မောငဇြောခြစွသ်ော ဆရာမ
ရေးသားသူ – ?????
ကြှနတ်ော့ြ မကြန်ှာ တဈခုလုံး ရနှေေးပူနဲ့ အပကခြံလိုကရြသလို ထူပူသှားပါသည်။ သှားပြီ… သှားပြီ၊ ဘာလုပလြို့ လုပရြမှန်း မသိတော့တာနဲ့ ခေါင်းကြီးကိုသာ ငုံ့ထားလိုကရြပါတော့တယ်။ ဘေးနားက ကုလားမှင့အြောင် ကလှဲပြီး အတန်းထဲက လူတွေ ဘယသ်ူမှတော့ သိလိုကပြုံ မပေါဘြူး။ အားလုံးက ထမင်းစားခွိနဆြိုတော့ သူ့ဟာသူ ရှုပန်ကြတောလေ။
ကြှနတ်ောန်ဲ့ မှင့အြောင် ညနေ ကြောင်းဆင်းခွိန် အမှီပြနပြေးရမှာမို့ ဒီစာအုပကြို သဲကြီးမဲကြီး ကုန်းဖတန်ကြတော။ ဘာ စာအုပရြမှာလဲဗွ… ကြှနတ်ောတ်ို့လို သှေးကြှခါစ ကောငတ်ှရေဲ့ အသည်းစွဲ မှနမြာအော (xxx blue) စာအုပပြေါ့။ အခုမှ စဖတလြို့ သုံးလေးမကြန်ှာပဲ ရှိသေးတယ်။ ဖတွခြနဲ လကထြဲက ဆှဲလုခံလိုကရြလို့ ဘယကြောငလြဲဟဆိုပြီး ကောမလို့ မော့ကြည့်လြိုကတ်ော့မှ ကြှနတ်ောတ်ို့ရဲ့ ၉ တန်း (D) အတန်းပိုငဆြိုလဲဟုတ် ၊ကြူရှငဆြရာမဆိုလဲဟုတတ်ဲ့ ဆရာမ ဒေါမြမလေး ဖြစ်နတယ်ေ။
သပြေီပေါ့ဗွာ… ကြှနတ်ောတ်ို့နှစ်ကောင် ဘာပြောလို့ ပြောရမှန်းကို မသိတော့ဘူး။ လကထြဲက ခိုးဖတန်တေဲ့ အောစာအုပကြို ဆရာမ မိသှားပြီဆိုတဲ့ အသိက တကခြါစ ဖီလငလြေးတွတေောင် ပြောကကြုနတ်ယ်။ တောသ်ေးတယဗြွာ… ဆရာမက စာအုပကြို သိမ်းပြီး ဘာမှမပြောပဲ ထွကသ်ှားလို့။
ဒါပမယေ့ြ တခွိနလြုံး စိတထြဲမှာ ဒီစာအုပကြိဈစကို ဆရာမ ဘယလြို အရေးယူ အပြဈပေးမလဲ ဆိုတာကိုပဲ တွေးပူနမေိတော့ တာပါပဲ။ ကံဆိုးစွာနဲ့ပဲ ညနပေိုင်း နံပါတ်-၆ စာသငခြွိနဟြာ ဒေါမြမလေးရဲ့ အင်ျဂလိပစြာအခွိန် ဖြစ်နပေါတယ်။ အရငတ်ုန်းကဆိုရငတ်ော့ ဒေါမြမလေးရဲ့ အခွိနတ်ှကေို အားရဝမ်းသာ စောင့န်လေေ့ ရှိပါတယ်။ စာအသငကြောင်းလို့ မဟုတပြါဘူးဗွာ..။ အခုမှ နှာသှေးကြှစ ကြှနတ်ောတ်ို့အတွကြ ဆရာမရဲ့ အပြကောင်းလှန်းလို့ပါ။
ကြောကသ်ငပြုန်းပေါမြှာ အတန်းထဲဘကကြို ကြော
ပေးပြီး စာရေးနပြေီဆိုရင် တဆတဆြတ် တုနန်တေဲ့ ဆရာမရဲ့ တငသ်ားကြီး နှစ်ဘကကြို အားရပါးရ ကြည့်ရြလို့လေ။ အတန်းထဲက အပြိူဖြစ်ခါစ ကောငမြတွရေဲ့ ဖငတ်ှနေဲ့ တခွားစီပေါ့ဗွာ။ ဒီကောငမြတွကေ ဒါတောင် ပဲက ပေးချင်သ်ေးတယ်။ သူတို့ဖင် နံပြားတွနေဲ့များ…. ကိုယတ်ုံးလုံး ခွှတပြှရငတ်ောင် လီးတောငပြါ့မလား မသိဘူး။
ဆရာမရဲ့ ဂွောကြီးကတော့ ရှယပြေါ့ဗွာ။ ပြည့ကြားတင်းထွား အသည်းယားစရာကြီးပေါ့။ အခုတော့အဲဒီတငကြားကားကြီးကို ခိုးတောင် မကြည့်ရြဲ လောကအြောင် စိတတ်ှေ မလုံမလဲ ဖြစ်နရပေါတယ်။ ဒီကြားထဲ ကုလားမှင့အြောငကြ လသေံတိုးတိုးနဲ့၊
“ ဟေ့ကောင် မောငဇြောြ၊ ဘယလြိုလုပမြလဲ … ဆရာမက ဘာမှလဲ မပြောသေးဘူးကြ။ ”
“ အေး ငါလည်း အဲဒါပဲ တွေးနတောကြ… စောကပြှူနာပဲ။ ”
“ ငါက အရေးမကြီးသေးဘူး မောငဇြောြ…. မင်းက ညနေ ကြူရှငရြှိတယ် ဘယလြိုလုပမြလဲ။ ”
“ သိဘူးကြာ ညဈတယ်။ ”
“ဟိုနှစ်ကောင် ဘာမရှင်းလို့လဲ…. ဆရာမကို မေးလေ။ ”
“အာ ဟို ရှင်းပါတယ် ရှင်းပါတယ် ဆရာမ။ ”
ကြှနတ်ောတ်ို့ နှစ်ကောင် ဘာမှဆကမြပြောတော့ပဲ ကြောကသ်ငပြုန်းပေါကြ စာတွကေိုသာ အသိလကလြှတ် ကူးရေးနလေိုကပြါတော့တယ်။ ဆရာမက စာသငခြွိန် ပြီးတော့ အခန်းထဲက မထွကခြငကြွှနတ်ော့ကြို လှမ်းခေါပြါတယ်။ ရငတ်ထိတထြိတ် နဲ့ ဆရာမ အနားရောကသ်ှားတော့မှ ဆရာမက ခပတ်ိုးတိုးနဲ့၊
“ မောငဇြောြ…. ညနကရွေင် ဆရာမကိုစောင့ပြါ။အမှတခြှဈစရာတွေ အိမကြိုပြနသ်ယရြမှာ နဲနဲလေးနလေို့။ ”
“ သှောြ… ဟုတကြဲ့ ဟုတကြဲ့ ဆရာမ။ ”
“ အေးအေး စိတတ်ှနေောြ စိတတ်ှေ…. ဟင်းဟင်း။ ”
ဟူး …. လပေူတွေ မှုတပြှီး သကပြှင်းခွ လိုကရြပါသည်။ ဆရာကြီး ရုံးခန်းလိုကခြဲ့လို့များ ပြောပြီလား ဆိုပြီး လန့သ်ှားတာပဲ။ တောသ်ေးတာပေါ့ …. ကြောင်းဆင်းရင် ဆရာမအိမကြို ကြူရှငလြိုကသ်ငရြတာလေ။ ခါတိုင်းလို သူငယခြငွြးတွနေဲ့ အရငမြပြနန်ှင့ပြဲ ဆရာမကို စောင့ပြှီး စာအုပတ်ှေ ကူသယပြေးဖို့ပဲပြောတာ။ အင်း အခွအနေကတေော့ ထငသ်လောကြ မဆိုးနိုငဘြူး ထငရြတာပဲ။
ညနေ ကြောင်းဆင်းတော့ သူငယခြငွြးတွနေဲ့ အတူမလိုကသ်ှားတော့ပဲ ကြောင်းရှေ့ အုတခြုံမှာ ထိုငပြှီး ဆရာမကို စောင့န်လေိုကပြါတယ်။ ခဏနတေော့ လကဆြှဲခွင်းတဖကြ အမှတခြှဈစရာ စာအုပတ်ှေ ထည့ထြားတဲ့ ကြှပကြှှပအြိတတ်ဖကန်ဲ့ ဆရာမ ထွကလြာပါတယ်။ ကမန်းကတန်း အဲဒီကြှပကြှှပအြိတကြှီးကို ပြေးဆှဲလိုကတ်ာပေါ့….။ ကိုယကြ အပြဈရှိသူ မဟုတလြား။
“ ပေး ပေး ဆရာမ….. ကြှနတ်ောြ ဒါကြီး သယခြဲ့မယ်။ ”
“ အေးအေး… မောငဇြောြ နဲနဲတော့ လေးတယန်ောြ။ လာလာ နောကကြနွမယ်ေ… သှားရအောင်။ ”
ပြောရင်းနဲ့ ရှကအေရငထြှကသ်ှားတဲ့ ဆရာမနောကကြို စာအုပထြုပကြှီးဆှဲပြီး အပြေးလိုကရြပါတယ်။ ရှေ့နောကြ ၂ ပလေောကပြဲကြာပြီး လွှောကန်တောမို့ ခပသ်ုတသ်ုတ် လွှောကန်တေဲ့ ဆရာမရဲ့ ခွလှမြေးတိုင်းမှာ စည်းခကြည်ီညီ လိုကပြှီး ခါရမ်းနတေဲ့ တငပြါးကြီးနှစ်လုံးကို မစားရဝခမန်း ကြည့်န်ရပေါတယ်။ ကြောင်းစိမ်းထမီအောကကြ ကော့ပြနတ်ကန်တေဲ့ ဖငကြှီးနှစ်လုံး နိမ်းတုံမှင့တ်ုံ တုနခြါနတောကိုကြည့်ရြင်း စိတကြူးနဲ့ အကိုငခြံရတိုင်းသာ ပဲ့ပဲ့သှားမယဆြိုရင် အခုလောကဆြို ဆရာမမှာ ထိုငဖြို့တောင် တငပြါးရှိမှာ မဟုတတ်ော့ဘူးလို့ တွေးမိပါတယ်။
ကြှနတ်ောတ်ို့လို နှာထစ ကောငတ်ှေ ဂွင်းလေးများ စိမပြှနပြေေ တိုကတ်တလြာပြီဆိုရင်… အတွေးထဲမှာ ကိုယဘြာသာ ဇာတလြမ်းလေးတွေ တွေးယူပြီး ဂွင်းထုကြတာ မဟုတလြား။ ဖာလည်းသှားမခရွဲ.. အောကားကလည်း ဆန်ဒရှိတိုင်း ကြည့်ဖြို့ကမလှယဆြိုတော့ ကိုယ့မြကြစြိထဲ စွဲနတေဲ့ ဆောကြို အာရုံထဲမှာ ခေါပြှီး စိတကြူးနဲ့ လိုးတတကြှတာလေ။
ကြှနတ်ောတ်ို့အရှယ် အများစုကတော့ ကိုယန်ဲ့ နီးစပရြာ နေ့စဉထြိတွေ့ ဆကဆြံနရတေဲ့ ဆန့ကြငွဘြကြ လိငတ်ှထေဲကမှ ကိုယသ်ဘောကရွာ မိန်းမတဈယောကယ်ောကကြို မှန်းပြီး ဂွင်းထု အာသာဖြလေေ့ရှိတဲ့ အတိုင်း ကြှနတ်ောလြည်း ညတိုင်း ဆရာမကို စိတကြူးနဲ့ ကိုယတ်ုံးလုံးခွှတပြှီး ဂွင်းထုနကြမေို့ပါ။ ဆရာမက ကြှနတ်ော့ရြဲ့ ဂွင်းမောဒြယ် ပေါ့ဗွာ။
“ ဟိုကောငလြေး… ဘာတွေ တွေးနတောလဲ။ ဟိုမှာ ကားလာပြီ… မှနမြှန်။ ”
“အာ ဟုတ် ဟုတ်။ ”
