လယဟြိုကထြဲက နို့ကြီးကို မမှငမြှငအြောငပြှတတပြါတယ်။ တခါတခါဆိုရင် ထမီဝတပြှီး အောကစြလှှတပြှထားပါတယ်။ မှောငန်တေော့ ပေါင်းတွင်းသားလောကဘြဲမှငရြပြီး အထဲထိတော့ မမှင် ရပါဘူး။ ကြည့်ရြတာ ဆရာမက တမငကြိုလုပပြှနသလေိုပါဘဲ။ အစတုံးကတော့ ကနွောကြ မမှငခြငွယ်ောငဆြောငပြမေဲ့ နောကပျိုင်းမှာ တော့ မထူးဇာတခြင်းပြီး ပေါတ်ငဘြဲ ကြည့်လြိုကတ်ာပါဘဲ။ ဆရာမကလည်း ဒါကို သိသိကြီးနဲ့ကို ဘာမှမပြောဘဲနပေါတယ်။ ကနွောကြ လည်းခုနောကပျိုင်းမှာ ကနွော့ဟာကြီးကို ဆရာမ ကောင်းကောင်းမှငရြအောငကြို တမငပြှပြထားလိုကပြါတယ်။ ဆရာမက ကနွော့ဟာ ကြီးကြည့်ပြှီးဖီလင် တကလြာလို့ အိပခြန်းထဲဝငသ်ှားပြီး ဂွင်းထုနတေဲ့အခွိနမြှာ။
ကနွောကြလည်း သူ့အခန်းဝမှာ သူ့အသံနားထောငပြှီး မတတ်တ် ဂွင်းထု ထုနတတေပြါပြီ။ သူပြနမြထွကလြာခင် ကနွော့စားပြဲအရောကတ်ော့ပြနရြတာပေါ့။ တနေ့မှာတော့ ဆရာမက သူ့အခန်း ထဲ ဝငသ်ှားပြီး ခဏနတေော့ ကနွောထလိုကသ်ှားတော့ ကနွောထြီပေါကကြိန်းဆိုကပြါတော့တယ်။ အဲဒီနေ့က ဆရာမ တံခါး မပိတမြိဘဲ ဖြစ်သှားပြီး တံခါးက နဲနဲလေးတောငဟြနပေါတယ်။ ကနွောလြည်း တံခါးအဟထဲက အထဲကိုချောင်းကြည့်လြိုကတ်ော့ လား လား ဆရာမဟာ ဝတလြဈစလဈနဲ့ ကုတငပြေါမြှာ ခွထေောကကြှီးကိုထောငဖြှဲထားပြီး သူ့လကခြွောင်းနှစ်ချောင်းက သူ့ဟာကြီး ထဲကို ထိုးထည့ထြားပြီး ခတသ်ှကသ်ှကကြို ထုတလြိုကသ်ှင်းလိုကလြုပန်ပေါတယ်။ သူ့ဖငကြှီးက အခန်းတံခါးဝဖကြ ခပစြောင်းစောင်း လေး လှည့ထြားတော့ ကနွော့မှာ သူ့ဟာကြီးနဲ့ သူလုပန်တောတွကေို ကြင်းကြင်းကြကကြှကကြိုမှငန်ရပေါတော့တယ်။ဆရာမရဲ့ ဟာကြီး က ဖေါင်းကားနပြေီး ဆီးခုံပေါမြှာ အမှှေးမဲမဲတွနေဲ့ဖုံးနပမေေဲ့ အောကပျိုင်းမှာတော့ အမှှေးမရှိဘဲ ပြောငပြှီး ဖြေးစွတန်ပေါတယ်။ သူ့နို့နှစ်လုံး ကလည်း သူလုပန်တေဲ့ အရှိနန်ဲ့ သှကသ်ှကခြါနပေါတယ်။
သူ့လကခြွောင်းတွေ ဝငလြိုကြ ထွကလြိုကဖြစ်နတေဲ့ သူ့ဟာကြီးက အတွင်း သားတွနေီရဲနပေါတယ်။သူ့လကတ်ှဟောလည်း အရညတ်ှနေဲ့ ရှှဲရှှဲ စိုနပေါတယ်။ ကနွော့မှာ ကြည့်လြို့ကောင်းကောင်းနဲ့ကြည့်ပြှီး ဂွင်းထု လိုကတ်ာ လေး…ငါးခကြလြောကဘြဲထုလိုကရြတယ် လရညတ်ှေ ပန်းထွကပြှီး ပြီးသှားပါတော့ တယ်။ ကနွောပြှီးသှားပမေဲ့ ဆရာမ က လုပကြောင်းတုန်းပါ၊ ကနွောလြည်း နရောကိုမပြနတ်ော့ဘဲ ဆရာမကိုဘဲ ကြည့်ြ ကောင်းကောင်းနဲ့ ဆကကြှည့န်လေိုကပြါတယ်။ ဆရာမ က ခဏနတေော့မှ သူ့ဟာကိုသူ လကန်ှဈချောင်းနဲ့ အသားကုနဆြောင့ြ ဆောင့ထြိုး ရင်း သူ့ဖငကြှီးက လည်းတပလေောကြ မှောကကြှှ မှောကကြှှဖြစ်ပြီး ပါးစပကြလည်း အီး၊ အီး၊ အီး၊ နဲ့ ရငခြေါင်းသံကြီးထွကပြှီး ငှိမကြသွှား ပါတော့ တယ်။ အဲဒီတော့မှဘဲ ကနွောလြည်း ကိုယ့န်ရောကို ကိုယပြှနလြာခဲ့ပါတော့တယ်။ ဒီနေ့မှငကြှင်းကလည်း ကနွော့ဦးဏှောကထြဲ မှာ တသကစြာ ဆှဲသှားပါ တော့တယ်။ အဲဒိနေ့ကစလို့ နောကန်ေ့တွမှော ဆရာမ တံခါးပိတဘြို့နေ့တိုင်းမေ့ပါတယ်။ ကနွောလြည်း နေ့တိုင်း ပြဲတောကြှီးနဲ့တိုးနေ ရတော့တာပေါ့။
ကမွလည်း စိတကြိုထိမ်းဘို့ကြိုးစားရင်းနဲ့ဘဲ ပိုပိုဆိုးလာတာနဲ့ လှတထြားလိုကပြါတော့တယ်။ ဒီလိုနဲ့ နေ့တိုင်းလိုလို ဇောဇြော့ဟြာကြီး ကြည့်ကြှည့ပြှီး ကိုယ့လြကန်ဲ့ကိုယဘြဲ အာသာဖြနလေေိုကတ်ော့ နဲနဲနသောထိုငသ်ာရှိလာပါတယ်။ ဒါပမေဲ့အဲဒါသိပကြှာကြာမခံပါဘူး။ ကမွစိတထြဲမှာ ထူးဆန်းတဲ့နောကစြိတရြိုင်းတမွိုး ထပဝြငလြာပါတယ်။ အဲဒါကတော့ သူ့ကိုလည်းကမွရဲ့ ခန်ဓာကိုယ် အတွင်းပိုင်းတွကေို ပြချင်စြိတပြေါကလြာတာပါဘဲ။ ဒီတခါတော့ ကမွလည်း ကိုယ့ဒြုကျခကိုယမြခံတော့ဘဲ သူ့ကိုပြဘို့လုပင်န်းစလိုကပြါတော့တယ်။ အစ ပထမမှာတော့ ဘောင်းဘီပြော့ပြော့တိုတိုလေးတွဝတေတ်ာတို့ စွတကြယွဂြွိုင်းပြတ် လညပြှတွေ ဝတပြှီး သူ့ရှေ့မှာ သူမမှင် မှငအြောင် ကုန်းပြတာတို့စလုပလြိုကပြါတယ်။ နောကပျိုင်းမှာ ထမီဝတပြှီး အောကစြလှှတထြားလိုကပြါတယ်။ သူကလည်း ကမွခင်းတဲ့လမ်းကို လိုကလြွှောကပြှီး ကမွနို့ကို ချောင်းချောင်းကြည့်တ်ာတို့ ကမွ ဖငကြှီးကို ခိုးကြည့်တ်ာတို့ စလုပလြာပါတယ်။ ယုတမြာလိုကတ်ဲ့ကမွက အဲဒါကိုဘဲ စိတထြဲမှာ အရမ်းပြောန်မေိပါတယ်။ တဖြေးဖြေးနဲ့ ဇောဇြောလြည်း ကမွ ကိုယခြန်ဓာ ကို အရသာတွေ့လာပုံရပါတယ်။
