ဝကသ်ားကြိုကတ်ဲ့ တောကား
ရေးသားသူ – အမှင့ကြှောကသ်ောငှကြ
🏵️ အပိုင်း (၁) 🏵️
မှသီဟာ ဆိုကကြားနင်းတဲ့ ကိုဘမှင့န်ဲ့ လှနခြဲ့တဲ့ နှစ်လလောကကြ လကထြပလြိုကတ်ယ်။ မိဘများဆုံးပါးသှားပြီးကတည်းက မှသီတို့မှာ မှသီနဲ့ မောငလြေးလူခန့ြ မောငန်ှမနှစ်ယောကတ်ည်းရှိတော့တာ။ ဒါ့ကြာင့ြ ကိုဘမှင့ဟြာ အရငကြ ဘုန်းကြီးကြောင်းမှာ ကပန်ပမေယေ့ြ မှသီနဲ့ လကထြပပြှီးနောကပျိုင်း မှသီတို့အိမမြှာပဲ စုပေါင်းပြီး လိုကန်တေော့တာပေါ့။
မှသီအလုပကြ ဘုရားဈေးမှာ ဆိုငန်ရောလေးတဈခုငှါးပြီး ပန်းရောင်းတာဖြစ်ပြီး မောငလြေးလူခန့ကြတော့ မနကဆြို မှို့မဈေးကြီးထဲသှားပြီး ကြုံရာကဘွမ်း လုပတ်ော့တာပဲ။ အရင် မောငန်ှမနှစ်ယောကလြုပစြာက တဈနေ့ကို ငါးထောငလြောကရြပြီး အခု ကိုဘမှင့ပြါ မိသားစုဝငဖြစ်လာတော့ သူ့ရှာရတဲ့ငှပေါ ပေါင်းလိုကရြင် တဈနေ့ကို ကိုးထောင် တဈသောင်းလောကကြတော့ မှသီတို့မိသားစုအနနေဲ့ ဝငင်ှရှေိတယလြေ။ သုံးယောကစြလုံးရဲ့ ဝတတ်ာ စားတာ သုံးစွဲတာကအစ နောကဆြုံး မမာလို့ကုရရငလြည်း ဒီငှထေဲကပဲဆိုတော့ စုမိဆောင်းမိရယလြို့တော့ ဘယမြှာရှိပါ့မလဲ။ အခုခတ်ေ ကုနဈြေးနှုန်းကလည်း အလငွမြှီအောငတ်ောင် မနည်းချင့်ခြွိနသ်ုံးနရတော မဟုတပြါလား။
မှသီနဲ့ ကိုဘမှင့န်ဲ့က ရှေ့သှားနောကလြိုကတ်ော့သိပမြညီပါဘူး။ မှသီက အသားညိုညို လူကောငသ်ေးသေး အရပပြုပု။ အရပကြပုတာမှ လေးပခေုနှစ်လကမြလောကပြဲ ရှိလိမ့မြယထြငတ်ယ်။ ဒါပမယေ့ြ မှသီက ကိုယလြုံးလေးလှပြီး ဆံပငလြည်းတငပြါးအထိအရှညသ်ား။ ကိုဘမှင့ကြတော့ အသားဖြူ တယ်။ လူကောငသ်ိပအြကြီးကြီး မဟုတပြမယေ့ြ အရပမြှင့တ်ဲ့အထဲမှာပါပြီး သူ့အရပကြ ငါးပရှဈေလကမြလောကတ်ော့ ရှိမလားပဲ။ ကကတေော့ ဂတုံးဆံထောကကြေ အမြဲထားလေ့ရှိတယ်။
ဒီနေ့ည အောဒြါကြီးကြီး နှစ်ခုရလာလို့ဆိုပြီး ကိုဘမှင့ကြ ဆိုကကြားစောစောသိမ်းလာတယလြေ။ ခေါကဆြှဲကြောန်ှဈထုပလြည်း ဝယလြားပြီး ပိုတဲ့ ငှရှဈေထောင့င်ါးရာကိုလည်း မှသီကို အပတ်ယ်။ မှသီက သူ့ကို အဲ့ဒါတွခစွေရြတာ။ ကိုဘမှင့ကြ အသောကအြစားကင်းတဲ့အပြင် အလုပကြိုလည်း မခိုမကပ် ကြိုးစားပမ်းစားလုပရြှာတယ်။ ရသမွှ ငှကေိုလည်း မိန်းမဖြစ်တဲ့ မှသီကို အကုနအြပတ်ော့တာပဲ။ ဒီလိုနဲ့ ကိုဘမှင့ပြါလာတဲ့ ခေါကဆြှဲကြောန်ှဈထုပကြိုဖောကပြှီး အိမမြှာရှိတဲ့ ထမင်းနဲ့ ပေါင်းလို့ မှသီတို့သုံးယောကသ်ား ဗှိုကကြားအောင် စားလိုကကြှတော့တာပေါ့။
စားလို့သောကလြို့ပြီးတော့ အိမမြှာရှိတဲ့ ၁၄ လကမြတီဗီလေးကိုကြည့်ရြင်း မိသားစုတွေ ဟိုဟိုဒီဒီ စကားခဏတဖြုတ် ပြောဖြစ်ကြတယ်။ ညကိုးနာရီလောကလြည်းကြကော မောငလြေးက မနကဈြေးမှာ ပငပြန်းလာလို့ အိပခြငွပြှီဆိုတာနဲ့ မှသီတို့လငမြယားလည်း တီဗီပိတပြှီး အိပခြန်းထဲကို ဝငခြဲ့ကြတော့တာပေါ့။ မောငလြေးက မှသီတို့ အခု တီဗီထိုငကြှည့န်တေဲ့ အိမရြှေ့ခန်းနရောမှာ အိပယ်ာခင်းပြီး အိပရြမှာဆိုတော့ မှသီတို့ဖယပြေးမှ သူအိပဖြို့အဆငပြှမှော မဟုတလြား။ မရှိတဲ့ ဘဝတွဆေိုတော့လည်း ထရံကာ ဝါးကပခြင်း အိမကြဉွြးကြ ဉြးလေးထဲမှာ ဒီလိုပဲ အဆငပြှအေောင် ကြည့်ကြကြန်ကြရေတာပါပဲ။
အိမရြှေ့ခန်းက မောငလြေးကတော့ ခွငထြောငထြောင် မီးပိတပြှီး အိပယ်ာဝငသ်ှားလရေဲ့ ။ မှသီလည်း ဘုရားရှိခိုး အမွှဝပြေီး မီးထပိတလြို့ အိပယ်ာဝငခြဲ့တော့တယ်။ ထရံကြားက ဖြာကနွတေဲ့ လရောငပြှောကလြေးတွကလှေဲရင် တဈအိမလြုံး မှောငမြဲတိတဆြိတလြွှကြ။ ကိုဘမှင့ကြို ကြည့်လြိုကတ်ော့လည်း အိပပြွောသ်ှားတဲ့ပုံ။ နှေဦးဆိုပမယေ့ြ ဆောင်းတွင်းရဲ့ အအေးဓာတလြေးက မကုနသ်ေးတာမို့ မှသီလည်း စောငပြါးလေးတဈထညကြို ဆှဲခွုံ လိုကပြှီး ဘေးတစောင်းကြေးကြေးလေးအိပလြို့ မွ ကလြုံးကိုမှိတကြာ အိပခြငွပြွိုးလိုကတ်ော့တာပေါ့။
ခဏကြာလို့ မှသီ အိပပြွောလြုပြောခြငမြှာ ကိုဘမှင့ကြ မှသီရဲ့အနားကို တိုးလာပြီး ခွုံထားတဲ့စောငကြို လှပဝြငလြာတယလြေ။ အဲ့ဒီနောကြ သူ့ကိုကြောပေးအိပန်တေဲ့ မှသီရဲ့ ကိုယလြုံးလေးကို နောကကြနေ ဖကလြိုကပြှီး လညတ်ိုငစြင်းစင်းလေးကို ဖြဖြလေးလာနမ်းလရေဲ့ ။
” အို . . .ကို မအိပသ်ေးဘူးလား ။ မှလေးက အိပပြှီထငန်တော ”
မှသီက လသေံတိုးတိုးလေးနဲ့ မေးလိုကတ်ော့
” အင်း . . .တဈနကေုန် ပငပြန်းခဲ့တော့ မှလေး ဘုရားရှိခိုးနတေုန်း မှေးခနဲ တဈခကြြ ဖြစ်သှားတာပါ ”
” ကိုရယ် အိပတ်ော့လေ . . . မှလေး မနကဈြေးထွကရြဦးမယရြှင့ြ ”
” နပေါဦး မှလေးရယ် . . .။ ဒီနေ့ အလုပကြလေးဖြစ်လို့ မှိုးမှိုးမှကမြှကရြလာတုန်းလေး ဟောဒီက ကိုယ့ခြစွဇြနီးလေးနဲ့ ပြောပြွောန်ပေါရစေဦး ”
ကိုဘမှင့ကြ ပြောလည်းပြော သိုင်းဖကထြားတဲ့ သူ့ရဲ့ လကကြလည်း မှသီရဲ့ အင်ျကြီရငဘြတကြ နှိပစြေ့လေးတွကေို တဗှုတဗြှုတန်ဲ့ တဈလုံးချင်ြး ဆှဲဖြုတန်တေော့တယ်။ မှသီလည်း ” ဟင်းးး ” ခနဲ သကပြှင်းလေး တဈခကြခြလွိုကပြှီး
” ခကတ်ော့တာပဲ ကိုရယ်။ အိမရြှေ့မှာ မောငလြေးက မအိပလြောကသ်ေးဘူးရှင့ြ ”
လို့ ခပင်ှီးငှီးလေး ပြောလိုကတ်ော့ ကိုဘမှင့ကြ
” အိပလြောကပြါပြီကြာ ။ လူခန့လြည်း ဈေးမှာ တဈနကေုန် ထမ်းရပိုးရနဲ့ ပငပြမ်းထားတာပဲ ”
ဟု ပြနပြှောရင်း ခပလြွော့လွော့စည်းထားတဲ့ မှသီရဲ့ လုံခညွစြကို သူ့ရဲ့ လကတ်ဈဖကန်ဲ့ ဆှဲဖြခွေ လိုကပြါတော့တယ်။ မှသီကိုယတ်ိုငလြည်း စိတပြါခွ ငသ်လို ဖြစ်လာတာကြောင့ြ ခငပြှန်းဖြစ်သူရဲ့ ဆန်ဒကို ထပပြှီး မငှင်းဆနမြိတော့ပါဘူး။
” ကို ဖြေးဖြေးနောျ . . . ”
” အေးပါ အခစွရြယ် ”
တဈနကေုန် ပငပြန်းလာပမယေ့ြ အခန်းထဲက မကြီးတို့လငမြယားရဲ့ အသံတွကြေောင့ြ လူခန့ြ အိပလြို့မပြောြ။ ဖြေးဖြေးနဲ့မှနမြှန် ထွကပြေါန်တေဲ့ အသံတွကေို ညကိုးနာရီခွဲလောကကြတည်းက သူ ကြားနရတောဖြစ်ပြီး အခု ဆယ့တ်ဈနာရီမတတ်င်း ဖြစ်သှားသညအြထိ မရပသ်ေး။ ကိုယ့အြဈမဖြစ်သူရဲ့ ဒီလိုအသံမွိုးတွကေို လူခန့ြ မကြားလိုတာအမှန်။ ဒါပမယေ့လြည်း မတတန်ိုငပြေ။ အိမကြဉွြးကဉွြးသေးသေးလေးထဲ ကြုံသလို စုပေါင်းနထေိုငကြှရတဲ့ ဘဝတွမှောတော့ ဒီလိုအခွအနေမွေိုးတွဆေိုတာ ဘယလြိုမှ ရှောငလြှှဲလို့မရဘူးပေါ့။ ဖြစ်နိုငရြင် လူခန့အြနနေဲ့ မကြီးတို့နဲ့ အိမခြှဲနချင်ေတ်ာ။ နလည်ေးနသငေ့ပြှီလို့လည်း ယုံကြညမြိတယလြေ။ အခုဆိုရငပြဲ ဘာလိုလိုနဲ့ မကြီးက အသကြ ၂၄ နှစ်ဖြစ်ပြီး မိမိက အသကြ ၂၀ တင်းတင်းပြည့ခြဲ့ပြီ မဟုတပြါလား။
လူခန့ြ တွေးတောနဆေဲမှာပဲ မကြီးရဲ့ အသကရြှူ သံပြင်းပြင်းတွေ ထွကပြေါလြာပြီး ကြမ်းလည်း အတော့ကြို တုနသ်ှားတယလြေ။ အဲ့ဒီနောကြ ပုံမှနကြှားနလကေစြအသံတွေ ရပတ်န့သ်ှားကာ မကြီးရှိုကန်တေဲ့ အသံသဲ့သဲ့ကိုသာ တဈခကြခြကြြ ကြားရတော့တာပေါ့။ လူခန့လြည်း မကြလြုံးတွစင်ေးလာပြီး အိပပြွောသ်ှားပါတော့တယ်။
———————————————
” လူခန့ရြေ ကားရှှေ့ပေးရမယတ်ဲ့ကြာ . . . မင်းပဲသှားလုပပြေးလိုကတ်ော့။ အရေးအရေးဆို ငါ့ရဲ့စပယရြာ ငမူးတင်ဦးက ဘယရြောကန်လေဲ မသိပါဘူး။ ”
ကားဆရာ ဦးသောင်းငှကေ ငှီးငှီးငှူငှူနဲ့ လူခန့ကြို ကားရှှေ့ပေးဖို့ ပြောနတေဲ့အသံ။
ဟုတတ်ယ် . . .ဈေးပတဝြန်းကငွမြှာ ကုနတ်ငကြုနခြွ လုပပြေးရင်း တတလြှယသ်ငလြှယတ်ဲ့ လူခန့တ်ဈယောကြ ကုနကြားဆရာများရဲ့ ကောင်းမှုနဲ့ မတောကတ်ခေါကြ ကားမောင်းတတလြာခဲ့ရတယ်။ လူခန့ြ ကားမောင်းတတပြှီဆိုတာနဲ့ ကားဆရာတွဟော ကား ရှေ့တိုးနောကဆြုတ် နရောရှှေ့ ပါကငပြှောင်းထိုး စတာတွကေို သူတို့ကိုယတ်ိုင် မလုပတ်ော့ဘဲ လူခန့ကြို လုပဆြောငစြတေော့တာပေါ့။ သူတို့က ခရီးစဉတ်ဈလွှောကလြုံး အာရုံစိုကပြှီး ပငပြငပြမ်းပမ်း မောင်းခဲ့ကြရလို့ ဈေးရောကြ ကုနခြလွုပတ်ုန်းလေး စိတအြေးလကအြေး နားချင်ကြှတယလြေ။
သူတို့ရဲ့ စပါယရြာတွကလေည်း သုံးမရတာကများပါတယ်။ ဈေးရောကရြင် ပြေးသောကရြတဲ့ ငမူးနဲ့။ ဈေးထဲက ကောငမြလေးတွကေို ပြေးပိုးရတဲ့ ငဗူးနဲ့။ တခွို့စပယရြာတွကြတေော့လည်း စပယရြာသာလိုကတ်ာ ကားမောင်းတာကို ဝါသနာမပါကြဘူး။ အဲ့ဒီတော့ ဒရိုငဘြာတွခငေမြွာ ကားရှှေ့ဖို့ပြောင်းဖို့ကို လူခန့ကြိုပဲ အားကိုးနကြရေတော့တာပေါ့။ ဒီအတွကြ လူခန့ကြလည်း သူတို့ဆီက မုန့ဖြိုးပဲဖိုး မှိုးမှိုးမှကမြှကကြလေး ရတယလြေ။ ဒရိုငဘြာတွဆေိုတော့ အနသောစုတတ်ာ သူ့ဝငင်ှနေဲ့သူတော့ ရှိကြတာပဲ မဟုတပြါလား။
လူခန့ြ ကားရှှေ့ပေးပြီး ဗံဒါပငအြောကကြ ကြပပြဈမှာ ထိုငန်တေဲ့ ကားဆရာဦးသောင်းငှဆေီကို ကားသော့ပြနလြာအပေးမှာ ဦးသောင်းငှကေ လူခန့ကြို စကားဆိုလာတယ်။
” လူခန့ြ . . . မင်းလည်း ကားနဲ့ အတောအြကြှမ်းတဝင် ဖြစ်နပြေီပဲ. . .။ ငါ့ကားမှာ စပါယရြာလုပပြါလား။ ဟိုကောင် ငမူးတင်ဦးကို အုံနာက ဒီတဈကြောင်းပြီးရင် ဖြုတတ်ော့မှာ။ အဲ့ဒါ ငါ့ကို စပါယရြာအသဈ ရှာခိုင်းထားတယ်။ မင်းစိတပြါရင် ငါနဲ့ လကတ်ှဲပေါ့ကြာ။ ဝငင်ှကတေော့ မဆိုးပါဘူး။ တဈကြောင်းကို တဈသောင်းခွဲ နှစ်သောင်း စသဖြင့ြ အုံနာက ကြည့်ပြေးလိမ့မြယကြှ။ တခါတလေ အကြောင်းရှညရြင် သုံးလေးသောင်းအထိ ရတတတ်ယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မင်း ဒီဈေးမှာ လုပန်တောထကစြာရငတ်ော့ သာပါတယ်။ ပြီးတော့ ပညာလည်းရတာပေါကြာ။ ငါနဲ့အတူတူတွဲလုပရြင်း မင်းကို ငါ ဖြေးဖြေးခွင်း ကားမောင်းသငပြေးမယ်။ နောကမြှ လိုငစြငတ်ှဘောတွေ လွှောကယ်ူကြတာပေါ့။ ငါကလည်း အသကကြလေးရလာတော့ မင်းလို စိတခြရွတဲ့ လူရင်း တပည့တ်ဈယောကလြောကတ်ော့ လိုချင်သ်ား။ ဖြစ်နိုငမြယဆြိုရငတ်ော့ ငါမင်းကို လုပစြချင်ေတ်ယ်။ မင်းအတွကလြည်း တကလြမ်းပြင့သ်လို ငါ့အတွကလြည်း ကူဖောလြောငဘြကကြလေး ရတာပေါ့ကြာ။ တဈခုရှိတာက မင်းဒီအလုပလြုပရြင် ငါ့အိမမြှာ ငါနဲ့အတူတူ လိုကန်ရလေိမ့မြယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကုနတ်ှကေ ညဘကအြတငအြခွ လုပရြတာတို့ ညဘကကြှမှ ကားထထွကရြတာတို့က အမြဲတစရှေိနတတေလြို့ပဲ။ တင်ဦးက ငါနဲ့ အိမခြငွြးသိပမြဝေးတော့ အဆငပြှတယေလြေ။ မင်းကြတော့ မင်းအိမန်ဲ့ ငါ့အိမကြ တောငန်ဲ့မှောကလြို ဖြစ်နတေော့ တဈခါတည်း မင်းငါ့ဆီမှာ လာနတော အကောင်းဆုံးပဲ။ စဉြးစားပေါ့ကြာ . . . .”
