အောစာအုပ်

ရမ္မက် ကျေးကျွန် (အပိုင်း ၁)

ရမ်မကျ ကြေးကြှန်
ရေးသားသူ – ထူးခွား

🏵️ အပိုင်း (၁) 🏵️

အင်းစကဇြာတလြမ်း ဖြစ်ပါသည်။ အင်းစကမြကြိုကသ်ူများ မဖတရြှုပါနှင့ြ။

ညို ကိုယ့စြိတကြိုယ် မလုံမလဲ ဖြစ်နတယ်ေ။ မောင့ကြို လည်း ဘယလြိုပြောရမှန်းမသိဘူး။ စိတတ်ှရှေုတထြှေးနတယ်ေ။ ဒီနှကြေောင်းပိတရြကအြတွင်း ဖြစ်ခဲ့တဲ့ အဖြစ်အပကြတ်ှေ က ညို့စိတရြောကိုယကြိုရော ပရကရြှာဖြစ်နရတေယ်။

ညို နဲ့ မောင် နဲ့က ဟိုကစြကူးကြောင်းသား ကထဲက သူငယခြငွြးဖြစ်လာကြတာ၊ နောကြ တကျကသိုလရြောကတ်ော့လည်း ဆကတ်ှဲဖြစ်၊ စာအတူတူလုပဖြစ်ရင်းက မှ ရီးစားဘဝကို ရောကခြဲ့ကြတာ။ အခု နှစ်ယောကစြလုံး က တကျကသိုလမြှာ နောကဆြုံးနှစ် ရောကန်ကြပြေီ ဆိုတော့ ညိုတို့ အနာဂါတကြ အလင်းရောငလြေး မှငန်ရပြေီလေ။ မောငကြ နိုငင်ံခွားထွကမြယလြို့ပြောတယ်။

ညိုက တော့ မသှားချင်ဘြူး။ ညို့မှာ နိုငင်ံခွား သှားဖို့ နနသေောသာ အခု ကြောင်းတကတ်ာတောငမြှ ဖဖကြေေော့ြ ကြေးဇူးကြောင့လြို့ ပြောရမယ်။ ဖဖကြေေောြ ဆိုတာက တကယတ်ော့ မမေေ့ရဲ့ နောကယ်ောကြွား လေ။ ညို ဟိုကစြကူး အရောကမြှာပဲ ဖဖေေ က ဦးနှောကသ်ှေးကြောပြတတ်ယဆြိုလား၊အဲဒါမွိုးနဲ့၊ ဆုံးသှားတယ်။ တကယကြ ဖဖကေေ ငယင်ယလြေး ရှိသေးတယ်။ သှေးတိုးတွေ ကိုလကစြထရောတွေ ရှိနတောတောင် ဆေးလိပန်ဲ့ အရကကြို မရှောငဘြူး အလုပကြှောင့ြ ဆိုရှယကြှောင့ဆြိုပြီး အကြောင်းပြပြီး ဆကလြုပန်တော ကြောင့ပြဲပေါ့။

မမေေ ကလည်း လခစားဘဝနဲ့အရှယကြ လည်းငယသ်ေးတော့ တပငလြဲ တပငထြူ ဆိုသလို ဖဖေေ့သူငယခြငွြး လူပျိုကြီး ကိုကိုကြော့ကြို ယူလိုကတ်ယ်။ ကိုကိုကြောကြ ပြဲရုံလုပင်န်းလုပန်တောဆိုတော့ ငှရေေးကြေးရေးလည်း အဆငပြှတယ်ေ။ နောကြ ဖဖေေ ရှိကတည်းက အိမမြှာ ဝငထြှကန်တောဆိုတော့ ညိုတို့ နဲ့က မိသားစုလိုပဲ ဖြစ်နတယ်ေ။ နောကတ်ော့ မမေေ နဲ့ ညို့ ကို ဖဖကြေေောကြ လိုလသေေးမရှိအောငထြားတယ်။

ပထွေးနဲ့ မတူ အဖအရေင်းလို ဖြစ်နတေော့ ညိုတို့လည်း တကယ့မြိသားစုလေးလို ဖြစ်လာခဲ့ကြတယ်။ နောကပျိုင်း သူ့ပြဲရုံလုပင်န်းက တိုးခွဲ့လာလို့ မမေေ ပါ အလုပကြ ထွကပြှီး ပြဲရုံတွမှော ကြီးကြပတ်ဲ့ အလုပလြုပလြာရတယ်။ ဖဖကြေေော့ြ ပြဲရုံတွကေ နယမြှို့ကြီးတွေ မှာပါ ရှိတော့ ခရီး ခနခန ထွကကြှရတာပေါ့။

ဒါပမေဲ့ ဘဝဆိုတာ ပြောစြရာကောင်းတဲ့ ဇာတလြမ်းလေးတွေ ထဲက လို အမြဲ ပြောစြရာမကောင်းပါလားဆိုတာကို၊ နှရောသီကြောင်းအားရကြ အခွိန် လေးအတွင်းမှာ ညို့ ဘဝ နဲ့ ရင်းပြီး အတွေ့အကြုံ ရခဲ့ရတော့တာပါပဲ။

အဲဒီနှစ် ညို့ ကြောင်းက ဖိုငန်ယ် မပြီးခငလြေးမှာပဲ ဖဖကြေေော့ြ ရနကြုနကြ ပြဲရုံမှာ ငှကြေေး ပြူနာတကန်လေို့ ဖဖကြေေောြ အလုပရြှုတန်တောနဲ့ မန်တလေးက ပြဲရုံ ကိဈစရှင်းဖို့ မမေေ က မန်တလေးကို ထွကသ်ှားရတယ်။ ညို စာမေးပြဲပြီးတော့ ဖဖကြေေောကြ လည်း အလုပကြိဈစ ပြူနာရှင်းပြီးသှားပြီ ဆိုတော့ မမေေ ရှိရာကို လိုကသ်ှားကြတယ်။

ညိုလည်း စာမေးပြဲ က ပရကရြှာတွေ ကြောင့ြ အခုမှ စိတလြှတကြိုယလြှတပြွောပြါးရတော့မှာပေါ့လေ။ မန်တလေးရောကတ်ော့ မမေေ က ဖဖကြေေော့ြ အလုပပြှူနာကို စိတပြူလို့ အဲဒီကိဈစပြလညေရြင် တရားစခန်းဝငမြယလြို့ အဓိဌာနထြားလို့ ဆိုပြီး စဈကိုင်းတောပြေါကြ ကြောင်းတခုမှာ တရားဝငမြယတ်ဲ့ ညို့ကိုပါ လိုကခြဲ့မလားခေါတ်ယ်။

ညိုက မန်းလေး သင်ျကြနပြွောရြမလားဆိုပြီး မောင် တားနတေဲ့ကြားက ထွကလြာတာဆိုတော့ မလိုကခြငွတ်ော့ဘူး။ မမေေ ကလည်း ပြောပါတယ်။ ဖဖကြေေောကြ ပြဲရုံအလုပရြှိသေးတော့ လိုကမြှာ မဟုတဘြူး၊ သမီးလညခြငွရြင် ဖဖကြေေောြ လိုကပျို့ပေးမယဆြိုတော့ အင်းဆိုပြီး မန်တလေးက ညိုတို့ အိမမြှာပဲ နခေဲ့လိုကတ်ယ်။ ညိုတို့က မန်တလေးမှာ လည်း အိမတ်လုံးရှိတယလြေ၊ မမေေ တို့ ဖဖတေေို့ အလုပကြိဈစနဲ့လာရင် နလေို့ရအောင်၊ ညိုတို့ မရှိခွိန် ဖဖကြေေော့ပြှဲရုံ က မကြန်ှာလှဲ တယောကကြ စောင့န်ပေေးတယလြေ။

အဲလိုနဲ့ သင်ျကြနရြောကတ်ော့ ညို က ဘာလုပရြမှန်းမသိဘူး တကယကြ မန်းလေး မှာ ညိုက သူငယခြငွြးမရှိဘူးလေ။ ဖဖကြေေောကြ သူလိုကပျို့ပေးမယ် ဆိုလို့လေ၊ တကယပြဲ အဲဒီနေ့မှာ ဖဖကြေေော့ြ မိတဆြှေ မိသားစု လားရှိုးဘကကြ ဂစွကြားနဲ့ ဆင်းလာတယ်။ သူတို့က မိသားစု က သားသမီးသုံးယောကြ။ မိန်းခလေး နှစ်ယောကြ ယောကြွားလေး တယောကြ အဖနေဲ့ အမေ ပေါ့။ အဲဒီလူကြီးက ကားမောင်းတယ် သူ့မိန်းမနဲ့ သားသမီးတွကေ မတတ်တရြပ်၊ ဖဖကြေေောန်ဲ့ ညိုတို့လည်း မတတ်တရြပပြေါ့။ ပထမတော့ တစိမ်းတွနေဲ့ ဆိုတော့ ရှိနန်သေေးပမေဲ့ နောကတ်ော့ ရင်းနှီးသှားပြီး ပြောစြရာ အရမ်းကောင်းတာပဲ။

တခုပဲ အဲဒီ ကောငလြေးက ညို့နားကို မသိမသာကပတ်ယ်။ ရတအေားပကတ်ဲ့ အခွိန် ဆို ပိုဆိုးသေးတယ်။ ညို့ကို ကာပေးသလိုနဲ့ ညို့အသားကို ရအောင် ထိလာတယ်။ သူ့ညီမလေးတွကေ လည်း ငယသ်ေးတော့ သိပသ်တိထား မိပုံမရဘူး။ ဖဖကြေေော့ကြို မသိမသာ အကဲခတလြိုကတ်ော့လည်း ဖဖကြေေောကြ ဟို အမွိုးသမီးနားမှာ ကပလြို့၊ သူ့ယောကြွားက ကားမောင်းနတယေလြေ။ သူနဲ့ ဖဖကြေေောန်ဲ့ က တခါနားတိုင်း သူတို့ ယူလာတဲ့ ဝီစကီပုလင်းထုတထြုတပြှီး မော့ကြတယလြေ။

ဖဖကြေေော့ြ မကြန်ှာကလည်း အရကကြှောင့လြား နရေောငကြှောင့လြားမသိ နီနတယ်ေ။ ညိုတို့က သဘကတ်ှေ ဦးထုပတ်ှေ နဲ့ ဆိုတော့ ကားလေးပေါမြှာ တယောကန်ဲက တယောကြ မကြန်ှာလောကပြဲ သချောမှငရြတာ၊ ဒါပမေဲ့ ညို့ မကြလြုံးတွေ က ကြံကြံဖနဖြနကြို ဖဖကြေေောြ ဟိုမိန်းမ ခါးလေးကို လှမ်းဖကလြိုကတ်ာကို မှငလြိုကမြိသေးတယ်။ ညို့စိတထြဲမှာ တမွိုးပဲ ဖဖေေ့ကြော့ကြို ဒေါပြတာလား ၊ မမေေ့ကို နောကကြရွင် ပြနပြှောလိုကရြမလား တအုံနှေးနှေးပေါ့။ ဒါပမေဲ့ ညို့နားကပန်တေဲ့ ဟိုကောငလြေးက တမွိုးလေ များသောအားဖြင့ြ ဖဖကြေေောတ်ို့ကို မေ့နပြေီး ကိုယ့အြနားကပန်တေဲ့ ကောငလြေးကို ပဲ သတိထားမိနတယ်ေ။

အခု နောကပျိုင်းမှာ မောငကြ လည်း နည်းနည်းကဲလာတယ်။ ညို နဲ့ မောငန်ဲ့ အတူတူ တနရောမှာ ထိုငကြှရင် မောင့လြကတ်ှကေ နည်းနည်းရဲလာပြီ။ ညို့ကိုလည်း ဟိုနရောကိုင် ဒီနရောကိုငန်ဲ့၊ ညိုလည်း သှေးနဲ့ကိုယ် သားနဲ့ ကိုယပြဲ၊ နည်းနည်းတော့ စိတထြတာပေါ့။ ဒါပမေဲ့ ဒါတွကေ မင်ျဂလာဆောငပြှီးမှ ပါလေ ဆိုတဲ့ မမေေ့ ဆုံးမ စကားကြောင့ြ ညိုလည်းထိန်းထားရတာပေါ့။ အခု ဖဖကြေေောြ ဟိုမိန်းမကြီးနား ကပကြပန်တောနဲ့၊ ဟိုကောငလြေး ညို့နားကပကြပန်တောက စိတထြဲ မှာ ဘာလိုလို ကြီး ဖြစ်နလေို့ ကိုယ့်ကြိုယကြိုတောင် နားမလညအြောင် ဖြစ်ရတယ်။

ညဘကကြတွော့ အဲဒီ မိသားစုက ညိုတို့ အိမလြိုကအြိပတ်ယလြေ။ ညိုတို့က ယာယီနယလြာရင် နတေဲ့ အိမမြို့ အိမကြ သိပလြည်း အခန်းအများကြီးမရှိဘူး ဧည့သ်ညခြန်းသေးသေးလေးကို သူတို့ ခလေးသုံးယောကြ အိပပြှီး ညို့ အခန်းကို ဖဖကြေေော့ြ သူငယခြငွြး လငမြယား အိပမြယပြေါ့။ ဖဖကြေေောကြ သူနဲ့ မမေေ နဲ့ အိပတ်ဲ့ အခန်းမှာ ညို့ကို လာအိပပြေါ့။ သူက အခန်းထဲက ပကလြကကြုလားထိုင် မှာ အိပမြယပြေါ့။ ညို့ကို ဖဖကြေေောရြဲ့ သမီးအရင်းလို့ပဲ လူတိုင်းက သိထားကြတော့ ဘာမှပြောစရာမရှိတဲ့ အစီအစဉပြေါ့။

တကယလြည်းညအိပတ်ော့ ညိုက မမတေေို့ လငမြယားအိပတ်ဲ့ ကုတငကြှီးပေါမြှာ တယောကထြဲ ဖဖကြေေောကြ ပကလြကြ ကုလားထိုငပြေါမြှာ ဇကကြွိုးပြီး တခေါခေါ ဖြစ်နပြေီ၊ ဖြစ်နမှောပေါ့ နေ့ခင်းတနေ့ ခင်းလုံး ဟိုလူကြီးနဲ့ အရကတ်ှေ ခထွားကြတာကိုး။ ညိုက ပထမ ဖဖေေ့ကြော့ြ ဟောကသ်ံနဲကရော ဒီနေ့ စိတတ်ှေ က ထွပြေားနတောနဲ့ ရော အိပမြပြောတ်ော့ ဖဖကြေေော့ဖြစ်နပေုံကြည့်ပြှီးသနားသှားတယ် မနကကြရွငတ်ော့ အုန်းလှဲနတေော့မှာပဲ ဆိုပြီး ဖဖကြေေော့ကြို လှုပန်ိုးလိုကတ်ယ်။

“.ဖဖကြေေောြ ကုတငပြေါမြှာ လာအိပ် အဲဒီမှာဆို ဇကန်ာတော့မယ်..”

“..အောြ အင်းအင်း ..ရတယ် ညိုလေး ညိုလေးကပြန်လေိမ့မြယ် အေးဆေးသှားအိပ်..”

“..ဟာ ရပါတယဆြို ကုတငကြှီးက အကယွကြှီးဟာကို လာလာ..”

ညို အတင်းဆှဲခေါလြို့ ဖဖကြေေောြ ယိုငတ်ိယိုငထြိုးနဲက ထလာပြီး ကုတငပြေါမြွာ ဘုန်းကနဲကို မှောကပြှီး အိပပြွောသ်ှားပြနတ်ယ်။ အဲဒါနဲ့ ညိုလည်းအိပယ်ာရဲ့ တခွား တဖကစြှန်းမှာ သှားပြီး အသာလှဲလိုကတ်ယ်။ မကြာပါဘူး နေ့ခင်းက ပငပြန်းထားတာနဲက မှေးကနဲ အိပပြွောသ်ှားတော့တယ်။

ညို့ကိုယပြေါမြှာ လေးလေးကြီး ဖိမိနတောမို့ ညိုအိပယ်ာက နိုးလာခဲ့တယ်။ အခန်းတခုလုံး မှောငပြိန်းနတယ်ေ။ တကယကြ အဲလို မနိုးခင် ညိုအိပမြကမြကန်တော။ ဘယကြနဘယေလြို မောငန်ဲ့ သှားတွေ့လည်းမသိဘူး၊ မောငကြ ညို့ကို ဟိုကိုငဒြီကိုငလြုပရြင်းက ညို့စိတတ်ှထလောတယ်။ အဲဒီအခွိနမြှာ မောငကြ ညို့ ပိပိလေးကို လာပြီးပြတန်တေော့ ညိုမခံနိုငတ်ော့ဘူး ညိုမောင့လြကကြို ဖယဖြစ်ဖို့ ဆှဲယူလိုကပြှီး မောင့ြ မကြန်ှာကို ကြည့်လြိုကတ်ော့ ဟင်၊ ဟိုကောငလြေး ဖြစ်နတယ်ေ။

အဲဒါနဲ့ ဟိုကောငလြေးကို တွန်းလှတဖြို့ ကြိုးစားရင်းနဲ့ ကောငလြေးက အတင်းဖိတော့ လန့န်ိုးလာတာ၊ အခု ညို့ကိုယပြေါမြှာလည်း လေးလေးကြီးပိနပြေီး ညို့မကြန်ှာ နားမှာ လပေူပူ မှုတထြုတန်တော ညို့ ပါးစပတ်ှကေို နမ်းဖို့ ကြိုးစားနတေဲ့ ပါးစပအြစုံက အရကန်ံ့တွေ ထွကန်တယ်ေ။ ဟင် ဖဖကြေေောြ။ ညို တအားရုန်းမိတယ်၊ ဒါပမေဲ့ ဘယအြခွိနထြဲက လနတ်ကန်မှန်ေးမသိတဲ့ ညို့ ဂါဝနန်ဲ့ ဘယအြခွိနထြဲက ကြှတသ်ှားမှန်းမသိတဲ့ အတွင်းခံဘောင်းဘီတို့ကြောင့ြ ညို့ ပိပိလေး အဝမှာ ပူပူနှေးနှေး အရာကြီးက ထိုးပြတန်တော ကို ခံလိုကရြတယ်။ ခုန က အိပမြကကြှောင့လြား၊ ညိုအိပန်တေုံးဆှထားလို့လား မသိတော့ဘူး ညို့ပိပိလေး မှာလည်း အရညတ်ှေ စိုလို့။

“.ဖဖကြေေောြ ဘယလြို အု အု…”

ညို့ပါးစပကြ အသံဘယလြိုမှ ထွကလြို့ မရတော့ပါဘူး၊ ဖဖကြေေောရြဲ့ ပါးစပတ်ှကေ ညို့ပါးစပကြို ဖိကပပြှီး ညို့လွှာလေးကို အတင်းစုပယ်ူနတယ်ေ။ ဖဖကြေေော့ြ ဒူးကြီးနှစ်လုံးက ညို့ပေါငလြေးနှစ်လုံးကို ဖြဲခွဲထားပြီး ညို့ပိပိအဝလေးထဲကို ပူပူနှေးနှေး အတနကြှီးက တိုးဝငန်ပြေီ။

“.အား…”

ညို နာလို့ ဖဖကြေေော့ြ ပါးစပထြဲကို အသံထွကအြောင် ငှီးလိုကမြိတယ်။ ညို ဘာလို့ တအားမအောမြိလည်း မသိပါဘူး။ မသိစိတကြ ညိုတို့ကို ဒီလို ပုံမွိုး သူများတွေ တွေ့သှားမှာ စိုးရိမမြိနလေို့လား၊ ဖဖေေ့ကြော့ြ လီးကြီးက ညို့ ပိပိလေးထဲကို အတင်းတိုးဝငလြာခဲ့ပြီ။

ညို့ပိပိလေး မှာ အရညလြေးတွေ ရှိနတောပဲ ကြေးဇူးတငရြတော့မယ်။ အား ညို့ဟာလေး ကြဲထွကတ်ော့မလိုပဲ။ ဖဖကြေေောကြ အရမ်းဆောင့မြထိုးထည့တ်ာတောင် ကြေးဇူးတငရြမလိုပဲ ဖြည်းဖြည်းချင်ြး နဈသှင်းလိုကတ်ာ ညိုအသကရြှုဖို့တောငမြေ့သှားတယ်။ ဖဖေေ့ကြော့ြ ဆီးခုံနဲ့ ညို့ဆီးခုံ နှစ်ခုတို့ ထိကပသ်ှားမှ ဖဖေေ့ကြော့ဟြာကြီး ညို့ဟာလေးထဲ အဆုံးထိ ဝငသ်ှားပြီ ဆိုတာ သိလိုကရြတယ်။အား ညို့တကိုယလြုံးကို ပြည့ကြပြန်တောပဲ။ မလှုပရြဲဘူး နာမှာ စိုးလို့။

ဖဖကြေေောကြ လည်း ဒီအတိုင်းပဲ ဖိကပထြားပြီး မလှုပပြဲနဲ့ အကြာကြီးနနတေယ်ေ။ ညို့ဟာလေး အတွင်းက ဖြည်းဖြည်းချင်ြး နာတာ လွှော့လာသလိုပဲ ဖဖကြေေောြ ရဲ့ အသာ မာကစွကြစွတ်ှနေဲ့ ယောကြွားကြီးတယောကရြဲ့ အနံ့ နဲ့ အတွေ့အထိတွကေ လည်း ညို့စိတတ်ှကေို တမွိုး ဖြစ်စခေဲ့တယ်။

ညို့ဟာလေးထဲက အရညစြိမ့ကြလွာသလိုပဲ ခံစားရတယ်။ ဖဖကြေေောလြည်း သိပုံပဲ သူ့ဟာကြီးကို ဖြည်းဖြည်းလေး ဆှဲထုပလြိုကတ်ယ် ညို့အဖုတဝြနားက ထွကကြာနီးကတွော့ ညို့ ရငထြဲ ဟာကနဲ ဖြစ်သှားလို့ ဖဖကြေေော့လြကမြောင်းတွကေို လှမ်းဆုပကြိုငလြိုကမြိတယ်။ ဖဖကြေေော့ကြောငကြှီးက ညို့ပိပိလေးထဲက မထွကသ်ှားပဲ အထဲကို ပြနတ်ိုးဝငလြာခဲ့တယ်။

……………………………………………………………………………………………………………….

“..အား…”

ညို့ ပိပိလေး ကို ပြည့သ်ိပသ်ှားပြီး စပဖြှင်းဖြင်းလေး ရှတနဲက ဖြစ်သှားလို့ ညို့ပါးစပကြ အသံထွကသ်ှားမိတယ်။ ဖဖကြေေော့ြ လီးကြီးလည်းတုံ့ကနဲ ရပသ်ှားပြီး ညို့ပါးစပလြေးကို သူ့ပါးစပကြှီးနဲ့ လာငုံစုပတ်ယ်။ ညို အသကရြှုရကပြလြို့ ခေါင်းကို တဖကလြှည့ြ လိုကတ်ော့ ညို့ လညတ်ိုင် တွေ နားရှကဖြွားလေး တွကေို သူ့လွှာစိုစို နှေးနှေး ကြီးနဲ့ လာရကပြေးနတယ်ေ။ ဘာလို့မှန်းမသိ၊ ညို့ကိုယလြုံးလေး လည်းတခကြတ်ုံ တကသ်ှားပြီး မှ ညို့ ကိုယလြုံးလေး နည်းနည်း တောင့တ်င်းနတောလေး တွေ ပြလွှေော့သှားသလို၊ ညို့ပိပိလေးကလည်း အနာ သကသ်ာသှားတယ်။

“.အို..”

ဖဖကြေေောကြ အခု တော့ သူ့ဟာကြီးကို ဖြည်းဖြည်းချင်ြး ညို့ပိပိလေးထဲ ကို ထိုးသှင်းလိုကြ ဆှဲထုတလြိုကြ လုပန်တယ်ေ။ ညို့ပိပိလေး လဲ အတွင်းထဲက ယားကြိကြိလေး ဖြစ်လာတာနဲ့ အတောလြို ဖြစ်နသလေိုပဲ။ ညို့ဖငကြှီးတွေ တောင် မသိမသာ ကြှပေးလိုကမြိတယ်။ ညို့စိတပြါလို့ မဟုတဘြူးထငတ်ယ်။ ညို့ သှေးသား ကိုယလြုံးတွကေ ညို့ကို သဈစာဖေါကန်ကြတေယ်။

ညို့ပိပိလေး ထဲက အရညတ်ှေ သူ့အလိုလို စိမ့ထြှကလြာတယ်။ ဖဖကြေေော့ကြောငကြှီးက အခုတော့ ညို့ပိပလေးထဲကို မှနမြှနကြှီး ဝငထြှကလြုပန်တယ်ေ။ ညို့ တကိုယလြုံး လည်းပူနှေးလာတယ်။ ဘာဖြစ်မှန်းမသိဘူး၊ ညို့ ပိပိလေး ဟိုးအတွင်းထဲက အရမ်းယားလာသလိုပဲ။

ညို့ ပေါငန်ှဈလုံးကို အလိုလို ကားပေးမိပြီး ညို့ဖငကြှီးတွကေိုပါ မှှောကမြှှောကပြေးနမေိတယ်။ နောကတ်ော့ ညို့လကတ်ှကေ အိပယ်ာခင်းတွကေို အတင်းဆုပကြိုငဆြှဲထားမိပြီး ညို့တကိုယလြုံးလည်းတောင့တ်င်းသှားတယ်။ ညို့ပေါငလြုံးကြီး နှစ်လုံးနဲ့ ဖဖကြေေော့ကြို ညှပထြားမိတယ်။ ညို့ တကိုယလြုံးကို လှိုင်းလုံးကြီးတွေ ဖြတပြှေးသှားလို နိမ့လြိုကမြှင့လြိုကြ ခံစားနရတေယ်။

“.အို..”

ဖဖကြေေောရြယ် ရပပြါတော့။ ဖဖကြေေောကြ ခုထိ မရပသ်ေးဘူး ညို့ပိပိလေး အတွင်းသားတွကေ အထိမခံ နိုငတ်ော့ဘူးရယ်။ ဖဖကြေေော့ြ ဒဈကြီး တခကြပြှတလြိုကတ်ိုင်း တုံတကသ်ှားပြီး ညို့တကိုယလြုံးလည်း နူံးခွသှေားရတယ်။ ညိုမခံရပန်ိုငတ်ော့လို့ ဖဖကြေေော့ြ ကြောပြငကြှီးကို ညို့လကသ်ည်းတွနေဲ့ ကုတခြှဈလိုကမြိတယ်။

“..အာ့..”

ဖဖကြေေောြ နာသှားလို့လားမသိ အသံလေးထွကလြာတယ်။ တခွိနထြဲမှာပဲ ညို့ ပိပိလေးထဲ ပူပူနှေးနှေး အရတွေေ ပန်းထည့လြိုကတ်ာခံလိုကရြတယ်။ ညို့ ကိုယကြို ညိုမထိန်းနိုငတ်ော့ဘူး။ ဖဖကြေေော့ကြိုတင်းတင်းကပြကြပြကြှီး ဖကထြားလိုကမြိတော့တယ်။

……………………………………………………………………………………………

ခနနတေော့ ဖဖကြေေောြ လုံးဝငှိမကြသွှားတယ်။ နောကတ်ော့ ညို့ဘေးကို လှိမ့ခြပြှီး ပကလြကလြှနလြွှကြ နဲ့ငှိမသ်ှားတယ်။ ဖဖကြေေော့ြ လိငခြွောင်းကြီး ညို့ပိပိလေးထဲက လွှောကနဲ ထွကသ်ှားတော့ ရငထြဲမှာ ဟာကနဲ လိုပဲ ခံစားလိုကရြတယ်။ နောကတ်ော့ ဖဖကြေေောြ တခေါခေါ နဲ့ ဟောကပြှီး အိပပြွောသ်ှားတော့တယ်။ ညို့ပိပိလေး ထဲမွာ အရတွေေ စိုပြပြီး ကပစြေးစေးဖြစ်နတော မနတတ်ေ တော့ အသာထ နောကဖြေး ရချိုးခန်းထဲ သှားပြီး ညို့ ပိပိလေးကို ရေ နဲ့ ဆေးလိုကရြတယ်။ ပိပိလေး အထဲ မွာ စပဖြှင်းဖြင်းလေး ဖြစ်နတယ်ေ။ ညို့ အပေါကလြေးအတွင်းသားတွေ ရောငန်သလေိုပဲ ခံစားနရတေယ်။

အခန်းထဲ ပြနရြောကလြာတော့ ဖဖကြေေောြ က ပုဆိုးလဲ မရှိ ပကလြကကြှီး အိပပြွောန်တေော့ သူလီးကြီးက ပြော့ပြီး သေးသေးလေး ဖြစ်နတယ်ေ။ ခုန ညို့ကို လိုးတုန်းကနဲ့ ဘာမှ မဆိုငသ်လိုပဲ။ ညိုက မကြစြေ့ရှကတ်ာနဲ့ ကြမ်းပြငပြေါြ ကနွတေဲ့ သူ့ပုဆိုးကို ယူပြီး သူ့ခါးအောကပျိုင်းကို ဖုံးပေးထားလိုကတ်ယ်။နာရီ ကြည့်လြိုကတ်ော့လည်း မနကတ်နာရီ ထိုးခါနိးပဲ ရှိသေးတယ် ဆိုတော့ ခုန ဖြင့လြိုကတ်ဲ့ မီးလုံးလေးကို ပြနပြိတပြှီး မှောငပြိန်းသှားတဲ့ အခန်းထဲက ကုတငပြေါမြှာ ဖဖကြေေောန်ဲ့ အဝေးဆုံး အစွန်းဘကအြခွမ်းမှာ စောငပြါးလေးတထညခြှုံပြီး အိပလြိုကတ်ယ်။ ပငပြန်းလို့လားမသိဘူး။ ခနလေးပဲ အိပပြွောသ်ှားပြနတ်ယ်။

မနကြ အိပယ်ာနိုးတော့ အခန်းထဲမှာ အလင်းရောင် တောင် တောတ်ောရြောကန်ပြေီ။ ဖဖကြေေောြ က အခန်းထဲမှာ မရှိတော့။ ညို့ တကိုယလြုံးလည်း ကိုငရြိုကထြားသလို နာကငွန်သည်ေ။ မနေ့က တနေ့လုံး ရပကေခြံထွကလြညတ်ာ နဲ့ ညတုန်းက ..အို ညတုန်းက ဆိုတာကို တွေးလိုကတ်ော့ ညို့မကြရြညတ်ှေ ဝိုင်းလာတယ်။ လောလောဆယ် ဘာမှ လုပမြရသေးတာ ခန မေ့ထားလိုကအြုံး လို့ ကိုယ့ကြိုယကြို ပြောပြီး ရချိုးခန်းဘကထြှကလြာလိုကတ်ယ်။

မကြန်ှာသဈသှားတိုကပြှီးတော့ မီးဖိုထဲမှာ ဧည့သ်ညတ်ှရေော ဖဖကြေေောရြော ညို့ကို စောင့န်ကြတေယ်။ မနကစြာ နန်းကြီးသုပတ်ို့ လဘကရြညတ်ို့ နဲ့ စုံနတောပဲ။ သူတို့က စားရင်း သောကရြင်း မနေ့က နပကေခြံ အတွေ့အကြုံတွေ ပြောနကြတေယ်။ ဖဖကြေေော့ြ သူငယခြငွြးက ညို့ကို ငှိမလြှခွလေား ညို က စကားနည်းတယန်ောြ ၊ ဒီနေ့ ဘယသ်ှားချင်လြဲ လို့ မေးလာပါတယ်။

ညိုက ဒီနေ့တော့ မလိုကတ်ော့ဘူး နလည်ေးသိပမြကောင်းလို့ နားအုန်းမယလြို့။ဆိုတော့ သူတို့က အောြ ဟုတလြား၊ ဦးကြောြ ကလည်း အလုပရြှိလို့ ဒီနေ့ မလိုကန်ိုငဘြူး ဆိုတော့ ငါတို့ခညွြးသှားကြရမှာပေါ့တဲ့။ ဆိုတော့ ညို ဖဖကြေေော့ြ မကြန်ှာကို လှမ်းကြည့်လြိုကမြိတယ်။ ဖဖကြေေောြ က ညို့ကို မကြစြေ့ချင်ြးမဆိုငဘြူး။တဖကကြို ကြည့်ရြင်း ပြောနတယ်ေ။ ဟုတတ်ယ် ဆောရီးကြာ ငါလကကြနွစြာရင်းလေး တွေ ဖြတစြရာရှိနလေို့တဲ့။ ညို ကဘာပြောရမှန်းမသိတော့ဘူး။ ကိုယပြှောပြီးတဲ့ စကားလည်း ကိုယပြှနပြှငမြပြောချင်တ်ော့ဘူး၊ ဒီအိမမြှာလည်း ဖဖကြေေောန်ဲ့ နှစ်ယောကထြဲ မနခေဲ့ချင်ဘြူး။ ခုမှတော့ မတတန်ိုငတ်ော့ဘူး။

ဧည့သ်ညတ်ှေ ထွကသ်ှားကြတော့ ညို အိမရြှေ့ခန်းမှာ ထွကထြိုငပြှီး စာအုပတ်အုပကြို ဖတသ်လို လုပန်လေိုကတ်ယ်။ ဖဖကြေေောကြ မရဲတရဲနဲ့၊

“ညိုလေး ဖကြေောြ အလုပကြိဈစနဲ့ အပြငသ်ှားလိုကအြုံးမယန်ောြ၊ နမကေောင်းရင်၊ ဆေးသောကမြလား”