ကြည့်တ်ဲ့အကြည့်တ်ှပြေောင်းလာပြီး တခါတခါများ ကမွ ကြည့်န်ေ တာတောင် ခပတ်ညတ်ညန်ဲ့ပြနကြှည့န်တတေလြာပါတယ်။ သူ့ဟာကလည်း အရငထြကကြို ပိုပိုပြီးလှယလြှယမြှငန်ိုငလြာပါတယ်။ ကမွ အခန်းထဲဝငဝြငပြှီး အာသာဖြနတေေဲ့အခွိနမြှာ ဇောဇြောြ အခန်းဝရောကရြောကလြာပြီး အထဲက ကမွ အသံကို ခိုးနားထောငန်တတ်ေ တာကိုလည်း အခန်းတံခါးက သဈသားလေးနဲနဲဟနလေို့ သူ့အရိပကြိုကမွမှငန်ရပြေီးသိနပေါတယ်။ သူကတော့ကမွ သိနမှန်ေး မသိပါ ဘူး။ ကမွ ပြီးပြီးဆိုတာနဲ့ သူ့နရောသူပြနပြှီး စာလုပခြငွြ ယောငဆြောငန်တတေပြါတယ်။ ကမွက သူ ခိုးနားထောငန်တောသိလို့ အသံမွိုးစုံ ပိုပြီး ထွကပြှလိုကပြါတယ်။ နောကပျိုင်းမှာ ဇောဇြောြ ဟာ ကမွ အခန်းရှေ့မှာ ဂွင်းထုထုနပေုံရပါတယ်။ ဘာလို့လည်းဆိုတော့ အဲဒီ နရော ကြမ်းပြငပြေါမြှာ သူ့လရညတ်ှကေိုတွေ့လာရလို့ ပါဘဲ။ ကမွ သူ့ကို ဒီလောကပြှရုံနဲ့ အားမရနိုငတ်ော့လို့ တဆင့ထြပတ်ကလြိုကပြါတယ်။ တနေ့မှာတော့ ကမွ အခန်းထဲ ဝငတ်ဲ့အခွိန် တံခါးကို မပိတတ်ော့ဘဲ နဲနဲလေးဟ ထားလိုကပြှီးကမွလုပန်ကအွေတိုင်း ကိုယတ်ုံးလုံးခွှတပြှီး လကန်ဲ့ အာသာဖြတေဲ့အလုပကြို စလုပပြါတယ်။
ထငတ်ဲ့အတိုင်းပါဘဲ ခဏ လောကကြှာတော့ ဇောဇြောဟြာ အခန်းဝကိုရောကလြာပါတယ်။ အခန်းတံခါးဟထားတော့ အဲဒီတံခါးကြားကနေ ရပပြှီးကြည့်န်ေ တာ ကိုမှငန်ရပေါတယ်။သူကြည့်န်တောကို ကမွ သိနလေေ ကမွမှာ ပိုအရသာတွေ့လေ ဖြစ်နေ ပြီး အဲဒီနေ့က ကမွ လကန်ဲ့ကမွအသားကုန် ကို စောင့စြောင့ပြှီးတော့လုပဖြစ်ပါတယ်။ အရငန်ေ့တွဆေိုရင် ဖြေးဖြေး အရသာခံလုပခြဲ့ ပမေဲ့ အဲဒီနေ့ကတော့ မီးကုန် ရမ်းကုနကြို လုပ် ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။ ဇောဇြောကြိုယတ်ိုငလြည်း မတတ်တ် ဂွင်းထုနတောကိုမှငရြပါတယ်။ အဲဒီနေ့က ကမွ အားလုံးပြီးသှားလို့ ထွကလြာတဲ့ အခွိနမြှာ အခန်းဝမှာ သူ့လရညတ်ှေ အများကြီးတွေ့ရပါတယ်။ သူလည်း တောတ်ောြ ဖီလငတ်ှေ့သှားပုံပါဘဲ။ မဖြစ်ဘဲနပေါ့ မလား၊ ကိုယ့အြရှေ့မှာ ကိုယ့ဆြရာမက ကိုယတ်ုံးလုံးခွှတပြှီး ခုလိုလုပန်တောကိုမှငရြတဲ့ ဘယ် တပည့ကြ နနေိုငမြှာလည်း။ ကမွမှာလည်း နေ့တိုင်း သူ့လရညသ်ုတရြတဲ့ အလုပတ်ခုတိုးလာပါတယ်။ ဒီလိုနဲ့ကမွတို့နှစ်ယောကရြဲ့ နေ့စဉဘြဝလေး အဆငပြှနခေေဲ့ပါတယ်။ ဒါပမေဲ့ ဒီလောကန်ဲ့ မကြနပေန်ိုငသ်ူက ကမွပါဘဲ။
ကမွမှာ အခု နောကထြပအြသဈပေါလြာ တဲ့ဆန်ဒက ကမွတပည့လြေးနဲ့ ဆကဆြံချင်န်တောပါဘဲ။ ဇောဇြောကြတော့ ကလေးလည်းဖြစ် သူ့ဆရာမလည်းဆရာမဆိုတော့ သူ့စိတ် ထဲဖြစ်နတော ဘယအြကောငအြထညဖြေါရြဲပါ့မလည်း။ ဒီတော့လဲ ကမွကဘဲ ကိုယလြိုချင်တ်ာ ကိုယဖြနတ်ီးရတော့မှာပေါ့။ ကမွက ကလေး သုံး ယောကမြှေးပြီး သားကြောဖြတထြားတော့ ဗိုကကြှီးလာမှာလည်းမပူရဘူးလေ။ ကမွတို့နှစ်ယောကအြခွအနေကလေည်း တယောကဖြစ်နတောတွေ တယောကကြ သိနပြေီး ထုတမြပြောတာဘဲရှိပါတယ်။ ခုအခွိနမြှာ သူ့ကို လာစမ်းဆိုပြီး အကုနဆြှဲခွှတပြှီး တကလြုပရြငတ်ောငရြနပေါပြီ။ အဲဒီလိုကြီးလည်းမလုပခြငွလြို့ ဘယလြိုအစပျိုးရမလည်းဆိုတာ စဉြးစားနတောပါ။ ဒါနဲ့ တနေ့တော့ သူ့ကိုစာသငန်တေုံး ကမွကပေါတ်ငဘြဲမေးလိုကပြါတယ်။ “ဇောဇြောြ၊ ဆရာမကို နင် နေ့တိုင်းချောင်းချောင်းကြည့်န်တယေမြို့လား။” ဇောဇြောကြ ဘာမှပြနမြပြောဘဲ ခေါင်းကိုငုံ့ထားပါတယ်။ သူဘာပြနပြှောရမလဲ စဉြးစားနပေုံရပါတယ်။ ကမွကဘဲဆကပြှီး “ရှကမြနနေဲ့သား ဆရာမက သားကြည့်စြချင်ေလြို့ တမင် တံခါးဖြင့ထြားတာ၊ သား ကြည့်ခြငွတ်ယမြို့လား”။
အဲဒီတော့မှ ကိုယတ်ောကြ ကမွကိုမော့ကြည့်ပြှီး ခေါင်းတခကြင်ှိမ့ပြှပါတယ်။ “လာ သား အခန်းထဲလိုကခြဲ့” ကမွက ဇောဇြော့လြကကြို အသာဆှဲပြီး အခန်းထဲကို ခေါလြာခဲ့ပါတယ်။ အခန်းထဲရောကတ်ော့ ကမွ အကြီကို ခေါင်းပေါမ် ခွှတလြိုကြ ပါတယ်။ ပြီးတော့ ထမီကိုလည်း အောကပြုံခွှတခြလွိုကပြါတယ်။ ဇောဇြောကြ ကမွလုပတ်ာတွကေို တွတွကြေေီးစိုကကြှည့န်ပေါတယ်။ သူ့မကြလြုံးက ကမွ အဖုတပြေါကြနေ လုံးဝမခွာတော့ပါဘူး။ အဲဒီအခွိနမြှာ ကမွမှာ ရှကတ်ဲ့စိတတ်ှေ ဘယရြောကန်သလေည်း မပြော တတတ်ော့ပါဘူး။ ကမွအဖုတကြို စိုကကြှည့န်တေဲ့ သူ့မကြလြုံး တွကေိုဘဲကြည့်ပြှီး ကြနပေန်မေိပါတယ်။ ပြီးတော့ သူ့ရဲ့တီရှပကြို ခေါင်းပေါကြွောခြွှတပြေးလိုကပြါတယ်။ သူကတော့ ကမွလုပသ်မွှငှိမ် ခံနပေါတယ်။ ကမွကဆကပြှီး သူ့ဘောင်းဘီကို ဆှဲခွှတခြလွိုကြ ပါတယ်။ အရငကြ ဘောင်းဘီကြားကနေ မထငမြရှားမှငခြဲ့ရတဲ့ သူ့ဟာ ကြီးကို အခုတော့သသခွေောခွာကိုမှငန်ရပေါပြီ။ ကောငလြေး က အသကသ်ာငယတ်ာ သူ့ပစ်စည်းကတော့ စံခွိနမြီပါဘဲ။ အင်းပေါ့လေ၊ အရပကြ ကမွထကတ်ောငရြှနပြေေီဆိုတော့ ပစ်စည်း ကလည်း အရှယရြောကန်ပြေီပေါ့။