ဦးသောင်းငှကေ သူ့ရဲ့ကားမှာ စပါယရြာလာလုပဖြို့ လူခန့ကြို ကမ်းလှမ်းလတယ်ေ။ လူခန့ကြလည်း အဈမတို့လငမြယားနဲ့ အိမခြှဲနချင်ေတ်ာကြောင့ြ ရငတေတ်ုန်း ရတွင်ေးထဲကြ ဆိုသလိုပဲ ဦးသောင်းငှရေဲ့ ကမ်းလှမ်းမှုကို ခကြခြှင်းလကခြံလိုကတ်ော့တာပေါ့။ လူခန့အြတွကြ နစရောလည်းရ ဝငင်ှလည်ေးတိုးတဲ့အပြင် တကလြမ်းများစွာပါရှိမယ့ြ ကိဈစမဟုတပြါလား။
ဈေးအလုပမြလုပတ်ော့ဘဲ ကားစပါယရြာပြောင်းလုပတ်ော့မှာမို့ အိမမြှာလည်း နလေို့မရတော့ဘူး.။ ကားရှိတဲ့နရောမှာ သှားနရတေော့မယ် . . လို့ လူခန့ကြ မကြီးတို့ကို အသိပေးလိုကတ်ော့တယ်။ မကြီးကတော့ မကြရြညလြေးစမ်းစမ်းနဲ့ စိတမြကောင်းဖြစ်နတောပေါ့။
” အင်းလေ. . မောငလြေးလည်း အရှယရြောကလြာပြီပဲ။ ကိုယ့တ်ကလြမ်းကို ကိုယရြှာချင်မြှာပေါ့။ ဒါပမယေ့ြ ကားနားတဲ့အခါမွိုးကြရငတ်ော့ မကြီးတို့ဆီ လာလညရြမယန်ောြ ”
လို့ ပြောရှာတယ်။ ကိုဘမှင့ကြတော့
” ကောင်းတယကြှ။ လူငယဆြိုတာ ကိုယ့ရြဲ့ တိုးတကရြာ တိုးတကကြှောင်းကို အမြဲရှာဖြနရေတေယ်။ အခု ငါ့ညီက စပါယရြာသှားလုပတ်ော့မယဆြိုတော့ အဈကိုမှာချင်တ်ာက စပါယရြာအလုပန်ဲ့တင် ရပမြနနေဲ့။ ကားမောင်းတတအြောငလြုပပြှီး ဒရိုငဘြာဖြစ်ဖို့ ကြိုးစား။ တဈခါ ဒရိုငဘြာဖြစ်ပြနတ်ော့လည်း ကားအုံနာဖြစ်အောင် ကြိုးစားအားထုတရြမယကြှ… ကြားလား။ ငါ့ညီရဲ့ ကြိုးစားမှုကို ဘယတ်ော့မှ ရပတ်န့မြပစ်လိုကန်ဲ့။ ကောင်းတယကြှာ . . . အဈကိုကတော့ အားပေးတယ် ”
လူခန့လြည်း အဈမနဲ့ ယောကဖြဖြစ်သူကို ကနတ်ော့ပြီး အထုတအြပိုးဆှဲလို့ အိမကြနေ ထွကခြဲ့တော့တယ်။
————————————————
ကားဆရာ ဦးသောင်းငှရေဲ့ ခွံဟာ မှို့စွနမြှာဖြစ်ပြီး အတနင်ယကြယွဝြန်းတယ်။ ခွံရဲ့ အနောကဘြကန်ား ခပကြကြမွှာ သသသေပေသ်ပကြလေး ဆောကထြားတဲ့ သှပမြိုးပဉွထြောငအြိမကြလေးတဈလုံးနဲ့ ခွံဘေးပတပြတလြညမြှာ အရိပအြာဝသကောင်းတဲ့ သဈပငကြှီးတွေ စိုကပြွိုးထားပြီး အိမရြှေ့ ခပလြှမ်းလှမ်းမှာတော့ ကားရပဖြို့ ကြင်းပြငပြှောငပြှောငလြေးတဈခုရှိတယ်။ ကားအုံနာက ကားကို ဦးသောင်းငှဆေီကိုပဲ အပထြားတော့ ကုနရြှာ ဂိတထြိုး ကုနတ်ငကြုနခြွ ကားထွကြ ကားသိမ်း အားလုံး ဦးသောင်းငှပေဲ လုပရြတော့တာပေါ့။ ကားသိမ်းခွိနဆြိုလည်း အိမရြှေ့ကြကလြပမြှာပဲ ကားထိုးထားရတယလြေ။ ပကြလြို့ပြငရြပြီ ဝပရြှော့သှား ဘာညာဆိုလည်း ဦးသောင်းငှပေဲ လုပရြတာပဲ။ လိုအပတ်ဲ့ ပြငဆြငစြရိတတ်ော့ အုံနာဆီက သှားထုတပြေါ့။ အုံနာအဘိုးကြီးက သဘောကောင်းတဲ့အပြင် ဦးသောင်းငှကေိုလည်း အတောယ်ုံကြညပြုံရတယ်။ ဦးသောင်းငှကလေည်း တကယရြိုးပြီး အလုပအြပေါမြှာ သဈစာရှိတာကိုး။ ကားကိုလည်း အမြဲသနတတေတ်ော့ အဘိုးကြီးက ကားနဲ့ပတသ်ကရြင် ဦးသောင်းငှကေို အာဏာကုန် လှှဲထားတော့တာ။
” လှတလြှတလြပလြပသ်ာနေ။ ဒီအိမမြှာက ငါရယ်၊ ငါ့သမီး ခတ်တာရယ်၊ သားဖနှစ်ယောကပြဲရှိကြတာ။ အခု မင်းရောကလြာတော့ သုံးယောကြ ဖြစ်သှားတာပေါ့။ မနကဖြှနည်မှ ကားထွကရြမှာ။ ဒီကြားထဲ အေးအေးဆေးဆေးပဲ ”
ဦးသောင်းငှကေ လူခန့ကြို သူ့အိမထြဲက ကန့ထြားတဲ့ အခန်းလှတတ်ဈခုမှာ နရောခထွားပေးလို့ တဈလကစြတည်း ရချိုးဖို့ပါ တိုကတ်ှန်းလတယ်ေ။ လူခန့လြည်း ရလေဲပုဆိုးတဈထညန်ဲ့ တဘကကြိုယူပြီး နောကဖြေးရတွင်ေးကို ထွကလြာခဲ့တော့တာပေါ့။ လူခန့ရြမေိုးခွိုးပြီး အိမထြဲပြနဝြငလြာတော့ မခတ်တာ အိမပြှနရြောကန်ပြေီလေ။ ဒါကြောင့ြ လူခန့လြည်း အခန်းထဲဝင် အဝတအြစားကပြာကသီလဲ နည်းနည်းပါးပါး ဖြီးလိမ်းပြီး အိမရြှေ့ကို ထွကခြဲ့တော့တယ်။
မခတ်တာဟာ ရုပအြချောကြီး မဟုတပြမယေ့ြ ဆံပငရြှညရြှည် အညားခပည်ိုညို ထောငထြောငမြောင်းမောင်းနဲ့ ကြည့်လြို့ကောင်းတဲ့ အမွိုးသမီးတဈယောကပြါပဲ။ လူခန့ထြကတ်ော့ အသကြ လေးငါးနှစ်လောကြ ကြီးမယ့ပြုံ။ သူမက မှို့ထဲက နာရီနဲ့ဖုန်း တွဲရောင်းတဲ့ ဆိုငတ်ဈဆိုငမြှာ အလုပလြုပသ်တဲ့။
လူခန့တ်ို့ ခဏတဖြုတ် စကားထိုငပြှောပြီးနောကြ သုံးယောကသ်ား ဝိုင်းဖြဲ့လို့ ညစာစားလိုကကြှတော့တယ်။ ထမင်းစားသောကအြပြီးမှာ လူခန့ကြ တံမှကစြည်းနဲ့ ဂေါပြှားကိုယူပြီး ကားဆီကိုသှားဖို့ ပြငတ်ော့ ဦးသောင်းငှကေ
” မောငလြူခန့ြ ဘာလုပမြလို့လဲ ”
” မနကကြ ကားရှှေ့ကတည်းက ကြှနတ်ောြ သတိထားမိနတော။ ကားခေါင်းခန်းထဲမှာ ဖုနတ်ှသေဲတွေ အတောမြွားနပြေီ။ အဲ့ဒါ သှားလှဲမလို့။ ပြီးတော့ နောကခြန်းမှာလည်း ကုနတ်ှတငေလြာတာ အတောည်ဈပတန်မှောဆိုတော့ လကစြနဲ့ နောကခြန်းပါ သန့ရြှင်းရေးလုပလြိုကမြလားလို့ ဦးလေးရဲ့ ”
လို့ လူခန့ကြ မိမိရညရြှယခြကြကြို ပြနရြှင်းပြလိုကတ်ယ်။
” မနကကြှမှ လင်းလင်းထင်းထင်းလေး လုပပြါလား မောငလြူခန့ရြယ်။ အခုအခွိနကြ မှောငပြါတယ် ”
” သိပတ်ော့လည်း မမှောငပြါဘူး ဦးလေးရယ်။ အိမထြဲက မီးရောငလြည်း ကားဆီကိုရောကတ်ာပဲ။ ပြီးတော့ ဒီနေ့လပြည့ည်လေ။ လရောငလြေးလည်း အရှိသား ။ သန့ရြှင်းရေးကို ညပိုင်း လုပန်ိုငသ်လောကလြေး လုပထြားတော့ မနကကြှရင် ဦးလေးနဲ့ ကြှနတ်ောြ ကားကြံ့ခိုငရြေးစဈဆေးဖို့ အခွိနပျိုရတာပေါ့။ မနကဖြှန် ညနလေောကဖြစ်ဖြစ် ညလောကဖြစ်ဖြစ် ကားကထွကရြမှာ မဟုတလြား ”
” အေးပါကြာ။ တားမရလည်းလုပပြါ။ အုံနာဘိုးတောကြတော့ မင်းလိုစပါယရြာမွိုးကိုရလို့ ထမှန်းကမလား မသိဘူး။ ကောင်းပါတယကြှာ။ ငါအားပေးတယ်။ လူဆိုတာ ကိုယလြုပတ်ဲ့အလုပအြပေါမြှာ အမြဲတနဖြိုးထားရမယကြှ။ ကိုယ့ပြဈစည်းမဟုတလြို့ဆိုပြီး မရိုမသေ မပြုရဘူး။ ဘယအြရာဖြစ်ဖြစ် ကိုယ့ပြဈစည်းလို သဘောထားပြီး ရိုသရမေယ်။ ထိန်းသိမ်းစောင့ရြှောကရြမယ်။ ဟုတပြှီလား . . .။ ကဲ သှားး သှားး မှနမြှနသ်ှကသ်ှကလြုပခြွေ။ သှောြ…. ဒါနဲ့ ကားနောကခြန်းကို တံမှကစြည်းကြမ်းနဲ့ အရငလြှည်းဦးနောြ။ ပြီးမှ အချောနဲ့လှည်း။ တံမှကစြည်းကြမ်းက ကားဘေးက သရကပြငမြှာ ထောငထြားတယ် ”
ဦးသောင်းငှရေဲ့ ပြောဆိုမှာကြားမှုတွေ အပြီးမှာတော့ လူခန့ကြ
” ဟုတကြဲ့ပါ ”
ဟု ရိုရိုသသေေ ပြနလြညဖြှကြေားလိုကပြှီး ယူစရာရှိတာများကို ယူ၍ ကားဆီသို့ ထွကခြဲ့ပါတော့တယ်။
——————————————
” ဖဖေေ့ကောငလြေးက ဘယဆြိုးလို့လဲ။ အလုပလြုပခြငွစြိတတ်ော့ရှိသား။ ရုပကြလေးကလည်း သန့သ်န့ပြှန့ပြှန့ြ။ စကားပြောတာလည်း ရညရြညမြှနမြှနန်ဲ့ ”
ခတ်တာရောကလြာပြီး ဖခင်ဦးသောင်းငှကေို လူခန့အြကြောင်း ပြောလိုကတ်ော့
” ဟုတတ်ယ် သမီးရဲ့ ။ မောငလြူခန့ကြ ကြိုးစားလိုစိတ် အပြည့ရြှိတယ်။ သငလြှယတ်တလြှယတ်ယ်။ စကားအပြောအဆိုလည်း ယဉကြွေးတယ် ”
လို့ ဦးသောင်းငှကေ ပြနဖြှလေိုကတ်ယ်။ ခတ်တာက မကြမြှောငလြေး တဈခကြကြွုံ့လိုကပြှီး စကားဆကပြှနတ်ယ်။
” ဒါပမယေ့ြ ဖဖရေယ်ေ။ သူ့ကို သမီးတို့အိမမြှာ ပေးနဖေို့ကြတော့ စိတခြရွပါ့မလား။ သူ့ရဲ့ အကငွ့စြာရိတ်တက ဘယလြိုမှန်းမှမသိပဲနဲ့ ”
” သှောြ သမီးရယ်။ စိတမြခရွမယ့လြူကို ဖဖကေေ အိမပြေါခြေါလြာပါ့မလား။ အိမမြှာ သမီးမိန်းကလေးတဈယောကရြှိတာ ဖဖသေေိတာပေါ့။ မောငလြူခန့ဟြာ အလုပကြှိုးစားသလို အကငွ့စြာရိတ်တပိုင်းမှာလည်း ဒေါငဒြေါငမြှည် အစမ်းသပခြံနိုငတ်ဲ့ လူတဈယောကဆြိုတာ ဖဖအေသေိဆုံးပါ။ ဒါကြောင့ြ ဖဖေေ သူ့ကို အိမမြှာလိုကန်ဖေို့ စိတခြလွကခြွ ခေါလြာရဲတာပေါ့။ ပြီးတော့ ဒီလို ရိုးသားကြိုးစားပြီး တကလြမ်းတွေ အများကြီးရှိတဲ့ လူငယတ်ဈယောကန်ဲ့ ဟောဒီက ဖဖရေေဲ့သမီး အနနေီးစပသ်ှားပြီး အကြောင်းပါသှားကြတော့လည်း ဘာဖြစ်လဲ။ ဖဖေေ့အတွကြ အရှူံးမရှိဘူးလေ။ သမီးအတွကြ ဖဖေေ စိတအြေးရတာပေါ့။ မဟုတဘြူးလား ”
ဦးသောင်းငှဟော သမီးဖြစ်သူကို လူခန့အြကြောင်း ရှင်းပြပြီး တဆကတ်ည်း လူခန့န်ဲ့စလိုကတ်ော့ ခတ်တာမကြန်ှာကလေးလည်း ရဲတကသ်ှားလို့
” အို . . . ဖဖကေလေည်း ဘာတွလွှေောကပြှောနမှန်ေးလည်း မသိဘူး ”
ဟုဆိုကာ ရှကကြိုးရှကကြန်းနဲ့ အိမထြဲသို့ အပြေးကလေး ဝငသ်ှားပါတော့တယ်။
” စဉြးစား သမီးရဲ့ ။ သမီးလည်း အသကသ်ိပမြငယတ်ော့ဘူး မဟုတလြား ”
အနားကပြေးထွကသ်ှားတဲ့ သမီးဖြစ်သူကို လှမ်းအောကြာ ထပမြံစနောကလြိုကပြှီး ဦးသောင်းငှလည်ေး ” တဟား ဟား ” ရယမြောလွှကြ သဘောကြ ကနွရြဈခဲ့တော့တာပေါ့။
လူခန့ကြ ကားခေါင်းခန်းကို အရငရြှင်းလိုကတ်ယ်။ ဖုနခြါစရာရှိတာခါ ကြမ်းပြငကြ ခွနင်ေးပြားတွကေိုအပြငထြုတ် အောကမြှာရှိတဲ့ သဲတွကေိုလှဲ စသဖြင့ြ သသခွေောခွာ နှိုကန်ှိုကခြွှတခြွှတကြို ရှင်းတော့လင်းတော့တာပဲ။ နှမ်းချောကန်တေဲ့ ဘုရားပန်းတွကေိုလည်း စွန့လြိုကပြှီး မနကမြှ ဘုရားပန်းအသဈ ဝယလြဲရမယလြို့ စိတကြူးလိုကမြိတယ်။
ခေါင်းခန်းကို စိတကြှိုကရြှင်းပြီးတော့မှ လူခန့ဟြာ နောကကြုနတ်ငခြန်းပေါကြို ကူးခဲ့ပြနတ်ယ်။ နောကခြန်းမှာရှိတဲ့ တခွို့အစွန်းအကြကတ်ှကေ တံမှကစြည်းကြမ်းနဲ့တငမြရလို့ ရပေုံးနဲ့ အဝတစြုတတ်ဈခုကိုယူပြီး ရပတေတ်ိုကရြတယလြေ။ ရပတေတ်ိုကပြှီး ချောကတ်ော့မှ တံမှကစြည်းအချော အပြီးသတလြှဲရမှာမို့ သန့တ်ဲ့နရောလေးတဈခုကို ရှေးပြီး အမောဖြရင်ေး ရခွေောကအြောင် ထိုငစြောင့န်လေိုကတ်ော့တာပေါ့။
” အင်းးး နောကပျိုင်း နှရောသီရောကပြှီး ပူလာလို့ရှိရင် ကားပေါမြှာ ထွကအြိပသ်င့ြ အိပရြမယ်။ အဲ့ဒီတော့ အခုကတည်းက ဒီနောကခြန်းကို သန့ရြှင်းရေး အမြဲဝငထြားမှ ”
လူခန့ြ တွေးတောနဆေဲမှာပဲ ဘယကြမှန်းမသိတဲ့ တရုတသ်ီချင်ြးသံညှင်းညှင်းလေး လူခန့ရြဲ့နားထဲကို ဝငရြောကလြာပါတော့တယ်။ အသံက တရုတအြမွိုးသားတဈယောကရြဲ့ အသံဖြစ်ပြီး ခပတ်ိုးတိုးနဲ့ အတောကြို ဆှေးဆှေးမှေ့မှေ့သီဆိုနတော။ လူခန့လြည်း နားထောငကြောင်းကောင်းနဲ့ ဆကန်ားထောငန်တေုန်း သီချင်ြးသံရပသ်ှားပြီး
” ဝ ကို ဝကသ်ားပေးပါ ”
ဆိုတဲ့ အသံကို ကြားလိုကရြတော့တယ်။ အဲ့ဒီနောကမြှာတော့ ဘာအသံမှ ဆကမြကြားရတော့ဘူး။ လူခန့လြည်း နည်းနည်းတော့ စိတထြဲမှာ တဈမွိုးဖြစ်သှားပမယေ့ြ
” ငါ တဈနကေုနပြငပြန်းနလေို့ ထိုငန်တေုန်း ခဏငိုကသ်ှားပြီး ကြားမိကြားရာတွေ ကြားတာ ဖြစ်မှာပါလေ။ သီချင်ြးသံကလည်း ဒီနားက တရုတအြိမ် တဈအိမအြိမကြ ဖြင့တ်ာနမှောပေါ့ ”
လို့ ဖြသေိမ့တ်ှေးတွေးလိုကပြှီး တံမှကစြည်းအချောကို ယူကာ အလုပကြို လကစြသတလြိုကတ်ော့တယ်။ သန့ရြှင်းရေးလုပပြှီးလို့ ကားနောကခြန်းက လူခန့ြ ပြနဆြင်းလာတော့ ဦးသောင်းငှေ ရောကလြာပြီး တံမှကစြည်းတွေ ရပေုံးတွေ ကူသိမ်းပေးပါတယ်။ ပစ်စည်းတွသေိမ်းကြရင်း ဦးသောင်းငှကေ လူခန့ကြို
” မောငလြူခန့ကြို ဦးလေး တဈခုတော့ သတိပေးပါရစေ။ ဦးလေးတို့အုံနာအဘိုးကြီးက ယောကြွားတနမြဲ့ မင်းကြီးမင်းလေး ကိုးကြယတ်ယ်။ အဲ့ဒါကြောင့ြ ကားပေါကြိုပဲဖြစ်ဖြစ် ကားနားကိုပဲဖြစ်ဖြစ် ဝကသ်ား ဒါမှမဟုတ် ဝကန်ဲ့ပတသ်ကတ်ာ တဈခုခု ယူမလာမိဖို့ ဦးလေး ကြိုပြောထားချင်တ်ယ်။ ဒါလေးတဈခုတော့ သတိထားပေးကြာ. . ဟုတပြှီလား ”
ဟု ကားနဲ့ပတသ်ကပြှီး ဆောငရြနရြှောငရြနလြေးတွကေို သတိပေး ပြောကြားလတယ်ေ။ ကားပေါမြှာ ခုနကကြားခဲ့ရတဲ့ ” ဝ ကို ဝကသ်ားပေးပါ ” ဆိုတဲ့ အသံနဲ့ အခု ဦးသောင်းငှပြေောပြတဲ့ ဝကသ်ားရှောငခြှင်း ကိဈစနှစ်ခုက လူခန့ခြေါင်းထဲမှာ တဈခုနဲ့တဈခု အတောကြို ဆန့ကြငွဘြကြ ဖြစ်သှားတော့တာပေါ့။ ဒါပမယေ့ြ ထွထွထေေူးထူး လရှညေမြနချင်ေတ်ော့တာနဲ့ဘဲ
” ဟုတကြဲ့ပါ ”
ဆိုပြီး ခေါင်းကို အသာအယာ ငှိမ့လြိုကပြါတော့တယ်။
——————————————–
မနကကြှတော့ ဆရာတပည့န်ှဈယောကြ ကားကြံခိုငရြေးစဈဆေးရင်း ဦးသောင်းငှကေ လူခန့ကြို ကားစမ်းမောင်းခိုင်းတယ်။ ဒီလိုနဲ့ တဈမနကကြုနခြဲ့လို့ အိမကြိုပြန် နေ့လညစြာစားပြီး တဈရေးတမော အိပကြှပြနတ်ယ်။ မနကစြောစောကတည်းက ခတ်တာ အလုပသ်ှားပြီမို့ အိမမြှာ လူခန့တ်ို့ ဆရာတပည့န်ှဈယောကတ်ည်း လှတလြှတလြပလြပပြဲပေါ့။
ညနေ ရမေိုးခွိုးကြပြီး ခတ်တာ အလုပကြပြနလြာတော့ ညစာထမင်းလကဆြုံစားလိုကကြှတော့တယ်။ လူခန့တ်ို့ ထမင်းစားနဆေဲမှာ ခတ်တာနဲ့အတူ ညစောင့အြိပပြေးဖို့ ခေါထြားတဲ့ တဈခွံကြောကြ အပျိုကြီးဒေါန်ှဲ့ ရောကလြာခဲ့တယ်။ ဦးသောင်းငှကေ တဈခါတည်း ထမင်းဝငစြားဖို့ခေါတ်ော့ စားပြီးခဲ့ပြီတဲ့။
ထမင်းစားပြီးတဲ့အခါ လူခန့တ်ို့ ဆရာတပည့န်ှဈယောကြ အုံနာဦးပုဆီက ဖုန်းအလာကို ထိုငစြောင့န်လေိုကကြှတာ ည ၇ နာရီလောကမြှာ ဦးပုဆီက ဖုန်းဝငလြာပါကော။ ရှှတေောငမြှို့မှာ ကုနတ်ှဆင်ေးတငပြှီး အထကခြှောကမြှို့ကို ပို့ရမှာ။ ကုနအြမွိုးအစားကတော့ သောင်းပြောင်းဆိုပဲ။ ဒီလိုနဲ့ပဲ လူခန့တ်ဈယောကြ စပါယရြာဘဝနဲ့ ၎င်းင်းင်းရဲ့ ပထမဦးဆုံးခရီးစဉကြို ဆရာဖြစ်သူ ဦးသောင်းငှနေဲ့အတူ ထွကခြှာခဲ့ပါတော့တယ်။
လူခန့တ်ို့ကားက ဒိုငန်ာလည်းမက ဆယဘြီးလည်းမကတွဲ့ ချောကဘြီးကား။ ချောကဘြီးသာဆိုတာ ဆိုဒကြ ဆယဘြီးနီးနီးရှိတယလြေ။ အရောငကြ သူများကားတွလေို အစိမ်းရာင် အပြာရောငလြေးတွေ မဟုတဘြဲ အနီရောငရြဲရဲ သုတထြားတာ။
” ဘာလို့ အနီရောငကြှီး သုတထြားတာလဲ ”
လို့ လူခန့ကြမေးတော့ ဦးသောင်းငှကေ
” အုံနာဘိုးတောကြ သူ့နတတ်ှကြေိုကတ်ဲ့အရောင် ဆိုပြီး သုတထြားတာပဲ။ အဲ့အရောငသ်ုတပြှီးကတည်းက အလုပပျိုကောင်းလာတယလြို့ သူက ယုံကြညန်တယေလြေ ”
ဟု ပြနဖြှတယ်ေ။
ကုနပြဈစည်းက သောင်းပြောင်းလို့ ပြောပမယေ့ြ ရှှတေောငရြောကလြို့ တငရြမယ့ြ ပစ်စည်းတွကေို ကြည့်လြိုကတ်ော့ ဆနအြိတတ်ှကေ အများစုပါ။ ကနွတ်ာကတော့ တိုလီမိုလီ လမ်းကြုံ အဆင့လြောကပြဲရှိတယ်။ လူခန့တ်ို့ ဆရာတပည့န်ှဈယောကလြည်း တငစြရာရှိတဲ့ ကုနတ်ှေ ကားပေါကြို အတငလြကခြံပြီး အလအလှေင့မြရှိအောင် သချောစည်းနှောင် ဖုံးအုပလြို့ ည ၁၁ နာရီခွဲလောကမြှာ ရှှတေောငမြှို့ကနေ ထွကခြှာခဲ့တော့တာပေါ့။
ဆရာတပည့န်ှဈယောကြ စကားတပြောပြောနဲ့ ကားကို ခပဖြှေးဖြေးပဲ မောင်းလာခဲ့ကြရင်း ည ၁ နာရီ မတတ်င်းလောကြ အောငလြံမှို့ကိုအဖြတမြှာ ဦးသောင်းငှကေ . . .
” နေဦးကြ . . . ငါ့ဟာတွပေါလား မသိဘူး။ မပါရင် အောငလြံမှာ အသိဆိုငတ်ှနှေိုးပြီး တဈခါတည်း ဝငဝြယရြအောင် ”
ဟုဆိုတာ ကားမောင်းရင်း ဒကဘြုတကြ အံဆှဲကို လှပလြို့ တဈခုခုကို ရှာဖြတေော့တယ်။ အဲ့ဒီနောကြ
” ဟော . . . တွေ့ပြီ။ ရှိသေးတယ် မကုနသ်ေးဘူး။ ဒီမှာ . . .”
ဦးသောင်းငှကေ ပြောလည်းပြော ထိုအရာများကို အံဆှဲထဲကထုတပြှီး သူ့ကို ကြောငကြှည့န်တေဲ့ လူခန့ရြဲ့ လကထြဲကို ထည့ပြေးလိုကတ်ော့မှ လူခန့လြည်း ဆရာဖြစ်သူ ဘာရှာနတယေဆြိုတာ သဘောပေါကသ်ှားတော့တာပေါ့။
” ဒို့ ကားသမားတွရေဲ့ ဘဝမှာ ဒါမွိုးလေးတွကေ ဆောငထြားရတယကြှ။ တဈကြေ့မဟုတ် တဈကြေ့တော့ ကြုံကြရတာပဲ။ အခုတောင် ရှေ့နားရောကရြင် တဈယောကယ်ောကမြွား တွေ့မလားမသိဘူး ”
ဦးသောင်းငှကေ လူခန့ကြို စကားဆကလြိုကတ်ော့ လူခန့လြည်း သူ့ရဲ့လကထြဲက ဘူးလေးတဈဘူးကို
” ဒါကတော့ အကာအကြယပြဈစည်းဘူးလေး ဆိုတာ ကြှနတ်ောသ်ိတယ် ”
ဟု ဆိုကာ အံဆှဲထဲ ကြို့ပနထြည့လြိုကတ်ယ်။ အဲ့ဒီနောကြ လူခန့ကြ အလုံးလေးတွေ တန်းစီပတထြားတဲ့ သားရပငေလြို အကြင်းလေးကို ဆရာဖြစ်သူကို ပြလိုကပြှီး
” ဒါကတော့ ဘာလေးလဲဆိုတာ ကြှနတ်ောမြသိဘူး။ အဲ့ဒါဘယန်ရောမှာ သုံးတာလည်း ဦးလေးရဲ့ ”
ဟု ထပမြံစပစြုလိုကပြှနတ်ယ်။ ထိုအခါ ဦးသောင်းငှကေ
” မင်းမသိပါဘူး ကောငလြေးရာ။ သူတို့တွကေ ဒီအတိုင်းဆို သိပမြတိုးတော့ဘူးကြ။ ကဲ . . . ထားပါ။ ဒါတွေ နောကတ်ော့ မင်းသဘောပေါကလြာလိမ့မြယ်။ အခုလောလောဆယတ်ော့ လမ်းကိုပဲ အာရုံစိုကြ။ ကားကောင်းကောင်း မောင်းတတအြောင် ကြိုးစား။ ဟုတပြှီလား။ အဲ့ဒါကို အံဆှဲထဲ ပြနထြည့ထြားလိုကတ်ော့ ”
ဆိုတာနဲ့ လူခန့လြည်း လွှာရှညမြနတေော့ဘဲ လကထြဲက အကြင်းလေးကို အံဆှဲထဲ ပြနထြည့လြိုကပြါတော့တယ်။
အောငလြံကြောလြာပြီး ရှေ့ကို မိနဈ ၂၀ လောကြ ဆကမြောင်းမိတဲ့အခွိနမြှာတော့ လကထြဲမှာ အိတကြလေးတဈခု ဆှဲထားတဲ့ အမွိုးသမီးတဈယောကကြ လူခန့တ်ို့ကားကို တားပါတော့တယ်။ လူခန့လြည်း ဦးလေးပြောတာတော့ မှနန်ပြေီလို့ တွေးလိုကမြိတာပေါ့။
ဦးသောင်းငှကေ ကားကို ရပပြေးလိုကတ်ော့ အမွိုးသမီးက ကားနားကို လွှောကလြာပါကော။ သူမဟာ ရုပရြညကြ ကြည့်ဖြွောရြှုဖြောရြှိပြီး ပါးမှာ ပါးကြကကြွားတွနေဲ့။ ကိုယလြုံးကိုယဟြန် သှယသ်ှယသ်ပသ်ပ်။ အသားက ခပည်ိုညို ။ အရပလြည်း အရမ်းမမှင့ဘြူး။ ဆံပငရြှညကြို နောကမြှာပတထြုံးထားပြီး ဖလံထည် ခပန်ှမ်းနှမ်းတဈထညကြိုလည်း ဖို့ယို့ဖားယား ထပဝြတထြားသေးတယ်။
” မိမိုး ပါလား။ ဘယသ်ှားမလို့လဲ။ လာ. . .”
ဦးသောင်းငှကေ လှမ်းနှုတဆြကလြိုကပြှီး ကားတံခါးကိုဖြင့ကြာ ကိုယကြိုယို့ပေးလိုကတ်ော့ . . .
