စတေးဟုမ်း အခစြျ
ရေးသားသူ – ပန်းရိုင်း
ဒီလို ဖြစ်လာလိမ့မြယလြို့ မမွှောလြင့ထြားခဲ့ပါဘူး ။ မထငတ်ာတွကေ ဖြစ်လာခဲ့ပါတယ် ။
အမရေိကနပြှည် အရှေ့ဖြားက မှို့ကြီးတဈမှို့မှာ မှနမြာလူမွိုး တကန်ဝန်ေး နဲ့ ဇနီး ဇွနပြန်းခိုငတ်ို့ နနကြေတော ဆယန်ှဈမက ရှိနပေါပြီ ။ တကန်ဝန်ေးက အိုငတ်ီသမား တဈယောကြ ဖြစ်သလို ဇွနပြန်းခိုငကြ ရုံးတဈရုံးမှာ စာရင်းကိုင် (အကောင့တ်င့ြ) ဖြစ်သည် ။ အလုပန်ဲ့အိမ် အိမန်ဲ့အလုပ် အေးဆေးတဲ့ ဘဝခရီး လမ်းကြောင်းထဲမှာ သူတို့ လငမြယား မွောပါနခေဲ့ကြရာက အပြောင်းအလဲတွကေ ဖြစ်လာသည် ။
ပထမဆုံး တရုတန်ိုငင်ံ ဝူဟနမြှို့မှာ လင်းနို့တို့ ကြှကတ်ို့ ခွေးတို့ ရောင်းခနွတေဲ့ စွေးတန်းလေးကို သတင်းတွမှော တွေ့ရပြီး သာမနလြူတွေ မစားတဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ ဟာတွကေို စားကြလို့ ကိုရိုနာဗိုင်းရကဈြပိုး စတင် ကူးစကလြာသညလြို့ ရေးကြသားကြတာကို ဖတကြှရတယ် ။ တကန်ဝန်ေးတို့ အတွကကြ မှနမြာပြညကြ လာခဲ့တဲ့ မှနမြာတွမေို့ သိပတ်ော့ မဆန်းလှဘူး ။ သူတို့လည်း ပရဈကြောတ်ို့ မှှသေား ဖြတသ်ား ယုနသ်ား လယကြှှကကြှောတ်ှေ စားခဲ့ဘူးကြတယလြေ ။ ခဏကြာတော့ ဝူဟနမြှို့မှာ ဇီဝ လကန်ကြ စမ်းသပတ်ဲ့ နရောကြီး ရှိပြီး အဲဒီကနေ ရောဂါပိုးတွေ ပေါကထြှကြ ပြံ့နှံ့လာတယလြို့ ထပ် ကြားရပြနတ်ယ် ။
ကိုယ့အြလုပန်ဲ့ကိုယမြို့ ဒီသတင်းတွကေို ဖတတ်ော့ ဖတမြိတယ် ။ အရမ်းကြီးတော့ စိတမြဝငစြားခဲ့ ။ ဘယလြိုဘဲ ဝူဟနမြှို့မှာ ဖြစ်နပမေယေ့ြ အမရေိကနပြှညကြ လူတွကေ သူတို့နဲ့ မဆိုငသ်လို နလကြေပြါဘဲ ။ ဒါပမယေ့ြ တခွို့သော ပြညန်ယ် မှို့တွမှောရထားတွအပေေါြ ဘတဈြကားတွအပေေါြ တရုတ် လူမွိုးတွနေဲ့ တရုတန်ဲ့ တူသူ အာရှသားတွေ အပေါကြို စောကြား ရှုံ့ခတွာတွေ ရှိနတယ်ေ ဆိုတာလည်း သတင်းတွေ ထွကလြာပါတယ် ..။ တကန်ဝန်ေးတို့ နတေဲ့ ဒသမှောတော့ ဒါတွလည်ေး မဖြစ် မကြုံရဘူး ။ မတွေ့ရဘူး ။
တကန်ဝန်ေးရဲ့ ဇနီးချောလေး ဇွနပြန်းခိုင် က မှနမြာပြညကြို ဒါတွေ မဖြစ်ခငထြဲက ထွကသ်ှားခဲ့လို့ တကန်ဝန်ေး အိမမြှာ တဈယောကထြဲ ။ ဇွနပြန်းခိုငရြဲ့ မိဘတွကေ အသကကြှီးကြပြီ ။ ကနွြးမာရေးက သိပ် မကောင်းကြဘူး ။ အခု မိခငဖြစ်သူက ဆေးရုံတကရြတယ် ။ ဇွနပြန်းခိုငလြည်း မှနမြာပြညကြို မပြနတ်ာ ကြာပြီ ။ မိဘတွကေို လို အပတ်ဲ့ ဆေးဝါးတို့ ငှတေို့ဘဲ လှမ်းပို့ပေးနခေဲ့တယ် ။
(ကိုကိုရေ…. မမေေ့ဆီကို ဇွန် သှားလိုကတ်ော့မယ်… ရုံးက ခွင့ယ်ူခဲ့ပြီးပြီ…)
လို့ ဇွနပြန်းခိုငကြ ပြောပြီး တကန်ဝန်ေးကို လယောဉလြကမြှတ် ဝယခြိုင်းတယ်။ တကန်ဝန်ေးလည်း အှနလြိုင်းမှာ ရှာဖြပြေီး ဝယပြေးလိုကတ်ယ် ။ ဇွနပြန်းခိုင် က မသှားခင် တကန်ဝန်ေးကို ရနကြုနကြ သူ့ညီမလေး ငုဝါခိုင် က မနီးမဝေးက မှို့ကြီးမှာ သငတ်န်း လာတကရြမှာ… သူကတော့ ရနကြုနကြ အမေ့ဆီကို ပြေးရပြီ… ငုဝါခိုင် ရောကလြာခဲ့ရင် ကြှေးမှေး ဧည့ခြံလိုကပြါ…. အနီးအနားကို လိုကပြှပို့ပေးလိုကပြါ လို့ မှာသှားတယ် ။
ဇွနပြန်းခိုင် သှားတုန်းက အေးအေးဆေးဆေးဘဲ ။ မှနမြာပြညမြှာလည်း ဗိုင်းရပစ်ြ လုံးဝကို မရှိသေးဘူး ။ သူသှားပြီး တဈပတလြောကမြှာ ဇွနပြန်းခိုငရြဲ့ ညီမလေး ငုဝါခိုင် တကန်ဝန်ေးဆီကို ဖုန်းဆကလြာတယ် ။
( အဈကိုတကရြေ.. ငုဝါ ရောကန်ပြေီ . . သငတ်န်းတွေ တကန်တယ်ေ… သငတ်န်းပြီးရင် အဈကိုတကတ်ို့ဆီကို လာခဲ့မယ်…. မမဇွနတ်ော့ ရနကြုန် ရောကြ နပြေီ… မမကေေ ဆေးရုံက ဆင်းပြီ… သကသ်ာတယတ်ဲ့… ငုဝါလည်း အဈကိုတို့ဖကြ ခဏ လာပြီးတာနဲ့ ရနကြုနကြို ပြနမြယလြေ ..)