သူဟာကြီးက တောတ်ောကြှီးပါတယ်။ တင်းပြည့ကြပြပြှည့တ်ောငမြနတောတောငမြှ လုံးပတကြ တောတ်ောြ တုတပြါတယ်။ တောငလြာရင် ကိုမွိုးဟာထကတ်ော့ သေးမယ် မထငပြါဘူး။ ကမွက သူ့ရှေ့မှာ ငုတတ်ုတ် ထိုငခြလွိုကပြှီး သူ့ ဟာကြီးကို လကန်ဲ့ဆုပကြိုငလြိုကပြါတယ်။ ကမွလကန်ဲ့ဆုပကြိုငလြိုကတ်ာနဲ့ သူ့ဟာက ခကြခြငွြး အသကဝြငလြာပါတယ်။ ခုနက နဲနဲ ပြော့တော့ တော့ဖြစ်နတေဲ့ဟာက ခကြခြငွြးကို မာတင်းလာပါတယ်။ ကမွလည်း လကန်ဲ့ဖြဖြလေးဆုပပြှီး ရှေ့တိုးနောကင်င် ဖြေးဖြေးလေး ဂွင်းထု ပေးနလေိုကတ်ော့ သူ့မှာ ခါးကိုကော့ကော့ပေးလာပါတယ်။ သူ့ပစ်စည်းကလည်း ကမွ လကတ်ဆုပအြပြငကြို နောကထြပ် နှစ် လကျမ လောကြ ပိုရှထွကေန်ပေါသေးတယ်။ ပြီးတော့ ကိုမွိုးတို့လို အရဖြေားနဲ့ဖုံးမနဘေဲ သူ့ဒဈကပြုတန်ပေါတယ်။ ကြည့်ရြတာ ငယင်ယ် ကတည်းက အရဖြေားလှီးထားသလိုပါဘဲ။ ကမွကသူ့ထိပဖြွားကို ကမွပါးစပထြဲ ငုံလိုကပြှီးပါးစပထြဲမှာတင် လွှာနဲ့မှှေ့ပြီး ကလိ ပေးနေ လိုကပြါတယ်။ သူကတော့ တကိုယလြုံးကော့ထိုးပြီး နိဗျဗါနရြောကန်ပေုံပါဘဲ။
သိပတ်ောငမြကြာလိုကပြါဘူး ဇောဇြောတ်ယောကြ ကော့ထိုး ကော့ထိုး ဖြစ် လာပြီး တအီးအီးနဲ့ သူ့ဟာကြီးထဲက လရညတ်ှေ ကမွပါးစပထြဲကိုပန်းထွကလြာပါတော့တယ်။ ကမွလည်း သူ့လရညတ်ှကေို အကုန် မှို ခပြဈလိုကြ ပါတယ်။ ဇောဇြောကြ ကမွကိုအားနာသလိုမွိုး မကြလြုံးပြူးကြီးနဲ့ ကြည့်လြာပြီး “အား၊ ဆရာမ၊ ကနတ်ော့နောြ၊ ကနတ်ော့” “ဟင်း၊ ဟင်း၊ ကနတ်ော့စရာမလိုပါဘူးကြယ်၊ မင်းလရညတ်ှကေို ဆရာမက သောကခြငွန်တောကြာပြီကြ” ဇောဇြော့ရြဲ့ဟာကြီးက ကမွလကထြဲမှာ ပြော့စိပြော့ဖတလြေးဖြစ်လာတော့မှ ကမွက လှှတလြိုကပြှီး “ကဲ၊ သားက ဒီတခါ ဆရာမဟာကို သသခွေောခွာလေ့လာနောြ” ဆိုပြီးကမွ ကုတငပြေါမြှာ လှဲအိပခြလွိုကပြါတော့တယ်။ “ဇောဇြောြ” ကနွောလြည်းဆရာမပြောသလိုဘဲ ဆရာမရဲ့ ဟာကြီးကို ထိုငပြှီးသသခွေောခွာလေ့လာလိုကပြါတယ်။ ဆရာမရဲ့စောကဖြုတကြှီးက ဖေါင်းဖေါင်းကြီးနဲ့ ခွထေောကကြို အောကခြထွားတော့ အကြဲကြောင်းကလေးတကြောင်းဘဲမှငရြပါတယ်။ စောကဖြုတရြဲ့အပေါပျိုင်း မှာတော့ အမှှေးက မဲနကန်ပြေီးတောတ်ောထြူပါတယ်။
ဒါပမေဲ့ အောကပျိုင်း အကြဲကြောင်းတလွောကမြှာတော့ ဘာအမှှေးမှမရှိဘဲ ပြောငရြှင်းနပေါတယ်။ ဆရာမက “သား၊ ဒီအတိုင်းကြည့်မြနနေဲ့ ကိုငကြှည့ြဦးလေ။” ကနွောကြ ဆရာမပြောသလို သူ့စောကဖြုတကြှီးကို လကန်ဲ့ အသာလေးတို့ကြည့်လြိုကပြါတယ်။ သူ့ စောကဖြုတကြ နုအိနပေါ တယ်။ ကနွောကြ သူ့စောကမြှှေးတွပေေါကြိူ လကတ်ငလြိုကပြှီး ဖြေးဖြေးလေး ပြတပြေးနလေိုကတ်ော့ ဆရာမက ငှိမခြံနပေါတယ်။ သူ့စောကြ မှှေးတွကေ မဲနကပြှီးထူနပမေေဲ့ ကိုငကြှည့လြိုကတ်ော့ကြမ်းမနဘေဲ နုနုလေးဖြစ်နပေါတယ်။ ကနွောလြည်း ကိုငလြို့ကောင်း ကောင်းနဲ့ ဆကပြှီးပြတပြေးနလေိုကပြှီး တခါတခါမှာ အောကပျိုင်းက အကြဲကြောင်းပေါကြိုလည်း ပြတပြေးနလေိုကပြါတယ်။ ဆရာမက “သား ခုလိုမွိုး မိန်းမ ဟာတွမှငေဘြူးလား” “အပြာကား ရုပရြှငထြဲမှာတော့တွေ့ဘူးတယ်” “သှောြ၊ မင်းက အပြာကားတွေ ဘာတွလည်ေး ကြည့်ဘြူးပြီပေါ့၊ ဟုတလြား၊ ဆရာမက ဘာမှမသိတဲ့ကလေးလေးမှတန်တော” “ဒါပမေဲ့အပြငမြှာတော့ခုမှ မှငဘြူးတာ၊” ဆရာမက စကားတပြောပြောနဲ့ သူ့ရဲ့ ခွထေောကန်ှဈချောင်းကို ကုတငပြေါထြောငတ်ငလြိုကပြှီး နဲနဲကားလိုကပြါတယ်။
အဲဒီတော့မှ ဆရာမရဲ့ အဖုတကြ နဲနဲလေးဟလာပြီး သူ့အကြဲကြောင်းထိပမြှာ အစေ့သေးသေးလေးကို မှငလြာရပါတယ်။ ကနွောကြ အဲဒီ အစေ့လေး ကို လကည်ှိုးနဲ့ တို့ကြည့်လြိုကတ်ော့ ဆရာမ တွန့ကြနဲ ဖြစ်သှားပါတယ်။ ဆရာမရဲ့စောကစြေ့ထိပကြလေးကလဲ နီရဲတွတန်ပေါတယ်။ ပေါငကြိုထောငပြှီးဖြဲထားတော့စောကဖြုတ် အပြားကြီးကလည်း အကြီးကြီးဖြစ်နပေါတယ်။ အကြဲကြောင်းက ခုနလိုစိမနတေော့ဘဲ ဟနေ တော့ နီရဲနတေဲ့ အတွင်းသားတွကေိုမှငန်ရပေါတယ်။ အဲဒီအတွင်းသားလေးတွကေ အရညစြိုစိုနဲ့ အရောငလြကန်ပေါတယ်။ ကနွောကြ အဲဒီကြားထဲလကထြည့ကြှည့လြိုကတ်ော့ ဆရာမက အင်းကနဲ အသံရှညကြှီးနဲ့ ညည်းလိုကပြှီး သူ့ပေါငန်ှဈချောင်းလုံးကို သူ့လကြ နှစ်ဘကန်ဲ့ ဒူးခေါကခြှကကြနေ ဆှဲဖြဲထားလိုကပြါတယ်။ ဆရာမက ကြိုကပြုံရတာနဲ့ ကနွော့လည်း လကကြို ဆရာမရဲ့ အဖုတကြှားထဲ ထည့ပြှီး အပေါအြောကဆြှဲဆှဲပြိး ပြတပြေးနလေိုကတ်ော့ ဆရာမမှာသူ့တငပြါးကို ဖြေးဖြေး လေး မှောကကြှှမှောကကြှှ လှုပပြေးနပြေီး ကောင်းလိုကတ်ာ သားရယ်၊ ဆကလြုပ်၊ ဆကလြုပ် အဲ့လိုလေးဆကလြုပပြေးနနေောြ အား… ရှီး… ကောင်းလိုကတ်ာ။