” မကြေးဘကြ လိုကခြငွလြို့ ”
သူမက ပြနဖြှရင်ေး ကားပေါတ်ကလြာပြီး လူခန့န်ဲ့ ဦးသောင်းငှကြေားမှာ ဝငထြိုငတ်ော့တာပဲ။ ဦးသောင်းငှလည်ေး ကားတံခါးပြနပြိတပြှီး မောင်းထွကခြဲ့တော့တယ်။
” သူက စပါယရြာ အသဈလေးလား။ လူချောလေးနောြ ”
မိမိုးဆိုတဲ့ အမွိုးသမီးက လူခန့ပြုခုံးပေါကြို လကတ်ငပြှီး ဦးသောင်းငှကေို မေးလိုကရြာ ဦးသောင်းငှကေ
” အင်းး ကိုယ့ရြဲ့ စပါယရြာအသဈဆိုတာထကြ မှေးစားသားလို့ပဲ ပြောရမှာပေါ့။ ဟိုကောင် ငမူးတင်ဦးကိုတော့ အဘိုးကြီးက အလုပဖြှုတလြိုကပြှီ ”
” ခစ် ခစ် ဒီလူကြီးက လူလညကြှီး မောငလြေးရဲ့ ။ သူ့သမီးအတွကြ စိတအြေးချင်န်တောလေ . . . ။ ဒါနဲ့ ဒီမောငလြေးကိုကော မိမိုးနဲ့ တွေ့ခွင့ပြေးဦးမှာလား ”
မိမိုးက ပြီတီတီ မကြန်ှာပေးလေးနဲ့ လူခန့ကြိုကြည့်ပြှီး မေးနပြနေတ်ယ်။
” အမလေးး မမ…. ဒါကတော့ ခမွြးသာပေးလိုကပြါ။ သူ့ဘာသာသူ အေးအေးဆေးဆေး နပေါစေ မိမိုးရယ်။ ဒီကလေးက ကြုပသ်မီးအတွကလြည်း မဟုတပြါဘူး။ ရိုးသားပြီး ကြိုးစားလိုစိတရြှိတဲ့ ကလေးမို့ ကြုပကြခေါပြှီး ပျိုးထောငပြေးရုံပါ။ သူတို့မှာ ရစကေပြါလာရငတ်ော့ ကြုပလြည်း တားမရဘူးပေါ့ ”
ဦးသောင်းငှနေဲ့ မိမိုးတို့ ပြောဆိုနကြတောတွကေို ကြားရတော့ လူခန့ကြ မကြန်ှာပူသလိုလို ရှကသ်လိုလို ။ ဒါကိုရိပမြိတဲ့ ဦးသောင်းငှကေ
” ကဲ . . . မမ . . ကောငလြေးနားခညွြး ကပပြှီး ပြတသ်ီးပြတသ်ပ် လုပမြနနေဲ့။ မကြေးဘယန်ားမှာ ဆင်းမှာလဲ ပြော။ အမှနဆြိုရင် ကြုပကြ မကြေးဘကကြ မပတတ်ော့ဘူးလို့ စဉြးစားထားတာ။ အခု ခငဗြွားလေးနဲ့တွေ့လို့ . . .”
” ဟုတပြါပြီ ကိုကြီးရယ်။ မိုးကို မကြေးမှို့ထဲမှာပဲ ခပြေးခဲ့ပါ။ ဒီအတွကလြည်း ကိုကြီး မနဈနာစရပေါဘူး ဟဲ ဟဲ ”
မိမိုးက ရယကြွဲကြဲနဲ့ ပြနဖြှလေိုကတ်ော့. . .
” ဒါကတော့ ပြောစရာ ဘယလြိုပါ့မလဲ ”
ဦးသောင်းငှကေ ခပပြှုံးပြုံးအမူအရာနဲ့ မိမိုးကို ပြနပြှောပြီး လူခန့ကြိုလည်း
” ရှေ့ ၁၅ မိနဈလောကြ မောင်းလိုကရြင် လူပြတတ်ဲ့နရော ရောကပြှီ။ အဲ့ဒီမှာ လမ်းဘေးသဈပငအြောကြ ကားထိုးရပပြှီး ခဏနားကြတာပေါ့။ မင်းလည်း နောကကြ ဆနအြိတတ်ှပေေါတ်ကပြှီး တရေးတမော အိပလြေ ”
ဟု လှမ်းပြောလိုကပြါတော့တယ်။ သူပြောထားတဲ့ နရောရောကတ်ော့ ဦးသောင်းငှကေ လမ်းဘေးက ကုကျကိုပငကြှီးအောကကြို ကားထိုးရပလြိုကတ်ယ်။ အဲ့ဒီနောကြ လူခန့ကြို
” သှား. . ငါ့တူ နောကခြန်းက ဆနအြိတတ်ှပေေါမြှာ တရေးတဈမော သှားအိပခြညွြး ”
ဆိုပြီး နှငထြုတတ်ော့တာပဲ။ မိမိုးဆိုတဲ့ အဈမကြီးကတော့ လူခန့ကြို ပြီတီတီနဲ့ တဈခကြကြှည့လြိုကပြှီး သူယူလာတဲ့ အိတကြလေးထဲက တဘကသ်ုံးလေးထညကြို ထုတကြာ ကားမှနတ်ှမှော ခွိတဆြှဲကာဆီးနလရေေဲ့ ။ လူခန့လြည်း ဘာမှမပြောတော့ဘဲ ကားနောကခြန်းကို အသာထွကခြဲ့ပြီး ဆနအြိတတ်ှပေေါကြို တကလြို့ အိပစြကဖြို့ ပြငဆြငလြိုကတ်ော့တယ်။ ကားခေါင်းခန်းထဲက မိမိုးရဲ့ ခိုးခိုးခစ်ခစ် အသံတွကေို တဈခကြတ်ဈခကြြ ကြားနရပေမယေ့ြ တဈနကေုန် ပငပြန်းလာတာကြောင့ြ လူခန့ဟြာ ကြယမြှငလြမှင် ကောင်းကငပြှငကြှီးကို ကြည့်ရြင်း တဖြေးဖြေး မကြလြုံးတွစင်ေးကလွာပြီး အိပပြွောသ်ှားတော့တာပေါ့။
———————————————-
” တိတရြှောင် စားတောဆြကြ ”
စညကြားလိုကတ်ာမှ ပြားပန်းခပပြဲ။ ခေါကဆြှဲကြောြ ကြာဇံကြောြ ကုန်းဘောငကြှောြ စသဖြင့ြ တရုတစြာမှနသ်မွှနဲ့ အရကဘြီယာ အမွိုးမွိုးရတာကိုး။ ပေါကဖြောကြှီးတဈယောကကြတော့ ကောငတ်ာစားပြဲမှာထိုငပြှီး ပြဲတွမှတေလြိုကြ စားဖိုကို လှမ်းမှာလိုကြ ငှတွရေသေေိမ်းလိုကြ စားပြဲထိုးတွကေို လှမ်းအောလြိုကန်ဲ့ အတောကြို အလုပရြှုပန်တယ်ေ။ အဲ့ဒီအခွိနမြှာ မကြလြုံးမှေးမှေးနဲ့ ခပဂြစွဂြစွပြုံစံရှိတဲ့ အသကြ ၁၆ နှစ်ခန့ြ တရုတကြလေးတဈယောကြ အိမထြဲကနေ ထွကလြာပြီး
” ပါပါး မုန့ဖြိုးပေး ”
ကောငတ်ာထိုငန်တေဲ့ တရုတကြှီးကို မုန့ဖြိုးတောင်းတော့တယ်။ တရုတကြှီးက အံဆှဲထဲက တဈထောငတ်န် တဈရှကကြို ထုတပြေးလိုကတ်ော့
” ဟာ ပါပါးကလည်း တဈထောငတ်ည်းလား။ တဈထောင် ဘာမှသုံးမရဘူး။ ငါးထောငလြောကတ်ော့ ပေးမှပေါ့ ”
တရုတကြလေးက မုန့ဖြိုး ထပပြေးဖို့တောင်းနပြနေတ်ာ။
” ခကတ်ယ်။ ပိုကဆြံရှာရတာက မလှယဘြူးကြ။ မင်းတို့က အားအားယားယားရှိရင် သုံးဖို့ဖြုန်းဖို့ပဲ ”
တရုတကြှီးက ညဉြးညဉြးညူညူနဲ့ အံဆှဲထဲက နောကထြပ် လေးထောင် ထပထြုတပြေးလိုကပြှီး
” ဒါနဲ့ မင်းညီမလေးကော . . . ”
” မသိဘူးလေ။ အိမထြဲမှာ ရှိမှာပေါ့။ ပါပါးတို့က ငှထွကေဖြို့ဆို သိပကြပစြည်းနဲတာ။ ဒါကြောင့ြ ပါပါး မိန်းမထပမြရတာ ”
တရုတကြလေးက ခပတ်ညတ်ညန်ဲ့ ပြနပြှောလိုကပြှီး တရုတကြှီးအနားက ထွကသ်ှားတော့တယ်။ တရုတကြှီးကတော့ မှညတ်ှနတ်ောကတ်ီးပြီး ကနွရြဈခဲ့တာပေါ့။ တရုတကြလေးနဲ့ ရှေ့ဆင့န်ောကဆြင့် ဆိုသလိုပဲ လူတဈယောကကြ တရုတကြှီးစာပြဲနား ရောကလြာပြနတ်ယ်။ ထိုသူကိုတွေ့တော့ တရုတကြှီးရဲ့ ရှုံ့မဲ့နတေဲ့မကြန်ှာ ပြနလြညရြှှငပြှုံးသှားပြီး
” လာ လှမောင် ။ အဆငပြှခေဲ့လား ”
ဟု ခရီးဦးကြို ပြုလတယ်ေ။
” ပြတယ်ေ ဆှာကီး။ ကြားမှာ အကြောင်းတို တဈခေါကရြလို့တောင် ဖြတဆြှဲလိုကသ်ေးတယ်။ အခု ဆှာကီးဆီကို ငှလောအပတ်ာ ”
ဆိုပြီး လှမောငဆြိုတဲ့လူက တရုတကြှီးကို သူ့အိတထြဲက ပိုကဆြံတွေ ထုတပြေးလိုကတ်ော့ တရုတကြှီးလည်း တဟဲဟဲ သဘောကလွှကြ
” အေးကြာ . . . ဝတောင် စားသောကဆြိုင် အလုပရြှုပန်တောနဲ့ပဲ လယတ်ှယောတွကေ ရတဲ့ စာရင်းတောင် မစဈရသေးဘူး။ ထားခဲ့လိုကလြေ။ ည ဆိုငပြိတတ်ော့မှ အဲ့စာရင်းတွနေဲ့ပေါင်းပြီး ဝ စဈလိုကတ်ော့မယ် ”
ဟုဆိုကာ ပိုကဆြံအုပထြဲမှ ငှငေါးထောငကြို ထုတပြှီး
” ရော့ . . . ဒါက လူ့အတွကြ မုန့ဖြိုး။ လုပအြားခက နောကမြှ သပသ်ပရြှင်းပေးမယ် ”
ဟု လှမောငကြို မုန့ဖြိုးပေးလတယ်ေ။ လှမောငလြည်း ကြေးဇူးတငကြှောင်း အခါခါပြောပြီး ပြနမြညအြလုပမြှာ တရုတကြှီးက တဈခုခု သတိရသှားဟနဖြှင့ြ
” သှောြ. . ဒါနဲ့ နေဦး။ လူ့ပြနရြင် ကားထားသှားခဲ့။ ဝ အဲ့ဒီကားကို ဝယပြှီးကတည်းက တဈခါမှ မောင်းမကြည့်ဖြူးသေးဘူး။ ဒီည စမ်းမောင်းကြည့်လြိုကြဦးမယ် ”
” ဆှာသမား တဈယောကတ်ည်းဖြစ်ပါ့မလား။ ကြှနတ်ောြ လိုကပြေးမယလြေ ”
” ရပါတယကြှာ။ ဝက ဒီလို ကားကြီးတွသော မမောင်းဘူးတာ ကားသေးတွဆေို အိပစြပတပြဲ။ လူ့ပငပြမ်းလာတာ နားစရာရှိတာ စိတဖြှောင့လြကဖြှောင့ြ သှားနားစမ်းပါ။ တဈခုတော့ရှိတယ်။ ကားက ဆေးရောငမြှိနန်ပြေီ။ အဲ့ဒ့ါ ဆေးပြနသ်ုတဖြို့တော့ စီစဉထြားလိုကြဦး။ ဝတို့ တရုတလြူမွိုးဆိုတာက ဆေးရောငလြေး နီရဲနမှေ သဘောကကြှတာ။ ကဲ ကဲ သှားနားခညွြးတော့ ”
တရုတကြှီးက ကားဆရာလှမောငကြို ပြနခြိုင်းလိုကရြာ လှမောငလြည်း တရုတကြှီးကို အရိုအသပြေုပြီး ပြနခြဲ့ပါတော့တယ်။
—————————————–
ညတဈညမှာ တရုတသ်ီချင်ြးလေးတဈပုဒကြို ဆိုငှီးရင်း ဦးတိတရြှောင် မှို့ပြငမြှာ ကားထွကမြောင်းနတယ်ေ။ မောင်းကောင်းကောင်းနဲ့ ဗှင်းလိုကတ်ာ ကီလို ၁၀၀ ကြောသ်ှားတော့
” ဟာ အရှိနမြွားနပြေီပဲ . . . ”
ဦးတိတရြှောင် တဈကိုယတ်ည်းရရှတေပြှီး လီဗာကိုလွှော့ ဘရိတကြို ခပဖြှဖြ နင်းလိုကတ်ဲ့အခါ ဘရိတကြ အလုပမြလုပတ်ော့။
” ဟာ. . ဘရိတပြေါကပြှီထငတ်ယ် ”
ဦးတိတရြှောင် မကြလြုံးပြူးသှားတော့တာပေါ့။ အရှေ့မှာက ခပန်ှေးနှေးမောင်းနတေဲ့ ကုနကြားတဈစီ။ ဝိုကကြွောမြယလြုပတ်ော့ တဈဖကယ်ဉကြွောက အိပစြပတတ်ဈစီး ဝငလြာပါကော။ ကြံရမရဖြစ်ပြီး ဦးတိတရြှောင် ကလပကြိုနင်းလို့ ဂီယာတံကို ထိုးဒေါင်းလိုကတ်ော့ ကားက ခွာလပတလြညသ်ှားကာ လမ်းဘေးက သဈပငကြို ပြေးတိုကလြိုကပြါတော့တယ်။
” ရှှီးးး ဒုန်းးး ဝုန်းးးး ”
————————————————–
လူခန့ြ ရငထြဲမှာ သိမ့ခြနဲ ခံစားလိုကရြပြီး လန့န်ိုးလာခဲ့တယ်။ အိပမြကကြ တမွိုးပဲ။ ဦးတိတရြှောငန်ရောမှာ လူခန့ကြိုယတ်ိုင် ပါဝငခြံစားနရသေလို။ လူခန့လြည်း နိုးလာတဲ့အတူတူတော့ အပေါ့ထသှားဦးမယလြို့ တွေးမိပြီး မကြလြုံးကို ဖြေးဖြေးချင်ြး ဖြင့ကြှည့လြိုကရြာ
” ဟင် . . .ခင် ခင် ဗြားး ”
လူခန့ြ အလန့တ်ကြားနဲ့ လူးလဲထပြီး ကိုယကြို နောကသ်ို့ ဆုတလြိုကမြိတော့တယ်။ သူ့ရှေ့မှာ မှငန်ရတောက အိပမြကထြဲက တရုတကြှီး ဦးတိတရြှောငရြဲ့ မကြန်ှာဝိုင်းဝိုင်းကြီး။ ဦးတိတရြှောငကြ ဆောင့ကြှောင့ထြိုငလြို့ လူခန့ကြို ခပပြှုံးပြုံး ကြည့်ကြာ
” လူ့ နိုးလာပြီလားး ။ ဝ ကို မကြောကပြါနဲ့။ ဝ က လူ့ကို အန်တရာယပြေးမယ့သ်ူ မဟုတပြါဘူး ”
လို့ တရုတသ်ံဝဲဝဲနဲ့ ပြောလတယ်ေ။
” ခင် ခင် ဗွား ကို မကြောကရြအောင် ခင် ခငဗြွားက သရဲမဟုတဘြူးလား ”
လူခန့လြည်း ကြောကလြန့တ်ကြားနဲ့ ပြနမြေးလိုကတ်ော့
” ဝ ကို ဝ လည်း ဘာကောငမြှန်းမသိဘူး။ အမှန် ဝမှာက ရုကျခစိုးနတဖြစ်ဖို့ ကုသိုလကြံတွေ ရှိတယ်။ ဒါပမယေ့ြ ဝသတေော့ ဒီကားကိုစွဲပြီး သရဲလည်းမဟုတ် ရုကျခစိုးနတဘြဝလည်း မရောကန်ိုငသ်ေးဘဲ ကိုးလို့ကန့လြန့ြ ဖြစ်နတေော့တာ။ သချောတာကတော့ ဝက လူ့ကို အန်တရာယပြှုမယ့ြ သရဲ တဈဆေ တဈကောငမြဟုတဘြူး ဆိုတာပါပဲ။ ”
ဦးတိတရြှောငလြည်း အဖြရခေကသ်ှားဟနန်ဲ့ ပြနလြညရြှင်းပြလတယ်ေ။ အဲ့ဒီတော့မှ လူခန့လြည်း အကြောကန်ည်းနည်း ပြသှေားပြီး
” ဒါဆို ခငဗြွားက ဘာလို့ ကြုပကြို လာချောကရြတာလဲ ”
” လာချောကတ်ာ မဟုတပြါဘူး လူ့ရယ်။ လူ့ နဲ့ ဝ မိတဆြှဖြေဲ့ချင်လြို့ပါ။ ခုနက လူ့မကတ်ဲ့ အိပမြကကြလည်း ဝ က လူ့ကို ပေးမကလြိုကတ်ာပဲ။ ဝ ရဲ့ ဖြစ်စဉလြေးတွကေို လူ့အကြမ်းဖငွြး သိထားရအောငလြို့လေ ”
” ဟုတပြါပြီ။ ဒါနဲ့ ကြုပကြားကို သန့ရြှင်းရေးလုပန်တေုန်း သီချင်ြးဆိုပြီး ဝကသ်ားတောင်းတာ ခငဗြွားပဲမဟုတလြား ”
” သိပဟြုတတ်ာပေါ့ လူ့ရယ်။ လူ့ကို ဆကသ်ှယလြို့ရမလားလို့ ဝ စမ်းသပကြှည့တ်ာ ”
” ခငဗြွားက ကြုပကြို ဆကသ်ှယကြှည့တ်ယဆြိုတော့ ကြုပရြဲ့ဆရာ ဦးသောင်းငှနေဲ့ အရငစြပါယယ်ာ တင်ဦး တုန်းကကော မဆကသ်ှယခြဲ့ဘူးလား ”
” မဆကသ်ှယခြဲ့ပါဘူး။ သူတို့ ဒီကားမှာ ဝ ရှိမှန်းတောင် မသိကြဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူတို့နဲ့ ဝ စကားမပြောချင်ဘြူးလေ။ ကားအုံနာ ဦးပုကော၊ ဒရိုငဘြာ ဦးသောင်းငှကေော၊ စပါယရြာ တင်ဦးကော အရူးတွခညွြေးပဲ။ သူတို့က ဘာမှန်းမသိတဲ့ နတင်မူးနှစ်ကောငကြို ကိုးကြယပြှီး ဝ သိပကြှိုကတ်ဲ့ ဝကသ်ားကို မုန်းနကြတေယလြေ။ ဝ ဒီကားမှာနလောတာ ၅ နှစ်ကြောပြှီ။ တဈခါမှ သူတို့တွေ ဝကသ်ားနဲ့ပတသ်ကတ်ဲ့ တဈစုံတဈရာ ကားနားကို ယူမလာခဲ့ကြဖူးဘူး။ အလကား ငကြောငတ်ှပေါ။ ဝ အပေါင်းအသင်း မလုပခြငွဘြူး။ ”
” ဒါဆို ကားကို အနီရောင် သုတခြိုင်းထားတာလည်း ခငဗြွားရဲ့ စနကပြဲပေါ့ ”
” ဟုတတ်ယ် လူ့ရဲ့ ။ အုံနာ အဘိုးကြီးကို စောင့ရြှောကမြယလြို့ အိပမြကပြေးပြီး ကားကို ဝ ကြိုကတ်ဲ့အရောငလြေး သုတဖြို့ စည်းရုံးထားရတာ။ ဒါကို ငနဲကြီးက သူ့ရဲ့နတတ်ှေ အိပမြကပြေးတယထြငပြှီး ခကြခြှင်းပြေးသုတတ်ော့တာပဲ။ ဝလည်း ဘာပဲဖြစ်နနေေ ကားနီသှားရင် ပြီးကော ဆိုပြီး လှှတထြားလိုကတ်ော့တယ် ”
” အခု ခငဗြွားနဲ့ ကြုပန်ဲ့ မိတဆြှဖြစ်ေသှားပါပြီတဲ့။ ခငဗြွားက ကြုပကြို ဘာလုပပြေးနိုငလြို့လဲ။ ကြုပကြကော ခငဗြွားကို ဘာလုပပြေးရမှာလဲ ”
” ဒါက ဒီလိုရှိတယ် လူ့ရဲ့ ။ လူ့က ဝ သိပကြှိုကတ်ဲ့ ဝကသ်ားကို သူတို့မသိအောငယ်ူလာပြီး ဝ ကိုပေး။ ဝ ကို ပေးဆိုတဲ့နရောမှာလည်း အခွား တဈဆသရေဲတွလေို အစိမ်းလိုကတ်ှေ သဖြဲနဖြဲတွေ ဝ အတွကြ မလိုပါဘူး။ ဝက ရုကျခစိုး ဘုန်းကံရှိတော့ အနံ့လေးလောကရြရင် အဆငပြှတယ်ေ။ အဲ့ဒီတော့ လူ့က အခေါကကြငလြေးဖြစ်ဖြစ် ဒုတထြိုးလေးဖြစ်ဖြစ် ဆာတေးလေးဖြစ်ဖြစ် ကားပေါကြို ယူလာပြီး စားပေးရုံပဲ။ လူ့စားနတေဲ့ အနံ့လေးရရင် ဝ အတွကကြ အိုကပြေီ။ အဲ့ဒါလေးတဈခုတော့ ကူညီပါ လူ့ရယ်။ တကယ် ရုကျခစိုးအစဈကြီးဖြစ်သှားရင် သကသ်တလြှတပြဲ စားရတော့မှာ။ ဝကသ်ားနဲ့ဝေးပြီ။ ”
” ဟဲ ဟဲ ဒါကတော့ ကြုပအြတွကြ အပမ်းမကြီးပါဘူး။ ကြုပလြည်း ဗှိုကဝြ၊ ခငဗြွားလည်း အဆငပြှတယေလြေ။ ကြုပ် ကူညီပါ့မယ်။ ခငဗြွားကကော ကြု ပကြို ဘာကူညီမှာလဲ ”