တဲ့….. ။ တကန်ဝန်ေးလည်း
( လာခဲ့ ငုဝါ အဈကို လာခေါပြေးမယ်… ဒီအနီးအနား မှို့တွေ အဈကို လိုကပျို့ပေးမယ်…. သငတ်န်းတွေ ပြီးရင် ဖုန်းဆကလြိုကန်ောြ…..)
လို့ ပြနပြှောလိုကတ်ယ် ။ ရနကြုနကြနလည်ေး ဇွနပြန်းခိုငကြ
( ခွင့ယ်ူလိုကန်ောြ… ကိုကို . . ညီမလေးကို ဂရုစိုကလြိုကန်ောြ… ကိုကို…)
လို့ တကန်ဝန်ေးကို ဖုန်းလှမ်းဆကတ်ယ် ။
တကန်ဝန်ေး အလုပကြို ဖုန်းဆကပြှီး ခွင့ကြှို ယူလိုကတ်ယ် ။ ငုဝါခိုင် သငတ်န်းတွေ ပြီးသှားပြီးတဲ့နောကြ တကန်ဝန်ေးဆီကို ဖုန်းဆကတ်ော့ တကန်ဝန်ေး ငုဝါခိုင် ရောကန်တေဲ့ မှို့ကို ကားနဲ့ မောင်းသှားပြီး ခေါပြေးလိုကတ်ယ် ။
ငုဝါခိုငန်ဲ့ မတွေ့တာ နှစ်တွေ ကြာခဲ့ပြီ ။ တကန်ဝန်ေးလည်း စိုပြဝင်ေးပ လှပနတေဲ့ ခယမြလေးကို ကြည့်ပြှီး အံ့သှနတယ်ေ ။ သူတို့ မှနမြာပြညကြ မ ထွကလြာခငကြ ငုဝါခိုငသ်ည် ကလေးသာသာ ဆယကြွောသ်ကလြေးဘဲလေ ။ အပြနခြရီးမှာ တလမ်းလုံး ငုဝါခိုငရြဲ့ စကားသံလေးတွကေို နားထောငခြဲ့ရတယ် ။ ငုဝါခိုငကြ တကန်ဝန်ေးတို့ နတေဲ့ ရပဝြန်းဒသကေို စိမ်းလန်းစိုပြတေဲ့ သဈပငတ်ှေ သဈတောတွနေဲ့မို့ သာယာလိုကတ်ာ လို့ ခွီးမှမ်းလာတယ် ။ လမ်းဘေးမှာ ဒရယလြေးတွေ ယုနကြလေးတွကေိုလည်း တွေ့ရလို့ အရမ်း သဘောကတွယ် ။ စကား တပြောပြောနဲ့ ရောကမြှန်းမသိ ရောကလြာကြတယ် ။
( ဒါ အဈကိုတို့ အိမလြေးဘဲ ငုဝါ . . .)
( ဟင် . . .)
သူတို့ အိမကြလေးကို ငုဝါခိုင် တွေ့တော့ …
( ဟယ်…ကိုတကတ်ို့ မဇွနတ်ို့ အိမလြေးက လှလိုကတ်ာ…. သိပ် သာယာတာဘဲ… ခွံလည်း ကယွတ်ယ်)
လို့ ပြောတယ် ။ အိမရြှေ့က ခယွရြီပငတ်ှကေ ဝဝဆေောဆာ ပြင့န်တောကို ငုဝါခိုင် သိပသ်ဘောကတွယ် ။ ဆယလြဖြီတွေ ဆှဲတော့တာဘဲ ။ အိမပြှနရြောကကြှပြီးတဲ့နောကြ အခွိနကြို ကြည့်ပြှီး ငုဝါခိုင် နဲ့ တကန်ဝန်ေးတို့ ရနကြုနကြ ဇွနပြန်းခိုင် ဆီကို ဖုန်းခေါကြှတယ် ..။ ဇွနပြန်းခိုငကြ
( ရောကတ်ုန်းရောကခြိုကြ လွှောကလြညန်ောြ ညီမလေး….. အဈကိုတကကြို အားမနာနဲ့ . . သူ့ကို စားချင်တ်ာ လိုကကြွှေးခိုင်း.. လိုချင်တ်ာ ဝယခြိုင်း….)
လို့ သူ့ညီမ ငုဝါခိုငကြို မှာတယ် ။ ခစွဇြနီးလေး ဇွနပြန်းခိုငကြ မသှားခငထြဲကလည်း သသခွေောခွာ မှာထားခဲ့တယ် ။ ညီမလေးကို လိုကပြှ လိုကကြွှေးပါလို့ ။ အခုလည်း ရနကြုနကြနေ ဖုန်းနဲ့ ထပပြှောပြနတ်ယ် ။
တကန်ဝန်ေး ဇနီးသည် မှာတဲ့အတိုင်း ငုဝါခိုငကြို သူစားချင်တ်ဲ့ အစားအသောကတ်ှကေို ဆိုငတ်ှမှော လိုကကြွှေးတယ် ။ အင်း…. ညီမလေး ငုဝါခိုငကြ စားရုံတင် မဟုတဘြူး…. သောကလြည်း သောကတ်ယ်…။ ဇွနပြန်းခိုငကြ သူဝိုငန်ဲ့ ကော့တေးလတ်ှေ အသောကမြွားတိုင်း ( ဇွနတ်ို့အမွိုးတွကေ အရကကြှိုကတ်ယ်… သောကတ်ယ်…. ဘမွိုးဘိုးတူ ဆိုတာမွိုးပေါ့…..) လို့ ပြောလေ့ ရှိသလိုဘဲ ညီမလေး ငုဝါလည်း အရကကြို ကြိုကပြုံရတယ်…။
သောကရြင်း ထပမြှာခိုင်းပြီး အသောကမြွားသှားတဲ့အတွကြ တကန်ဝန်ေး တဈယောကြ မကြလြုံးပြူးသှားရတယ် ။ အင်းလေ.. သူက သုံးလေးရကြ လောကဘြဲ နမှောဘဲ… နတေဲ့ရကတ်ှမှော ပြောပြါစေ … ငါ့တာဝန် အတိုင်း သူ့ကို လိုကကြွှေးလိုကပျို့မယ်…. လို့ တကန်ဝန်ေး စဉြးစားလိုကတ်ယ် ။