ကနွောကြ နောကလြကတ်ဘကန်ဲ့ သူ့စောကစြေ့လေးကိုပါ ဖြဖြလေးထပပြှတပြေးလိုကတ်ော့ ဆရာမ ဖငကြှီး ထွန့ထြှန့လြူးလာပြီး “အမလေး၊ သားရေ၊ ဘယလြိုလုပန်တောလည်း၊ အူး….ကောင်းလိုကတ်ာ၊အမလေး၊ အမလေး၊ အမလေး၊ လုပပြါ၊လုပပြါ၊ နာနာလေး ပြတပြေးပါ၊ အား…….ကောင်းတယ်၊ အရမ်းကောင်းလှနလြို့ပါ၊ မရပလြိုကန်ဲ့နောြ၊” ဆရာမ ပါးစပကြ တရစပအြောန်သလေို သူ့ဖငကြှီးကလည်း တအားကို ထွန့ထြှန့လြူးနပေါတော့တယ်။ ကနွောလြည်း သူအောလြေ ပိုအားစိုကလြုပလြနေဲ့ တောတ်ောလြေးကြာလာတော့ ဆရာမ တကိုယလြုံး ကုတငပြေါကြနေ ကြှကြှတကလြာလိုကြ ဝုန်းကနဲပြနကြလွိုကြ နဲ့ ဖြစ်လာပြီး ခနလေးနတေော့ ကနွော့လကကြို အတင်းတွန်းထုတပြှီး သူ့ဒူးနှစ်ချောင်းကို ဆှဲစေ့လိုကပြှီး ဘေးတိုကကြှေးကြေးလေးလှဲ အိပန်လေိုကပြါတယ်။ အသကကြိုပြင်းပြင်းရှူနပြေီး သူ့တကိုယလြုံးကလည်း တခါတခါ ဆပကြနဲဆပကြနဲ တုံတုံနတောကိုတွေ့ရပါတယ်။ ကနွောလြည်း သူဖြစ်နတော ကို ကြည့်ကြောင်းကောင်းနဲ့ ထိုငကြှည့န်လေိုကပြါတော့တယ်။ငါးမိနဈလောကကြှာတော့မှဆရာမအသကြ ရှူသံမှနလြာပြီး ကနွော့ကြို ကုတငပြေါလြှမ်းခေါပြါတယ်။
ကနွောကြ ကုတငပြေါတ်ကလြိုကတ်ော့ ကနွော့ကိုဖကပြှီး သူဆကအြိပန်ပေါ တယ်။ကနွောကြ သူ့အဖုတမြှှေးတွကြေားကနွော့လကန်ဲ့ဆော့ကစားနလေိုကပြါတယ်။ ဆရာမက “သားဇောြ၊ မင်းလုပပြေးတာကောင်းလိုကတ်ာ.. ကြေးဇူးတငလြိုကတ်ာ ကလေးရယ်၊” လို့ပြောပြီးကနွော့ကိုနမ်းပါတယ်။ ကနွော့ပါးတွကေို အရငန်မ်းပြီး နောကတ်ော့ ကနွော့ နှုတခြမ်းကို အကြာကြီး စုပပြှီးနမ်းပါတယ်။ ဆရာမ နမ်းတာ တောတ်ောခြံလို့လည်းကောင်းပါတယ်။ နမ်းနရင်ေး သူ့လွှာက ကနွော့ပါးစပထြဲ ဝငလြာပြီး ကနွော့လွှာကို ကလိပါ တယ်။ ကနွောလြည်း အားကမွခံ ဆရာမလုပသ်လို ပြနလြုပပြေးလိုကတ်ော့ ဆရာမက အရမ်းသဘောတွကသွှေားပြီး၊ “အင်း ဆရာမ တပည့ကြ တောတ်ောတ်တလြှယတ်ာဘဲ၊ သငတ်ောငမြသငရြသေးဘူး ဆရာဖြစ်နပြေီ” “ဆရာမ နမ်းသလိုနမ်းရတာကောင်းတယ် ဆရာမရဲ့” ဆရာမက နမ်းနရင်ေးနဲ့ ကနွော့ လီးကို သူ့လကန်ဲ့ စုပပြှီး တခါဂွင်းဖြေးဖြေးလေး ထုပေးနပြနေပြါတယ်။ ကနွော့လီးကလည်း ဒငပြှည့ြ ကပြပြှည့ြ ပြနတ်ောငန်ပြနေပြါပြီ။ဒီတခါတော့ ဆရာမက နမ်းတာရပလြိုကပြှီး “လာသား၊ တို့တွေ နောကတ်မွိုးလုပရြအောင်”။
ဆရာမက ကနွော့ကိုပကလြကကြလေးဆှဲလှဲလိုကပြှီး ကနွော့လီးကို နဲနဲထပစြုပပြါတယ်။ ဒီတခါတော့ တတွေးရှှဲရှှဲ နဲ့ကနွော့လီးကို စုပထြားပြီး ဆရာမက ကနွော့အပေါကြိုခွလိုကပြါတယ်။ ပြီးတော့ကနွော့လီးနဲ့သူစောကဖြုတဝြကို တေ့လိုကပြှီးတော့ ဖြေးဖြေးချင်ြး ထိုငခြလွိုကပြါတယ်။ ဆရာမစောကဖြုတကြ အရညတ်ှရှေှဲနတောကတကြောင်း ကနွော့လီးကို တံတွေးသုတထြားလို့ကတကြောင်း ကနွော့လီးဟာ ဆရာမ စောကဖြုတထြဲကို လွောလွောရှူရှူ ဘဲဝငသ်ှားပါတယ်။ ပြီးတော့မှ ဖြေးဖြေးချင်ြး သှင်းလိုကထြုတလြိုကြ လုပပြါတော့တယ်။ ဆရာမအဖုတကြှီးနဲ့ အဲ့လို လုပပြေးနတေဲ့ အရသာကကောင်းလိုကတ်ာ ကနွော့လီး ကို ဆရာမအဖုတကြ ပီပီပြင် ငုံထားပြီး စီးစီးပိုငပျိုငန်ဲ့တောတ်ောကြို အရသာရှိလှပါတယ်။ အစမှာတော့ မှနမြှနကြလေး ထိုငထြ လုပန်ရင်ေး သှင်းထုတလြုပန်ရောက ခန နတေော့ အရှိနမြှနလြာပါတယ်။ ပါးစပကြလည်း အီး.အား အီး.အား နဲ့အသံတွထွကေလြာပါတယ်။ နောကတ်ော့ ကနွော့ ပုခုံးပေါြ လကလြှမ်းထောကပြှီး ကုံးကုံးကြီး သူ့အဖုတန်ဲ့ ကနွော့လီးကို အသားကုနဆြောင့ပြါတော့တယ်။
အသားအသားချင်ြးရိုကတ်ဲ့ အသံတွေ ကလည်း တဖြောင်းဖြောင်း ဆရာမ အောသ်ံကလည်း တအားအားနဲ့ သံစုံမှညန်ပေါတော့တယ်။ သိပမြကြာလိုကပြါဘူး ကနွော့လီး တချောင်းလုံးတွငမြက ကနွော့ တကိုယလြုံး ကြကသ်ီးတွထပြေီး ကနွော့လရညတ်ှေ ထိမ်းမနိုင် သိမ်းမရ ဆရာမ အဖုတ် ထဲကို ပန်းထွကြ သှားပါတော့တယ်။ ကနွောအြဲ့လိုပြီးသှားတဲ့အခွိနမြှာ ဆရာမက အရသာတွေ့ နတေုံးပါ။ မီးကုနရြမ်းကုန် ဆောင့န်တေုန်း ကနွောကြ ပြီးသှားပြီးလီးကပြော့သှားတော့ ဆရာမမှာ အားမလိုအားမရဖြစ်သှားပုံရပါတယ်။ ကနွောြ နားနတေုံးမှာ ဆရာမက ကနွော့ကိုဖကပြှီး တကိုယလြုံးကို ပြတသ်တပြေးနရင်ေးနဲ့ “သားက စိတကြို လှှတလြိုကတ်ာကိုး။ မိန်းမတွကေို လိုးရင် အဲ့လိုစိတကြို မလှှတပြဈလိုကဘြဲ ကိုယကြပြီးမသှားအောင် ထိမ်းထားရ တယကြှ။” “သားလည်း ထိမ်းတာဘဲဆရာမရဲ့၊ ဆရာမလုပတ်ာက ကောင်းလှန်းတော့ ဘယလြိုမှ မထိမ်းနိုငဘြဲ ထွကသ်ှားတာ၊ ဆရာမ မကောင်း လိုကဘြူးမို့လား၊ စောရီးနောဆြရာမ” “ကောင်းတော့ကောင်းပါတယ်၊ သိပပြှည့ပြှည့ဝြဝ မကောင်းလိုကတ်ာပါ၊ ရတယသ်ား၊ မင်းကခုမှ စလိုးတာဆိုတော့ဘယထြိမ်းနိုင်ဦးမှာ လည်း။