” အင်းး ဝက လူ့ကို အများကြီး ကူညီနိုငတ်ယ်။ တကယဆြို ဒီကားနဲ့ အန်တရာယကြင်းအောင် လာဘရြှှငအြောင် စညပြှားတကအြောင် ဝ လုပပြေးလို့ရတယ်။ သူတို့ရဲ့ ဟို မှောကလြောင်း နတန်ှဈကောငကြ ဘာမှ အသုံးကြတာမဟုတဘြူး။ ဝ က လူ့ကို ပထမဆုံးအနနေဲ့ အလုပရြအောင်၊ အုံနာက ခွ ဈအောင်၊ ဒရိုငဘြာနဲ့ အဆငပြှအေောင်၊ ဘေးအန်တရာယကြင်းအောင် စောင့ရြှောကပြေးမယ်။ ဒုတိယအနနေဲ့ကတော့ ဝ တတတ်ဲ့ အကြောအြလှောြ အခကြအြပြုတပြညာတွကေို လူ့ကို ဖြေးဖြေးခွင်း သငပြေးသှားမယ်။ ဒီအတွကြ လူ့က ညအိပရြင် ကားပေါမြှာပဲ လာအိပတ်ော့။ ဒါမှ ဝ က လူ့ကို သငစြရာရှိတာ သငလြို့ရမှာ။ ဘယလြိုလဲ သဘောတူလား ”
” အိုကေ လေ။ သဘောတူတယ် ”
” ဒါဆို ဝ နဲ့ လူ့ သှေးသောကြ သယငယခြငွြးတွေ ဖြစ်သှားကြပြီပေါ့ ”
” ဟုတကြဲ့ပါ ဦးတိတရြှောငရြယ်။ ကြှနတ်ောန်ဲ့ ခငဗြွားနဲ့ သှေးသောကသ်ူငယခြငွြးတွေ ဖြစ်သှားကြပါပြီ ”
လူခန့န်ဲ့ ဦးတိတရြှောင် တဈယောကမြကြန်ှာ တဈယောကကြှည့ပြှီး ပြုံးလိုကကြှတော့တယ်။ အဲ့ဒီနောကြ ဦးတိတရြှောငကြ စကားဆကပြှနတ်ယ်။
” အမှနတ်ော့ ဝ က လူ့ရဲ့ ဆှာကိုလည်း အကူအညီ ပေးသင့သ်လောကပြေးပါတယ် ”
” ဟင်. . . ဦးတိတရြှောငပြဲ ကြုပဆြှာကို ကြည့်မြရဘူးဆို။ ဘာလို့ အကူအညီပေးတာလဲ ”
လူခန့ကြ နားမလညဟြနန်ဲ့ ပြနမြေးလိုကတ်ော့ ဦးတတရြှောငကြ ခပပြှုံးပြုံးလုပပြှီး ပါးစပကြို လကည်ှိုးကလေးကပကြာ
” ရှူးးး နားထောင် ”
ဟု လူခန့ကြို ပြနပြှောလတယ်ေ။ လူခန့ြ နားစွင့ကြှည့လြိုကတ်ော့ တိတဆြိတန်တေဲ့ ညအခွိနမြှာ ကားခေါင်းခန်းထဲက ထွကပြေါလြာတဲ့ ဆှာဦးသောင်းငှနေဲ့ မိမိုးတို့ရဲ့ မိုးမမှငလြမမှေင် ခစွပြှဲဝငန်တေဲ့ အသံပလံတွေ။
” လူ့ဆှာကို ဝ ကူညီနတော ဒါကြောင့ပြဲပေါ့။ ဝအသကရြှငခြွိနတ်ုန်းကဆို ဒီလို ရုပရြှငမြွိုးကြည့်ရြဖို့ အတောခြကတ်ာ။ ဈေးလည်းသိပကြှီးတယလြေ။ တဈခွကေို နှစ်ထောငလြောကပြေးရတယ်။ အခုတော့ လူ့ဆှာကြောင့ြ ဝ ဘယလြောကအြဆငပြှလည်ေး ”
ဦးတိတရြှောငကြ ပြုံးဖြီးဖြီးလုပပြှီး လူခန့ကြို ပြောလိုကတ်ော့
” ခငဗြွားဟာလေ တရုတလြို့ မပြောရဘူး။ ပအတေောခြေါကပြါကော ”
လူခန့လြည်း စိတပြကြလြကပြကြြ အမူအရာနဲ့ ဦးတိတရြှောငကြို ရှုံ့ခတွာပေါ့။ ထိုအခါ ဦးတိတရြှောငကြ တခွိခွိရယလြွှကြ
” အဲ့လိုတော့မထငပြါနဲ့ ကောငလြေးရယ်။ လူ့ရဲ့ ဆှာက ဝကြည့်ဖြူးတဲ့ကားတွထကြေ အများကြီးသာတယ်။ ပညာလည်းစုံသလို စွမ်းဆောငရြညလြည်း မှင့များတယ်။ ကားပေါကြို တကလြာစက ဘယလြောကပြဲ စပစြလူးထပြီး တကကြှှလန်းဆန်းတဲ့ ကောငမြလေးတွေ ဖြစ်ပါစေ ကားပေါကြပြနဆြင်းသှားရင် ဖြူဖတဖြှူရောန်ဲ့ ဖြော့တော့တော့ ဖြစ်သှားရတာခညွြးပဲ။ မယုံရင် လူ့ စောင့ကြှည့လြိုကြ ”
ဟု သူ့စကားသူ သကသ်ပြပြေနတ်ယ်။ ဟုတတ်ော့လည်း ဟုတပြါတယလြေ။ ခေါင်းခန်းက မိမိုးရဲ့ အသံဗလံတွကေ နောကခြန်းအထိကို အတောြ ကယွကြယွလြောငလြောင် ထွကန်တောပဲ. . .။ အသံတွကေို နားစွင့ရြင်း လူခန့ြ စဥြးစားခန်းဝငန်ခွေိနမြှာပဲ ငယသ်ံပါအောင် အာခွဈအောလြိုကတ်ဲ့ မိုးအောသ်ံ တဈခကြကြှားလိုကရြပြီးနောကြ အရာအားလုံး တိတဆြိတင်ှိမသ်ကြ သှားပါတော့တယ်။ အဲ့ဒီအခါကြမှ ဦးတိတရြှောငကြ လူခန့ြ လကကြိုလှမ်းပုတလြို့
” လူ့ ဆှာတော့ ဇာတလြမ်းပြီးသှားပြီ။ ခရီးဆကဖြို့ တောကြှာနေ လူ့ကို တကန်ှိုးတော့မယ်။ အဲ့ဒီတော့ ဝလည်း သှားပြီ။ လူ့လည်း အိပခြငွယ်ောငဆြောငန်လေိုကတ်ော့ ”
ဟု သတိပေးကာ လူခန့အြနားကနေ ပြောကကြှယသ်ှားပါလရေော။ လူခန့လြည်း ပုဆိုးကိုခွုံကာ အိပသ်ယောင် ပြနဆြောငန်လေိုကပြါတော့တယ်။
” ကောငလြေးရေ. . ထကြ။ ခရီးဆကကြှမယ် ”
မကြာပါဘူး . . . ဦးသောင်းငှရေဲ့ အောန်ှိုးတဲ့အသံ ထွကလြာပါကော။ လူခန့လြည်း အိပယ်ာကထလိုကပြှီး ဆနအြိတတ်ှပေေါကြ ဆင်းခဲ့တော့တာပေါ့။ ခေါင်းခန်းထဲမှာ မိမိုးဆိုတဲ့အမွိုးသမီးက ကာထားတဲ့ တဘကတ်ှကေို ပြနဖြှုတလြို့ ခေါကသ်ိမ်းနလရေေဲ့ ။ သူ့ပုံစံမှငရြတာ ကားပေါရြောကစြကလို သပသ်ပရြပရြပ် မဟုတတ်ော့ဘူး။ ဆံထုံးလည်းပြကလွေို့ ဆံပငတ်ှေ ဖရိုဖရဲနဲ့။ လူခန့လြည်း ဆနအြိတတ်ှပေေါြ တကမြအိပခြင် ခုခဲ့တဲ့ ဂမွြးတုံးနှစ်ခုကို ပြေးဖြုတပြှီး ကားတံခါးကို ဆှဲဖြင့ကြာ ကားခေါင်းခန်းထဲကို ဝငခြဲ့တော့တယ်။
အဲ့ဒီနောကြ ဦးသောင်းငှကေ စကန်ှိုးပြီး ကားထွကဖြို့ပြငတ်ော့ လူခန့ကြ ရှေ့နောကဘြေးဘယည်ာ ရှင်းမရှင်း ကြည့်ပြေးရတယလြေ။ လမ်းမပေါြ ကားရောကသ်ှားတော့ လူခန့လြည်း မိမိုးကို ထပပြှီး စူးစမ်းမိပြနတ်ာပေါ့။ သူမရဲ့ အဝတအြစားတွကေ ကပိုကယိုဖြစ်နပြေီး ခါးတို ရငစြေ့အင်ျကြီလေးရဲ့ အပေါကြှယသ်ီး နှစ်လုံးလောကကြလည်း ပြုတထြှကန်ဆေဲ။ ပါးနှစ်ဖကမြှာ ကြကထြားတဲ့ ပါးကြကကြွားတွကေ ရောကစြကလို ထူထူထဲထဲ မဟုတတ်ော့ဘဲ ပကြလြုပကြခြင်။ ပါးကြကတ်ှရေဲ့ အလယလြောကမြှာ မကြရြညစြီးကြောင်း နှစ်ကြောင်းကအပျိုင် ပေါန်သေေး။
လူခန့ြ ကြည့်န်မှန်ေးသိတော့ မိမိုးက မလုံမလဲနဲ့ ပြုတန်တေဲ့ ကြယသ်ီးနှစ်လုံးကို ကပြာကယာ ပြနတ်ပလြိုကလြို့ ဒကဘြုတပြေါကြ ဖလံထညလြေးကိုပါ ယူပြီး ကောကလြွှိုလိုကတ်ော့တယ်။ ကြယသ်ီးပြုတလြို့ ခပအြဈအဈထွကန်တေဲ့ သူမရဲ့ ရငန်ှဈမှှာ အထကပျိုင်းလည်း လုံလုံခွုံခွုံ ဖြစ်သှားတော့တာပေါ့။ ပြီးတော့ မိမိုးက သူမရဲ့ အိတကြလေးထဲက အဝတတ်ဈထညကြို ပြနထြုတလြိုကပြှီး ထိုငခြုံကို သုတပြေးပြနတ်ယ်။ အဲ့ဒီတော့မှ လူခန့ြ သတိထားမိသှားတာက ထိုငခြုံတဈလွှောကမြှာ ဘာမှန်းမသိတဲ့အရညတ်ှေ တုတတ်ုတရြှှဲစိုနတေော့တာ။
” ဘာရညတ်ှလေဲ . . .”
လူခန့ကြ မေးလိုကတ်ော့ ဦးသောင်းငှကေ
” ဘာရညဖြစ်ဖြစ်ကြာ သုတလြိုကရြင် ပြောငတ်ာပဲ။ မိမိုးရယ် သချောသုတပြေးလိုကပြါ ”
ဟု ပြနပြှောတာကြောင့ြ လူခန့လြည်း ဆကမြမေးဖြစ်တော့။ မိမိုးကတော့ ရှကရြှံ့ရှံ့ မကြန်ှာလေးနဲ့
” အားနာလိုကတ်ာ မောငလြေးရယ် . . .”
တဲ့။ ခုံကို သသခွေောခွာ သုတပြေးပြီးတော့ အဝတစြလေးကို အိတထြဲ ပြနထြညလြိုကကြာ ခပယ်ဲ့ယဲ့လေးပြုံးရင်း မိမိုးက စကားဆိုလာပြနတ်ယ်။
” မမ မောငလြေးကိုမှီပြီး ခဏလောကမြှိန်းပါရစေ ”
လူခန့လြည်း သနားသလိုလိုရှိတာနဲ့ ခေါင်းအသာငှိမ့ပြှလိုကတ်ော့ သူမရဲ့ ခန်ဓာကိုယဟြာ လူခန့ရြဲ့ ဘကကြို လဲပျိုလို့လာပါကော။ သူမက ခေါင်းကို လူခန့ပြုခုံးပေါမြှာ မှီရင်း လကတ်ဈဖကကြလည်း လူခန့ကြို သိုင်းဖကလြိုကတ်ယ်။ လူခန့ကြ ထိန်းဖကလြေး ပြနဖြကထြားလိုကတ်ော့ မိမိုးရဲ့ ပြော့ပြောင်းတဲ့ခန်ဓာကိုယလြေးက တဆတဆြတတ်ုနန်ဆေဲ။
” မသကသ်ာပါဘူး မောငလြေးရယ်။ အီစိမ့န်တောပဲ . . .”
မိမိုးက လူခန့ကြို လသေံတိုးတိုးနဲ့ ခပင်ှီးငှီးလေး ပြောပြနတော ကားမောင်းနတေဲ့ ဦးသောင်းငှကေ ကြားသှားပြီး
” ငါ့ကိုမှီအိပလြည်းရပါတယ် ဟ။ ကောငလြေးကို ပလီပလာတွေ သှားလုပမြနပေါနဲ့။ လာပါ မိမိုးရယ် ”
လို့ လှမ်းခေါလြိုကတ်ော့
” ကိုယ့ဘြာသာကိုယ် ကားအေးအေးဆေးဆေး မောင်းပါရှငရြယ်။ ရှင့ြ သမကလြောင်းလေး မှည့တ်ဈပေါကြ မစွန်းစရပေါဘူး ”
သူမက ဦးသောင်းငှကေို မကြစြောင်းလေးထိုးလို့ ရနပြှနတ်ှေ့တယလြေ။ ဦးသောင်းငှကတေော့ သဘောကဟွနန်ဲ့ ” တဟားဟား ” ရယပြှီး ကားကို ဆကမြောင်းနတေော့တယ်။ လူခန့ကြတော့ နှုတဆြိတလြွှကြ။
မကြေးကိုရောကတ်ော့ မိမိုးညှှနပြှတဲ့နရောမှာ ဦးသောင်းငှကေ ကားရပပြေးလိုကတ်ယ်။ မိမိုးလည်း လူခန့တ်ို့ကို နှုတဆြကပြှီး ယိုငန်ဲ့နဲ့နဲ့ ကားပေါကြ ဆင်းသှားတော့တာပေါ့။ ကားပေါကြ မဆင်းခင် လူခန့ကြို ခပဆြှေးဆှေးလေး ကြည့်သ်ှားသေးတယ်။ အဲ့ဒီနောကြ လူခန့တ်ို့ ဆရာတပည့လြည်း မိမိုးကို လကပြှပြီး ခရီးဆကခြဲ့ကြပါတော့တယ်။
________________________________
ဒီလိုနဲ့ လူခန့တ်ဈယောကြ ဆရာဖြစ်သူ ဦးသောင်းငှရေဲ့ ကုနကြားမှာ စပါယရြာလိုကရြင်း နယတ်ကာ လှည့န်ရတေော့တာပေါ့။ ဦးသောင်းငှကေ သူ့ရဲ့ဝါသနာအရ ကြုံရငကြှုံသလို မိန်းမထွတွေေ ကားပေါတ်ငလြာတတတ်ယလြေ။ လူခန့ကြတော့ ရလေိုကသ်င့ြ ငါးလိုကသ်င့ပြါပဲ။ ဒါပမယေ့ြ ကြှံသှားအောငတ်ော့ ဘယတ်ော့မှ မနဘေူး။
ဦးသောင်းငှကလေည်း ကြမ်းနဲ့ မိန်းမသာ ဖြတမြရတာ ကနွတ်ဲ့ အရကြ ဖဲ လောင်းကစား ဘာဘာညာညာက မရှိ။ နောကဆြုံး ကုနကြုနပြှောရရင် ဆေးလိပတ်ောငမြဖြာတတ်။ ပြီးတော့ သူ့ရဲ့ မိန်းမဇယားကလည်း ငှရေေးကြေးရေး ထွထွထေေူးထူး ကုနတ်ာမရှိဘဲ တဈခါတလေ လကဆြောငလြေး ဘာလေးလောကန်ဲ့ပဲ ဇာတလြမ်းပြတသ်ှားတာမို့ ဆရာတပည့န်ှဈယောကြ ပိုကဆြံစုမိကြတယ်။
ဦးသောင်းငှကေ ကြုံရငကြှုံသလို လူခန့ကြို ကားမောင်းသငပြေးသလို မကြာခဏလည်း အစမ်းပေးမောင်းခိုင်းတယ်။ လူခန့ကြလည်း စိတဝြငတ်စား ကြိုးပမ်းသငယ်ူတော့ မကြာခငမြှာပဲ ကားမောင်း အတောဟြုတလြာတော့တာပေါ့။ လူခန့ဟြာ ဦးတိတရြှောငန်ဲ့ အပေးအယူလုပထြားတဲ့ ကတိကလည်း ရှိသေးတာကြောင့ြ နှရောသီရောကလြို့ ပူအိုကလြာတာကို အကြောင်းပြပြီး ကားနားနရတေဲ့ ညတွမှော အိမထြဲမှာမအိပတ်ော့ဘဲ ကားနောကခြန်းမှာ ထွကအြိပတ်ော့တယ်။ လူခန့ြ ကားပေါကြို ပထမဦးဆုံး ထွကအြိပတ်ဲ့ညက စောငတ်ဈထညကြိုပိုကပြှီး မခတ်ေတာက ကားနားကို ရောကလြာတယလြေ။ လူခန့ကြ . .
” အဈမ ဘာခိုင်းမလို့လဲ”
လို့ မေးလိုကတ်ော့
” ဘာမှခိုင်းမလို့မဟုတဘြူး။ အအေးကြိုကပြှီး ကားပေါထြှကအြိပတ်ာ စောငမြပါဘူး မဟုတလြား။ ရော့. . . ဒီမှာ စောင် . . .။ မနကစြောစောပိုင်းတွေ အေးသေးတယ် ကိုယတ်ောလြေးရဲ့ . . . တကယတ်ည်း . . .”
ဆိုပြီး ဆောင့ဆြောင့အြောင့အြောင့ြ ငှီးငှီးငှူငှူလေး ပြောလို့ လူခန့ကြို စောငလြာပေးရှာတယ်။ ပြီးတော့ အဓိပျပါယပြါပါလေးကြည့်လြို့ တဈခကြပြှုံးပြပြီး အနားက ပြနထြှကသ်ှားပါကော။ သူမကြောင့ြ လူခန့ရြဲ့ ရငထြဲမှာ လှိုင်းတပိုးလေးတွေ ထသှားတာတော့ အမှနပြဲ။ မခတ်တာ လူခန့မြှငကြှင်းထဲက ပြောကသ်ှားတော့ . . .
” ကောငလြေး. . . ဖီးလတ်ှစွတေတ်ကမြနနေဲ့။ အဲ့ကလေးမလေးက မင်းကို သကသ်ကလြာအီနတော။ တကယတ်ော့ သူက မင်းအတွကမြဟုတဘြူး။ မင်းနောကတ်ော့ သိလာမှာပါ။ ကဲ . . လာ လာ ဝ နဲ့ အပငွြးပြေ စကားလေးဘာလေး ပြောရအောင် ”
လူခန့ရြဲ့ နောကကြနေ တရုတသ်ံဝဲဝဲကြီး ထွကလြာပြီး ဦးတိတရြှောင် ပေါလြာပါတော့တယ်။ လူခန့လြည်း ဦးတိတရြှောငကြို တွေ့တွေ့ခွင်း
” ဦးတိတရြှောငရြယ် . . . ဒီတဈနေ့တော့ အသင့စြားလေးနဲ့သာ ဖြသေိမ့လြိုကြဦး။ ညနကမှေ ကားနားရတာဆိုတော့ ဒီနားမှာရှိတဲ့ စတိုးဆိုငကြိုထွကပြှီး ဦးလေးမသိအောင် ခိုးဝယထြားရတာ။ ကားက နောကသ်ုံးရကလြောကြ ထပန်ားရဦးမယထြငတ်ယ်။ နောကန်ေ့တွကြမှေ အခေါကကြငတ်ို့ ဘာတို့ ဝယပြေးမယန်ောြ . . .”
ဟု ဆိုကာ ဘေးလှယအြိတထြဲမှာ ဝှကထြားတဲ့ အသင့စြား ဝကပြေါငခြှောကကြငထြုပလြေးကို ထုတပြေးလိုကတ်ော့ တရုတကြှီးက
” ရပါတယ် လူ့ရယ်။ ဝ လေ ဝကသ်ားနံ့ကို မရတာ အတောကြှာပြီ။ ဒရိုငဘြာဦးသောင်းငှနေဲ့ အုံနာဦးပုကို . . . ဝ က လူ့ကို ကိုယထြငပြှနည်းကား ပြလို့မရဘူးလေ။ အသံတွေ အိပမြကတ်ှပေဲ ပေးလို့ရတာ။ ဒါတောင် အကြာကြီး စကားပြောလို့မရဘူး။ ဘာကြောင့ြ အဲ့ဒီလိုဖြစ်တယဆြိုတာတော့ ဝ လည်း သချောမသိဘူး။ ဝ စိတအြထငတ်ော့ ဆှာတောတ်ှေ ပြောပြောနတေဲ့ ပဋျဌာန်းဆကလြားဘာလား အဲ့ဒါကြောင့လြို့ထငတ်ာပဲ။ ဝ က သူတို့ကို ဒီမှာ ဝ ရှိကြောင်း ပြောပြပြီး ဝကသ်ားတောင်းဖို့လုပလြည်း သူတို့က ဝ အသံကြားတာနဲ့ ဟိုနတန်ှဈကောငထြဲက တဈကောငထြငန်တေော့ ဝကသ်ားဇာတလြမ်းကို မရောကလြိုကဘြဲ အခွိနကြုနသ်ှားရပြနကြော။ ပြီးတော့ ဝက ဒီကားကိုစွဲနတောဆိုတော့ ဒီကားရှိတဲ့ အဝန်းအဝိုင်းလောကပြဲ သှားလို့လာလို့ အဆငပြှတယေလြေ။ အဝန်းအပြငထြှကခြငွရြင် မရဘူးတော့မဟုတဘြူး ရတော့ရတယ်။ ဟို နတပြှောရ ဒီနတခြှင့ပြနရြနဲ့ လူ့တို့ လူတွေ ပတစြပို့လုပရြတာထကြ သုံးဆလောကြ ပိုကြာတယ်။ လူ့ရောကလြာလို့ ဝ ဆကသ်ှယကြှည့လြိုကတ်ာ ဆကသ်ှယလြို့ရတော့ ဝ အတောပြွောသ်ှားတာပေါ့ ။ ကြေးဇူးတငပြါတယ် လူ့ ရယ်။ နောကန်ေ့တွလည်ေး ဒီနေ့လိုပဲ ဝ ဖို့ စီစဉပြေးပါဦး။ ”
ဟု အရှညသ်ဝေး ရှင်းပြပြီး ကြေးဇူးတငစြကား ဆိုလတယ်ေ။ အဲ့ဒီနောကြ
” လူ့ အဲ့ဒီ ဝကပြေါငခြှောကလြေးတွကေို ဖြေးဖြေးခွ င်း ထုတစြားလေ။ ဝ က လူ့စားနတေဲ့ အနံ့လေးရရင် အဆငပြှပြေီ ”
ဦးတိတရြှောငကြ ပြောပြနတ်ာကြောင့ြ လူခန့လြည်း သဘောကြလွှကြ
” တယဟြုတပြါလား . . .”