လို့ တံခါးဝနားက လှမ်းမေးတာကို ပြနမြကြည့်တ်ော့ပဲ။

“ရတယ် ကိဈစမရှိဘူး” လို့ ပြနပြှောလိုကတ်ယ်။

နောကတ်ော့ ဖဖကြေေောထြှကသ်ှားတော့မှ အိမရြှေ့တံခါးကို ထပိတပြှီး အိပခြန်းထဲ ဝငလြာခဲ့တယ်။ညို့အခန်းထဲမှာက ဧည့သ်ညတ်ှရေဲ့ ပစ်စည်းတွနေဲ့မို့ ဖဖကြေေောတ်ို့ အခန်းထဲက ကုတငပြေါမြှာပဲ လာလှဲနလေိုကမြိတယ်။ ကိုယ့အြဖြစ်ကိုယပြှနတ်ှေးရင်းလည်း မကြရြညတ်ှေ စို့လာတယ်။ မောင့ကြို သနားမိတယ်။ မောငသ်ိသှားရင် ဘယလြိုနမလေဲ ဆိုတာကိုတောင် ဆကမြစဉြးစားရဲ တော့ဘူး။

နလညေခြင်း ရခွေိုတော့လည်း ညို့ပိပိလေးကို ထပကြာ တလဲလဲ ဆပပြှာတိုကြ ရဆေေးလုပမြိတယ်။ အထဲက နည်းနည်းလေး နာနသေေးတယ်။ စိတထြဲက မစဉြးစားချင်ပြဲနဲ့ မနေ့ညက အဖြစ်အပကြကြို ပြနပြှနတ်ှေးနမေိတယ်။ ကိုယ့ကြိုယကြိုလည်း ဘာလို့ တအားအောပြှီး ကနကြွောကမြပြဈမိတာလည်းဆိုတာ အပြဈပြနတ်ငန်မေိတယ်။ တနေ့လုံး နီးပါး ဘာလုပရြမလဲ ဆိုတာကို တွေးနခေဲ့ပမေဲ့ အဖြထွကေမြလာဘူး၊ အမေ စိတဆြင်းရဲမယ်။ နောကြ ပထွေး ရဲ့ ရှိခဲ့ဘူးတဲ့ ကြေးဇူးတွေ။ နောကပြှီး ကိုယ့ရြဲ့ သိကျခာ၊ အပျိုရညပြကြသ်ှားပြီ ဆိုတာ လူသိရှငကြှားကြငှောလိုကသ်လိုဖြစ်မယ်။ နောကပြှီးတော့ မောင်၊ မောင့ကြို ဘယလြို ပြောမလဲ။ ညိုစိတရြှုတရြှုတန်ဲ့ အိပယ်ာထဲမှာပဲ ခွနမေေိတယ်။ ဖဖကြေေောလြည်း တနေ့လုံးပြနမြလာဘူး။

ညနစေောင်းကတွော့ ထုံးစံအတိုင်း အိမမြှာ လူတွေ ပြနရြောကလြာကြတယ် ဧည့သ်ညတ်ှရေော ဖဖကြေေောရြော။ စားကြသောကကြှနဲ့ ညိုလည်း ဘာမှ မဖြစ်သလို နမကေောင်းသေးလို့ နားချင်သ်လိုပဲ အကြောင်းပြပြီး အိပယ်ာထဲ လှဲနလေိုကတ်ယ်။ ဒီညတော့ ဖဖကြေေောြ အခန်းထဲတောင် ဝငမြလာဘူး။ ဘယမြှာ သှားအိပန်လေဲတော့ မသိဘူး။ ညိုရဲ့ ပူပနတ်ဲ့ စိတလြေး နည်းနည်းလွှော့သှားသလိုပဲ။ အင်း၊ အခုလို ပုံနဲ့ဆို ဘယသ်ူမှ သိစရာ အကြောင်းမရှိဘူး။ ဖဖကြေေောန်ဲ့ ငါနဲ့ ပဲ ဒီကိဈစကို သိတာပဲလေ။ ဆိုပြီး ထားလိုကတ်ော့တယ်။

နောကန်ေ့ မနကလြည်း နမကေောင်းဘူး ဆိုပြီး နခေဲ့လိုကတ်ယ်။ ဖဖကြေေောကြ တော့ သူတို့ ကားနဲ့ လိုကသ်ှားလိုကတ်ယ်။ ညို တယောကထြဲ ပဲ အိမမြှာ ကနွခြဲ့တယ်။ နလညေခြင်းရချိုးတော့ ညို့ပိပိလေးကို ဆပပြှာတိုကြ ရဆေေး လုပတ်ယ်။ ပိပိလေးက နာတာ လုံးဝ မရှိတော့ဘူး။ ပုံမှနပြှနဖြစ်သှားပြီ။ ညို့ ကို ဖဖကြေေောဘြာမှ မပြောပဲ အဝေးက နသော စိုးရိမတ်ဲ့ မကြန်ှာနဲ့ကြည့်န်တော ကို သတိထားမိတယ်။ တခု နှစ်ရကကြှာတော့ ညို ပြနတ်ှေးမိတယ်။ တကယတ်ော့ ဖဖကြေေော့အြမှားကြီးပဲတော့ ၁၀ဝ ရာနှုံးပြောမရဘူး။

သူက မူးနတောလဲ ပါတယ်။ နောကပြှီး ကိုယကြိုယတ်ိုငကြ လွှာရှညပြှီးသူ့ကို ကုတငပြေါြ သှားခေါခြဲ့တာလည်းပါတယ်။ ဆိုတော့ ကိုယ့အြပြဈလည်း မကင်းဘူး။ ဖဖကြေေောြ ညို့ကို လိုးတုန်း က ညိုကိုယတ်ိုငတ်ောင် ဖဖကြေေော့ကြို အတင်းဖကပြှီး ကုတခြှဈမိသေးတယမြလား။အဲဒါတွေ ပြနတ်ှေးလိုကတ်ော့ ညို့ ပိပိလေးမှာ တမွိုး ဖြစ်လာတယ်။ ယားသလိုလို မွိုးလေး။ အဲဒါနဲ့ ညို့လကဖြွားကလေးနဲ့ ဘောင်းဘီအောကကြနေ ပိပိအကြဲကြောင်းလေးကို စမ်းကြည့်လြိုကတ်ော့ အရလေေး တွေ စိုနတောတွေ့ရတယ်။

ညနကတွေော့ ထုံးစံအတိုင်း လူတွေ ပြနရြောကလြာကြပြီး တရုန်းရုန်းနဲ့ပေါ့ နေ့ခင်းဘကြ ရပကေခြံ အတွေ့အကြုံတွေ ပြနပြှောကြဘာညာနဲ့။ ညို့ကိုလည်း ဘယလြိုနသေေးသလဲ မေးတော့ သကသ်ာပါတယပြေါ့။ မနကဖြှန် ရပကေခြံမလိုကခြငွရြငလြည်း နောကဆြုံးညဆိုတော့မဏျဍပတ်ှကေ ကားတွေ ကို ဆုပေးတာ လိုကကြှည့ရြငလြိုကခြဲ့လေ ဆိုတော့ ညိုလည်း အင်းလို့ ဖြလေိုကတ်ယ်။

ညဘကအြိပတ်ော့ ညိုတယောကထြဲ ကုတငကြှီးပေါမြှာ အိပရြင်း အိပမြပြောဘြူး ဘာကြောင့မြှန်းမသိ လူးလိမ့န်မေိတယ်။ နောကြ ဖဖကြေေောတ်ယောကြ ဘယမြှာသှားအိပသ်လဲ ဆိုတာ စပစြုချင်စြိတပြေါလြာတယ်။ အဲဒါနဲ့ အခန်းအပြငဘြကထြှကပြှီး ခွသေံလုံလုံနဲ့ လွှောကကြှည့လြိုကတ်ော့ ဧည့ခြန်းက နှစ်ယောကထြိုင် ဆိုဖာပေါမြှာ ကြေးကြေးလေး အိပန်တေဲ့ ဖဖကြေေောကြို တွေ့လိုကရြတယ်။

နဂိုစိတန်ဲ့ အောသ်ူတော့ ညှောင်းနတေော့မှာပဲလို့ တွေးလိုကမြိပမေဲ့တခါသဖေူး ပဉွဖြိုးနားလညသ်ှားပြီမဟုတလြား၊ သှား မဆှတော့ဘူး ကိုယ့အြခန်းဆီ ပဲ ကိုယပြှနလြာလိုကတ်ယ်။ လမ်းမှာ ဧည့သ်ညလြငမြယား အိပတ်ဲ့ ညို့အခန်းနားက ဖြတပြှနလြာတော့ အခန်းထဲက အသံသဲ့သဲ့ ကြားလိုကရြတယ်။ ညို့ရငထြဲ ထိတကြနဲ ဖြစ်သှားပမေဲ့ ညို့ခွထေောကတ်ှကေ တံခါးနား ကပသ်ှားမိတယ်။ အသကကြ အသကရြှုသံပြင်းပြင်းတွနေဲ့ ဖတဖြတ် ဖတဖြတ် အသံတွေ ကြားရကထဲက ဘာလုပန်ကြတေယဆြိုတာ သိသာနပေါပြီ ။

ဒါပမေဲ့ တိတဆြိတမြှုနဲ့ ကနွတ်ဲ့သူတွေ အကုနအြိပပြွောန်ကြတေယ် ဆိုတဲ့ အသိက ညို့ကို အားတွန်းပေးနတောနဲ့ တံခါးကို အသာလေးတွန်းလိုကမြိတယ်။ စေ့ရုံသာ စေ့ထားတဲ့တံခါးက လကန်ှဈလုံးလောကဟြသှားတာနဲ့ ကုတငကြို လှမ်းမှငလြိုကရြပါပြီ အခန်းထဲက ညမီးကို ထွန်းထားပမေဲ့ အမှောငထြဲမှာကတွော့ တအားလင်းနသလေိုပါပဲ။ ညို စာအုပတ်ှထေဲမှာသာ တွေ့ဘူးတဲ့ ပုံစံကို အခုမှ လကတ်ှေ့မှငဖြူးရတော့တယ်။ ဒေါ့ကီစတိုင် ဆိုတာပေါ့။ မိန်းမ က လေးဘကထြောကထြားပြီး ယောကြွားက အနောကကြ နလေိုးနတော။ ညို့ ကိုယ့ပြိပိလေးကို ကိုယပြှနစြမ်းမိတယ်။ အကြောလေးတွတေောင် တွန့သ်ှားသလိုပဲ။

အဲဒီလူကြီးက သူ့မိန်းမ ခါးလေးကို ကိုငကြိုငပြှီး ဆောင့န်လေိုကတ်ာ ညို့ဒူးတွတေောင် ချောငလြာသလိုပဲ။ ခနလေးပဲ တောပြှီ၊ ကိုယ့အြခန်းကိုယပြှနတ်ော့မယ် ဆိုပြီး တော့ ခွထေောကကြ မရှေ့နိုငဘြူး ကောန်ဲ့ ကပထြားသလိုပဲ။အဲလိုနဲ့ ချောင်းကောင်းကောင်းနဲ့ ချောင်းနတေုန်း အသံတခုကြားလိုကြ တာနဲ့ လန့ဖြှတပြှီး တော့ ကိုယ့အြခန်းကိုယပြှနသ်ုတရြတော့တာပေါ့။ နောကလြည်း လှည့မြကြည့်ရြဲဘူး။ ကိုယ့အြခန်းထဲ ကိုယအြမှနပြှနဝြငပြှီးတော့မှ ခုနအသံက ကြောငသ်ံလား ဘာသံလဲ ဆိုတာကို တံခါးကြားက စပစြုမိလိုကတ်ယ်။

ဟောတော့ ကံကောင်းတယ်။ ဖဖကြေေောပြေါ့၊ ဘယတ်ုံးက နိုးလာလဲ မသိဘူး။ ခုနက ညိုချောင်းခဲ့တဲ့ တံခါးကြားကနေ အထဲကို ချောင်းနတယ်ေ။ ချောင်းရင်းနဲ့ သူ့ပုဆိုးအောကကြို လည်း နိူကန်တယ်ေ။ ညိုချောင်းနမေိတာကိုရော ဖဖကြေေောြ တွေ့သှားသေးလားမသိဘူး လို့တွေးမိပြီး မကြန်ှာတခုလုံး ပူတကလြာတယ်။ တောပြှီ၊ ကုတငပြေါတ်ကပြှီး အိပခြငွယ်ောငဆြောငန်မှေ ရတော့မယ်။ ဆိုပြီး ကုတငပြေါတ်ကြ စောငကြို ခေါင်းမှီးခွုံ နလေိုကတ်ယ်။

………………………………………………………………………

အဲလို အိပခြငွယ်ာငဆြောငန်ရင်ေးနဲ့ ခုနတုန်းက လငမြယားလိုးနကြတောကို ပြနတ်ှေးပြီး ပိပိလေးက ယားလာတယ်။ လကကြို ပေါငကြှားလေးထဲအသာလွိုသှင်းရင်း ပိပိနှုတခြမ်းသားလေး တွကေို ပြတပြေးနမေိတယ်။ အဲဒီအခွိနမြှာပဲ အိပခြန်းတံခါးက အသံတခုကြားလိုကရြတော့ ညို့ ရင် ဒိန်းကနဲက ခုနသ်ှားတယ်။ အခန်းထဲကို တယောကယ်ောကဝြငလြာတာ သိလိုကတ်ယ်။ ဖဖကြေေောပြဲ ဖြစ်မှာပဲလို့ တွေးလိုကမြိတယ်။ ညိုဘာလုပရြမှန်းမသိတော့ဘူး။ ဒီတခါ ညို အောလြိုကရြ မှာလား။ ကနထြုတပြှဈလိုကရြမှာလား။

အဲဒါဆိုရင် တော့ လူသိရှငကြှားဖြစ်ကုနပြှီး ရုံးတွေ ဂါတတ်ှေ ရောကတ်ော့မယ်။ မမေေ လည်းသိသှားပြီး စိတဆြင်းရဲရတော့မယ်။ မောငလြည်း ညိုအပျို စငမြဟုတတ်ော့ဘူး ဆိုတာ သိသှားတော့မယ်။ ညို့ခေါင်းထဲမှာ ဖြစ်လာနိုငတ်ဲ့ဟာတွေ စဉြးစားရင် ခွီတုံခတွုံ နဲ့ ဘာလုပရြမယ် မသိတော့တဲ့ အခွိနမြှာ ကုတငကြ အိကနဲ ဖြစ်သှားတယ် တယောကယ်ောကြ ကုတငပြေါြ တကလြာ ပြီ ဆိုတာ သိလိုကတ်ယ်။ ညို အသကတ်ောင် မရှုဖြစ်တော့ဘူး အသကကြို အောင့ထြားလိုကမြိတယ်။ အဲဒီလူကို ညိုက ကြောပေး အိပန်သလေို ဖြစ်တာက ပဲ ကံကောင်းသလားမသိ။ညို ဇောခွှေးတွေ ပြံပြီး စောငထြဲမှာ လဲ မှန်းလာတယ်။

ညို့အနောကမြှာ ရောကန်တေဲ့သူက ကုတငပြေါမြှာ ထိုငန်တယေထြငတ်ယ်၊ သူ့ရဲ့ အသကရြှုသံပြင်းပြင်း ကို ကြားနရနေတေဲ့ နရောကို မှန်းပြီး ပြောရရင် ညို့ တငပြါး အနောကန်ားလောကမြှာ သူထိုငပြှီး ညို့ကို ကြည့်န်တယေလြို့ ခံစားနရတေယ်။ ညို အိပခြငွယ်ောင် ဆကဆြောင် နလေိုကဖြို့ ပဲ လောလောဆယ် တွေးထားလိုကတ်ယ်။ အရမ်းဆိုးလာရငတ်ော့ ထထွကသ်ှားလိုကမြယပြေါ့။ နောကဖြေးက ရချိုးခန်းထဲ ဝငပြှီး တံခါးပိတန်လေိုကမြယ်။ မနကြ လူတွေ နိုးတဲ့ အခွိနကြမွှ ပြနထြှကလြာမယပြေါ့။

အဲလို ကိုယ့ဘြာသာ စိတထြဲ လွှောကြ တွေးနတေုန်း ညို့ အောကပျိုင်း လတေိုးပြီး အခန်းထဲက အဲယားကြန်း ကြောင့ြ အအေးဓါတ် ရုတတ်ရကြ ဝငလြာတယ်။ အဲဒီလူကြီး ညိုခွုံထားတဲ့ စောငကြို လှနပြှီး ခါးပေါတ်ငလြိုကတ်ာဖြစ်မယ်။ ညို ဝတထြားတဲ့ ဒူးလောကြ ဂါဝနလြေးပါ လှနသ်ှားပြီ ဒုကျခပါပဲ။ ညိုအခုလှုပလြိုကရြင် အိပမြပြောန်ဘေူးဆိုတာလည်း သိသှားတော့မယ်။ အတွင်းခံ ဘောင်းဘီ မဝတထြားတဲ့ ညို့ဖငကြှီတွေ ကို သူကြည့်န်ပြေီထငတ်ယ်။ ရှကလြိုကတ်ာ။ ညို့ ပိပိလေး မှာ စိုနတော တွေ့သှားပြီပေါ့။

” အို..”

ညို့ အသံထွကတ်ော့ မလို့၊ ကိုယ့န်ူတခြမ်းကိုယ် ကိုကထြားလိုကမြိတယ်။ ညို့ပိပိလေးကို စိုတိုတို နှေးနှေးကြီးက လာထိသလို ညို့တငသ်ားတွပေေါမြှာလည်း လပေူ မှုတသ်လို ခံစားရတော့ ၊ ညို့ပိပိလေးကို သူလွှာနဲ့ လာရကတ်ယဆြိုတာ သိလိုကရြတယ်။ ညို့တကိုယလြုံးလဲ ဖိန်းရှိန်းတကသ်ှားရတယ်။ ညိုတခါမှ မခံစားဖူးပမေဲ့ ညို့သူငယခြငွြးတွေ နောကန်ောကန်ကြတေဲ့ ဘာဂွာမှုတတ်ယ် ဆိုတာ မှန်းသိလိုကတ်ယ်။ ညို့ပိပိလေးကို လွှာကြီးနဲ့ ရကန်ပြေီ။ ညိုတုံကနဲ ဖြစ်သှားတာနဲ့၊ ညို့ပေါငတ်နလြေး တွေ မှာ ကြကသ်ညဖြုလေးတွေ ထသှားတာနဲ့ ဆိုရင် သူ ၊ ညို နိုးနတယ်ေ ဆိုတာ သိနလေောကပြှီ။ အို သူ့လကဖြဝါးကြီးနဲ့ ညို့ပေါငတ်လုံးကို အသာလေးမလိုကတ်ယ်။ သူ့ရကလြို့လှယအြောငထြငတ်ယ်။

” အိုးးးးးးးးးးးးးးးးး”

ညို့ဖငလြေးတောင် ကော့သှားမိတယ်။ သူ့လွှာအပြားကြီးနဲ့ ညို့ ပိပိနူတခြမ်းလေးတွကေို ရကန်တော၊ ညို့ အသှေးအသားတွေ ထဲမှာ စိမ့န်တယ်ေ။ အို သူ့လွှာကြီးက ညို့ပိပိနူတခြမ်းလေးတွကေို ထိုးခွဲပြီး ရကန်တယ်ေ။ အို ကြှတဈြကြှတဈြ သူ့လွှာထိပကြ ညို့ အနောကြ ဖငပြေါကလြေးကိုပါ ထိုးလိုကြ ရကလြိုကလြုပန်တယ်ေ။ ညို့ ပိပိလေး ထဲက အရညတ်ှေ တသှငသ်ှင် ကနွပြေီထငတ်ယ်။ ညိုရှကလြိုကတ်ာ။ ဘာလုပရြမှာလဲ။ ခု မှ တော့ မထူးတော့ဘူးထငတ်ယ်။ တနေ့တုန်းက ဖဖကြေေောြ လိုးသလိုပဲ မသိချင်ယ်ောငဆြောငလြိုကတ်ော့မယ်။ အဲဒါဆိုရင် မနကမြိုးလင်းရင် လည်း ဘယသ်ူမှ မသိနိုငတ်ော့ဘူးလေ။ တကယတ်ော့ ညို့ဘာသာ ဆငခြှပေေးနမေိတာလား မသိပါဘူး။ ညို့ပိပိလေးထဲက အရမ်းယားနပြေီရှင့ြ။ ဟိုနေ့ညက ဖဖကြေေော့ြ လီးကြီး ထိုးထည့သ်လို တခုခု ထိုးထည့ခြငွစြိတတ်ှေ တအားပေါန်ပြေီ။

” အို ”

အဲလူကြီးက ဒီတိုင်း မလုပဘြူး၊ ညို့ပေါငလြုံး နှစ်ခုကို ကိုငပြှီး ညို့ကို မှောကရြကဖြစ်အောင် လှိမ့ပြှဈလိုကတ်ယ်။ ညိုလည်း အလိုကသ်င့မြှောကရြကလြေး နပေေးလိုကတ်ယ်။ အဲဒါကို သူက ခေါင်းအုံးတွေ ယူပြီး ညို့ ဘိုကအြောကကြို လာခုတယ်။ ခုတော့ ညို့မွာ ဖငဘြူးတောင်းထောငရြကလြေး ဖြစ်နရပြေီ၊ ဟော သူ့လွှာကြီး ပြနလြာပြနပြှီ။ ဒီတခါတော့ သူ့လွှာကြီးက ညို့ ပိပိ နူတခြမ်းသားတွေ နဲ့ ညို့ ဖငဝြလေးကို စုံဆန် ရကပြေးနတေုန်း သူ့လကခြွောင်းတခုက ညို့ စေ့စေ့လေး နရောကို လာပြီး ပြတပြေးနတယ်ေ။ ညိုမခံနိုငတ်ော့ဘူး။ ညို့ ကိုယလြုံးလေး တောင့တ်င်းပြီး ညို့တကိုယလြုံးလည်း ဖိန်းတိန်းရှိန်းတိန်းနဲ့ လောကကြီးကိုတောင် မေ့သှားတယ်။

” အား……”

……………………………………………………………………………………

အဲလူကြီး တောတ်ောဆြိုးတယ်။ အဲလောကဖြငဘြူးတောင်း ထောငရြကလြေး ဖြစ်နတေဲ့ ညို့ကို ပိုအရှကကြုနအြောင် အနောကကြ နေ ညို့ပေါငန်ှဈလုံးကို ဖြဲကားပြဈလိုကတ်ယ်။ ညို့ ရဲ့ ပိပိလေး ဟတတ ဖြစ်သှားမွာ သချောတယ်။ညို့ မကြန်ှာအောကကြ ခေါင်းအုံးကို ပါးစပန်ဲ့ ကိုကထြားလိုကမြိတယ်။ အဲဒါမှ ပဲ အသံမထွကတ်ော့မှာလေ။ အို သူ့လွှာကြီးက ပိုဝငလြာတယ်။ ညို့စေ့စေ့လေးကို ပြတခြှနတေေဲ့ သူ့ လကခြွောင်းကြီးက လည်း တခကြလြေးမှ မနားဘူး။

ညို့တကိုယလြုံး တဆပဆြပတ်ုနလြာပြီး ညို့ စေ့စေ့လေး မှာ ကငွကြနဲ ဖြစ်သှားလို့ ညို ကိုယ့ကြိုယကြို မထိန်းနိုငတ်ော့ပဲ ဖငကြှီးတောင် ကော့ကနဲ ကြှပြီး သူ့လကကြ နလှတေအြောင် မလိုကမြိတယ်။ အင်း သူကတော့ ညိုအိပမြပြောဘြူး ဆိုတာ ရိပမြိနမှောပဲ မတတန်ိုငဘြူး။ ညိုပါးစပကြ ဘာမှ ပြနမြပြော၊ သူနဲ့ မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် မကြည့်မြချင်ြးက ညို မသိဘူး ဆိုတာငှင်းလို့ရတာပဲ။ အဲလိုပဲ ဖြတွေေးနလေိုကတ်ယ်။ သူ့လကခြွောင်းရော လွှာစိုစိုကြီးရော ညို့ ပိပိလေးက ခွာသှားတော့ ဝမ်းသာသလို လို ဝမ်းနည်းသလိုလို ကြီးဘာမှန်းတော့ မသိဘူး။ သူ အနောကဖြကမြှာ လှုပရြှားနတောတော့ သိတယ်။

…………………………..

သူကုတငပြေါကြနေ ဆင်းပြီး အခန်းထဲက ထွကသ်ှားမယထြငမြိတာ ညို့အမှားပဲ။ ညို့ပိပိလေး အဝကို ပူနှေးနှေး အတုံးကြီးတခု ဝငလြာပြီ။ အု။ ညိုသိလိုကပြှီ လီးကြီး။ ဟိုတနေ့က ဖဖကြေေော့လြကခြကြန်ဲ့ ညို လီးကြီး အဖုတထြဲ ဝငတ်ဲ့ အရသာကို သိခဲ့ရပြီ မဟုတလြား။ အဲဒီတုန်းက နာခဲ့တဲ့ညို့ပိပိလေးက ခုတော့ သူမဟုတသ်လိုပဲ။ ညို့ပိပိလေး ထဲက အရတွကေလေည်း တစိမ့စြိမ့ြ ကနွတယ်ေ။ ညို မကြလြုံးကို ပဲ တင်းတင်းပိတ် ခေါင်းအုံးကို ပဲ ပါးစပန်ဲ့ ကိုကပြှီး ညို့ပိပိလေးထဲ တိုးဝငလြာမဲ့ အချောင်းကြီးကို စော့မြွှောန်မေိတယ်။

“..အိ..”

ထိန်းထားတဲ့ ကြား ညို့လညခြွောင်းက အသံလေး တိုးတိုးထွကသ်ှားတယ်။ အဲလူကြီး အချောင်းကြီးက တင်းတင်းကပြကြပြကြှီး တိုးဝငလြာတယ်။ ဟိုနေ့တုန်းက လိုတော့ မနာတော့ဘူး။ အရမ်း အီစိမ့န်အေောင် ကောင်းတဲ့ အရသာ တမွိုးကို ခံစားနရတေယ်။ တဖြည်းဖြည်းချင်ြး တိုးဝငလြာနတယ်ေ။ ဟော သူ့ဆီးခုံနဲ့ အမှှေးတွေ ညို့ဖငမြှာ လာဖိကပလြိုကတ်ော့ သူ့အချောင်းကြီး ညို့ပိပိလေး ထဲ အဆုံးထိ ဝငသ်ှားပြီ ဆိုတာသိလိုကရြတယ်။ ဟိုနေ့ ကလို တအားအောင့တ်ာ မွိုး မခံစားရတော့ဘူး။

ဒါပမေဲ့ အဲလူကြီးက ခနနားပြီး သူ့ဟာကြီးကို ဆှဲထုတလြိုကတ်ယ်။ ညို့ အတွင်းသားလေး တွေ ပါသှားသလိုပဲ။ အ သည်းယားလိုကတ်ာ။ နောကတ်ော့ ပြနတ်ိုးဝငလြာပြနတ်ယ်။ အဲဒီ တိုငပြငလြေးက တဖြည်းဖြည်းနဲ့ စိတလြာတယ်။ အဲလူကြီးက အားမလို အားမရဖြစ်လာလို့လားမသိ၊ ညို့ခါးလေးကို ကိုငမြှှောကလြိုကတ်ယ်။ ညို့ကိုယလြေးက အပေါမြှှောကသ်ှားတယ်။ ညို့ဘိုကန်ဲ့ အောကကြ ခုထားတဲ့ ခေါင်းအုံးတွေ လှတသ်ှားတယ်။

ညို့ကိုယကြ ကုန်းကုန်းကြီးဖြစ်နလေို့ သူက ညို့ခါးလေးကို တွန်းဖိလိုကတ်ော့ ညို့ဖငကြှီးတွေ ကို အပေါကြော့ပေးလိုကသ်လို ဖြစ်သှားတယ်။ အခုတော ညို လေးဘကထြောကကြှီးဖြစ်နပြေီပေါ့။ ဟယ် အဲလူကြီး လညလြိုကတ်ာ ညို့ကို အလိုလိုနရင်ေး ဒေါ့ကီပုံစံဖြစ်အောင် လုပယ်ူသှားလိုကတ်ာ။

ညို့ပိပိလေး ထဲက အရညတ်ှေ လည်း ပိုစိမ့လြာတယ်။ အဲလူကြီး လိုးနတောကလည်း အသံတွေ အရမ်းမှညလြာသလိုပဲ အရညသ်ံတွရယ်ေ သူ့ပေါငခြှံကြီးနဲ့ ညို့ ဖငဆြုံကြီးတွေ ရိုကန်တေဲ့ အသံရယ်။ အို ညို ကိုယ့ကြိုယကြို သတိမထားလိုကမြိပဲနဲ့ သူ့အတနကြှီး အဆောင့ကြို ညို့ဖငကြှီးတွေ ကော့ကော့ ပေးနမေိပါလား။

ညို့တကိုယလြုံးတုံခါပြီး ညိုတခါပြီးသှားပြနပြှီ။ အို ညို့ ပိပိ အသားလေးတွေ က အထိမခံနိုငတ်ော့ဘူး။ ညို့ပိပိ အတွင်းသားလေး တွေ ဆန်းဆန်းတဈ ဖြစ်နခွေိနမြှ အဲလူကြီးက အားပြင်းပြင်းနဲ့ ဆောင့န်ပြေီ။ တောသ်ေးတယ် ခနနတေော့ သူလည်း အသကရြှုသံတွေ ပြင်းသှားပြီး ညို့ ပိပိလေးထဲ သူ့အရပေူပူနှေးနှေးတွကေို ပန်းထုတပြှဈနတောကို ခံစားလိုကရြတယ်။ ညို အိပယ်ာပေါမြှောကရြကြ ပြနကြွ သှားသလို သူ့ကိုယကြှီးက လည်း ညို့ကိုယလြေး ပေါြ ပိလာတယ်။ ခနလောကြ နတေော့ ညို့ကိုယပြေါမြှာ အလေးကြီးမို့ ညို တတောငန်ဲ့ တွကပြှီး တွန်းပြဈလိုကမြိတယ်။ အဲတော့ မှ သူညို့ပေါကြနေ လှိမ့ဆြင်းသှားတယ်။

“..ဟယ်..”

ညိုု့ ပိပိလေး ထဲက သူ့ဟာကြီးလွှောကနဲ ထွကသ်ှားတာ ညို့ရငထြဲ ဟာကနဲ၊ ဖြစ်သှားတယ်။ ဒါပမေဲ့ ညို ဒီအတိုင်းလေးပဲ မှောကန်လေိုကတ်ော့တယ်။

“..ကောင်းလိုကတ်ာ ညိုလေးရယ်..”

