အောစာအုပ်

ရှှညောမှမှေ ခစွတ်ေးသံ

ရှှညောမှမှေ ခစွတ်ေးသံ
ရေးသားသူ – Dun Love Me

🏵️အခန်း (၁)🏵️

နာမညကြ နှင်းဝေ။ ဒီဇငဘြာလ နှင်းတွကတွေဲ့အခွိနကြှီးမှေးလို့ အလှယတ်ကူနဲ့ လှလှလေး ပေးထားကြတာ။ ဆှမွေိုးထဲမှာ သမီးမိန်းကလေးဆိုလို့ နှင်းဝတဈေယောကထြဲ။ ဝမ်းကြဲဆိုလို့ မောငတ်ှေ အဈကိုတွခညွြေး။ ဒါ့ထကဆြိုးတာ နှင်းဝရေဲ့ဦးလေးက ရပကြှကလြူမိုကြ။ ဓါးထိုးမှုနဲ့ ထောငထြဲကထွကတ်ဲ့အခွိန် တူမလေးမှေးမှ မိုကတ်ာရပတ်ော့တာ။

နှင်းဝေ မှေးကတည်းက တဈဆှတဈေမွိုးလုံး စီးပြားတကတ်ော့ အကုနလြုံးက ဝိုင်းခစွကြှတာပေါ့။ ဦလေးကလည်း လူမိုကြ၊ အဈကိုတွေ မောငတ်ှကလေည်း များတော့ ငယင်ယရြှယရြှယန်ဲ့ ရည်းစားကမရ။ ညားမယ့ည်ားတော့လည်း အညာသားနဲ့မှ ညားတော့တာ။ အပျိုကြီးပေါကစြဖြစ်နတေဲ့အခွိန် အသကြ ၃၅။ ရနကြုနလြာပြီး အလုပလြုပတ်ဲ့ မလညမြဝယ် အညာသားနဲ့ ညားပါလရေော။

မောငအြညာသားက ရနကြုနမြှာ အဲကြန်းတွပြငေတ်ယ်။ အဲ့တုန်းက နှင်းဝေ အဆောငန်တေုန်း။ အဲကြန်းလာပြငတ်ဲ့ မောငအြညာသားနဲ့ငှိပြီး အပိုငဝြိုကပြဈလိုကတ်ာ။ မဝိုကလြို့လည်း မရဘူးလေ။ ရပကြှကထြဲက လူတွနေဲ့ ညားဖို့ကတော့ မဖြစ်နိုင်။ အညာသားကလည်း အိမကြိုလာတောင်းတော့ ဆှစေုံမွိုးစုံပဲ။ တွဲတာ တဈလလောကန်ဲ့ အိမပြေါြ ကနတ်ော့ပြဲကြီး မ လာတာ။ ဒီတော့လည်း မငှင်းသာဘူးပေါ့။

အညာသားမှာလည်း အဈကိုတွညေီတွခညွြေးပဲ။ လာတငတ်ောင်းတာတော့ ရှှေ ၅ ကပြသ်ားနဲ့ဗွ။ အရမ်းအများကြီး မဟုတပြမယေ့ြ နည်းတာတော့မဟုတ်။ အညာသားတို့ ဆှမွေိုးတွကလေည်း မှို့သူချောချောလေးရတာဆိုတော့ ဝိုင်းအုံပြီး တငတ်ောင်းကြတာလေ။ ပြုံးပြုံးကြီး ရှိနတောကတော့ ဘယသ်ူရှိမတုန်း။ နှင်းဝရေဲ့ဦးလေး လူမိုကကြှီးပေါ့။ မင်ျဂလာတွဘောတွဆေောငပြှီးလို့ ဆှပြမွေိုးပြလေး အညာလညကြှမယဆြိုတော့မှ သူ့ခငမြွာမှာ မပြုံးနိုငတ်ော့တာ။