တွေးရင်းနဲ့ လွှောကလြာလိုကတ်ာ ကားမှတတ်ိုငကြို ဘယလြိုရောကန်မှန်ေးတောင် မသိဘူး။ ဘာတွေ တွေးနတောလဲတဲ့… ဆရာမက။
ဝေါကနဲ ထိုးရပလြိုကတ်ဲ့ ဟိုင်းလပကြား နောကခြန်းကို ဆရာမနဲ့ ကြှနတ်ောြ အပြေးကလေး တကလြိုကပြါတယ်။ လူတောင် နရောမရသေး
ခင် ကားက အုန်းကနဲ ဆောင့ထြှကလြိုကတ်ော့မှ စောကကြွိုးနဲ အနအထေားနဲ့ ဆရာမနဲ့ ကြှနတ်ောြ ဒီကားပေါြ ပါလာတာ သိလိုကရြပါတယ်။ ထိုငခြုံနရောလှတ် မရှိတော့တဲ့ ဟိုင်းလပကြားရဲ့ ခွနင်ေးခုံပေါမြှာ ဆရာမက ခွတဘေကထြောကပြှီး အမိုးကိုင်းက လကတ်န်းကို ကိုငကြာ ကုန်းကုန်းကြကြ ကြီး ဖြစ်နပေါတယ်။ ကြှနတ်ောကြတော့ အဲဒီကုန်းကုန်းကြီး ဖြစ်နတေဲ့ ဆရာမရဲ့ အနောကတ်ည့တ်ည့မြှာ လကတ်ဘကကြ အမိုးကိုင်းကိုဆှဲပြီး ကနွတ်ဲ့တဘကကြ စာအုပထြုပကြှီးကို ဆှဲထားလကြြ ပါလာပါတယ်။
ငှိမင်ှိမလြေး ရပန်ရတောဆို အကြောင်း မဟုတဘြူးလေ။ ခုဟာက သူ့ထကင်ါ အလုအယကြ မောင်းနတေဲ့ လိုင်းကားပေါမြှာ မဟုတလြား။ ကားစထွကလြိုကပြှီ ဆိုရငပြဲ အကြောင်းက ပေါလြာပြီလေ။ အရှိနလြေးနဲ့ ဝေါကနဲ အထွကမြှာ ကြှနတ်ော့ကြိုယလြုံးက နောကကြို တဈခကြယ်ိုငသ်ှားပြီး ရှေ့ကို အုန်းကနဲ ပြေးဆောင့တ်ော့တာပဲ။ ရှေ့မှာ ရှိနတောက အုတန်ံရံကြီးဆိုလဲ အကြောင်းမရှိသေးဘူး။ မသကာ နဲနဲပါးပါး နာယုံပဲ။ ခုဟာက ရှေ့မှာရှိနတောက ဆရာမရဲ့ ဖငကြှီးလေ…။ အဲဒီဖငကြားကားကြီးကို ပြေးဆောင့မြိမှတော့ အကြောင်းရှိပြီပေါ့။
ဘာမှလုပလြို့ မရတဲ့ အခွအနေမှော ကြှနတ်ောလြည်း ဘာမှမလုပပြဲ နနရေပေါတယ်။ ဒါပမယေ့ြ ကြှနတ်ော့ြ ပုဆိုးထဲက အကောငကြတော့ ငှိမင်ှိမမြနဘေူး။ အတွင်းခံဘောင်းဘီထဲမှာ ခကြခြငွြးပဲ ရုန်းကနကြှီးထွား လာပါတယ်။ အဲဒီထကပျိုပြီး အခွအနေေ မဆိုးလာအောင် သတိထားပြီး နပမေယေ့ြ မောင်းချင်သ်လို မောင်းနတေဲ့ လိုင်းကားပေါမြှာ ကြှနတ်ောလြီးက ရှေ့က ကုန်းနတေဲ့ ဆရာမဖငကြားကားကြီးကို ပြေးဆောင့လြိုကြ၊ ဆရာမဖငကြှီးက ကြှနတ်ော့လြီးဆီ ပြေးဝငလြာလိုကန်ဲ့ လီးနဲ့ဖင် စိနပြှေးတမ်း ကစားနရပေါတယ်။
ကားပေါကြ လူတွကလေည်း ဂိတဆြုံးထိများစီးဖို့ ဆုံးဖြတထြားကြလား မသိဘူး တဈယောကမြှ တုတတ်ုတမြလှုပဘြူး။ တဈယောကယ်ောကြ ဆင်းသှားလို့ ဆရာမထိုငဖြို့နရော ရသှားရင် ဒီအနအထေားက လှတလြမ်းမှငသ်ေးတယ်။ ခုတော့ အဲဒီဖငကြှီးကို မတောတ်ဆ ဆောင့မြိနရောကနေ အရသာတွေ့ပြီး တမငတ်ကာကို ပြေးပြေးဆောင့ခြငွန်မေိပါပြီ။
လူပျိုဖြစ်ပြီး နှာသာထလာခဲ့တာ… မိန်းမတွနေဲ့ ပြတသ်ီးပြတသ်ပ် နခေဲ့ဘူးတာမှ မဟုတတ်ာ။ ခုလို အရှငလြတလြတကြှီး တောငန်တေဲ့လီးနဲ့ ဆရာမဖငကြှီးကို မထိတထိ ဆောင့န်ရတေဲ့ အရသာဟာ ကြှနတ်ော့ြ အတွကတ်ော့ မဟာစည်းစိမပြါပဲ။ ဖငသ်ားကြီးတွကလေဲ အိနတောပဲ။ တခါတခါ ပြေးကပန်ရောကနေ ခကြခြငွြးပြနမြကြာသေးပဲ အသားချင်ြးပြတပြှီး ဖိဆှဲသလို ဖြစ်ပြီးမှ ပြနကြှာသှားခွိနမြှာတော့ ကြှနတ်ော့ရြငဘြတထြဲ ဗုံးအလုံးတဈရာလောကြ စုပြုံပေါကကြှဲသှားသလား ထငရြအောငကြို တုနခြါကနွန်ခေဲ့ရပါတယ်။
ဒီလောကတ်င်းမာနတေဲ့ လီးတံမှာတောင် ဆရာမဖငကြှီးတွရေဲ့ နူးညံ့မှုကို ခံစားနရရေင် ဆရာမကရော သူ့ဖငကြို လာလာဆောင့န်တေဲ့ ကြှနတ်ော့လြီးရဲ့ မာကြောတောင့တ်င်းနမှေုကို သိများနမလေား။ ဒါပမယေ့ြ ဆရာမက ပုံစံမပကြြ ဖငကြုန်းထားလကြပြဲ ငှိမန်တောမို့ ကြှနတ်ောလြည်း တခကြတ်ခကြြ မသိမသာ ဆောင့လြိုကြ တခါတခါ သိသိသာသာဆောင့လြိုကြ လုပန်ခေဲ့ပါတယ်။
ကားစပယယ်ာ ခငမြွာလဲ တဈစီးလုံး ဖငသ်တွခေညွြေးပဲ ပါလာလို့ စိတည်ဈနပေုံရပါတယ်။ မှနေီကုန်းမှာ မီးပျိုင့မြိနတေုန်း ရှေ့မှတတ်ိုငတ်ှေ အကုနမြေးနပေါတယ်။ ဆှဲထားရတဲ့ စာအုပထြုပကြှီးကြောင့ြ လကအြံသနတေောကိုတောင် အခုမှသိတယ်… တကယတ်ကယ် အာရုံက အဲဒီဖငကြှီး
ပေါမြှာပဲ ရှိနတော။ စာအုပကြို လကပြှောင်းပြီး ဆှဲလိုကတ်ုန်း စပယယ်ာက မှတတ်ိုင် အမေးမှာ
“ သုခ ပါလား …….. သုခ ။ ”
“ ပါတယ် သုခ။ ”
ဆိုပြီး ဒေါမြမလေး ဖြလေိုကသ်ံ ကြားရပါတယ်။ ကောင်းရောဗွာ ကြှနတ်ောတ်ို့ရှေ့မှာ ဆင်းမယ့လြူကို မရှိဘူး။ မီးပျိုင့စြိမ်းသှားတော့ ကားကဒေါနဲ့
မောနဲ့ ဆောင့အြထွကမြှာ ပြည့ကြားတင်းထွားလှတဲ့ ဒေါမြမလေးရဲ့ ဖငကြှီးကို အားပါးတရ ဖိဆောင့ခြလွိုကမြိပါတယ်။ ခါးကိုကော့ပြီး ပိုပိုသာသာ
လေး ဆောင့ထြည့လြိုကတ်ာမို့ ဒေါမြမလေးရဲ့ ကိုယလြုံးကြီးတောင် ဆတခြနဲ ကားထဲကို ပြေးဝငသ်ှားပါတယ်။ လုပခြငွတ်ဲ့စိတန်ဲ့ လုပလြိုကပြှီးကာ
မှ ဒီလောကသ်ိသိသာသာကြီး ဖငကြိုအဆောင့ခြံလိုကရြတာကို ရိပမြိလောကတ်ယလြို့လဲ ပြနတ်ှေးမိကာ ထူပူလာပြနပြါတယ်။
ပြီးတော့ ကိုယ့ဟြာကိုယလြည်း သိတယ်.. ပုဆိုးထဲက လီးက တောရြုံတနရြုံ တင်းနတော မဟုတတ်ော့ဘူးလေ။ အရသာထူးတွေ တွေ့နတောမို့ အတွင်းခံဘောင်းဘီထဲကနေ ထိုးထွကတ်ော့မလောကြ ဖြစ်နပြေီ။ အဲဒီလောကြ တောင့တ်င်းနတေဲ့ လီးနဲ့ ဖငကြို အထိုးခံနရတောတောင် တဈခကြမြှ ပုံစံမပကြပြဲ နနတေေဲ့ ဒေါမြမလေးကိုလဲ အံ့သှလာပါတယ်။
“ ဖငကြှီးက အတုကြီးများလား မသိဘူး ”
အဲဒီလို တွေးမိတာနဲ့အတူ မကြစြိကပါ ဒေါမြမလေးရဲ့ ဖငကြှီးကို ကြည့်လြိုကမြိပါတယ်။ ဟောဗွာ… ကြောင်းစိမ်းထမီ ဖငအြောကဘြကလြောကမြှာ ကပြစြေ့လောကရြှိတဲ့ ရစေိုကြကလြေးပါလား။ သိလိုကပြါပြီ.. မောငဇြောလြည်း အဲဒီလောကြ မညံ့ပါဘူးလေ။ ဒီအခွဒေီအနမှော ဒီအကြကကြ ဘယကြအရညစြိုတာလဲဆိုတာ တန်းသိလိုကပြါပြီ။
ဘယ့န်ှယ် နောကကြနေ တရစပ် လီးနဲ့ထိုးနတောကို ငှိမလြှခညွလြားလို့ ထငန်တော လတစြသတတ်ော့ ဒေါမြမလေးတဈယောကြ စောကပြတထြဲက အရညကြလွောကအြောင် ဖီလငယ်ူနတောကိုး။ နို့မို့ဆိုလည်း ဒီထမီပေါမြှာ စောကရြညတ်ှစေိုမှာ မဟုတပြါဘူး။ သူ့ဟာသူ ဖငကြှားထဲကနေ စီးသှားမှာပါ။ အခုဟာက ကြှနတ်ောကြ လီးနဲ့ ပြေးပြေးဆောင့န်တေော့ ထမီစကပါ ဖငကြှားထဲ ရောကရြောကသ်ှားပြီး စောကရြညကြှညတ်ှကေ ထမီပေါမြှာပါ လာစိုနတေော့တာပေါ့။
မှတတ်ိုငမြှာ ကားရပလြိုကတ်ာနဲ့ အရငဆြုံး လှယအြိတကြို ရှေ့ကို ပြောင်းလှယလြိုကရြတာပဲ။ နို့မို့ဆို လမ်းလွှောကရြင် ပေါငကြှားက ကောငကြ ငေါထွကန်မှောလေ။ ကားလမ်းကို ခပသ်ှကသ်ှကြ ကူးလိုကပြှီး ဒေါမြမလေးနဲ့ မကြန်ှာချင်ြး မဆိုငရြအောင် ရှေ့ကနေ လမ်းထဲကို အရငဝြငလြာခဲ့လိုကပြါတယ်။