တဲ့ ဘေးနားက ဖဖကြေေောရြဲ့ တိုးတိုးလေး ငှီးသံကို ကြားလိုကရြတယ်။ ဟင် ဒီတခါလည်း ဖဖကြေေောပြဲပေါ့။ ဒါဆိုရင် ဟိုနေ့က ဟာက မူးလို့ ထားလိုကတ်ော့ အခုက တော့ တမငကြို လာလိုးတာပေါ့။ ညို ဒေါသတော့ ထွကသ်ှားတယ်။ ဒါပမေဲ့ ကိုယကြိုယတ်ိုငကြရော အလိုတူ အလိုပါ မဟုတဘြူးလား လို့ ကိုယ့ကြိုယကြို ပြနမြေးမိလိုကတ်ယ်။ ဘာမှ မတုန့ပြှနပြဲ မသိချင်ယ်ောငဆြောငန်တော ပဲ ကောင်းတော့မယလြို့ တွေးပြီး ညို မလှုပမြယှကန်ဲ့ အဲဒီပုံအတိုင်း အိပပြှဈလိုကပြါတော့တယ်။

…………………………………………………………………………………………

ညို့ ကိုယကြ အသုံးမကတွာ အဲလို ပြဈစလကခြတ် အိပပြှဈလိုကတ်ဲ့ အကြိုး ပေါ့။ ညို့ ပေါငသ်ား တွေ မှာ အေးကနဲ ဖြစ်သှားလို့ ညို တရေးနိုးလာတယ်။ နိုးနိုးချင်ြးပဲ ခကြခြငွြး သိလိုကတ်ယ် တယောကယ်ောကကြ ညို့ ပိပိလေး နဲ့ အနားတဝိုကကြို ရစေို အဝတပြွော့ပြော့လေး တခုနဲ့ သန့ရြှင်းရေး လုပပြေးနတယေဆြိုတာကို။ အပြငဘြကမြှာလည်း အသံက တိတဆြိတန်ပမေေဲ့ တခကြတ်ခကြမြောင်းသှားတဲ့ကားသံ တခွို့ကြောင့ြ မိုးတော့ စငစြငမြလင်းသေးဘူး ဆိုတာသိလိုကတ်ယ်။ ညို့ ကို လုပပြေးနတော ဖဖကြေေောပြဲ ဖြစ်မှာပဲ ဆိုတာ ညိုသိတယ်။ မထူးတော့တဲ့ဘဝမို့ ဒီအတိုင်းပဲ ငှိမန်လေိုကတ်ယ်။

ညို သူနဲ့လည်း မကြန်ှာချင်ြး မဆိုငခြငွဘြူးလေ။ ညို့ ပိပိလေး ရော ပေါငခြှဆုံ၊ ညို့ဖငကြှား၊ အကုန် သသခွေောခွာ ကို ရပတေလြေး နဲ့ သန့ရြှင်းလေး လုပပြေးနတယ်ေ။ အို ညို့ဘိုကအြောကမြှာ ခေါင်းအုံးးလာခု ပြနပြှီ။ ညို့ဖငလြေး ကုန်းကုန်းလေး ဖြစ်သှားတာနဲ့ ညို့ပေါငလြုံးတွကေို ဖြဲကားလိုကတ်ယ်။ ပြီးတော့ အဝတစြိုလေးနဲ့ သချောသုတန်တယ်ေ ညို့ ပိပိ နူတခြမ်းအဝလေးတွကေိုရောပေါ့။ တောလြောကပြှီလို့ ညို့ စိတထြဲမှာ အောန်မေိတယ်။ ညို့ပိပိလေးက ညို ထိန်းထားတဲ့ ကြားက အရညလြေး တွေ စိမ့ထြှကလြာပြီ။ သူ သန့ရြှင်းရေးလုပပြေးနတောက ညို့ အစေ့လေးကို လည်း ခလုပတ်ိုကန်တောကိုးလို့။

အင်း တောသ်ေးတယ် ပြီးသှားပြီထငတ်ယ် အဝတခြှောကကြလေးနဲက ဖြဖြလေး သုတပြေးနတယ်ေ။ အင်းသူထွကသ်ှားရငတ်ော့ ညို ဘောင်းဘီရှညယ်ူဝတတ်ော့မယ်။ ဒီတိုင်းမနရေဲ့တော့ဘူး။

“ဟင်.. အား..ရှီး..ကြှတဈြ…”

လုပပြှနပြှီ၊ သူလွှာကြီး၊ ပူနှေးနှေး စိုစိုကြီး။ ညို့ ပိပိလေးကို တအားကြီးပဲ။ ထန်းညှကခြဲများ မှတန်လေားမသိဘူး။ ရကန်လေိုကတ်ာ။ ညို့ဖငလြေးတောင် ကော့သှားတယ်။ အို့ ညို့ပိပိလေးက လည်း အလိုကမြသိဘူး၊ အရညတ်ှေ တတောကတ်ောကကြနွတယ်ေ။ ညို့မကြန်ှာကို ဒါးနဲ့ လှီးပြဈချင်လြိုကတ်ာနောြ။ ဟယ် ညို့တငပြါးဆုံကြီးတွကေို ကိုငပြှီး ဖြဲနတယ်ေ။

ညို့ကို ဖငကြှီးမ လို့ သူငယခြငွြးတခွို့က နောကကြတွယ်။ ပြောလို့ ပြောတာတော့ မဟုတဘြူး ညို့ဖငကြ ဟိုအဆိုတောြ ဂနွီဖာလိုးပကဈြ လိုပဲ ခါးသေးပြီး အောကမြှာ စွံကား ပြီး ထွားထွားကြီးလေ။ အဲဒိ တငသ်ား လုံးကြီးတွကေို သူ့လကဖြဝါးနဲ့ တဖကတ်ခကြဆြုပကြိုငပြှီး ဖြဲနတယ်ေ။ ညို့ ဖငပြေါကကြလေးတောင် အေးကနဲ ဖြစ်သှားတယ်။ အို့ ၊ သူ့လွှာထိပကြလေးနဲ့ ညို့ဖငပြေါကကြလေးကို ထိုးနတယ်ေ၊ ယားလိုကတ်ာ။ ညို့ ကိုယလြေးတောင် တုနတ်ကသ်ှားတယ်။ မရှံ မရှာရှင်။ ဖီလငလြေးက တမွိုးပဲ။ နောကတ်ော့ သူ့လကခြွောင်းတဖကကြ ညို့အစေ့လေးကို လာပြတပြေးနပြနေပြှီရှင်။ ညိုဖငကြှီးတွကေို မယမ်းပြဈမိအောင် သတိထားနရတေယ်။

နောကလြကခြွောင်းတဖကလြေးက ဘာစိုစိုရှဲရှဲ ရတွလေေဲ မသိ၊ ညို့ဖငပြေါကလြေးကို လာတို့ပြီး အထဲ ကို ထိုးထည့န်တယ်ေ။ ဘယလြိုကြီးမှန်းလဲ မသိဘူး။ ရလေိုလို ဆီလိုလို ထငတ်ယ်၊ သူ့လကခြွောင်းတချောင်းရဲ့ အဆဈလေး တဆဈလောကြ ညို့ဖငပြေါကဝြကို အဝငအြထွကလြုပန်တယ်ေ။ အဲဒီလကန်ှဈချောင်းနဲ့ ညို့ကိုကစားနတော ညိုမခံနိုငတ်ော့ဘူး ဖငကြှီးကို လှုပရြမ်းပေးနမေိပြီ။ ခနနတေော့ ညို့ အစေ့လေးပေါကြ လကကြို ဖယသ်ှားတယ်။

ညို့ဖငပြေါကလြေးထဲက လကခြွောင်းကိုတော့ မဖယသ်ေးဘူး။ သူနရောရှေ့နတော သိတယ်။ ဟော ပူနှေးနှေး အတနကြှီး။ သူ့လီးကြီးပဲပေါ့။ ညို့ ပိပိလေးထဲ ဝငလြာပြီ။ ညို့ပိပိလေးကလည်းနောြ၊ အဲဒီလီးကြီးကို အသားကနွသလေိုပဲ အလိုကသ်င့လြေး ဟပေးပြီး အဝငခြံတယ်။ နောကတ်ော့ ဝငထြှကန်ပြေီပေါ့။

ဒီတခါကတော့ ညို့ ပိပိလေးထဲမှာ လီးကြီးက ဝငထြှကန်ပြေီး ညို့ဖငပြေါကလြေးထဲ မှာ လကခြွောင်းတချောင်းက ဝငထြှကန်တယ်ေ။ ညို့ဖငကြှီးတွေ ကုန်းထလာပြီး ကိုယ့ကြိုယကြို ဖငဘြူးတောင်းထောငပြေးနမေိမှန်းမသိတော့ပါဘူးရှင်။ ကာမ ဆန်ဒရမကန်ောကကြို လိုကမြိပြီပေါ့။ တောတ်ောလြေး အရှိနရြလာတော့ ဖဖကြေေောကြ ညို့ဖငပြေါကထြဲက လကကြို ထုတလြိုကပြှီး ညို့ခါးလေးကို လကန်ှဈဖကန်ဲ့ ဆုပကြိုငပြှီး အားရ ပါးရ ကို ဆောင့ပြါတော့တယရြှင်။

ညိုလည်း တအင်းအင်း အသံထွကမြိသလို။ သူ့ပေါငခြှံနဲ့ ညို့ဖငကြှီးတွေ တဖန်းဖန်းရိုကတ်ဲ့ အသံကလည်း အခန်းထဲမှာ ဆူနတောပေါ့ရှင်။ ဒီတခါတော့ ညို့ အထွတအြထိပရြောကဖြို့ နည်းနည်းကြာပမေဲ့၊ ညို့ ပိပိ အတွင်းသားလေးတွကေို ဖဖကြေေော့ြ လီးတနကြှီးက ဖိပြတန်တောကို ခံလို့ တအားကောင်းတာပဲရှင်။ ဖဖကြေေောလြည်း အသကရြှုသံတွေ မှနလြာပြီး တအားကုနဆြောင့လြိုးနတေော့တာပါပဲ။ ဒီတခါ ကတော့ ညိုရော ဖဖကြေေောရြော တပျိုငန်ကြ ကာမ အရသာ အကောင်းဆုံးအခွကေို တပျိုငန်ကြ ရောကသ်ှားရတော့တာပါပဲ ရှင်။

ဖဖကြေေောကြ သူ့လရညတ်ှကေို ညို့ ပိပိလေးထဲမှာ ပန်းထုတပြှဈလိုကပြှီး သူ့လီးတနကြှီးကို ခန စိမထြားသေးတယ်။ နောကတ်ော့မှ ပြော့သှားတဲ့ သူ့လီးတနကြှီးကို ပလှတကြနဲ နအေောင် ဆှဲထုတလြိုကပြှီး ညို့ဘေး အိပယ်ာပေါမြှာ ပကလြကလြှဲ နားလိုကတ်ယ်။ ညိုလည်း ဖငကြုံးရကကြလေး ခနနပြေီး မှ အိပယ်ာပေါြ အသာမှောကခြလွိုကပြှီး အမောဖြလေိုကပြါတယ်။ ခနနလေို့ ဖဖကြေေော့ဟြောကသ်ံ ထွကလြာတာနဲ့ ကမန်းကတန်းထပြီး နောကဖြေး ကို ပြေးရပါတော့တယ်။ ရချိုးခန်းထဲ မှာ သေးပေါကခြရွင်း ဆပပြှာ ရတေို့နဲ့ ပိပိလေးကို သန့ရြှင်းရေးလုပပြါတယ်။ ပိပိလေးက လုံးဝကို မနာတော့ပါဘူး။ အခု ဘယလြိုမှ မနတေော့ဘူး ညို ကိုယ့ဘြာသာကိုယ် အံ့ဩနမေိတယ်။

ယောကြွားတယောကရြဲ့ အလိုးခံရတာကို အရသာ တွေ့နပြေီလား။ ကိုယ့ပြိပိလေးထဲကို လီးကြီးဝငထြှကန်တေဲ့အခွိနမြှာ ညို ဘာကိုမှ သတိမရပါလား။ မောင်၊ အို မောင့ြ ကို သတိရလိုကတ်ဲ့ အခွိနမြှာ ညို့ မကြရြညတ်ှေ စို့လာတယ်။ငါမကောင်းဘူး။ ငါမကောင်းတဲ့ မိန်းမ လို့ ကိုယ့ကြိုယကြို အပြဈတငမြိတယ်။ ဒါပမေဲ့ မောင် မသိရငတ်ော့ ဘာမှ မဖြစ်နိုငပြါဘူးလေ လို့ တွေးရင်း ခေါင်းထဲက မောင် မသိစရဘေူးလို့ပဲ စိတကြို ဆုံးဖြတလြိုကမြိတယ်။

……………………………………………………………………………………

တနေ့လုံးလိုလို ဖဖကြေေောလြည်း မရှိ အပြငထြှကန်တယ်ေ။ ဧည့သ်ညတ်ှကေ လည်း ထွကသ်ှားကြလို့ နေ့ခင်းဘကြ ညို တောတ်ောလြေး ဝအောင် အိပလြိုကရြတယ်။ ညနေ ဘကရြမေိုးခွိုးပြီးတော့ ဟိုနေ့က လို ကိုယတ်ှေ လကတ်ှေ နာကငွကြိုကခြဲတာ လုံးဝ မရှိတော့ဘူး။ လူက လန်းဆန်းနတယ်ေ။ ညဘကြ ဆုပေးမဏျဍပ် တွေ သှားကြည့်ကြှမယ် ဆိုတဲ့ အစီစဉရြှိတာမို့ လူတွေ အကုနလြုံး စောစောပြနလြာကြတယ်။ ရမေိုးခွိုးပြီးတော့ ညနစောလည်း အပြငမြွာ ထွကစြားမယ် ဆိုပြီး ထွကလြာကြတယ်။ ဧည့သ်ညတ်ှေ ဂစွကြားနဲ့ပဲပေါ့။

စားသောကဆြိုငရြောကတ်ော့ ဖဖကြေေောန်ဲ့ သူ့သူငယခြငွြးက ဝီစကီမှာသောကတ်ယ်။ အနတ်ီက ဝိုငမြှာပြီး ညို့ကိုလည်း သောကအြုံးမလားမေးတယ်။ ညိုက ဖဖကြေေော့ကြို မသိမသာ လှမ်းကြည့်တ်ော့ သောကလြေ ညိုလေး သင်ျကြနတ်ှင်းပဲဟာ နည်းနည်းပါးပါးပေါ့။ သမီးမမေေ မသိစရပေါဘူး လို့ လှမ်းပြောတယ်။ သူ့စကားက အဓိပျပါယ် နှစ်ခွလို မွိုးမို့ ညို့ မကြန်ှာရှိန်းကနဲ ဖြစ်ပြီး ခေါင်းငုံလိုကမြိတယ်။ အနတ်ီက ခေါင်းငှိမ့တ်ယမြှတပြှီး ညို့အတွကပြါ စပိုငတ်လုံး မှာလိုကတ်ယ်။

တကယကြ ညိုက ဝိုငတ်ှေ ဘာတွလည်ေး တခါမှ သောကဖြူးတာတော့ မဟုတဘြူး။ စမ်းကြည့်ခြငွန်တောတော့ ကြာပြီ။ အခုက သင်ျကြနတ်ှင်းဆိုတော့ လူတွေ အကုနလြုံးက ပြောရြှှငလြှတလြပန်ကြသေလိုပဲမို့ ညိုကိုယတ်ိုငလြည်း တခွားဟာတွေ မေ့ပြီး လတတ်လော အခွအနေလေေးမှာ ပြောန်မေိလို့ စမ်းသောကကြှည့မြယလြလေို့ တွေးလိုကမြိတယ်။ ဖဖကြေေော့ကြို လည်း အရငတ်ုန်းကလို ကြောကရြှှံ့ ရိုသေ စိတကြလေး လည်း နည်းနည်းတော့ လွှော့ သှားသလိုမို့ နည်းနည်း ရှဲ့ပြလိုကခြငွတ်ာလဲ ပါမလားမသိဘူး။

အဲလို အတတဆြန်းလိုကလြို့ ဝိုငလြေး ၂ လုံးလောကကြုနတ်ော့ ညို နည်းနည်း ရီဝဝတေေောင် ဖြစ်နပြေီ။ စားသောကပြှီးကြတော့ ဗိုကတ်ှလည်ေး ပြည့န်ပြေီ ဆိုတော့ ဒီနားက နီးနီးနားနား မဏျဍပကြို အရငလြမ်းလွှောကသ်ှားကြည့်ကြှမယ်၊ နောကြ ညောင်းတော့မှ ကားဆီ ပြနလြာပြီး တခွားမဏျဍပတ်ှကေို လွှောကကြှည့ကြှမယဆြိုပြီး မဏျဍပရြှိရာကို လွှောကလြာလိုကကြှတယ်။ မဏျဍပန်ားမှာလည်း ရပကြှည့န်ကြတေဲ့သူတွေ က အများကြီးပဲ၊ လလေေး ညို့မကြန်ှာကို နည်းနည်းတိုကလြိုကတ်ော့ ညို ရီဝဝလေေေး ဖြစ်လာပြီး လူက ယိုငကြနဲ တခကြဖြစ်သှားတယ်။ ဖဖကြေေောကြ ဘယခြွိနထြဲက ညို့ကို စောင့ကြှည့န်လေဲ မသိဘူး ခကြခြငွြးပဲ ညို့ လကမြောင်းလေးကို လှမ်းကိုငပြှီး ထိန်းပေးလိုကတ်ယ်။ ညိုကို ဖြစ်ရဲ့လားလည်း မေးတယ်။

ညိုက ခပတ်ညတ်ညပြဲ ရပါတယ်၊ ဆိုပြီး နောကလြှည့မြကြည့်ပြဲ မဏျဍပအြပေါကြို မှငရြနိုငတ်ဲ့ နရောရောကအြောင် လူတွေ ကြားထဲ တိုးဝငလြာခဲ့လိုကတ်ယ်။ အနောကကြ ဖဖကြေေောြ ကပပြါလာတာတော့ သိတယလြေ။ တနရောရောကတ်ော့ ဆကတ်ိုးလို့ မရတော့ဘူး လူတွကေ တအားပိတန်ပြေီ။ ဒါပမေဲ့ ပုခုံးတွေ ကြားကနေ စငမြှင့ကြို လှမ်းမှငန်ရလေို့ ညို က ရောကတ်ဲ့ နရောမှာပဲ ရပလြိုကတ်ယ်။ ဖဖကြေေောကြ တော့ ညို့အနောကမြှာ ကပရြကသ်ားပေါ့၊ လူက လည်းကပြတ်ော့ ညို့ကိုယလြုံးလေးက ဖဖကြေေော့ြ ရငခြှငထြဲ ရောကန်တောပေါ့။

နဂိုထဲက ဖငကြှီးပြီး ဖငကြောကတ်ဲ့ ညို က ဖဖကြေေော့ြ ရငဘြတန်ဲ့ ညို့ကြောကို မထိအောင် ရှေ့ကို ရငကြော့လိုကတ်ော့ ညို့ဖငကြှီးက ဖဖကြေေော့ြ ရှေ့ပိုင်းကို သှားဖိနတောပေါ့။ ဖဖေေ့ကြောြ ရဲ့ ဟို ဟာကြီးက ညို့ ဖငန်ှဈလုံးကြားမှာ ကြကတ်ိပဲ အမှှောင်းလိုကြ လာဖိမိနတေော့တယ်။ သူ့ဟာကြီး လည်း တဖြည်းဖြည်းမာလာတာ ညို သိနတယ်ေ။ညိုကလည်း ဂါဝနအြရှညပြမေဲ့ ရာသီဥတုက ပူတော့ အသားအရမ်းပြော့ပြီး ပါးတဲ့ ဂါဝနဝြတလြာလို့ ဖဖကြေေော့ဟြာကြီး နှေးနတောတောင် ညို့ ဖငသ်ားတွမှော လာသိနတယ်ေ။

ဟိုဧည့သ်ညတ်ှေ လည်း လူကြဲသှားသလားမသိ အသံမကြား၊ လူလည်းမတွေ့ရတော့ဘူး။ ညိုလည်း စပိုင် အရှိနန်ဲ့ ဘာမှကို ဂရုမစိုကခြငွတ်ော့ဘူး။ မဏျဍပပြေါကြ ဖြဖြေောတ်ာတွကေိုပဲ ကြည့်န်မေိတယ်။ လူတွကလေည်း ဟိုတိုးဒီတိုးနဲ့ ကြားထဲမွာ ဖဖကြေေော့လြကကြှီးက ညို့ခါးလေးကို အနောကကြနေ သိုင်းဖကထြားတာကို မသိချင်ယ်ောငဆြောငန်မေိတယ်။ ဒါပမေဲ့ ဖဖကြေေော့ြ ဟိုဟာကြီးက ညို့ ဖငကြှားထဲ မှာ အရမ်းကို မာတင်းနတော က အနရခေကလြိုကတ်ာ။ ညို့ ပိပိလေးက လည်း အရညတ်ှေ စို့လာနပြေီ။ ဒုကျခပါပဲ။

ဖဖကြေေောကြ အခုတော့ ပိုငစြိုးပိုငန်င်းနဲ့ ညို့ကို သူ့စောမြွားမှတန်လေားမသိဘူး။ သူ့လကတ်ဖကန်ဲ့ ခါးလေးကို ပတဖြကထြားပြီး နောကတ်ဖကကြ ညို့ ရငအြုံပေါမြှာ လာတငထြားပြီး ဖြဖြလေး ညှဈနတယ်ေ။ ညို့နို့သီးခေါင်းလေးတွေ မာတောငန်တောများ သူသိသှားမလား ညို ရှကမြိတယ်။ ညို့ ကိုယလြုံးက ညို့ စိတန်ဲ့ သိပ် သဘောမတူတော့ဘူး၊ သူတို့ ဘာသာ သူတို့ တုန့ပြှနန်ကြတေယ်။ အဲဒါကို ဖဖကြေေောပြေါ့ မသိချင်ယ်ောငဆြောငပြှီး ညို့နားနားကပတ်ိုးတိုးလေးနဲ့၊

“ညိုလေး မှငရြရဲ့လား”

တဲ့ ညို က လည်း ဟနမြပကြြ၊ အသံကတော့ နည်းနည်းတုံနတယ်ေ၊

“အင်း နည်းနည်းလေးတော့ကြယန်တယ်ေ”

ဆိုတော့ မပြောမဆို ညို့ခါးလေး ကို ဖကပြှီး မခွီလိုကတ်ယ်။အို သူ့ဟာကြီးက ညို့ဖငကြှားမှာ ပြတလြို့ပေါ့။

“အို၊ မကောင်းပါဘူး ညို့ခါးလည်း နာတယ်၊ ပြနခြပြေးပါ ညို ခွဖြေားထောကကြှည့မြှာပေါ့”

အဲလိုပြောလိုကမြှ သူက ပြနခြပြေးတယ် ဒါပမေဲ့ ညိုခွဖြေားထောကလြိုကတ်ော့ ညို့ဖငကြ ပိုကော့ပေးလိုကသ်လို ဖြစ်ပြီး သူ့ဟာကြိးက ညို့ဖငကြှားကနေ တိုးဝငလြာပြီး ညို့ပေါငန်ှဈလုံးကြားထဲ ရောကန်တယ်ေ။ သူက ညို့ခါးလေးကို ဆှဲဖကပြှီး သူနဲ့ ကပထြားတော့ တခွားလူတွကေ တော့ မှငမြှာ မဟုတဘြူး။ ညို က အဲလိုလေးပဲ ငှိမင်ှိမလြေး နလေို့ ထငတ်ယ် ဖဖကြေေောကြ ညို့ ဂုတသ်ားလေးကို မသိမသာ လာငုံ့နမ်းနတယ်ေ၊ သူ့နှာခေါင်းက လကေ ညို့ လညဂြုတလြေးမှာ လာတိုးနတော သိတယ်။ ညို ပိပိလေး မှာလည်း အရညတ်ှေ တောတ်ောရြှဲ နပြေီ။ နောကြ ဖဖကြေေောကြ ညို့ နားနားကပပြှီး၊

“ညိုလေး သမီး အိမပြှနရြအောငကြှာ ဖဖကြေေောြ ညောင်းနပြေီ”

ညိုလည်းဘာလို့ ခေါင်းညိမ့မြိမှန်း မသိဘူး။ ညို့တို့ နှစ်ယောကြ အပြငထြှကလြာတော့ ဧည့သ်ညတ်ှကေို ခပလြှမ်းလှမ်း လူအုပထြဲမှာ တွေ့ရတယ်။ ဖဖကြေေောကြ သူတို့ကို ညို ခေါင်းမူးနလေို့ အိမပြှနတ်ော့ မယ် သူတို့နဲ့ မလိုကတ်ော့ဘူးလို့ ပြောလိုကတ်ယ်။ သူတို့က လိုကပျို့ပေးမယပြှောပမေဲ့ ဖဖကြေေောကြ ရတယ် တက္ကစီ ငှားသှားမယ် လို့ ပြောပြီး ညိုတို့ နှစ်ယောကထြှကလြာခဲ့ကြတယ်။

အိမရြောကတ်ော့၊ ညို က ရချိုးခန်းဝင် မကြန်ှာသဈသှားတိုကြ ခွထေောကဆြေး၊ အင်း ညို့ဟာလေးလည်း ဆေးလိုကတ်ယ် အရညတ်ှကေ ပငတ်ီမှာတောင် ကြကန်ပြေီ ဆိုတော့ သနရြှင်းရေးလုပပြေးလိုကတ်ယ်။ နောကတ်ော့ ညိုအိပခြန်းထဲ ရောကတ်ော့ ဖဖကြေေော့ကြို မတွေ့ရတော့ ရငထြဲ ဟာသလိုတော့ ဖြစ်သှားတယ်။ ဒါပမေဲ့ ငါက ဘာလို့ အဲလိုဖြစ်စရာလား ဆိုပြီး ကိုယအြိပန်ကြဖေကမြှာပဲ အသာလှဲပြီး အိပလြိုကတ်ယ်။ ညို ဘာသာ ဘာကြောင့မြှန်းတော့ မသိ။ ညဝတအြင်ျကြီကို ဘရာမပါ၊ ပငတ်ီ မဝတပြဲ ညဝတအြင်ျကြီတထပထြဲနဲ့ စောငလြေး ခွုံပြီး အိပလြိုကတ်ယ်။ အခန်းထဲမှာက အဲယားကြန်း ဖြင့ထြားတော့ အေးနတောကိုး။

ညို အိပလြို့ မပြောဘြူး ၊ ကိုယခြန်ဓာက တခုခုကို တောင်းဆို နသလေိုပဲ။ ညိုတလူးလူး တလိမ့လြိမ့န်ဲ့ ဖြစ်နတယ်ေ ဖဖကြေေောြ ဘယန်ားသှားအိပန်မယေဆြိုတာတောင် သှားမစပစြုတော့ဘူး။ သူ့ဘာသာ သှားနပစေပေေါ့။ ကိုယ့မြာနနဲ့ကိုယပြဲ သှားမကြည့်န်ိုငပြေါငလြို့ ဒေါသလေး ဖြစ်နမေိပြီးမှ ၊ဟယင်ါက အဲလို ဖြစ်စရာလား လို့ ပြနတ်ှေးမိပြနရြော။

အဲလို ဖြစ်နတေုန်းမှာပဲ ကုတငကြ အိကနဲ ဖြစ်သှားတော့ ရငလြဲ ဒိတကြနဲ ခုံသှားတယ်။ တကယတ်မ်း ဖဖကြေေောြ ရောကလြာပြီ ဆိုတော့လည်း ပြောသ်ှားသလိုလို၊ ကြောကန်မေိသလိုလို၊ ဘာကြီးမှန်းမသိ။ မကြန်ှာလည်း ဘယလြိုထားရမှန်းမသိတော့။ ထုံးစံအတိုင်းပဲ အိပပြွောခြငွယ်ောငဆြောငရြတော့တာပေါ့။

ဖဖကြေေောကြ ညို၊ ညိုလေး၊ သမီးလေး၊ စသဖြင့ြ တိုးတိုးလေး ခေါပြမေဲ့ အိပပြွောခြငွယ်ောငဆြောငပြှီး မကြလြုံးကို ပိတထြားလိုကတ်ယ်။ ကိုယမြှာ အေးကနဲ ဖြစ်သှားတော့ ညို့ကိုယပြေါကြ စောငကြို ဖယလြိုကတ်ယဆြိုတာ သိလိုကတ်ယ်။ နောကြ တစောင်းလေး အိပန်တေဲ့ ညို့ကိုကို ပကလြကအြနအထေားဖြစ်အောင် ခါးနားကနေ အသာတွန်းလှနလြိုကတ်ယ်။

အို ညို ပကလြကကြှီး မကြလြုံးက ပိတထြားပမေဲ့ တမွိုးကြီးပဲ။ ညဝတအြင်ျကြီကလည်း ကြယသ်ီးက သုံးလေးလုံးထဲ အောကန်ားကလည်း ပေါငရြင်းနားရောကန်ပြေီ။ ရှကစြရာကြီး၊ ဒါပမေဲ့ အခုမှလည်း နိုးလို့ မဖြစ်တော့ဘူး ဆိုပြီး ဆကအြိပခြငွယ်ောငဆြောငန်လေိုကတ်ော့တယ်။ အို ဘာလို့ အင်ျကြီကြယသ်ီးတွကေို ဖြုတန်ရတောလည်း၊ ညို့အရှကတ်ော့ ကုနပြါပြီ အိပယ်ာပေါမြွာ ပကလြကကြှီး ညို့တကိုယလြုံးလည်း အဝတအြစားမရှိတော့ဘူး။

ညို့နို့သီးခေါင်းကလေးတောင် မာတာတာ ဖြစ်နတယ်ေ။ အို့၊ ဖဖကြေေော့ြ လွှာကြီး က နို့သီးခေါင်းလေးကို လာရကတ်ယ်။ ညို့ တကိုယလြုံး ကြကသ်ည်းတောင် ထသှားတယ်။ အှန့ြ ညို့ခါးလေးတောငကြော့သှားတယ် မကော့ခံနိုငမြလား ညို့ရဲ့ အပျိုနို့လေးကို သူက ပိုငစြိုးပိုငန်င်းနဲ့ စို့နတောကိုး၊ ညို့ပိပိလေးမှာ အရညတ်ှေ စိမ့ကြနွပြေီကြာ၊ ညို့ပေါငအြတွင်းသားထဲကို တောင် စီးကြ သှားပြီ ထငတ်ယ်။ ဖဖကြေေောမြကောင်းဘူး၊ ညို့ နို့လေးတွကေို တဖကပြှီးတဖကြ ပြောင်းစို့နတယ်ေ။ သူ့နူတခြမ်းမှှေးတွကေ ညို့ရငသ်ားလေးတွကေို တခကြတ်ခကြြ ခွဈမိတာ ယားလိုကတ်ာ။ အင်းနောကတ်ော့ သူ့လွှာကြီးက ညို့ ဗိုကသ်ားလေးတွပေေါရြောကသ်ှားပြီ။

အခုတော့ ညို့ ရငသ်ားတွကေို သူ့လကဖြဝါးတွနေဲ့ ဖြဖြလေး ဆုပန်ှယန်တယ်ေ။ သူ့ပါးစပကြှီးက ခု ညို့ ပိပိလေး ပေါမြှာ၊ လွှာစိုစိုနှေးနှေးကြီးနဲ့ ညို့ ပိပိလေးကို တအားရကန်တယ်ေ။ အို ညို့ဖငကြှီးတွေ အငှိမန်လေို့ မရတော့ဘူး။ ကော့လိုကြ ဘေးကို ရမ်းလိုကြ လုပပြေးနမေိတယ်။ သူ့လွှာထိပကြလေးနဲ့လည်း ညို့ စေ့စေ့လေးကို ထိုးလိုကြ ညို့ ပိပိ အတွင်းထဲကို ထိုးထည့လြိုကလြုပန်တယ်ေ။ ညို့ပိပိလေး အထဲက အရမ်းအရမ်းကို ယားလာပြီ။ ဖဖကြေေောြ ညို့ကို ညှင်းဆဲနတောလား။ ဖဖကြေေော့ဟြာကြီး ထိုးထည့လြိုကပြါတော့လို့ ညို့စိတထြဲက ပြောနမေိတယ်။ အပြငမြှာကတော့ ညို့မကြလြုံးတွကေို တင်းတင်း ပိတထြားပြီးတော့ ညို့ပါးစပကြတော့ အသံမထွကမြိအောင် ကိုယ့န်ူတခြမ်းကို ကိုယပြှနကြိုကထြားမိတယ်။

ဖဖကြေေော့ြ ခေါင်းကြီးက ညို့ပေါငန်ှဈလုံးကြား ဝငန်တေော့ ညို့ပေါငန်ှဈလုံးကို ကားပေးထားရတာ ညှောင်းလာလို့ ညို ဒူးနှစ်လုံးကို ထောငလြိုကမြိတယ်။ အဲဒါမှ တကယ့ကြို ဒူးထောငပြေါငကြား ဆိုတဲ့ ပုံစံမွိုး ဖြစ်သှားတော့တယ်။ ညို့ ပေါငန်ှဈလုံးကို သူ့ပုခုံးနဲ့ တွန်းထားပြီး ညို့ပိပိလေးကို အသားကုန် ရကတ်ော့တာပဲ။ အို့ ဖဖကြေေောရြယ်။ သူ ဘယလြို များ သောင်းကနွြးနလေဲ မသိဘူး။ ခနနလေို့ သူ့ပါးစပ် ညို့ပိပိလေး ကခွာသှားတော့ ညို့ ရငထြဲ ဟာကနဲ ဖြစ်သှားတယ်။

ဒါပမေဲ့ ညို့ပိပိလေးက လိုချင်တ်ဲ့ ဟာ လာတော့မယလြေ ဆိုပြီး ရငတ်ထိတထြိတန်ဲ့ စောင့မြွှောန်မေိတယ်။ အို ဖဖကြေေောြ ဘာတွလေုပန်လေဲ မသိဘူး။ မှေ့ယာက တလှုပလြှုပန်ဲ့ ညို့ခေါင်းရင်းနား သူရောကလြာတာသိလိုကတ်ယ်။ ညို့နူတခြမ်းနားမှာ ပူနှေးနှေးနဲ့ စိုစိစိ တခုလာထိတယ်။ အနံ့လေးလည်း ညှီစို့စို့ ရလိုကတ်ယ်။

ညို မသိမသာလေး မကြလြုံးလေးကို မှေးကြည့်လြိုကတ်ော့ ဖဖကြေေောပြေါ့။ သူ့အတနကြှီး ကို ညို့ နူတခြမ်းဝ မှာ သူ့လကန်ဲ့ ကိုငပြှီး တေ့နတယ်ေ။ နောကြ သူ့ထိပဖြူးကြီးနဲ့ ညို့ နူတခြမ်း အဝကို ပြတန်တယ်ေ ။ အရညတ်ှလည်ေး စိုစိစိနဲ့ပေါ့။ ညို သူဘာလိုချင်လြဲ ဆိုတာကို ရိပမြိနတောမို့ နူတခြမ်းကို မသိမသာလေးဟပေးလိုကတ်ယ်။ ညိုလည်း စမ်းကြည့်ခြငွန်တောလေ။ စာအုပတ်ှေ ဓါတပြုံတွေ ထဲ မှာ သူများတွေ လုပကြှတာကို ဖတဖြူး မှငဖြူးနပမေေဲ့ အခု က လကတ်ှေ့ တကယကြှုံရတော့တာလေ။

သူ့အတနကြှီးက မာမာ ကြီးလိုပမေဲ့ ထိပဖြူးက ညို့နူတခြမ်းနဲ့ ထိတော့ ထိပဖြူး အသားလေးက အိအိလေးပဲ။ ညို့ နှုတခြမ်းကို အသာလေး ဟပေးလိုကတ်ော့ သူ့အတနကြှီးက အထဲကို တိုးဝငလြာတော့ ညို ခွူပ် (choke) ဖြစ်မှာစိုးလို့ နူတခြမ်းကို ပြနစြေ့လိုကမြိတယ်။ ဖဖကြေေောကြလည်း ရောကတ်ဲ့ နရောလေးမှာပဲ ရပလြိုကတ်ယ်။ တောသ်ေးတယ် ဆကမြထိုးသှင်းလို့။

ဒါပမေဲ့ အဲလိုကြီးရပန်တေော့လည်း ဘာလုပရြမှန်းမသိ လို့ လွှာလေးနဲ့ တို့ကြည့်လြိုကတ်ယ်။ နောကတ်ော့ ဖဖကြေေောြ ဘယလြိုများ လုပန်သလေဲ ဆိုပြီး မကြလြုံး ဖြင့ကြှည့လြိုကတ်ော့ ညို့ ခေါင်းတဖကတ်ခကြမြှာ ဒူးထောကလြို့ ကုတငခြေါင်းရင်းက ခေါင်းမှီကို လကန်ဲ့ ဆှဲကိုငထြားတာတွေ့ရတယ်။ ညို့ နူတခြမ်းကို တင်းတင်းလေး စိတားတာ ဆိုတော့ ဖဖကြေေောကြ သူ့အတနကြှီးကို ညို့ပါးစပထြဲ ဝငသ်လောကလြေးပဲ ညို့အာခေါငကြို မထိုးမိအောင် ဂရုစိုကပြှီး ဖြည်းဖြည်းချင်ြး အသှင်းအထုတလြုပပြေးနတယ်ေ။ ရှင်းရှင်းပြောရရငတ်ော့ ညို့ပါးစပကြို လိုးနတောပဲပေါ့။

ညိုက နူတခြမ်းလေးကိုပဲ သူ့အတနကြှီး ပေါမြှာ တင်းတင်းလေး စေ့ထားပြီး ဒီအတိုင်းနပမေေဲ့ ညို့သှားရညတ်ှကေ အလိုလိုထွကလြာတော့ ညို့ ပါးစပအြပြငထြှကမြကရွအောင် မွိုခရွတယ်။ အဲဒီမှာ ဖဖကြေေော့ထြိပဖြူးကို စုပပြေးသလို ဖြစ်သှားတယ်။ အဲတော့လည်း လိုလီပေါ့လေး စုပရြသလိုမို့ ညိုလည်းစုပပြေးနမေိတော့တယ်။ ဖဖကြေေော့အြတနကြှီးကလည်း အဝငအြထွကြ လုပတ်ာ နည်းနည်းမှနလြာတယ်။ ညိုလည်း ပါးစပကြို ဟထားရတာ အာတောငည်ောင်းလာတယ်။ တောသ်ေးတယ် ဖဖကြေေောသ်ူ့အတနကြှီးကို ဆှဲထုတပြှီး ထလိုကလြို့။ အို ညို့ပိပိလေး အဝရောကလြာပြီ။

“..အိ……..”