ဒါပမယေ့ြ အိမလြေးထဲမှာ သူနဲ့ကိုယ် နှစ်ယောကထြဲ ဖြစ်နတေဲ့ အခွိနမြှာ ခယမြလေးရဲ့ အတိုအပြတ် အဟိုကတ်ှေ ဝတတ်ဲ့ အကငွ့တ်ှကြေောင့ြ တကန်ဝန်ေး တဈယောကြ ရငမြောနရတေယ် ။ ပိုပြီး မကြလြုံးတွေ ပြူးရတာက အိမပြှနရြောကပြှီး အိမန်ရင်ေး အဝတတ်ှေ လဲပြီးတဲ့အခွိန် ငုဝါခိုငကြ ဘလောကဈြလေးကို အတွင်းမှာ ရငစြည်း မပါဘဲ ဝတပြှီး ရောကလြာတာကို တွေ့လိုကရြလို့ ။
ငုဝါခိုငရြဲ့ ရငသ်ားတွကေ မသေးဘူး ။ လုံးထွားပြီး သိသိသာသာကြီးတွေ ။ လမ်းလွှောကတ်ဲ့အခါ ဒီ ရငသ်ားကြီးတွကေ တငှိမ့င်ှိမ့ြ တသိမ့သ်ိမ့ြ တုနန်ကြတေယ် ။ ခကပြှီ ။ တကန်ဝန်ေး စိတတ်ှေ လှုပရြှား နတယ်ေ ။ ခယမြလေးကတော့ သီချင်ြးဖြင့ပြှီး တလှုပလြှုပန်ဲ့ ကနတယ်ေ ။ ကိုယကြ လှုပတ်ော့ ရငစြိုငတ်ှကပေါ လှုပတ်ော့တာပေါ့ ။
နောကတ်နေ့မှာလည်း ရာသီဥတု ပူတယ် ဆိုပြီး ဘောင်းဘီတိုလေး ဝတတ်ာ ဝတတ်ဲ့ ဘောင်းဘီက ဂငွြးဘောင်းဘီလို ကြပကြှပ် မဟုတဘြဲ ပေါငရြင်းနရောတွမှော ပြပြကြီးမို့ ဆိုဖါမှာ ထိုငခြလွိုကတ်ဲ့ အခါတွမှော ပေါငဂြှဆုံနရောကို ဘှားကနဲ မှငလြိုကရြတတတ်ော့ တကန်ဝန်ေး တဈယောကြ စိတတ်ှေ နိုးကြားဖောကပြှနလြာရတယ် ။ အမှှေး ပြောငစြငအြောင် ရိပသ်ငထြားတဲ့ ခယမြလေး ငုဝါခိုငရြဲ့ မိန်းမအင်ျဂါ တဈခွမ်းကို လွှကတ်ပကြြ တွေ့လိုကရြလို့ ။
ခကတ်ော့ ခကန်ပြေီ ။ အနမတေတတ်ော့ ဖြဲပြနသလေို ဖြစ်နပြေီ ။ အထိန်းမတတ် ဇိန်းဇတဇြတမြို့ တကန်ဝန်ေးတဈယောကြ ဒိန်းတပတ်ပန်ဲ့ ရငထြဲ နလေို့ မကောင်း ။
နောကတ်ဈရကမြှာ လိုကပြှတာက မှို့ကြီးထဲက ပြတိုကတ်ှေ ကြောကတ်ိုငတ်ှနေဲ့ ပန်းခွံတွေ ။ မှဈကမ်းနဘေးက ဆိုငမြှာ ညနစော ကြှေးတယ် ။ တိုကအြမှင့ြ တိုကခြေါငမြိုးပေါမြှာ မှဈကမ်း ရှုခင်းကို မှငန်ရတေဲ့ ဘားနဲ့ စားသောကြ ဆိုငပြေါ့ ။
ငုဝါခိုင် တဈယောကြ ကော့ကတ်ေးလ် ကောင်းကောင်းတွနေဲ့ တွေ့ပြီလေ ။ အပေါကြနေ ကြည့်ရြတာ အရမ်း သာယာတာဘဲနောြ . . . အဖြူရောင် မောတ်ောဘြုတလြေးတွကလေည်း အများကြီး တန်းစီနကြတေယ်…. ထပထြပမြှာရင်း ယူရင်းနဲ့ တောတ်ောြ မူးသှားတယ် ။ အပြနမြှာ ကြောကတ်ိုငပြန်းခွံ ဘေးက လမ်းကလေးမှာ လမ်းလွှောကကြှတော့ ငုဝါခိုင် တဈယောကြ တကန်ဝန်ေးကို ပုခုံးမှီလိုကြ လကမြောင်းကို တွဲဖကလြိုကန်ဲ့ တောတ်ောလြေး ရခွေိနကြိုကန်တယ်ေ ။
သူနဲ့ကိုယ် နှစ်ယောကထြဲ ဖြစ်သလို သူကလည်း ရုပကြလေးက ချောချော ကိုယလြုံးအဆကအြပေါကကြလည်း တကယ့ကြို တောင့တ်င်း လှပ အခွိုးကကြ ဆိုတော့ တကန်ဝန်ေး ဒါတွကေို အနီးကပ် မှငန်ရတေော့ စိတရြိုင်းတွကေ ထကြှရတယ် ။ သှေးတွေ ဆူဝလောတယ် ။
စိတထြိန်း… စိတထြိန်း … တကန်ဝန်ေး မင်း စိတတ်ှကေိုထိန်း . . . မဖြစ်သင့ဘြူး . . . ဆငခြှင် . . ဆငခြှင် …..
အိမအြဝငမြှာ ငုဝါခိုငကြ အမူးလှနန်တေဲ့အတွကြ သူ့ကို ဖကထြားပြီး ဒယိမ်းဒယိုငန်ဲ့ ဝငတ်ဲ့အတွကြ သူ့အမှငန်ဲ့ စိတလြှုပရြှားခဲ့ရတဲ့ အလှအပကြီး နှစ်လုံးက သူ့ရငဘြတကြို ထိလိုကြ ဖိလိုကန်ဲ့ အစဈအမှန် အထိအတွေ့တွကေို ပေးခဲ့တယ် ။ စကပကြလည်း တိုတိုကားကားလေးမို့ ပေါငတ်န် ဖြူဖြူ လှလှတွကလေည်း မမှငခြငွြ အဆုံး ။
( ကဲ…. တကအြိပတ်ော့ ငုဝါ ….)