ဟုဆိုကာ ဝကပြေါငခြှောကထြုတကြို ဖောကပြှီး တဈချောင်းချင်ြး ခပဖြှေးဖြေး ထုတစြားတော့တာပေါ့ ။
” ကောငလြေးရေ . . . ခတ်တာကို မင်း ရငမြခုနန်ဲ့ကြ။ ဝ က လူ့ကို သူ့ထကလြှတဲ့ ကောငမြလေးနဲ့ ပေးစားမယ်။ ခမွြးသာအောငလြည်း လုပပြေးဦးမယ်။ ဒါပမယေ့ြ လူ့က လူ့ရဲ့ဆှာလို မိန်းမရှုပလြို့တော့ မရဘူး။ မိန်းမကိဈစ ကင်းရှင်းရမယ်။ အသောကအြစားဘကကြတော့ လူ့ကို ဝက စိတခြပြှီးသားပါ။ ဘယလြိုလဲ . . . ဝ ကို ကတိပေးနိုငလြား ”
လူခန့ြ စားသောကန်တောကို ဦးတိတရြှောငကြ အနံ့ခံရင်း ပြောလိုကပြှနရြာ လူခန့ကြ
” ဟာ . . .ဦးတိတရြှောငကြလည်း . . .ခငဗြွား ကြုပကြို မိန်းမပေးစားတာ မပေးစားတာ. . . မတာ မ မတာ အသာထားစမ်းပါ။ ကြုပကြ ဦးလေးလို ရှုပရြှုပယ်ှကယ်ှကတ်ှေ နဂိုလကြတည်းကကို ဝါသနာမပါတာ။ ပြီးတော့ မခတ်တာကိုလည်း ကိုယ့အြဈမလိုပဲ သဘောထားတာပါဗွ ”
” အေးလေ . . . ပြီးတာပဲ။ ဝ စကားကို နားထောငရြင် အားလုံး လူ့ကောင်းစားဖို့အတွကခြညွြးပဲ ”
” ဒါနဲ့ နပေါဦး။ ခငဗြွားပြောတော့ ကားရှိတဲ့ ခွံအပြငကြနေ ထွကဖြို့ခကတ်ယဆြို။ ကားကို အနီရောငသ်ုတဖြို့ကြ ဦးပုဆီ ဘယလြိုလုပ် အိပမြကသ်ှားပေးတာတုန်း ”
” ဒါက ဒီလိုကြ။ တဈနေ့ ဦးပုက လာဘဖြှင့ဘြာဖြင့ြ စသဖြင့ပြေါ့ကြာ။ သူ့ရဲ့ နတအြစီအရငတ်ှေ လုပခြငွတ်ာနဲ့ ကားကို သူ့ခွံထဲမှာ တဈညခေါသ်ိပတ်ယလြေ။ အဲ့ဒီနေ့ည အိမစြောင့န်တလြဈတုန်း ငါလည်း ငါဖြစ်ချင်တ်ာလေး အဖိုးကြီးကို အိမမြကဝြငပြေးတာ . . ဘာမှတောင် မပြောလိုကရြသေးဘူး . . . ‘ ကားအနီရောငသ်ုတပြေး။ ဒါဆို မ မယ် ‘ . . . ပဲရှိသေးတယ် အိမစြောင့န်တ် ပြနဝြငလြာလို့ ငါလဈခဲ့ရတယ်။ အဖိုးကြီးကတော့ မနကကြမှ နတအြစီအရငတ်ှေ လုပထြားတာ။ ညကြ အိပမြကပြေးတယဆြိုပြီး သိပပြွောန်မှောပေါ့။ နောကန်ေ့မနကလြည်းကြကော ဦးသောင်းငှကေို ခေါပြှီး ကားကို ခကြခြှင်း အနီရောင် မှုတခြိုင်းတော့တာပဲ။ ”
” သှောြ . . . ဒီလိုလား။ ဒါဆို ခငဗြွားက ဒီခွံထဲမှာလည်း သှားချင်တ်ိုင်း သှားမရဘူးပေါ့ ”
” အဲ့လိုလည်း မဟုတပြှနဘြူးကြ။ ဒီမှာကြတော့ အနကြောပြီး ခွံစောင့န်တတ်ှေ အိမစြောင့န်တတ်ှေ နဲ့ ငါနဲ့က ခငန်ကြပြေီလေ။ အဲ့ဒီတော့ ငါ လှတလြှတလြပလြပ် သှားလို့လာလို့ရပါတယ် ”
” ဒါဆို အစကတည်းက ခငဗြွား ဦးလေးကို ဆကသ်ှယပြှီး ဝကသ်ားလေးဘာလေး မတောင်းဘူးလား ”
” ဝ ပြောပါကော လူ့ရယ်. . .။ သူ့ကို ဆကသ်ှယရြတာက ခကတ်ယ်။ ဦးပုထကတ်ောင် ခကသ်ေးတယ်။ စကားလေး သုံးလေးခွန်းပြောဖို့တောင် မလှယဘြူး။ ဝ အထငတ်ော့ ဒီလူ မိန်းမသိပရြှုပလြို့ထငတ်ယ်။ ဝ အထငကြို ပြောတာနောြ။ ဒါကြောင့ြ လူ့ကိုလည်း ဝ ဆကသ်ှယလြို့ရအောင် မိန်းမမရှုပဖြို့ ပြောနရတောပေါ့ ”
” ဟုတပြါပြီ. . . ဦးတိတရြှောငရြယ် . . .။ ကြုပ် မိန်းမလည်း မရှုပပြါဘူး။ ခငဗြွား ပြောသမွှလည်း နားထောငပြါ့မယ် . . .။ ပြီးတော့ ခငဗြွားအတွကြ နေ့တိုင်းလည်း ဝကသ်ားယူလာပေးပါ့မယ် ”
လူခန့ကြ နောကဆြုံးကနွတ်ဲ့ ဝကပြေါငခြှောကလြေးကို ပါးစပထြဲသို့ထည့ရြင်း ပြောလိုကရြာ ဦးတိတရြှောငကြ
” ကောင်းတယ် လူ့ရဲ့ ။ ဝ စကားကို နားထောငရြင် လူ့ ကြီးပြားမှာပဲ။ ”
ဟု ထောပနာပြုလိုကလြတေော့တယ်။
______________________________
လူခန့ကြ အားတဲ့အခွိနတ်ိုင်း ကားကို တသသလုပန်တေော့ အုံနာဦးပုက အရမ်းသဘောကြသလို ဒရိုငဘြာ ဦးသောင်းငှလည်ေး သူ့ရဲ့တပည့ကြှောင့ြ မကြန်ှာရနတေော့တာပေါ့။ ကားမောင်းသငတ်ာကိုလည်း မခိုမကပဘြဲ ကြိုးစားပမ်းစား သငယ်ူလိုကတ်ော့ ဦးသောင်းငှနေဲ့ အတူအလုပတ်ှဲလုပပြှီး တဈနှစ်အတွင်းမှာပဲ တခွို့နရောတွမှော ဦးသောင်းငှေ မကြန်ှာလှှဲလို့ရတဲ့အထိ တိုးတကလြာတော့တယ်။ ကားလေးမောင်းလိုငစြငလြည်း ရပြီးလို့ ကားကြီးလိုငစြငလြွှောကဖြို့ စောင့န်ရတော။ ဦးပုကတော့ ကားကိုသာ သချောမောင်းတတအြောငကြငွ့ပြါ။ သူ့နည်းသူ့ဟနန်ဲ့ လိုငစြငကြှီးကအွောင် လုပပြေးမယ် . . . တဲ့။
ဒ့ါအပြင် လူခန့န်ဲ့ ဦးတိတရြှောငရြဲ့ ဆကဆြံရေးကလည်း အတောကြို တိုးတကလြာခဲ့တယ်။ ဦးတိတရြှောငကြ ညတိုင်းလိုလို လူခန့မြအိပခြင် ရောကလြာပြီး လူခန့ယ်ူလာတဲ့ ဝကသ်ားတဈမွိုးမွိုးကို တောင်းလေ့ရှိတယလြေ။ သူတို့နှစ်ယောကသ်ား စားသောကပြှီးတဲ့အခါကြရင် စကားစမှညပြှောကြပြီး လူခန့ကြို ကြောန်ည်းလှာန်ည်းတွေ သငပြေးတော့တာပဲ။ နောကပျိုင်းမှာတော့ လူခန့လြည်း ဦးတိတရြှောငရြဲ့ ပညာရပတ်ှကေို စိတဝြငစြားလာတာနဲ့ မိုးကော ဆောင်းပါ အဆငပြှသှေားအောင် ကားထားတဲ့ နရောနားမှာ လေးတိုငတ်ဲလေးတဈလုံးကို လကောမိုးကာထိုးပြီး အိပလြိုကဖြစ်တော့တယ်။ ဦးသောင်းငှတေို့ သားဖကိုတော့ အိမမြကြီးထဲမှာ မိမိနရင်ေ မခတ်တာ အနကြပေမြှာစိုးလို့ ဘာဘာညာညာ စသဖြင့ြ ညာပြောရတာပေါ့။
ညရောကရြင် ဦးတိတရြှောငကြ လာသငပြေးလိုကြ ကားနားရကတ်ှဆေို လူခန့ကြ အဈမတွအေိမသ်ှားပြီး လကစြှမ်းပြလိုကြ ဦးသောင်းငှတေို့ သားအဖကို လကစြှမ်းပြလိုကန်ဲ့ အလုပကြို ဖြစ်နကြတော။ ကြောဖြို့လှောဖြို့ ပစ်စည်းပစ်စယတွကေိုလည်း ဦတိတရြှောငရြဲ့ လမ်းညှှနမြှုနဲ့ လူခန့ကြ ကိုယပျိုငပြဲ ဝယခြမွြး ထားလိုကတ်ော့တယ် ။
ဦးသောင်းငှဆေို လူခန့ကြှောတ်ဲ့ ခေါကဆြှဲကြောကြို အရမ်းကြိုကလြို့ တဈနေ့တည်း သုံးခါပြနကြှောခြိုင်းပြီး စားရသလို ခတ်တာကလည်း လူခန့ရြဲ့ ကြကကြုန်းဘောငကြို အသဲစွဲဖြစ်နတေော့တာ။ မကြီးအိမရြောကရြငတ်ော့ ခွိုခဉွကြှောန်ဲ့ ခဉွင်ံစပဟြင်းခွို လုပပြေးရတာကများတယ်။ အဲ့ဒါတွကေ ယောကဖြတောရြဲ့ အကြိုကတ်ှလေေ။
လူခန့ရြဲ့ ဟင်းခကြကြောင်းမှုအတွကြ ဝိုင်းဝန်းခွီးမှမ်းကြပြီး ဒါတွကေို ဘယလြိုလုပတ်တလြာတာလဲ မေးမှန်းကြတော့ လူခန့လြည်း ဦးသောင်းငှတေို့ သားအဖကို မကြီးသငပြေးထားတာလိုလို ဘာလိုလို အာဖြံကြီးလိုကရြပြီး မကြီးတို့လငမြယားကိုတော့ ဦးသောင်းငှဆေီက တတသ်ယောငယ်ောငန်ဲ့ ညာပြောလိုကတ်ော့တာပေါ့။
အုံနာဦးပု နတဆြကဖြို့ကိုလည်း လူခန့ကြ ကြကကြောငလြုံးပေါင်းနဲ့ ကြကပြေါငအြရှကြောတ်ှကေို ရှယလြုပပြေးလိုကတ်ာကြောင့ြ ဦးပုကြီးခငမြွာ ဝမ်းမှောကဝြမ်းသာအရမ်းဖြစ်ပြီး လူခန့ကြို ခွီးကြူးလို့ကို မဆုံးနိုငတ်ော့ဘူး။
ကားထွကလြိုကြ အိမပြှနန်ားလိုကြ ကြောလြိုကခြကြလြိုကန်ဲ့ ရကတ်ှလတွေေ ကြာလာတာနဲ့အမွှ ဦးသောင်းငှတေို့ သားအဖနဲ့ လူခန့ရြဲ့ကြားက သံယောဇဉကြလည်း ခိုငမြှဲသထကြ ခိုငမြှဲလာခဲ့တော့တယ်။ မခတ်တာနဲ့ လူခန့လြည်း အနအထေိုင် အပြောအဆို အတောကြို ရင်းနှီးလာပြီး လကပြှန်းတတီး ဖြစ်လာကြတော့တာပေါ့။ လူခန့ကြ ခတ်တာရဲ့အပေါမြှာ စိတဝြငစြားသယောငရြှိပမယေ့ြ တဈခါက ဦးတိတရြှောင် သတိပေးထားဖူးတာက တဈကြောင်း သူမရဲ့အတွင်းစိတကြ မိမိအပေါမြှာ ဘယလြိုသဘောထားမှန် မသိနိုငတ်ာက တဈကြောင်းကြောင့ြ လူခန့ဟြာ ခတ်တာကို ဖြင့ပြှောဖို့ တုန့ဆြိုင်းနရတော။ အပြငပြန်းကြည့်ပြှီး ဆုံးဖြတရြရငတ်ော့ ခတ်တာကလည်း လူခန့အြပေါမြှာ စိတဝြငစြားသလိုလို ရလောမှောင်းပေးနသလေိုလို လုပန်တောက အမှန်။ ဦးသောင်းငှကတေော့ မသိသယောငဆြောငန်တောလား တကယပြဲမသိတာလား မဆိုနိုငဘြူး။ အဲ့ဒီကိဈစအတွကြ ဘာစကားမှ ဟမလာဘူးလေ။
တဈညတော့ ရာသီဥတုက ခပအြေးအေးရှိတာနဲ့ လူခန့လြည်း စောငလြေးခွုံပြီး တဲလေးထဲမှာ ကြေးနလေိုကတ်ယ်။ ညသန်းခေါငလြောကကြှတော့ ဦးတိတရြှောင် ပေါလြာပြီး ပြာယိပြာယာဟနန်ဲ့ လူခန့ကြို နှိုးတော့တာပဲ။
” ကောငလြေး . . . ထ ထ . . . တင်ဦးတို့ ငမူးတဈသိုကြ နောကဖြေးပေါကကြနေ ခွံထဲဝငလြာပြီး ဦးသောင်းငှတေို့ အိမဆြီကို သှားနကြပြေီ။ တင်ဦး လကထြဲမှာလည်း ဓာတဆြီပုံးလို ပုံးတဈပုံး ကိုငထြားသေးတယ်။ မဟုတမြှလှဲကော . . ဒီကောငတ်ှေ အိမမြီးရှို့မလို့ထငတ်ယ် ”
လူခန့လြည်း စိုးရိမသ်ှားပြီး
” တင်ဦး . . . ဒီကောငအြလုပပြှုတတ်ာ ဦးလေးကြောင့ရြယလြို့ ဦးလေးကို အငှိုးထား ဒုကျခပေးချင်ပြုံရတယ်။ မဖြစ်ဘူး . . . ဒီကောငတ်ှကေို မောင်းထုတမြှ ရမယ် ”
ဟူ၍ အိပယ်ာမှ ခပမြှနမြှနထြပြီး ဦးသောင်းငှတေို့အိမဘြကကြို သှားဖို့လုပတ်ော့ ဦးတိတရြှောငကြ
” ဟိုက လူလေးယောကလြောကရြှိတယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် လေးခွတော့ ယူသှားဦး။ ငမူးတွဆေိုပမယေ့ြ ပေါ့လို့မဖြစ်ဘူး။ ကားခေါင်းခန်းထဲက ထိုငခြုံနောကမြှာ လေးခွရှိတယ် မဟုတလြား ”
ဟု သတိပေးလိုကတ်ော့မှ လူခန့လြည်း ကားခေါင်းထဲမှာ လေးခွထားထားတာကို သတိရပြီး တဈခါတည်း ဝငယ်ူခဲ့တော့တာပေါ့။ လူခန့ြ အိမန်ားကိုရောကသ်ှားတော့ အမှောငရြိပမြှာ ကုတခြှောင်းချောင်းလုပပြှီး မကောငကြှံဖို့ ကြိုးစားနတေဲ့ ငမူးလေးကောငကြို တွေ့ရတယ်။ လူခန့လြည်း သဈပငတ်ဈပငကြို ကြယလြိုကပြှီး မပြောမဆိုနဲ့ ထိုသူတွဆေီကို လောကစြာလုံးတွနေဲ့ ပစ်ခတတ်ော့တာပေါ့။ ငမူးတွလည်ေး နဖူးကြဲ ခေါင်းပေါကဖြစ်ပြီး . . . အမလေး အဘလေး. . . တလို့ ကြောကအြားလန့အြားနဲ့ ထွကပြှေးကြတော့တယ်။ ငမူးတွရေဲ့ အောသ်ံဟဈသံကြောင့ြ ဦးသောင်းငှေ နိုးလာပြီး အိမတ်ံခါးဖြင့လြို့ ဒုတတ်ဈချောင်းနဲ့ ထွကလြာတယလြေ။ ဓာတမြီးနဲ့ ထိုးကြည့်လြို့ ပြေးသှားတဲ့ တင်ဦးတို့ကိုမှငတ်ော့
” ခွေးမသားတွေ . . .”
ဆိုပြီး နောကကြလိုကသ်ှားတာ လူခန့တ်ောင် တားခွိနမြရလိုကဘြူး။ ခပလြှမ်းလှမ်းအရောကမြှာ ဦးသောင်းငှဟော သဈပငမြှဈကို ခလုတတ်ိုကပြှီး ဟတထြိုးလဲပါကော။ အဲ့ဒီတော့မှ လူခန့လြည်း ဦးသောင်းငှဆေီ အပြေးသှားထူပေးလိုကရြတော့တာပေါ့။ ခတ်တာကလည်း အိပမြှုံ့စုံဝါးနဲ့ အိမထြဲက ထွကလြာပြီး
” ဟင် . . . ဖဖေေ ဖဖေေ ဘာဖြစ်တာလဲ ”
ဟု စိုးရိမတ်ကြီး အောဟြဈလို့ လူခန့တ်ို့အနားကို အပြေးရောကလြာပါတော့တယ်။ ဦးတိတရြှောငကြတော့ ဦးသောင်းငှရေဲ့ ဖြစ်အငကြိုကြည့်ပြှီး တခွိခွိ သဘောကြလွှကြ။
မနကကြှတော့ လူခန့ကြ ရပကြှကရြုံးကိုတိုင် ရဲကိုပါခေါပြှီး တင်ဦးတို့ကို ပညာပေးလိုကတ်ော့ ငမူးတွလည်ေး ငိုယိုပြီး မှားမိကြောင်း တောင်းပနကြှတယ်။ နောကန်ောင် ဒီလိုမဖြစ်စရပေါဘူးလို့လည်း ကတိတွေ အထပထြပပြေးကြတော့ လူခန့လြည်း သူတို့မိန်းမတွေ ကလေးတွကေို သနားတာနဲ့ ကြအေေးပေးလိုကတ်ယလြေ။ တင်ဦးတို့နဲ့ ဇာတလြမ်းပြတသ်ှားပမယေ့ြ ဦးသောင်းငှကတေော့ ကိုယဒြေါသနဲ့ကိုယ် ခလုတတ်ိုကလြဲတာ လကဖြွံရိုးအကသ်ှားလို့ ဆေးကုနရပြေီး ကားမထွကန်ိုငတ်ော့။ ဒါပမယေ့ြ အုံနာဦးပုက ဦးသောင်းငှကေို အပြဈမတငတ်ဲ့အပြင် ဆေးကုသစရိတတ်ှပေါ အားလုံးအကုနခြံရှာတယ်။
” ကားမထွကန်ိုငတ်ာက ကိဈစမရှိဘူး။ ကြှနတ်ော့မြှာ နောကထြပ် ကား ၅ စီးရှိသေးတာပဲ။ အဲ့ဒါတွနေဲ့ အဆငပြှအေောင် လှှဲပေးလိုကလြို့ရတယ်။ ခငဗြွားသာ စိတအြေးလကအြေးနားပြီး ဒဏရြာသကသ်ာအောငကြု ”
တဲ့။ ဒါ့အပြင် ဦးပုက . . .
” ဒီကားက ရပထြားရမယ့အြတူတူ ငါ့တူကြီးမောင်းပြီး မှို့ထဲမှာ အကြောင်းတို ကုနတ်ိုကပြါလား။ ဦးလေးက ငါ့တူကို ဒရိုငဘြာခ ကြည့်ပြေးမယလြေ။ မင်းမှာ ကားလေးလိုငစြငလြည်း ရထားပြီပဲ။ မှို့ထဲမှာက သိပမြစဈပါဘူး။ စဈတော့လည်း ဦးလေးဆီ ဖုနလြှမ်းဆကလြိုကြ။ ဦးလေး ကြည့်ကြကြရြှင်းပေးမယ် ”
ဟု လူခန့ကြို ကမ်းလှမ်းလာတာကြောင့ြ လူခန့လြည်း အလုပအြအားမနလေိုတာနဲ့ ခေါင်းငှိမ့လြိုကတ်ော့တယ်။ ဦးပုက လူခန့ကြို ခငမြငရြင်းစွဲရှိတော့ အခုလို သူပေးတဲ့အလုပကြို လကခြံလိုကတ်ာကို အတောဝြမ်းသာသှားတဲ့ပုံ။ မနကဖြှနမြနကြ ကားစထွကရြမယ့အြကြောင်း . . . မနကကြှရင် လူခန့အြဖို့ စပါယရြာတဈယောကြ သူလှှတပြေးလိုကမြယ့အြကြောင်း စသဖြင့ြ ပြောကြားပြီး ဆိုကကြားငှါးလို့ အိမပြှနသ်ှားတော့တယ်။ မပြနခြင် လူခန့အြနားကပပြှီး ကားနားတဲ့ ရကတ်ဈရကရြကမြှာ သူနတတ်ငဖြို့ ကြကကြောငလြုံးကြောြ နှစ်ကောငလြောကြ ရှယလြုပပြေးဖို့ ပူဆာသှားသေးတယလြေ။
ဦးသောင်းငှကတေော့ . . .
” ကြိုးစားကြ ဒါမင်းအတွကြ အခွင့အြရေးပဲ ”
လို့ ဝမ်းမှောကစြှာနဲ့ လူခန့ကြို အားပေးစကား ပြောကြားလိုကပြါတော့တယ်။
________________________
လူခန့လြည်း ဒရိုငဘြာဖြစ်သှားကော ဦးတိတရြှောငကြ
” ဟား ဟား ဝ အစွမ်းကိုပြရမယ့အြခွိန် ရောကလြာပြီ ”
ဆိုပြီး အစွမ်းစပြပါတော့တယ်။ ဦးတိတရြှောင် ညှှနပြှတဲ့နရောကိုသာသှားလိုကြ လူခန့ကြားက ကုနတ်န်းရတာပဲ။ လူခန့ကြို အလုပပြေးကြတာက များသောအားဖြင့ြ တရုတလြူမွိုးတွရေဲ့ ကုနစြုံဆိုငကြှီးတွေ ။
” တရုတဆြိုငတ်ှဆေိုတော့ ဆိုငစြောင့န်တ် အိမစြောင့န်တတ်ှကလေည်း တရုတန်တတ်ှပေဲပေါ့။ တရုတအြချင်ြးချင်ြးကြတော့ ဝနဲ့ စကားပြောရဆိုရတာ အဆငပြှတယေလြေ။ တရုတလြို နည်းနည်းပါးပါး ရောလိုကန်ှောလိုကပြှီး အကူအညီတောင်းလိုကရြင် မပေးတဲ့နတ် မရှိပါဘူး။ တခွို့ တရုတန်တတ်ှဆေို ဝနဲ့တွေ့ရ စကားပြောရတာကို ပြောန်ကြတေယ်။ တခွို့ နတတ်ှကြတေော့လည်း သူစောင့ရြှောကရြတဲ့ ဆိုငရြှငတ်ှကေ တရုတလြူမွိုးတွသော ဖြစ်နတော တရုတစြကား တဈခွန်းမှ မတတကြှလို့ဆိုပြီး ဝဆီမှာ စိတပြကြလြကပြကြြ ညဉြးညူကြတယ် ”
စသဖြင့ြ ဦးတိတရြှောငကြ ၎င်းင်းင်းရဲ့ လမ်းကြောင်း အဝငအြထွကကြလေးတွကေိုပါ လူခန့ကြို ရှင်းပြနသေေးတာ။ ဦးတိတရြှောငရြဲ့ ပံ့ပိုးမှုနဲ့ လူခန့ြ အလုပကြို လကမြလညန်ိုငတ်ော့ပေ။ လူခန့ြ မှို့ထဲမှာ အကြောင်းတိုဆှဲတာက ဟိုကဝြေးလှှတလြိုကရြတဲ့ အခွားကားတွထကေတ်ောင် ဝငင်ှကေောင်းပြီး ထွကခြှကေိုကန်သေေးတော့ အုံနာဦးပုလည်း ပြောတ်ပြုံးပြုံးနဲ့ မောမြဆုံးနိုငတ်ော့ဘူး။ ဦးပု ပြောန်တောနဲ့အမွှ လူခန့န်ဲ့ စပါယရြာ အောငဘြုအတွကလြည်း လုပအြားခအပြင် ဘောကဆြူးတွကေ တဖြောဖြော။
လူခန့စြိုပြညတ်ော့ ဦးတိတရြှောငအြတွကြ အခေါကကြင် နံရိုးကြှတ် အသားမှှောင်း ဆာတေး သုံးထပသ်ား စသဖြင့ြ ဝကသ်ားနဲ့ပတသ်ကတ်ဲ့ စားဖြယတ်ှကလေည်း တဈနေ့တဈမွိုး မရိုးနိုငအြောင်။ ဒီကြားထဲ လူခန့ကြ ကြကန်ှဈကောငဝြယ် မှှေးကြိုငန်အေောငကြငပြှီး ဦးပုကို နတဆြကဖြို့ သှားပေးလိုကသ်ေးတာကြောင့ြ ဦးပုဟာ လူခန့ကြို ခွီးမှှမ်းလို့မဆုံးနိုငအြောင် ဖြစ်နတေော့တာ။ ဒါ့အပြင် လူခန့ကြ ဆရာဖြစ်သူ ဦးသောင်းငှတေို့ သားဖအတွကကြိုပါ အိမစြရိတထြုတပြေးပြနတ်ော့ ဦးသောင်းငှခငေမြွာ လူခန့ရြဲ့ ကြေးဇူးသိတတမြှုအတွကြ ပီတိမကြရြညတ်ောင် ဝဲရှာတယ်။ ဦးသောင်းငှေ ဒဏရြာရတဲ့အခွိနမြှာ လူခန့ကြ သူတို့သားဖအတွကြ အားကိုးအားထား တဈယောကဖြစ်နတောမို့ ခတ်တာနဲ့လည်း ပိုမိုနီးစပ် ကြှမ်းဝငလြာတော့တာပေါ့။
ဦးသောင်းငှကေ လကမြှာ ကြောကပြတတ်ီးကိုငထြားရတော့ လူခန့ြ ညနေ ကားသိမ်းပြီးတာနဲ့ နောကဖြေးရတွင်ေးက ရကေိုငငလြို့ အိမန်ားက ကြောကစြညထြဲ ဆှဲထည့ရြတယလြေ။ ပြီးတော့မှ ဦးသောင်းငှကေို ခေါလြာပြီး ကြောကပြတတ်ီးကို မထိအောင် ရချိုးပေးရတယ်။ ဦးသောင်းငှကေို ရချိုးပေးပြီးနောကြ လူခန့ကြ ခတ်တာ အလုပကြပြနလြာရင် အဆငသ်င့ခြွိုးဖို့ ရထပေဆြှဲဖြည့ပြေးသေးတယ်။
ရကကြှာလာတော့ ခတ်တာက . . . လူခန့ကြို အားနာတယ်။ နောကဖြေးက လူရှင်းတာပဲ ။ သူပါ ရတွင်ေးမှာ လိုကခြွိုးမယဆြိုတာနဲ့ လူခန့လြည်း ခတ်တာပြနအြလာကိုစောင့ပြှီး ရတွင်ေးမှာ ရအတေူတူ ခွိုးဖြစ်နကြတေော့တယ်။ အဲ့ဒီတော့မှ ခတ်တာဟာ ထငထြားတာထကတ်ောင် ပိုပြီးဆှဲဆောငမြှုရှိတဲ့ မိန်းမတဈယောကဖြစ်ကြောင်းကို လူခန့ြ သိလိုကရြတော့တာပေါ့။
ခတ်တာရချိုးနတေဲ့အခွိနမြှာ လူခန့ကြ ရငငေပြေးရတယလြေ။ ဒီတော့ ရစေိုစို ထဘီရငလြွားအောကကြ ခတ်တာရဲ့ တင်းတင်းရင်းရင်း တဈတဈရဈရဈ ညို ညကည်ကြ ခန်ဓာကိုယကြောကကြှောင်း အလှတွဟော လူခန့ြ မကြည့်လြည်း မှငန်ရတေော့တာ။ ဆပပြှာကုန်းတိုကန်လေို့ အဈထွကန်တေဲ့ သူမရဲ့ရငန်ှဈမှှာ အပေါပျိုင်းတွဆေိုရင် လူခန့ြ မမှငခြငွတ်ဲ့အဆုံး။
လူခန့စြိတတ်ှေ ရိုးတိုးရှတဖြစ်နတောကို ခတ်တာ ရိပမြိလား မရိပမြိလားတော့ မပြောတတ်။ စစခွင်း ရအတေူတူခွိုးကြတဲ့ နှစ်ရကသ်ုံးရကလြောကကြို ထဘီထူထူလေးဝတပြမယေ့ြ နောကပျိုင်းရကတ်ှမှော အိမန်ရင်ေးဝတတ်ဲ့ ထဘီပါးပါးလေးတွကေိုခညွြး ဝတပြှီးရချိုးပြနတ်ော့ သူမရဲ့ သိုဝှကအြပတ်ဲ့ အလှတရားတွေ အားလုံးဟာ လူခန့ြ အမှငအြာရုံမှာ မထငမြရှား ခပရြေးရေး အနအထေားနဲ့ အကုနလြုံး ရင်းနှီးသှားကြတော့တာပေါ့။ လူခန့ရြဲ့ ရငထြဲမှာလည်း ညနကေားသိမ်းပြီး ရချိုးခွိနရြောကတ်ိုင်း နေ့စဉြ ကုလားဘုရားပြဲ လှည့န်တေော့တယ်။ တဈနေ့တော့ ရငငေပြေးနတေဲ့ လူခန့ကြို ခတ်တာက ရချိုးရင်း စကားဆိုလာတယ်။
” မောငလြေးရယ် . . ကိုယ့မြောငန်ှမအရင်းလို သဘောထားလို့ မောငလြေးကို မမ ရငဖြှင့ရြဦးမယ်။ တဈခါတလကြရေင် မမရဲ့ဘဝကို အထီးကနွတ်ယလြို့ မမ ခံစားလာမိတယ်။ မောငလြေးပဲ စဉြးစားကြည့်လြေ . . .။ မောငလြေး အသကြ၂၀ မှာ မမတို့အိမကြို ရောကလြာတာ။ အခု ၂ နှစ်ရှိသှားပြီဆိုတော့ မောငလြေးရဲ့ အသကကြ ၂၂ နှစ်ပေါ့။ မမအသကကြ မောငလြေးရောကစြကတည်းက ၂၅ နှစ်ဖြစ်နပြေီလေ။ အခုဆိုရင် ၂၇ နှစ် ထဲမှာ။ ၂၇ နှစ်ဆိုတာ တကယတ်ော့ မိန်းကလေးတဈယောကအြတွကြ ဘဝလကတ်ှဲဖောြ တဈယောကန်ဲ့ အိမထြောငတ်ဈခုကို တညတ်ညင်ှိမင်ှိမ် တညဆြောကရြမယ့အြခွိန် ရောကန်ပြေီလေ။ ဒါပမယေ့ြ မမမှာ အခုထကထြိ တဈကိုယတ်ည်း ဖြစ်နတေုန်း ”
ခတ်တာရဲ့ ငှီးငှီးညူညူ စကားသံလေးကို ကြားရတော့ လူခန့ကြ
” မခတ်တာမှာ ဘဲမရှိဘူးလား ”
လို့ ခပပြှုံးပြုံးလေး မေးလိုကတ်ယ်။ ထိုအခါ ခတ်တာက . . .