အညာမှာ တဈလလောကန်ဖေို့ ခွင့တ်ှပေါယူပြီး ထွကလြာခဲ့တယ်။ လမ်းမှာတော့ ဖုနကြ တထောင်းထောင်းနဲ့။ ရှာရောကတ်ော့ မှို့သူလည်း ရှံ့ရုပဖြစ်ကရော။ ရှာလေးက အတောဝြေးတယ်။ မှင်းခွံမှို့ကြီးကနတဆေင့ြ တကျကစီတွေ လိုင်းကားတွေ ထပင်ှားပြီးမှ ရှာဖကရြောကတ်ာ။ ရှာဆိုပမယေ့ြ မှနေီလမ်းလေးတဈခုပဲ ရှိတာ။ အိမစြေ့လိုလို အငတ်ာနာတိုငလြေးတွနေဲ့ နရေောငခြှညသ်ုံး ဘကထြရီအိုးလေးတွကေိုယစြီနဲ့။ အငတ်ာနကလြည်းရတယ်။ အကုနလြုံးက MPT နဲ့ဗွား။ မှို့သူပါလာတယဆြိုတော့ အကုနလြုံးက ကိုယ့ခြှံထဲကနကေိုယ် ယောငလြညလြညန်ဲ့ စပစြုကြတာပေါ့။ အိမရြောကတ်ော့မှ အံ့ဩရတာ နှင်းဝရယ်ေ။

အိမကြှီးက ရနေံခွေးသုတ် ၂ ထပအြိမကြှီး။ ကယွလြည်း အတောကြယွတ်ယ်။ ခွံဝန်းကလည်း ၈ဝ ပတလြညခြှံကြီး။ ခွံနောကဖြကမြှာက ပျိုးပငတ်ှရယ်ေ တဲပုတလြေးရယရြှိတယ်။ တဈအိမလြုံးမှာ မိန်းမသားဆိုလို့ နှင်းဝရယ်ေ သူ့ယောကျခမကြီးရယ်။ ကနွတ်ာအကုန် ယောကြာြးတွခညွြေး။ လာတငတ်ောင်းတုန်းက ပါလာတဲ့ အဒေါတ်ှေ ညီမတွဆေိုတာက တဈခွံထဲဆိုပမယေ့ြ အိမမြတူကြဘူး။

အညာသား အဲ အညာသားနာမညကြ အေးမောငတ်ဲ့။ အေးမောငရြဲ့ အဈကိုနှစ်ယောကရြယ် ညီတဈယောကရြယ် သူ့ယောကျခမရယပြေါ့။ ပထမ တဈရကန်ှဈရကကြတော့ အကုနလြုံးက စကားတောင် မပြောဖြစ်။ အေးမောငကြလည်း အတူသာအိပတ်ာ မတို့မထိရဲ။ ဒီလိုနဲ့ တဈပတလြောကကြှာတော့ နှင်းဝကေ ပေါင်းသင်းဆကဆြံရေးကောင်းတာ တဈကြောင်း၊ ရုပလြေးချောတာကလည်း တဈကြောင်းဆိုတော့ ရှာကအပျိုတွေ ဝိုင်းဝိုင်းကိုလညလြို့။ မိတကြပကြို ဘယလြိုလိမ်း၊ ဘာလေးကဘာ သငပြေးရတာပေါ့။ eyeliner ခယွတ်ာလောကလြုပဖြူးတဲ့ တောသူလေးတွကေ နှင်းဝရေဲ့ အခု ၁၀၀ လောကရြှိတဲ့ မိတကြပပြဈစည်းတွမှငေတ်ော့ ပါးစပကြိုအဟောင်းသား။ ပြောရြှငဖြှယ် ဟန်းနီးမှန်းလေး ဖြစ်နတောပေါ့။ တခွိနတ်ည်းမှာပဲ.. ထနတ်ောထဲဝယ်

“ဟေ့ကောင် အေးမောင်.. မင်းမိန်းမ တယလြှသကြာ။ မင်းတော့ ထောတာပဲ ငါ့ကောငရြ။”

အေးမောင်၏ သူငယခြငွြးဖြစ်သူက ခွီးကြူးစကားပြောသညကြို

“ဟီး ဟီး ”

ဟုသာ ရယန်ိုငသ်ည်။

“အေးမောငကြို ကြည့်ထြားကြဟေ့။ နှားပြာကြီး အောကသ်ှားမရှိဆိုတာ ဒါမွိုး။ ဟားဟား”

ကနွတ်ဲ့တဈယောကကြ ထဖောကသ်ဖြင့ြ ပြဲကသွှားသည်။ တဆကတ်ည်း ဆကဖြောကသ်ူက တခွားသူမဟုတ် အေးမောင်၏ အဈကိုအရင်း ထွေးမောင်။

“မင်းတို့ နှားပြာကြီးကလည်းကြာ အောကသ်ှားမရှိသလို စောကဖြစ်လည်း မရှိပေါငကြှာ။ ဟဟေေ”