လှခေါးအတိုင်း တကသ်ှားတဲ့ ငုဝါခိုငရြဲ့ စကပတ်ိုတိုကားကားလေးကြောင့ြ မမှငအြပတ်ဲ့ ပေါငတ်နဖြှူဖြူကြီးတွရေော ပငတ်ီ အနကလြေးကိုရော မှင် လိုကရြတယ် ။ မကြစြိလှှဲပြီး အောကထြပ် ဧည့ခြန်းမှာဘဲ တီဗီ ကြည့်န်လေိုကသ်ည် ။ ခုန မှငလြိုကရြတာတွကေ မကြစြိထဲက ထွကကြို မထွကဘြူး ။ တီဗီမှာ တရုတပြှည် ဝူဟနမြှို့ကြီး ချောကကြပန်တောတွေ လူတွေ ဆေးရုံမှာ အတုံးအရုံး သကြတောတွေ ပြနတယ်ေ ။ နောကထြပ် ထိတာက အီရနန်ိုငင်ံ ။
အမရေိကနမြှာတော့ ကူးစကသ်ူတွေ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ များလာပြီတဲ့ ။ ပို့တလြန် နဲ့ ဝါရှငတ်န် ပြညန်ယ် ဖကမြှာ စတွေ့နရပြေီ ။ တဖြည်းဖြည်း များလာပြီ ။ ခယမြချောလေးနဲ့ ဝေးဝေးနမယေလြို့ စိတပျိုင်းဖြတထြားတဲ့အတိုင်း သူရှိနတေဲ့ အပေါထြပကြိုတောင် မတကတ်ော့ဘဲ အောကထြပ် ဧည့ခြန်းက ဆိုဖါရှညပြေါမြှာဘဲ အိပလြိုကတ်ယ် ။
အိပမြကတ်ှကေ ဆောင်းတွင်းလည်း မဟုတဘြဲနဲ့ ဂယောကဂြယကန်ဲ့ ။ အိပမြကထြဲမှာ သူနဲ့ ခယမြလေး ငုဝါခိုငတ်ို့ ဆိုဖာပေါမြှာ ကိုယတ်ုံးလုံးတွနေဲ့ ထပရြကကြှီး ဖြစ်နတောကို မိန်းမ ဇွနပြန်းခိုင် တွေ့သှားလို့ အရဈတွေ စွတစြကြ တကတ်ယလြို့ မကတ်ယ် ။ ခွှေးတွပြန်ေ ငှင်းဆန် အောဟြဈရလို့ လန့န်ိုးလာတယ် ။ အဝတမြဲ့ ဖငတ်ုံး ဖြူဖြူကြီးတွကေ စွဲမကစြရာဘဲ ။ အိပမြကကြို မှငယ်ောငန်မေိတယ် ။ အောကကြ ငတိကလည်း မာကြောပြီး ထောငန်တယ်ေ ။ မနကြ လေးနာရီဘဲ ရှိသေးတယ် ။ ရအေေးအေး တဈပုလင်း ယူသောကလြိုကပြှီး ပြနအြိပဖြို့ ကြိုးစားတယ် ။ အိပလြို့ မရတော့ဘူး ။ ပြနအြိပပြွောသ်ှားတယ် ။ ပြနန်ိုးတော့ မနကြ ရှဈနာရီ ခွဲနပြေီ ။
သှားတိုကြ မကြန်ှာသဈဖို့ အပေါထြပကြ ရချိုးခန်းဆီကို တကခြဲ့လိုကတ်ယ် ။ တကန်ဝန်ေးရဲ့ အိမ် အောကထြပမြှာက အိမသ်ာ ရှိပမယေ့ြ ရချိုးခန်း မရှိဘူး ။ လကဆြေးဖို့ ကြှခွကြေ ပါပမယေ့ြ တကန်ဝန်ေးက ဒီအိမသ်ာ အခန်းလေးကို ဧည့သ်ည် အတွကဘြဲ ထားပြီး မကြန်ှာသဈ သှားတိုကတ်ာကို အပေါထြပကြ ရချိုးခန်းမှာဘဲ လုပတ်ယ် ။
အပေါထြပ် ရချိုးခန်းလေးထဲကို ဝငလြိုကတ်ာနဲ့ သူ့မကြလြုံးတွေ ပြူးကယွသ်ှားရတယ် ။ အဝငဝြ ကြမ်းပြငမြှာ ပငတ်ီလေး တဈထည် ။ ဝတပြှီးသား ပငတ်ီလေးပါ ။ ငုဝါခိုငရြဲ့ ပငတ်ီ ဆိုတာ သချောတာပေါ့ ။ တကန်ဝန်ေး ကောကယ်ူလိုကတ်ဲ့အခါ အလိုလို နှာခေါင်းနားကို တေ့ပြီး ရှူလိုကမြိတယ် ။ ခကြခြငွြးဘဲ ငါ ဘာလုပလြိုကပြါလိမ့လြို့ ကိုယ့ကြိုယကြို မှားသှားပြီလို့ ထငလြိုကမြိပြီး ကဗွာကရာ ပငတ်ီနကလြေးကို ဘေးက စငပြေါကြို သူ ပစ်တငလြိုကတ်ယ် ။
ပငတ်ီလေးက ရလိုကတ်ဲ့ ညှီစို့စို့ အနံ့လေးက သူ့စိတတ်ှကေို ထောင်းကနဲ ကြှသှားစတယ်ေ ။ စောကပြတန်ံ့… တနကေုန် ဝတထြားတဲ့ ပငတ်ီ ဂွဆုံနရောက စောကပြတအြနံ့ ။ သူ့ပေါငကြှားက လီးက ခကြခြငွြး ထောငလြာတယ် ။ မနကြ အိပရြာက ထထချင်ြးဆိုရင် လီးကလည်း အမြဲတောငတ်ယလြေ ။
မကြန်ှာသဈ သှားတိုကပြှီး မကြန်ှာသဈ တဘကန်ဲ့ သုတရြင်း သူနဲ့ ဇွနပြန်းခိုငတ်ို့ အိပတ်ဲ့ အိပခြန်းဆီကို အသှား ငုဝါခိုငကြို ပေးနထေားတဲ့ အိပခြန်းကို အဖြတမြှာ တံခါးကို ဖြင့ဟြထားတာကြောင့ြ သူ အမှတမြထင် ကြည့်လြိုကမြိတဲ့အခါ သူ့စိတတ်ှေ ဘလောငဆြူသှားတယ် ။ ခယမြလေး ငုဝါခိုငဟြာ ထမီတခွား လူတခွား ဖြစ်နပြေီး ကြေးကြေးလေး အိပန်တောမို့ ဖငတ်ုံးဖြူဖြူကြီး နှစ်လုံးနဲ့ ဒီကြားက ပြူးထွကန်တေဲ့ စောကဖြုတကြှီးကို သူတွေ့လိုကရြလို့ပါ ။
ငုဝါခိုင် အိပရြာထရင် စားဖို့ တကန်ဝန်ေး ဘရိတဖြတဈြ လုပလြိုကတ်ယ် ။ ကြကြဥမှှကြေောြ၊ ဘကင်ေ နဲ့ အာလူးပြားကြောြ လုပလြိုကတ်ယ် ။ ပေါငမြုန့ြ တွေ မီးကငလြိုကတ်ယ် ။ ကောဖြီက တဈအိုး တညလြိုကတ်ယ် ။ ခဏအကြာ လှခေါးက ဆင်းလာတဲ့ ခွသေံ ကြားရတယ် ။
( အဈကိုတကြ… အနံ့ မှှေးလိုကတ်ာ…. ဘာတွမွေား လုပန်တောလဲ….)