” ငယစြဉကြတော့ ရှိခဲ့ဖူးတာပေါ့ဟယ်။ ဒါပမယေ့ြ ဖူးစာကံဆိုတာကလည်း အခကသ်ား ။ ၂ နှစ် လောကြ တွဲလိုကကြှပြီး မမအသကြ ၂၃ နှစ်လောကမြှာ အကြောင်းကြောင်းကြောင့ြ သူနဲ့ မမ လမ်းခွဲလိုကကြှရတယ်။ ”
လူခန့ကြို ဆှေးဆှေးမှေ့မှေ့လေး ရငဖြှင့ပြှနတေော့တာ။
” အင်းးးပါ အဈမရယ် . . . ဒါမွိုးတွကေ ဖြစ်တတပြါတယ်။ အဈမက ရုပရြညကြော ကိုယလြုံးကိုယပြေါကပြါ လှတဲ့သူပဲ။ တဈနေ့နေ့တော့ အဈမနဲ့ထိုကတ်နမြယ့ြ ဘဝလကတ်ှဲဖောြ တဈယောကန်ဲ့ ဆုံတွေ့ ပေါင်းဆည်းခွင့ြ ရရမှာပါ ”
လူခန့ကြ ခတ်တာရဲ့ အခစွရြေးအကြောင်း ကြားသိရတော့ စိတမြကောင်းဖြစ်သှားပြီး သူမကို အားပေး နှစ်သိမ့လြိုကတ်ော့တာပေါ့။ ထိုအခါ ခတ်တာက
” အဲ့ဒီသူဟာ မောငလြေးလို ရိုးသားကြိုးစားပြီး အားကိုးအားထားပြုထိုကတ်ဲ့ လူတဈယောကြ ဖြစ်ပါစလေို့ မမ ဆုတောင်းနပေါ့မယ် . . . .”
လို့ မချင့်မြရဲသံလေးနဲ့ လူခန့ကြို ပြနပြှောလိုကပြှီး မဟတဟလေး ပြင့ဟြနတေဲ့ သူမရဲ့ နှုဈခမ်းပါးလေးတွကေို လွှာလေးနဲ့ သပလြိုကပြါတော့တယ်။ အဲ့ဒီနောကြ အောကန်ှုတခြမ်း ထူထူအိအိလေးကို သူမရဲ့ အပေါသ်ှားလေးတွနေဲ့ ဖိကိုကလြွှကြ မကြလြုံးရှဲတွနေဲ့ လူခန့ကြို ရီဝစွော စိုကကြှည့န်ပြနေတ်ယ်။ ခတ်တာရဲ့ ငှှို့ငငမြှုအောကြ မလှုပန်ိုင် မရုန်းနိုငအြောင် လူခန့ြ ငှိတွယန်ခွေိနမြှာပဲ သူမက ခန်ဓာကိုယလြေးကို တင်းနအေောငကြော့ရင်း ရငလြွားထားတဲ့ ထဘီပါးလေးကို ဖြညပြှီး ပြငစြည်းလိုကပြှနတ်ော့ သူမကို ယခုပင် ရတွင်ေးဘေးက ခွုံအထဲကို အတင်းဆှဲသှင်းပြီး ကြူးလှနခြစွပြှဲဝငလြိုတဲ့ ဆန်ဒတွေ လူခန့ရြဲ့ စိတသ်န်တာနမြှာ တဖြားဖြား ပေါပြေါကလြာပါလကေော။
လူခန့လြည်း လှိုင်းတံပိုး ဂယကထြနန်တေဲ့ စိတရြိုင်းကို သဝပေင်ှိမသ်ကသ်ှားအောင် သတိတရားနဲ့ အတတန်ိုငဆြုံး ထိန်းသိမ်းပြီး ဆုံးဖြတခြကြတ်ဈခုကို ခလွိုကပြါတော့တယ်။ ” မနကဖြှန် ရချိုးဆင်းရင် မခတ်တာကို ငါ ဖြင့ပြှောတော့မယ်။ သူလကခြံခဲ့ရင် ဦးလေးဆီမှာ ခွင့တ်ောင်းပြီး အမှနဆြုံးလကထြပမြယ် . . .”။
ညဘကြ ဦးတိတရြှောငန်ဲ့ တွေ့ခွိန် လူခန့ကြ သူ့ရဲ့ အကြံအစီကို ပြောပြလိုကတ်ော့ . . . .
” လူ့ဟာ တောတ်ောမြိုကမြဲတဲ့ အတွေးအခေါရြှိသူပဲ။ လူ့ကို ဝ အတနတ်န် သတိပေးတဲ့ကြားက အဲ့ဒီကလေးမကို စိတကြူးရဲသေးတယ်။ တောသ်ေးတာပေါ့။ ဝကို အခွိနမြှီပြောပြလို့။ မဟုတရြင် လူ့ရဲ့ဘဝတော့ သှားပြီ။ ဒီမှာ . . . လူ့ကိုယုံအောင် ဝ သကသ်ပြမေယ်။ မနကဖြှန် သူ့ကို ဖြင့မြပြောနဲ့ဦး။ သဘကခြါ ညအထိစောင့ပြှီး ဖိန်းနှှဲခါကြမှ ဖြင့ပြှောချင်သ်ေးသပဆိုရငလြည်း ဖြင့ပြှောပတေော့ . . .။ ဟုတပြှီလား . . .”
ဦးတိတရြှောငကြ စိုးရိမပြငပြနစြှာဖြင့ြ လူခန့ကြို ပြဈတငတ်ားမှဈတော့တယ်။ ဒါနဲ့ လူခန့လြည်း နောကန်ေ့ ခတ်တာကို ဖြင့ပြှောဖို့ အစီအစဉကြို ဖကြလြိုကပြှီး ဦးတိတရြှောငပြှောသလို ဖိန်းနှှဲခါအထိ ရောကအြောင် စောင့ကြှည့ဖြို့ ဆုံးဖြတလြိုကတ်ော့တာပေါ့။
……………….
” လူ့ ထ ထ . . . ဝ နောကလြိုကခြဲ့ ”
လူခန့ြ အိပမြောကနွရောမှ ဦးတိတရြှောငရြဲ့ အသံကြောင့ြ နိုးလာခဲ့ရတယ်။ ခေါင်းအုံးနားမှာခထွားတဲ့ နာရီကို ကောကကြှည့လြိုကတ်ော့ ည ၁၂ နာရီခွဲနပြေီ။ လူခန့ကြ အိပခြငွမြူးတူးနဲ့
” ဘာလဲ ဦးတိတရြှောငရြယ် . . .။ ဒီမှာ အိပလြို့ ကောင်းတုန်းကို . . .”
လို့ ပြနပြှောလိုကတ်ော့ ဦးတိတရြှောငကြ
” လွှာရှညမြနစမြေးပါနဲ့ လူ့ရယ် . . . ဝ ခေါတ်ဲ့နောကသ်ာ လိုကခြဲ့စမ်းပါ။ ဝ သကသ်ပြမေယဆြိုတဲ့ဟာက ဒီနေ့ညမှ လူ့ကို မှငသ်ာအောင် ပြလို့ရမှာ။ လာ လာ သှားကြမယ် ”
ဆိုပြီး ရှေ့ကနေ ဦးဆောငထြှကသ်ှားပါလကေော။ လူခန့လြည်း ဦးတိတရြှောငပြှောတဲ့ ကိဈစကို အနည်းငယ် စိတဝြငစြားသှားပြီး ၎င်းင်းင်းရဲ့နောကကြနေ လိုကခြဲ့ပါတော့တယ်။ ဦးတိတရြှောငဟြာ သဈပငကြှယတ်ှကနေေ အိမဘြေးဘကကြို ပတသ်ှားပြီး မီးမှိနမြှိနလြင်းနတေဲ့ ပြတင်းပါကတ်ဈခုကို လူခန့ကြို လကည်ှိုးထိုးပြလိုကတ်ယ်။ လူခန့ကြှည့လြိုကတ်ော့ တဈအိမလြုံး တိတဆြိတမြှောငမြဲလွှကြ အဲ့ဒီပြတင်းပေါကကြလေး တဈခုပဲပြင့ပြှီး ဝါဖန့ဖြန့ြ မီးရောငလြေး ခပမြှိနမြှိနလြင်းနတော။
” ဒါ မခတ်တာအခန်းပဲ ”
လူခန့ကြ ဆိုလိုကတ်ော့ ဦးတိတရြှောငကြ ထငမြှငခြကြြ တဈစုံတဈရာ ပြနမြပေးဘဲ
” လာကြ . . .”
ဟုဆိုကာ လူခန့ကြို ထိုပြတင်းပေါကန်ားအထိ ဦးဆောင် ခေါယ်ူခဲ့တော့တယ်။ အဲ့ဒီနောကြ ဦးတိတရြှောငဟြာ ပြတင်းပေါကန်ဲ့ မလှမ်းမကမ်း သဈပငတ်ဈခုကို လူခန့ကြို ညှှနပြှရင်း
” လူ့ ဒီအပငပြေါကြိုတကပြှီး အဲ့ဒီအခန်းထဲကို ကြည့်ကြှည့လြိုကြ။ ဒီနားက မှောငရြိပကြှပြီး သဈပငတ်ှကလေည်း အုပအြုပဆြိုင်းဆိုင်း ဖြစ်နတေော့ လူ့ကို ဘယသ်ူမှ မှငမြှာမဟုတလြို့ စိတခြလွကခြသွာကြည့်ြ။ အဲ့ဒါမှ ခတ်ေတာကို ဖြင့ပြှောမယ့အြရေး လူ့ကို ဘာလို့ ဝ ဒီလောကတ်ောင် တားဆီးနရသေလဲဆိုတာ လူ့သိသှားမှာ . . .”
လူခန့လြည်း ဦးတိတရြှောငရြဲ့ စကားအတိုင်း သဈပငပြေါကြိုတကကြာ အခန်းထဲကို ကြည့်လြိုကတ်ော့ မှငလြိုကရြတဲ့ မှငကြှင်းကြောင့ြ အိပခြငွလြို့ မှေးစင်းနတေဲ့ သူ့ရဲ့မကြလြုံးတွဟော ဇီးကြကလြို ပြူးထွကသ်ှားပြီး ကြကသ်ီးမှှေးညှင်းတွပေါ ထောငထြကုနပြါတော့တယ်။ မီးရောငကြ မှိနပြှပြဆိုပမယေ့ြ အခန်းထဲကို မှငရြဖို့တော့ လုံလောကန်တယ်ေ။ ကုတငပြေါမြှာ မခတ်တာနဲ့ အမွိုးသားတဈယောကတ်ို့ အဝတမြပါ ကိုယလြုံးတီးများဖြင့ြ။ အမွိုးသားက ပကလြကလြှနထြားလို့ မခတ်တာက ၎င်းင်းင်းအပေါမြှာ ခွထိုငလြွှကြ ပြတင်းပေါကကြို ကြောခိုင်းပြီး ခပမြှနမြှန် လှုပရြှားနတော။ နောကကြို ဖားလွားကနွတေဲ့ ဆံနှယရြှညရြှညတ်ှကြေောင့ြ သူမရဲ့ ခန်ဓာကိုယကြိုတော့ လူခန့ြ သချောမမှငရြသေး။
အခွိနတ်ောကြှာအောင် ထိုမှငကြှင်းကို လူခန့ြ ငေးမောကြည့်န်မေိဆဲမှာ အမွိုးသားက မခတ်တာကို အောကသ်ို့တွန်းခလွိုကပြှီး ၎င်းင်းင်းနဲ့ အပေါအြောကပြှောင်းပြန် နရောချင်ြးလဲလှယလြိုကကြာ ခပပြှင်းပြင်း ခပသ်ှကသ်ှကြ လှုပရြှားလိုကပြှနတ်ယ်။ လူခန့လြည်း တဏှာမီးလောငမြှိုကန်ကြတေဲ့ လူနှစ်ယောကရြဲ့ အခစွဇြာတလြမ်းကို ဆကမြကြည့်ခြငွတ်ော့တာနဲ့ပဲ သဈပငပြေါကြနေ ပြနဆြင်းခဲ့တော့တာပေါ့။ မခတ်တာရဲ့ အသံစူးစူးလေးတွကတေော့ ဖြင့ထြားတဲ့ ပြတင်းပေါကကြနေ အိမပြှငကြို တဈခွ ကတ်ဈခကြြ ပြန့လြှင့လြို့လာဆဲ။ ရငထြဲမှာ ဝမ်းနည်းသလိုလို ယူကြုံးမရသလိုလို မခံခွိမခံသာ ဖြစ်သလိုလို အဓိပျပါယဖြောမြရတဲ့ ခံစားခကြပြေါင်းများစွာနဲ့ ခေါင်းငိုကစြိုကခြလွှကြ မိမိရဲ့အိမလြဆေီကို လူခန့ြ ပြနခြဲ့တော့တယ်။ ဦးတိတရြှောငကြတော့ လူခန့ရြဲ့ နောကကြနေ စကားတွေ အဆကမြပြတပြှောပြီး လိုကလြာတော့တာ။
” ဒီလို လူ့ရဲ့ ။ အဲ့ဒီကောငလြေးနဲ့ ခတ်တာနဲ့ ဖြစ်နကြတော သုံးနှစ်လောကရြှိပြီ။ လူ့ ဒီကို မရောကခြင် ကတည်းကပဲ။ အခုလိုပဲ ကောငလြေးက လေးငါးရကြ တဈခါလောကြ ညဘကတ်ှမှော ခတ်တာကို ခိုးပြီးလာတွေ့နေ့ကြ ။ ဦးသောင်းငှကလေည်း ကားထွကရြတာဆိုတော့ သမီးကို လှှတထြားသလိုဖြစ်ပြီး အခုလို လှနလြှနကြွူးကြူး အဆင့တ်ှေ ရောကကြုနကြှတာပေါ့။ ဒီကိဈစကို ဝက သိလို့ လူ့ကို တားနတောလေ။ တခါတည်း ပေါတ်ငကြှီး ပြောလိုကဖြို့ကြတော့လည်း ကလေးမလေးရဲ့ သိကျခာက ရှိသေးတယ်။ အခုတောင် လူ့က သူ့ရဲ့ မာယာကြနယ်ကထြဲမှာ ကဆွုံးပြီး ခစွကြှောင်းကြိုကကြှောင်း ဖြင့ပြှောမယခြညွြး တကဲကဲလုပန်လေို့ ဝက လူ့သဘောပေါကသ်ှားအောင် ခေါပြှရတာ။ ”
” ဟုတပြါပြီ ဦးတိတရြှောငရြယ်။ ကြေးဇူးလည်း အများကြီးတငပြါတယ်။ ဒါနဲ့ ကြုပ် နားမလညတ်ာက မခတ်တာဟာ သူ့မှာ ခစွသ်ူရှိနပေါရဲ့နဲ့ ဘာလို့ ကြုပကြို အထာတွေ ပေးနရတောလဲ ဆိုတာကိုပဲ ”
လူခန့ကြ မကြမခေမွြးဟနန်ဲ့ မေးမှန်းလိုကတ်ော့
” ဒါက ဒီလိုရှိတယ် လူ့ရဲ့ ။ အခု ခတ်တာနဲ့ဖြစ်နတေဲ့ ကောငလြေးက အတောခြမွြးသာတဲ့ အသိုင်းအဝိုင်းထဲကပဲ။ ပြီးတော့ သူ့ရဲ့ မိဘတွကေိုလည်း ခတ်တာနဲ့ ခစွကြှိုကန်ကြကြေောင်း ဖြင့ပြှောဝံ့ဟန် မပေါဘြူး။ ဒါပမယေ့ြ လူငယသ်ဘာဝ ဆကဆြံပေါင်းသင်းလာခဲ့ကြတာ အခုဆိုရင် ခတ်တာကလည်း အသကကြ ၂၇ . .၂၈ ဖြစ်လာတော့ ကောငလြေးကို လကထြပစြချင်ေန်ပြေီ။ ကောငလြေးကလည်း အိမကြို မပြောရဲဆိုတော့ သူတို့နှစ်ယောကရြဲ့ ခစွဇြာတလြမ်းက ဇာတမြှောကြီးဖြစ်နပြေီး ကောငလြေးအပေါမြှာထားတဲ့ ခတ်တာရဲ့ ယုံကြညခြကြကြလည်း တဖြေးဖြေး လွော့ရဲလာတော့တာပေါ့။ အဲ့ဒီအခွိနမြှာ လူ့က ရုပကြလေး သန့သ်န့ပြှန့ပြှန့န်ဲ့ အလုပကြလည်းကြိုးစား လိမျမာယဉကြွေးပြီး ဝငင်ှကလေည်း ကောင်းဆိုတော့ ခတ်တာအနနေဲ့ လူ့ကိုလည်း စိတကြစားမိမှာ အမှနပြဲ။ တကယလြို့ အကြောင်းကြောင်းကြောင့ြ ဟိုကောငလြေးနဲ့ မယူဖြစ်ခဲ့ကြရင် အသကမြငယတ်ော့တဲ့ သူမအတွကြ ရှှလကေတ်ှဲဖို့ အဆငသ်င့ဖြစ်နမယေ့ြ အသင့တ်ောဆြုံး အရံခစွသ်ူ တဈယောကအြနနေဲ့ လူ့ကို ပုံဖောတ်ော့တာ။ ”
” အိုးးး ကြောကစြရာပါလား ဦးတိတရြှောငရြယ်. . .။ မခတ်တာရဲ့ အတ်တက ကြီးမားလှခညွြးလား ”
” သူ့ကို အပြဈမတငန်ဲ့ ကောငလြေး ။ ဒါက ရုပရြညန်ဲ့ ကိုယလြုံးကိုယပြေါကြ တင့တ်ောင့တ်င့တ်ယ် ရှိကြတဲ့ မိန်းကလေးတိုင်း အဲ့ဒီလိုပဲ လုပတ်တကြှတယ်။ သူတို့ရှေးရဖို့ ခွှိုကမြွားလလေေ သူတို့အတွကြ ကောင်းလလေေ မဟုတလြား။ အဲ့ဒီတော့ သူတို့နားမှာရှိတဲ့သူတိုင်းကို အထားပေးသလိုလို အခွင့အြရေး ပေးသလိုလိုနဲ့ အီတီတီ လုပထြားရတာပေါ့။ အခုလည်း ခတ်တာက လူ့ကို အရံခစွသ်ူအနနေဲ့ ထားမယလြို့သာ ဝက ပြောရတာ။ တကယတ်မ်း ရှေးခယွတ်ဲ့အခွိနကြှ သူ့ရဲ့ တကယ့ခြစွသ်ူ သူဌေးသားလေးကို မရှေးတော့ဘဲ လူကိုရှေးချင်ရြငလြည်း ရှေးမှာပေါ့ ”
” တောပြါ. . . ဦးတိတရြှောငရြယ်။ သူများနဲ့ ပေါင်းပြီးသား မိန်းမတဈယောကကြိုတော့ ကြုပ် မယူချင်ပြါဘူး။ ”
” အေးလေ. . . ဒ့ါကြောင့ြ ဝက လူ့ကို ပြောသားပဲ။ လူ့သာ အေးဆေးနပေါ။ အခွိနတ်နရြင် ဖြစ်သင့တ်ာတွေ သူ့ဘာသာသူ အားလုံးဖြစ်သှားလိမ့မြယ်။ ”
လူခန့န်ဲ့ ဦးတိတရြှောင် လမ်းလွှောကရြင်း စကားပြောခဲ့ကြရာမှ လူခန့ရြဲ့ တဲလေးထဲကိုရောကတ်ော့ ကြပပြဈပေါမြှာ နှစ်ဦးသား ထိုငခြလွိုကကြှတယ်။ အဲ့ဒီနောကြ လူခန့ကြ စကားဆကပြှနတ်ယ်။
” ကြှနတ်ောအြတွကကြ သူ့ဘာသာသူ အားလုံးဖြစ်သှားမှာက ဟုတပြါပြီ။ မခတ်တာအတွကကြတော့ အခုလိုကြီး နနတေော မကောင်းဘူး ”
” ဟုတတ်ယ် လူ့ရဲ့ ။ ကြာရင် လူ့အတွကပြါ အန်တရာယရြှိနိုငတ်ယ်။ တကယလြို့ သူတို့တွေ တဈခုခု ခွှတခြွောသ်ှားလို့ ခတ်တာမှာ မဖုံးနိုငမြဖိနိုင် ဖြစ်လာရင် ဦးသောင်းငှကေ လူ့ကိုပဲထငမြှာ။ အဲ့ဒီအခွိနမြှာမှ ခတ်တာကော သူ့ကောငလြေးကပါ မိဘတွကေို ဖြင့ပြှောဖို့ သတ်တိမရှိကြရင် သချောပြီပဲ. . .။ လူ့တော့ လှည်းကြိုးထမ်းရပြီ ”
” အမလေးး လှည်းကြိုးထမ်းရလို့တော့ မဖြစ်ဘူး။ ကြုပတ်ို့ ဘာလုပကြှမလဲ . . . ကြံစမ်းပါဦး ဦးတိတရြှောငရြယ် . . .”
လူခန့ကြ စိုးရိမတ်ကြီး ပြောလိုကရြာ ဦးတိတရြှောငကြ သူ့ရဲ့မှေးနတေဲ့ မကြလြုံးပေါကမြွားကို မှေးသထကြ ပိုမှေးသှားအောင် သသခွေောခွာ စဉြးစားဟနပြှုလွှကြ . . .