ထွေးမောင်၏ စကားကြောင့ြ အေးမောင် မကြန်ှာကြီးနီရဲသှားကာ ထန်းရညအြိုးကိုယူပြီး ဂလှတ် ဂလှတန်ှင့ြ မော့ခနွသည်ေ။

“ဟာ ဘယလြိုတုန်း ကိုထွေးမောငရြ။ ဒီလောကခြွောပုံရတာ အေးမောင် လမ်းတောငလြွှောကန်ိုငမြယ် မထငဘြူး။ ဟားဟား”

“ဘယကြလာ ငနီရာ။ မင်းကောငကြှီးက အခုခွိနထြိ လကဖြွားနဲ့တောင် မတို့ရသေးဘူးမောင်။ ဟားဟား”

“ဝါး..ဟား ဟား ”

အကုနလြုံး ဝိုင်းရယကြှသည့အြခွိန် “ဒုန်းခနဲ” ထန်းရညအြိုးကို ခရွင်း အေးမောင် တဈခွန်းထဲပြောသည်။

” ဒီညတော့ ကိုကြီးထွေးမောင် စောင့ကြှည့ထြား။ ဒီညတော့ သချောဖိုကပြှီပဲ”

“မင်းမှာလည်း ဖိုကလြာတာ ရနကြုနထြဲက။ ဟော အညာရောကတ်ာတောင် ပေါငတ်ံဖြူလားမည်းလား မသိဘူးမဟုတလြား။ ဟား ဟား ဟား”

အကုနလြုံး၏ နောကပြှောငကြွီစယမြှုကို မသိကြိုးကြှံပြုရင်း ထန်းရည် တမှူပြီးတမှူ တကြိုကပြှီးတကြိုကြ မော့သောကမြိပါတော့သည်။

“ကိုအေးမောင်.. ကိုအေးမာင်..။ အာ… ထန်းရညတ်ှေ သောကလြာတာများ နံဟောငန်တောပဲ။ သှားသှား ရသှေားခွိုးခွေ။”

“နှင်း..ဝေ..။ နှင်း ဝေ ဂို ကို သိပ် . . . ခစြျ..”

“တောတ်ောြ.. သှား ရသှေားခွိုး။ ရမချိုးရင် အခန်းထဲ ဝငမြလာနဲ့ ဒါပဲ။”

ဟု ဆိုကာ နှင်းဝကေ တွန်းထုတလြိုကသ်ဖြင့ြ အေးမောင် ဖငထြိုငလြဲကသွှား၏။ ခွံဝမှစောင့န်သညေ့ြ နှင်းဝေ၏ တုန့်ပြနမြှုကြောင့လြည်း ကာလသားတသိုကြ ဝါးခနဲ ပြဲကသွှားသည်။

အေးမောင် ထန်းရညမြူးမူးနှင့ြ ရစညေမြှ ရေ တဈမုတပြှီး တမုတလြောင်းရင်း စိတထြဲမှ မခံချင်စြိတကြော ဒေါသတွပေါ တလှိုကလြှိုကြ။ ဆပပြှာတိုကဖြို့ပင် သတိမရတော့။ အိမပြေါတ်ကတ်ော့ ည ၁၁ ပငထြိုးပြီ။ အခန်းထဲရောကတ်ော့ တဈဖကလြှည့အြိပန်သေော နှင်းဝေ၏ အလှကိုမှငကြာ တံတွေး ဂလုခနဲ မွိုခမွိသည်။ အဝတအြစား မဝတတ်ော့ပဲ ကုတငပြေါတ်ကကြာ ခါးကိုကိုငရြင်း ပြဲကြမ်းမယကြှံကာမှ မကြစြိက မှေးမှေးလာကာ အိပပြွောသ်ှားပါတော့သည်။

မတငမြကြ ဖြစ်ရသူက နှင်းဝေ။ “ခေါခလူး” နှင့ြ အိပမြောကနွသေော လငတ်ောမြောငကြိုကြည့်ရြင်း ဒေါသကလည်းထွကသ်ည်။ ငယပြါကတော့ ထောငတ်ာမှမတလြို့။ အေးမောင်၏ လိငတ်ံကိုကြည့်ရြင်း ရငတေသ်လိုဖြစ်လာကာ တကဆြောင့ခြငွစြိတတ်ှေ ပေါလြာသည်။ အို ကိုယကြမိန်းကလေးပဲ။ သူက လကဖြွားနဲ့တောင် မထိတဲ့ကိဈစ။ တွေးရင်း ဒေါသထွကလြာကာ တွန်းထုတရြင်း အိမသ်ာဖကသ်ို့ ထလာခဲ့သည်။