နောကဆြို ထိမ်းနိုငသ်ှားမှာပါ အဲဒီတော့မှကောင်းကောင်း ကြာကြာလိုးပေးနောြ၊ ကြားလား” “ဟုတကြဲ့ ဆရာမ” ဆရာမက အခန်းအပြငကြို ကိုယတ်ုံးလုံးကြီးထွကသ်ှားပါတယ်၊ ပြနဝြငလြာတော့ ဇလုံတလုံးနဲ့ ရယေူလာပြီး တဘကြ အသေးလေးနဲ့ ကနွော့တကိုယလြုံးကို နရောအနှံ့ ရဖတ်ေ တိုကပြေးပါတယ်။ မင်းဒီအတိုင်းပြနသ်ှားရင် စောကရြညအြနံ့တွနေဲ့ မင်းအမေ ရိပမြိသှား လိမ့မြယ်၊ ခုတော့ သန့သ်ှားပြီ ပြနလြိုကတ်ော့နောြ။ ဆရာမက ပြနတ်ော့ဆိုမှဘဲ ကနွော့လီးက ပြနမြာစ ပြုလာပြနပြါတယ်။ ကနွောကြ “ဆရာမ နောကတ်ခါလောကလြုပကြှည့ြဦးမယလြေ” “အမလေး၊ ကိုယတ်ောြ အခွိနကြိုလည်းကြည့်ြဦး၊ ငါးနာရီထိုးတော့မယ်၊ မင်းညီတွေ ညီမတွေ ပြနလြာတော့မယကြှ၊ နောကန်ေ့မှနောြ” ကနွောလြည်းအဲဒီနေ့ကတော့အဲဒီလောကန်ဲ့ဘဲ ပြနခြဲ့ရပါတယ်။ “ဝဝမေော” ဇောဇြောန်ဲ့ စလိုးခဲ့ရတဲ့ အဲဒီနေ့ကတော့ ကမွမှာ သူ့လကန်ဲ့သာ တခွီပြီးခဲ့ရပြီး သူ့လီးနဲ့ကတော့ မပြီးတပြီးနဲ့ဘဲကြနပေခြဲ့ရပါတယ်။ ဘာဘဲဖြစ်ဖြစ် ကိုယတ်အားလိုး ချင်န်တေဲ့ ကိုယ့တ်ပည့လြေးကို ကိုယကြိုယတ်ိုငလြိုးလိုကရြလို့ ကမွ တောတ်ောကြှီးကိုကြနပေခြဲ့ရပါ တယ်။
အဲဒီနေ့က သောကြာနေ့ဆိုတော့ အဲဒီညမှာ ကိုမွိုးကလည်း တခွီ ကောင်းကောင်း လိုးပေးပါသေးတယ်။ ကမွမှာ နေ့လယကြ ဇောဇြော့ြ ကိုလိုးထားတာကိုပြနမြှငရြောငန်ပြေီး အဲဒီညက ကိုမွိုးလိုးအပြီးမှာ သူ့ကိုပြနဆြှပေးပြီး အပေါကြ အသားကုနတ်ကလြိုးခဲ့ပါ သေးတယ်။ ကမွမှာတော့ နေ့ရောညရော ကောင်းကောင်း အလိုးခံလိုကရြတော့ နောကန်ေ့မှာ အိမအြလုပတ်ှကေို မမောနိုင် မပန်းနိုင် သီချင်ြး တဆိုဆိုနဲ့ ပြောပြွောကြှီးလုပန်လေို့ ကိုမွိုးကတောင် “ဟ၊ ငါ့မိန်းမ ဒီနေ့တယ် ရှှငန်ပေါလား၊ ထီတွဘောတွပေေါကရြငလြည်း မောင့ကြိုပြောဦးနောြ လွှိုမထားနဲ့” လို့ပြောယူရပါတယ်။ ကမွပေါကတ်ဲ့ထီက သူ့ကိုပြောလို့ဖြစ်တဲ့ထီမှ မဟုတတ်ာနော့။ နောကန်ေ့တွကေ စနေ၊ တနင်ျဂနှဆေိုတော့ဇောဇြော့ြ ကို စာမသငရြတဲ့ရကတ်ှပေါ။ ကမွကတော့ ကိုမွိုးရှိနလေို့ နှစ် ညလုံး အလိုးခံရလို့ အဆငပြှနပေမေေဲ့ ဇောဇြော့မြှာတော့ မနေ့ကမှ သောကဖြူး လိုကတ်ဲ့ ဆားငံရကေို တအားသောကခြငွန်ပေုံပါဘဲ။ စာမသငရြပမေဲ့ တနကေုန် ကမွတို့အိမကြိုဘဲ ဝငလြိုကထြှကလြိုကြ ကမွ ကလေးတွနေဲ့ ကစားလိုကန်ဲ့ ကမွဆီက အခွင့အြရေးများရမလားလို့ သူ့ခမွာ ကြိုးစားနရှောပါတယ်။
ကမွလည်း ကမွကို မစို့မပို့ လုပခြဲ့ တဲ့သူ့ကို ဒါဏပြေးတဲ့အနနေဲ့ ဒီအတိုင်းဘဲကြည့်န်လေိုကပြှီး စိတထြဲကတော့ကြိတရြီနလေိုကပြါတယ်။ သူ့ခမွာတောတ်ောသ်နား ဘို့လည်း ကောင်းပါတယ်။ ကမွကိုခိုးကြည့်လြိုကြ ကိုမွိုးကို ခိုးကြည့်လြိုကြ နဲ့၊ သူ့ကိုနဲနဲသနားသှားတာနဲ့ ကိုမွိုး အိမထြဲမှာရှိတုန်း လှဈကနဲ နို့ကို တခါ အဖုတကြိုတခါ လှနပြှပေးလိုကပြါတယ်။ အဲဒီလိုလည်းပြလိုကရြော သူအိမကြိုပြေးတော့တာပါဘဲ။ ဂွင်းပြေးထုတာဘဲဖြစ်ပါလိမ့ြ မယ်။ စနေ၊တနင်ျဂနှေ နှစ် ရကလြုံး ကမွတပည့လြေးကို ကလိခဲ့ပြီးတော့ သူရောကမွပါစောင့စြားနခေဲ့တဲ့ တနင်ျလာနေ့ကို ရောကလြာ ပါ တော့တယ်။ အဲဒီနေ့ကြောင်းကပြနလြာတာနဲ့ ကမွထမင်းစားလို့တောငမြပြီးသေးဘူး သုတကြနဲ သူရောကြ လာပါတယ်။ “ဟဲ့ငဇောြ၊ ဝီရိရ ကောင်းလိုကတ်ာ၊ ထမင်းကောစားခဲ့ရဲ့လား” “စားခဲ့ပါတယ် ဆရာမရဲ့” ဇောဇြောကြ ကမွထမင်းစားနတေဲ့ နားမှာလာထိုငပြါတယ်။ ပြီးတော့ကမွကို နောကကြနဖကေပြှီး “ဆရာမရယ်၊ သားမနေ့က တနေ့လုံးနလေို့မရဘူး၊ ဆရာမကိုဘဲ အရမ်းဟိုဟာဖြစ်နတော” “ဟဲ့ဘယဟြာဖြစ်နတောတုံး၊ ရှငရြှင်းပြောပါဟဲ့”။
“ဆရာမကလည်း၊ ဟိုနေ့ကလို လိုးချင်န်တောကိုပြောတာဗွ” “ဟင်းဟင်းဟင်း..ကောငလြေးက ကြိုကန်ပြေီပေါ့လေ၊ ဟုတလြား” “အင်းပေါ့ဆရာမရဲ့၊ ဆရာမမှာက အနကြယမြွိုးရှိသေးတယ်၊ သားမှာက ဘယသ်ူမှ မရှိဘူးလေ၊ ဆရာမ အနကြယမြွိုးနဲ့လိုးဖြစ်သေးတယ် မို့လား” “အင်းပေါ့၊ ကိုယ့ယ်ောင်ျကြား စနတနေင်ျဂနှလေေး အားတုန်းလိုးရတာကို” “အနကြယမြွိုးလိုးတာကောင်းလားဟင်၊ ဆရာမ” “အင်း၊ ကောင်းတယ်၊” “သားလဲ ဒီနေ့ကောင်းကောင်းလိုးပေးမယန်ောြ၊ ဆရာမ” “အေးပါ၊ ကြည့်သ်ေးတာပေါ့၊ ခုတော့ ဆရာမ ထမင်းစားပရစေဦး၊ သှား မင်း စာအုပတ်ှေ ထုတထြားနှင့ြ၊ စာသငတ်ာတော့ရပလြို့မဖြစ်ဘူး နောြ” ဇောဇြောြ စာအုပတ်ှပြငေဆြငန်တေုံး ကမွလည်း ထမင်းစားတာ လကစြသပပြှီး နောကဖြေးဝငခြဲ့ပါတယ်။ နောကဖြေးမှာ ကမွ အဖုတကြို အဖုတဆြေးတဲ့အရညန်ဲ့ သသခွေောခွာဆေးလိုကပြါတယ်။ တနကေုနကြွောင်းမှာ ပငတ်ီဝတထြားပြီး သေးတွဘောတွပေေါကထြားတော့ အောင်းပြီး ကမွအဖုတကြှီး နံနမှောစိုးလို့ပါ။ ဒီနေ့ ကမွတပည့လြေးကို သငခြန်းစာ အသဈတကပြေးဘို့လည်းရှိတော့ ကမွအဖုတကြ နံနလေို့ မဖြစ်ဘူးလေ။