ကောင်းလိုကတ်ာ ညို့ တကိုယလြုံးကို သှေးတွေ တဖဉွြးဖဉွြးနဲ့ နှေးသှားတာပဲ။ ညို့ပိပိလေးထဲကို တင်းတင်းပြည့ပြှည့ကြှီး ကို ထိုးဝငလြာတာ။ ညို့ပိပိလေးက လည်း ဖဖကြေေော့အြတနကြှီးကို အသားကသွှားသလားမသိဘူး။ လုံးဝကို နာတာပြုတာ မရှိတော့ပဲ အရသာ တွပေဲ ခံစားနရတေော့တယ်။ ဖဖကြေေောကြ ညို့ပေါငကြှီး နှစ်လုံးကို သူ့ပုခုံးပေါထြမ်းပြီး တော့ ညို့ကို အားကုနဆြောင့လြိုးပါတော့တယ်။

ညိုတို့ အိမကြို ဧည့သ်ညတ်ှေ ပြနမြရောကသ်ေးတာပဲ ကြေးဇူးတငရြတော့မယ် ဖဖကြေေောြ ဆောင့လြိုးနတေဲ့ အသံက ဖဖကြေေော့ပြေါငခြှံနဲ့ ညို့ပေါငခြှဆုံ၊ တဖတဖြတရြိုကသ်ံ၊ ဖဖကြေေော့ဆြောင့အြားကြောင့ြ လှုပန်တေဲ့ ကုတင် တကြှိကြှိ အသံတို့က တောတ်ော့ကြို ကယွလြောငလြှန်းလှပါတယ်။ ဒီတခါကတော့ ညိုတို့ နှစ်ယောကစြလုံး ပြီးဖို့ တောတ်ော့ကြို ကြာပါတယ်။

ညို က အရင် ပြီးသှားတော့ ကိုယလြုံးလေး တောင့သ်ှားတာနဲ့ ဖဖကြေေောကြလည်း သူ့လရပေူပူနှေးနှေးတွကေို ညို့ပိပိလေးထဲ ပန်းထည့လြိုကပြါတယ်။ ဖဖကြေေောကြ သူ့အတနကြှီး လုံးဝ မပြော့သှား မခွင်း ဆကတ်ိုကြ ဆောင့န်ရင်ေးမှ ဖြည်းဖြည်းချင်ြး အရှိနကြို နှေးပြီး ရပလြိုကပြါတယ်။ ဖဖကြေေောကြ ညို့ပေါငလြုံးတွကေို ပြနဆြန့စြပြေီး သူ့အတနကြှီးကိုတော့ညို့ ပိပိလေးထဲက ဆှဲမထုတပြဲ စိမထြားပါတယ်။ ပြီးတော့ ညို့ကိုယလြုံးလေးကို သူ့ရငခြှငထြဲ ဆှဲထည့ဖြကထြားလိုကရြင်း နှပန်ပေါတယ်။ နောကတ်ော့ ညိုတို့ နှစ်ယောကစြလုံး နှစ်နှစ်ခွိကခြွိုကြ အိပမြောကသွှားကြပါတော့တယ်။

ညိုတရေးနိုးလာတော့ အခန်းထဲမှာ မှောငန်တယ်ေ အခန်းအပြငဘြကြ တနရောရာက မီးရောငကြ တံခါးအောကြ ကဝငလြာလို့ နည်းနည်းတော့ ဝိုးတဝါးမှငရြတယ်။ ဒါပမေဲ့ ညို့ကိုယလြုံးက ဖဖကြေေောရြငခြှငထြဲမှာပဲ ရှိနသေေးတယ်။ ဖဖကြေေောကြ ညို့ကြောလေးကို ဖကထြားတယ်။ ညို့လကတ်ှကလေည်း ဖဖကြေေော့ခြါးကို ဖကထြားတယ်။ အဆိုးဆုံးက ညို့ပိပိလေးထဲ စိမထြားတဲ့ ဖဖကြေေော့အြချောင်းကြီးက မာတောငန်ပြေီ။ အဲဒါကြောင့မြွား ညို နိုးလာသလားမသိဘူး။ ဖဖကြေေော့ြ အသကရြှုသံက ပုံမှနပြဲ ဆိုတော့ သူလည်း အိပပြွောန်တော သချောတယ်။

ဒါပမေဲ့ သူ့ဟာကြီးက မာလာတော့ ညို့ဟာလေးထဲမှာ ပြည့န်ှကလြာတာကြောင့ြ ညို နိုးလာတာပဲနမယ်ေ။ အဲဒီ့ အသိရယ်။ ဖဖကြေေော့ြ ကိုယလြုံးမာကစွကြစွရြဲ့ အထိအတွေ့ရယ်။ ဖဖကြေေော့ဆြီက ခပပြှင်းပြင်း ခွှေးနဲ့ အရကရြောနတေဲ့ ယောကြွားနံ့ ပြင်းပြင်းရယကြ ညို့ကို စိတထြဲ တမွိုးခံစားရပြီး ညို့ ပိပိလေးမှာ အရညစြို့လာခဲ့ရတယ်။ အို ညိုဘယလြိုဖြစ်နပြေီလည်း၊ ကိုယ့ကြိုကိုယတ်ောင် နားမလညန်ိုငတ်ော့ဘူး။ အရငတ်ုန်းက ဆို အဲလို အနံ့မွိုး အနားရောကလြာရင် အသကအြောင့ထြားတတတ်ဲ့ညို၊ အခုတော့ စိတတ်ှေ ထလာရပါလား။ ဖဖကြေေောကြ တော့ အိပလြို့ကောင်းနတေုန်း။

ညိုဖငလြေးကို အသာအနောကကြို ကော့လိုကတ်ယ်။ ဖဖကြေေော့လြီးကြီး ညို့ပိပိလေးထဲက မထွကသ်ှားခငကြလေးပဲ ဖြည်းဖြည်းချင်ြးပြနသ်ှင်းမိတယ်။ အဲလို ဖြည်းဖြည်းချင်ြးရှေ့တိုးနောကဆြုတလြုပတ်ာ အရှိနရြလာခဲ့တယ်။ ညို့ပိပိလေး အတွင်းထဲက အရမ်းကို ယားလာတယ်။ ညို ဖဖကြေေော့ဒြဈကြီးနဲ့ ဖိပြတမြိတယ်။ နောကတ်ော့ ညို့ လှုပရြှားမှုတွကေ မှနလြာတယ်။အို ဖဖကြေေောြ နိုးသှားတော့မယ် မတတန်ိုငဘြူး၊

” အို့ အို့ အင့အြင့ြ ..”

” အီးးးးးးးးးးးးး”

ညို တခွီပြီးသှားတယ်။ ဖဖကြေေော့ြ လီးကြီးက မာတင်းနတေုန်းရှိသေးတယ်။ ညို့ပိပိအတွင်းသားလေးတွနေဲ့ တအားဖိညဈမိတယ်။ ညိုလည်း တကိုယလြုံးပြော့ကသွှားရော ဖဖကြေေောန်ိုးလာတယထြငတ်ယ်။ အို။

ညို့အတွင်းသားလေးတွကေ အခုမှ ပြီးကာစမို့ စန်းစနတ်င့န်တေုန်းရှိသေးတယ် ဖဖကြေေောကြ နိုးလာပြီး စလှုပရြှားတော့တယ်၊ အို့ ညို့တကိုယလြုံးကို တုနခြါသှားရတယ်။ နောကတ်ော့ ဖဖကြေေောြ ရဲ့ လိုးတဲ့ ရဈသမ် မှနလြာတယ်။ ဖဖကြေေောကြ ညို့အပေါတ်ကလြှိမ့ပြှီး အမှနဆြောင့တ်ော့ ညိုလည်း ဖီးနောကတ်ခေါကြ ပြနတ်ကလြာခဲ့တယ်။ ညို ဖဖကြေေော့ခြါးကို အတင်းဖကထြားလိုကမြိတယ်။ ဒီတခါလည်း နှစ်ယောကြ ပျိုငတ်ူပြီးပြနပြှီ။ အိုး ညို တကိုယလြုံးကို နှုံးခွေ သှားတော့တာပဲ။

ပြီးသှားပမေဲ့ ညို ဖဖကြေေော့ကြို ခုထိ မကြန်ှာလည်း မဆိုငရြဲသေးဘူ။ စကားလည်း မပြောချင်ဘြူး။ ညိုနိုးပြီး အရငစြလုပတ်ယ် ဆိုတာလည်း ဖဖကြေေောြ ရိပမြိမှာပဲ ဒါပမေဲ့ ဘာမှ ကို မပြောရဲ တာနဲ့ သူ့ရငခြှငထြဲ မကြန်ှာအပပြှီး ခါးကိုသာ တင်းတင်းကပြကြပြြ ဖကတ်ှယထြားမိပါတော့တယ်။

တောတ်ောလြေး နားပြီးမှ ဖဖကြေေောကြ သူ့ဟာကြီးကို ညို့ပိပိလေးထဲက ဆှဲထုတလြိုကပြှီး ညိုနဲ့ ကိုယလြုံးချင်ြးခွာလိုကပြါတယ်။ ညို့ကို သူငုံ့ကြည့်န်မယေဆြိုတာကို သိပမေဲ့ ညို မကြလြုံးကို စုံမှိတထြားလိုကပြါတယ်။ ဖဖကြေေောြ က ညို့ ပါးလေးကို ရှှတကြနဲ တခကြန်မ်းလိုကပြှီး ကုတငပြေါကြ ထ၊ ကြမ်းပေါမြှာ ပုံကနွတေဲ့ပုဆိုးကို ကောကဝြတပြှီး အခန်းပြငကြို ထွကသ်ှားပါတော့တယ်။

——————————————-

နောကန်ေ့ သင်ျကြနလြည်း ပြီးပြီမို့ ဧည့သ်ညတ်ှေ လည်းပြနသ်ှားကြပြီ။ ညိုတို့ အိမလြည်း ပုံမှန် ပြနဖြစ်ပြီပေါ့နောြ။ မနကဖြှန် ဆိုရင် မမေေ့ကို တရားကြောင်းက သှားခေါရြတော့မယ်။ ညို့ ရငမြှာတော့ နည်းနည်းပေါ့သှားသလိုလို ၊ လှမ်းသလိုလို၊ ဘာကြီးမှန်းမသိဖြစ်နတယ်ေ။ တနေ့တာ အခွိနကြို စာအုပပြဲ ဖတရြင်း အခွိနဖြှုန်းနမေိတော့တယ်။ ဗိုကဆြာရင် အစားထစားလိုကြ၊ ပြီး ရင် ညို့အခန်းက ကုတငပြေါမြှာပဲ လှဲရင်း စာအုပလြေး ဖတလြိုကြ၊ ငိုကသ်ှားရင် တရေးအိပလြိုကြ။ နဲ့။ ညနစေောင်းသှားတယ်။

ညနစေောင်းသှားတော့ ဖဖကြေေောြ ပြနရြောကလြာတယ်။ ကုလားထမင်းဆိုင် သှားစားရအောငတ်ဲ့ ညို့ကို ပြောတော့ ညိုလည်း အင်ျကြီထမိနလြဲ ပြီး ထွကလြာခဲ့လိုကကြှတယ်၊ တကယတ်ော့ ညိုက ကုလားထမင်းဟင်း ကို အရမ်းကြိုကမြှန်း ဖဖကြေေောကြ သိလို့ သူ ညို့ကို တမင် လိုကပျို့ပေးတဲ့သဘောပါ။ ညိုတို့ တယောကမြကြန်ှာ တယောကြ စေ့စေ့ မကြည့်ကြှပဲနဲ့ တခွား အရေးမကြီး တဲ့ အကြောင်းအရာတွကေို ပဲ အလာပ သလာပ ပြောဆိုနကြမေိပါတယ်။ အဲဒီက အပြနဖြာလူဒါဆိုငဝြငပြှီး ကူးဖီး တွေ စားရင်း ဗိုကပြှည့ြ အီစိမ့ပြှီး အိမကြို ပြနလြာကြပါတယ်။

အိမရြောကတ်ော့ တီဗီခနတဖြုတကြှည့ြ ပြီး ခွလကေဆြေးသန့စြငပြှီး ညိုလည်း ကိုယ့အြခန်းထဲ ကိုယဝြငအြိပလြိုကပြါတယ်။ ဒါပမေဲ့ တောတ်ောန်ဲ့ အိပမြပြောဘြူး၊ ဟိုတွေးဒီတွေးနဲ့၊ တလူးလူး တလှိမ့လြှိမ့ြ ပေါ့။ ဘာကို လိုနမှန်ေးမသိဘူး။ ကိုယ့ကြိုကိုလည်း မကြနပေဘြူး။ နည်းနည်းလည်း အိုကစြပစြပဖြစ်လာတာနဲ့ အတွင်းခံ ဘရာဇီယာနဲ့ ပငတ်ီပါ ခွှတပြှဈလိုကတ်ယ်။ အရငကြ ညို့အဲလို တခါမှ မအိပဖြူးဘူး။ အပေါကြ ညဝတအြင်ျကြီလေး ပါးပါးတထပပြဲ ဝတပြှီး မှေ့ယာပေါပြှနလြှဲရင်းက ဖကလြုံးကို ခွလိုကတ်ယ်။

ညို့အခန်းတံခါးကြှီကနဲ ပြင့သ်ှားသံကြားတော့ ညိုရငထြဲ ထိတကြနဲ ဖြစ်သှားတယ်။ နောကတ်ော့ အသကရြှုမှနလြာတယ်။ ရငကြတော့ တဒုံးဒုံး ပေါ့။ အခန်းထဲ ဝငလြာတဲ့သူ တောင် ကြားနရမှော စိုးနမေိတယ်။

အဲလူကြီးက ဒီတခါကြူးကြူးကြောကြွောြ ညို့အခန်းထဲ ဝငလြာပါလား။ ခါတိုင်းက သူတို့ အခန်းထဲ ညိုသှားအိပတ်ာမို့ ထားလိုကပြါတော့။ နောကပြှီးအခု သမီးလေး၊ ညိုလေး အိပပြှီလား ဆိုပြီး အကဲစမ်းမေးခွန်းတောငမြမေး ခပတ်ညတ်ညကြှီးနဲ့ ။ညိုမကြလြုံးလေးကို မဖြင့ပြဲ မှေးကြည့်လြိုကတ်ယ်။ ညမီးရောင် အပြာလေးက မှောငထြဲမှာ ဆိုတော့ တအားလင်းနသလေို ဖြစ်နတယ်ေ။ ဖဖကြေေောပြဲပေါ့။ဘယသ်ူရှိမလဲ ဒီအိမမြှာ၊ အပေါပျိုင်းက စွတကြယွန်ဲ့ အောကကြ လုံခွညဝြတထြားတယ်။

ဟောတော့ ညိုမကြလြုံလေး မှေးကြည့်န်တေုန်းပဲ သူက ကုတငန်ားရောကတ်ာနဲ့ သူ့ပုဆိုးကြီးကို ကြင်းလုံးခွှတခြပြှဈလိုကတ်ယ်။ သူဟာကြီး။ ဟို ညို့ဟာလေးထဲကို ထိုးထည့ပြှီး လိုးလိုးနတေဲ့ ကောငကြှီးက ထောငမြတလြို့ ခေါင်းတယမ်းယမ်းနဲ့၊ ကုတငပြေါြ ဖငထြိုငခြလွိုကတ်ော့ မှေ့ယာက အိကနဲ ဖြစ်သှားတယ်။ သူ့ဟာကြီးက အခန်းမကြန်ာကကြပြေါကြို ထောငမြတန်တယ်ေ။ သူက ကုတငပြေါမြှာ ဖငတ်ုံးလုံး တစောင်းထိုငရြင်းနဲ့ ညို့တကိုယလြုံးကို လေ့လာနတယ်ေ။ ညို မကြစြေ့ကို တင်းတင်းပြနပြိတလြိုကပြှီး အိပပြွောခြငွယ်ောငဆြောငန်လေိုကတ်ယ်။

အို သူ့လကကြှီးက ညို့ပေါငသ်ားလေးတွကေို ပြတန်တယ်ေ။ ညို့ကိုယလြုံးက သှေးတွလည်ေး ဆူနပြေီ။ ညို့ပိပိလေး ထဲမှာလည်း အရညတ်ှေ စိုနပြေီ။ ဖဖကြေေောကြ လည်း ဘယလြို ဖြစ်တာလဲ၊ နေ့ခင်းဘကဆြိုရငတ်ော့ အကောင်း၊ ညို့ကို တောငစြေ့စေ့မကြည့်ြ၊ စကားမာမာ မပြော၊ ညဘကကြတွော့ သူကဲပြီ။ ညိုကိုယတ်ိုငကြရော၊ဘာထူးလို့လဲ အခု လို အခွအနေမွေိုမှာ ထအောပြှဈရမဲ့ အစား အိပခြငွယ်ောငဆြောငန်မေိတာကရော၊ ပိုဆိုးတာက ညို့ပိပိလေး ထဲက စိမ့ထြှကန်တေဲ့ အရညကြှညတ်ှေ။ ညိုတော့ ကိုယ့ဘြာသာ ရှကမြိတယ်။ အဲဒါကတော့ ဟနဆြောငလြို့ မရပါလား။

ဘယအြခွိနထြဲက ပေါငလြညထြိလနန်မှန်ေးမသိတဲ့ ညို့ညဝတအြင်ျကြီလေးအောကကြနေ ဖဖကြေေော့ြ လကဖြဝါးကြီးက တိုးဝငလြာတယ်။ ညို့ဖငလြုံးလုံးတွေ ပေါရြောကပြှီး ပြတသ်တရြင်းက ဆုပည်ှဈပေးနတယ်ေ။ နောကတ်ော့ ညို့ကိုယလြုံးလေးကို ပိုငစြိုးပိုငန်င်းနဲ့ မှောကရြကဖြစ်အောငလြုပလြိုကတ်ယ်။ နောကပြှီး ညို့ဗိုကအြောကကြို ဖကလြုံးခုပြီး ညို့ညဝတအြင်ျကြီလေးကို ခါးပေါထြိ လှနတ်ငလြိုကတ်ယ်။ အို ။ သူ့လကခြွောင်းတွနေဲ့ ညို့ ပိပိလေး နဲ့ စေ့စေ့လေးကို မှှဆေော့နတယ်ေ။ ညို့ဖငကြှီးတွေ အငှိမန်မရေအောငကြို ဆှပေးနတယ်ေ။

နောကတ်ော့ သူရဲ့ ပူနှေးနှေး မာမာ လီးထိပကြှီး ညို့ပိပိလေးထဲ တိုးဝငလြာတာ သိလိုကတ်ယ်။ ညို့လကတ်ှကေ အိပယ်ာခင်းကို ဆုပထြားလိုကမြိတယ်။ ဟာ ဖဖကြေေောဘြာတွေ လုပန်တောလဲ။ ညို့ပိပိလေးထဲကို သူ့ဟာကြီး ဖြည်းဖြည်းချင်ြးသှင်းနရင်ေးက ညို့ဖငပြေါကလြေးကို စိုစိုစွတစြှတအြရညတ်ှညှဈေထည့ရြင်း သူ့လကခြွောင်းတချောင်း ထိုးထည့န်တယ်ေ။ အား နာတယ်။ ညို အသံမထွကမြိအောင် ခေါင်းအုံးကို ကိုကထြားလိုကမြိတယ်။

ဖဖကြေေော့ြ အချောင်းကြီးကလည်း ညို့ ပိပိလေးထဲ မှာ ပြည့န်ှဈနပြေီး ဖြည်းဖြည်းချင်ြး အဝငအြထွကလြုပပြေးနရင်ေး ညို့ ဖငပြေါကလြေးကို ချောဆီတွနေဲ့ ကစားနတော လကခြွောင်း နှစ်ချောင်းစာလောကဝြငန်ပြေီ၊ ညို့ဖငပြေါကလြေးမှာ နည်းနည်းနာတာလွှော့လာပြီး ဖီးကလေးကောင်းလာသလိုပဲ။ အို၊ ဖဖကြေေော့ြ အတနကြှီး ညို့ပိပိလေးထဲက ထွကသ်ှားတော့ ညို့ရငထြဲမှာ တမွိုးကြီးပဲ။ ညို့ ပိပိလေး အတွင်းထဲက လည်း အရမ်းကို တောင်းတနပြေီ။

ဒီလောကြ အရှိနရြနမှေ ဘာလို့ ဆှဲထုတသ်ှားတာလဲ ကြာ၊ ညို့ဖငပြေါကလြေးကို ကလိနတေဲ့ လကခြွောင်းတွလည်ေးထွကသ်ှားပြီ၊ ဖဖကြေေောြ ဘာများ လုပအြုံးမှာလည်း၊ ညို သိနပြေီ ထငတ်ယ်။ ဟော ညို့ဖငပြေါကအြဝလေးကို ဖဖကြေေော့ြ အတနခြေါင်းကြီးတိုးဝငလြာတယ်။ ညို ခေါင်းအုံးကို ကိုကထြားလိုကမြိတယ်။ အား နာတယ်၊နာတယ်၊ ဖဖကြေေောြ မလုပပြါနဲ့၊ ညို့အသံတွကေ ထုံးစံအတိုင်းပဲလေ ထွကမြလာဘူး၊ ပြောကသ်ှားတယ်။ ဖဖကြေေော့ြ ဟာကြီးက တဈစို့စို့ကြီးနဲက ဝငလြာတယ်။ သူ့လကကြလည်း ချောဆီတွေ အများကြီး ထပည်ှဈနတောသိနရတေယ်။

ညို ကြိတမြှိတခြံနရတေယ်။ ခွှေးတွေ တောင် ပြနန်တယ်ေ။ ဖဖကြေေောလြည်း တလကမြချင်ြးဆီ ထိုးလိုကြ ရပလြိုကလြုပန်တယ်ေ။ သူ့ပေါငကြ ခွှေးတွလည်ေး ညို့ပေါငပြေါကြို လာပြီး စီးကပလြာတယ်။ ညို စိတကြို လွှော့လိုကတ်ယ်။ ညို့ဖငဝြလေးကိုလည်း တတန်ိုငသ်လောကလြွှော့ပေးလိုကမြိတယ်။ မကြာခငပြဲ ဖဖကြေေော့ြ အချောင်းကြီး ညို့ဖငပြေါကလြေးထဲ တောတ်ောဝြငသ်ှားတယထြငတ်ယ်။ ဖဖကြေေော့ြ လမှှေးတွေ ညို့ဖငကြှီးတွေ မှာ လာပြီး ခွဈမိနတော သိနရသေည်။

ညို နာတာကို ကြိတမြှိတခြံနမှန်ေးသိပုံရတယ်။ ဖဖကြေေောကြ သူ့လီးကြီး ညို့ဖငပြေါကထြဲ စိမထြားရင်း ငှိမန်တယ်ေ တောတ်ောလြေးကို ကြာတယ်။ ညို့ လကကြ အိပယ်ာခင်းကို ဆှဲဆုပထြားတာတွေ နည်းနည်းလွှော့သှားမှ ဖဖကြေေောကြ စပြီး အဝငအြထွကလြုပလြာတယ်။ ရှင်းရှင်းပြောရရငတ်ော့ ညို့ဖငကြို လိုးနတောပေါ့။ နောကလြကတ်ဖကကြ လည်း ညို့စေ့စေ့လေးကို ပြတပြေးနတေော့ ညိုလည်းမနနေိုငတ်ော့ဘူး။ ညို့ဖငကြှီးတွကေို ကော့ကော့ပေးနမေိပြီလေ။

အို ညို့စေေ့စေ့လေး မှာ မခံနိုငတ်ော့ဘူး ကငွတ်ကလြာပြီ။

“အို….”

ညို ပြီးသှားပြီ။ ဖဖကြေေောလြည်း ပြီးသှားပုံပဲ။ ဒါပမေဲ့ ညို့ဖငထြဲမှာ အရညပြန်းထွကတ်ာ မခံစားရတော့ မသိဘူး။ နောကမြှ သူ အဖေါစြှတထြားတာသိရတယ်။ ဒါပမေဲ့ သူ့လီးကြီး နည်းနည်းပြော့သှားတာတော့ သိတယ်။ခနနတေော့ သူ့လီးကြီးကို ဆှဲထုတလြိုကတ်ယ်။ သူညို့ဘေးမှာ ပကလြကလြှဲပြီး အသကကြိုပုံမှနဖြစ်အောငရြှုနတော ညိုသိတယ်။ ညို ရချိုးခန်းကို အမှနပြှေးပြီး သန့ရြှင်းလေး လုပခြငွတ်ာ အောင့ထြားရတယ်။ ညို သေးရော အီးရော ပါချင်န်တယေလြေ။ နောကတ်ော့ မအောင့န်ိုငတ်ော့ဘူး ညို ကုတငပြေါကြ ကမန်းကတန်းထပြီး နောကဖြေးဘကကြို ပြေးခဲ့တော့တယ်။

ညိုအိမသ်ာထဲမှာ ထိုင် ရှုးပေါကအြီးပါတော့ ဖငကြ နည်းနည်းစပန်တယ်ေ။ ပြီးတော့ ဆပပြှာရညန်ဲက ဆေးကြောလိုကတ်ယ်။ ပြီးတော့ အခန်းထဲ ကို ပြနသ်ှားပြီး ဖဖကြေေောန်ဲ့ ဘယလြို ရငဆြိုငရြမလဲ တွေးနမေိတယ်။ ညိုအိမသ်ာထဲ ဘယလြောကကြှာအောင် ထိုငန်မေိလဲမသိဘူး တံခါးခေါကသ်ံ နဲ့ အတူ ဖဖကြေေော့ြ အသံကို ကြားလိုကရြတယ်။

“ညိုလေး သမီး၊ ဘာလုပန်လေဲ အိမသ်ာထဲ မှာ အကြာကြီး။ ဖဖကြေေောြ ရှုးပေါကခြငွလြို့”

တဲ့အဲဒါနဲ့ ညို လည်း စကားမပြောဘာမပြော၊ ရချိုးခန်းတံခါးကို ဖြင့ြ၊ ဖဖကြေေော့ြ နဲ့ မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် မကြည့်ပြဲနဲ့ ညို့အိပခြန်းရှိရာကို ပြေးထွကခြဲ့တယ်။

………………………………………………………………………………….

အခန်းထဲ ပြနရြောကပြှီးတော့ ညနကန်ပြေီမို့ အဲယားကြန်းကလည်းတောတ်ောလြေး စိမ့န်တောနဲ့ စောငဆြှဲခွုံပြီး အိပန်လေိုကတ်ယ်။ အင်း ဒီညအဖို့တော့ ဒီလောကပြဲ၊ ဖဖကြေေောန်ဲ့ ဇာတလြမ်းကလည်း ဒီတငပြဲ ပြီးပြီပေါ့နောြ။ မနကဖြှန် မမေေ့ကို သှားကြို မမေေ သာ တအိမထြဲ ရှိရငတ်ော့ ဖဖကြေေောလြည်း အဲလို လာကဲ မှာ မဟုတတ်ော့ပါဘူးလို့ တွေးနတေုန်းပဲ အခန်းတံခါးပြင့လြာသံကြားရတယ်။

ဟင်။ ဖဖကြေေောြ သူ့အခန်းသူပြနမြသှားပဲ ညို့အခန်းကိုလာပြနပြှီ။ ဘာလာလုပတ်ာလဲ။အဲယားကြန်းကြောင့ပြဲလား ညို့စိတကြှောင့လြားမသိ၊ ညို့ခွဖြေား လကဖြွားတွေ အေးစကလြာတယ်။ မှယော အိကနဲ ဖြစ်သှားပြီး ဖဖကြေေောစြောငအြောကဝြငလြာတယ်။ ညို့ကိုယလြုံးလေးကို နောကကြနဆှေဲပြီး သူ့ရငခြှငထြဲ ပြေ့ဖကထြားတယ်။

သူ့ရငခြှငကြှီးက နှေးနသလေိုပဲ။ သူ့ရဲ့ ယောကြွားကြီး ကိုယန်ံ့ တောင့တ်င်းတဲ့ အသား တွကေ ညိုနဲ့ ရင်းနှီးနလေို့ထငတ်ယ်၊ ညို အသကရြှုမှနန်တောတွေ နည်းနည်းလွှော့သှားတယ်။ ညို ကြနဖြေါ့တဘယေဖြစ်လာသလိုပဲ။ ညို့ကိုယလြုံးလေး တင်းမာနရောက ပြလွှေော့သလို ဖြစ်သှားတာကိုလည်း ဖဖကြေေောကြ သိပုံရပါတယ်။ ညို့ကိုယလြုံးလေးကို ဆှဲပြီး သူ့ဖကလြှည့လြိုကတ်ယ်။ ညိုလည်းသူ့ရငခြှငထြဲကို ခေါင်းထိုး ဝငလြိုကတ်ယ်။ သူက ညို့ကြောလေးကို ပြတသ်တပြေးပြီးတင်းတင်းလေး ဆှဲဖကထြားလိုကတ်ယ်။ ခနလေးပဲ ညို ဖဖကြေေော့ရြငခြှငထြဲမှာ အိပမြောကသွှားတော့တယ်။

ညိုတရေးနိုးတော့ ညို့နို့တွေ ကို ဖဖကြေေောစြို့နတော ခံစားနရတေယ်။ ညို့ပိပိလေးကလည်း အရတွေေ ရှဲနပြေီ။ ညို လကတ်ှကေ ဖဖကြေေော့ြ ခေါင်းက ဆံပငတ်ှကေို ဆှဲဆုပထြိုးဖြနမေိတယ်။

အဲဒီနေ့ မနကြ ဖဖကြေေောြ ညို့အခန်းထဲက ပြနမြထွကခြငထြိ ညို့ ကို နှစ်ခွီတိတိလိုးသှားခဲ့တယ်။ အင်း ဖဖကြေေောကြညို့ကို လိုးတယလြို့ပြောရမှာလား။ ဖဖကြေေောန်ဲ့ ညိုတို့နှစ်ယောကလြိုးကြတယလြို့ပဲ ပြောရမလား။ ညိုတော့ မပြောတတတ်ော့ဘူး။ ညိုသိတာကတော့ တခွီပြီးသှားတိုင်း ညို က ဖဖကြေေော့ရြငခြှငထြဲ ခေါင်းထိုးဝငပြှီး ဖဖကြေေော့ြ ကြောပြငကြှီးကို တင်းတင်းကပြကြပြဖြကထြားမိတယဆြိုတာကိုပဲ။

…………………………………………………………………………………

မနကကြတွော့ ဖဖကြေေော့ြ မိတဆြှေ တယောကရြဲ့ ကားနဲ့ စဈကိုင်းချောငကြ မမေေ တရားဝငန်တေဲ့နရော ကို ရောကသ်ှားကြတော့ မမေေ က အထုပအြပိုးတွတေောင် အဆငသ်င့ြ ပြငပြှီးနပြေီ။ မမေေ က သမီး သင်ျကြနတ်ှင်း ပြောရြရဲ့လား ဆိုတော့ ပြောတ်ယမြမေေ ဆိုပြီး မမေေ့ရငခြှငထြဲ တိုးခွေ့ဖကထြားမိပါတယ်။ မမကေတေောင် သမီး ကို မတွေ့ရတာ ရကပျိုင်းလေးပဲ ရှိသေးတယ် သမီးက အရမ်းကို လူကြီးဆနသ်ှားသလိုပဲတဲ့။ သမီးအပျို မဟုတတ်ော့ဘူး မမေေ လို့ စိတထြဲက ပဲ ပြောနမေိတယ်။