ရနကြုနထြုံးစံအတိုင်း ရုံးဆင်း ကြောင်းဆင်းခွိနမြို့ ဒေါမြမလေးတို့ လမ်းထဲမှာ စညကြားနပေါပြီ။ ရှေ့ကနေ ဟိုငေးဒီငေးနဲ့ လွှောကလြာပြီးမှ ဒေါမြမလေးရဲ့ ထမီပေါကြ အစိုကြကကြို သတိရလိုကပြါတယ်။ သူ့ဟာသူတောင် ဖငမြှာကြကန်တော သိပါ့မလားလို့။ ဒီအတိုင်း ဖငမြှာအကြကကြှီးနဲ့ တလမ်းလုံး လွှောကလြာရင် မှငတ်ဲ့လူတွေ အကုန် ဟားကြမှာ။
ဟာ… ငါပြောလိုကရြငလြည်း ကားပေါမြှာ ဖြစ်ကြတာတွအတွေကြ ရှကန်ရမှော။ မပြောပဲ နလေိုကတ်ာ ကောင်းမလား။ ဘာလုပရြကောင်းမလဲ တွေးပြီးမှ နောကဆြုံးပြောလိုကလြို့ ရှကရြတာက ငါ့ကိုပဲရှကရြမှာ၊ မပြောပဲထားလိုကရြင် လမ်းထဲက လူတွေ အကုနကြို ရှကရြမှာဆိုပြီး ရှေ့ကနေ ခဏရပစြောင့န်လေိုကပြါတယ်။ ခေါင်းကြီးငုံ့ပြီး လွှောကလြာနတေဲ့ ဒေါမြမလေးကို သသခွေောခွာပဲ ရပပြှီး ကြည့်န်လေိုကပြါတယ်။
အသားအရညကြတော့ ပုံမှနခြပလြတလြတ် အသားအရညပြါပဲ၊ ချောသလားဆိုတော့လဲ အဲလိုချောတာမွိုး မဟုတပြှနပြါဘူး။ ကိုယလြုံးကိုယပြေါကြ တောင့တ်င်းဖြံ့ထွားတာလေးပဲ ထူးခွားတာပါ။ ဒါပမယေ့ြ ကြှနတ်ော့အြတွကြ လောလောဆယမြှာ ဒေါမြမလေးကလှဲပြီး ဘယမြိန်းမကမှ မကြစြိထဲမှာ ကြည့်လြို့ကောင်းတာ မရှိပါဘူး။
“ ဆ ဆရာမ ။ ဟို ဟိုလေ။ ”
ဘေးနားက လိုကလြွှောကပြှီး ခပတ်ိုးတိုးလေး ပြောမလို့ ပြငကြာမှ ဒေါမြမလေးက မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် ပြနအြကြည့်မြှာ ရငတ်ှတေုနပြှီး ဘာပြောရမှန်းမသိ ဖြစ်ကာ ရုတတ်ရကြ ဆှံ့အသှားရပြနပြါတယ်။
“ ဟဲ့… ကောငလြေး ပြောလေ ဘာတုန်း။ ”
“ အဲ.. ဟိုလေ.. ဆရာမ… ဆရာမ ဖင်… အာ.. ဟိုဟို နောကမြှာ ကြကန်တယ်ေ။ အဲဒါ…. ”
ပြောပြီးတာနဲ့ ကြှနတ်ောြ နောကလြှည့မြကြည့်တ်ော့ပဲ သုတခြှတငေတ်ော့တာပဲ။ ဒေါမြမလေးတို့ တိုကခြန်းအောကကြို ရောကတ်ော့ တခွား ကြူရှငတ်ူတူတကတ်ဲ့ သူငယခြငွြးတွကေ လှကေားအုတခြုံမှာထိုငပြှီး အာလူးဖုတတ်ဲ့လူဖုတ်၊ မုန့စြားတဲ့လူက စားနကြပြေီ။ ကြှနတ်ောကြ စာအုပထြုပကြှီးဆှဲပြီး ရောကလြာတာမှငတ်ော့ ဝိုင်းအာကြတယ်။
“ ဟေ့ကောင်… မောငဇြောြ သိပမြဖားနဲ့ကြာ။ အဆင့တ်ဈလဲ မင်းရမှာ မဟုတပြါဘူးကြာ။ ”
“ အေးလေ… မောငဇြောတ်ို့က သိပသ်ိသာနပြေီ။ ဆရာမဆီက ဘာစားချင်လြို့လဲဟေ့။ ”
“ ငဖားကြီးဟေ့ ဟားဟား ။ ”
ဝိုင်းဟားနကြတေဲ့ အကောငတ်ှေ ကောငမြတွကေို မကြလြုံးပြူး လွှာထုတပြှပြီး ပြနန်ောကလြိုကပြါတယ်။ လကထြဲက စာအုပထြုပကြှီးကို အုတခြုံပေါြ ဘုန်းကနဲ ပစ်ခလွိုကပြှီး
“ ဟေ့ကောငတ်ှေ… တံခါးဖြင့ထြားပြီးပြီလား။ ”
“ အေးအေး .. ဖြင့ထြားပြီးပြီ။ ”
“ပြီးရော ငါ ဒီအထုပကြှီး သှားထားလိုကြဦးမယ်။”
ကြူရှငရြှိတဲ့နေ့ဆို ကြှနတ်ောတ်ို့ထဲက တဈယောကယ်ောကကြို ဒေါမြမလေးက အိမသ်ော့ ပေးလိုကလြေ့ ရှိပါတယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကြှန်
တောတ်ို့က ကြောင်းဆင်းခေါင်းလောင်း ထိုးတာနဲ့ တခါတည်း ထွကလြာလို့ ရကြတာလေ။ ဆရာမ ကတော့ ကြောင်းကိဈစတွေ ဘာတွေ ရှိတတတ်ာမို့ နောကကြပြါတယ်။ ကြှနတ်ောတ်ို့က အရငသ်ှားနှင့ပြှီး လှယအြိတတ်ှေ ဘာတွထေား အဆာပြေ မုန့တ်ှေ ဘာတွေ စားထားရတာပေါ့။ ဆရာမက ကိုယခြှဲ မရှိဘူးလေ။
ဆရာမယောကြြားဆိုတဲ့ ပုဂျဂိုလကြှီးကိုလည်း ခွိတထြားတဲ့ ဓာတပြုံထဲမှာပဲ မှငဘြူးပါတယ်။ ရှမ်းပြညဘြကမြှာ တာဝနကြနွတယေလြို့တော့ ပြောတာပဲ။ ယူနီဖောင်းပေါကြ အပြင့တ်ှေ အခကတ်ှတေော့ ပါတယ်။ ဗိုလကြှီးလား ဗိုလမြှူးလားတော့ မခွဲတတဘြူး။ ရုပကြတော့ အညာသားရုပပြဲ။
ကြှနတ်ောြ စာအုပထြုပကြှီးကို ဧည့ခြန်းထဲမှာ ထားလိုကပြှီး ရချိုးခန်းဘကကြို လွှောကလြာခဲ့ပတယ်။ တိုကခြန်းဆိုတော့ အိမသ်ာရချိုးခန်းက တွဲလကြလြေ။ ခုတော့ ဒေါသတွပြပြေေီး ခပပြွော့ပြော့လေး ဖြစ်နတေဲ့ ကောငကြ ဆီးသှားလိုကတ်ော့ ပိုပြီးတောင် ပြော့ကသွှားသလိုပါပဲ။ ကိဈစပြီးလို့ ရချိုးခန်းတံခါးကို ဖြင့မြယအြလုပမြှာ အဝတလြှမ်းတဲ့ ကြိုးတန်းဆီကို မကြစြိက ဘာရယမြဟုတ် ကြည့်မြိလိုကပြါတယ်။ အတွင်းပစ်စည်းတွေ လှမ်းထားတာပါလား။ စကဒလြိုဟာမွိုး တဈထညန်ဲ့ ပငတ်ီအပြာလေး တဈထညပြါ။ လွှောပြှီး လှမ်းထားတာနဲ့ တူပါတယ်။
ကြှနတ်ော့လြကကြ အပြာရောင် ပငတ်ီလေးကို အလိုလို လှမ်းယူလိုကမြိပါတယ်။ လကထြဲမှာ ရောကလြာတဲ့ ဒေါမြမလေးရဲ့ အတွင်းခံ ဘောင်းဘီအပြာရောငလြေးကို တယုတယ ကိုငတ်ှယန်ရင်ေးက ကြှနတ်ော့စြိတတ်ှေ ဘယလြိုမှ ထိန်းလို့မရတော့ပါဘူး။ စောစောက ညှိုးငယန်တေဲ့ သကောင့သ်ားကလည်း အားမာနအြပြည့န်ဲ့ ခကြခြငွြးရုန်းကြှလာပြနပြါတယ်။
ကြှနတ်ောြ ပုဆိုးကို ကြင်းလုံးခွှတပြှီး ကြိုးတန်းမှာ တငလြိုကပြါတယ်။ လကကြို တံတွေးနဲနဲဆှတပြှီး တောင့တ်င်းနတေဲ့ လီးကို ရှေ့နောကဆြှဲပြီး ဂွင်းထုဖို့ အစပျိုးလိုကပြါတယ်။ တလမ်းလုံး ဆောင့လြာရတဲ့ ဒေါမြမလေးရဲ့ ဖငကြှီးကို ပြနမြှငယ်ောငရြင်း အဲဒီဖငကြှီးမှာ ဝတတ်ဲ့ဘောင်းဘီကို သသခွေောခွာ ဖြန့လြိုကကြာ ခွကြားနရောကို ခပဖြှဖြ နမ်းရှိုကလြိုကပြါတယ်။
“ ဒီနရောလေးက စောကဖြုတကြှီးနဲ့ အမြဲကပန်မယေ့ြ နရောပဲ။ ”
ဆပပြှာရနံ့သင်းနတေဲ့ ပနတ်ီခွကြားနရောကို လွှာနဲ့မထိတထိ လကြလြိုကတ်ယ်။ စိတအြာရုံထဲမှာတော့ ဒေါမြမလေးရဲ့ စောကဖြုတကြှီးကို လကြပြေးလိုကရြသလိုပဲ ခံစားရပါတယ်။ အောကမြှာလည်း လကကြ အဆကမြပြတ် ရှေ့တိုးနောကင်င် ဂွင်းတိုကပြေးနတောမို့ လီးတံထိပကြ ဒဈကြီးကလဲ ဖူးကားရောငရြမ်းလို့နပေါပြီ။ တသကလြုံး ဂွင်းထုခဲ့သမွှ ဒီတဈခါထုရတာ အရသာ အရှိဆုံးပါပဲ။
ရချိုးခန်းနံရံကို မှီကာ ဒေါမြမလေးရဲ့ အတွင်းခံပငတ်ီကို မကြန်ှာကမခွာပဲ စိတကြူးယဉခြငွတ်ိုင်းယဉကြာ စိတရြှိလကရြှိ ထုနရတောလေ။
“ အ…အ…ရှီး။ ”
“ ဟင်း….အ…အား။ ”
“ကြှိ…..ကြှီ…..ကြှီ။ ”