နှင်းဝတဈေယောကြ ဆောင့ကြှီးအောင့ကြှီးနဲ့ ထွကလြာခါကစတော့ ဒေါသထွကန်လေို့ ပြူနာမရှိ။ အိမပြှငထြှကတ်ော့မှ ပုဇဉြးရငကြှဲသံတွကြေားပြီး ကြောခမွြးမိ။ ဒီမှောငမြိုကန်တေဲ့ လမ်းကြီးကို သူမ မဖြတရြဲ။ အိမသ်ာက ခွံနောကစြှန်းမှာလေ။ ဒီတော့မှ သေးက ပိုထွကခြငွလြာသည်။ အရငည်တွကဆေို အေးမောငကြိုနှိုးပြီး လိုကပျို့ခိုင်းရသည်။ အခုတော့ ဘာလုပရြမှန်းမသိ ဖြစ်နတေုန်း၊ ဖတခြနဲ ပုခုံးလာပုတသ်ော လကအြေးအေးကြီးကြောင့ြ

“အမလေး”

ဆိုပြီး လန့အြောမြိသည်။

“ဟဲ့ ဟဲ့ ဘာဖြစ်တာတုန်းဟ”

“အောြ.. ဘယသ်ူများလဲလို့…။ လန့လြိုကတ်ာ ကိုကြီးထွေးမောငရြယ်။”

“အေး.. ဘာလုပန်တောတုန်း အိမန်ောကမြှာရပပြှီး”

“ညီမ.. အပေါ့သှားမလို့။ မသှားရဲလို့.. အဲ့တာ.. အေးမောငကြလည်း အိပန်တော..”

“အာ.. ဒါများ ငါတို့လာခေါပြေါ့ဟ။ ကနွတ်ဲ့ကောငတ်ှေ ရှိနတောပဲ။ လာလာ”

ထွေးမောငလြည်း ထန်းရညအြရှိနလြေးနဲ့မို့ နှင်းဝကေို လကကြ ဖတခြနဲဆှဲကာ အိမသ်ာသို့ ခေါခြလွာပါတော့သည်။

အိမသ်ာထဲရောကတ်ော့ ရှဲခနဲ သေးထွကသ်ံက လောစြပီကာဖြင့ဖြှင့သ်လိုပင် တိတဆြိတသ်ောညယံမှာ အသံကယွကြှီး ထွကလြာသည်။ ရှကလြှန်းလို့ နှင်းဝေ မကြန်ှာကြီး နီရဲနပေါတော့သည်။ မတတန်ိုငပြေ။ အိမသ်ာအပေါမြှ လွှပစြဈမီးသီး ဝါဖန့ဖြန့အြရောငကြ ဘေးဖကကြို ဖြာကနွသည်ေ။ ရခွကေယ်ူကာ ဆေးမလို့လုပကြာမှ အပြငမြှ ထွေးမောင်၏ ဗှဲခနဲ သေးကော့ပန်းနသေံကြောင့ြ တွန့သ်ှား၏။ တဗှဲဗှဲ သေးပန်းနသေော အသံနှင့အြတူ မကြစြိထဲသို့ ခုနက အေးမောင်၏လီးကြီးက ပေါလြာသည်။ အတင်းခေါင်းခါကာ ရခွကေလြေးခပရြင်း တဖတဖြတန်ှင့ြ ရဆေေးမိခါမှ စိတကြထလာ၏။ အိမသ်ာဘေးဖကတ်ှငလြည်း ထရံက အပေါကရြှိသညလြေ။ အပေါကကြ သေးသေးမဟုတ် လကြ ၃ လုံးစာလောကရြှိသည်။ ဆောင့ကြှောင့ထြိုငရြင်း ခေါင်းလေးစောင်းကာ အပေါကလြေးမှ ချောင်းကြည့်တ်ော့ မပီဝိုးတဝါးနှင့ြ ထွေးမောင်၏ ပစ်စည်းကြီးကို မှငလြိုကရြသည်။ ညီအဈကိုတွဆေိုတော့ ဆိုဒကြသိပမြကြာ။ ဒါပမယေ့ြ ထွေးမောငကြ ပိုကြီးပြီး ပိုတုတသ်ည်။ သေးပေါကန်တေဲ့အခွိနဆြိုတော့ ပိုတောငတ်ာလည်းပါသည်။