ငုဝါခိုင် ထမင်းစားခန်းထဲ ဝငလြာတယ် ။ လုပပြှနပြှီ ။ တီရှပ် ပါးပါးလေးကို အတွင်းခံမပါဘဲ ဝတထြားလို့ ငုဝါခိုငရြဲ့ နို့ကြီး နှစ်လုံးက တင်းမို့ လုံးနကြပြေီး နို့သီးခေါင်းလေးတွကေ တီရှပ် အသားမှာ ထင်းနကြတေယ် ။ လှုပတ်ုတတ်ုတန်ဲ့ ။
ဒီနေ့တော့ မိုငန်ှဈရာလောကြ ဝေးတဲ့ မှိုကလေး တဈမှို့ကို ငုဝါခိုငကြို တကန်ဝန်ေး ခေါသ်ှားလိုကတ်ယ် ။ အချောစား ခယမြလေးနဲ့ နှစ်ယောကထြဲ အတူတူ သှားရတာ စိတလြှုပရြှားစရာပါ ။ သူမူးချင်တ်ာ မူးတတတ်ာကို သိထားပြီမို့ သူ့ကို သောကပြါ သောကမြလားလို့ တကန်ဝန်ေး မဖိတခြေါတ်ော့ဘူး ။ ဒီအခါမှာ ငုဝါခိုငကြ သူ့ဖာသာ အရကြ မှာသောကတ်ယ် ။
ဒီမှို့လေးက ရှေးဟောင်း မှို့ကလေး ။ ဒသခေံ လူနီရိုင်းတွဆေီက အတင်းကြီး လုယူခဲ့တုန်းက ခံတပတ်ှေ အမှောကတ်ှနေဲ့ ဒီမှကေို အရောကလြာခဲ့ကြတဲ့အခွိန် သုံးတဲ့ သင်ျဘော ပုံစံတူကို ပြထားတယ် ။ ငုဝါခိုငကြို လိုကပြှ ဓါတပြုံတွေ ရိုကပြေးတယ် ။ ဒါမှ ဇနီးချောလေး ဇွနပြန်းခိုငကြ သဘောကမွှာလေ ။ သင်ျဘောရဲ့ ဝမ်းဘိုကထြဲကို ဆင်းကြည့်ကြှတော့ ကဉွြးမှောင်းတဲ့ နရောလေးကြောင့ြ ငုဝါခိုင် ချောလြဲတာ တကန်ဝန်ေးက သူ့ကိုယလြုံးကို လကန်ှဈဖကန်ဲ့ ဖကထြိန်း ပေးလိုကရြတယ် ။ ထွားအိတဲ့ ရငစြိုငကြှီးတွနေဲ့ သူ့ရငဘြတ် မိတဆြကမြိကြရပြနပြှီ ။
သင်ျဘောပေါကြ ဆင်းခဲ့ ပြီးတဲ့နောကြ ငုဝါခိုင် သေးအရမ်း ပေါကခြငွလြို့ အများသုံး အိမသ်ာကို ပြေးရတယ် ။ အိမသ်ာထဲက အထွကြ သူက
( သေးထွကြ သှားတယ် အဈကိုတကရြယ်…. ပငတ်ီ စိုသှားတယ်…..)
လို့ ပြောပြီး စိုနတေဲ့ ပငတ်ီလေးကို အမှိုကပြုံးထဲကို ပစ်လိုကတ်ာကို တကန်ဝန်ေး တွေ့လိုကရြတယ် ။ ဒီနေ့နဲ့ နောကန်ေ့တောင် မတူတော့ဘူး ။ ကိုရိုနာဗိုင်းရကဈြကလည်း စပြီး ပြံ့နှံ့နပြေီ ။ သတေဲ့လူတွေ များသထကြ များလာတယ် ။ အီတလီကတော့ ထိန်းလို့ မရတော့ဘူး ။ သတော သောကသ်ောကလြဲ ။ လကဆြေးကြပါဆိုတာ အထပထြပ် ကြငှောနတယ်ေ ။
တကန်ဝန်ေးနဲ့ ငုဝါခိုငတ်ို့လည်း အပြငကြ အစားတွေ မစားတော့ဘဲ ကိုယ့ဖြာသာဘဲ ခကြစြားကြဖို့ တိုငပြငလြိုကကြှပြီး နှစ်ပတစြာလောကြ စွေးဝယဖြို့ စွေးကို သှားကြတယ် ။ အသားငါးနဲ့ ဆီပုံးတွေ ကြကသ်ှန် ခရမ်းခဉွသ်ီး ကြကြဥ အကုနဝြယလြာတယ် ။ ငုဝါခိုငကြတော့ အရကပြုလင်း ဝိုငပြုလင်းတွေ ဒါဇငလြိုကြ ဆှဲလာတယ်။ အင်း…ရငလြေးစရာဘဲ ။ သူ သောကတ်ော့မယလြေ ။
မှို့တွမှော ကူးစကန်ှုန်းက အရမ်း မှနတ်ယ် ။ ဗှုံးဆို ကူးစကသ်ူတွေ တပုံကြီးဖြစ် ဆေးရုံတွေ မနိုင် ဖြစ်ကုနတ်ယ် ။ (စတေးဟုမ်း) အိမမြှာဘဲ နကြဖေို့ ပြောနကြတေယ် ။ လကြေောင်းလိုင်းတွလည်ေး ရပဆြိုင်းကုနတ်ယ် ။ ဒီအတိုင်းဆိုရင် မှနမြာပြည် ရောကန်တေဲ့ မိန်းမလည်း ဒီပြနလြာဖို့ မသင့တ်ောြ…. ဒီက ခယမြလေးလည်း မှနမြာပြညကြို ပြနဖြို့ မလှယ် ဖြစ်နပြေီ ။
အပြောစြီး သင်ျဘောတွကေ ခရီးသညတ်ှလည်ေး အကုနန်ီးပါး ဗိုင်းရပစ်ြ ကူးစကကြုနတ်ယ် ။ လယောဉစြီးဖို့လည်း ကြကြစေရာ ဖြစ်လာတယ် ။ လော့ဒေါင်းတွေ လုပကြုနတ်ယ် ။ သနှေုံးတွေ ပိုပို မှင့တ်ကလြာတယ် ။ ဆေးရုံတွမှော လူနာတွေ ပြည့ကြှပန်တယ်ေ ။ တကန်ဝန်ေးတို့ နတေဲ့ ရပကြှကထြဲမှာ လူနာတငကြားတွေ တဈခွိနလြုံး ရောကလြာနတယ်ေ ။ ကပဆြိုးကြီး နဲ့ ရငဆြိုငန်ကြရေပြီ ။
ဇွနပြန်းခိုငကြ ဖုန်းဆကတ်ယ် ။ သူလည်း ပြနမြလာနိုငသ်ေးသလို ငုဝါလည်း အဲဒီမှာဘဲ နနပေေါ… တဲ့ ။ တကန်ဝန်ေးတော့ ငုဝါခိုငန်ဲ့ အိမထြဲ အောင်းနရပြေီ ။ အိမကြလေးထဲ နှစ်ယောကထြဲ ။ ဟိုတဈယောကကြလည်း ဖောခြငွပြှချင်ြ မလုံ့တလုံနဲ့ ။ ဒီတဈယောကကြလည်း နဂိုထဲက ခပထြနထြန် မိန်းမ မရှိလို့လည်း ဆာလောငမြှတသ်ိပန်တယ်ေ ။ နီးနီးကပကြပ် ကြိုးချင်ြးထား ကြိုးချင်ြး ညိတော့မယ် ။
ငုဝါခိုငလြည်း တကန်ဝန်ေးနဲ့ ပိုပြီး ရင်းနှီးလာတော့ အပြောအဆိုတွေ ပိုပြီး ပြင့လြင်းလာသလိုဘဲ ..။ အနအထေိုငကြလည်း အရငထြကြ ပိုပြီး ရဲတင်း လာတယ် ။
တဈရကမြှာ တကန်ဝန်ေး အိပရြာက မထခင် ငုဝါခိုင် မီးဖိုထဲ ဆင်းပြီး ကြောလျှောန်တယ်ေ ။ တကန်ဝန်ေး ဆင်းသှားတော့ တုနလြှုပ် ချောကခြှားသှားတယ် ။ ငုဝါခိုငကြ ကိုယအြပေါပျိုင်းမှာ ခညွသ်ား တီရှပအြဖြူ ပြပြကြီးကို တထပထြဲ ဝတထြားသလို အောကပျိုင်းမှာက ပငတ်ီ အနှမ်းလေးနဲ့ ။ မလုံ့တလုံနဲ့ ဟင်းခကြန်တေဲ့ ငုဝါခိုငကြ
( အဈကိုတကြ…..ကြိုကလြား…..)