အသံတဈခုနဲ့အတူ ညာဘကကြ ရချိုးခန်းတံခါးက ပြင့သ်ှားကာ တဈယောကယ်ောကြ ဝငလြာလိုကတ်ာကို မကြစြိထောင့မြှာ ရိပကြနဲ တွေ့လိုကရြခွိနမြှာ အရာအားလုံး နောကကြသွှားပါပြီ။ တံခါးကို သသခွေောခွာ ပိတခြဲ့မိရဲ့လား ၊ စေ့ရုံသာ စေ့ထားခဲ့မိသလားဆိုတာ ဘယလြိုမှ မတွေးတတတ်ော့ပါဘူး။ အင်းလေ ဒီလိုလုပမြိလိမ့မြယလြို့လဲ ကိုယတ်ိုငတ်ှေးမိခဲ့တာမှ မဟုတတ်ာ။ အခွအနေကေ ပံ့ပိုးလို့ အခုလို ဖြစ်သှားရတာပါ။ ဒေါမြမလေး အိမထြဲရောကလြာတဲ့ အသံကို လုံးဝကို မကြားခဲ့ပါဘူး။ ကိုယ့ဟြာကိုယ် တိုကပြှဲက ပြင်းထနန်တောကိုး။
အခုတော့ အောကပျိုင်းဗလာကငွြးလကြြ သူ့ရဲ့ အတွင်းခံ ပငတ်ီလေးကို မကြန်ှာမှာအပကြာ ဂွင်းထုနတေဲ့ မောငဇြောရြဲ့ အဖြစ်ကို ဒေါမြမလေးတဈယောကြ မကြမြှငကြိုယတ်ှေ့ ကြုံလိုကရြပါပြီ။
“ မောငဇြောြ… မင်း ဘာတွလေုပန်တောလဲ။ အဲဒါ… ဆရာမ ဘောင်းဘီ မဟုတလြား။ အခု ပုဆိုးမှနမြှနပြှနဝြတစြမ်း… အောကကြဟာကိုလဲ ကြည့်ြဦး။ ”
ဒေါမြမလေးကသာ ဇယဆြကသ်လို ပြောနပမေယေ့ြ ကြှနတ်ောကြတော့ တဈခွန်းမှ ပြနမြပြောတော့ပါ။ ဒီလိုထိတောင် ဖြစ်လာမှ ရှေးစရာလမ်း မရှိတော့ဘူးလို့ပဲ ခံယူလိုကပြှီလေ။ ရှေ့ဆကတ်ိုးရုံပဲ ရှိတော့တာပေါ့။ ကြှနတ်ော့ပြေါငခြှကြားက ထုလကစြမို့ တောင်
မတန်တေဲ့ လီးကိုကြည့်ကြာ ပုဆိုးပြနဝြတခြိုင်းနတေဲ့ ဒေါမြမလေးရဲ့ လကဖြဝါးနှစ်ဘကလြုံးကို ဖကြခြနဲဆှဲကာ ကြှနတ်ော့လြီးတံပေါမြှာ ဖိကပထြားလိုကပြါတယ်။
ရုတတ်ရကမြို့ ဒေါမြမလေးတဈယောကြ ဘာမှမတုန့ပြှနန်ိုငခြငမြှာ ခန်ဓာကိုယန်ှဈခုကို ပိုပြီးနီးကပသ်ှား
အောင် တိုးလိုကတ်ော့ ဒေါမြမလေးကို ရချိုးခန်းထောင့မြှာ ပိတထြားလိုကသ်လိုပါ ဖြစ်သှားပါတယ်။ လောလောလတလြတ် စိတတ်ှထကြေှထားကြတဲ့သူ နှစ်ယောကရြဲ့ အသကရြှူသံတွကေ ရချိုးခန်းထဲမှာ ပြင်းထန် ဆူညံလာပါတယ်။
“ ဆရာမ… ကြှနတ်ောြ… ကြှနတ်ောြ မရတော့ဘူးဗွာ။ ကြည့်ပြါဦး ဆရာမရယ်။ လီးတဈချောင်းလုံး အရမ်းတောငန်ပြေီ။ ဆရာမဖငကြို တလမ်းလုံး ဆောင့လြာခဲ့တာလေ အခု မနနေိုငတ်ော့ဘူး။ အရမ်းလုပခြငွန်ပြေီ။ ”
“ မောငဇြောြ… မင်း… မင်း… ပုဆိုးပြနဝြတပြါဆိုနတောကို… ဒီကလေးနဲ့တော့ ခကကြုနပြါပြီ။ ”
ဒေါမြမလေး တုနယ်ငစြှာနဲ့ မောငဇြော့ကြို ပုဆိုးပြနဝြတဖြို့ပဲ ပြောနပမေယေ့ြ လကန်ှဈဘကကြတော့ မောငဇြောရြဲ့ လီးတံကို တင်းကြပစြှာ ဆုပည်ဈထားပါတယ်။ ဒေါမြမလေးက ဆုပကြိုငဖြစ်ညှဈထားခွိနမြှာ မောငဇြောရြဲ့ ခါးအောကပျိုင်းက အလိုလို ကော့လိုကြ ကုန်းလိုကြ လုပပြေးနမေိတာမို့ ဂွင်းထုပေးတာခံနရသေလိုပါပဲ။ စိတရြှိလကရြှိ ဖြစ်ညှဈထားတဲ့ ဒေါမြမလေးရဲ့ လကထြဲကို လီးတံတဈချောင်းလုံး ဝငလြိုကထြှကလြိုကြ လုပန်ရင်ေး စိတတ်ှတအေားပါလာကာ ဒေါမြမလေးရဲ့ ကိုယလြုံးပြည့ပြှည့ကြှီးကို ဆှဲဖကထြားလိုကပြါတော့တယ်။
ဒေါမြမလေးရဲ့ လကန်ှဈဘကကြ လီးတံကို ဆုပကြိုငထြားခွိနမြှာ ကြှနတ်ောကြ သိုင်းဖကလြိုကတ်ာမို့ လကတ်ှကေို ရုန်းမရအောင် ခွုပပြှီးသား ပုံစံ ဖြစ်သှားပါတယ်။ နူးညံ့တဲ့ ဆန့ကြငွဘြကလြိငရြဲ့ အတွေ့အထိနဲ့ ကိုယရြနံ့ကို တဈခါမှ ဒီလောကရြင်းရင်းနှီးနှီး မကြုံခဲ့ဖူးတာကလဲ ကြှနတ်ော့ရြဲ့ ရမျမကရြှိနကြို တရိပရြိပ် တိုးစပေါတယ်။ ကြှနတ်ော့ြ အထငတ်ော့ ကြှနတ်ောရြော ဒေါမြမလေးပါ နှစ်ယောကလြုံး နတပြူးသလို တုနခြါနကြတေယလြို့ ခံစားနရပေါတယ်။
“ မလုပပြါနဲ့ကြာ… မဖြစ်ပါဘူး။ မောငဇြောြ… လှှတပြါ ဆရာမကို။ ဟိုမှာ… တခွားကလေးတွေ တကလြာတော့မယလြေ။ ”
ပါးစပကြသာ လှှတပြါတကဲကဲ လုပန်ပြေီး လကတ်ှကေ လီးတံကို မလှှတတ်မ်း ကိုငထြားတဲ့ ဒေါမြမလေးရဲ့ လညပြင်းတဝိုကကြို ခပဖြှဖြ လိုကန်မ်းနတေုန်းမှာ ဒေါမြမလေးက စိုးရိမစြှာ ပြောလာပါတယ်။ ဒေါမြမလေးရဲ့ ကြောပြငကြို ခွုပကြိုငထြားတဲ့ ကြှနတ်ော့လြကတ်ှကေ အောကကြို ဖြေးဖြေးချင်ြး လွှောခလွာပါတယ်။ ခါးအထကပျိုင်းလောကဆြီကို အရောကမြှာ ဒေါမြမလေးရဲ့ မကြန်ှာကို တဈခကြကြှည့လြိုကပြှီး ခါးအောကကြနေ မို့မောကကြားထွကန်တေဲ့ ဖငသ်ားတွကေို ဆတခြနဲ ဆှဲကိုငကြာ ဆီးခုံချင်ြး ပူးကပသ်ှားအောင် ဆှဲယူလိုကမြိပါတယ်။
ဒါပမယေ့ြ ဒေါမြမလေးက လီးတံကို ဆုပကြိုငထြားဆဲမို့ ဆီးခုံချင်ြး မပူးကပတ်ော့ပဲ ကြှနတ်ော့ရြဲ့ ဒဈဖြားကသာ ဒေါမြမလေးရဲ့ ဆီးစပကြို ထိုးမိသှားပါတယ်။ အရပြေားချင်ြး ပြတတ်ာဆို ဘာမှမဖြစ်ပမယေ့ြ အခုဟာက ဒေါမြမလေးရဲ့ ထမီစကို ဖိပြတမြိသှားတာလေ။ ကားပေါမြှာတုန်းကတော့ ကိုယကြလည်း ပုဆိုးနဲ့ အောကကြလည်း ဘောင်းဘီ ပါသေး
တာဆိုတော့ ဘာမှမဖြစ်ဘူး။ အခုက ကိုယကြ အလှတကြှီးဆိုတော့ ပူကနဲဖြစ်ပြီး ဒဈဖြားတဈခုလုံး ကြိန်းစပသ်ှားတာပဲ။
“ အ..အ…။ ”
“ ဟင်…ဘာ… ဘာဖြစ်လို့လဲ …။ ”
“ အား… ကြှတ်.. ကြှတ်… ထမီကို ပြတဆြှဲသလို ဖြစ်သှားတာ.. ကငွသ်ှားလို့။ ”
နရင်ေးထိုငရြင်း ကြှနတ်ောြ ထအောလြိုကတ်ာမို့ ဒေါမြမလေးတောင် လန့သ်ှားတယထြငတ်ယ်။ တခွိနလြုံး လီးကို ကိုငထြားတဲ့ လကတ်ှကေို အလန့တ်ကြား လှှတလြိုကပြါတယ်။ အကြောတွေ ထောငန်အေောင် တင်းမာနတေဲ့ လီးထိပကြ ကြိန်းစပန်တေဲ့ ဒဈဖြားကို ကိုယ့ဘြာသာကိုယ် ပြနကြိုငကြှည့ပြှိး ဆုပလြိုကဖြှလေိုကြ လုပပြေးနတေုန်း ဒေါမြမလေးရဲ့ မထငမြှတတ်ဲ့ အပြုအမူကို ကြုံတွေ့လိုကရြပါတယ်။
“ ဟင်း ဘာအခုမှ တောတ်ောန်ာနတောလဲ… ဒီလောကြ သောင်းကနွြးနတောကို နည်းတောငန်ည်းသေးတယ်။ ”
“ ပစြျ ။ ”
ပြောရင်းနဲ့ သူ့လကဝြါးကို ပါးစပန်ားတေ့ကာ လကထြဲကို တံတွေးနဲနဲ ထွေးလိုကပြှီး၊ အဲဒီတံတွေးတွကေို ကြှနတ်ော့လြီးတံမှာ သုတကြာ ဖြေးဖြေးချင်ြး လီးကို ဆှဲကစားပေးပါတယ်။ နာနတောတောင် ပြနမြေ့သှားပြီး လီးကို အလိုကသ်င့ြ ကော့ပေးထားမိပါတယ်။ လီးတဈချောင်းလုံး နီရဲ လာအောင် အရသာတွေ့နခွေိနမြှာ အခုလို ဂွင်းထုပေးနတေဲ့ ဒေါမြမလေးရဲ့ စောကဖြုတကြှီးမှာလည်း အရညတ်ှေ ဘယလြောကရြှှဲနမလေဲဆိုတာ ကြည့်လြိုကခြငွပြါတယ်။
“ နာသေးလား…အခု ။ ”
“ အ.. အ.. အား မနာတော့ဘူး… အရမ်းကောင်းတာပဲ ဆရာမရယ်။ ”
“ ပြဈ..ပြဈ ..ဗစြျ ။”
“နှာဗူးလေး… မှနမြှနပြှီးတော့ …. အောကကြနေ တကလြာကတွော့မယ်။ ”
“အ.. အား ရှီး… ကောင်းလိုကတ်ာ… သှကသ်ှကလြေး လုပပြေးပါ ဆရာမရယ်။ ”
“အင်း..လာ ဒီလိုနေ။ ”
မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် ထုပေးနတောမို့ ပုံစံမကတွဲ့ အနအထေားကို ဒေါမြမလေးက ပြောင်းပေးပါတယ်။ ကြှနတ်ော့ကြို ဆှဲလှည့ပြှီး သူ့ရငဘြတထြဲထည့ကြာ နောကကြနေ လှမ်းပြီး ထုပေးတဲ့ အခါမှာတော့ ဒေါမြမလေးရဲ့ လကတ်ှကေ ခုနကထကပျိုပြီး သှကသ်ှကလြကလြကြ လှုပရြှားလို့ ရသှားတယ်။ အားနတေဲ့ ကြှနတ်ော့လြကန်ှဈဘကကြိုလည်း ဒေါမြမလေးရဲ့ တငပြါးကြီးတွကေို နောကပြှနကြိုငကြာ စိတရြှိလကရြှိ ကိုငတ်ှယန်လေိုကပြါတယ်။
တရစပ် ဂွင်းထုပေးရင်းက ကြှနတ်ော့ြ နားရှကန်ား ကပကြာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုကတ်ဲ့ စကားသံကို အကြားမှာ တကိုယလြုံး ကြကသ်ီးတွတေောင် ထသှားတယ်။
“ မင်း… ဆရာမကို သိပလြိုးချင်န်လေားဟင်။ ”
“ အ..အ..ဗြာ။ ”
“ကြူရှငပြှီးရင် မပြနန်ဲ့နောြ။ ဆရာမနဲ့ မင်းနဲ့ လိုးကြရအောငကြှာ။ ”
“အား…. အီး… အ…. ပြီးတော့မယ်… ဆရာမ…. အ အ ထုပေး ထုပေးပါ။ ”
“အင်း…အ..။ ”
“ ပစြျ ပစြျ ။”
ဒေါမြမလေးက ဂွင်းထုပေးရင်း ပြောလိုကတ်ဲ့ စကားလုံးတွကြေောင့ြ စိတခြံစားမှုတွကေ ပိုပြီး မှနဆြနလြာပါတယ်။ ကြှနတ်ောခြါးကို ကော့နိုငသ်လောကြ ကော့ပေးထားသလို ဒေါမြမလေးကလည်း လီးတံကြီးကို အားထည့ပြှီးညဈကာ ဆကတ်ိုကြ ထုပေးနတယ်ေ။
အသကကြို အောင့ထြားကာ လီးတံထိပ် ဒဈဖြားကနေ တကိုယလြုံး ကငွန်အေောင် တလိပလြိပတ်ကလြာတဲ့ ကာမအရသာကို အားပါးတရ ခံစားရင်း သုတရြညတ်ှကေို ရချိုးခန်း ကြမ်းပြငပြေါကြို ပန်းခလွိုကပြါတော့တယ်။ တကိုယလြုံး နုံးခညွ့ကြာ ယိုငန်ဲ့နဲ့ ဖြစ်နတေဲ့ ကြှနတ်ော့ကြို ထူမတပြေးရင်း ဒေါမြမလေးက ပြုံးစိစိကြီးလုပကြာ
“ဟင်း… မှနလြိုကတ်ဲ့ ကိုယတ်ောလြေး။ ကိုယ့ဟြာတွကေို ရလေောင်းပြီး ဆေးခဲ့ဦးနောြ… ဟင်းဟင်း။ ”
ပြောပြီးတော့ သူ့လကတ်ှကေို ရဆေေးကာ ထွကသ်ှားတဲ့ ဒေါမြမလေးရဲ့ ဖငကြှီးနှစ်လုံးကို ကြည့်ကြာ သကပြှင်းခလွိုကမြိပါတယ်။ ဒီအခွိနလြေး ၁၀ မိနဈလောကအြတွင်းမှာ ဘယလြိုတွေ ဖြစ်သှားမှန်းတောင် မသိလိုကပြါဘူးလေ။ တန်းပေါကြ ပုဆိုးကို ပြနယ်ူကာ ဝတလြိုကပြှီး စောစောက ပန်းထုတထြားတဲ့ ဒေါသတွကေို ရဆေေးခပြှီးမှ ထွကလြာခဲ့လိုကပြါတယ်။
အိမရြှေ့ရောကတ်ော့ ဟိုကောငတ်ှေ အသင့ပြှငထြားပြီးကြတဲ့ စားပြဲဝိုင်းမှာ ဝငထြိုငပြှီး အရှိနမြသသေေးတဲ့ အရသာကို မကြလြုံးမှိတကြာ ဇိမယ်ူနလေိုကတ်ယ်။ ဒေါမြမလေးကတော့ အိပခြန်းထဲ ဝငသ်ှားပြီး အဝတအြစားလဲနတယ်ေ ထငပြါတယ်။ ကြူရှငပြှီးရငဆြိုတဲ့ အတွေးက ဝငလြာပြနတ်ော့ ရငတ်ှေ တဒိတဒြိတ် ခုနလြာပါတယ်။ ဘယလြိုစပြီး ဘာတွလေုပရြမလဲဆိုတာ တွေးကြည့်န်တေုန်း အောကကြကောငတ်ှေ ဆူဆူညံညံနဲ့ ဝငလြာကြပါတယ်။
“ အေး.. ငါ့အိမကြ ပိုကဆြံမပေးသေးဘူးကြ။ ရရငတ်ော့ ငါလည်းဝယမြှာ။ ”
“မဟုတဘြူးလဟယ်ေ.. ဟိုကြငှောမှာ ဝတသ်ှားတဲ့ ဒီဇိုင်းကိုပြောတာ ငါက။ ”
“အေး ဟေ့ကောင်.. မင်းအဲဒီ သီချင်ြး ကော့ဒရြှိရင် ငါ့ကိုပေးဦး။”
တဈယောကတ်ဈပေါကန်ဲ့ ဘာတွပြေောနကြမှေန်း မသိအောင် ဆူညံစွာ ရောကလြာကြပြီး အလွိုလွို ထမင်းစားပြဲဝိုင်း ၂ ဝိုင်းမှာ နရောယူနကြခွေိနမြှာ ဒေါမြမလေးလည်း အခန်းထဲက ထွကလြာပါတယ်။ တီရှပပြှပြနဲ့ ကရငထြမီလိုလို ရှမ်းထမီလိုလို တိုင်း
ရင်းသားအဆင် ထမီတဈထညကြို တွဲပြီး သာမနသ်ာ ဝတထြားပမယေ့ြ ကြှနတ်ော့ြ အမှငမြှာ တောတ်ောကြှီးကို လှနပေါတယ်။
“ကဲကဲ အားလုံး အဆငသ်င့ဖြစ်ရင် စရအောင်။ ”
“သင်ျခွာ (၁) သငမြယ် ဒီနေ့။ ”
စာအုပထြုတဆြိုလို့သာ ထုတထြားရတယ် စာထဲမှာ ကြှနတ်ော့ြ အာရုံတွေ လုံးဝရှိမနပေါဘူး။ ရှင်းပြနတေဲ့ အသံတွေ ပြနမြေးနတေဲ့ အသံတွကလေည်း ကြားတဈခကြြ မကြားတဈခကြပြါပဲ။ ခထွားတဲ့ စာအုပကြို ငုံ့ကြည့်န်ရင်ေး ဒေါမြမလေးကို ဘယလြိုပုံစံနဲ့ လုပရြမလဲ ဆိုတာတွကေိုပဲ စိတကြူးယဉန်မေိပါတော့တယ်။ ငါ လူပျိုရည် ပကြတ်ော့မှာပါလား ဆိုတဲ့ အသိကလဲ ရှကသ်လိုလို ပီတိဖြစ်နသလေိုလို ခံစားရစပေါတယ်။
အင်းလေ… ကြေးစားမိန်းမတဈယောကန်ဲ့ ကာမဆကဆြံပြီး လူပျိုရည် ပကြရြတာထကစြာရင် အခုလို ကိုယတ်ကယ် တပမြကစြှဲလမ်းရတဲ့ မိန်းမတဈယောကဆြီမှာ လူပျိုရည် အပကြခြံလိုကရြတာကို ကြနပေမြိတာ အမှနပြါပဲ။ ပြီးတော့ အဲဒီအခွိနကြရွင် စိတကြူးထဲမှာ အခါအခါမှငယ်ောင် မှန်းဆခဲ့ရဖူးတဲ့ ဒေါမြမလေးရဲ့ ခန်ဓာကိုယတ်ဈခုလုံးကို မိမှေးတိုင်း ဖမှေးတိုင်း မှငခြှင့ရြပြီလေ။ ကြှနတ်ော့ရြဲ့ လူပျိုရညကြို သောကသ်ုံးမယ့ြ ဒေါမြမလေးရဲ့ ပေါငကြှားက အခစွပြန်းပြင့ကြှီးကရော ဘယလြိုပုံများ ရှိနမလေဲ။ မဆုံးနိုငတ်ဲ့ အတွေးတွေ အမွိုးမွိုးတွေးနတော ဘယလြောကတ်ောင် ကြာသှားလဲ မသိဘူး။ ဘေးကကောငတ်ှေ စာအုပတ်ှေ သိမ်းဆည်းနမှေ စာသငလြို့ ပြီးသှားတာ သိပါတယ်။
အားလုံးကတော့ ထုံးစံအတိုင်း ကြူရှငပြှီးတာနဲ့ လဈဖို့ ပြငန်ကြပြေီ။ ကြှနတ်ော့မြှာသာ နောကဆြကတ်ှဲ သငခြန်းစာအတွကြ ထပဲထရမလို ထိုငပြဲထိုငန်ရမေလို ဖြစ်နတယ်ေ။ အရေးထဲမှ ဘာမှမသိတဲ့ ဟိုအကောငတ်ှကေ လကဖြကရြညဆြိုငထြိုငဖြို့ ခေါန်သေေးတယ်။ ခါတိုင်းလဲ ကြူရှငပြှီးရင် ထိုငန်ကြပေါ။ ဒီနေ့တော့ လကဖြကရြညဆြိုငထြိုငဖြို့ ခေါတ်ဲ့အကောငတ်ှကေို တောတ်ောြ သောကမြှငကြပသ်ှားတယ်။
“ ဟေ့ကောင် လဒ… ထိုငမြှာလားလို့ လကဖြကရြညဆြိုင်။ ”
“ ဟေ.. အေးအေး ငါဒီနေ့ မထိုငတ်ော့ဘူးကြာ အိမကြ စောစောပြနလြာဖို့ မှာထားတယကြှ။ ”
“ အံမယ်.. မောငဇြောြ… ဒီနေ့ လကဖြကရြညဆြိုငတ်ောင် မထိုငတ်ော့ဘူးပေါ့ ဟုတလြား။ ”
“ ဗွာ… ဟုတ် ဟုတတ်ယ် ဆရာမ.. ဟို.. အိမမြှာ ကိဈစလေးရှိလို့ပါ။ ”
“အေးအေး လိမျမာတယ် အိမကြို တန်းတန်းမတမြတ် ပြနန်ောြ။”
“ ဟုတကြဲ့.. ပြနမြှာပါ။ ”
ဟိုကောငတ်ှေ ခေါန်တောကို အတင်းငှင်းနတေဲ့ ကြှနတ်ော့ကြို ဒေါမြမလေးကလည်း ဝငပြှီး စနပြနေပြါတယ်။ အိမကြို တန်းတန်းမတမြတ် ပြနန်ောတ်ဲ့.. ဟားဟား။ အားလုံး လှယအြိတကြိုယစြီဆှဲကာ ထွကန်ကြပေါပြီ။ ကြှနတ်ောပြဲ ယောငလြညလြညလြုပပြှီး ဟိုဟာပြောကသ်လိုလို.. ဒီဟာပြောကသ်လိုလိုနဲ့ ထိုငရြာက မထသေးတာ။ အဲဒီအခွိနမြှာ ဒေါမြမလေးကလည်း ပြုံးစိစိနဲ့ တဈခကြကြှည့ပြှီး မီးဖိုခန်းဘကကြို ထသှားပါတယ်။ ကြှနတ်ောလြည်း ခကြခြငွြး အကြံရပြီး နောကကြ ထလိုကသ်ှားတယ်။
“ အေးအေး ဟေ့ကောငတ်ှေ သှားနှင့ကြှကြာ… ငါ ရသေောကပြှီးမှ လိုကလြာခဲ့မယ်။ ”