ပြီးတော့ စပန့ဘြောင်းဘီတိုလေးနဲ့ စွတကြယွဂြွိုင်းပြတကြိုလဲဝတပြှီး အိမရြှေ့ထွကလြာခဲ့ပါတယ်။ ဇောဇြောကြ ကမွကို မှငတ်ာနဲ့ သူ့စာလုပလြကစြကို ရပလြိုကပြါတယ်။ ကမွလည်းသ့ူကို လကဆြှဲထူပြီး အခန်းထဲကိုဆှဲခေါလြာခဲ့ပါတယ်။ အခန်းထဲ ရောကြ တာနဲ့ ဇောဇြောကြ မနေ့ကသငပြေးထားသလို ကမွကို စ နမ်းပါတယ်။ ကမွနှုပခြမ်းကို တဝကြီးနမ်းပြီတော့ သူက ကမွ အပေါြ စွပကြယွြ ကို မ ခွှတလြိုကပြါတယ်။ ပြီတော့ ကမွကို မတတ်တအြတိုင်းထားပြီးသူက ကုတငပြေါမြှာ ထိုငခြလွိုကပြါတယ်။ အဲဒီတော့ ကမွနို့နဲ့ သူ့ပါးစပတ်တန်းတည်းဖြစ်သှားပြီး ဇောဇြောကြ ကမွနို့ကို စပြီးစို့ပါတော့တယ်။ သူ့လကတ်ှကေ ကမွခါးကိုသိုင်းဖကြ ထားပြီး သူကနို့ကို ဘယတ်လှည့ြ ညာတလှည့ြ အသအချောကိုစို့ပါတော့တယ်။ အရငခြေါကကြ နို့သငခြန်းစာ လုံးဝမရောကခြဲ့ပမေဲ့ အခု ကမွ တပည့ကြ ဆရာထကြ တပည့လြကစြောင်းထကပြှနပေါတယ်။ နို့ကိုတောတ်ောကြှာကြာစို့နတေော့ ကမွနို့ အတွင်းထဲကရော ဆီးခုံနား ကပါ ယားကြိကြိဖြစ်လာပြီး ကမွ အဖုတထြဲကလည်း အရညတ်ှစေိမ့ထြှကလြာပါတယ်။
သူက ခနထပစြို့ပြီး မတတ်တထြရပ် လိုကပြှီး ကမွကို ကုတငပြေါြ အသာလေးတွန်းပြီးထိုငခြိုင်းလိုကပြါတယ်။ ပြီးတော့သူကကုတငအြောကမြှာငုတတ်ုတထြိုငလြိုကပြါတယ်။ အဲဒီအခွိနထြိ ဇောဇြောြ အဝတအြစားလုံးဝမခွှတသ်ေးပါဘူး။ ကမွကလည်းဘာမှ မပြော ဘာမှမလုပဘြဲ သူ့စိတကြူးနဲ့သူ့ကိုလှှတပြေး ထားလိုကပြါတယ်။ ကုတငအြောကမြှာ ထိုငပြှီးတော့ သူက ကမွ ခွထေောကန်ှဈချောင်းကို ခွကငွြေးဝတကြနဆေုတကြိုငပြှီး ဆှဲထောင် လိုကပြါတယ်။ ကမွက နောကကြိုလနမြကသွှားရအောငန်ောကဘြကကြို လကန်ဲ့ထောကထြားလိုကပြါတယ်။ ပြီးတော့ သူက ကမွ ခွထေောကြ နှစ်ချောင်း ကို ဖြဲလိုကပြှီး ကမွအဖုတကြို စပြီးနမ်းပါတယ်။ နောကတ်ော့ သူ့လွှာနဲ့ကမွအဖုတကြို စပြီးယကပြါတော့တယ်။ ကမွ အစီအစဉကြ သူ့ကို ဒီနေ့ အဖုတယ်ကတ်ဲ့သငခြန်းစာတကပြေးမလို့ဟာကို သူက ကမွထကကြိုကြောန်ပေါတော့တယ်။ ကမွလည်း ပြောပြွောြ ကြီး အယကခြံရတော့တာပေါ့ရှင်။ “ရှီး…အီး….ရှီး.. ကောင်းတယ် သားလေးရယ်၊ တောလြိုကတ်ာ…. အား….ယကြ…ယကြ နာနာလေးယကပြေး” ဇောဇြောကြ ကမွအဖုတကြို။
အပေါအြောကြ စအိုဝကနေ ဆီးခုံထိ ဆှဲဆှဲ ယကပြေးပြီး ခနနတေော့ ကမွရဲ့စောကစြေ့ကို လွှာနဲ့ ခပပြေး ပြနပြါတယ်။ ပြီးတော့ ကမွအဖုတ် အတွင်းထဲကို သူ့လွှာကို ထိုးထည့ပြှီးတော့ ကမွကို လွှာနဲ့လိုးပြနပြါတယ်။ အဲဒီလိုလိုးတာက ခုန အစေ့ကို ယကသ်လောကမြကောင်းလို့ ကမွက သူ့ခေါင်းကို အသာလေး ကမွဘကဆြှဲလိုကပြှီး သူ့လွှာကမွ စောကစြေ့နားရောကတ်ော့ မှ လှှတပြေးလိုကပြါတယ်။ သူကလည်း တထွာပြရင် တတောငမြှငတ်ဲ့ကလေးပါ။ ကမွကြိုကမြှန်းသိတော့ ကမွ စောကစြေ့ကိုနောကပျိုင်း ပို ဦးစားပေးပြီးယကပြါတယ်။ အား……..ကလေးရေ… အစေ့ကို ဖိဖိပြီးယကပြေးစမ်း၊ အင်း… ဟုတတ်ယ် အဲဒါမွိုး၊ အား.. ယကြ၊ယကြ၊ ဖိယကြ၊ အား..အား…အား… ကောင်းတယ် ငဇောရြဲ့အား…..ကောင်းလိုကတ်ာ..ရှီး…..ကမွမှာ ကောင်းလှန်းလို့ အဖုတထြဲက စောကရြညတ်ှကေ ပြကကြနဲ ပြကကြနဲထွကန်ပေါတော့တယ်။ဒါကိုကမွတပည့လြေးက မရှံမရှာ ယကန်တောသူ့မကြန်ှာတခုလုံးလည်းကမွစောကရြညတ်ှနေဲ့ ရှဲရှဲ စိုနပေါတော့တယရြှင် သိပမြကြာလိုကပြါဘူး ကမွစောကခြေါင်းထဲမှာ အရမ်းယားလာပြီး တကိုယလြုံးကြကသ်ီးတွေ ဖြင်းကနဲဖြင်းကနဲ ထလာပါတယ်။
အကြောပေါင်းတထောင် စိမ့န်အေောငကြောင်းတယ် ဆိုတာ ဒါမွိုးကိုဆိုတာဖြစ်ပါလိမ့မြယ်။ ဇောဇြောကြ ဒီလောကန်ဲ့ မရပသ်ေးဘဲ သူ့လကည်ှိုးကို ကမွစောကဖြုတထြဲကို ထိုးထည့လြိုကပြါ တယ်။ သူ့လကည်ှိုးကို ပကလြကလြေးထားပြီး ကမွအဖုတကြို လကည်ှိုးနဲ့လိုးပါတော့တယ်။ တခွိနထြဲမှာဘဲ သူ့ပါးစပကြ ကမွစောကစြေ့ ကို စုပပြေးထားပြီး လွှာကလည်း စောကစြေ့ကို မနားတမ်း ကလိနပေါတယ်။ ခနနတေော့ လကည်ှိုးတချောင်းနရောမှာ လကခြလညပြါ ပေါင်းပြီးနှစ်ချောင်း ဆကလြိုးပါတယ်။ သူ့ လကတ်ချောင်းနဲ့ နဲနဲလေး အားမရဖြစ်လာတဲ့အခွိနမြှာဘဲ နှစ်ချောင်းဝငလြာတော့ ကမွမှာ ကောင်းပြီးရင်းကောင်းနရပေါတော့တယ်။ ကမွတပည့လြေးက ကမွလိုအပတ်ဲ့အခွိနမြှာ ကမွ မပြောရဘဲနဲ့ကို ဘာလိုတယဆြိုတာကို အလိုလိုသိနသလေိုပါဘဲ။ အဲဒီအခွိနပျိုင်းလေးမှာဘဲ ကမွ စောကဖြုတ် ဟိုး အတွင်းထဲကနေ လှိုင်းလုံးတလုံး တလိမ့လြိမ့ြ တကလြာ သလိုမွိုး လှိုကကြနဲ လှိုကကြနဲ ဖြစ်လာပြီး ကမွအသိထဲမှာ ဘာမှမရှိတော့ဘဲ ကောင်းလှန်းမက ကောင်းလာပြီးတော့ အား..အား.. ကောင်းတယ်…ကောင်း…. သပေါပြီ… အား…အား…။