လို့ မေးလိုကတ်ာက ခကြန်တေဲ့ ထမင်းကြောကြို ပြောတာလား သူ့ပငတ်ီလေးနဲ့ ပုံကို ပြောတာလား မသဲကြဲပါဘူး ။
အိုး …. အှနလြိုင်း လူမှုကြနယ်ကြ စာမကြန်ှာမှာ တွေ့ရတဲ့ နာမညကြွောြ မှနမြာမောဒြယ် မင်းသမီးကိုများ အားကလွို့ လုပလြသလေား … ငုဝါခိုငရြယ် ။ တခါတခါ တကန်ဝန်ေး စိတတ်ှကေ ထိန်းခွုပလြို့ မရချင်တ်ော့ ။ ရောဂါ ပြံ့နှံ့မှုတွကြေောင့ြ အိမတ်ှင်းအောင်းနရတေဲ့အခွိန် ဖြူဖြူဖြေးဖြေး ရဆေေးငါးကြီးကလည်း စားရမှာလည်း အခကြ ။ မစားဘဲ နရတောလည်း တောတ်ောခြကတ်ယ် ။ သူ့ဖကကြတင် ဒီလို စိတတ်ှေ ဖြစ်နသလေား ။
ငုဝါခိုငကြလည်း သူ့ကို အရငကြထကြ ကပသ်လိုဘဲ ။ ညဖကြ တီဗီ ထိုငကြှည့ကြှရင် တဖြည်းဖြည်းနဲ့ သူ့ဖကကြို တိုးကပလြာတတတ်ယ် ။ သူ့လကမြောင်းတွကေို ဖကတ်ယ် ကိုငတ်ယ် တခါတခါ ပုခုံးကို လာမှီတယ် ။ သိပန်ီးကပလြှန်းတော့ ငုဝါခိုငရြဲ့ ကိုယသ်င်းနံ့တွကေိုရလို့ စိတတ်ှေ ချောကခြှားတယ် ကတုနကြရင် ဖြစ်လာတယ် ။ အောကကြ ငတိကလည်း ဘာတောငသ်လဲ မမေးနဲ့ ။ ကြီးကောငကြှီးမားနဲ့ အိမသ်ာထဲဝငပြှီး ကြင်းတိုကရြတာ ဆယကြှိမ် မကတော့ ။ မနကြ ဆိုရင် ထချင်တ်ဲ့ အခွိနမြှ ထကြတယ် ဆိုတော့ ညဖကြ ဆိုရငလြည်း အိပခြငွတ်ဲ့ အခွိနကြမွှ အိပကြှတယ် ။
ဒီနေ့ညတော့ ညနစေောင်းထဲက မိုးတွကေ အကြီးအကယွြ ရှာတယ် ။ လမေုနတ်ိုင်း ဝငတ်ယ် လို့ သတင်းမှာ ပြောတာ ကြားလိုကသ်လိုဘဲ ။ ငုဝါခိုငကြ စောငလြေး ခွုံပြီး တကန်ဝန်ေးရဲ့ ဘေးမှာ တီဗီ ထိုငကြှည့တ်ယ် ။ စီအငအြင် ကြည့်လြှန်းလို့ စိတတ်ှေ ညဈလာကြတယ် ။ ရောဂါ ကူးစကတ်ာတွေ သတောတွေ ဆေးမရှိတာတွကေိုဘဲ တွေ့နေ ကြားနရတေယ် ။ ဒါကြောင့ြ
(အဈကိုတကရြယ်…. ပြောစြရာလေး ကြည့်ကြှရအောင်)
လို့ ငုဝါခိုငကြ ပြောလာတယ် ။ တကန်ဝန်ေး အနားကိုလည်း တအား ကပထြိုငလြာတယ် ။ ခကပြှီ ။ ငုဝါခိုငရြဲ့ ဖြံ့ထွားတဲ့ နို့ကြီးတွကေ အိကနဲ လာထိတယ် ။ စောငကြို တကန်ဝန်ေးကိုပါ ခွုံခိုင်းလိုကတ်ယ် ။ တကန်ဝန်ေးက စီးရီးအဟောင်းကို ပြနကြှည့တ်ယ် ။ ငုဝါခိုင် အောရြယတ်ယ် ။ ပြီးတော့ တကန်ဝန်ေးကို တအား ဖကတ်ယ် ။ စောငခြှုံထဲမှာ သူ့လကတ်ဖကကြ တကန်ဝန်ေးရဲ့ ပေါငတ်ဖကကြို လာကိုငတ်ယ် ။
အိုး….. သည်းခံနိုငတ်ဲ့ ထိန်းခွုပန်ိုငတ်ဲ့ အတိုင်းအတာကို ကြောသ်ှားပြီ ။ ငုဝါခိုငရြဲ့ ပေါငကြိုကိုငထြားတဲ့ လကန်ဲ့ တောငန်တေဲ့ သူ့ထိပဖြူးကြီးက လကသ်ုံးလုံးတောင် မဝေးဘူး ။ ဒီအတိုင်းဆိုရင် စိတမြထိန်းနိုငတ်ော့ဘူး ။
တကန်ဝန်ေး ထိုငရြာက ထလိုကပြှီး အပေါထြပကြို တကခြဲ့လိုကတ်ယ် ။ ရချိုးပစ်လိုကရြင် ဒီစိတရြိုင်းတွေ ကသွှားမယ် လို့ ထငပြှီး ကိုယပြေါကြ အဝတတ်ှကေို အကုနလြုံး ခွှတပြဈလိုကပြှီး ရပန်ေးကို ဖြင့လြိုကတ်ယ် ။ ရပန်ေးအောကကြို ဝငသ်ှားမယ့အြခွိန် ဟိုတဈနေ့က စငလြေးပေါကြို ပစ်တငခြဲ့မိတဲ့ ငုဝါခိုငရြဲ့ ပငတ်ီလေးကို မှငလြိုကတ်ယ် ။ လကကြ အလိုလို ကောကမြိသှားပြနတ်ယ် ။ နှာခေါင်းကို တေ့ပြီးလည်း ရှူလိုကမြိတယ် ။
အိုး…ညှီစို့စို့ အနံ့လေးက ထောင်းကနဲ ။ အောကကြ ငတိက မာတာမှ သံချောင်းဘဲ ။ မတန်တောကလည်း ဒုံးပြံကြီးတစင်းလို ။ ပငတ်ီလေးကို ရှူတာကို ရပလြိုကပြှီး ရပန်ေးအောကကြို ဝငလြိုကတ်ယ် ။ မကြစြိစုံပိတပြှီး ခေါင်းကိုမော့ထားရင်း ရချိုးနတေဲ့အခွိန် အနောကကြ အသံလိုလို ကြားလိုကမြိလို့ စောင်းငဲ့ ကြည့်လြိုကတ်ော့ သူ့အနောကကြို လာရပလြိုကတ်ဲ့ ငုဝါခိုငကြို တွေ့လိုကရြတယ် ။