” အင်းး . . . နည်းလမ်းကတော့ တဈခုပဲရှိတယ်။ အဲ့ဒါကတော့ သူတို့ရဲ့ မပြင့မြလင်းဖြစ်နတေဲ့ အခစွဇြာတလြမ်းကို ပြင့ပြှင့လြင်းလင်း ဖြစ်သှားအောင် လုပပြေးလိုကဖြို့ပဲ ”
ဟု လသေံခပလြေးလေးနဲ့ ပြောကြားလိုကပြါတော့တယ်။
——————————————–
အခုညလည်း သူ လာမယတ်ဲ့။ ခတ်တာလေ သူ့ကို လကထြပကြှဖို့ ပြောရတာလည်း အာပေါကတ်ော့မယ်။ သူကတော့ အေးတိအေးစကြ။ လူကြီးတွကေို ပြောရမှာ ကြောကသ်လိုလို ရှံ့သလိုလို လုပန်တယ်ေ။ ခတ်တာအနနေဲ့ သူ့အခစွကြို မယုံမရဲ ဖြစ်လာတော့တာပေါ့။ အိမမြှာရောကန်တေဲ့ လူခန့ဆြိုတဲ့ ခွာတိတလြေးကလည်း ခတ်တာအပေါမြှာ တိမ်းညှှတခြငွသ်လိုလို။ ကောငလြေးက ရိုးသားကြိုးသားပြီး ရုပလြေးကလည်း အလန်းလေး။ အဲ့ဒီတော့ ခတ်တာလည်း ဒီကောငလြေးကို အီထားရတော့တာ။ တကယလြို့များ ဒီလိုအခွအနေရေောကပြှီးမှ ကိုကြောသ်ူရနဲ့ ပေါင်းစည်းခွင့ြ မကြုံခဲ့ကြရင် ခတ်တာအတွကြ သူကလေးက အသင့ရြှိနမယ်ေ မဟုတပြါလား။
ဒါပမယေ့ြ အခစွဆြိုတာကလည်း ခကသ်ား။ ဒီလောကြ မသချောမရရောတဲ့ ဘဝမှာ ခတ်တာကို ကြောသ်ူရကို ဘာကြောင့ြ စွဲလမ်းနရလေည်းဆိုတာ မိမိဘာသာမိမိ နားမလညန်ိုင်။ သူ့ရဲ့အထိအတွေ့ သူ့ရဲ့ ယုယကြငန်ာမှုတွကေို ခတ်တာ အခွိနပြှည့ြ လိုချင်တ်မ်းတမိနဆေဲ။ ဒါကြောင့လြည်း သူတောင်းဆိုလာတဲ့ အခွင့အြရေး မှနသ်မွှကို ခတ်တာ မငှင်းပယပြဲ ခေါင်းငှိမ့မြိခဲ့တာပေါ့။ အရင် ဖဖေေ ကားထွကရြတုန်းကလည်း ကားထွကတ်ုန်းမို့လို့။ အခု လကအြရိုးအကသ်ှားလို့ ညဘကတ်ှေ ဆေးသောကပြှီး အိပရြပြနတ်ော့လည်း ဖဖနေေိုးလာမှာ ပူစရာမလိုတာကြောင့ြ ခတ်တာတို့နှစ်ယောကြ စိတထြငတ်ိုင်း လှတလြပခြှင့ရြခဲ့ကြတယ်။
ဒါပမယေ့ြ သူနဲ့တွေ့တိုင်း ခတ်တာအနနေဲ့ ပြောရြှှငလြှိုကမြောရတာက တဈဖကြ…. မသချောမရရောတဲ့ အနာဂတကြိုတွေးရင်း ရငမြောရတာက တဈဖကြ . . . ခတ်တာ စဉြးစားခန်းဝငရြင်း ဝိုငသ်ား ရငဘြတန်ှိပစြေ့တပ် အင်ျကြီလေးအောကကြနေ အတွင်းခံအင်ျကြီလေးကို နှိုကခြွှတလြို့ အဝတတ်န်းပေါကြို လှမ်းတငလြိုကတ်ယ်။ ခေါင်းက ခေါင်းစည်းကြိုးလေးကိုလည်း ဖြခလွေိုကပြှီး ဆံနှယရြှညရြှညတ်ို့ကို သဘာဝအတိုင်း ဖားလွှားခွ ထားလိုကတ်ော့တယ်။ အဲ့ဒီနောကြ . . .
” အင်းးး သူလာရင် အဆငသ်င့ဖြစ်အောင် ပြတင်းပေါကတ်ံခါး ဖြင့ထြားလိုကြဦးမှပါလေ . . .”
လို့ တဈကိုယတ်ည်း ရရှတေကြာ ပြတင်းတံခါးဆီကို သှားလိုကတ်ယ်။ ပြတင်းပေါကဘြကမြှာ ခွံဝင်းကကယွပြှီး လူသှားလူလာနည်းတဲ့အပြင် သဈပငတ်ှေ အုပဆြိုင်းနတေော့ ခတ်တာအခန်းကို တောရြုံမမှငန်ိုငဘြူး။ ဒါကြောင့ြ သူလာရင် အဲ့ဒီ ပြတင်းပေါကကြပဲ ကြောဝြငန်ကြေ။
ခတ်တာ တံခါးခကြကြိုဖြုတ် တံခါးနှစ်ခပြကြို တွန်းဖြင့လြိုကပြှီး သူများ ပေါလြာလမလေားလို့ ဟိုဟိုဒီဒီ မကြစြိကစားလိုကတ်ဲ့အခွိနမြှာပဲ သူက ပြတင်းပေါကအြောကကြနေ ဘှားနဲပေါလြာတော့တာ။ ခတ်တာလည်း အတောလြန့သ်ှားတာမို့ ရငဘြတကြလေးကို လကန်ှဈဖကန်ဲ့ဖိရင်း ပါးစပလြေးဟလို့ ကြောငကြှည့န်တေုန်း သူက ပြတင်းပေါကကြ ကြောဝြငလြာပြီး ခတ်တာကို ဆှဲဖကလြို့ အနမ်းမိုးတွခွှပေေါတော့တယ်။
” အို . . . ကို့ . . .”
အာမဋေိတသ်ံလေး တဈခွန်းကလှဲပြီး ခတ်တာ ဘာစကားမှ ပြောခွင့မြရလိုကတ်ော့။ ခဏအကြာမှာ ခတ်တာကို သူက အိပယ်ာထကကြို တွန်းလှဲလိုကတ်ယလြေ။ သတိထားမိလိုကတ်ော့ ခတ်တာရဲ့ အင်ျကြီရငဘြတကြ နှိပစြေ့ကြယသ်ီးတွေ အားလုံးပြုတထြှကပြှီး ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်လို့နပြေီ။ သူက ခတ်တာကို တဈခကြမြိုးကြည့်လြိုကပြှီး ခတ်တာရဲ့ ခန်ဓာကိုယလြေးပေါကြို ဖိကပလြာပါတော့တယ်။ သူ့ရဲ့ လကကြတော့ ခတ်တာရဲ့ ခါးက လုံခညွစြလေးဆီမှာ . . . .”
” ဘုန်းးးး . . .”
ခပကြယွကြယွြ ကြားလိုကရြတဲ့ အသံကြောင့ြ အခန်းအတွင်းက အသကရြှူသံပြင်းပြင်းကော လှုပရြှားငှီးတွားသံတွပေါ တခဏတာ ရပတ်န့သ်ှားတော့တယ်။ ကိုကြောသ်ူရက ခတ်တာရဲ့ ကိုယပြေါမြှာ အုပမြိုးထားရာမှ ခေါင်းထောငပြှီး ပြတင်းပေါကဘြကကြို လညပြှနလြှည့ကြှည့ရြင်း
” ဘာသံလဲ ဟ ”
တဲ့။ ခတ်တာလည်း ကိုကြောသ်ူရအောကမြှာ ပကလြကကြလေး ဖြစ်နရောက ခေါင်းအုံးအထကကြို ခေါင်းကြှပြီး စူးစမ်းကြည့်လြိုကတ်ော့ ခုဏက ဖြင့ထြားခဲ့တဲ့ ပြတင်းပေါကတ်ံခါးက တင်းတင်းစေ့လွှကြ။
” လတေိုကလြို့ ပြတင်းပေါကတ်ံခါး ပိတသ်ှားတာပါ ကိုရဲ့ . . . .”
” ဟာ . . ခစွရြတာ အရှိနကြောင်းနခေါမှကြာ . . . ဒီ တံခါးနဲ့တော့ ”
” ဟားး ဟားး ခစ် ခစ် ခစ် လူဆိုးကြီး အကဲကြီး သနားပါတယ် ”
” အ မယ် . . . လူကို လှောငန်တယေပြေါ့. . . လာခဲ့ . . . အကြောင်းသိမယ် ”
” အ . . . .အို. . . ကို့ . . .ဖြေး ဖြေး . . .”
သငပြှင်းရှိုကသ်ံတွေ လှုပရြှားသံတွေ ပြနလြည် ပေါထြှကလြာသလို ခတ်တာရဲ့ အသံစူးစူးလေးတွလည်ေး ယခငကြထကကြို ကယွကြယွလြောငလြောငလြေး ပေါထြှကလြို့ လာပါတော့တယ်။ အိပယ်ာထကမြှာ နာရီဝကလြောကြ တဈယောကန်ဲ့တဈယောကြ ဖကထြားကြရင်း စကားပြောဖြစ်လိုကတ်ာ . . . ခတ်တာအတွကြ မကြရြညလြညမြိလောကအြောင် ဝမ်းသာရတဲ့ စကားတဈခွန်း သူ့ဆီက ကြားလိုကရြတယလြေ။ မနကဖြှန် သူ့မိဘတွကေို ဖြင့ပြှောပြီး ခတ်တာကို အမှနဆြုံး လာတောင်းမယတ်ဲ့။ ခတ်တာလည်း ဝမ်းသာလှန်းလို့ ဘာပြောလို့ ပြောရမှန်းတောင် မသိတော့ပါဘူး။ သူ့ကိုလည်း အရမ်းခစွမြိသှားတော့တာပေါ့။ အဲ့ဒီနောကသ်ူက
” အခွိနမြရှိတော့ဘူး။ ခတ်တာ ကိုပြနတ်ော့မယန်ောြ ”
ဆိုပြီး အဝတအြစားတွေ ကောကဝြတန်တေော့တာ။ ခတ်တာကတော့ မှတန်ိုးတဲ့အကြည့်တ်ှနေဲ့ ရီဝစွော သူ့ကိုကြည့်န်မေိဆဲ။ သူ အဝတအြစားတွေ အားလုံးဝတပြှီးမှ ခတ်တာလည်း သတိဝငလြာပြီး ကုတငဘြေးမှာကနွတေဲ့ လုံခညွလြေးကို ကောကစြှပလြို့ ရငလြွားလိုကရြင်း တံခါးပြနဖြှင့ပြေးဖို့အတွကြ ပြတင်းပေါကဆြီကို လွှောကခြဲ့တော့တယ်။
ခတ်တာ ပြတင်းတံခါးကို အားကုနဖြှင့ကြှည့သ်ေးတယ်။ တင်းကြပပြှီး ဖြင့လြို့မရ။ သူလည်း ကြိုးစားကြည့်ပြှနတ်ယ်။ သို့သောြ အခွီးအနှီး။ ထို့ကြောင့ြ ခတ်တာလည်း
” တံခါးက လဆေောင့တ်ိုကလြိုကလြို့ တဈခုခုနဲ့ညပပြှီး ကြပသ်ှားပြီထငတ်ယ်။ ဖဖေေ့ ဆေးတွထေဲမှာ အိပဆြေးတွပေါတော့ ဖဖလေည်ေး နိုးမှာမဟုတပြါဘူး။ ပြီးတော့ ခတ်တာအခန်းနဲ့ အိမရြှေ့ပေါကန်ဲ့ကလည်း သိပမြှမလှမ်းတာ။ ခတ်တာ ကို့ကို ရှေ့ပေါကကြပဲ လိုကပျို့လိုကတ်ော့မယ် ”
ဟု ပြောလွှကြ ကြောသ်ူရကို သူမရဲ့ အခန်းထဲကနေ အိမရြှေ့တံခါးဆီသို့ ဦးဆောငခြေါယ်ူခဲ့တော့တယ်။ ညဘကအြခွိနလြည်းဖြစ်နေ ဖဖလေည်ေး မနိုးတာ သချောနတောကြောင့ြ အင်ျကြီတွဘောတွေ ထပဝြတမြနတေော့ဘဲ ပြီးပြီးရော သဘောနဲ့ အဝတတ်န်းပေါကြ တံဘကတ်ဈထညကြို လှမ်းယူလို့ သူမရဲ့ ကိုယခြန်ဓာအပေါပျိုင်းကို ခွုံလိုကတ်ော့တာပေါ့။ ခတ်တာနဲ့ ကြောသ်ူရတို့စုံတွဲ တတန်ိုငသ်မွှ အသံလုံအောင် အခန်းထဲက ထွကခြဲ့ကြပြီး အိမရြှေ့ခန်းသို့အရောကြ . . . ဝင်းခနဲ မီးများလင်းထိနသ်ှားပြီး ထိုငခြုံပေါမြှာထိုငန်တေဲ့ ဖခငဖြစ်သူ ဦးသောင်းငှကေို တွေ့လိုကရြပါတော့တယ်။ မီးခလုတထြားတဲ့ တိုငန်ရောမှာကတော့ လူခန့ပြေါ့။
” ဟင် . .ဖေ ဖေ . . . မောင် မောင် လေး . . .”
ခတ်တာ သိပကြံကောင်းတယ်။ တကယတ်မ်း ဦးသောင်းငှေ စကားပြောကြည့်တ်ော့ ကြောသ်ူရရဲ့ မိဘတွကေ သဘောထားကြီးတဲ့ အထဲက။ သားလေးတဈယောကတ်ည်းမို့ ကြောသ်ူရကိုလည်း သိပခြစွကြှတယ်။ ကြောသ်ူရကသာ အစိုးရိမလြှနပြှီး သူ့မိဘတွကေို ခတ်တာနဲ့ သူနဲ့အကြောင်း မပြောရဲတာ။ အခုလိုတွေ ဖြစ်ပြီးသှားမှတော့ အားလုံး ဘာမှမတတန်ိုငတ်ော့ဘူးလေ။ သူတို့ကတောင် ကြောသ်ူရအတွကြ ဦးသောင်းငှကေို တောင်းပနန်ကြသေေးတယ်။ ပြီးတော့ ခတ်တာကိုလည်း ဗိုင်းကောင်းကြောကဖြိလေး မိန်းမပီသပြီး ရိုးရိုးသားသားလေးဆိုပြီး နှစ်လိုကြတယ်။
မိဘတွေ သားရေးသမီးရေး ပြောဆိုနကြတေဲ့အခွိန် ခတ်တာတို့စုံတွဲကတော့ အိမဘြေးက သရကပြငအြောကြ ကြပပြဈမှာ တွတထြိုးနကြလေရေဲ့ ။ လူခန့ကြ အိမရြှေ့ပေါကဝြ ပုဏျဏကြယန်ားရပလြို့ လူကြီးတွေ တိုငပြငဆြှေးနှနတေောကို နားထောငန်တေုန်း ဦးတိတရြှောင် ပေါလြာပြီး
” ကောငလြေးရဲ့ မိဘတွကေ ကလေးမကို ဗိုင်းကောင်းကြောဖြိလေးဆိုပြီး သိပကြို သဘောကြနလရေေဲ့ ။ သူဘယလြို ဗိုင်းကောင်းကြောကဖြိ ဖြစ်နတယေဆြိုတာ လူ့လည်း သိတာပဲ ဟား ဟား ”
ဟု လှောငပြှောငတ်ော့တယ်။
” အို . . . ဦးတိတရြှောငကြလည်း သူများသားသမီးကို . . . .။ ဒီမှာ လူကြီးတွေ စကားပြောနတေုန်းကို ပေါကကြရတွေ လာပြောမနနေဲ့။ သှား. . သှား . . ညကြ အခေါကကြင် ဝယကြွှေးမယ် ”
လူခန့လြည်း လသေံတိုးတိုးနဲ့ ဦးတိတရြှောငကြို ကြိတပြှီး မောင်းထုတလြိုကတ်ော့ ၎င်းင်းင်းက မကြလြုံးပေါကကြလေးတွေ ပိတအြောင် ပြုံးဖြဲဖြဲလုပပြှီး
” ဟဲ ဟဲ ဟဲ ဝ တို့ ပို့ပေးလိုကတ်ာ အားလုံး အဆငပြှသှေားတော့ ပြောလြို့ပါ။ ဝ သဘောပေါကပြါတယ်။ အခစွလြေ. . အခစွြ . . ။ အခစွန်ဲ့တွေ့ရင် ဗိုင်းကောင်းကြောကဖြိတွဘောတွေ လာလုပမြနနေဲ့ . . . ဖိချင်တ်ာနဲ့ဖိ . . .။ နောကဆြုံးတော့ ဖိထားသမွှ အကုနလြနထြှကပြှီး ရှိတာတွအကေုနပြေါသ်ှားကြရတာပဲ . . .”
” ခငဗြွားကတော့ လုပပြှီ။ ပြောလကေဲလပေဲ။ ဒါနဲ့ ပြတင်းပေါကတ်ံခါးကို ခငဗြွားပိတထြားတာ တောတ်ောကြို တင်းတာပဲ။ ဟိုက နှစ်ယောကအြားနဲ့ တွန်းဖြင့ကြှတာတောင် တုတတ်ုတမြလှုပဘြူး ”
လူခန့ကြ စကားလမ်းကြောင်း လှှဲပေးလိုကတ်ော့ ဦးတိတရြှောငလြည်း အမှှေးခွခွလေေေး တဈပငသ်ာရှိတဲ့ မေးစေ့ကို ပြတရြင်း
” ဒါက ဝ ရဲ့ တနခြိုးလေ . . .”
လို့ ဂုဏယ်ူစွာ ပြနပြှောလိုကပြါတော့တယ်။
——————————————
ကြောသ်ူရရဲ့ ဖခငကြ ညှှနမြှူးအငှိမ်းစား။ အဘိုးကြီး အဖြားကြီးက ငှထေုပပျိုကပြှီး ဘာလုပလြို့ ဘာကိုငရြမှန်း မသိဖြစ်နရောမှ သားဖြစ်တဲ့ ကြောသ်ူရနဲ့ ခတ်တာတို့ လကထြပလြည်းပြီးကော ခွှေးမအားကိုးနဲ့ ဖုန်းတွေ နာရီတွေ ရောင်းတဲ့ဆိုငကြှီးတဈဆိုငကြို မှို့မဈေးကြီးနားမှာ ဖြင့ခြလွိုကတ်ော့တာ။ ဘိုးတောကြ သူ့ရဲ့အရာရှိ သကတ်မ်းတလွှောကြ စုဆောင်းထားခဲ့တာတွကလေည်းရှိ . . . ဘှားတောဘြကကြလည်း လယတ်ှယောတွအပြေင် မှို့လယလြမ်းမပေါမြှာတင် တိုကသ်ုံးလုံးလောကြ အမှရထေားသေး။ ဒါတောင် တကျကသိုလကြွောင်းဘကမြှာ အမွိုးသမီး အဆောငင်ှားထားတဲ့ သုံးထပအြဆောငကြှီး နှစ်ဆောငကြနွသ်ေးတယ်။ ခတ်တာတို့လငမြယား နဖေို့ကိုလည်း ဆိုငဖြှင့ထြားတဲ့ တိုကန်ဲ့ မလှမ်းမကမ်း အကြာအဝေးမှာရှိတဲ့ တိုကတ်ဈလုံး ပေးထားတယလြေ။ အဘိုးကြီး အဖြားကြီးက
” သားတို့ သမီးတို့ပဲ စိတကြှိုကြဦးစီးပြီးလုပ်။ ဒယဒြီနဲ့ မာမီက အသကတ်ှရလောတော့ တရားဘာဝနာဘကကြို ဦးစားပေးလုပရြတော့မှာ ”
ဆိုပြီး ဆိုငကြိုလည်း ခတ်တာတို့ လငမြယားနှစ်ယောကကြို စိတကြှိုကြ ဦးစီးလုပဆြောငစြတေော့တာ။ သူတို့နှစ်ယောကကြတော့ တရားစခန်းတွေ ဝငလြိုကြ တရားပြဲတွသှေားလိုကပြဲ ပတလြုပန်လရေေဲ့ ။ နောကပျိုင်းတော့ အမှရထေားတဲ့ လယယ်ာ စာရင်းတွကေော အဆောငစြာရင်းတွပေါ ခတ်တာတို့ဆီကို ရောကလြာပါကော။
ဖခင်ဦးသောင်းငှရေဲ့ လကကြဒဏရြာကလည်း ပြနကြောင်းလာပမယေ့ြ ဒဏဖြစ်ပြီး အကင်းမသတောကြောင့ြ ခတ်တာက ကားမောင်းဖို့ သိပစြိတမြခတွော့ဘူး။ ဒါနဲ့ သူမတို့အိမမြှာပဲ ခေါထြားလိုကတ်ော့တယ်။ ကြောသ်ူရကလည်း ဦးသောင်းငှလောနတောကို ကြညကြှညဖြှူဖြူပါပဲ။ တဈခါတလေ ယောကျခမနဲ့ သမကန်ှဈယောကပြေါင်းပြီး တီဗီက ဘောပြဲတွဘောတွတေောင် အတူတူ ကြည့်လြိုကကြှသေး။ ဦးသောင်းငှကေ အလုပမြရှိရင် မနတတေဘြူးလို့ ဆိုတာနဲ့ ခတ်တာက ဆိုငမြှာ ဝနထြမ်းတွကေို ကြီးကြပခြိုင်းထားရတယလြေ။
ဦးသောင်းငှတေို့ သားအဖ ပြောင်းသှားကတည်းက တဈခွံလုံး တဈအိမလြုံးမှာ လူခန့ြ တဈယောကတ်ည်း ကနွရြဈခဲ့တော့တာပေါ့။ ဒါနဲ့လူခန့လြည်း စပါယရြာအောငဘြုကို အဖောခြေါထြားပြီး တဲလေးကိုပိတလြို့ နှစ်ယောကသ်ား အိမမြကြီးပေါမြှာ တကန်ကြတေော့တယ်။
ကားကလည်း မှို့ထဲပတဆြှဲတာကိုတင် ဖြစ်လိုကတ်ဲ့အလုပ်။ စကလြည်း ထွထွထေေူးထူး ဘာမှမဖောကဘြူး။ ဦးပုကတော့ အမြဲတမ်းပြုံးလို့ပြောလြို့။
” ဦးသောင်းငှကေ ကားလုံးဝနားသှားပြီဆိုတော့ ဒီကားကို မင်းမောင်းလိုကတ်ော့။ မင်း ဒရိုငဘြာအစဈ ဖြစ်သှားပြီ။ ဒါပမယေ့ြ အခွားကားတွလေို ဟိုကဝြေးမဆှဲနဲ့ကြာ။ မင်းက မှို့ထဲပတဆြှဲတာနဲ့ အကြိုးပေးတော့ မှို့ထဲမှာပဲ ပတဆြှဲ။ ကားနာလည်း သကသ်ာတာပေါ့ ”
ဆိုပြီး ဦးပုက လူခန့ကြို ရာထူးတိုးပေးလိုကတ်ယ်။ ပြီးတော့မှ . . .
” ကားနားတဲ့အခွိန် နတဆြကဖြို့ ကြကကြောငလြုံးပေါင်း နှစ်ပေါင်းလောကြ လုပပြေးပါဦး ”
လို့ ပြုံးဖြဲဖြဲ မကြန်ှာပေးနဲ့ မကြန်ှာခွို သှေးပြောကြားပြီး ဆိုကကြားငှား ပြနသ်ှားတော့တယ်။
ခွံကော အိမကြော ကားပါ လူခန့လြကထြဲရောကလြာတော့ လှတလြှတလြပလြပ် ဝကသ်ားစားလို့ ရသှားကြတော့တာပေါ့။ အောငဘြုကလည်း ဝကသ်ားအရမ်းကြိုကတ်ယ်။ သူကတော့ ကားမှာ ဦးတိတရြှောငရြှိနတောတွေ မရှိတာတွေ ခေါင်းထဲမထည့ဘြူး။ ဝကသ်ားဒုတထြိုး အခေါကကြင် စသဖြင့ြ တရုတစြာတွေ နတေိုင်းစားနရတောကိုပဲ သဘောကနွလရေေဲ့ ။
” ဝကသ်ားစာတာက စား။ ဦးပုနဲ့ ဦးသောင်းငှေ မရိပမြိအောငန်ရမေယ်။ မဟုတရြင် ခငဗြွား ငတသ်ှားမယ် ” . .
လို့ လူခန့ကြ အောငဘြုကို သတိပေးလိုကတ်ော့
” စိတခြပြါ ကားဆှာရယ်။ ကိုယင်တမြယ့အြပေါကတ်ော့ ကြုပကြ ဘယလြုပပြါ့မလဲ ”
တဲ့။ ဝကသ်ားစားလေ အလုပဖြစ်လေ အလုပဖြစ်လေ ဝကသ်ားစားလေ ဖြစ်နတောမို့ လူခန့တ်ို့လည်း ဦးပုဆီက ဒရိုငပြါခကော ဘောကဆြူးတွပေါ မကြာခဏ ရရှိနတေော့တယ်။ အခွားကုနပြေါကတ်ှေ ထွထွထေေူးထူးမရှိတာမို့ လူခန့တ်ို့ အတောလြေးကို စုမိဆောင်းမိ ဖြစ်လာတော့တာပေါ့။
အလုပအြကိုငအြနအထေိုင် အစစအရာရာ အဆငပြှနပေမေယေ့ြ လူခန့အြတွကြ စိတည်ဈစရာတဈခု ရှိလာခဲ့တယ်။ အဲ့ဒါကတော့ မကြီးမှသီရဲ့ ယောကြွား ကိုဘမှင့ကြ နသေိပမြကောင်းဘူးတဲ့။ အမြဲတမ်း တချောငခြွောငဖြစ်နလေို့ ဆိုကကြားလည်း နင်းနိုငတ်လှည့ြ မနင်းနိုငလြှည့ြ ဖြစ်နတေော့တာ။ ကိုဘမှင့ဆြိုကကြား မနင်းနိုငတ်ော့ မကြီး ပန်းရောင်းတဲ့ ဝငင်ှလေောကန်ဲ့က စားစရိတကြိုထိန်းဖို့ အခကအြခဲ ဖြစ်လာတာပေါ့။ မကြီးကတော့ သူ့ဘာသာသူ ကြိုးစားရုန်းကနရြှာပါတယ်။ လူခန့ကြို လုံးဝ အပူမကပဘြူး။ လူခန့ကြ ဘယန်နေိုငပြါ့မလဲ။ တပတတ်ဈခါလောကြ မကြီးတို့ဆီသှားပြီး တဈသောင်းတနသ်ည် နှစ်သောင်းတနသ်ည် ပေးကမ်းထာကပြံ့နရတေယ်။ ဒါပမယေ့ြ မကြီးမှသီခငမြွာ ကံဆိုးရှာပါတယ်။ တဈနေ့တော့ ကိုဘမှင့ကြ . . .