မကြလြုံးထဲက မကြရြညတ်ှကေ အလိုလို လှိမ့ဆြင်းကလွာလို့ မမကေေ အမလေး သမီးရယ် ခုမှ လာခွှဲနတယ်ေ၊ မမေေ နဲ့တော့ တရားကြောင်းလိုကမြလာပဲနဲ့တဲ့။ မမေေ ကတော့ ထငမြှာ ငါ့သမီး ငါနဲ့ မခွဲစဖူးခွဲရလို့ မကြရြညကြနွတယေပြေါ့လေ။ ညို့စိတထြဲမှာက ညိုမကောင်းဘူး မမေေ၊ မမေေ တရားဝငန်တေုန်း မမေေ ယောကြွားနဲ့ ညို လိုးနကြတောလို့ ပြောနမေိတယ်။ခွငလြှှတပြါမမေေ။

နောကတ်ော့ အပြနလြမ်းမှာ မမကြေေိုကတ်ဲ့ မန်တလေး မှီးရှည် ဆိုငကြောင်းကောင်းတခုကို ဝငပြှီး စားကြတယ်။ နောကအြိမပြှနလြာပြီးတော့ ရနကြုနပြှနကြှဖို့အတွကြ သိမ်းကြဆည်းကြပေါ့။ ရနကြုန် ကို ယူသှားဖို့ လကဆြောငပြေးဖို့ ပစ်စည်းတွလည်ေးဝယပြေါ့။ အဲလိုနဲ့ တောတ်ောလြေး မိုးခွူပမြှ ညိုတို့တွေ အိပယ်ာဝငကြှတော့တယ်။

ညဘကြ ညိုလည်း ညို့အခန်းထဲမှာ ကိုယ့အြထုပတ်ှေ ကိုယစြနဈတကြ ပြနစြီထည့ပြှီး တော့ နောကဖြေးဘကသ်ှား ရချိုးခန်းဝင် သန့ရြှင်းလေးလုပသ်ှားတိုကြ စသဖြင့ြ လုပပြေါ့။ ပြီးတော့ ညို့အိပခြန်းကို ပြနလြာတဲ့လမ်းမှာ မမတေေို့ အခန်းက မီးရောငလြဲ့လဲ့လေးက အပြငကြ မှောငန်တေဲ့ ဟောဝေးလေးကို ဖြာကနွတယ်ေ။ အဲဒါနဲ့ ခွသေံဖြဖြလေးနင်းပြီး အခန်းတံခါးက နအထေဲကို ချောင်းကြည့်လြိုကမြိတယ်။

” အို ”

ညို အသကရြှုဖို့တောငမြေ့သှားတယ်။ ညို့မမေေ နဲ့ ဖဖကြေေောရြယပြေါ့ နှစ်ယောကစြလုံး ကိုယလြုံးတီးတွနေဲ့၊ ညို့ မမေေ က အသားဖြူတယ် ညိုက သာ အဖေ့ဘကလြိုကလြို့ အသားညိုနတော။ အဲတော့ သူ့ပေါငလြုံးကြီးတွေ က ဝင်းနတောပဲ။ မမကေေ ကုတငပြေါမြှာ ဖငဘြူးတောင်းထောငရြကကြှီး မကြန်ာကတော့ နံရံဘကကြို လှည့ထြားတာမို့ အခန်းဝကို မမှငရြဘူး။ ဖဖကြေေောကြ တော့ အနောကကြ ဒူးထောကရြကန်ဲ့ မမေေ့ကို ဆောင့လြိုးနတယ်ေ။

မမေေ့တငကြှီးတွကေ အကြီးကြီးပဲ ဖငလြုံးကြီးတွကေ ဖဖကြေေောဆြောင့လြိုကတ်ိုင်းတုံခါထွကသ်ှားတယ်။ ညို့ဖငလြည်းမမေေ့ဆီက အမှရတောပေါ့ ဒါကြောင့ြ ညိုကလည်းဖငလြုံးကြီးပြီး တငကြောကန်တောလေ။ ဒါပမေဲ့ မမကေေ အသကလြည်းရလာလို့ ညို့ထကြ ပို တုတတ်ုတထြှားထွားကြီး ဖြစ်နတယ်ေ။ ဒါပမေဲ့ အခွိုးအဆဈက ပြပြဈေနတေုန်း။ အခု ဖဖကြေေောကြ မမေေ့ဖငတ်ုံကြီးတွကေို လကန်ှဈဖကန်ဲ့ ဆုပကြိုငပြှီး တဖန်းဖန် းဆောင့န်တော ညို့စိတထြဲ မှာ တမွိုးကြီးပဲ ညိုလဲ အဲလိုပုံမွိုးနဲ့ ဖဖကြေေောလြိုးတာခံခဲ့ရဘူးတယလြေ၊ မမေေ ဘယလြို ဖီးဖြစ်နမလေဲ ဆိုတာ ညိုခံစားလို့ရနတယ်ေ။

ဒါပမေဲ့ အခု အရမ်းကို အရှိနပြှင်းပြင်းနဲ့ ဆောင့န်တော မှငရြတော့ ညို့တုံးက ဖဖကြေေောြ ညှာခဲ့ပါလားလို့ ကောကခြကြခြရွမလို ဖြစ်နတယ်ေ။ သူတို့ လုပန်တောကို ကြည့်ရြင်း ညို့ပိပိလေး မှာ စိုလာတယ်။ညို ညဝတဂြါဝနလြေးအောကလြကလြွိုပြီး ညို့ပိပိလေးကို လကခြွောင်းထိပကြလေးနဲ့ ပြတလြိုကမြိတယ်။ညို့ဒူးတွတေောငမြခိုငခြငွတ်ော့ဘူး။ ဖဖကြေေောြ က မမေေ့ကို ဆောင့လြိုးနရင်ေးက အခန်းဝဘကကြို လှမ်းကြည့်လြိုကတ်ာတွေ့တယ်။ ညိုက မှောငထြဲရပန်တောမို့ သူမမှငန်ိုငမြှန်းသိပမေဲ့၊ နောကကြို အသာလေးဆုပလြိုကမြိတယ်။

သူ့ကြည့်ရြတာ ညိုလာချောင်းမယလြို့ မွှောလြင့ထြားသလိုပဲ။ အဲဒါကြောင့လြည်း တံခါးကို တမငဟြထားတာ ဖြစ်မှာပေါ့။ နောကြ ဖဖကြေေောအြရှိနပြှင်းလာပြီး တအားဆောင့ထြည့လြိုကတ်ာတွေ့ရတယ် နောကမြမေေ့ကြောပြေါမြှောကခြလွိုကတ်ာတွေ့ရတော့ ဖဖကြေေောြ သုတတ်ှေ ပန်းထည့လြိုကပြှီ ဆိုတာသိလိုကတ်ယ်။ ညို ကိုယ့အြိပခြန်းဘကကြို ပြနပြှေးလာခဲ့မိတယ်။ အခန်းထဲဝငတ်ော့ ဘာကြောင့မြှန်းမသိ။ အခန်းတံခါးကို ဂလန့ထြိုးပိတလြိုကမြိတယ်။ ညို ကြောကလြို့လား၊ စိတဆြိုးလို့လား။ ဘာမှန်းတောင် ညို ကိုယ့ကြိုကိုယမြသိတော့ဘူး။ ဒီညဖဖကြေေောြ လာမှာကို မလိုလားတာပဲ သိတော့တယ်။

ညို အိပယ်ာပေါမြှာ ညို့စေ့စေ့လေးကို တအားဖိပြတမြိတယ်။ ကငွကြနဲ ဖြစ်သှားပြီး ညိုလည်း စိတတ်ှေ လွှော့သှားမှပဲ အိပပြွောခြှင်းကို ရောကသ်ှားခဲ့ရတော့တယ်။

……………………………………………………………………………………

နောကန်ေ့ မနကြ လည်း ဈေးဝယပြဲ ထွကကြှတယ်။ ရနကြုနပြှနဖြို့ အဲယားကြန်းကားက ညနမှေ ထွကမြှာ ဆိုတော့ လိုချင်တ်ဲ့ ပစ်စည်းတွေ ထပဝြယကြှ ကိုယ့အြထုပတ်ှထေဲ ထည့ကြှပေါ့။ ညနကတွေော့ ရနကြုနအြပြန် မမေေ့သူငယခြငွြး အမွိုးသမီးတယောကပြါ ပါလာတယ်။ မမေေ တို့က ရှေ့ခုံမှာထိုင်၊ ညို နဲ့ မမေေ့သူငယခြငွြးတို့က နောကခြုံမှာ ထိုငကြှတယ်။

ကားထွကပြှီး လမ်းမှာ မမေေ ကသူ့သူငယခြငွြးကို လှည့လြှည့စြကားပြော ညိုကလည်း စာအုပတ်အုပန်ဲ့၊ ကိုယ့ဘြာသာကိုယ်၊ ဖဖကြေေောကြလည်း တီဗီကြည့်န်ေ၊ မမကေေ သူ့သူငယခြငွြးကို လှည့လြှည့ပြှီး စကားပြော၊ သူတို့ နှစ်ယောကကြလည်း စကားပြောလို့ မကုနတ်ော့ ဖဖကြေေောကြ မမေေ့သူငယခြငွြးကို သူနဲ့ နရောလဲထိုငဖြို့ပြောတော့ မမကေလေည်း သဘောတူတယလြေ။ ညို့စိတထြဲမှာတော့ ဟောတော့ြ သပေါပြီ ဒုကျခပါပဲ လို့ ဖြစ်မိတယ်။

ညိုက ပြတင်းပေါကဘြကကြ ခုံမှာ ထိုငတ်ယ်။ မမကေေ ညို့အရှေ့တည့တ်ည့ပြှတင်း ပေါကဘြေးမှာ ထိုငတ်ယ်။အဲတော့ သူတို့ချင်ြးနရောလဲလိုကတ်ော့ မမေေ့ဘေးကို မမေေ့သူငယခြငွြးရောကသ်ှားပြီး ညို့ဘေးကို ဖဖကြေေောရြောကလြာတော့တာပေါ့။ အပြငမြှာလည်း မှောငလြာပြီး ကားပေါကြ မီးတွလည်ေး မှိနလြိုကပြှီ ဆိုတော့ ညိုလည်းစာအုပကြို သိမ်းပြီး အဲယားကြန်းက တအားအေးတာနဲ့ စောငခြှုံပြီး ကြေးကြေးလေး မကြလြုံးပိတပြှီး အိပန်လေိုကတ်ယ်။

ဖဖကြေေောလြည်း စောငခြှုံနဲ့ပေါ့။ နရောပြောင်းထိုငပြှီး လို့မှ ဆယမြိနဈဆယင်ါးမိနဈပဲ ရှိပါသေးတယ်။ မကြလြုံးမှိတပြှီး အိပခြငွယ်ောငဆြောငန်တေဲ့ ညို့ ပေါငပြေါကြို စောငအြောကထြဲက တွားတွားဝငလြာတာကတော့ ဖဖကြေေော့လြကကြှီးပေါ့။ ညိုက မမေေ နဲ့ ခရီးသှားမှာ မို့ မမေေ က အတိုအပြတတ်ှေ ဝတတ်ာ မကြိုကဘြူး မဟုတလြား အာ့ကြောင့ြ ထမိနဝြတလြာတာလေ။အခု တော့ အတောပြဲ လို့ တွေးမိတယ် ထမိနဆြို သူဘာမှ လုပမြရဘူးပေါ့။

ဟယသ်ူ့လကကြှီးက ညို့ဗိုကသ်ားလေးတွေ ပေါကြနေ တွားတကလြာပြီး ညို့နို့တွကေို အင်ျကြီပေါကြနလော ဆုပန်ှယန်တယ်ေ။

ညိုလည်းဆိုးတယ်၊ အဲလို ဖြဖြလေးနှယပြေးနတောကို သာယာနမေိသလိုပဲ။ ညို့ပိပိလေးထဲ အရညစြိုလာပြီ။ ညိုဆကပြဲ အိပခြငွယ်ောငဆြောငန်လေိုကတ်ယ်။ နောကတ်ော့သူ့လကကြှီးက ညို့ဗိုကသ်ားနားပြနဆြင်းသှားပြီး ညို့ထမိနစြကို အသာဆှဲပြီး ဖြညန်တယ်ေ။ စောငအြောကမြှာဆိုတော့ဘယသ်ူမှ လည်း မမှငရြဘူးလေ။ညိုက ကြေးကြေးလေး ပြတင်းပေါကဘြကကြို လှည့န်လေိုကတ်ော့ နည်းနည်းချောငပြှီး ထမိနကြလွှော့သှားတယ်။ အဲလိုပြလွေော့သှားတဲ့ထမိနအြောကကြ နေ သူ့လကကြှီးက တိုးဝငလြာပြီး ညို့ပငတ်ီအောကကြို ပါတန်းဝငသ်ှားတယ်။

” အိ ”

ညို ရှကလြိုကတ်ာ ညို့ပိပိလေးမှာ အရညတ်ှေ ရှဲနတော သူသိသှားပြီပေါ့။ သူ့လကကြှီးဝငသ်ာအောင် ပေါငန်ှဈလုံးကို မသိမသာဟပေးမိတာလည်းညိုပါပဲလေ။ ခုတော့ ညို့စေ့စေ့လေးကို သူ့လကခြွောင်းထိပလြေးနဲကပြတခြှေ နတောခံနရပြေီလေ။ နောကပြှီး အာ့တာတငမြကဘူး ညို့ပိပိအခေါင်းထဲကို ပါသူ့လကခြွောင်းကြီး ထိုးထည့ြ လှုပရြှားနသေေးတယ်။ နောကတ်ခါ ညို့စေ့စေ့လေးပေါလြာဖိပြတတ်ော့ ညိုမခံနိုငတ်ော့ဘူး၊ စေ့စေ့လေးလည်း ကငွကြနဲ ဖြစ်၊ ကိုယလြုံးလေးလည်းဆတကြနဲ တုံသှားပြီး ညို ပြီးသှားတယ်။ အဲတော့မှ သူ့လကကြှီး ပြနခြှာသှားတယ်။ တောသ်ေးတယ် ရနကြုနရြောကတ်ဲ့ထိ နောကဘြာမှ မဖြစ်တော့ဘူး။

……………………………………………………………………………………….

ရနကြုန် ရောကတ်ော့လည်း မောငကြ မရှိ။ မောင့မြိဘတွေ အမွိုးတွနေဲ့ မှောကြဦးဘကြ ဘုရားဖူး သှားကြတယတ်ဲ့။ အဲတော့ အိမမြှာ ညို့မောငတ်ဝမ်းကြဲ မောလြေး လို့ ညိုက ခေါတ်ဲ့ ဝင်းမောန်ဲ့ပဲ အဖေါလြုပန်ရတောပေါ့။ မောငလြေးက အခုကြောင်းပြနဖြှင့ရြင် ဆယတ်န်းတကမြှာလေ။ မမေေ့ညီမရဲ့ သား။ ၈ တန်းအောငပြှီးတော့ နယကြနေ ညို တို့ အိမမြှာ လာနပြေီး ကြောင်းတကန်တောလေ။ ညိုပဲ စာပြပေး နရတော။ သူနဲ့ ပဲ ရှော့ပင်းသှား၊ ဟိုဟာ သှားစား ဒီဟာ သှားစား လုပန်ရတောပေါ့။ မောလြေး နဲ့ အတူတူ ညိုစာပြပေးနရတေဲ့ သူ့သူငယခြငွြးတယောကလြည်း ညိုတို့ နဲ့တခါတလေ လိုကလြာတတတ်ယ်။ မိုးဇောြ တဲ့ အဲဒီကောငလြေးက မောလြေးတဲ့ တနှစ်လောကကြှီးတယ်။ ပိုပြီး လူကြီးလည်းဆနတ်ယ်။

နောကပြှီးတော့ အဲကောငလြေး ညို့ကို ကြည့်တ်ဲ့ အကြည့်ကြလည်း မရိုးသားတော့ဘူး။ အရငကြထဲက ပဲလား၊ ညို အခု မှ သတိထားမိတာလား မသိဘူး။ ညို့ အတွေ့အကြုံတွေ ပြောင်းလဲခဲ့ရတဲ့ မန်တလေးသင်ျကြန် အပြီးမှာ ညို့စိတတ်ှကလေည်း ပြောင်းလဲ ကုနလြို့လားမသိဘူး။ လူတွကေို သံသယစိတန်ဲ့ ကြည့်န်မေိလို့လား။

ဒီကောငလြေး ပဲ ခုမှ လူကြီးစိတဝြငလြာလို့လားမသိ။ သူညို့ကို ခိုးခိုးပြီးကြည့်န်တော ကို တွေ့ရတော့ ညို့ရငတ်ှေ တောင် နည်းနည်းတုံ မိသလို၊ စိတထြဲက လည်း သာယာမိသလိုပဲ။ အထူးသဖြင့ြ ညိုရှေ့က သှားနတေုန်း အနောကကြနေ ညို့ဖငကြှီးတွကေို စူးစူးရဲရဲ ကြည့်န်တော ညိုက ရှေ့က မှနထြဲမှာ မှငန်ရတေယလြေ။ အခု ရှော့ပင်းစငတ်ာတွမှော မှနတ်ှကေ နရောတကာရှိနတောကို။ ညဘကရြောကြ လို့ အိပယ်ာထဲ ကရွင် တခါတလေ တခုခု လိုနသလေိုပဲ တွေးရင်း ဖကလြုံးကို ခွပြီး ညို့ ပေါကခြှဆုံနဲ့ ဖိပြတမြိတယ်။

အဲဒီအခွိနကြရွင် သင်ျကြနတ်ှင်း ညဘကတ်ှမှော ဖဖကြေေောန်ဲ့ ခံစားရတဲ့ အတွေ့အကြုံတွကေို ပြနတ်ှေးမိပြီး မကြန်ှာကတွော့ မိုးဇောရြဲ့ မကြန်ှာက ပေါပြေါလြာတယ်။ ညို မကောင်းတော့ပါဘူး။ ကိုယ့ကြိုကိုယလြည်း မကောင်းလူး သိရကန်ဲ့ ခေါင်းအုံးလေးကို ဖိဖိပြတမြိတယ်။

တခါတလအေားမရရင် လကကြလေး ဘောင်းဘီအောကထြည့ပြှီး စေ့စေ့လေးကို တအားဖိပြတမြိတယ်။ နေ့ခင်းဘကြ မောလြေးတို့ မိုးဇောတ်ို့ နဲ့ ရှောကသ်ှား ဖြစ်ရင် မောလြေး မမှငအြောင် မိုးဇောကြို ညို့ အလှတွကေို မသိမသာပြမိတယ်။ ဥပမာ လညဟြိုကဝြတထြား တာနဲ့ မိုးဇောရြှေ့ ငုံ့ပြမိတာမွိုး၊ မိုးဇောရြှေ့ ခါးကိုင်းဖငကြော့ ပြမိတာမွိုး။ အဲဒါကို သှားရညတ်မှှားမှှားနဲ့ အကြည့်ခြံရတော့ စိတတ်ကကြှှမိတာမွိုး တွေ ဖြစ်နတယ်ေ။

အဲလို ညဖကကြရွငလြည်း စိတကြူးယာဉြ နေ့ဘကကြရွငလြည်း ကောငလြေးနဲ့ နီးနီးကပကြပန်ေ တော့ ညို့စိတထြဲ ရင်းနှီးလာသလိုပဲ။ ကောငလြေးလည်း သူ့စိတထြဲ မှာ အဲလို ဖြစ်လာသလားမသိဘူး။ ညို့အနားကို ပိုပြီး ရဲရဲတင်းတင်းကပလြာသလိုပဲ။

အဲလိုနဲ့ တနေ့တော့ အိမမြှာ နေ့ခင်းဘကြ မောလြေးနဲ့ မိုးဇောတ်ို့က ကြနပြှူတာဂိမ်းဆော့နကြပြေီး ညိုက အိမရြှေ့ခန်းမှာ တီဗီကြည့်န်တယ်ေ။ နောကြ တော့ ရသေောကခြငွလြို့ မီးဖိုချောငဘြကသ်ှားရင်းနဲ့ မောလြေး အခန်းက ထွကလြာတဲ့ မိုးဇောန်ဲ့ဟောဝေး မှာ ဆုံတယ်။ သူကလည်း အိမသ်ာ သှားမလို့လားမသိထွကလြာတာပဲထငတ်ယ်။ ဟေးနငတ်ို့ အခန်းတံခါးပိတပြှီး ဘာတွေ လုပန်ကြတောလဲ မေးလိုကတ်ော့ သူ့မကြန်ှာက နီရဲသှားတယ်။ ဘာမှ ပြနမြဖြဘေူး။

နောကရြုတတ်ရကကြှီး ညို့ကို လှမ်းဖကလြိုကပြှီး ညို့နူတခြမ်းတွကေို လာနမ်းလိုကတ်ယ်။ ညိုလည်း ရုတတ်ရကြ အငိုကမြိသှား တော့ ခံလိုကရြတယ်။ သူ့နူတခြမ်းစိုစို နဲ့ ညို့ပေါငရြင်းကို လာထောကလြိုကတ်ဲ့မာမာအချောင်းကြီးကြောင့ြ ညိုတောင် ရုတတ်ရကြ ဒူးတွေ ညှတခြှေ မလို ဖြစ်သှားတယ်။ ဒါပမေဲ့ အသိစိတကြ ခကြခြှင်းဝငလြာပြီး သူ့ရငဘြတကြို ညို့လကန်ှဈဖကန်ဲက စုံတွန်းပြဈလိုကတ်ယ်။ အဲတော့မှ သူနောကကြို ယိုငကြသွှားတယ်။ အနောကဖြကမြှာ နံရံရှိနလေို့တောသ်ေးတယ် နို့မို့ သူဖငထြိုငကြမွှာ။

“မိုးဇောြ နင် ဒါဘာလုပတ်ာလဲ”

ညို့အသံက ဒေါသနဲ့ ရှကတ်ာနဲ့ ရောပြီးတုံခါနတယ်ေ။သူလည်း နောငတ်ရသှားသလိုပဲ မကြန်ှာမှာ သှေးဆုတသ်ှားတယ်။

“မမညို ဆောရီး ပါ ကြှနတ်ောတ်ောင်းပနပြါတယ်။ ကြှနတ်ောစြိတလြှတသ်ှားလို့ပါ၊ မမညိုက အရမ်းခစွစြရာကောင်းလှန်းလို့ ကြှနတ်ောြ စိတမြထိန်းနိုငဖြစ်သှားရတာပါ”

“အဲဒါမွိုးက ဖြစ်စရာလား၊ မတောြ မောလြေး ထွကလြာရင် ဘယလြိုလုပမြလဲ”

“မောလြေးက ထွကမြလာပါဘူး သချောပါတယ်”

အဲလိုပြောတော့သူ့မကြန်ှာက ပြုံယောငသ်န်းသှားတာတွေ့ရတယ်။ ညိုလည်း စကားမှားသှားသလား မသိဘူး၊ ညိုပြောတဲ့ပုံက မောလြေး ထွကလြာမှာကြောကလြို့ ရုန်းလိုကသ်လိုပဲ။ မောလြေးသာ မရှိဘူးဆိုရငတ်ော့ သူ့အလိုလိုကလြွှောမယဆြိုတဲ့ သဘောဖြစ်သှားလားမသိဘူး။ ညို ကိုယ့ကြိုယကြို မယုံကြညတ်ော့တာနဲ့ ဧည့ခြန်းဘကကြို ပြနသ်ှားတော့မယဆြိုပြီး ပြနလြှည့အြထွကြ။

“အို…….အု..”

မိုးဇောရြဲ့ နောကတ်ခါ ဝငလြုံးတာကို ခံလိုကရြတယ်။ ဒီတခါတော့ ညို့လကန်ှဈဖကစြလုံးကို လကကြောကဝြတကြနတဖေကတ်ခကြဆြုပကြိုငလြိုကပြှီး ညို့ကြော ပြငကြို နံရံနဲ့ကပသ်ှားအောငတ်ှန်းလိုကပြှီး ညို့လကန်ှဈဖကကြိုလည်း ညို့ခေါင်းပေါကြ နံရံနဲ့ ထိနအေောငဖြိကပခြွူပထြားလိုကတ်ယ်။ နောကြ ညို့မကြန်ှာတခုလုံးကို နမ်းရှုံ့ပြီး ညို့နူတခြမ်းလေးကို သူ့နူတခြမ်းနဲ့ ဖိကပပြှီး အတင်းနမ်းတော့တာပဲ။ သူ့ကိုယအြရှေ့ပိုင်းတခုလုံးနဲ့ ညို့ကိုယအြရှေ့ပိုင်းတခုလုံးကို ဖိကပထြားတော့ သူ့မာတောငတ်ောင် အကောငကြှီးက ညို့ ဗိုကကြလေးကို လာထောကန်တယ်ေ။

ညို့ တကိုယလြုံး အားကုနသ်ှားသလို ခံစားလိုကရြတယ်။ ညို ရုန်းဖို့ အားမရှိတော့ဘူး။ ညို့ပါးစပထြဲ တိုးထငလြာတဲ့ သူ့လွှာကြီးက ညို့ တကိုယလြုံးကို ကြကသ်ည်းထသှားစတယ်ေ။ အို ညို ဘာလို့ ပြနစြုပပြေးနမေိတာလည်း ၊ ညို့ဆီက တုန့ပြှနအြနမ်းရလို့ထငတ်ယ်၊ သူက ညို့လကတ်ှကေို လှှတခြလွိုကပြှီး ညို့ခါးလေးကို သူ့လကတ်ှနေဲ့ တင်းတင်းကပြကြပြြ ဆှဲဖကလြာတယ်။ ညို့လကတ်ှကလေည်း သူ့လညကြုတကြို ဆှဲခိုထားမိတော့တယ်။ ညို့ဒူးတွလည်ေးမခိုငတ်ော့ဘူးလေ။

…………………………………………………………………………………..

ညို့သှေးသားတွကေ ညို့ကို ခိုင်းစနပြေေီလား၊ ညို ဒီကောငလြေးရဲ့ အထိအတွေ့ တွကေို တုန့ပြှနန်မေိတယ်။ ညို့ကိုယ် ညို မထိန်းလိုကန်ိုငခြငမြှာပဲ ကောငလြေး ကညို့လကကြို ဆှဲပြီး ညို့အခန်းထဲ ဆှဲခေါသ်ှားတာခံလိုကရြတယ်။

မိုးဇောကြလည်း ခသေူမဟုတပြမေဲ့ ဖဖကြေေောလြောကတ်ော့ အတွေ့အကြုံမများတာ သချောတယ်။ တခွို့ ဟာတွကေ အယောငယ်ောငအြမှားမှားနဲ့ ညို ကိုယတ်ိုငကြ စိတထြဲမှာ တောင်းတနလေို့သာ ဖြစ်သှားရတယလြို့ ပြောရတော့မှာပဲ။ ညိုသာ စိတမြပါရင် အလုပဖြစ်မှာမဟုတဘြူး။ ညိုက သာ သူမရိပမြိပမေဲ့ သူအဆငပြှအေောင် အနအထေားလေးတွေ လုပပြေးလို့ ကုတငပြေါမြှာ အလိုကသ်င့အြနအထေားဖြစ်သှားခဲ့ကြတာ။

နောကတ်ော့လည်း ကမူးရူးထိုးနဲ့ ညို့နူတခြမ်းတွကေိုနမ်း ၊ ညို့ရငသ်ားတွကေို လည်း အတင်းဆုပန်ှယ် လုပတ်ော့တယ်။ ကို့လို့ကန့လြန့န်ိုငပြမေဲ့ ညို့အသှေးအသားတွကေ တောင်းဆိုနပြေီ ဆိုတော့ ညိုကပဲ ထမိနကြို မသိမသာ ဖြညလြွှော့ပြီး ပငတ်ီကိုပါ အသာတွန်းခလွိုကတ်ယ်။ သူ့ရဲ့ လီးမာမာလေးက ညို့ပေါငတ်ှင်းတွရေော ဆီးခုံကို ပါ ဟိုထိုးဒီထိုးနဲ့ သူ့လီးထပကြ အရညကြှညတ်ှကေ ညို့ကိုယပြေါမြှာ ပကေုနတ်ယ်။ ညိုပဲ အပေါကတ်ည့အြောင် လကန်ဲ့ ကိုငပြှီး တေ့ပေးလိုကတ်ော့မှ စွပကြနဲဝငသ်ှားတော့တယ်။

“အ…”

စောကကြောငလြေး အပေါကဝြတေ့ပြီးတာနဲ့ စွတထြိုးလိုကတ်ာ ညို့စောကခြေါင်းထဲမှာတောင် နည်းနည်းနာသှားတယ်။ သူ့ဟာကြီးက တအားမကြီးလို့တောတ်ော့တယ်။ ဝငပြှီးတာနဲ့ အဆကမြပြတ် ဆောင့လြိုးတော့တာပဲ။ စစချင်ြး မှာ နည်းနည်းအောင့သ်ှားပမေဲ့ ညို့ စောကဖြုတထြဲမှာလည်း အရညတ်ှကေ စို နပြေီမို့ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ကောင်းလာပါတယ်။

သူ့ကောငကြှီးက ညို့စောကဖြုတလြေးထဲမှာ တဖြည်းဖြည်းဖောင်းထွားလာပြီး သူ့အသကရြှုသံတွလည်ေးမှနလြာပါတယ်။ ခနနတေော့ သူ့လီးကြီးက ပူပူနှေးနှေး အရညတ်ှညေို့ အဖုတလြေးထဲ ပန်းထုတလြိုကပြါတော့တယ်။ ညို့မှာ အခုမှ အရသာ ကောင်းတုန်းရှိသေးတယ် သူ့လီးကြီးက နည်းနည်းပြော့သှားတော့ စိတတ်ော့ နည်းနည်းလသှေားမိပါတယ်။ ဒါပမေဲ့ ကြှရှနတေဲ့ ညို့ရဲ့ အသှေးအသားတွကေိုတော့ နည်းနည်းလေး အာသာပြသလေို ဖြစ်သှားရပါတယ်။ မိုးဇောကြ ညို့ကို ဖကထြားရင်းနဲ့ မှိန်းနပေါတယ်။ ညိုက

“ဟေ့ မိုးဇောြ တောကြှာ မောလြေး နင့ကြို လိုကရြှာနအေုံးမယ်”

“ဟင့အြင်း မရှာပါဘူး မမညို ဒီကောင် သူ့အခန်းထဲမှာ အောခွေ တွေ ကြည့်န်တော ”

“တောြ နငတ်ို့ တောတ်ောြ အတတကြောင်းတွေ တတန်တောပေါ့ဟုတလြား”

“ခိခိ မမညိုရာ ကနွောြ မမညိုကို လိုးချင်န်တော ကြာလှပြီ အခုမှပဲ အခွင့အြရေးရတော့တယ်။ အရမ်းမိုကတ်ာပဲ”

“တောစြမ်းပါကြာ အခုက နင့ကြို ငါသနားလို့ ဒါနောကဆြုံးပဲ နောကတ်ခါ မရတော့ဘူး အခုဖြစ်ခဲ့တာတွေ မေ့လိုကတ်ော့ဟုတလြား”

“ဟာမမညို ကလည်း ဘယမြေ့လို့ရမှာလဲဗွာ။ အခုက ကနွောကြ မမညိုကို အရမ်းလုပခြငွန်တောမို့ ခနလေးနဲက ပြီးသှားတာပါ ဘယမြှာ ဝအုံးမှာလဲ”

“အောငမြယ် နင့ဘြာသာ ဝတာ မဝတာ ငါနဲ့ဘာဆိုငလြို့လဲ”

“လုပပြါမမညိုရယ် ကနွောကြ တကယပြှောတာပါ။ ကနွော့ကြို ဆကသ်နားပါအုံး”

ကောငလြေးကလည်း အလညလြေးပဲ၊ ပတခြွှဲနပခြွှဲနဲ့၊ ခုလည်း ညို့ နို့တွကေို ကိုငဆြော့ရင်းက ကုန်းစို့နပြနေလြို့ ညို့ ရဲ့ မပြည့သ်ေးတဲ့ ဆန်ဒတွကေ ပြနထြလာရပြနပြှီပေါ့။ သူ့လီးကလည်း တဖြည်းဖြည်းမာလာတာ ညို့ပေါငကြှားမှာ သိနတယ်ေ။ ညိုလည်းမထူးပြီမို့ မှနမြှနပြှီးရအောင် သူ့လီးကြီး စေးကပကြပကြိုပဲ ကိုငပြှီး လကန်ဲ့ ဂွင်း တိုကပြေးလိုကတ်ယ်။ ညို့လကထြဲမှာပဲ သူ့လီးကြီးက ပြနမြာလာတယ်။

ဒီတခါတော့ သူ ပထမတခွီထကြ ကြာကြာလိုးနိုငသ်လို ညိုလည်း သူနဲ့ မတိမ်းမယိမ်းပဲ ပြီးသှားတယ်။ ညိုတို့ နှစ်ယောကစြလုံးလဲ မောသှားကြတယ်။ ဒါပမေဲ့ မောလြေး လာရှာနမှောစိုးလို့ သူ့ကို ချော့ခကြပြှီး နှငလြှှတလြိုကရြတယ်။ ညို့ အသှေးအသား တောင်းတမှုကတော့ နည်းနည်းလေး လွှော့ကသွှားတယ်။ တဆကထြဲပဲ မောင့ကြိုလည်း သတိရလိုကမြိတယ်။ ဒီတခါမောငန်ဲ့ တွေ့ရငတ်ော့၊ မောင့ြ အလို လိုကလြိုကတ်ော့မယလြို့။

…………………………………………………………………………………………….