ဟင် . . . ငုဝါခိုငရြဲ့ ကိုယပြေါမြှာ အဝတ် ဆိုလို့ ခညွတ်မွှငတ်ောင် ရှိမနဘေူး ။ ကိုယတ်ုံးလုံး နဈကကကြှီး ။
( အဈကိုတကြ … ငုဝါရဲ့ ပငတ်ီကို ရှူနတော တွေ့လိုကတ်ယ် . . . ဘာလို့ ပငတ်ီကို ရှူမလဲ…. .လူကို ရှူနိုငတ်ာဘဲကို………)
ငုဝါခိုငကြ တကန်ဝန်ေးကို အနောကကြနေ သိုင်းဖကလြိုကတ်ယ် ။ ထွားအိတဲ့ နို့ကြီးတွကေ တကန်ဝန်ေးရဲ့ ကြောပြငကြို အိကနဲ ဖိကပလြာတယ် ။ ငုဝါခိုငကြ သူ့လညဂြုတကြို နမ်းနတေုန်း လကတ်ဈဖကကြ အနောကကြနေ အရှေ့ပေါငကြှားကို ရောကလြာလို့ တကန်ဝန်ေး တွန့ကြနဲ တုနသ်ှားတယ် ။ မာကြောတင်းထွား မတမြတထြောငန်တေဲ့ သူ့လုံးပတတ်ုတတ်ုတန်ဲ့ လီးကြီးကို ငုဝါခိုငကြ ဖြဖြလေး ပြတသ်ပ် ကိုငဆြုပလြိုကပြါပြီ ။
( မသင့တ်ောဘြူး ထငတ်ယ်..ငုဝါ……..)
( ဒီမှာ အဈကိုတကန်ဲ့ ငုဝါ နှစ်ယောကထြဲဘဲ ရှိတာ… ဘယသ်ူ သိတာ လိုကလြို့…….)
လီးကို ပြတသ်ပန်တယ်ေ ။ ထိပဖြူး ဒဈကားကြီးကို လကကြလေးနဲ့ ဖြဖြလေး ပြတလြိုကြ နယလြိုကြ နဲ့ ။
( ငုဝါကို ရှူချင်လြား….. လာလေ…. ပငတ်ီကိုကတွော့ ရှူနပြေီး . . . .)
ငုဝါခိုငကြ ရချိုးခန်း နံရံကို မှီကာ ပေါငကြား ရပလြိုကပြှီး တကန်ဝန်ေးကို လကတ်ှကနေေ ဆှဲခပြှီး ပေါငကြှားမှာ ထိုငခြိုင်းလိုကတ်ယ် ။ တကန်ဝန်ေးလည်း ဆောင့ကြှောင့ြ ထိုငခြလွိုကပြှီး ပေါငတ်နတ်ှေ ကြားထဲ ခေါင်းအပလြိုကရြင်း မို့ဖောင်းတဲ့ စောကဖြုတကြှီးကို စပြီး နမ်းလိုကတ်ယ် ။
( အင်…ဟင့ျ……….)
အကြဲကြောင်းကြီးကို သူ နမ်းရှိုကလြိုကတ်ယ် ။ နှာခေါင်းထိပန်ဲ့ ထိုးတယ် ။
( အို… ကိုတကရြယ်…… ဟင်း…… ဘာမှ စိတမြပူနဲ့ ငုဝါ ဘယသ်ူ့ကိုမှ မပြောဘူး….. ဒါ ထိပတ်န်း လွို့ဝှကခြကြြ . . .)
ငုဝါခိုငကြ ခါးလေးကို ကော့ပေးလိုကတ်ယ် ။ စောကဖြုတ် ဖောင်းဖောင်းကြီးက ပိုမို့မောကလြာတယ် ။ တကန်ဝန်ေး နမ်းရှုံ့ရုံမက လွှာကို ထုတပြှီး စောကဖြုတကြို ယကလြိုကတ်ယ် ။
( အိုး…….အို…….အာ………အင်း . .)
ငုဝါခိုငရြဲ့ မကြန်ှာလေးမော့ ပါးစပလြေးဟပြီး ညည်းလိုကတ်ဲ့ အသံလေးပါ ။ နူးညံ့တဲ့ နီညိုညို နှုတခြမ်းသား ထူတွကေို စိတရြှိလကရြှိ ယကလြိုကမြိတယ် ။ လကတ်ှကလေည်း ဖငတ်ုံးအိအိကြီးတွကေို ဆုပန်ယမြိတယ် ။
( အား… အား… အား… ရှီး… အာ့… အိုး… အိုး . . . အူး . . .)
ငုဝါခိုငရြဲ့ လကတ်ှကေ တကန်ဝန်ေးရဲ့ ဆံပငတ်ှကေို တအား ဆှဲထားတယ် ။ ဖငတ်ုံးကြီးတွကေို ကိုငဆြုပထြားတဲ့ သူ့လကတ်ှကေ စောကဖြုတကြို သဲသဲမဲမဲ ယကန်တေဲ့ အခွိနမြှာ အပေါကြို ဆန့တ်န်းပြီး ဖြံ့ထွားတဲ့ နို့အုံကြီး နှစ်လုံးကို လှမ်းကိုင် ညှဈထားမိရတယ် ။ စိတတ်ှကေို လှှတလြိုကမြိပြီ ။ ဖြစ်ချင်တ်ာ ဖြစ်တော့ ။ သူက လွှာနဲ့ ယကန်တေဲ့အခွိန် ငုဝါခိုငကြ ကော့ကော့ပြီး သူ့မကြန်ှာနဲ့ စောကဖြုတကြို ပြတန်ပြေီ ။ ပါးစပကြလည်း မပီမသ အောည်ည်းနတော အကယွကြှီး ။
( ငူဝါ လိုချင်ပြှီ… ငုဝါ တအား ယားနပြေီ…. အို… အထဲက ယားတာ အရမ်း…. အဈကိုတကြ….. အိပရြာထဲ သှားကြစို့ကြာ….)