ယားလည်းယား ကောင်းလည်းကောင်းလှန်းလို့ ကမွဖငကြှီးက အပေါကြို ဆတကြနဲ၊ဆတကြနဲ ကြှတကလြာပြီး ကမွတကိုယလြုံး တုံတကလြာပြီး ပြင်းပြင်းထနထြနကြို ပြီးသှားခဲ့ရပါတော့တယ်။ ဒါပမေဲ့ ဇောဇြောကြ ကမွ အဖုတကြို လုံးဝ အလှတမြပေးသေးဘဲ လကကြ လည်း အထဲမှာ ဆကကြလိနေ ပါးစပကြလည်း စောကစြေ့ကို အဆကမြပြတဆြကစြုပန်လေို့ ကမွမှာ သူ့ခေါင်းကို အတင်း တွန်းထုတပြှီး ကမွအဖုတကြိုလည်းသူ့လကန်ဲ့ဝေးရာကို အတင်း ဆှဲခွာလိုကရြပါတော့တယ်။ လုပပြေးနတောက သူဖြစ်ပမေဲ့ ကမွမှာ မောပြီး အသကကြိုတောငမြနဲရှိုကရြှိုကပြှီးရှူနရပေါတယ်။ သအေောငကြောင်းတယဆြိုတာ ဒါမွိုးဘဲဖြစ်မှာပါ။ ကမွဘဝတလွောကလြုံးကိုမွိုး တယောကတ်ည်းရဲ့အလိုးကိုဘဲခံခဲ့ရဘူးပါတယ်။ ကိုမွိုးက နည်းမွိုးစုံ ပုံစံမွိုးစုံနဲ့ လိုးပေးခဲ့လို့ အရသာမွိုးစုံရခဲ့ဘူး ကောင်းခဲ့ဘူးပမေဲ့ ခိုးစားရလို့လားတော့မသိပါဘူး ဒီနေ့ ရတဲ့အရသာမွိုး ကောင်းတဲ့ကောင်းခွင်းမွိုးကိုတော့ လုံးဝမမီပါဘူး။ “ဇောဇြောြ” ကနွောကြ ဆရာမ အမောပြအေောငခြနစောင့န်လေိုကပြှီးကနွော့ ဘောင်းဘီနဲ့ တီရှပကြို ခွှတလြိုကပြါတယ်။
ဆရာမ အသကရြှူနဲနဲ မှနလြာတော့သူ့ခွထေောကကြိုပြနဆြှဲယူပြီးသူ့ကိုယလြုံးကို ကုတငစြောင်းဘကပြှနဆြှဲလိုကပြါတယ်။ သူကလည်း ဘာမှမပြောဘဲ အလိုကသ်င့ပြါလာပါတယ်။ ကနွောကြ ဟိုတနေ့က ကခွဲ့တဲ့သိကျခာ ကိုပြနဆြယရြဦးမှာမို့ အစွမ်းကုနကြွိုးစားနရတောပါ။ ပြီးတော့ ဆရာမယောင်ျကြားကလည်း ဆရာမကို အလိုးကောင်းတယဆြိုတော့ သူ့ထကမြသာရင် ရရှညေမြှာကနွော့အတွကလြှယမြှာ မဟုတပြါဘူး။ ခုအခွိနမြှာ ကနွော့လီးကြီးကလည်း ဆရာမကိုလိုးဖို့ လုံးဝ အဆငသ်င့ဖြစ်နပြေီး မာတောငန်ပေါပြီ။ ကနွောကြ ဆရာမပေါငန်ှဈချောင်းကို ဘေးကိုဆှဲဖြဲလိုကပြှီးတော့ စောကရြညတ်ှနေဲ့ ရှှဲရှှဲစိုနတေဲ့ သူ့ရဲ့ စောကဖြုတကြှီးကို မကမြကမြောမော ကိုကြည့်လြိုကပြါတယ်။ ဖေါင်းကား ဖြူဖြေးပြီး ဟတတ လေးဖြစ်နတေဲ့ စောကဖြုတတ်ခုဟာ ဘယလြောကမြကမြောစရာကောင်းလည်းဆိုတာတော့ ကြုံဘူးမှဘဲ သိနိုငပြါလိမ့ြ မယ်။ ကနွောကြ ကနွော့လီးကိုလကန်ဲ့ဆုပကြိုငလြိုကပြှီး ဟ တတလေး ဖြစ်နတေဲ့ ဆရာမရဲ့ စောကဖြုတအြကြဲကြောင်းတလွှောကြ ဖြေးဖြေး လေးပြတဆြှဲပေးလိုကတ်ော့ ဆရာမဟာ ဟင်းကနဲ ဖြစ်သှားပြီး။
သူ့အောကန်ှုတခြမ်းကို အပေါသ်ှားနဲ့ ဖိကိုကထြားလို့ မကြလြုံး လေး မပြင့တ်ပြင့န်ဲ့ ကနွော့မကြန်ှာကို စိုကကြှည့န်ပေါတယ်။ ကနွော့လီးကလည်း ဆရာမရဲ့စောကဖြုတပြေါမြှာ တာဝနထြမ်းဆောငန်ေ ပါပြီ။ အပေါအြောကြ ဖိဆှဲပေးနရင်ေးက တခါတခါမှာ အဖုတထြဲကို ဒဈ တဝကလြောကဝြငအြောင် ဖိသှင်းသှင်းပေးလိုကြ စောကစြေ့ကို လီးထိပန်ဲ့ ဖိပြတလြိုကအြထဲကိုဒဈတမှုပစြာလောကြ သှင်းပေးလိုကန်ဲ့ လုပပြေးလိုကတ်ော့ ဆရာမမှာ အသကရြှူမှနလြာပြီး “သားရေ၊ ဘယလြိုတွလေုပန်တောလည်း၊ ကောင်းလိုကတ်ာ၊ ဆရာမကို သအေောငသ်တန်တောလားဟင်” ဆိုပြီး သူ့တကိုယလြုံးမှောကကြှှ မှောကကြှှ ဖြစ်လာပြနပြါတယ်။ “သားလေး၊ တောပြါတော့သားလေးရယ်၊ ဆရာမကို ဆကမြနှိပဆြကပြါနဲ့တော့၊ မင်းလီးကြီး တဆုံးထည့လြိုကပြါတော့နောြ၊ ဆရာမ မနနေိုငတ်ော့ဘူး၊ လုပပြါသားရယ်၊ လိုးပါတော့နောြ” ကနွောလြည်းဆရာမကတောင်းပနန်တေော့ ကနွော့လီးကြီးကို ဆရာမစောကဖြုတကြှီးထဲကို ဖြေးဖြေး၊ ဖြေးဖြေးနဲ့ တဆုံးထိထိုးသှင်း လိုကပြါတော့တယ်။
“အီး….ကောင်းလိုကတ်ာ….အောငမြလေး.. အမရေေ ကောင်းတယအြမရေဲ့”။ဆရာမက အဲ့လို သူ့အမကေိုတနတေုံး ကနွော့မှာ ဆရာမအဖုတကြို မှနမြှနကြှီးစ လိုးပါတော့တယ်။ ကနွောလြိုးနတေုံး ဆရာမကလည်း အငှိမမြနဘေဲ သူ့ခွထေောကကြိုသူကိုယတ်ိုငခြှကငွြေးဝတကြနလှမြေးဆှဲထားပြီး အောကကြနေ သူ့စောကဖြုတကြှီးနဲ့ကနွော့လီးကို ကော့ကော့ထိုးနပေါတယ်။ ကနွော့ကအစောင့ြ သူ့ကအကော့နဲ့ တိုငမြင် မှနမြှနန်ဲ့ ကနွောတ်ို့နှစ်ယောကြ စည်းခကြည်ီညီ နဲ့ တောတ်ောြ ကြာကြာလိုးပြီးတော့ဆရာမက သူ့ရဲ့ကော့ရှိနကြို ပိုအရှိနမြှှင့လြိုကပြှီး အားကိုလည်းပိုတိုးလိုကပြှီးတအားစောင့ထြိုးလာပါတယ်။ ကနွောလြည်း သူ့အရှိနန်ဲ့လိုကအြောင် အသားကုနကြိုစောင့စြောင့လြိုးပြဈလိုကပြါတယ်။ “အား….အီး…အမလေး…သပေါပြီ..ကောင်းလိုကတ်ာ၊ လိုးပါ…လိုးပါ…. စောင့ြ… အသားကုနစြောင့ြ… အီး..အီး… လိုးပြဈ၊ စောင့လြိုး.. စောင့လြိုး… အမလေး… အမရေေ… ကောင်းလှန်းလို့ပါ၊ သားရေ လိုး၊ လိုး၊ လိုးပါသားရယ်၊မရပလြိုကပြါနဲ့” သူအောလြေ၊ ကနွောကြ အားကုနစြောင့လြိုးလနေဲ့ ကနွောလြည်းတောတ်ောမြောနပေါပြီ။