မောငန်ဲ့ တွေ့တော့လည်း ထငသ်လောကြ မဆိုးတော့ပါဘူး၊ ညို ထငထြားသလို ဘာမှကို မကြန်ှာအမူအယာလည်း အတင်းထိန်းစရာ မလိုတော့ဘူး၊ အမှားတခုလောကလြုပမြိတဲ့သူက ကြောကန်ပမေေဲ့ အမှားထပတ်လဲလဲ လုပန်တေော့လည်း ယဉသ်ှားသလိုပဲ ဆိုတာ အဲလိုများလားမသိပါဘူး။ခစ်ခစ်။

မောငကြ လည်း မတွေ့ရတာ ကြာလို့ အလှမ်းသညရြင်း နဲ့ သူလည်း ဘယသ်ူတွေ မှှောကပြေးလိုကြ သလဲ မသိဘူး လကစြှမ်းထကလြာတယ်။ ညို့ကို လည်း ဟောတ်ယမြှာ လှတလြှတလြပလြပ် တွေ့ကြရအောင် ပြောလာတယ်။ ညိုက လည်း ခပတ်ညတ်ညန်ဲ့ ဘာလုပမြလို့လဲ မောင် ညို ကြောကတ်ယန်ောြ ဘာညာနဲ့ မောင် အတင်းဖြားယောင်းခေါလြို့ ပါသှားရသလို နဲ့ လိုကသ်ှားခဲ့မိတော့တယ်။

မောငလြေ ဖြစ်လိုကတ်ာ တုံတုံရီရီ နဲ့ တကထဲ ပါပဲ၊ ခိုးချင်လြိုကတ်ာလည်း ပြာလို့ လကန်ှေးလိုကတ်ာကလည်း ခွာလို့ ဆိုသလိုပဲ။ ညို့ဘကကြ ဒီလောကြ လိုကလြိုကလြွှောလွှော နဲ့ တောငမြှ သူ့မှာ ညို့ကို ကုတငပြေါြ မှာ ဘရာဇီယာနဲ့ ပငတ်ီ ပဲ ကနွတ်ော့ မှ အတင်း သှေးတွေ ပူထလာတော့တယ်။ ညိုလည်း ဘာမှ မသိချင်ယ်ောင် ဆောငန်ရတော ပငပြန်းလိုကတ်ာ မောငကြလေ လီးက တောငလြာလိုကြ ပြနပြွော့သှားလိုကန်ဲ့ စိတတ်ှေ လှုပရြှားနလေိုကတ်ာ၊ ညိုမသိမသာ လေး ကူညီပေးလို့သာ လီးက ညို့ စောကဖြုတထြဲ ဝငတ်ော့တယ်။

ဝငလြို့ သုံးလေးခကြပြဲ ဆောင့ရြသေးတယ် ၊ လရတွေေ ပန်းထွကြ ပြီး ပြီးသှားတော့တယ်။ မောငကြ သူ့ကိုယသ်ူလည်း သိတယထြငတ်ယ်၊ မကြန်ှာကြီး နီပြီး ရှကန်တယ်ေ။ ညိုက သာ မသိချင်ယ်ောငဆြောငပြှီး ရချိုးခန်းသှား ရဆေေးသလိုနဲ့ ကို့စြေ့စေ့လေးကို ဖိပြတပြှီး ပြီးအောငလြုပလြိုကရြတယ်။

နောကတ်ော့ မောငန်ဲ့ ညို နဲ့ ဖကပြှီး တရေးအိပလြိုကကြှတယ်။ တရေးနိုးလာတော့ မောင့ကြောငကြှီးက မာနပြေီ။ ဒိတခါတော့ သူ လည်း နည်းနည်း အထာသိသှားလို့ထငတ်ယ်၊ ချောချောခွူခွူပဲ ညို ပိပိလေးထဲ ဝငလြာတယ်။ နောကတ်ော့ စောစောက တခွီပြီးထားလို့ ထငတ်ယ် နည်းနည်းကြာတယ်။

ညိုလည်း ကောင်းလာပါတယ်။ အဲဒါနဲ့ မောင့ကြွောပြငကြို ညို့လကသ်ည်းလေးနဲ့ ကုတခြှဈလိုကမြိတယ်။ မောငလြည်း အဲဒီတော့မှ တအားကို ဆောင့ပြှီး ညို့ပိပိလေးထဲကို လရတွေေ ပန်းထွကပြှီး ပြီးသှားတော့တယ်။ မောင့မြကြန်ှာက အခု မှ ငါကြ ဆိုတဲ့ မကြန်ှာပေးနဲ့ ပြုံးပြုံးကြီး ညို့ကို ငုံ့ကြည့်ရြင်းက ညို့မကြန်ှာ အနှံ့ကို နမ်းရှုံ့ ပေးပါတယ်။

နောကပျိုင်းတော့ မောငန်ဲ့ ညို တို့ မကြာမကြာ ဟောတ်ယ် ကို သှားဖြစ်လာပါတယ်။ တခါတလေ မောင့အြိမမြှာ လူကြီးတွေ မရှိတဲ့ အခွိန် ဆိုရင် မောင့အြိမလြိုကသ်ှား ပြီး တော့ မောင် နဲ့ ညို တို့ရဲ့ စိတရြိုင်းတွကေို လှှတပြေးကြတော့တာပေါ့။ မောငလြည်း နောကပျိုင်း တကကြနဈတွေ တိုးတကလြာပါတယ်။ ညို့ကို ဘာဂွာမှုတပြေးတာရော ပုံစံမွိုးစုံ အသဈအဆန်း စမ်းသပခြငွတ်ာရော။

ညို့ကိုလည်း ပုလှမှေုတပြေးဖို့ တောင်းဆိုလာလို့ ညိုလည်း လုပပြေးရပါတယ်။ အခုတော့ ညိုနဲ့ မောငတ်ို့က လငမြယား မကတွကြ အခွအနေကေို ရောကန်ကြပေါပြီ။ ကြောင်းပြီး ကြရင် ညိုတို့ လကထြပဖြို့ကို တိုငပြငထြားကြပါတယ်။ ညိုလည်း အခုမှ ကိုယခြစွတ်ဲ့ သူနဲ့ ခစွခြငွသ်လို ခစွန်ရလေို့ ကြနပေန်မေိတယလြို့ ထငန်မေိပါတယ်။ တခါတခါတော့လည်း ဖဖကြေေောြ နဲ့ ဖြစ်ခဲ့တာလေး တွေ ပြနသ်တိရမိနသေား။ ညိုရဲ့ ပထမဦးဆုံး ပန်းဦးပနခြဲ့သူ ဆိုတော့လည်း ဘယအြတွေ့အကြုံနဲ့ မှ နိုင်းယှဉလြို့ မရနိုငဘြူးလေ။ ညိုလည်း ကြောင်း နဲ့ ဒါမှ မဟုတရြင် မောငန်ဲ့ ပဲ နေ့တဒူဝ လညပြတန်တောမို့ ဖဖကြေေောြ နဲ့လည်း သိပတ်ောင် မကြန်ှာချင်ြး မဆိုငမြိ သလို ညို့ အိမတ်ှင်းမှာ ဘာတွေ ဖြစ်နမှန်ေးတောင် မှ ညို သတိမထားမိတာ၊ ဖြစ်ချင်တ်ော့ တနေ့ မှာ ညို ပုံမှနဆြို မရှိတတတ်ဲ့ အခွိန် အိမမြှာရှိနခေဲ့ပြီး မထငမြှတတ်ဲ့ အဖြစ်အပကြကြို မကြမြှငသ်ကသ်ေ ဖြစ်လိုကရြတာပါပဲ။

အဲဒီနေ့က ညို ဘာလို့ အိမပြှနလြာတာမှန်း တောငကြိုယ့ကြိုယကြို မမှတမြိ၊ ခါတိုင်းဒီအခွိန် ဒီရကမြွိုး အိမမြှာ မရှိဖူးဘူး ဆိုတာသာ ညိုသတိရမိတယ်။ ဘာလို့လဲ ဆိုတော့ အိမရြှေ့ ဘာဂွာတံခါးက လည်း သော့ပိတလြို့၊ လမ်းက လည်း တိတဆြိတလြို့ နပေူပြင်းလို့ ထငရြဲ့၊ လမ်းဘေးဈေးသညတ်ှတေောင် သိပမြတွေ့ရ၊ ညို က အမှုမဲ့ ပဲ တံခါးသော့ဖြင့ဝြင်၊ သော့ကို ပြနပြိတပြှီး ကိုယ့ြ အခန်းထဲကို အရငဆြုံးဝငပြှီး ပြနမြထွကတ်ော့ဘူး ဒီနေ့တော့ ခနနားအုံးမညဟြု စဉြးစား၊ အင်ျကြီအဝတအြစား လဲမယပြေါ့၊ အဲဒီ အခွိနမြှာ ပဲ တဖကခြန်းက အသံတခု ကြားလိုကရြတယ်၊ အင် မောလြေး ဘယမြှ မသှားဘူးလား ထူးထူးဆန်းဆန်းလို့ တွေးလိုကမြိသည်။

ဟိုကောငလြေး မိုးဇောမြွား ရောကန်သလေား ပေါ့၊ မောငန်ဲ့ ခစွန်ရတေော့ မိုးဇောတ်ောင် မေ့နပြေီ အနားလာကပလြဲ ညိုကမခံတော့ ညို့ကို လည်း အတင်း မဝငရြဲ တော့ အီလညလြည် ဖြစ်နတေဲ့ပုံပဲ။ ဒါပမေဲ့ အခန်းထဲက ကြားလိုကရြတဲ့ အသံက ညို့ စိတထြဲကို တမွိုး ဖြစ်သှားစတယ်ေ။ အဲဒီ အသံက ညို ကြားဖူးနကြေ အသံမို့ ဘာမှန်း စိတထြဲ မှာ ထငန်တယ်ေ။

အဲဒါနဲ့ တဖကခြန်းကို ချောင်းလို့ ရမဲ့ အပေါကရြှာတယ်။ သိပတ်ော့ မခကပြါဘူး အပေါကတ်ှကေ သုံးလေးပေါကတ်ောငတ်ှေ့တယ်။ အပေါကတ်ခုက နေ ချောင်းကြည့်လြိုကတ်ော့၊

“ဟောတော့”

တဖကခြန်းမှာ ညိုထငတ်ဲ့ အတိုင်းပဲ ယောကြွား တယောကန်ဲ့ မိန်းမ တယောကြ လိုးနကြတောပေါ့။ မိန်းမ က အပေါပျိုင်း အင်ျကြီမခွှတထြားဘူး၊ ထမိနပြဲ ကြမ်းမှာ ကြင်းလုံးကြှတကြနွတော၊ ကိုယလြုံးက ထွားထွား ပေါငလြုံးကြီးတွကေ တုတပြှီး ဝင်းနတောပဲ၊ ညို့စိတထြဲ မှငဘြူးသလိုပဲ။ ဒါပမေဲ့ မကြန်ှာကို မမှငရြဘူး၊ လေးဘကထြောကပြှီး ခေါင်းကို ခေါင်းအုံးနဲ့ မကြန်ှာအပထြားတာကိုး၊ အနောကကြ နေ မိန်းမကို ကောင်းကောင်းကြီးဆောင့လြိုးနတောက တော့ မောလြေးပေါ့။ ဟှန့ြ ဒီကောငလြေး တောင် ဒါတွေ တတန်ပေါပေါ့လား။

ဘယကြ မိန်းမ အိမခြေါလြာပြီးလုပန်တောလဲ ပေါ့လေ။ ညိုသိတလောကကြ မောလြေးမှာ ရီးစားမှ မရှိတာ။ နောကသ်ူတို့ လိုးနကြတောကို ကြည့်ကြောင်းကောင်းကြည့်န်ရင်ေးက အောကကြ မိန်းမ က ပြီးကာနီးထငတ်ယ်၊ ခေါင်းအုံးကနေ မကြန်ှာကြှလိုကပြှီး မောလြေးကို တခုခု လှမ်းပြောလိုကတ်ယ်။ အဲဒီ မိန်းမ မကြန်ှာကို တွေ့လိုကရြတော့။

………………………………….

“အို”

ညို အံ့သှသှားလိုကတ်ာ ဘယလြိုမှ မဖေါပြှနိုငအြောငပြါပဲ၊ခေါင်းထဲတောင် မိုကကြနဲ ဖြစ်သှားသလိုပဲ။ ဘယသ်ူရမလဲ မမေေ ပေါ့။ ဒါကြောင့ြ အဲဒီဘောဒြီကို တွေ့ဖူးပါတယလြို့ ထငန်တော၊ မန်တလေး မှာတုံးက ဖဖကြေေောြ မမေေ့ကို လိုးနတေုံး က ညိုချောင်းကြည့်ပြှီးတွေ့ထားတာလေ။ မမေေ က ဘာလို့ သူ့တူ ကို အလိုးခံနရတောတုံး၊ မောလြေးက ရော ကိုယ့ကြှီးဒေါြ အရင်းကြီးကို အားရပါးရ ဒေါ့ကီဆှဲနတောပါလား။ ဘယတ်ုံးထဲက ဖြစ်နတောလဲ၊ ဘယလြို ဖြစ်သှားတာလဲ။ ညို ရငတ်ှေ ပူပြီး ခေါင်းတွေ နောကလြာခဲ့ရတယ်။ ဒါပမေဲ့ နောကခြံစားခကြြ တမွိုးက လည်း ညို့ ရငထြဲမှာ ဝငန်သလေို ညို့ ညီမလေးမှာ လည်း အရတွေေ စို နခေဲ့ရပြီ။

မောလြေးရဲ့ အားရပါးရ ဆောင့ခြကြတ်ှေ မမေေ့ရဲ့ ပြနပြှနကြော့ပေးနတေဲ့ တငပြါးဆုံကြီး တွကေို ကြည့်ရြတာ အတိုငအြဖေါကည်ီလှန်းလို့ အောကားတွထကေတ်ောင် ကောင်းနခေဲ့ရတာပေါ့။ ညိုကိုယ့ဟြာကိုယတ်ောင် သတိမထားမိပဲ၊ ထမိနကြို ဖြညပြှီး ပငတ်ီထဲ လကထြည့လြို့ ပိပိလေးကို တအားပြတမြိနပြေီကော။

မောလြေး တယောကြ မမေေ့ကို အားအဟုနပြှင်းပြင်းနဲ့ ဆောင့ခြပြှီး သူတို့ နှစ်ယောကစြလုံး အိပယ်ာပေါလြဲကသွှားတဲ့ အခွိနမြှာပဲ ညိုလဲ ကိုယလြုံးလေး တဆတဆြတတ်ုနပြှီး ကြမ်းပြငပြေါကြို ခွခေေါကလြှဲကသွှားပါတယ်။

အခု အခွိနမြှတော့ ညို အိမရြှေ့ပြနထြှကလြို့လည်းမဖြစ်နိုငတ်ော့လို့ ကုတငရြှိရာကို ဖြည်းဖြည်းလေး လွှောကလြာလိုကပြှီး အသံမမှညအြောင် ကုတငပြေါလြှဲခပြှီး နားနလေိုကမြိပါတော့တယ်။

ညို အိပယ်ာက နိုးလာတော့ ဆီးအရမ်းသှားချင်တ်ာနဲ့ ကမန်းကတန်း မီးဖိုချောငဘြကသ်ှား ပြီး အိမသ်ာဘကကြို သှားလိုကပြါတယ်။ မီးဖိုထဲ မွာ စားစရာတခုကို ထိုငစြားနတေဲ့ မောလြေးကို တွေ့လိုကရြမှ ရငကြနဲ ထိတကြနဲ ဖြစ်သှားပါတယ်။ဒါပမေဲ့ သေးအရမ်းပေါကခြငွတ်ာနဲ့ အိမသ်ာထဲ ဝငပြှီး သေးထိုငပြေါကလြိုကပြါတယ်။ သေးပေါကရြင်းနဲ့ မှ စဉြးစားမိတာကတော့ ငါရှိနတယ်ေ ဆိုတာကို မောလြေး သိသှားပြီ။ ဘယလြိုရှင်းရပါ့၊ မမရေေော အိမမြှာ ရှိနသေေးတာလား။ မထူးပါဘူး ငါက အပြဈလုပတ်ာမှ မဟုတတ်ာ သူတို့က အပြဈရှိသူတွေ ပြင့ပြှင့လြင်းလင်းသာ ရငဆြိုင် လိုကမြယဟြု ဆုံးဖြတလြိုကတ်ယ်။

ညိုအိမသ်ာထဲက ထွကလြာတော့ မောလြေးတယောကြ မကြလြုံးပြူးမကြဆြံပြူးနဲ့၊

“မမညို နငဘြယတ်ုန်းက အိမပြှနရြောကလြာတာလဲ”

လို့လှမ်းမေးလိုကပြါတယ်၊ ညိုက သူ့ကို ပိုအရေးကြီးတာ ပြနမြေးလိုကပြါတယ်။

“မမေေ အိမမြှာရှိတုံးလား”

မောလြေး မကြန်ှာမှာ သှေးလုံးဝ မရှိတော့ဘူး၊ ညို ဘယတ်ုန်းက ပြနရြောကတ်ယ် ဆိုတာတောင် ပြောစရာ မလိုတော့ဘူး သူသဘောပေါကသ်ှားပြီ မဟုတလြား။

“ဟင့အြင်း၊ အလုပပြှနသ်ှားပြီ”

“နငတ်ို့က ဘယလြို ဖြစ်ကြတာလဲ၊ ငါက နင့ကြို လူပျိုတောင် မဖြစ်သေးဘူးထငန်တော”

“ဟာ မမညို ကလည်း မောကြ ဆယတ်န်းတောင် ရောကန်ပြေီဟာကို”

“အင်းပါ ထားပါတော့ နင် တို့ ဘယတ်ုံးကထဲက ဖြစ်နကြတောလဲ”

“မမညို ဘာလုပမြလို့လဲ၊ ဘယသ်ူ့မှ မပြောပါနဲ့နောြ ကြီးဝင်း အတွကရြော မော့အြတွကရြော မိသားစု အားလုံး ဆှမွေိုးမိတဆြှေ တွကြေားမှာ မကြန်ှာပြလို့ မရတော့ပဲ ဖြစ်သှားမယ်”

“အောငမြယ် အဲလို မှန်းသိရင် ဘာလို့ အစကထဲက လုပသ်လဲ၊ ပြောမှာသာ ပြောပြစမ်းပါ”

ညို က ပြောသာ ပြောတာ ညို နဲ့ ဖဖကြေေော့ြ အဖြစ်အပကြကြိုလည်း မမေေ တို့ သိသှားရင် ဘယလြိုနမလေဲ ဆိုတာ တခွိနကြ ညို့စိတကြို ဖိစီးနခေဲ့တာ မဟုတလြား။

“မမညို ဘယသ်ူ့မှ မပြောဘူး ဆိုတာ ဂတိပေးရင် မောပြှောပြမယ် “

“အောငမြယ် နငကြ ငါ့ကို ဂတိတောင်းစရာမလိုပါဘူး၊ ငါကလည်း မမေေ့မကြန်ှာ နဲ့ အရှကကြို ခွဲပါ့မလား၊ ငါလည်းဗိုကဆြာလာပြီ နငဘြာစားနတောလဲ၊ အင်း ငါ့ကို ဒီတေးပြောပြစမ်း ဘယကြ စဖြစ်တာလဲ၊ နငတ်ို့ ဘယန်ှဈခါတောင် ဖြစ်ပြီးပလဲ၊ ဘာမှ မလွိုထားနဲ့နောြ”

ညိုလည်း ထမင်းပုဂံထဲ ထမင်းနည်းနည်းခူးလိုကပြှီး စားပြဲပေါြ က ဟင်းနည်းနည်းထည့ပြှီး စားဖို့ ပြငလြိုကပြါတယ်။ မောလြေးလည်း ခုမှ နည်းနည်း စိတပြေါ့ သှားသလို ဖြစ်သှားပြီး ညို့ကို တဖြည်းဖြည်းချင်ြး သူနဲ့ မမေေ တို့ ဖြစ်သှားကြပုံကို ပြောပြပါတယ်။

အောကမြှာ မောလြေး ပြောတာကို သူ့ အပြောနဲ့ပဲ စာဖတသ်ူတွေ ဖတကြောင်းအောင် ရေးပေးလိုကပြါမယ်။

…………………………………………………………………………………………………………………………

ဝင်းမောြ နှင့ြ ဒေါဝြင်းဝင်းခိုင်

ကြှနတ်ောြ နဲ့ ကြီးဝင်းတို့ ရဲ့ မထငမြှတပြဲ ဖြစ်ခဲ့ရတာကတော့ လှနခြဲ့တဲ့ တနှစ်လောကကြပါ၊ ကိုးတန်းကြောင်းသား ကြှနတ်ောြ ဟာ ဆန့ကြငွဘြကလြိင် အမွိုးသမီးတွကေို စိတဝြငစြားနခေဲ့ရတာကြာပါပြီ။ ကိုယ့အြနားပတဝြန်းကငွြ က မိန်းမ ကြီးကြီးငယင်ယရြှယတ်ူ၊ အပျို လငရြှိတခုလပ် ဘာကိုမှ မရှောင် မှန်းပြီးဂွင်းထု နခေဲ့တာ အခုဆိုရင် နှစ်နှစ်ကြောသ်ုံးနှစ်နီးပါး ဖြစ်နလေို့ လူတွလည်ေးထပန်ပေါပြီ။ ရုပရြှငမြင်းသမီး အဆိုကြောြ မောဒြယတ်ှေ ဆိုတာကတော့ ပြောမနနေဲ့တော့ပေါ့။ ဒါပမေဲ့ ကြီးဝင်း ဆိုတာက တော့ စိတထြဲမှာကို မရှိခဲ့တာပါ။ ဒါကလည်း ကိုးတန်းမတကခြင် နှရောသီကြောင်းပိတရြကြ ရှာကို ပြနတ်ော့ ပြောင်းလဲ ခဲ့ပါတော့တယ်။

အဲဒီ မတိုငခြင် အင်းဆကြ ဆိုတာတွကေ စာအုပတ်ှေ အှနလြိုင်းတွမှော ဖတခြဲ့ဘူးပမေဲ့လည်း စိတကြူးယဉတ်ှလေို့ပဲ မှတထြားခဲ့ပါတယ်။ ဒီတခေါကြ ရှာပြနသ်ှားပြီး တော့ ရှာက သူငယခြငွြးတွေ နဲ့ ထန်းရညသ်ောကြ၊ ရှောကသ်ှား ရင်းက လိငကြိဈစ အကြောင်းတွေ ပြောကြတော့ ကြှနတ်ောလြည်း ဖတဘြူးတဲ့ အကြောင်းထဲက ဇာတလြမ်းတွေ ပြောပြရင်း နိုငင်ံခွားမှာတော့ ဖြစ်နိုငမြယ်၊ ကြှနတ်ောတ်ို့ ဆီမှာတော့ ဖြစ်နိုငဖြို့ မလှယကြှောင်းဘာညာ အာမိတာပေါ့။နောကြ တော့ အဲဒီဝိုင်းထဲမှာ ပါတဲ့ ကြှနတ်ော့ရြဲ့ အခငဆြုံး ငယသ်ူငယခြငွြး ခကြကြှီး က ကြှနတ်ောန်ဲ့ နှစ်ယောကထြဲ ရှိတဲ့ အခွိနကြမွှ အဲဒါတွေ ကြှနတ်ောတ်ို့ ဆီမှာလည်း ရှိကြောင်းနဲ့ ကြှနတ်ောဖြတဖြူးတဲ့ ဇာတလြမ်းတွအကြေောင်းတွေ သူ့ကို ပြောပြခိုင်းပါတယ်။

အဲဒါနဲ့ ကြှနတ်ောကြ လည်းစိတဝြငစြားသှားပြီး မင်းက ဘာလို့ ပြောနိုငရြတာလည်း မင်းအသိထဲမှာ ဖြစ်နလေို့လားလို့ မေးမိပါတယ်။ ဒီကောငန်ဲ့ ကြှနတ်ောကြ ငယင်ယထြဲက တယောကကြို တယောကြ ပြင့ပြှငလြင်းလင်း ပြောဆိုခဲ့တာမို့ ဘာမှ ဖုံးကြယစြရာ မရှိပါ။ ဒါတောင် ခကြကြှီးက ကြှနတ်ော့ကြို မင်း ဘယသ်ူ့မှ မပြောပါဘူး ဆိုတာ ဂတိပေးဆိုလို့ ကြှနတ်ောကြ ဂတိပေးလိုကမြှ သူ ဒေါလြေး ကြော့မေ ကို လိုးနကြေောင်းပြောပြပါတယ်။ ကြှနတ်ောတ်ောင် အတောြ တုံလှုပသ်ှားမိပါတယ်။ ဒေါလြေး ကြော့မေ ဆိုတာ ကြှနတ်ောတ်ို့ ငယင်ယတ်ုန်းက ကြှနတ်ောတ်ို့ကို ထိန်းလာခဲ့တဲ့ ခကြကြှီးအမရေဲ့ ညီမ ငယ် ဖြစ်ပါတယ်။

အသားဖြူဖြူဖြေးဖြေးနဲ့ ကိုယလြုံးနည်းနည်းတုတတ်ုတ် မကြန်ှာဝိုင်းဝိုင်းနဲ့ ရုပရြညလြည်း ကြည့်ပြွောရြှုပြောဖြစ်ပါတယ်။ အိမထြောင် စောစောကသွှားပမေဲ့ ယောကြွားဖြစ်သူက ပိုးထိလို့ ဆုံးသှားပြီး ငယင်ယရြှယရြှယန်ှင့ြ မုဆိုးမ ဖြစ်နသေူလည်း ဖြစ်ပါတယ်။ ခကြကြှီးက ၈တန်းလောကကြထဲက ကြောင်းဆကမြတကတ်ော့ပဲ လယအြလုပကြို ဝငလြုပန်တောကြောင့ြ ကြှနတ်ောတ်ို့နဲ့ မတူပဲ ထောငထြောငမြောင်းမောင်း ခပကြှမ်းကြမ်း ယောကြွားကြီး တယောကလြို ဖြစ်နပေါပြီ။လူက ကနွြးမာရေးကလည်းကောင်း၊ ဟောမြုန်းထနခွေိန်၊ အနီးကပရြှိနသေူ၊ ယောကြွားဆုံးသှားသဖြင့ြ သူတို့ နှင့ြ အတူလာနသေူ၊ ဒေါလြေးကြော့မေ ရဲ့ ကိုယလြုံး က သူ့ကို အမြဲ ဖမ်းစားနခေဲ့ပါတယ်။ နောကပြှီး တခါတရံ သူတို့ သူဝရီး နှစ်ယောကထြဲ လူသူမနီးတဲ့ လယကြှင်းတဲကလေးမှာ တရေးတမောအိပ်၊ ထမင်းစား ဖြင့ြ နနခေေဲ့ကြတော့ စိတတ်ှကလေည်း ဆန့ကြငွဘြကြ လိငမြို့ မသိမသာ ငှိနကြပေါတယ်။

အဲလိုနဲ့ တနေ့ နေ့လညဘြကြ လယတ်ဲလေးမှာ တရေးတမောအိပန်ကြရေင်းက လီးတောငန်တေဲ့ ခကြကြှီးက ထမိနလြှနပြှီးပေါငသ်ားဖြေးဖြေးတွေ ပေါန်တေဲ့ ဒေါလြေးကြော့မေ ကို အတင်းကြံမိပါတယ်။ ဒေါလြေးကြော့မကေ လည်း ယောကြွား ရဖူးပြီး အရသာ သိထားပြီးသူမို့ သူ့ဖကကြ လည်းမသိမသာ စိတဆြန်ဒရှိနတောကို ဖြင့ထြုတဖြို့ ခကြကြှီးကို လမ်းဖြင့ပြေးတာလည်း ဖြစ်နိုငပြါတယ်။ ဘာကြောင့ပြဲ ဖြစ်ဖြစ် အဲဒီနေ့က စပြီး သူတို့ နှစ်ယောကကြှားမှာ အခစွဇြာတလြမ်း ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။ ဒါပမေဲ့ ဘယသ်ူမှ မသိအောင် လွို့ဝှကြ ထားခဲ့ကြပါတယ်။ အဲဒီအကြောင်းကို သိလိုကရြတော့ ကြှနတ်ော့ြ စိတထြဲမှာ တောတ်ော့ကြို ဖီးတကသ်ှားရပါတယ်။ အဲဒီမှာ ကြီးဝင်း က ကြှနတ်ော့ြ အတွေးထဲ မှာ၊ မှန်းတဲ့ထဲ မှာ ပါလာခဲ့ရပါတော့တယ်။

ဘာလို့လဲ ဆိုတော့ အိမမြှာ ဦးဦးကြောကြ အလုပရြှုတသ်လို ကြီးဝင်းက လည်း အလုပရြှုတပြါတယ်။ အဲတော့ သူက အလုပကြိဈစ နဲ့ ဟိုသှားဒီသှားဆိုရင် ကြှနတ်ော့ကြို ယောကြွားသနာအနနေဲ့ အမြဲလိုလို ခေါသ်ှားလေ့ရှိပါတယ်။ အထူး သဖြင့ြ ကြောင်းပိတရြကတ်ှေ ဆိုရင် နယတ်ို့ ဘာတို့ ခရီးရှညတ်ှကေို လည်း လိုကရြပါတယ်။ တူအရီး အရင်း ဆိုတဲ့ အကြောင်းနဲ့ တကယလြို့ ညအိပည်နသှေားရတဲ့ ခရီးတွမှော ဟောတ်ယတ်ို့ ဘာတို့ တည်းရငလြည်း တခန်းထဲ မှာ တည်းလေ့ရှိပါတယ်။ အရငတ်ုန်းက ဘာမှ စိတထြဲ မရှိတဲ့ ကြှနတ်ောကြ အဲဒီတခေါကြ ရှာက ပြနလြာပြီးတဲ့ အခွိနမြှာတော့ ကြှနတ်ော့ရြဲ့ ဂွင်းဘုရငမ် ကတော့ ကြီးဝင်းပဲ ဖြစ်ပါတော့တယ်။ ဘယတ်ော့မှ မမုန်းနိုငအြောင် မှန်းခဲ့ပါတယ်။

အဲလို ကြှနတ်ော့ဘြကကြ စိတတ်ှေ ဖေါကပြှနန်ခေဲ့ရတော့ ခရီးအတူသှားတိုင်း ကြီးဝင်း ကို အခွအနေအမွေိုးမွိုးထဲက နခေိုးကြည့်ခြွောင်းကြည့်ခြဲ့မိပါတယ်။ တခါတလေ တည်းခိုးခန်းမှာ တခန်းထဲ အတူတည်းကြတာမို့ သူရချိုးနပြေီ ဆိုရငရြချိုးခန်းထဲမှာ အခုလောကဆြို ကိုယတ်ုန်းလုံး ဖြစ်နလေောကပြှီ ဆိုပြီး တွေးမိရင်း လီးကို ပြတသ်တမြိနပေါတယ်။ ထုတော့ မထုရဲဘူး အခန်းထဲမှာ အနံ့ထွကမြှာစိုးလို့၊ ကိုယရြချိုးတဲ့အလှည့ကြမွှ ထုဖြစ်ပါတယ်။ တခါတလေ ကြီးဝင်း အပြငထြှကသ်ှားလို့ ကြှနတ်ောတ်ယောကထြဲ ကနွခြဲ့တဲ့ အခွိန် ဆို ကြီးဝင်းရဲ့ အဝတအြိပထြဲ မှာ ဝတပြှီးသား လွှောဖြို့ သတသ်တခြှဲထည့ထြားတဲ့ ပလတစြတဈအိပထြဲက အတွင်းခံဘောင်းဘီတို့ ဘရာဇီယာတို့ကို ထုတပြှီး နမ်းရှုရင်း ထုရတာလည်းအတောအြရသာ ရှိပါတယ်။ အဲဒါနဲ့ ကြီးဝင်းကို လုပခြငွတ်ဲ့ ရောဂါက တစထကြ တစ ပိုပြင်းထနလြာရပါတယ်။

ကြှနတ်ောြ ကြီးဝင်းနဲ့ လိုကသ်ှားတိုင်း တည်းခိုခန်းတွကေ အမြဲတန်း ကုတငန်ှဈလုံးရှိတာမဟုတပြါ။ တခါတလေ ကင်းဆိုကြ ကုတငကြှီးတလုံးထဲ ရှိတာမွိုးတွေ လည်း အိပခြဲ့ဘူးပါတယ်။ ဒါပမေဲ့ အရငကြ နဲ့ မတူတော့တဲ့ ကြှနတ်ော့ြ အဖို့ တော့ အဲလို ကုတငတ်လုံးထဲ ရှိတဲ့ အခန်းနဲ့ နရတေဲ့အခါ တညလုံး အိပမြပြောတ်ော့ပါဘူး သိပလြည်း မလူးလိမ့ရြဲပါဘူး။ အိပယ်ာထဲ သုတမြလှှတမြိအောင် မအိပခြင် ရချိုးခန်းထဲမှာ ဂွင်းထုပြဈရပါတယ်။

အဲ ဖြစ်သှားတဲ့ နေ့က လည်း ကုတငတ်လုံးထဲ ရှိတဲ့ အခန်းမှာ အိပရြတဲ့ ညပေါ့။ မှို့သေးသေးလေးတခုရဲ့ တည်းခိုခန်း၊ အဲဒီနေ့က ကြီးဝင်းလည်း ဝိုငန်ည်းနည်းသောကလြာတယထြငတ်ယ်။ သူ့အလုပကြိဈစနဲ့ ညနဘကေထြှကသ်ှားပြီး ပြနလြာတော့ မကြန်ှာလေး နည်းနည်းနီလာတယ် အရကန်ံ့နည်းနည်းရတယ်။ နောကပြှီးတော့ ကုတငကြ လေး နှစ်ယောကအြိပသ်ာ ဆိုတယ် အကြီးကြီးမဟုတဘြူး နည်းနည်းသေးသလိုပဲ။ ရာသီကလည်း မိုးသည်းည၊ အားလုံးက တိုကဆြိုငန်တယ်ေ။