ဘယသ်ူဘယဝြါရယလြို့တော့ မဟုတဘြူး။ တမငအြားလုံးကြားအောငအြောပြှီး မီးဖိုခန်းထဲ ဝငလြာခဲ့လိုကတ်ယ်။ အထဲရောကတ်ော့ ဒေါမြမလေးကလည်း သောကရြအေိုးနားမှာ ရပစြောင့န်ပေါတယ်။ ကြှနတ်ော့ကြို ဘယလြိုမှန်းမသိတဲ့ အပြုံးနဲ့ ပြုံးပြီး ကြည့်န်ပြနေပြါတယ်။
“ ကိုယတ်ောလြေး.. အိမရြောကအြောင် ပြနန်ောြ.. ဟုတပြှီလား။ ခစ်..ခစ် ။ ”
“ အာ… မဟုတပြါဘူး.. ဘယလြိုလုပရြမှန်းမသိလို့ ပြောလိုကတ်ာပါ။ ”
“ ဟှန်း…သိပါ့ သိပါ့။ ပြာယာကိုခတန်တောပဲ.. တခါထဲ။ ”
“ အခုပြနမြဆင်းလို့မှ မရတာ.. ဆရာမရဲ့ ။ သူတို့ သိကုနမြှာပေါ့။ ”
“ အေးပါ… သှား… လိုကဆြင်းသှားလိုကြ။ ပြီးရင်.. ဟိုဘကလြမ်းဘကကြနေ ပြနပြတပြှီး တကလြာခဲ့… ဟုတပြလား။ ”
“ အာ..အင်းအင်း။ ”
“ ဟေ့ သိပလြဲ အမှနကြှီး တကမြလာနဲ့နောြ… ကြှနမ် ရလေေးဘာလေး ခွိုးပါရစေဦး။ သှားသှား..။”
အင်း ဟုတသ်ားပဲ။ အခုခပတ်ညတ်ညန်ဲ့ လိုကဆြင်းသှားပြီးမှ ဟိုဘကလြမ်းကနေ ပြနပြတလြာခဲ့လို့ ရတာပဲ။ မိန်းမဉာဏဆြိုတာ ဒါမွိုးကို ပြောတာနမှော။ ကြှနတ်ောကြတော့ မှှနန်တောနဲ့ ဘာမှမတွေးတတတ်ော့ဘူး ထငပြါတယ်။ ဒေါမြမလေးက ရတေောင် ခွိုးထားဦးမယ် ဆိုပါလား။ ဒီလိုနဲ့ပဲ နောကဆြုံးကနွန်တေဲ့ နှစ်ယောကသ်ုံးယောကန်ဲ့ ရောပြီး အောကကြို ဆင်းလာခဲ့လိုကပြါတယ်။
” လောကကြီးမှာ လငယ်ောင်ျကြားနဲ့ ခဏတဖြုတလြောကလြေး ဝေးနတေဲ့အခွိနမြှာ ဒါမွိုးအစားကောင်းလေးတွနေဲ့လည်း စားရကံ ကြုံဆုံကြတတပြါတယ်။ ဖြစ်တတတ်ဲ့ လောကသဘာဝပါပဲလေ။ ခိုးစားရတဲ့ အရသာက ဘာနဲ့မှမတူတာ အမှနပြါပဲ။”
လို့ ဒေါမြမလေးက ရချိုးနရင်ေး ကိုယ့ဖြာသာကိုယ် ဖြတွေေးလေးတွေးရင်း ပြုံးလိုကမြိတယ်။
လမ်းထိပကြို ရောကတ်ော့ လကဖြကရြညဆြိုငထြဲမှာ စနဈတကြ နရောယူပြီး ထိုငန်ကြတေဲ့ ကောငတ်ှကေ လှမ်းခေါကြှပြနပြါတယ်။ စနဈတကြ နရောယူတယဆြိုတာက ဆိုငရြှေ့က ဖြတသ်ှားသမွှ စောတ်ှကေို မကြစြိတဆုံးလဲ ကြည့်န်ိုငရြမယ်၊ အချင်ြးချင်ြးလဲ မှငကြှင်းကို ပိတတ်ာကြယတ်ာမွိုးလဲ မရှိရအောင် ထိုငကြှတာကို ပြောတာပါ။ အင်း အခွိနန်ဲနဲ ဖြုန်းရမယဆြိုတော့လဲ ခဏလောကြ ဝငထြိုငလြိုကမြယဆြိုပြီး ဆိုငထြဲ ဝငခြဲ့လိုကပြါတယ်။
“ အေးလာလာ မောငဇြောြ… မင်းထိုင်ဦးမလို့လား ပြနမြယဆြို။ ”
“ ဆေးလိပလြေး သောကလြိုကြဦးမယကြှာ.. အိမရြောကရြင် သောကလြို့ မရတော့ဘူးကြ။ ”
ပြောရင်းနဲ့ ခွေးခွပေုတဈလုံးယူကာ ဝငထြိုငလြိုကပြှီး စားပြဲပေါကြ LONDON တဈလိပကြို မီးညှိကာ ဖြာနလေိုကပြါတယ်။ မီးခိုးငှေ့များကို အရှိုကထြဲရောကအြောင် ရှူသှင်းပြီးမှ ဖြေးဖြေးချင်ြး ပြနမြှုတထြုတကြာ စီးကရကကြို အရသာခံ သောကန်တေုန်းမှာ..
“ မောငဇြောြ… နေ့ခင်းက မင်းတို့ဆီက အောစာအုပ် မိလို့ဆို..။ ”
“ဟာ.. မင်းကို ဘယသ်ူပြောလဲ။ ”
“ ဟိုကောင် ကုလားပြောတာလေ… မလေးရှားကိုယတ်ိုင် မိတာဆို ။ ”
“ မဟုတပြါဘူးကြာ… အဲဒီကောင် ကုလား လွှောကဖြှနတော.. မလေးရှားမိတာဆို ငါဘယလြို ကြူရှင် လာရဲမလဲကြ။ ”
“ အေးပေါ့ ဟေ့ကောင် အသဈလေး ဘာလေး ရရငလြည်း ပေးဖတ်ဦးကြာ။ ”
“ ရရင် ပေးပါမယကြှာ မပူပါနဲ့။ ”
သောကကြုလား.. ပါးစပပြေါကကြ ငှိမင်ှိမမြနဘေူး မငသ်သနေေဲ့ ပိတင်ှင်းထားလိုကရြတယ်။ ဒေါမြမလေးကို နောကကြှယမြှာ ကြောင်းသားတွကေ မလေးရှားလို့ ခေါကြှတယလြေ။ မမလေးဆိုတဲ့ နာမညကြို ဖကြခြေါကြှတာပါ။ အခုတော့ အဲဒီမလေးရှား အောစာအုပမြိတယဆြိုတဲ့ သတင်းက တောတ်ောြ ပြန့န်ပြေီလား မသိဘူး။ ကုလားကို ဒေါသထွကထြှကန်ဲ့ စွတဖြှာနတေဲ့ စီးကရကကြ ဖငစြီခံနားထိ ကုနန်ပြေီမို့ လှှင့ပြဈလိုကကြာ…
“ ကဲ.. ငါလိမ့တ်ော့မယကြှာ… အားလုံးပဲ။ ”
“ အိုကေ အိုကေ။ ”
“ အေးအေး… မနကဖြှနကြွ ရှဈတန်းက ကောငတ်ှနေဲ့ ကနဖြို့ ခွိန်းပြီးပြီနောြ ။ ”
“ အေးပါ ငါသိပါတယ်။ ဒိုးပြီကြာ။ ”
ကားမှတတ်ိုငရြှိရာဘကကြို ထွကခြဲ့ပြီး မှတတ်ိုငမြှာ အရိပအြခွေ ခဏကြည့်လြိုကတ်ယ်။ အားလုံး ရှင်းနတေော့မှ မှတတ်ိုငကြိုကြောပြှီး ဟိုဘကလြမ်းထဲကို ဝငခြဲ့လိုကတ်ယ်။ လမ်းအဆုံးကနေ ဒေါမြမလေးတို့ လမ်းထဲကို ပြနလြွှောကဝြငလြာခဲ့ခွိနမြှာတော့ လမ်းမီးတိုငတ်ှတေောင် ထိနည်ီးနပေါပြီ။ အာ… ညခုနဈနာရီခွဲလောကတ်ောင် ရှိနပြေီပဲ။ အခွိနကြို သတိထားမိတော့မှ အိမကြို ဖုန်းဆကဖြို့ရာ သတိရတယ်။ ကိုယ့ဇြာတလြမ်းက ဘယအြခွိနမြှ ပြီးမယဆြိုတာ မသိတော့ ဖုန်းဆကထြားမှပဲဆိုပြီး တွေ့တဲ့ စတိုးဆိုငလြေး တဈခုကနေ ဖုန်းဆကလြိုကပြါတယ်။ ဆရာမမှေးနေ့ အလှူရှိလို့ ဝိုင်းလုပပြေးနပေါတယဆြိုပြီး ပြောလိုကတ်ော့ သသခွေောခွာ ကူညီဖို့တောင် ပြနမြှာနသေေးတယ်။
အားလုံးအဆငပြှနပြေေီမို့ ကြှနတ်ော့ြ ခွလှမြေးတွကေ ပေါ့ပါးလငွမြှနစြှာနဲ့ ဒေါမြမလေး ရှိရာကို အပြေးတပိုင်း ရောကလြာခဲ့ပါပြီ။ လှကေားထဈတွကေို ကြောခြှပြီး ပြေးတကလြာခဲ့တဲ့ ကြှနတ်ောြ အခန်းရှေ့ရောကတ်ော့ ပိတထြားတဲ့ တံခါးကိုခေါကဖြို့ ရငတ်ှေ တုနန်ပေါတယ်။ မသိမသာ သကပြှင်းလေးခပြှီးမှ သဈသားတံခါးကို ခပအြုပအြုပလြေး ခေါကလြိုကပြါတယ်။ မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် အခန်းက သတိထားမိသှားမှာ စိုးလို့ပါ။
“ ဒေါကျ ဒေါကျ ။ ”
“ ဂြောကျ…ကြှီ ။ ”
ဖြေးဖြေးချင်ြး ပြင့လြာတဲ့ တံခါးကြားကနေ မှငလြိုကရြတဲ့ ဒေါမြမလေးကို ကြှနတ်ောြ တဈခါမှ မမှငဘြူးတဲ့သူလို ငေးမိသှားပါတယ်။ ရမခွေောကတ်ချောကြ ဆံပငရြှညတ်ှကေို ဖြန့ခြထွားပြီး သနပခြါးကြဲကြဲလေး လိမ်းထားကာ ကပိုကရို လှနတေဲ့ ဒီလိုပုံမွိုးကို မှငမြှ မမှငဘြူးခဲ့တာလေ။ ပြီးတော့ စပန့သ်ားလို့ ခေါမြလား မသိဘူး အဲဒီလို ပြော့ပြော့ပါးပါး ဂါဝနရြှညလြေးနဲ့ ရှိသမွှ ခန်ဓာကိုယ် အလှတွကေိုလည်း တမငပြေါအြောင် ဖောပြှီး ဝတထြားသေးတယ်။ သာမနလြောကပြဲရှိတဲ့ ဒေါမြမလေးရဲ့ နို့အုံနှစ်လုံးတောငမြှ ဒီညမှာ တောတ်ောထြှားနတယေလြို့ ထငရြတယ်။
အိမထြဲ မရောကသ်ေးတဲ့ ကြှနတ်ော့ကြို ဒေါမြမလေးက ဆှဲခေါသ်ှင်းလိုကပြှီးတော့ အိမတ်ံခါးကို ဂကြပြါထိုးပြီး ပိတလြိုကပြါတယ်။ ပြီးတော့ ဘာစလုပလြို့ လုပရြမှန်း မသိလို့ ဆကတ်ီပေါမြှာ ထိုငန်တေဲ့ ကြှနတ်ော့ဘြေးနားမှာ စွေ့ကနဲ ဝငထြိုငလြိုကပြါတယ်။ တကယ့ြ တကယတ်မ်း နဖူးတွေ့ ဒူးတွေ့ကြတော့ အတွေ့အကြုံက စကားပြောပါပြီ။ ပြေးပဲဖကရြမလား တကပြဲခွရတော့မလား ဘာဆိုဘာမှ မလုပတ်တတ်ော့တဲ့ ကြှနတ်ော့ကြို ဒေါမြမလေးက အလိုကသ်ိစွာ လမ်းကြောင်းပြပေးနိုငလြို့သာ တောပြါတော့တယ်။