လို့ ပြောနတေဲ့ ငုဝါခိုငကြှောင့ြ တကန်ဝန်ေး ရချိုးခန်းထဲကနေ အိပခြန်းထဲကို ရှှေ့လိုကရြတယ် ။ ကုတငပြေါကြို ရောကတ်ော့ ငုဝါခိုငကြ တကန်ဝန်ေးကို ခပကြှမ်းကြမ်း တွန်းခလွိုကတ်ယ် ။ ရမှေုပမြှေ့ယာကြီး အပေါကြို သူ ပကလြကြ ကသွှားတဲ့အခွိန် ကြားရိုင်းမလေး တကောငလြို ငုဝါခိုငကြ သူ့ကိုယပြေါကြို ခွတကလြာတယ် ။ ငုဝါခိုငသ်ည် အတွေ့အကြုံရှိတဲ့ ကောငမြလေးဘဲ ။
တကန်ဝန်ေး တနဆြာကို ငုဝါခိုင် လကန်ဲ့ ဆှဲယူပြီး သူ့စောကဖြုတမြှာ တေ့လိုကတ်ယ် ။ လုပတ်ာကိုငတ်ာက ကြှမ်းနတယ်ေ ။ တနဆြာပေါကြို ဖိထိုငခြတွာက အရမ်းကြီး မဟုတဘြူး ။ ထိန်းပြီး ဖြည်းဖြည်းလေး ထိုငခြလွိုကတ်ာ ။ လုပန်ကြေ အလုပတ်ဈခုလို ။
( အို . . .)
ငုဝါခိုငရြဲ့ နှုတခြမ်းလေး မဟတဟနဲ့ အသံလေး ထွကသ်ှားတယ် ။ တင်းတင်းစီးစီး အထိအတွေ့နဲ့ တနဆြာက ငုဝါခိုငရြဲ့ အထဲကို ဖြည်းဖြည်းချင်ြး တထဈထဈနဲ့ ရောကသ်ှားတယ် ။ ငုဝါခိုငရြဲ့ ဖငတ်ုံးကြီးတွကေို လကန်ှဈဖကန်ဲ့ ကိုငဆြုပလြိုကတ်ဲ့အခွိန် ငုဝါခိုငကြ ဖငကြှီးတွေ တကြှကြှနဲ့ အပေါကြ ဖိခနွပြေီ ။
( အင်း….. အီး…. ဟင်း… အိုး… ကို… ကိုတကျ… အိုး . . ဟင်း. . . အား…. အင်း ….)
ငုဝါခိုငရြဲ့ နို့ကြီးနှစ်လုံးက တုနခြါနတယ်ေ ။ ငုဝါခိုင် ခေါင်းလေးကို ဘယည်ာ ရမ်းခါပြီး ဖိခနွတယ်ေ ။ အပေါကြနေ လိုးနတယ်ေ ။ မှင်းစီးနတေဲ့ ကောင်းဘှိုငမြလေးရဲ့ စောကဖြုတထြဲ သူ့တနဆြာချောင်း ဝငထြှကန်တေဲ့ တင်းတင်းကြပကြှပ် အရသာက တအားကို ငှိမ့န်တယ်ေ ။
( အို… ကောင်းတယ်…. ကောင်းတယ်…. ဟင်း…. ကောင်းလိုကတ်ာ… ကိုတကရြယ်…. အို… ကိုတကဟြာက တကယ် ကြီးတယကြှာ… ရှီး… ရှညလြဲ ရှည် တယ် . . . .)
ငုဝါခိုင် စိတကြှိုကြ အပေါကြ နပြေီးတဲ့နောကြ နရောချင်ြး လဲလိုကကြှတယ် ။ ဒီအခါ တကန်ဝန်ေးရဲ့ အလှည့ြ ။ ငုဝါခိုငရြဲ့ ခွထေောကတ်ှကေို သူ့ပုခုံးပေါြ ထမ်းတငပြှီး အပြတကြှုံးပြီ ။ ကစွလြဈ သနမြာတဲ့ တကန်ဝန်ေးရဲ့ ဆောင့အြားနဲ့ သကလြုံကောင်းတာတွကြေောင့ြ အခကြြ တဈရာကြောြ ဆကတ်ိုကြ ဆောင့လြိုး အပြီး ငုဝါခိုင် အထွဋအြ ထိပကြို တကရြောကသ်ှားတော့တယ် ။
( အို… ကောင်းလိုကတ်ာ ကိုတကရြယ် . . . အင်… အင်… ဟင်း . . . တအား…. တအား ကောင်း… ကောင်းသှား…)
တကန်ဝန်ေးလည်း ငုဝါခိုင် လမ်းဆုံး ရောကသ်ှားလို့ ကြနပေတ်ယ် ။ သူမကောင်းသေးဘဲ မပြီးသေးဘဲ ကိုယ် မပြီးသှားချင်ဘြူး ။ ငုဝါခိုငန်ဲ့ တညလုံး တခွီပြီး တခွီ လိုးကြတယ် ။ နှားသိုးကြိုးပြတလြို့ ပြောမလား နှားငတရြကြေ လို့ ပြောမလား လိုးလိုကကြှတာ ဆကတ်ိုကြ ။ ကိုဗဈ ၁၉ ဗိုင်းရပစ်ြ ကပရြောဂါကြီးကြောင့ြ အိမတ်ှင်းပုန်းရလို့ ခယမြချောလေးကို ကောင်းကောင်း လိုးနရတေဲ့ သူ့အဖြစ်ကို တကန်ဝန်ေး မယုံကြညန်ိုင် အောငပြါဘဲ . . .။
စတေးဟုမ်းက ကြာဦးမယတ်ဲ့ ။ ခယမြချောလေးရဲ့ ဖြူဖြူဖြေးဖြေး မိမှေးတိုင်း ကိုယတ်ှကေို အားရပါးရ ကိုငတ်ှယ် ပြတသ်ပ် နမ်းရှုံ့နတေဲ့ တကန်ဝန်ေးသည် စောစောကဘဲ လူမှုကြနယ်ကြ စာမကြန်ှာမှာ (စတေးဟုမ်း) အဈဈ (ဂွတ်)… လို့ ရေးသားခဲ့ပါတယ် ။
အားလုံး ဘေးလှတ် ကန်ျးမာကြပါစေ။
ပြီးပါပြီ။
ပန်းရိုင်းရေးသည်။