ညအိပရြာ ဝငတ်ာနဲ့ ကို မိုးလေး အေးအေး နဲ့ ဆိုတော့ စောငတ်ခုထဲ အောကမြှာ ကြီးဝင်းက ကြှနတ်ော့ကြို ဖကထြားရင် အိပတ်ယ်။ ကြှနတ်ောကြသာ မာတောငန်တေဲ့လီးကြီးကို ကြီးဝင်းကိုယန်ဲ့ မထိမိရအောင် အနောကဖြကကြို ကော့ထားရတယ်။ နောကတ်ော့ ကြီးဝင်းက ကြှနတ်ော့ကို ကြောပေးပြီး အိပပြွောသ်ှားတယ် ဟောကသ်ံလေးတောင် တခကြတ်ခကြထြှကလြာတယ်။ အဲတော့ တအားထနန်ပြေီမို့ ကြှနတ်ောလြည်း အိပပြွောခြငွယ်ောငဆြောငပြှီး ကြီးဝင်း ဖငကြှားကို ကြှနတ်ော့ြ လီးကြီးကို အမှှောင်းလိုကြ ထောကထြားလိုကတ်ယ်။ ကြီးဝင်းက အသကမြှနမြှနရြူအိပပြွောန်သလေို အပြငဘြကကြ သည်းသည်းမဲမဲ ရှာနတေဲ့ မိုးက လည်း ကိုယလြှုပရြှားနတောကို အကာကြယပြေးနသလေိုပဲ စိတထြဲ အလိုလို ထငမြိတယ်။ စိတကြလည်း ရလလေိုလေ ဆိုသလို မဟုတလြား။

ကြှနတ်ော့ြ ပုဆိုးကို အသာကနခြွှတလြိုကတ်ယ် ဖြောင်းကနဲ ထောငထြလာတဲ့လီးကြီးကို ကြီးဝင်းဖငကြှားပြနပြှတန်လေိုကတ်ယ်။ အဲလို ခနနတေော့ အားမရပြနဘြူး အဲဒါနဲ့ စောငအြောကကြနေ ခွရင်ေးကို ကုန်းပြီး ကြီးဝင်းရဲ့ ထမိန် ကို အသာဆှဲပြီးလှနတ်ငလြာလိုကတ်ယ်။ ထမိနကြ ကြင်းလုံးနီးပါးခါးပေါရြောကတ်ော့ ကိုယ့လြီးကြီးနဲ့ ဖငကြှားကို ပြနကြပလြိုကတ်ယ်။ အား အသားချင်ြးထိရတဲ့ အရသာက စိမ့န်တောပဲ၊ အထူးသဖြင့ြ ကိုယ့ရြဲ့ မာတောငန်တေဲ့ လီးတနကြှီးက ကြီးဝင်းရဲ့ ပေါငလြုံးကြီး နှစ်ခုကြားဝငသ်ှားတာ ဘယလြိုမှ ဖေါမြပြနိုငတ်ဲ့ အရသာပဲ။ အရသာရှိလှန်းလို့ မှိန်းနပမေေဲ့ ခနနတေော့ ထုံးစံအတိုင်း ပိုလိုချင်လြာခဲ့တယ်။ ကြှနတ်ော့ြ ဖငလြေးကို ကော့ကာကော့ကာနဲ့ ကြီးဝင်းရဲ့ ပေါငန်ှဈလုံးကြားကို လိုးပေးနမေိတယ်။ အဲဒီမှာ ကြီးဝင်းရဲ့ ဟောကသ်ံလေး ပြောကသ်ှားပြီး အသကရြှုသံ မမှနတ်ော့ပဲ ကြီးဝင်းကိုယလြေး နည်းနည်းတုံသှားတာ သတိထားလိုကမြိတော့ ကြှနတ်ော့ြ တကိုယလြုံးလည်း အေးစကသ်ှားတယ်။ သပြေီပေါ့။

ကြီးဝင်းနိုးသှားပြီ ဆိုပြီး ညှောင့လြိုးနတောလေးရပလြိုကတ်ယ်။ ခုထိ ငါအိပပြွောန်တယေလြို့ ဆငခြှပေေးလို့ရတယလြေ ဆိုပြီး အသာလေး ငှိမန်လေိုကတ်ယ်။ အခု အခွိနမြှ ထမိနပြှနဖြုံး လုံခညွပြှနဖြုံးဖို့လည်း သိပန်ောကကြနွပြေီလေ။ ကြှနတ်ောင်ှိမန်ပြေီး ခနနတေော့ ကြီးဝင်း ကိုယကြို လှိမ့ပြှီး ကြှနတ်ော့ဘြကလြှည့လြိုကတ်ာ သိတယ်။ ကြှနတ်ောြ မကြစြေ့ကို စုံမှိတပြှီး ဘုရားတနလေိုကတ်ယ်။ ဒါပမေဲ့ မမွှောလြင့တ်ဲ့ အဖြစ်အပကြကြ ကြီးဝင်းရဲ့ ပေါငကြှီးတလုံးက ကြှနတ်ော့ြ ခါးပေါခြှတငလြိုကတ်ာသိလိုကရြသလို ကြီးဝင်းရဲ့ လကတ်ဖကကြ ကြှနတ်ော့ြ လီးကို ဆုပကြိုငလြိုကတ်ာလည်းခံလိုကရြတယ်။ နောကတ်ော့ ကြှနတ်ော့ြ လီးကြီးမှာ စိုစိုစွတစြှတ် နဲ့ နှေးနှေးထွေးထွေး အရသာကို ခံစားလိုကရြတယ်။ ကြှနတ်ောမြယုံနိုငလြောကအြောင် ဖြစ်သှားရတယ်။ ကြီးဝင်းက ကြှနတ်ော့လြီးကြီးကို လကန်ဲ့ ကိုငပြှီး သူ့စောကဖြုတအြဝမှ တေ့ပေးရင်း သူ့ခါးကို ကော့ပေးလိုကတ်ာပါပဲ။

အဲဒါကြောင့ြ ကြှနတ်ော့လြီးကြီးက သူ့စောကဖြုတထြဲကို တဝကလြောကဝြငသ်ှားတာဖြစ်ပါတယ်။ အဲလို အခွအနေမှေ တော့ ကြှနတ်ောလြည်း ဘယင်ှိမန်ပေါ့မလဲ ကြှနတ်ော့ြ ဖငကြို ကော့ပြီးထိုးထည့လြိုကတ်ာ ကြီးဝင်းဆီက အင့ကြနဲ အသံလေး ထွကလြာသလို ကြှနတ်ော့လြီးကြီးကလည်း ကြီးဝင်း စောကဖြုတထြဲ အဆုံးထိ ဝငသ်ှားပါတော့တယ်။ ကြီးဝင်းလကတ်ှကေ အခုတော့ ကြှနတ်ော့ကြိုယလြုံးကို သိုင်းဖကလြာပြီ ဆိုတော့ ဘာပြောစရာရှိမှာလည်း ကြှနတ်ောြ ကြီးဝင်းပေါလြှိမ့တ်ကလြိုကပြါတယ်။ ကြီးဝင်းလည်း ပကလြကအြနအထေားဖြစ်သှားပြီးတော့ ပေါငန်ှဈလုံးနဲ့ ကြှနတ်ော့ကြို ညှပလြိုကပြှီး ကြှနတ်ော့ြ ခွထေောကတ်ှကေို သူ့ခွထေောကတ်ှနေဲ့ ခွိတဆြှဲလိုကပြါတယ်။

ကြှနတ်ောကြ ကြီးဝင်းစောကဖြုတထြဲက ကြှနတ်ော့ြ လီးကို ဆှဲထုတလြိုကလြို့ မကြှတတ်ကြှတ် မှာပဲ ကြီးဝင်း ဖနောင့န်ှဈဖကြ က ကြှနတ်ော့ဖြငကြို ခွိတဆြှဲလိုကပြါတယ်။ တကယတ်ော့ ကြှနတ်ောြ အရှိနန်ဲ့ ဆောင့လြို့ ရအောင် အကူညီပေးတဲ့ သဘောပါပဲ။ မုနယ်ိုနတေဲ့ ကြှနတ်ော့အြတွကကြ တော့ ဘာပြောကောင်းမလဲ အပြငကြ မိုးနဲ့ အပျိုင်၊ တအားကုန် ကြုံးဆောင့ြ ပေးနမေိပါတယ်။ ညအိပယ်ာမဝငခြင် ကမှ ရချိုးခန်းထဲ ဂွင်းသှားထုထားတာမို့ တောတ်ောန်ဲ့ မပြီးနိုငသ်လို ကြီးဝင်းလည်းတောတ်ောကြောင်းနပေုံရပါတယ် သူ့ပါးစပကြ ငှီးသံလေးတွတေောင် ထွကလြာပါတယ်။ ကြှနတ်ော့ြ လရတွေေ သူ့စောကဖြုတထြဲ ပန်းထွကပြှီး ပြီးသှားခွိနမြှာ သူလည်း ပြီးသှားတယထြငတ်ယ် သူ့ကိုယလြုံးလည်းတောင့တ်င်းပြီး ကြှနတ်ော့ကြို လည်း အတင်း ဖစွည်ှဈဖကထြားလိုကပြါတယ်။ အဲဒါက တော့ ကြှနတ်ောန်ဲ့ ကြီးဝင်းရဲ့ ပထမဆုံး ဖြစ်သှားခဲ့ကြရတဲ့ ညလေးပေါ့ဗွာ။

………………………………………………………………………………..

ပထမအခွီပြီးတော့ ကြှနတ်ောတ်ို့ နှစ်ယောကြ တယောကကြို တယောကြ စကားတခွန်းမှ မပြောမိကြပဲ မှိန်းနကြပေါတယ်။ နှစ်ယောကစြလုံးက နိုးနတယ်ေ ဆိုတာ တယောကန်ဲ့ တယောကြ သိနကြပြေီးသားပါ။ ကြှနတ်ောကြသာ ကြီးဝင်းဘာပြောမလဲ မဆိုတာ ရငတ်ထိတထြိတန်ဲ့ စောင့ပြှီး အသာမှိန်းနတောပါ။ ကြီးဝင်းဆီက ဘာမှ အသံထွကမြလာတော့ ကြှနတ်ောြ နည်းနည်းလေး ရဲလာပါတယ်။ ကြီးဝင်း ရဲ့ ပေါငသ်ားလေးတွကေို လကဖြဝါးနဲ့ အသာပြတမြိပါတယ်။ နောကတ်ော့ ကြှနတ်ောအြမှဲတမ်းသှားရညယ်ိုခဲ့ရဲ့ တဲ့ ကြီးဝင်းဖငသ်ားကြီးတွကေို လကန်ဲ့ ဆုပကြိုငမြိပါတယ်။ ကိုယ့ကြှီးဒေါြ စောကဖြုတထြဲ လီးစိမထြားပြီး သူ့ဖငဆြုံကြီးကိုလည်း လကန်ဲ့ ဖစွည်ှဈဆုပန်ှယလြို့ ရနတယေဆြိုတော့ စိတတ်ှေ ပြနထြ ပြီး လီးက မာလာပါတယ်။

သူ့စောကဖြုတထြဲမှာ တဖြည်းဖြည်းထွားလာတဲ့ လီးကြီးကိုလည်း ကြီးဝင်းက သတိထားမိပါတယ်။ ငှီးသံလေး တိုးတိုးထွကလြာပြီး ကြှနတ်ော့ကြိုယကြို သူ့လကတ်ှနေဲ့ ဖကလြာပြီး ကြှနတ်ော့ြ ခေါင်းနောကကြ ဆံပငတ်ှကေိုလည်း ကုတဖြှ ဆော့နတယ်ေ။ အဲလို ဆိုတော့ ကြှနတ်ောလြည်း ရဲပြီပေါ့ဗွာ။ ကြီးဝင်းရဲ့ အင်ျကြီကို အပေါလြှနတ်ငလြိုကပြှီး ဘရာဇီယာကိုလည်း ဂွိတဖြှုတအြပေါကြို လှနတ်ငလြိုကတ်ယ်။ ကြီးဝင်းရဲ့ ကြှဲကောသ်ီးနီးပါး နို့ကြီးတွကေို လကန်ှဈဖကကြ တဖကတ်လုံးဆီ ဆုပန်ှယရြင်း ထောငမြတန်တေဲ့ နို့သီးခေါင်းတုတတ်ုတ် ကြီးတွကေို ကုံးစို့ လိုကတ်ယ်။ ကြီးဝင်း ကိုယလြုံးလေး တွန့လြိမရြင်း ဖငကြှီးကို ကြှကြှပေးရင်း ကြှနတ်ော့ကြို လိုးဖို့ အခကြပြေးနတေော့ ကြှနတ်ောလြည်းဖငကြို ကြှရင်း အသာလေး ညှောင့လြိုးနလေိုကတ်ယ်။

နောကတ်ော့ လီးကလည်း အစွမ်းကုနမြာလာပြီး လိုးရတာ အရှိနရြလာတော့ နို့စို့တာကို ရပပြှီး ကြီးဝင်းပေါငန်ှဈလုံးကြားမှာ ဒူးထောကထြိုငလြိုကတ်ယ်။ နောကတ်ော့ ကြီးဝင်း ခွသလေုံးကြီးတွကေို ကြှနတ်ော့ြ ပုခုံးပေါတ်ငလြိုကပြှီး တော့ ကောင်းကောင်းဆောင့လြိုးပါတော့တယ်။လကန်ှဈဖကကြ ကြီးဝင်း ပုခုံးနှစ်ဖကကြို ဆှဲဆှဲပြီးလိုးရလို့ အတော့ကြို အရသာရှိပါတယ်။ ကြှနတ်ော့အြတွကကြ လည်း ဒီညအဖို့ သုံးခွီမှှောကမြို့ တောတ်ောန်ဲ့ မပြီးနိုငဖြစ်ရပါတယ်။ အဲဒီ အခွိနမြှာ ကြီးဝင်း က ကြှနတ်ော့လြကမြောင်းတွကေို အတင်းဆှဲရင်း အီးးးးကနဲ အသံထွကသ်ှားတာမို့ သူပြီးသှားတယဆြိုတာ သိလိုကရြပါတယ်။ ကြှနတ်ောလြည်း နည်းနည်းမောသှားတာနဲ့ မာတောငတ်င်းနတေဲ့လီးကြီးကို ကြီးဝင်း စောကဖြုတထြဲ စိမထြားပြီး ခနနားလိုကပြါတယ်။ အဲတော့မှ ကြီးဝင်းက မကြလြုံးပြင့လြာပြီး၊

“သား မောလြေး နငမြပြီးသေးဘူးလား”

“ဟုတ် ကြီးဝင်း ကြီးဝင်းရော”

“ဟဲ့ ငါက နှစ်ခါတောငရြှိပြီလေ၊ နင် အဆငပြှရေဲ့လား ဘာလုပပြေးရမလဲ”

“ကြီးဝင်း ကြှနတ်ောြ ဒေါ့ကီ လုပလြို့ရမလား”

ကြီးဝင်း က ကြှနတ်ော့ကို မကြစြောင်းလှလှလေးထိုးရင်း၊

“ဟှန့ြ သူ့ကို နည်းနည်းလေး ဖဘောပေးလိုကတ်ာနဲ့ ဆိုးပြီ”

“ဟုတပြါဘူး ကြီးဝင်းရယ် ကြီဝင်း ရဲ့ တငကြ အရမ်းလှလို့ပါ”

“အဲ့ဒါနဲ့ ဒေါ့ကီက ဘာဆိုငလြဲ”

“ဆိုငတ်ာပေါ့ ကြီးဝင်းရဲ့ အဲဒါမှ ကြီးဝင်းရဲ့ တငအြလှကို ကြည့်ပြှီးသားက လိုးလို့ရမှာလေ”

“ဟယ် မိုကရြိုင်းလိုကတ်ာ လူကြီးကို လိုးမယဘြာမယန်ဲ့”

“ဟိဟိ ကြီးဝင်းကလည်း ကြှနတ်ောတ်ို့ လိုးးတောင် လိုးပြီးနပြေီဟာကိုပဲဟာ”

ကြီးဝင်းက ပြောသာပြောတာပါ အိပယ်ာက အသာ လူးလိမ့ထြလိုကပြှီး သူ့ရဲ့ ဖားယားကနွတေဲ့ ဆံပငရြှညကြှီးကို စုပြီး ပုခုံးတဖကပြေါလြှဲခလွိုကရြင်း လေးဘကထြောကကြုန်းပေးပါတယ်။ ဖငကြောကပြှီး ကားစွင့န်ဲ့တဲ့ ကြီးဝင်းရဲ့ ဖငကြှီးက အလှနကြို လှပါတယ်။ ကြီးဝင်းရဲ့ ဖငကြှား ပေါငန်ှဈခု ကြားက စူထွကလြာတဲ့ စောကဖြုတဖြောင်းဖောင်းကြီးကလည်း အားရစရာကြီးပါပဲ၊ ကြှနတ်ော့ြ လီးကို အဲဒီ စောကဖြုတထြဲမှာ အသာတေ့ပြီး ဖိသှင်းလိုကပြါတယ်။

“အိ……ကြှတဈြ…….”

ကြီးဝင်းဆီက အခုမှ အသံထွကပြှီးငှီးသံလေး ကြားရပါတယ်။ကြှနတ်ော့အတွကကြလည်း ဘာနဲ့မှ မလဲနိုငတ်ဲ့ လောကစည်းဇိမကြို ရလိုကပြါတယ်။ နောကတ်ော့ ကြီးဝင်းရဲ့ခါးလေးကို လကန်ှဈဖကန်ဲ့ ဆုပကြိုငပြှီး အနောကကြ နေ တဖုံးဖုံး ဆောင့လြိုးနမေိပါတော့တယ်။ဒီတခါလည်း တောတ်ောန်ဲ့ မပြီးပါဘူး ဒါပမေဲ့ ကြီးဝင်းက ပြနပြှနကြော့ပေးနပြေီး ကြီးဝင်း စောကဖြုတထြဲက အသားလေးတွကေ ကြှနတ်ော့လြီးကြီးကို ဆုပည်ှဈလာတဲ့ အခွိနမြှာတော့ ကြှနတ်ော့လြီးကြီးက ယားလာပြီး လရတွေေ ကြီးဝင်းစောကဖြုတထြဲ ပန်းထုတလြိုကပြါတော့တယ်။

အဲဒီညက စပြီး ကြှနတ်ောန်ဲ့ ကြီးမတေို့ ဆကဆြံရေးဟာ ပြောင်းလဲ သှားခဲ့ပါတော့တယ်။ နယသ်ှားပြီ ဆိုတာနဲ့ ကြှနတ်ောတ်ို့ နှစ်ယောကဟြာ လငမြယားလိုပါပဲ။ နောကပျိုင်း အိမမြှာတောင် လဈရင် လဈသလို နိုကကြိုင် ကဈဈပေးနဲ့ နောကပျိုင်း လိုးတဲ့အဆင့တ်ောင် ရောကလြာပါတယ်။ တခါတလေ နှစ်ယောကစြလုံးဆာရင် ခွိန်းပြီး အပြငဟြောတ်ယမြှာတောင် သှားလိုးကြပါတယ်။ အိမမြှာ အဆငပြှရငေတ်ော့ အိမမြှာပဲပေါ့။

………………………………………………………………………………..

မောလြေးက သူ့စကားကို အဆုံးသတလြိုကပြှီး ညို့ကို မော့ကြည့်ပြါတယ်။ ဘာပြောချင်သ်လဲ ဆိုတဲ့ သဘောနဲ့ပေါ့။ ညိုကတော့ သူ့စကားနားထောငရြင်းက ဖဖကြေေောန်ဲ့ ဖြစ်ခဲ့တဲ့ ဟာတွကေ ကိုယ့ကြိုယကြို အပြဈရှိသလို ခံစားနရတောတွေ နည်းနည်းပေါ့သှားသလို ဖြစ်သှားရပါတယ်။ မမေေ ကတောင် ဖဖေေ့ကြော့အြပေါြ သစွာဖေါကပြှီး သူ့တူအရင်း မောလြေး နဲ့ ဖြစ်နသေေးတာ။ညိုက အဓမျမကငွ့ခြံရတာ၊ ကိုယလြည်း ဖြားယောင်းတာမဟုတဘြူး၊ ဘယသ်ူ့ကို မှ ဖြင့မြပြော၊ မတိုငခြဲ့တာကတော့ ညို့အပြဈပေါ့လေ။ ဒါပမေဲ့ အခုတော့ စိတထြဲပေါ့သှားပါပြီ။ ဘာမှ အလေးနကထြားစရာ မလိုပါဘူးလေ။ မမတေေို့ အိမထြောငပြှိုကြဲအောငလြည်း ညိုမလုပခြဲ့ဘူး။ မမလေည်ေးမောလြေးနဲ့ ဖြစ်ပမေဲ့ သူ့အိမထြောငကြို မပကြအြောင် ဆကထြိန်းထားတယ်။ အဲတော့ ဘာမှ ဖြစ်မလာတော့ဘူးပေါ့။

“အင်း ငါကတော့ မမေေ့ကို ပဲ အံ့သှတာပါ။ ဖဖကြေေောကြ သူနဲ့ မအိပလြို့လား နငန်ဲ့ ဖြစ်ရအောင်”

“ဖဖကြေေောကြ တော့ အိပပြါတယတ်ဲ့ ကြီးဝင်းပြောတာပဲ၊ ဒါပမေဲ့ သူတို့ က အလုပမြွားလို့ တခါတလကရွေင် မလုပဖြစ်တာ တောတ်ောကြှာတယတ်ဲ့။ နောကြ မောြ နဲ့ ဖြစ်သှားတော့ မော့ဆြီကလည်း ရနတေော့ ဖဖကြေေောြ နဲ့ မလုပဖြစ်တာကြာလို့ ဆာလာရင် မော့ကြို လှမ်းအခကြပြေးလိုကတ်ာပဲ။ များသောအားဖြင့ကြတော့ မော့ဘြကကြ ဆာတာ များတာပါ။ မောကြ သူတို့လို မဟုတဘြူးလေ၊ ဘယသ်ူနဲ့မှ စိတဖြှစရောမှ မရှိတာ နောကြ ကြီးဝင်းကလည်း အရမ်းတောင့တ်ော့ မောကြ အမြဲလိုချင်န်တော၊ဟီဟိ”

“ဟဲ့ နငကြ စောလြေး ဘာလေးရှာထားပေါ့ဟာ၊ အဲဒါမှ အဆငပြှမှောပေါ့၊ မမေေ့ကို အမြဲ နငလြိုချင်တ်ိုင်းလုပလြို့မှ မရတာ”

“အင်းပါ မောလြည်း ကြိုးစားနပေါတယ်၊ ကြီးဝင်းကလည်း ပြောပါတယ်၊ စောထြားဖို့”

အဲလို နဲ့ ညိုတို့ မောငန်ှမ နှစ်ယောကြ တယောကန်ဲ့ တယောကြ နားလညမြှုရခဲ့ကြပါတယ်။ ညိုက မောလြေး အပေါမြှာတော့ ဘယလြိုမှ စိတမြလာသလို၊ သူကလည်း ညို့ကို အဲလို စိတမြွိုးမထားဘူးဆိုတာ သိရတော့ ညိုတို့ နှစ်ယောကကြ ပိုပြီး ရင်းနှီးပြင့လြင်းလာခဲ့ကြပါတယ်။

ညိုနဲ့ မောငတ်ို့ နှစ်ယောကစြလုံး ဘှဲ့ရပြီးတော့ မောငကြ နိုငင်ံခွားထွကြ အလုပလြုပမြယဆြိုပြီး ပတဈြပို့ဈတွေ ဘာတွလွှေောကြ နောကြ သူငယခြငွြးတွနေဲ့ စုံစမ်းနပြေီ။ ညိုက သာ ဘာလုပရြမှန်းမသိသေးတာ၊ မောငကြ နိုငင်ံခွားမထွကခြင် စေ့စပသ်ှားမယဆြိုပြီး ပြောတယ်။ ဘာလို့လဲ မသိညိုက စိတထြဲမှာ တွေးပြီး ကြောကန်မေိတယ်။ အယဒြီအာ ဆိုတဲ့ လောင်းဒဈစတန့ြ ရီလေးရှင်းတွကေ သိပမြခံတတတ်ာ ညို့ သူငယခြငွြးတွေ ထဲမှာလည်းတွေ့ဖူးနတယေလြေ။

အဲလို ညိုက စိုးရိမတ်ယ် ဆိုတာ ပြောလိုကမြိတာနဲ့ မောငကြ တခါထည်းလကထြပမြယ် လုပတ်ော့တာပဲ။ ညိုက စိတထြဲ ခွီတုံခတွုံဖြစ်နတေုန်းပဲ မောငကြ လွှောကပြှီး သူ့မိဘတွေ၊ ညို့ မိဘတွကေို ပြောလိုကတ်ာ နဂိုထဲက သိပြီးသား သဘောတူပြီးသား ဆိုတော့ သူတို့က အခွိနဆြှဲမနတေော့ဘူး ရကကြောင်းရကမြှတတ်ှေ ဗဒငေမြေးပြီး တခါထဲ လကထြပပြေး လိုကတ်ော့တာပါပဲရှင်။ ညို့မှာ ဘုမသိဘမသိနဲ့ အိမထြောငသ်ညဘြဝကို ရောကခြဲ့ရပါပကောရှင်။

လကထြပပြှီးတော့ လောလောဆယ် မောငတ်ို့ အိမမြှာ လိုကန်ခေဲ့ရတယ်။ မောင့မြိဘတွကေ တော့ သဘောကောင်းပါတယ်။ သူတို့ အိမကြ လည်း အကယွကြှီး နှစ်ထပ် တိုကအြိမ်။ မောငကြ သားအကြီးဆုံး နဲ့ သူ့ညီလေး တယောကရြှိတယ် သူနဲ့ အသကတ်ောတ်ောကြှာတယ်၊ ခုမှ ဆယတ်န်း ပဲ ရှိသေးတယ်။ မောင့ဖြဖေေ က အစိုးရဌာနကြီး တခုက အရာရှိ အကောငကြှီးတယောကပြေါ့။ မောင့ြ မမေေ ကလည်း အစိုးရဝနထြမ်း အရာရှိတဦးပဲ ဆိုတော့ သူတို့ မိသားစု က အတောအြေးဆေးပါတယ်။ ပုံမှနရြုံးခွိနပြဲ အိမကြ ထွကသ်ှားကြ ပြနလြာကြ၊ အိမမြှာ ထမင်းဟင်းခကြတ်ဲ့ အဒေါကြှီးတယောကြ၊ လကတ်ိုလကတ်ောင်းခိုင်းတဲ့ ကောငမြလေးတယောကြ၊ ကားဒရိုငဘြာတယောကြ ရှိတယ်။ ကားက နှစ်စီးရှိတယ်။

ညိုက အလုပရြှာမယဆြိုတော့ မောငကြ ကန့ကြှကတ်ယ်၊ သူနိုငင်ံခွားမထွကခြင် သူနဲ့ လှတလြှတလြပလြပန်ပေါအုံးတဲ့။ သူထွကပြှီးမှ အလုပလြုပပြါတဲ့။ ဆိုတော့ ညိုတို့ နှစ်ယောကြ သူနိုငင်ံခွားထွကမြဲ့ အခွိနစြောင့ရြင်း ဟိုလညဒြီလည်၊ စားကြ သောကကြှ၊ လိုးကြ၊ ပေါ့။ ဒါပမေဲ့ မောငကြ နိုငင်ံခွားထွကရြမဲ့ ကိဈစက ဟိုဟာဒီဟာလေး ထဈငေါ့ပြီး နည်းနည်း အခွိနလြေးကြာလာတော့ ညို ဒီတိုင်းနရတော ပငွြးလာတယ်။ မမေေ့ကို လည်း ပြောမိတော့ မမေေ က သူတို့ အလုပမြှာ တကယကြ စာရင်းကိုငလြည်း လိုနတယ်ေ ညိုလည်း အီကိုက ဆင်းတာ ဆိုတော့ လုပမြလား ဆိုတော့ လုပမြယဆြိုပြီး လကခြံလိုကတ်ယ်။

မောငကြ လည်း ညို့ မိဘတွေ အလုပထြဲမှာပဲလေ၊ ညိုလည်းအပငွြးပြတောပေါ့ ဆိုပြီး သဘောတူတယ်။ အဲဒါကြောင့ြ ညိုကို မနကဆြို သူက ကားလေးနဲ့ လိုကပျို့ပေးတယ်။ ညိုက ဖဖကြေေောြ တို့ ရဲ့ မိန်းအော့ဖဈဈမှာ ပဲ လုပရြတယလြေ။ ဖဖကြေေောန်ဲ့ကတော့ ညိုက ပုံမှနပြှနဖြစ်နပေါပြီ။ သူကလည်း ညို့ကို အရငကြ အတိုင်းပဲ သမီးအရင်းလို ဂရုစိုကသ်လို ညိုက လည်းဘာမှ မဖြစ်ခဲ့သလို နလေိုကတ်ယ်။ တခါ တခါတော့လည်း သတိရမိသား၊ ပထမဦးဆုံး အတွေ့အကြုံ ဆိုတာက မေ့ဖို့ ခကသ်ားလားရှင်။ ဒါပမေဲ့ ခုက ကိုယလြည်း အိမထြောငန်ဲ့လေ ဆိုပြီး မေ့ထားလိုကတ်ော့တယ်။

နောကတ်ော့ အလုပထြဲမှာ တကယစြိတပြါလာ ပြီး တော့ လုပရြတာ ပြောလြာခဲ့တယ်။ ဖဖကြေေောကြ လခ ပေးပါတယ်။ ဒါပမေဲ့ ဖဖကြေေောန်ဲ့ မမေေ က သူတို့အတွကြ အမှခေံက ညိုပဲ ဆိုတော့ ဒါတွကေ ညို့စီးပြားပဲလို့ လဲ အမြဲတမ်းပြောနတေော့။ ကိုယကြိုယတ်ိုငလြည်း လုပရြတာ အဓိပျပါယရြှိနသလေိုပဲ။

အဲလို အသားကလွာပြီးမှ ပဲ မောငကြ နိုငင်ံခွားထွကဖြို့ အခွင့ြ အရေးရောကလြာတော့တယ်။ မောင် စထွကကြာကစတော့ နှစ်ယောကစြလုံးက အနာဂါတအြတွကြ စိတလြှုပရြှားနကြပြေီး သတိမထားမိပေ မဲ့နောကန်ေ့မှာပဲ ညို နရေ ထိုငရြတာ တမွိုးကြီးဖြစ်လာတယ်။ မောငရြှိနတေုန်းက ကိုယ့အြိမလြိုဖြစ်ခဲ့ပမေဲ့ ညိုတယောကထြဲ ကတွော့ တစိမ်းတွကြေား ရောကန်သလေို ခံစားနရတေယ်။ နောကပြှီး ညဘကအြိပယ်ာဝင် တဲ့အခါတော့ အရငကြ အမှတမြထငဖြစ်ခဲ့ရတဲ့ ညို၊ အခု ကိုယ့ကြိုယကြို သတိထားမိလာတယ်။ အဲဒါကတော့ ညို့ ရဲ့ ရမကဆြန်ဒ ပဲပေါ့။ မောင် က ညတိုင်း လိုလို အနည်းဆုံး တခွီတော့ လိုးပေးနခေဲ့လို့ သာ ညို ကသတိမထားမိတာ အခုတော့ ညို တလူးလူး တလှိမ့လြှိမ့န်ဲ့ အိပမြပြောတ်ဲ့ ထိတောင် တခါတလေ ခံစားနရတေယ်။

နောကည်ိုကပဲ စိတထြငလြို့လားမသိဘူး။ မောင့ြ ဖဖေေ ရဲ့ မကြလြုံးတွကေ ညို့ ကိုယလြုံးကို စူးစူးစိုကစြိုကြ ခိုးကြည့်ကြှည့န်တယေလြို့ ခံစားနရတေယ်။ တနေ့ သူ့ရှေ့က ဖြတလြွှောကသ်ှားရင်း အမှတမြထင် ရှေ့က အရိပပြှနန်တေဲ့ မှနထြဲက နေ လှမ်းတွေ့လိုကရြတော့ ညို ခွလှမြေးတောင် မှားချင်သ်ှားတယ်။ မောင့ဖြဖေေ ရယပြေါ့။ ညို့ တငသ်ား တွကေို စူးစူးရဲရဲ ကြီးကို သူ့ရဲ့ ကြှဲကောကြိုင်းမကြမြှနလြေးထောင့ကြှီးကို ပင့လြို့ သချောကြည့်န်တယ်ေ။ ညို့ ဒူးတွေ တောင် ညှှတခြှချင်ေသ်လို ဖြစ်သှားတယ်။ ညို့ ပေါငခြှဆုံမှာလည်း စိုတိုတို လေး ဖြစ်သှားတယ်။ ညို့ ရဲ့ အဲဒီ တငသ်ားတွကေိုက မကောင်းတာပါ။ လုံးတဈပြီး ကောကန်တေော့ ယောကြွားတွကေ တခွိနလြုံး အဲဒီ တင် ကိုပဲ လိုကလြိုကကြှည့န်ကြတော။