“ရှင် အရငစြမှ ဆိုရငတ်ော့ ဒီည ဒီလိုပဲ ခုံပေါမြှာ ထိုငန်ရတေော့မှာ အသအချောပဲ။ အိမပြှနန်ောကကြလွို့ ရရဲ့လား … မောငဇြောြ။ ”
“ ဟုတ်.. ဟုတ် ရတယ် ဖုန်းဆကထြားပြီးပြီ။ ”
“ ဟုတလြား… ဒါဆို အေးအေးဆေးဆေးပေါ့နောြ။”
ခေါင်းညိတပြှီး ဖြလေိုကတ်ဲ့ ကြှနတ်ောန်ဲ့ ပေါငသ်ားအချင်ြးချင်ြး ထိကပသ်ှားအောင် ဒေါမြမလေးက တိုးထိုငလြိုကပြါတယ်။ ပြီးတော့ လကတ်ဘကကြ ကြှနတ်ော့ပြခုံးကို ကြောပြှီး ဖကကြာ ကြှနတ်ော့ခြန်ဓာကိုယ် အထကပျိုင်း တဈခုလုံးကို သူ့ရငခြှငထြဲကို ဆှဲခလွိုကတ်ယ်။ အလိုကသ်င့ကြသွှားတဲ့ ကြှနတ်ော့ြ မကြန်ှာကတော့ ဒေါမြမလေးရဲ့ နို့အုံသားကို ပါးနဲ့ကပပြှီးသား ဖြစ်နပေါပြီ။ နူးညံ့လှန်းတဲ့ အတွေ့အထိကြောင့ြ အောကမြှာ ဘောလြီတောင် ဝတမြထားတာကို သိလိုကတ်ော့ ကြှနတ်ော့ပြါးနဲ့ အဲဒီရငသ်ားအိအိကို လိုကပြှတတ်ော့တာပါပဲ။
ဒေါမြမလေးကလည်း ပါးနဲ့ကပပြှီး နို့အုံကို ပြတန်တေဲ့ ကြှနတ်ော့ခြေါင်းက ဆံပငတ်ှကေို လကခြွောင်းတွနေဲ့ ထိုးဖြကစားကာ ငှိမန်ပေါတယ်။ ပါးပြငကြို တခကြတ်ခကြြ လာလာထောကတ်ဲ့ မာတောငတ်ောင် နို့သီးခေါင်းလေးကို သှားနဲ့သာသာလေး ဖိကိုကလြိုကတ်ော့ ဒေါမြမလေး ဆတခြနဲ တွန့သ်ှားကာ
“ ဟေ့… မကိုကန်ဲ့လကြော.. ပြတသ်ှားရင် ဘယလြိုလုပမြလဲ။ ”
“ အသည်းယားလို့… ကိုကလြိုကတ်ာ။ ”
“ ဟှန်း အသည်းပဲယားတာလား…။ ”
“ ဟင်း ဟင်း ။”
“ လာ..ဒီလိုလေးနကြော…၊။ ”
ဘေးတစောင်းကြီး မှီထားတဲ့ ကြှနတ်ော့ကြို ခဏထခိုင်းတယ်။ ပြီးတော့ ဒေါမြမလေးက အရငဆြကတ်ီပေါမြှာ ခွထေောကန်ှဈချောင်း ခုံပေါတ်ငကြာ ဒူးနှစ်ဘကကြို ကားကားလေးထောငပြှီး ထိုငတ်ယ်။ ဂါဝနအြောကန်ားစက လှတသ်ှားတာမို့ ဒေါမြမလေးရဲ့ ဒူးအထကန်ားလောကကြနေ တငပြါးရင်းထိ ဆင်းသှားတဲ့ ပေါငလြုံးကြီးတွကေို မှငရြတဲ့ အခါမှာတော့ ကြှနတ်ောြ ကတုနကြရငကြှီးဖြစ်ကာ ပုဆိုးထဲက ပစ်စည်းကလည်း ခကြခြငွြး သိသိသာသာ သှေးတွေ တိုးလာပါတော့တယ်။
ကြှနတ်ော့ြ လကကြိုဆှဲပြီး အဲဒီဒူးနှစ်လုံးကြားမှာ နောကပြှနဝြငထြိုငခြိုင်းကာ အနောကကြနေ ဖကထြားပြီး သူ့ရငဘြတထြဲကို ဆှဲသှင်းလိုကပြှနတ်ယ်။ အဲဒီတော့ ဘေးကထောငန်တေဲ့ ဒူးနှစ်ဘကကြ ဂါဝနစြတွကေ အလိုလိုလွှောဆင်းသှားပြီး ပေါငရြင်းမှာ သှားစုနပေါတယ်။ အသားသိပမြဖြူပမယေ့ြ ပေါငသ်ားကြီး နှစ်လုံးကတော့ မီးရောငအြောကမြှာ ဖြေးဖြေးတုတတ်ုတကြှီးကို ပေါလြာပါတယ်။ ကြှနတ်ော့ြ လကန်ှဈဘကကြို ဒူးထိပမြှာ အသာတငပြှီးမှ ဒေါမြမလေးရဲ့ ပေါငသ်ားတုတတ်ုတတ်ှကေို မရဲတရဲ ကိုငတ်ှယကြှည့ပြါတယ်။
“ ဟှန်း.. ကြောင်းက ပြနလြာတုန်းက သူများကို တလမ်းလုံး အနောကကြ လုပလြာတာ..။ ခုမင်းကို ပြနလြုပမြယ်… ဟားဟား..။ ”
“…..ဟင်း..ဟင်း ။ ”
“ ပြစမ်းပါဦး… ဆရာမဖငကြိုတောင် ထိုးချင်န်တေဲ့ ဟာလေးကို…။ ”
ဒီအဆင့ထြိ ရောကန်တောတောင် ကြှနတ်ောြ ပြောမထွကတ်ဲ့ စကားမွိုးတွကေို ဒေါမြမလေးက ပြောရဲနတော အိမထြောငသ်ညမြို့လားတော့ မသိဘူး။ သူတဈတဈခွခွကြီးတွေ ပြောလိုကတ်ိုင်း ကြားရတဲ့ ကြှနတ်ောြ့ရငတ်ှေ ပိုခုနတ်ာတော့ အမှနပြဲ။ ပြောရင်းက ခပလြွော့လွော့ ကြှနတ်ော့ခြါးပုံစကို ဖြခလွေိုကကြာ အတွင်းခံဘောင်းဘီထဲက ရုန်းကြှနတေဲ့
လီးကို အသာလေး ဆှဲထုတပြါတယ်။ ဘောင်းဘီထဲက ထွကလြာရလို့ အားရဝမ်းသာ တောငမြတန်တေဲ့ လီးတံကို ဖြေးဖြေးချင်ြး အပေါအြောကြ ကစားပေးပါတော့တယ်။
ကြှနတ်ော့ဖြငတ်ှေ ခုံပေါကြနေ ကြှကြှတကသ်ှားတဲ့အထိ အရသာတွေ့အောင် စပြီး ထုပေးနတေဲ့ ဒေါမြမလေးရဲ့ ပေါငတ်ှကေို ပြတန်တေဲ့ လကတ်ှကလေည်း တဖြည်းဖြည်း ပေါငခြှကြားဆီရောကအြောင် တိုးနပေါပြီ။ ပေါငရြင်းနား ရောကလြာလလေေ အတွေ့အထိက ပိုပြီး နူးညံ့လာလလပေေါပဲ။
“ ဟင်း…အင်းး….အ ။ ”
“ ပြဈ ပြဈ…ဗစြျ ။ ”
“ ကောင်းလားဟင်…. ဆရာမ ထုပေးတာ ။ ”
“ အား….ဟ…ကောင်းတာပေါ့…။ ”
“ မမ…အဖုတကြှီးလည်း ယားနပေါပြီ ကလေးရယ်…။ ”
“ ဟင်…မမ..အား…။ ”
“ အင်းလကြော…. လိုးပဲလိုးတော့မယ်… ဆရာမလို့ ခေါတ်ုန်းလား။ ”
“ အင်း…အင်း မမ ။ ”
သူ့ကိုယသ်ူ မမလို့ပြောလာတဲ့ ဒေါမြမလေးရဲ့ လကထြဲမှာ ကြှနတ်ော့လြီးတငမြကဘူး အောကကြဥတွပေါ အရသာတွေ့နပေါပြီ။ ဥတွကေို ခပဖြှဖြနယရြင်း လီးကို တံတွေးတွေ ရှှဲနအေောင် ဆှတကြာ အထုခံနရတောရော ဒေါမြမလေးရဲ့ ပေါငသ်ားတွကေို ပြတန်ရတောရော တဈတဈခွခွကြီးတွေ ကြားနရတောရောကြောင့ြ ကြှနတ်ော့စြိတတ်ှေ အရမ်းကို ပြင်းထနလြာပါတယ်။
တဝကတ်ပကြပြဲ ခွှတထြားတဲ့ ပုဆိုးကို ကနထြုတလြိုကပြှီး ဒေါမြမလေးကို မှီထားရာကနေ ထကာ အပေါကြ အင်ျကြီကိုပါ ခွှတခြလွိုကတ်ော့ပါတယ်။ လီးတန်းလန်းကြီးနဲ့ ကိုယလြုံးတီးဖြစ်နတေဲ့ ကြှနတ်ော့ကြို ကြည့်ပြှိး တခစ်ခစ်ရယန်တေဲ့ ဒေါမြမလေးကို လကမြောင်းရင်းနှစ်ဘကကြနေ ဆှဲမပြီး ထခိုင်းလိုကပြါတယ်။
“ ဟဲ့ ဟဲ့… ဘယလြိုဖြစ်တာတုန်းကြ… အင့ြ ။ ”
“ဟင်း ဟင်း ။ ”
“ ပြှတ်…ပြှတ်..။ ”
ကြှနတ်ော့ရြဲ့ အပြုအမူကို ဒေါမြမလေး အံ့သှလို့ မဆုံးသေးခငမြှာ သူ့ရဲ့ ပါးနှစ်ဘကကြိုဆှဲပြီး ထူအမ်းနတေဲ့ နှုတခြမ်းသားတွကေို စုပန်မ်းလိုကပြါတော့တယ်။ ကြှနတ်ော့ြ လညပြင်းကို ပြနလြညသ်ိုင်းဖကကြာ အလိုကသ်င့ြ နှုတခြမ်းချင်ြး တေ့စုပပြေးလာတဲ့ ဒေါမြမလေးရဲ့ ဂါဝနကြှီးက ကြှနတ်ောတ်ို့ကြားမှာ အတားအဆီး ဖြစ်နတောကို စိတမြရှညတ်ော့ပါဘူး။ ကြှနတ်ောြ လိုးရတော့မယ့ြ ဒေါမြမလေးရဲ့ စောကဖြုတကြှီးကိုလည်း အခုထိ မမှငရြသေးတာ မကြနပေဘြူး။
ဒေါမြမလေးကတော့ ကြှနတ်ော့လြီးကို ပယပြယန်ယန်ယ် ကိုငန်ခေဲ့သလောကြ ကြှန်
တောကြတွော့ သူ့စောကဖြုတကြို မှငတ်ောင် မမှငရြသေးဘူးလေ။ နှုတခြမ်းချင်ြး စုပန်ရင်ေးက ကြှနတ်ော့ြ လကတ်ှကေို ဒေါမြမလေးရဲ့ တငပြါးကားကားကြီး နှစ်လုံးကို ဖြစ်ညှဈဆုပန်ယရြင်း
“ ဆရာမ..ဟာ..မမ ။ ”
“ ဟင်း…အင်း …ဘာ လဲ ။ ”
“ ဂါဝနကြှီး မခွှတသ်ေးဘူးလား….ဟင်။ ”
“ သှောြ…ခွှတလြေ..ကလေးခွှတပြေး ။ ”