” ဒီနေ့ နရတော ပေါ့ပေါ့ပါးပါးရှိတယ်။ တို့စားဖို့ လကဖြကရြညန်ဲ့ အီကြာကြေး သှားဝယလြိုကြဦးမယ် ”
ဆိုပြီး ဆိုကကြားဆှဲလို့ လမ်းထိပလြကဖြကရြညဆြိုငကြို ထွကသ်ှားရာက လမ်းမှာတင် . . . ” မူးတယ် မူးတယ် . . .” လို့အောရြင်း ဆိုကကြားပေါကြ ဘုန်းခနဲ ပစ်ကပြှီး ဆုံးပါးသှားတော့တယ်။ ဒီလိုနဲ့ ယောကဖြတောရြဲ့ နာရေးကိဈစကို လူခန့ပြဲ အစစအရာရာ အဆငပြှအေောင် စီစဉပြေးလိုကရြတော့တာပေါ့။ မကြီးကတော့ တဈငိုတည်းပဲ ငိုနလရေေဲ့ ။ နာရေးလည်းပြီးကော လူခန့လြည်း ခစွလြငသ်ား ဆုံးပါးသှားလို့ အရမ်းကို ဝမ်းပမ်းတနည်း ဖြစ်နရှောတဲ့ မကြီးကို တဈယောကတ်ည်း မထားခဲ့ချင်တ်ာကြောင့ြ မိမိနဲ့အတူလိုကန်ဖေို့ ခွံထဲအိမကြို ခေါခြဲ့တော့တယ်။
မကြီးလည်း အိမရြောကလြာပြီဆိုတော့ ရှေ့ရေးအတွကြ ဘာလုပကြှရငကြောင်းမလဲ ဆိုတာ ဦးတိတရြှောငန်ဲ့ တွေ့တဲ့အခွိန် လူခန့ြ တိုငပြငဖြစ်တယ်။ ဦးတိတရြှောငကြ ဆရာကြီးဂိုကန်ဲ့
” လူ့ကို ဝ အကောင်းဆုံး အကြံဉာဏတ်ှပေေးမယ်။ ဒါပမယေ့ြ လူ့ ဝ ပြောတဲ့အတိုင်းတော့ တသှမတေိမ်း လိုကလြုပရြလိမ့မြယ်။ ဘာမှ စောဒက မတကရြဘူး။ ဘယလြိုလဲ. . .ဂတိပေးနိုငလြား ”
လို့မေးလာတာနဲ့ လူခန့လြည်း ထွထွထေေူးထူး စဉြးစားမနတေော့ဘဲ ကတိပေးလိုကတ်ော့တယ်။ ပထမဆုံး ဦးတိတရြှောင် အကြံပေးတာက
” လူ့တို့ မောငန်ှမပိုငတ်ဲ့ မှို့ထဲက အိမန်ဲ့ဝိုင်းကို ရောင်းပစ်လိုကြ။ ရတဲ့ပိုကဆြံနဲ့ ရှှဝယေထြား ”
တဲ့။ ဦးတိတရြှောင် စကားကြားရတော့ လူခန့စြိတထြဲမှာ အငတ်ငတ်ငတ်ော့ ဖြစ်သှားတာပေါ့။ မိမိတို့ မောငန်ှမနှစ်ယောကမြှာ ကိုယပျိုငဆြိုလို့ မိဘတွထေားခဲ့တဲ့ ပလေေးဆယ် ချောကဆြယ် ဒီခွံလေးနဲ့ အိမလြေးပဲရှိတာ မဟုတလြား။ ဒါကိုရောင်းပြီး ရှှဝယေပြဈရမယဆြိုတော့ နည်းနည်းတော့ တဈမွိုးပဲ။ ဒါပမယေ့လြည်း ဦးတိတရြှောငကြို ကတိပေးပြီးသား ဖြစ်နတေော့ ဘာမှ စောဒက တကမြနတေော့ဘဲ နောကန်ေ့မှာ ကားထွကရြင်း အိမန်ဲ့ခွံကို စပဟြတကြှည့ဖြို့ လူခန့ဆြုံးဖြတခြကြြ ခလွိုကပြါတော့တယ်။
တကယတ်မ်းကြတော့ လူခန့ထြငသ်လောကြ မစပလြိုကြ မဟတလြိုကရြဘူး။ ဦးတိတရြှောင် လမ်းညှှနတ်ဲ့ တရုတမြကြီးတဈယောကရြဲ့ ကုနစြုံဆိုငမြှာ ခွံရောင်းဖို့ ပြောကြည့်လြိုကတ်ာ တရုတမြကြီးက အရမ်းသဘောကပြှီး ဝယယ်ူဖို့ ကမ်းလှမ်းပါလကေော။
” အနတ်ီက အဲ့ဒီနရောလေးကို အရငကြတည်းက လိုချင်န်တော။ အနတ်ီရဲ့ ဆိုငန်ဲ့လည်း သိပမြလှမ်းတော့ ဂိုဒေါငဆြောကပြှီး ကုနတ်ှထေားဖို့လေ။ အနတ်ီ့အနနေဲ့ မောငလြူခန့ကြို သိန်း ၂၃၀ ပေးနိုငတ်ယ် ”
လို့ လူခန့ကြို ပြောလှှတလြိုကတ်ယ်။ လူခန့ြ ထငတ်ောငမြထားဘူး။ ခွံနရောက လမ်းမပေါြ သိပမြကြပမယေ့ြ မှို့ထဲမှာရှိတော့ ဘဏတ်ှဝငေလြာတဲ့ အခွိနမြှာ ဈေးတကပြှီး အရမ်းကို တနန်တေော့တာ။ လူခန့ကြ အိမန်ဲ့ခွံရောင်းမယ့အြကြောင်းကို မကြီးကို တိုငပြငတ်ော့ မကြီးက နည်းနည်းစိုးရိမဟြန် ပေါပြမယေ့ြ
” မောငလြေးသဘောပဲလေ . . .”
လို့ခွင့ပြှု ရှာတယ်။ ဦးတိတရြှောငကြတော့
”၂၅၀ ထိတိုးတောင်းကြာ . . .ပေးလိမ့မြယ်။ ”
တဲ့။ ဒါနဲ့ လူခန့လြည်း နောကန်ေ့လည်းရောကကြော တရုတမြကြီးနဲ့ ထပပြှီး စကားသှားပြောတာပေါ့။ တရုတမြကြီးက ၂၅၀ အထိ တိုးပေးတာကြောင့ြ အဲ့ဒီနေ့မှာပဲ ရှေ့နခေေါပြှီး စာရှှကစြာတမ်းတွလှေှဲ လကမြှတထြိုးလို့ တဈခါတည်း ရောင်းလိုကတ်ော့တယ်။ ဦးတိတရြှောငကြ . . .
” ဈေးထဲက . . .’ ရှှတေိုးတိုး ‘. . .ဆိုတဲ့ ရှှဆေိုငကြိုသှား။ အခေါကရြှှပေေးပါလို့ပြော။ ဒီငှနေဲ့ ရသလောကသ်ာ ဝယခြဲ့ပတေော့။ ပြီးရင် ရှှတွေေ သယမြလာခဲ့နဲ့။ အဲ့ဆိုငမြှာ ပြနထြားခဲ့ပြီး ဘောငခြွာပဲ တောင်းလာခဲ့ ”
ဟု ရလာတဲ့ ပိုကဆြံတွနေဲ့ ရှှဝယေဖြို့ကိုလည်း အခါတောပြေးပြနတ်ယ်။ လူခန့ကြ စိုးရိမဟြနန်ဲ့ . . .
” စိတခြရွပါ့မလား ဦးတိတရြှောငရြယ် ”
လို့ ပြနမြေးလိုကတ်ော့ . . .
” လွှာမရှညစြမ်းပါနဲ့ လူ့ရယ်။ ဝ ပြောသလိုသာ လုပစြမ်းပါ ။ အဲ့ဆိုငကြ သီလသမျမာဓိ ပြည့စြုံတဲ့ စိတခြရွမယ့ဆြိုငပြါ ”
ဦးတိတရြှောငကြ ရုပတ်ညကြှီးနဲ့ ပြောနတောကြောင့ြ လူခန့လြည်း သူပြောတဲ့အတိုင်းလုပဖြို့ ဆုံးဖြတလြိုကတ်ော့တယ်။ ရှှကေ တဈကပြသ်ားကို ၇ သိန်းနှုန်းနဲ့ ၂၄၅ သိန်းဖိုးဆိုတော့ ၃၅ ကပြသ်ားရတယ်။ လူခန့ကြ ဦးတိတရြှောင် မှာထားသလို ရှှမယေူဘဲ ငှတငေခြွခေဲ့လို့ရမလား မေးတော့ ဆိုငရြှင် ဒေါတ်ိုးတိုးကလည်း ဝမ်းပမ်းတသာလကခြံပြီး သူ့ဆိုငမြှာ ရှှေ ၃၅ ကပြသ်ား ထားခဲ့ကြောင်း ဘောငခြှာကို ခကြခြှင်း ရေးပေးလိုကတ်ော့တာပေါ့။ ကနွတ်ဲ့ ငါးသိန်းကိုတော့ ခွစေောင့လြကစြောင့ထြားဖို့ လူခန့ြ ပြနယ်ူခဲ့တော့တယ်။
အခွိနကြှာလာတာနဲ့အမွှ မကြီးလည်း ခငပြှန်းသညကြို လှမ်းတဲ့စိတန်ဲ့ ပူပနသ်ောကရောကတ်ာတွေ တဖြေးဖြေး လွော့နည်းပြီး ရှှငရြှှငပြှပြလေး ပြနဖြစ်လာတယ်။ လူခန့တ်ို့က ဟိုင်းဝေးထွကစြရာမလိုဘဲ နေ့ဘကမြှို့ထဲ ကုနပြတဆြှဲ ညဘကခြှံထဲကားပြနထြိုး ဆိုတော့ မကြီးတဈယောကတ်ည်း အထီးကနွြ ဖြစ်မနတေော့ဘူးပေါ့။ စပါယယ်ာ အောငဘြုခငမြွာလည်း မကြီးရောကကြတည်းက အရင် လူခန့န်ခေဲ့တဲ့ တဲလေးမှာ သှားအိပန်ရတော။ လူခန့ကြော မကြီးကပါ အိမထြဲလာအိပဖြို့ခေါတ်ာ ပြောလို့မရဘူး။ သူစိမ်းယောကြွားလေး တဈယောကန်ဲ့ တဈမိုးအောကတ်ည်း အတူတူနရတေော့ မကြီး အနခကေမြှာစိုးလို့ . . . မကြီး လှတလြှတလြပလြပ် နရအေောငတ်ဲ့လေ။ အဲ့ဒါနဲ့ လူခန့လြည်း အောငဘြုကို အားနာမိတာကြောင့ြ ရှှဝယေတ်ာပိုတဲ့ ပိုကဆြံထဲကနေ တဲလေးကို ခိုငခြိုငမြာမာ သားသားနားနားလေး ပြနပြှငပြေးလိုကတ်ော့တယ်။
လူခန့ကြ ဦးသောင်းငှဆေီသှားပြီး တဲလေးပြငဆြောကတ်ဲ့အကြောင်း အသိပေးလို့ ခွံထဲမှာ သူတို့ကို ဆကန်ခွငေ့ပြှုဖို့ကိုပါ တဈခါတည်းခွင့တ်ောင်းလိုကတ်ယ်။ ခွံငှားခပေးရမယဆြိုလည်း ပေးပါမယပြေါ့။ ဦးသောင်းငှကေ . . .
” မင်းနဲ့ငါနဲ့က ပြောစရာ လူတွလေားကြ။ ခွံငှါးခတွဘောတွေ လုပမြနနေဲ့။ ခွံဆိုတာ လူစောင့မြရှိရင် ပကြစြီးတယ်။ အခုလို မင်းတို့နပေေးနတောကိုပဲ ငါက ကြေးဇူးတငတ်ာ။ ဒီမှာ မောငလြူခန့ြ မင်းနဲ့ငါနဲ့က ဆရာတပည့ဆြိုလည်း ဟုတတ်ယ် . . .။ တူဝရီးဆိုလည်း ဟုတတ်ယ် . . .။ မိတဆြှဆေိုလည်း ဟုတတ်ယ် . . .။ နောကဆြုံး ကုနကြုနပြှောရရင် မတောလြိုကရြတဲ့ ယောကျခမနဲ့ သားမကဆြိုရငလြည်း ဟုတသ်ေးတယ် . . .။ အဲ့ဒါကြောင့ြ ငါနဲ့မင်းကြားမှာ နောကန်ောင် ဘယတ်ော့မှ ငှစကေားမပြောနဲ့. . . ကြားလား ”
ဆိုပြီး လူခန့တ်ို့ကို သူ့ခွံမှာ စိတတ်ိုင်းကနွဖေို့ ခွင့ပြေးရှာတယ်။ လူခန့လြည်း ဦးသောင်းငှကေို ကြေးဇူးတငစြကား အထပထြပပြှောပြီး ပြနခြဲ့တော့တာပေါ့။
” မင်းတို့စိတကြှို ကြ ငါ့ခွံထဲမှာ နလေို့ရတယ်။ အဲ. . . တဈခုတော့ရှိတယ် . . .။ အဲ့ဒါ ဘာလဲဆိုတော့ ငါလာရင် မင်း ဟင်းကောင်းကောင်း ခကြကြွှေးရမယ် ”
မပြနခြင် ဦးသောင်းငှကေ လူခန့န်ားကပပြှီး ရယကြွဲကြဲနဲ့ မှာလိုကသ်ေးတယ်။ လူခန့လြည်း
” ဟုတပြါပြီ ဆရာရယ် . . .”
လို့ ပြုံးပြပြီး ခေါင်းငှိမ့လြိုကပြါတော့တယ်။
မကြီး အိမမြှာရှိတော့ လူခန့တ်ို့အတွကြ ထမင်းဟင်း အတောကြို အဆငပြှနတေောပေါ့။ မကြီးက မနကစြောစောကတည်းက ထမင်းဟင်းထခကြပြှီး လူခန့တ်ို့ နှစ်ယောကစြလုံးအတွကြ ထမင်းခွိုင့ြ ထည့ပြေးလိုကတ်ယ်။ ညနေ ကားသိမ်းလာရငလြည်း လူခန့ကြော အောငဘြုပါ ရမေိုးခွိုးပြီး ထမင်းတန်းစားရုံပဲ။ ဒါတငမြကဘူး မကြီးက လျှော်ေးဖြတရြေးနဲ့ အိမသ်န့ရြှင်းရေးတွမှောပါ အားကိုးရသေးတယ်။ မကြီးဟာ လူခန့ရြဲ့ အဝတအြစားတွေ အကုနလြုံးကို လွှောဖြှတ် မီးပူတိုကပြေးတဲ့အပြင် အောငဘြု အဝတအြစားတွကေိုပါ အဆဈထည့လြုပပြေးနတော။ အောငဘြုကတော့ အားနာလှန်းတာကြောင့ြ
” မလုပပြါနဲ့ မကြီးရယ် . . .”
လို့ အတနတ်နတ်ားပမယေ့ြ မကြီးက
” အဈမမောငလြေးရဲ့ လုပဖြောကြိုငဘြကကြလည်း အဈမရဲ့ မောငလြေးပဲပေါ့ ”
ဆိုပြီး တားမရတာနဲ့ပဲ ဒီအတိုင်း လှှတပြေးထားလိုကကြှရတော့တယ်။ မကြီးက နေ့ခင်းနေ့လညတ်ှမှော တဈအိမလြုံးကို သန့ရြှင်းရေး လုပထြားတတပြှီး ခွံထဲကိုပါ ပြောငန်အေောင် တံမှကစြည်း လှဲထားသေးတယလြေ။ အိမကြှီးကိုတငမြဟုတဘြဲ တဈခါတလေ အောငဘြုနတေဲ့ တဲလေးထဲကိုပါဝငပြှီး မကြီးက သန့ရြှင်းရေး လုပပြေးတတလြရေဲ့ ။ လူခန့တ်ို့က ပိုကဆြံရှာ . . . မကြီးက အိမမြှုကိဈစတွေ ဒိုငခြံလုပပြေး . . . ဝငင်ှလေေးကလည်း ပုံမှနဝြင် . . အပိုကုနပြေါကကြလည်းမရှိ. . ဆိုတော့ လူခန့တ်ို့ မောငန်ှမတဈစုဟာ တကည်ီလကည်ီ ကြိုးစားကြရင်း ဦးသောင်းငှရေဲ့ ခွံထဲမှာ ပြောရြှှငစြှာ နထေိုငကြှတော့တာပေါ့။
”ငါလာရင် ဟင်းကောင်းကောင်း ခကြကြွှေးရမယ်” လို့ ဦးသောင်းငှကေ လူခန့ကြို ပြောသှားပမယေ့ြ တကယတ်မ်းကြတော့ လှနခြဲ့တဲ့ လေးလအတွင်း သူ တဈခါမှကို မလာဖြစ်ပါဘူး။ အခု ရောကလြာပြနတ်ော့လည်း ပြသနာတဈခုကို သယလြာပြနတ်ယ်။ သူနဲ့အတူပါလာတာက အမွိုးသမီးတဈယောကြ။ လူခန့ြ သချောမေးကြည့်တ်ော့မှ သူ့သမီးဆိုငမြှာ အလုပလြုပတ်ဲ့ မိန်းကလေးကို ခိုးပြေးလာတာလို့ ဘိုးတောကြ ပြောပြတယ်။ မသကထြားလို့ အမညရြတဲ့ အနှီအမွိုးသမီးက အသကြ ၃၀ . . ၃၀ ကြောလြောကရြှိပြီး အသားဖြူဖြူ မကြန်ှာဝိုင်းဝိုင်း . . ကိုယလြုံးပြည့ပြှည့န်ဲ့။ အရပကြလည်း မနိမ့မြမှင့ြ။ ရုပကြတော့ လှတယဆြိုတာထကြ ခစွဖြို့ကောင်းတယလြို့ ပြောရမှာဖြစ်ပြီး ဆံပငကြ ကြောလညလြောကအြထိပဲ ရှညတ်ယ်။
” ခကတ်ော့တာပဲ ဦလေးရယ်။ ဦးလေးဟာလေ အနားမှာ မိန်းမတဈယောကယ်ောကြ မရှိရငကြို မနတတေတ်ာပါလား ”
လူခန့ကြ ငှီးငှီးညူညူနဲ့ ဦးသောင်းငှတေို့စုံတွဲအတွကြ နရောစီစဉပြေးဖို့ ပြငရြတော့တာပေါ့။ မိန်းမနဲ့ ပတသ်ကလြာရင် ထူးထွဆန်ေးပြားတတတ်ဲ့ ဦးသောင်းငှရေဲ့ အကငွ့ကြို လူခန့ြ သိပြီးသားဖြစ်နတောက တဈကြောင်း . . . အိမထြဲမှာ မကြီးလည်းရှိနတောက တဈကြောင်းကြောင့ြ . . တကယဆြိုရင် အောငဘြုကို အိမထြဲသှင်း . . . သူတို့စုံတွဲကို အောငဘြုရဲ့တဲထဲမှာ နရောခပြေးလိုကခြငွတ်ာ။ ဒါပမယေ့ြ ဦးသောင်းငှကေ လကရြှိ အိမပျိုငရြှငလြည်း ဖြစ်နပြန်ေ ကိုယ့ဆြရာသမားလည်း ဖြစ်ပြနတ်ာကြောင့ြ နောကဆြုံးမှာတော့ လူခန့လြည်း မကြီးရဲ့ အခန်းနဘေးက မိမိအိပခြန်းကိုသာ ရှင်းလင်းပေးလိုကတ်ော့တယ်။ လူခန့ြ ကိုယတ်ိုငကြတော့ အိမရြှေ့ခန်းက တန်းလွားရှညဆြီကို နရောပြောင်းခဲ့ရတာပေါ့။
ဦးသောင်းငှကတေော့ ဦသောင်းငှပေဲလေ။ ဘယရြိုးရာပကြပြါ့မလဲ။ ညလည်း နည်းနည်းနကလြာကော သူတို့အခန်းက အသံတွေ ထွကလြာတော့တာပဲ။ ဆောကြှီးလည်း သနားပါတယ်။ အသံတွကြေားရတာတော့ အစပိုင်း ဆောကြှီးကရှကလြို့ ကြိတမြှိတ် အောင့အြီးနပေုံရတယ်။ နောကတ်ော့လည်း. . . မရပါဘူး။ တဖြေးဖြေးနဲ့ အသံတွကေ အတောကြို ပြင်းပြင်းရှရှဖြစ်လာပြီး ငိုသံတွေ ရှိုကသ်ံတွပေါ ပါလာပါကော။
လူခန့ကြတော့ . . . ငါလည်း ဒီအသံတွေ ကြားနရသေလို မကြီးလည်း အခန်းထဲက ကြားနရမှောပဲလို့ တွေးမိပြီး စိတမြခမွြးမသာ ဖြစ်လှန်းလို့ အိပလြို့တောငမြပြောဘြူး။ အိပမြပြောတ်ော့ အသံတွကြေား. . . အသံတွကြေားရတော့ စိတမြခမွြးသာ. . . စိတမြခမွြးသာတော့ အိပပြွောန်ဲ့ လူခန့အြဖြစ်က ပတလြညရြိုကလြွှကြ။ တဈနာရီလောကကြှာတော့မှ မသကထြားရဲ့ အာခွဈအောလြိုကတ်ဲ့ အသံစူးစူးတွေ ဆကတ်ိုကထြှကလြာပြီးနောကြ တိတတ်ိတဆြိတဆြိတ် ပြနဖြစ်သှားတော့တယ်။ ဒါတောင် သူမရဲ့ ရှိုကင်ိုသံ ” တ ဟီး ဟီး ” က အရှိနမြသသေေးဘူး။ နာရီကြည့်လြိုကတ်ော့ ၁၂ နာရီခွဲနတောနဲ့ လူခန့လြည်း အိပပြွောအြောင် အိပလြိုကတ်ော့တယ်။
“ဒီလူကြီး လုပတ်ဲ့ပုံကတော့ မဟုတသ်ေးပါဘူး။ ကြာရင် ကာယကံရှငတ်ှဖြစ်ေတဲ့ သူတို့အတွကလြည်း မကောင်းဘူး ။ သူတို့ အသံတွကြေားနရတေဲ့ ကြှနတ်ောတ်ို့ မောငန်ှမအတွကလြည်း မကောင်းဘူး။ သူ့ဆောကြှီးခငမြွာလည်း မခံစားနိုငလြှန်းလို့သာ သူတို့အသံပလံတွေ ကြှနတ်ောတ်ို့ ကြားမှန်းသိပြီး ရှကန်ရှောမှာပဲ”
လူခန့ကြ ဦးတိတရြှောငန်ဲ့ တွေ့တဲ့အခွိန် ဆရာဖြစ်သူ ဦးသောင်းငှရေဲ့ အကြောင်းကို စိတပြကြလြကပြကြြ ပြောပြလိုကတ်ော့ ဦးတိတရြှောငကြ တခွိခွိ ရယတ်ော့တာပဲ။ ရယလြို့ အားရတော့မှ ဦးတိတရြှောငကြ. . .
” အစကတည်းက လူ့ဆှာက လူရှုပကြှီး လူ့ရဲ့ ။ သမီးမိန်းကလေး တဈယောကတ်ည်းရှိတဲ့ အိမကြို လူ့ကို ခေါတ်ငလြာတာပဲ ကြည့်ပြါလား။ ဝ သာ သူ့နရမှောဆို လူ့ကို ခေါမြလာဘူး။ အခုလည်း သူတို့လငမြယား နကြထေိုငကြှတာကို မထူးစမ်းတဲ့ သဘာဝတဈခုလို့ပဲ မှတထြငထြားတဲ့ပုံ။ စန်းကတော့ အပြင့သ်ား။ သူနဲ့ အသကအြရမ်းကြာနတေဲ့ ကလေးမကို ဘယလြိုတွမှန်ေး စည်းရုံးလိုကတ်ယ် မသိဘူး။ သုံးလေးရကတ်ော့ လူ့ သူ့ကို သည်းခံရလိမ့မြယ်။ အဲ့ဒါကြောသ်ှားရငတ်ော့ အဆငပြှပေါပြီ။ သူတို့လည်း ဒီမှာ တစနမှေောမဟုတဘြူး။ သူတို့အစီအစဉန်ဲ့ သူတို့ ရှိပြီးသား ”
လို့ လူခန့ကြို ပြောပြလိုကတ်ော့တယ်။ လူခန့လြည်း သုံးလေးရကဆြိုရငတ်ော့ မဆိုးပါဘူးလို့ တွေးပြီး သကပြှင်းခလွိုကရြတော့တာပေါ့။ ဦးတိတရြှောငကြ လူခန့ကြို စကားဆကပြှနတ်ယ်။
” လူ့ သိပြီးပြီလား. . . ရှှဈေေးတွေ တကသ်ှားပြီ။ လူ့တော့ ထောပြီပဲ ”
ဦးတိတရြှောငကြ ဝမ်းပမ်းတသာနဲ့ ပြောလိုကတ်ော့ လူခန့လြည်း စိတဝြငစြားသှားပြီး
” ဘယဈြေးဖြစ်သှားလို့လဲ ”
” တဈကပြသ်ားကို ၉ သိန်းကြောသ်ှားပြီ။ လူ့ရဲ့ . . . .”
လူခန့န်ဲ့ ဦးတိတရြှောင် တဈယောကမြကြန်ှာ တဈယောကကြှည့ပြှီး ပြုံးလိုကကြှပါတော့တယ်။
🏵️ ဝကသ်ားကြိုကတ်ဲ့ တောကား (အပိုင်း ၂) ဇာတသ်ိမ်း ဆကဖြတရြန် ဒီကိုနှိပပြါ 🏵️