အဲဒီည ညိုအိပယ်ာထဲ ဝငတ်ော့ အိပယ်ာထဲမှာ လူးလိမ့ရြင်း ညို့ ပိပိလေးကို ကိုငပြှတမြိတယ်။ ညို့ အတွေးထဲမွာတော့ မောင့ဖြဖေေ ပေါ့။ မောင့ဖြဖေေ က မောငန်ဲ့ ခွှတစြှတတ်ူပြီးတော့ အရှယရြလာတော့ ခန့င်ှားလာတဲ့ ရုပရြညရြှိတယ်။ လူက အသကန်ဲ့ မလိုကအြောငကြို ကနွြးမာပြီး တောင့တ်ောင့တ်င်းတင်းလည်း ရှိတယ်။

ညဘကည်ဘကဆြို မအိပခြင် ညိုတို့ က တီဗီကြည့်လြေ့ရှိတယ်။ များသော အားဖြင့ြ မောင့မြမေေ ဒေါခြငခြငထြား ကညိုတို့ ကြည့်န်တေုန်း ဘုရားခန်းဝင် ဘုရားရှဈခိုးတရားထိုင် ပြီး အိပယ်ာဝငတ်ယ်။ညိုနဲ့ မောင့ဖြဖေေ ဦးခငမြောင်ဦး တို့ ပဲ ကနွလြေ့ရှိတယ်။ ဘုရားခန်းက အပေါထြပမြှာ ဆိုတော့ အောကထြပမြှာ ညိုတို့ နှစ်ယောကထြဲ။ ထမင်းခကြအြဒေါကြှီးနဲ့ အကူကောငမြလေးကတော့ မနကအြစောကြီးထရတာမို့ အစောကြီးထဲက အိပယ်ာဝငသ်ှားကြပြီလေ။

ပုံမှန် ဆို မမထေေား ဘုရားရှဈခိုးဖို့ တကပြှီး ခနပဲ ညိုလည်း ကိုယ့အြခန်းကိုယတ်ကပြှီး အိပယ်ာပေါလြှဲနလေိုကတ်ယ်၊ စာဖတခြငွဖြတ် မဖတခြငွလြည်း ဒီဂွပြတေပြေါ့။ ညို့စိတတ်ှေ ထွပြေားလာတော့ ဘာရယမြဟုတဘြူး မမထေေား ဘုရားရှဈခိုး တကသ်ှားလည်း ဖဖေေဦး နဲ့ အတူတူ တီဗီ အကြာကြီး ထိုငကြှည့န်မေိတော့တယ်။

အဲလိုနဲ့ တနေ့ မမထေေား ဘုရားရှဈခိုးတော့မယလြို့ တကသ်ှားပြီး တော့ ထုံးစံအတိုင်း တီဗီ ကြည့်န်တေုန်း ဖဖကြေေောကြ ကြှတဈြကြှတဈြ နဲ့ စုပသ်တပြှီး သူ့လညဂြုတကြို လကတ်ဖကန်ဲ့ ညဈနတောတွေ့လို့၊

“ဖဖေေ ဘာဖြစ်လို့လဲ ဇကကြှောတကတ်ာလား”

“အင်းဟုတတ်ယ် ထငတ်ယ် သမီး လညကြုတကြ တင်း တကလြာလို့”

“သမီး နည်းနည်း ဇကကြှောဆှဲပေးရမလား၊ သမီး မမေေ့ကို လုပပြေးနကြမေို့ပါ”

“ဟုတလြား သမီး အေး နည်းနည်း စမ်းကြည့်မြယလြေ သမီး ကို အားနာတယ်”

“အို ဒါများ ဖဖေေ ကလည်း ကိုယ့သ်မီးပဲဟာ”

ညိုက ပဲ ခွှေးမ ယောကခြမ ဆကဆြံရေးပေါြ ကြောလြိုကမြိတာလား၊ ကိုယ့ကြိုယကြိုတောင် မသချောတော့ဘူး။ ဖဖေေဦး က သူထိုငန်တေဲ့ ဆိုဖာပေါကြ ထပြီး ကြမ်းပြငပြေါြ ထိုငခြလွိုကတ်ော့ ညိုက သူ့နောကကြ ဆိုဖာပေါမြှာ ထိုငလြိုကပြှီး သူ့လညကြုတ် ကို ညို့လကကြလေးတွနေဲ့ ဖိနှိပပြေးနမေိတယ်။

“အား ကြှတဈြကြှတဈြ ကောင်းလိုကတ်ာ သမီးရယ် ဒီနားလေး”

ဖဖေေဦးက သူ့လကြ နဲ့ ညို့ လကကြလေးကို ကိုငပြှီး သူလိုချင်တ်ဲ့ နရောကို တငပြေးတော့ ညို့ ရငတ်ှေ တဒိတဒြိတခြုနလြာတယ်။ ညို့ ပေါငလြေးတွကေ လည်း ဖဖေေဦး နံဘေးနဲ့ ထိလိုကြ ကြာလိုကြ နဲ့လေ။

အဲလိုလေး ခနနှိပန်ှယပြှီးတော့ ဖဖေေဦးက၊

“အင်း ကြေးဇူးပါပဲ သမီးရယ်၊ တောပြါပြီ သမီးလကကြလေးတွကေ ပြော့မလိုလို နဲ့ နှိပတ်ော့ ထိသားပဲ”

လို့ ပြောပြီး ညို့ဘကကြို လှည့လြိုကတ်ယ်။ နောကြ ညို့လကကြလေးတွကေို ဆုပကြိုငလြိုကတ်ယ်။ ညို ရငထြဲ တဒုံးဒုံးခုနန်ပြေီလေ။ ဖဖေေဦးက ညို့လကတ်ှကေို မလှှတသ်ေးပဲ ကိုငထြားရင်းက ရှကသ်ှေးဖြန်းသှားတဲ့ ညို့မကြန်ှာလေးကို စေ့စေ့ကြည့်လြိုကတ်ယ်။ ညို ဖဖေေဦးလကထြဲက ညို့လကတ်ှကေို မရုန်းပဲ နဲ့ ဒီအတိုင်းလေးပဲ ထားလိုကမြိတာ ညို့အပြဈလား၊ ဖဖေေဦးရဲ့ နူတခြမ်းအစုံက ညို့ နဖူးပေါကြို ပထမကလွာတယ်။ နောကတ်ော့ ညို့ နှာခေါင်းလေး နဲ့ နောကြ ညို့နူတခြမ်းလေး တွကေို ပေါ့။

“အို ဖဖေေဦး မသင့ဘြူး ထင်..အု”

“ပြှတဈြ”

ညို့စကားတောင် မဆုံးလိုကပြါဘူး။ ဖဖေေဦးရဲ့ နူတခြမ်းအစုံက ညို့နူတခြမ်းတွပေေါဖြိကပပြှီး ခပပြှင်းပြင်းလေး စုပလြိုကတ်ာ ခံစားလိုကရြတယ်။ညို့တကိုယလြုံးလဲ သှတွေေ ပူဆင်းသှားတယ်။

ညို့ကိုယလြုံးလေးက ဖဖေေဦး ရငခြှငထြဲမှာ ပြော့ခွသှေားတယ်။ ဖဖေေဦးရဲ့ အနမ်းတွကေ ညို့ တကိုယလြုံးကို ကြကသ်ည်းလေးတွေ တောငထြစတယ်ေ။ ဖဖေေဦးလကတ်ှကေ ညို့ ရငသ်ား လုံးလုံးလေးတွကေို အင်ျကြီပေါကြနေ ဆုပန်ှယန်တယ်ေ၊ အို ညို့ နို့သီးခေါင်းလေး တွေ မာနတောကို သူသိနပြေီပေါ့။ ရှကလြိုကတ်ာ။ ဖဖေေဦးက ညို့ ခါးလေးကို လကတ်ဖကန်ဲ့ ပြေ့ခွီပြီး နောကတ်ဖကကြ ညို့ ဂါဝနအြောကန်ားက နတေိုးဝငလြာပြီး ညို့ပေါငခြှစုံ ပိပိနရောလေးကို ပင့ကြိုငလြိုကတ်ယ်။ ညို့ အရလေေးတွေ နဲ့ စိုနတေဲ့ ပငတ်ီလေးပေါကြနေ သူ က ညို့စောကဖြုတလြေးကို ပြတပြေးနတယ်ေ။ ညို အသကရြှုမဝတော့ဘူး၊ ဖဖေေဦးလကကြ ညို့ပငတ်ီ ခါးသားရမှေော့ကြိုးလေး အောကကြနေ တိုးဝငလြာပြီး ညို့ပိပိလေး ရဲ့ နူတခြမ်းသားလေးတွကေို လကဖြွားလေးနဲ့ ပြတလြိုကတ်ော့ ညို့ကိုယလြုံးလေး တုံသှားတယ်။

“ဒုန်..ခလှမ်”

အိမပြေါထြပကြ တခုခု တိုကမြိလိုကသ်ံကြောင့ြ ရုတတ်ရကြ သတိပြနဝြငလြာလို့ ဖဖေေဦး ရငဘြတကြို လကန်ှဈဘကန်ဲ့ စုံတွန်းပြဈလိုကပြှီး နောကဖြေးခန်းဘကကြို ပြေးဝငလြာခဲ့မိတယ်။ ညို ရချိုးခန်းထဲကို ဝငပြှီး အသကကြို မှနမြှနရြူလိုကတ်ယ်။ နောကတ်ော့ ရကနေထြဲက ရအေေးအေးလေးကို ခပပြှီး မကြန်ှာသဈ ခွထေောကဆြေးလုပလြိုကတ်ော့မှ လူလည်း နည်းနည်း တညင်ှိမသ်ှားပြီး စိတပြှနကြှညသ်ှားတယ်။

ရချိုးခန်းထဲက ထွကလြာပြီး ဧည့ခြန်းကို ချောင်းကြည့်တ်ော့ ဖဖေေဦးကို မတွေ့တော့ဘူး၊ တီဗီကတော့ အသံတိုးတိုးလေးနဲ့ ပြင့န်တော တွေ့တာနဲ့ တီဗီပိတလြိုကပြှီး အပေါထြပကြို ခွဖြနေင်းတကလြာခဲ့တယ်။ အပေါထြပမြှာလည်း အခန်းအပြငဘြကတ်ှမှော လူရှင်းနတောနဲ့ ညိုတို့ အခန်းကို ကမန်းကတမ်းပြေးဝငပြှီး အထဲက ဂလန့ြ ခထွားလိုကမြိတော့တယ်။

………………………………………………………………………………………

မနကကြတွော့ ထုံးစံအတိုင်း ထရမေိုးခွိုးပြီးလို့ ဘရိတဖြတဈြစားတော့ ဖဖေေဦးက မမထေေား ရှိနလေို့လားမသိ ပုံမှနပြဲ ဘာမှ မဖြစ်ခဲ့သလိုပဲ။ ညိုက တော့ ဒီပုံဆို မဖြစ်ဘူးလို့ တွေးမိလို့ မမထေေား ကိုပဲ ။

“မမထေေား သမီး ဒီဝိအန်း မမေေ တို့အိမ် မှာ သှားအိပလြိုကအြုံးမယန်ောြ၊ တနင်ျလာနေ့ ညနမှေ အလုပကြတန်းပြနလြာခဲ့မယ်”

“အောြ အေးအေး သမီးလည်း သမီးအမတေို့ နဲ့ တခါတလေ သှားနပေေါ့၊ သားမရှိတော့ သမီးလည်း ပငွြးမှာပဲ၊ အင်းအင်း၊ တနင်ျလာနေ့ ညနမှေ တွေ့မယလြေ၊ “

ဖဖေေဦး ကတော့ မေးခွန်းထုတတ်ဲ့ အကြည့်မြွိုးနဲ့ မကြခြုံးပင့ပြှီးတော့ ကြည့်န်တယ်ေ။ ညိုက မကြလြုံးချင်ြး မဆုံတော့ဘူး၊ မသိချင်ယ်ောငဆြောငပြှီး မကြလြှှာခထွားလိုကမြိတယ်။ ညို့ကိုယည်ို လည်းမယုံတော့ဘူးလေ၊ မောင့ကြို သဈစာမဖေါကခြငွဘြူး ဖေါကခြဲ့ရငတ်ောငမြှ မောင့အြဖနေဲ့တော့ မဖြစ်ချင်ဘြူးလေ၊ ဒီနေ့ က သောကြာနေ့ ဆိုတော့ အနည်းဆုံး သုံးည တော့ ဝေးဝေးရှောငန်လေိုကဖြစ်မယ်။ တနင်ျလာနေ့ ပြနလြာရင် ပုံမှန် ပြနဖြစ်လောကပြှီပေါ့။ အဲဒါက ညို့အတွေး။

ညို အလုပကြို ရောကတ်ော့ ဖဖကြေေောလြည်း မရောကသ်ေး၊ မမေေ့လည်းမတွေ့ ဒါပမေဲ့ သူတို့က ကိုယပျိုငအြလုပဆြိုတော့ ပုံမှနအြခွိနရြယလြို့ မရှိဘူးလေ။ နလညေလြောကကြမွှ ဖဖကြေေောတ်ယောကထြဲ ပေါကခြလွာတယ်။ မမေေ့ကို မေးကြည့်တ်ော့ အိမမြှာတဲ့ ဆိုတာနဲ့ ညိုလည်း ဆကမြမေးတော့ဘူး၊ ဖဖကြေေောြ က ခနပဲ နပြေီး အိမပြှနမြယ် ဆိုတော့ ညိုက မှာလိုကတ်ယ် မမေေ့ကို ပြောလိုကပြါပေါ့၊ ညို ဒီဝိအန်း အိမမြှာ ပြနလြာအိပမြယလြို့၊ ယောကခြမ တွကေို ပြောလာခဲ့တယလြို့၊ ဆိုတော့ ဖဖကြေေော့ြ မကြလြုံးတွကေ တမွိုး ဖြစ်သှားသလိုပဲ၊ ပြီးမှ အင်း သူပြောလိုကမြယ် ဆိုပြီး ထွကသ်ှားလရေဲ့။

ညနကတွေော့ သောကြာနေ့လည်းဖြစ်တော့ အလုပကြ ဘီးဇီး ဖြစ်ပြီး အလုပပြှနတ်ဲ့ အခွိန် နောကကြွ၊ မောင့ြ အိမကြ ယူလာခဲ့တဲ့ ကားလေးကို မောင်းပြနလြာတော့ ကားတွကလေည်း သချင်ေစြောန်ံလောကအြောငကြပြြ၊ မမတေေို့ အိမရြောကတ်ော့ တောတ်ောန်ုံးနပြေီ။

အိမရြောကတ်ော့ ဖဖကြေေောပြဲ တံခါးဖြင့ပြေးတယ်။ မမရေေော ဆိုတော့ အရေးပေါြ အလုပပြေါလြို့တဲ့ မောလြေး နဲ့ နှစ်ယောကြ ထွကသ်ှားတယတ်ဲ့ သမီးအတွကြ ဟင်းတွေ ထားခဲ့တယတ်ဲ့ တနင်ျဂနှညပြေနလြာမယတ်ဲ့၊ သမီးလာအိပတ်ဲ့ နေ့ မှ အလုပပြေါလြို့ သှားရတာ စိတမြကောင်းဘူးတဲ့ လို့ ပြောပါတယ်။ ညိုတွေးမိလိုကတ်ာကတော့ ဟင်း မမေေ ကတော့ လုပပြှီ၊ မောလြေး ကြောင်းပိတရြကြ နဲ့ အကိုကြ တနရောကို သှားပြီး ခစွစြခန်းဖြင့ကြှပြီနဲ့ တူတယလြို့ တွေးမိ လိုကတ်ယ်။

မမေေ နဲ့ မောလြေးတို့ ခစွစြခန်းဖြင့တ်ာကို ချောင်းကြည့်ထြားမိတော့ အဲဒီပုံတွေ မကြစြေ့ထဲ ပြနမြှငယ်ောငလြာပြီး သှေးတောင် နည်းနည်းပူသှားပါတယ်။ နောကပြှီးတော့ ဒီည ဖဖကြေေောန်ဲ့ ညိုနဲ့ ဒီအိမထြဲမှာ နှစ်ယောကထြဲ ရှိနပြေီ ဆိုတာ တွေးလိုကမြိတော့ ရငခြုံသှားမိတယ်။ သချင်ေတ်ဲ့ ကြားတောပြောင်းများ ဖြစ်နပလေား။ အို ဒါပမေဲ့ အခုမှ ငါ မောငတ်ို့အိမလြည်း ပြနသ်ှားလို့ မဖြစ်နိုငတ်ော့ဘူးလလေို့ တွေးလိုကမြိပါတယ်။

…………………………………………………………………………………

ရမေိုးခွိုး ပြီး တော့ လူလည်း ပြနလြန်းဆန်းသှား၊ ဘိုကကြလည်း ဆာလာတော့ မမေေ ထားခဲ့တဲ့ ဟင်းတွပြနေန်ှေး ဖဖကြေေောလြည်း ရချိုးပြီးတော့ ပြငဆြငပြှီး စားကြတယ်။ မမေေ က ညိုကြိုကတ်တတ်ဲ့ ဟင်းလေးတွေ သိတယလြေ၊ အဲဒါလေး တွေ လုပထြားပေးခဲ့တော့ ထမင်းစားကလည်း မှိနတ်ယ်။ ဖဖကြေေောကြ လည်း ရခေဲသတ်ေတာထဲက ဘီယာလေးတလုံး ထုတသ်ောကတ်ယ်၊ ညို့ကိုလည်းမေးပါတယ် သောကအြုံးမလားဆိုတော့ ဟင့အြင်းလို့ ပေါ့။

စားပြီးသောကပြှီးတော့ ပုဂံခွကယ်ောကြ တွေ သိမ်းဆည်းပြီး အိမရြှေ့ခန်းမှာ ထိုင် တီဗီကြည့်ကြှတယ်။ ညိုလည်း တွေးမိတယ်၊ အင်း ငါ့မှာ ဟို ဖဖေေဦးနဲ့ တီဗီကြည့်ရြင်း ဇာတလြမ်းက ရှုတခြငွလြာလို့ ဒီအိမပြှနလြာတယ်၊ အခု ဖဖကြေေောန်ဲ့ တီဗီကြည့်န်ရပေါလားပေါ့။ အဲဒါ လူက မနနေိုငတ်ော့ဘူး ဖဖကြေေော့ကြို အိပတ်ော့မယ် ဆိုပြီး ညို့အခန်းကို ထွကလြာခဲ့လိုကတ်ယ်။ မမတေေို့က ညို့လာရင် အိပလြို့ ရအောင် ညို့အခန်းကို ဒီတိုင်းလေး ပဲ ထားတယ်၊ ဆိုတော့ ညို့အတွကြ ကတော့ အခန်းထဲ ရောကတ်ာနဲ့ အပျို ဘဝ ပြနရြောကသ်ှားသလိုပဲ၊ အခန်းတံခါးကို ဂလန့ြ ထိုး ပြီးတော့ ကုတငပြေါမြှာ လှဲလိုကတ်ယ်။

ညဝတအြင်ျကြီပါးပါးလေး ပမေဲ့ အခန်းကလည်း ပိတထြားပြီးမို့ ဘရာဇီယာ နဲ့ အတွင်းခံ ဘောင်းဘီကို ပါခွှတထြားလိုကတ်ယ်။ ပြီးတော့ မနေ့ညက ဖဖေေဦး နဲ့ မတောတ်ဆ ကနေ ဖြစ်သှားပြီး ကံကောင်းလို့ နယမြကြှံခဲ့တာကို ပြနတ်ှေးမိရင်း အရငဖြဖကြေေောန်ဲ့ ဖြစ်ခဲ့ကြတာတွကေို တဆကတ်ည်းတွေးလိုကမြိတယ်။ မောင် နိုငင်ံခွားထွကသ်ှားတာလည်း အတောလြေး ကြာပြီ ဆိုတော့ ညို့ စိတထြဲမှာရော သှေးသားကရော တခုခု ဟာနသလေိုပဲ၊ အခုတောင် ဖဖကြေေောန်ဲ့ တုန်းက ဟာ ပြနတ်ှေးမိပြီး ပိပိလေး မှာ စိုစိစိလေး ဖြစ်လာခဲ့တယ်။

ညဝတအြင်ျကြီလေးအောကကြ နေ လကလြွိုပြီး စေ့စေ့လေးကို ပြတလြိုကတ်ော့ လူတောင် တုံတကသ်ှားတယ်။ အင်း ငါတော့ ဒီဂွပြတေမြှ ရတော့မယလြို့လည်း ညို့ဘာသာ တွေးမိတယ်။ အဲဒီ အခွိနမြှာပဲ၊

“ဒေါကျ..ဒေါကျ..ဒေါကျ”

ဆိုတဲ့ တံခါးခေါကသ်ံကြောင့ြ ညိုလန့သ်ှားတယ်။ နောကမြှ အိမမြှာ ဖဖကြေေောပြဲ ရှိတယဆြိုတာ သတိရလို့၊

“ဖဖကြေေောြ ဘာလဲဟင်”

“အောြ ညိုလေး မအိပသ်ေးရင် ဟို စတောဘြယရြီ လကဖြွောလြေး သောကမြလားလို့ ဖဖကြေေောြ ခုပဲ ဖြောထြားတာ လေး လာပေးတာ”

စတောဘြယရြီ လကဖြွောဆြိုတာနဲ့ ညို တခွားဟာတွေ ခနမေ့သှားပြီး တံခါးကို ကမန်းကတန်း သှားဖြင့လြိုကမြိတယ်။ တံခါးဝမှာ ဖဖကြေေောြ က ညို အရမ်းကြိုကတ်ဲ့ စတောဘြယရြီ လကဖြွောကြို ဖနခြှကြ အရှညကြှီးနဲ့ ယူလာပြီး ရပန်တယ်ေ။

“သိုင်းကြူးပဲ ဖဖကြေေောြ”

ဆိုပြီး ညို သူ့လကထြဲက ဖနခြှကကြို လကန်ှဈဖကန်ဲ့ ယူပြီး ညို့ကုတငဘြေးက စားပြဲလေေးမှာတငဖြို့ လှည့ထြှကလြာခဲ့တယ်။ အဲဒါက ညို့အမှားလေ၊ ဖဖကြေေောြ အနောကကြနလေိုကပြှီး အခန်းထဲ ဝငလြာတာကို သတိမထားမိလိုကဘြူး။ စားပြဲလေးပေါမြွာ ဖနခြှကကြို ခပြှီး နောကလြှည့လြိုကတ်ော့၊

“ဟင် ဖဖကြေေောြ”

ဖဖကြေေောကြ ညိုနဲ့ မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် အရမ်းကို ကပန်ပြေီလေ။ ရုတတ်ရကြ အံ့သှသှားတဲ့ ညို့ကို ဖဖကြေေောကြ သူ့ရငခြှငထြဲ ဆှဲသှင်းလိုကပြှီး ညို့ နူတခြမ်းအစုံကို ဖိကပစြုပန်မ်းလိုကတ်ယ်။ ညို အစွမ်းကုန် ရုန်းပမေဲ့ ဖဖကြေေော့ြ လကတ်ှကေ အရမ်းကို သနလြှန်းလှတယ်။ ညို့ပေါငတ်နအြရင်းမှာ ထောကန်တေဲ့ ဖဖကြေေော့ြ ပုဆိုးအောကကြ ပူနှေးနှေး အချောင်းကြီးက ကလည်း စောစောကလေးတင် စိတထြနတေဲ့ ညို့ကို အားအငကြုနခြန်းသှားစတယ်ေ။

ဖဖကြေေော့ြ လကဖြဝါးတွကေ ညို့ဖငလြုံးနှစ်ဖကကြို ဆုပန်ှယန်ပြေီး ဖဖကြေေော့ြ လွှာကြီးက ညို့ပါးစပထြဲကို တိုးဝငလြာတော့ ညို့ အတွကြ က ပြနလြမ်းမရှိတော့ဘူးလေ။ နှရောသီမှာ အရမ်းကို ချောကသ်ှေ့နတေဲ့ ကောကရြိုးပုံပေါကြို မီးခွဈဆံတခု မီးခွဈပြီး ပြဈခလွိုကသ်လိုပဲ၊ ညို့ကာမ ဆန်ဓတွကေ တဖငွြးဖငွြး နဲ့ ထတောကကြုနကြှပြီလေ။ ညို့ရဲ့ လကတ်ှကလေည်း ဖဖကြေေော့ြ လညကြုတကြို တွယဖြကပြှီး ညို့ပါးစပထြဲ တိုးဝငလြာတဲ့ ဖဖကြေေော့ြ လွှာကြီးကို ပြနစြုပပြေးနမေိပြီလေ။

ဖဖကြေေောကြ ညို့ကို ကုတငရြှိရာကိုအသာလေး တွန်းပေးလိုကတ်ော့ ညိုလည်း ကုတငပြေါကြို အလိုကသ်င့ြ လေးလှဲခလွိုကတ်ော့တယ်။ ဖဖကြေေောကြ ညို့ ကိုယပြေါကြို ခွတကပြှီးတော့ ညို့ ညဝတအြင်ျကြီလေးကို လှနတ်ငလြိုကတ်ယ်။ ညို့ နို့တွကေို သူ့လကတ်ှနေဲ့ ဖြဖြလေး ဆုပန်ှယရြင်းက ညို့နို့သီးခေါင်းလေးတွကေို တဖကတ်လှည့စြီ ငုံ့ပြီး စို့ပေးနတယ်ေ။ ညို့နို့သီးခေါင်းလေးတွကေ လည်း အရမ်းကို ထောငမြတတ်င်းမာနပြေီလေ။

နောကဖြဖကြေေော့ြ လကတ်ဖကကြ ညို့ပေါငခြှဆုံကို ရောကလြာတော့ ညို အလိုလို ပေါငန်ှဈဘကကြို ကားပေးမိတယ်။ ဖဖကြေေော့ြ လကခြွောင်းတွကေ ညိုရဲ့ စိုရှဲနတေဲ့ ဖုတဖြုတလြေးကို ပြတသ်ပ် မှှနှေောကြ ဆော့ကစားနပြေီလေ။ ညို ခါးလေး ကော့ပြီး တွန့လြိမန်ရပြေီ ညို့ မကြစြေ့လေးကို တင်းတင်းလေး ပိတထြားမိပြီး ဖဖကြေေော့ြ လီးကြီးကို စောင့မြွှောန်မေိပြီ။

…………………………………………………………………………….

ဖဖကြေေောကြ ညို့ပေါငလြုံးတွကေို သူ့ဒူးကြီးတွေ နဲ့ တဖကတ်ခကြတ်ှန်းပြီး ဖြဲကားလိုကတ်ယ်။ ပြီးမှ သူ့ရဲ့ လီးကြီးကို ညို့စောကဖြုတအြဝလေးမွာ တေ့ပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်ြး ထိုးသှင်းလာပါတော့တယ်။ အံဩစရာကောင်းလောကအြောင် ဖဖကြေေောရြဲ့ လီးကြီးကို ညို့စောကဖြုတလြေးက မှတမြိနသလေိုပဲ၊ ပထမဦးဆုံး အကြိမတ်ုံးက အလိုးခံခဲ့ရတာကို ပြနသ်တိရသှားမိတယ်။ ညို့လကကြလေးတွနေဲ့ ဖဖကြေေော့ြ လကမြောင်းတွကေို ဆုပကြိုငလြိုကမြိတယ်။

သိပဆြိုးတဲ့ ဖဖကြေေောလြေ။သူ့လီးကြီးကို ညို့ဖုတဖြုတလြေးထဲ အဆုံးထိ ဖိသှင်းလိုကပြှီး ညို့ဆီးခုံနဲ့ သူ့ဆီးခုံနဲ့ကို ဖိကပထြားတယ်၊ နောကြ မလှုပတ်ော့ဘူး၊ ညို စိတထြဲ မွာ ညို့မကြန်ှာကို ကြည့်န်တယေလြို့ ခံစားရလို့ မကြလြုံးဖြင့ကြှည့လြိုကတ်ော့၊ ညို့ကို ပြုံးပြုံးကြီး ကြည့်န်တေဲ့ ဖဖကြေေော့ြ မကြန်ှာကြီးကို တွေ့လိုကရြတယ်။ ညိုရှကသ်ှားလို့ မကြလြုံးတွကေို ပြနပြိတလြိုကတ်ယ်။ဖဖကြေေောကြ၊

“ညိုလေးရယ် မကြစြေ့ဖြင့ပြါအုံး၊ ဖဖကြေေောကြ ညိုလေး မကြလြုံးပိတရြကန်ဲ့ပဲ အမြဲခစွခြဲ့ရတာ၊ အခု ဖဖကြေေောြ ညိုလေးနဲ့ မကြလြုံးချင်ြးဆုံပြီး ခစွခြငွတ်ယကြှာ”

“ဟင့အြင်း ညိုရှကတ်ယ်”

“ခုခွိနထြိ ရှကန်တေုန်းလား ညိုလေးရယ် ဖဖကြေေောန်ဲ့ အရှကကြုနခြဲ့တာ ဘယန်ှဈခါတောင် ရှိနပြေီလဲဟာကို၊ ကဲပါ မကြလြုံးလေး ဖြင့လြိုကပြါအဲဒါမှ ပဲ ဖဖကြေေောြ ခစွမြယန်ောြ”

“အောငမြယ် မခစွခြငွန်ပေေါ့”

ညိုက မခံချင်စြိတကြလေးနဲ့ မကြလြုံးဖြင့ပြှီးပြောလိုကမြိတယ်။ ဖဖကြေေောကြ ညို့ကို ပြုံးပြပြီးငုံ့နမ်းလိုကတ်ယ်။

” ဖဖကြေေောြ ပြောပြှီကြာ၊ ညိုလေးကို လှှမ်းနတော”

“သှားပါ ဘာလို့ လှှမ်းရတာလဲ၊ လှှမ်းစရာလား၊ မမေေ တယောကလြုံးရှိနတောကို”

“ခု ညိုလေး မမေေ က ဘယရြောကန်လေဲ သိလား”

“ခရီးသှားတယဆြို”

“အင်းလေ အဲဒါက သူပြောတာပဲလေ၊ အခုလောကဆြို ဟောတ်ယတ်ခုခု မှာ သူနဲ့ မောလြေး နဲ့ လိုးနလေောကပြှီ”

“ဟင် ဖဖကြေေောကြ သိနတယ်ေ”

“အိုး ဖဖကြေေောြ သိတာက အံ့ဩစရာမရှိဘူး၊ ညိုလေးက ဘယလြို သိနတောတုန်း အဲဒါကို ဖဖကြေေောကြ ပိုအံ့ဩသေးတယ်”

ညို က ဖဖကြေေော့ကြို ညို တနေ့ အိပပြွောန်တေုန်း သူရှိမှန်းမသိပဲ တဖကခြန်းမှာ မောလြေးနဲ့ မမတေေို့ လိုးနကြတောကို တွေ့ရတဲ့အကြောင်းပြောပြလိုကတ်ယ်။ဖဖကြေေောကြ၊

“အင်း ဖဖကြေေောကြ သိတာကြာပြီ၊ ညိုလေးမမေေ ကသာ သူ့ကိုယသ်ူ လုံလှပြီထငန်တော၊ ဖဖကြေေောကြိုယတ်ိုငကြ ကိုက လှတလြပခြှင့ပြေးထားတာ ကိုယကြိုယတ်ိုငလြည်း လှတလြှတလြပလြပန်ချင်ေတ်ယလြေ”

“အို့”

ဖဖကြေေောကြ စကားပြောနရင်ေးက ညို့ ကို ဖြည်းဖြည်းချင်ြးလိုးနတော တခကြဆြှဲထုတလြိုကတ်ာ ညို့ ပိပိလေးထဲက သူ့ဒဈကြီး ထွကသ်ှားတော့ မလို ဖြစ်လို့ ညို့ပါးစပကြ အသံလေး ထွကလြာပြီး ဖဖကြေေော့ြ လကမြောင်းကို ကုတဆြှဲလိုကမြိတယ်။ဖဖကြေေောကြ စကားမပြောတော့ဘူး၊ သူ့ဒူးနှစ်ဖကကြို ထောကလြိုကပြှီး ညို့ ပေါငအြောကကြို ထိုးသှင်းလိုကတ်ယ်။

ညို့ပေါငတ်ှေ ကားသှားပြီး ဖငကြ အလိုလို ကော့သှားတယ်။ ဖဖကြေေောကြ ညို့ခါးလေးကို ကိုငပြှီးတော့ သူ့ဖငကြို ကော့ကော့ပြီး အရှိနပြှင်းပြင်းနဲ့ ဆောင့လြိုးတော့တယ်။ ညိုလည်း အီစိမ့န်အေောငကြောင်းတာပေါ့။ ပြတန်တောလည်း ကြာပြီ၊

ဖဖကြေေော့လြိုးနည်းက လည်း ညို့စောကဖြုတလြေးထဲ လီးကြီးမှှထညေ့န်သလေိုမို့ ညို့ဖငကြို ကော့ကော့ပေးနမေိတယ်။ နောကတ်ော့ သူလည်း ဆောင့ခြကြတ်ှေ သှကလြာသလို ညိုလည်း အရမ်းကောင်းပြီး ပြီးချင်လြာတယ်။ သူက အဲဒီမှာ ဆောင့န်တော ကို ရပလြိုကတ်ော့ ညိုမနနေိုငတ်ော့ဘူး။

“အို့ ဖဖကြေေောြ သမီးပြီးတော့မယ် ဆကဆြောင့ပြေးတော့လေ”

“အင်းပါ သမီးရယ် ဖဖကြေေောြ ညောင်းလို့ ပုံစံပြောင်းတာပါ”

🏵️ ရမျမကြ ကြေးကြှန် (အပိုင်း ၂ ဇာတသ်ိမ်း) ဆကဖြတရြန် ဒီကိုနှိပပြါ 🏵️