“ အင်း။ ”
နှစ်ယောကသ်ား ပူးကပန်တောကို ခွာလိုကပြှီးတော့ ဒေါမြမလေး လကန်ှဈဘကကြို မှှောကထြားပေးပါတယ်။ ဂါဝနအြောကန်ားစတွကေို လိပယ်ူပြီး ဆှဲတငလြာကာ ခေါင်းပေါကြနေ မပြီး ခွှတပြှီးတဲ့ အခါမှာတော့ ကြှနတ်ောရြော ဒေါမြမလေးပါ မိမှေးတိုင်း ဖမှေးတိုင်း ကိုယလြုံးတီးတွေ ဖြစ်သှားပါပြီ။ ကြှနတ်ောြ သိပမြှငန်ချင်ေတ်ဲ့ စောကဖြုတကြှီးကို သသခွေောခွာ မတွေ့ရသေးပမယေ့ြ ဆီးစပမြှာ အုံခဲနတေဲ့ စောကမြှှေးမဲမဲတွကေို မှငတ်ာနဲ့တင် လီးတံက တင်းသထကြ တင်းလာပါတယ်။
ဒေါမြမလေးက သူ့တကိုယလြုံးကို အငမ်းမရ ကြည့်န်တေဲ့ ကြှနတ်ော့ြ ရငခြှငထြဲကို ပြနပြှီးဝငလြာကာ အနမ်းတွေ ပေးပြနပြါတယ်။ ဘာအတားအဆီးမှ မရှိတော့ပဲ အရပြေားချင်ြး ထိကပ် ပြတသ်ပရြတဲ့ အခါမှာတော့ ကြှနတ်ောတ်ို့ နှစ်ယောကလြုံးရဲ့ အသကရြှူသံတွကေ ပြင်းထနသ်ှားပါပြီ။
“ ဟင်း ဟင်း အား။ ”
“ဟ ဟား အင်း ။ ”
အဝတအြစားကင်းမဲ့နပြေီဖြစ်တဲ့ ဒေါမြမလေးကို ဖကထြားရင်းက ကြှနတ်ော့လြကကြို သူ့ပေါငခြှကြားထဲကို ထိုးထည့လြိုကတ်ော့ အသာလေး ပေါငတ်ှကေို ဟပေးပါတယ်။ မို့မို့ဖောင်းဖောင်းနဲ့ နူးညံ့လှန်းလှတဲ့ အသားစိုငတ်ဈခုကို လကထြဲမှာ အပြည့စြမ်းမိပါတယ်။
“ ဟင်း ဟင်း ဒါ မမဟာကြီးလားဟင်။ ”
“ အင်း…အ.. ကလေး…သိပလြိုးချင်န်တေဲ့ မမစောကပြတကြှီးလေ။ ”
“ အ…အ..အား။ ”
“အရညတ်ှေ ဟ.. အ ရှှဲနတော တွေ့လား။ ”
“အင်း အရမ်းကိုငလြို့ကောင်းတာပဲ မမရယ်။ ”
“လီးကြီးနဲ့လိုးရင် ပိုတောငကြောင်းဦးမှာ… ဟ ဟင် ဒီ ဒီလိုလေ…။ ”
“အ အ…အား မမ ၊။”
ကြှနတ်ော့လြီးကို ကိုငကြာ ပေါငကြိုကားလိုကပြှီး ဒဈနဲ့ ပေါငခြှကြားကို တရကြမ်း ဆှဲတိုကလြိုကတ်ော့ ကြှနတ်ောြ အသည်းခိုကလြောကအြောင် ကောင်းသှားပါတယ်။ စနကတ်ံကို မီးရှို့လိုကသ်လို ဖြစ်သှားတာမို့ ဒေါမြမလေးရဲ့ ကိုယလြုံးကို ကြမ်းပြငပြေါြ ပကလြကဆြှဲ လှဲခလွိုကကြာ ခွထေောကန်ှဈချောင်း ကြားထဲကို ဝငထြိုငလြိုကတ်ယ်။
အခုမှပဲ အမှှေးအုံ ကြားထဲက မို့ဖောင်းနတေဲ့ စောကဖြုတကြှီးကို အသကရြှူမေ့လောကအြောင် မှငရြပါတော့တယ်။ တကယကြို ကြည့်လြို့မဝပါဘူး။ အရညကြှညလြေးတွေ စီးယိုပကြေံနတေဲ့ နှုတခြမ်းသားလေးတွကေို လကည်ှိုးနဲ့ ဖြဖြလေး ပြတလြိုကြ လကဝြါးကြီးနဲ့ အတင်းဆုပလြိုကြ လုပန်တေဲ့ ကြှနတ်ော့ကြို ဒေါမြမလေး ပြုံးပြီး ကြည့်န်ပေါတယ်။
“ မမ အဖုတကြှီး..အရမ်းလှတာပဲ မမရယ်။ ”
“ လှတော့ ဘာလုပခြငွလြဲ…ပြော။ ”
“ လ..လိုးချင်တ်ယ် မမ ရယ် ။ ”
“အင်း အ လိုးလကြော လိုးတော့ မမစောကပြတကြလည်း အရမ်းအလိုးခံချင်န်ပြေီ။ ”
“ဘတ်..ဖတ်။ ”
ခွထေောကန်ှဈချောင်းကို မိုးပေါထြောင် ကားလိုကကြာ စောကဖြုတကြို လကဝြါးနဲ့ ပြတရြိုကပြှပြီး အလိုးခံချင်န်ပေါတယဆြိုတဲ့ ပုံစံ လုပပြှပါတယ်။ ကြှနတ်ောြ ရှေ့ကို နဲနဲတိုးလိုကကြာ လီးတံကို အချောင်းလိုကြ စောကဖြုတကြှီးပေါြ တငလြိုကပြါတယ်။ ပြီးတော့ အကြဲကြောင်း အလယလြောကမြှာ လီးကိုတေ့ပြီး ဖိထိုးခလွိုကတ်ယ်။ တောင့တ်င်းနတေဲ့ လီးတံက ဒဈမှုပရြုံလောကပြဲ ဝငတ်ယ်။
အပေါကန်ဲ့ လှဲနတေဲ့ လီးကို ဒေါမြမလေးက ကိုငပြှီး အပေါကတ်ည့ပြေးတော့မှ ကြှနတ်ောြ ဖိထိုးလိုကတ်ဲ့ အခွိနမြှာ ပူနှေးစိုရှှဲနတေဲ့ စောကဖြုတကြှီးထဲကို အိကနဲ တိုးဝငသ်ှားပါတော့တယ်။ ဒဈဖြားကနေ အရင်းထိအောင် ပူနှေးတဲ့ တွင်းလေးထဲ စိမလြိုကရြ
သလိုလို ဖြစ်သှားခွိနမြှာ ရငဘြတထြဲမှာလည်း ဟာကနဲ ဖြစ်သှားပါတယ်။
“အား…ဟ… ကလေး.. ကလေး.. လီးကြီး မမ အဖုတထြဲ ဝငသ်ှားပြီ။ ”
“ ဗွှတ်…ဗွှတ်….စွတ်။ ”
“ အ.. အ.. မမကို ကြှနတ်ောြ လိုးနတောလေ…။”
“အီး အင်း လိုး လိုး… ဆောင့ပြေး… ကြမ်းကြမ်းလေး ဆောင့ပြေးပါ…. မမ.. ယားလှန်းလို့…။ ”
“ ပြှတ်… ဒုတ်… ဒုတ်… ဖြတ် ။ ”
လီးတဈချောင်းလုံး ဝငန်တောတောင် အောကကြနေ ကော့ပြီး ပြနပြှနဆြောင့န်တေဲ့ ဒေါမြမလေးရဲ့ နို့နှစ်လုံးကို လှမ်းကိုငပြှီး ဒူးတွေ ပြန်းလာတဲ့အထိ ဆကတ်ိုကဆြောင့လြိုးရင်း စောကဖြုတကြှီးထဲကို လီးတံ ဝငတ်ာ ထွကတ်ာကိုပါ အရသာခံ ကြည့်ြ
မိပါတယ်။ ဂွင်းထုတဲ့ အရသာနဲ့ အခုလို လိုးရတာနဲ့ ဘာမှကို မဆိုငတ်ာပါ။ ဒေါမြမလေးကလည်း ခွထေောကန်ှဈချောင်းကို အစွမ်းကုန် ဖြဲကားထားကာ ကြှနတ်ောြ ဆောင့သ်မွှကို အောကကြနေ အောပြှီး ခံနပေါတယ်။
တရိပရြိပ် တကလြာတဲ့ ကာမအရှိနန်ဲ့အတူ ကြှနတ်ော့ရြဲ့ လှုပရြှားမှုကလည်း ပိုပြီးတော့ မှနလြာပါတယ်။ လီးကို ဆှဲမထုတပြဲ ဆောင့ကြှောင့ပြှောင်းထိုငကြာ ဒေါမြမလေးရဲ့ ခါးကို လကန်ှဈဘကန်ဲ့ ကိုငပြှီး အားရပါးရ အရှိနပြါပါ ဆောင့တ်ော့ လီးက အထဲကို ပိုဝငသ်ှားတယထြငတ်ယ်။ ဒေါမြမလေး မကြန်ှာပါ ရှုံ့မဲ့မဲ့ဖြစ်ကာ အောန်ပေါတယ်။
“ဒုတ် ဒုတ်.. ဗွဈ ။”
“ အမလေး… အား … ကောင်းလိုကတ်ာ…. ဆောင့ြ ဆောင့ြ ။ ”
“ ဟင်း…ဟား….အင့ျ ။ ”
“ အ… လီးကြီးဆုံးအောင် ဆောင့ပြေးနောြ…. အား… ကောင်းလိုကတ်ာ…။ ”
“ဒုတ် ဒုတ် ဖြတ်။”
“အား အား ကြှတ်..အား။ ”
“ဆောင့ျ အ..လိုးပါ….လိုးပေးပါ ကလေးရယ် ။ ”
“အား အား အမလေး …အိုး….။ ”
အောတ်ာ သိပအြကယွကြှီး မဟုတပြမယေ့ြ တဘကအြခန်းတွေ ကြားမှာကို ကြှနတ်ောကြ စိုးရိမန်မေိပါသေးတယ်။ ဒေါမြမလေးကတော့ မကြလြုံးစုံမှိတကြာ ကြှနတ်ောြ ဆောင့ပြေးသမွှကို အပြည့အြဝ ဖီလငယ်ူနပေါတယ်။ နို့ကြီးနှစ်လုံးကိုလည်း သူ့ဘာသာ ပြတကြာ ကစားနတောကလည်း ကြှနတ်ော့ကြို ပိုပြီး သှေးကြှအောင် လုပပြှနသလေိုပါပဲ။
ဖငကြှီးနှစ်လုံးကိုလည်း ကော့လိုကြ ပြနခြလွိုကြ
နဲ့ စောကဖြုတထြဲမှာ လီးတံကို ရမ်းခါနအေောင် အောကကြနေ ကစားပေးပါတယ်။ အဲဒီပုံစံနဲ့ပဲ အားရပါးရ ဆောင့လြိုးရင်း လီးထိပမြှာ ကငွကြနဲဖြစ်ကာ တကိုယလြုံး အကြောတွေ ပြတကြသွှားသလို ခံစားလိုကရြတော့မှ ကြှနတ်ောြ ပြီးသှားပြီဆိုတာ သိလိုကပြါတယ်။ ပြီးမှာ မသိလောကအြောင် ကြှနတ်ောလြည်း ကောင်းနခေဲ့ပါတယ်။
သုတရြညတ်ှကေို ဒေါမြမလေးရဲ့ စောကဖြုတ်
ကြီးထဲမှာပဲ ပန်းထုတလြိုကပြါတယ်။ ပြီးတော့ ဘယလြိုမှ တောင့မြထားနိုငတ်ော့ပဲ ဒေါမြမလေးရဲ့ ရငဘြတပြေါကြို မှောကခြပြှီး မကြလြုံးတွေ မှိတထြားလိုကပြါတော့တယ်။
ပြီးပါပြီ။