ဒါပမေဲ့ ဒီနေ့အဖို့ကတော့ ကနွောသ်ချင်ြေ သေ သှားပါစေ လုံးဝမခနွဘြဲကို အားကုနလြိုးမှာပါ။ကနွောြ ကုတငအြောကကြနေ မတတ်တစြောင့န်ရတော ကြာလာတော့ ပုံစံတမွိုး ပြောင်း ပြီး ကနွော့ညာခွထေောကကြို ဆရာမရဲ့ ဘယခြှထေောကပြေါခြှကြောလြိုကပြှီး အပေါစြီးကထပပြှီး ဖိဖိပြီးစောင့လြိုးပေးလိုကပြါတယ်။ ဒီတခါတော့ကနွောတ်ို့နှစိယောကကြ နဲနဲလေး ဘေးတိုကပြုံစံဖြစ်သှားပြီး ကပကြွေးလို ဖြစ်သှားပါတယ်။ အခုနက နဲနဲခံနတေဲ့ ဆရာမရဲ့ တငပြါးက အသားတွလည်ေး လှတသ်ှားပြီး ဆရာမဆီးခုံနဲ့ ကနွောဆြီးခုံ သသခွေောခွာကိုထိလာပြီး စောင့ရြတာလည်း အရမ်းကို ကောင်း လာပါတယ်။ အသားချင်ြးရိုကသ်ံကလည်း အကယွကြှီးကိုထွကလြာပါတယ်။ ဒါပမေဲ့ ဒီအခွိနမြှာ ကနွောတ်ို့နှစ်ယောကြ စလုံး ဘာကိုမှ ဂရုမစိုကန်ိုငတ်ော့ပါဘူး။ ကနွောကြလည်းဆရာမကိုခုလို အကြာကြီးလိုးနိုငအြောင် ခုန ဆရာမ ထမင်းစားနတေုံးက စာကြည့်ြ စားပြဲမှာ ဂွင်းတခါထုထားတော့ ဆရာမကို အကြာကြီးလိုးနိုငန်ပေါတယ်။ ဆရာမမှာတော့ အောကကြနေ နိဗျဗါနကြို ဘယန်ှဈကြိမရြောကြ နလည်ေးမသိတော့ပါဘူး။
နှစ်ယောကသ်ား ခွှေးတွကလေည်းရှှဲ မောကလည်းမောနဲ့ တောတ်ောလြေးကြာလာတော့ ကနွောလြည်း ပြီးချင်သ်လိုလိုဖြစ်လာပါတယ်။ကနွော့လီးတချောင်းလုံး တင်းလာပြီး သံချောင်းလို တအားမာလာပါတယ်၊ အဲဒီလိုကနွော့လီးက မာလာလေ ဆရာမရဲ့ မကြလြုံးကလည်းပြူးလာပြီးတော့ ကနွော့ကို အောကကြ ပိုပြီးအရှိနပြှင်းပြင်းနဲ့ပြနစြောင့ပြါတော့တယ်။ အံကို လည်းကြိတထြားပြီး ရငခြေါင်းသံကြီးနဲ့ “အီး…အီး….အီး….အီး…” နဲ့အောန်ပေါတော့တယ်။ ကနွောလြည်း တတန်ိုငသ်လောကြ ထိမ်းထားပြီးမထိမ်းနိုငတ်ော့တဲ့ နောကဆြုံးအခွိနရြောကတ်ော့မှဘဲ ရှိသမွှ အားတွေ အကုနသ်ုံးပြီး ဖိစောင့ခြလွိုကပြှီး ကနွော့လရညတ်ှကေို ဆရာမစောကဖြုတထြဲ ပန်းထုတလြိုကပြါတော့တယ်။ ပြီးတော့ တောြ တောကြှာတဲ့အထိ ဒီအတိုင်း လီးကို စောကဖြုတထြဲကမထုတဘြဲဖိသှင်းထားလိုကပြါတယ်။ ကနွောတ်ို့နှစ်ယောကစြလုံး တယောကလြီး နဲ့ တယောကစြောကဖြုတ် အတင်းဆှဲကပထြားပြီး ဆန့င်ငဆြန့င်င် ဖြစ်နတောဘဲ တောတ်ောကြှာပါတယ်။ အဲဒီအရှိနင်ှိမသ်ှားတော့မှ။
ကနွော့လီးလည်း ပြော့ခွသှေားပြီး ဆရာမစောကဖြုတထြည်းက ဆှဲမထုတရြဘဲ အလိုလို ထွကလြာပါတော့တယ်။ အဲဒီတော့မှ ကနွောြ လည်း ဆရာမ ဘေးမှာ ပစ်လဲှခလွိုကပြါတယ်။ဆရာမက ကနွော့ကို ဖကထြားပြီး “သားလေးရယ်၊ ကောင်းလိုကတ်ာ၊ ဘယလြိုကောင်းမှန်းကိုမသိဘူး၊ မင်းက ဆရာမရဲ့ဆရာဖြစ်သှားပြီ သိလား”။“အနကြယမြွိုး လိုးတာနဲ့ ဘယလြိုနလေဲဟင်” “အိုး၊ ဘာမှမဆိုငဘြူး၊ ဒါကိုမှလိုးတယခြေါတ်ာ၊ မင်းလိုကောင်းအောငဘြယသ်ူမှလိုးနိုငမြှာမဟုတဘြူးသိလား” အဲဒီနေ့ကတော့ ကနွောတ်ို့စာမသငဖြစ်ပါဘူး၊ နာရီဝကလြောကန်ားပြီတော့ နောကတ်ခွီ၊ ပြီးတော့နာရီဝကလြောကန်ားပြီးတော့ နောကတ်ခွီနဲ့ စုစုပေါင်း လေး ခွီ လိုးဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။ ဒါပမေဲ့ နောကန်ေ့တွမှောတော့ဆရာမက စည်းနဲ့ကမ်းနဲ့ လိုးစပေါတယ်။ စာမသငခြငတ်ခွီ၊ ပြီးရင် စာသင်၊ ပြနခြါနီးတခွီ တနေ့ကို နှစ် ခွီဘဲ အလိုးခံပါတယ်။ ဆရာမကတော့ စနတနေင်ျဂနှမှာ အနကြယမြွိုးကလိုး။
ကနွတ်ဲ့နေ့တွမှော ကနွောကြလိုးနဲ့ ကောင်းကောင်းကြီးဇိမတ်ှေ့နပေါတော့တယ်။ထူးဆန်းတာက ဆရာမကို လိုးလိုးပြီးစာသငရြတော့ စာတွလည်ေးပိုအရလှယပြှီး ညာဏလြည်းပိုကောင်းလာသလိုပါဘဲ။အဲဒီနှစ်က ဆယတ်န်းကို ကနွောြ ဂုဏထြူး ငါးဘာသာနဲ့အောငခြဲ့ ပါတယ်။ တဈ၀ တန်းအောငပြှီးကနွောြ ဆေးတကန်တေဲ့ အခွိနမြှာတော့ ဆရာမကို အရငလြောကမြလိုးဖြစ်တော့ပါဘူး။ ကနွောကြ တနကေုန် ကြောင်းတကန်ရပြေီး ပြနလြာတဲ့အခါ ဆရာမတို့အိမမြှာ မိသားစုကစုံနပေါပြီ။ ကနွော့မှာလည်း ကြောင်းမှာ စောတ်ပြရပြေီး သူ့ကို ဝါးနရတေော့ အဆငပြှနပေေါတယ်။ ကနွော့ လကြဦးဆရာမကိုတော့ ကနွော့ကြောင်း ပိတတ်ဲ့ရကတ်ခွို့မှာတော့ ရံဖနရြံခါလောကဘြဲ လိုးဖြစ်ပါတော့တယ်။ ဒါပမေဲ့ ဒီသငခြန်းစာတွေ ပထမဦးဆုံးသငပြေးခဲ့တဲ့ ကနွော့ ဆရာမ ဒေါဝြဝမေောရဲ့ ကြေးဇူးကိုတော့ တသကလြုံး တ သသ သတိရနမေိပါတော့တယ်…..ပြီးပါပြီ။