နှင်းဝတဈေယောကြ ထရံပေါကလြေးက ချောင်းကြည့်ရြင်း လကကြလည်း အဖုတလြေးကို အလိုလို ကလိနမေိသည်။ လူနပခြမွြးသာဆိုသလို ထွေးမောငကြလည်း ငနပ်။ မူးတာမူးနတော အမူးပါး။ ထရံပေါကကြလွာသော အလင်းကြယသ်ှားတာကို ဖတခြနဲ သတိပြုမိသညန်ှင့ြ ပုဆိုးကို စလှယသ်ိုင်းကာ လီးကြီးကိုရမ်းရင်း သေးစကတ်ှကေို ခါထုတ်၏။ ထို့နောကတ်ှင် အိမသ်ာဖကြ တဈလှမ်းရှေ့ကာ လီးကြီးကိုကိုငကြာ နှင်းဝသခွေောမှငအြောင် လဥတွကေို ဆုပန်ယပြှနေ၏။ နှင်းဝကတေော့ ဖီလ်းလာပြီးရင်းလာပင်။ တဖြည်းဖြည်း ကြည့်န်ရင်ေး အိမသ်ာဖကကြို မကြန်ှာချင်ြးဆိုငပြှီး လီးကိုထိုငထြုပြနသညေ့အြဆင့သ်ို့ ရောကသ်ှားပါတော့သည်။

ထွေးမောငတ်ို့က မူးရင် တောရြုံမပြီး။ ထနလြည်း အသထနေသ်ည်။ အခုလို အခွနမှေောဆို ဆကပြှောဖို့တောင် မလို။ နှင်းဝဖကေကြလည်း လမ်းကြောင်းခင်းပြီးသားဆိုတော့ အဝငန်ပရြငပြှီလေ။ ဒီတော့

“ညီမလေးရေ… ပြီးပလား။ အဈကိုတော့ ပြီးပြီ။ ထွကခြဲ့လေ။”

ဂွင်းထုပြရင်း ပါးစပကြလည်းမေးသည်။

“ခန…ခနလေး အဈကိုထွေးမောင်။ ပြီးတော့မယ်”

“မှနမြှနလြုပလြေ.. ခွငကြိုကတ်ယ် ညီမရဲ့။ ဟဲဟဲ”

“ဟုတဟြုတ်”

နှင်းဝေ ဆကမြကြည့်တ်ော့ပဲ ရအမှေနဆြေးရင်းထွကခြလွာတော့ ထွေးမောင် ခုနကအတိုင်း ပုဆိုးဂွင်းသိုင်း ဂွေးတန်းလန်းနှင့ြ။

“အို”

“ဘာလဲ ညီမ”

“ဘာမှမဟုတဘြူး အဈကို သှားမယ်”

မသိချင်ယ်ောငဆြောငန်သေော နှင်းဝေ။ ဒါကိုလည်း ထွေးမောငကြ ဒကသ်ည်။ သကသ်ကမြူနတောလေ။ ရိုးတာပေါ့။

“သှားညီမ ရှေ့ကသှား။ အဈကိုအိမသ်ာ မီးပိတလြိုကမြယ်”

အမှနကြ အိမသ်ာမီးပိတစြရာမလို။ သကသ်ကကြှီး မလန့လြန့အြောင် လုပတ်ာလေ။ ဒီ့အပြင် အိမသ်ာထဲက ရလကေတ်ဈခုပခြပပြှီး လီးပေါလြောင်းခခွဲ့သေးသည်။ အိမသ်ာမီးမရှိတော့ ပြနလြမ်းက မှောငမြဲနသည်ေ။ အဝေးကြီး မလွှောကရြဲ။ အနောကကြ ထွေးမောင်၏ တဖတဖြတ် ဂွင်းထုသံကိုလည်း ကြားနရသေည်။ နှစ်ယောကသ်ား စကားမပြောဖြစ်ပမယေ့ြ နားလညန်ကြပြေီ။ လမ်းတဈဝကရြောကတ်ော့..

“နှင်းဝေ”

“ရှင်…”

ထွေးမောငမြှာ နှင်းဝကေို ညီမလို့မခေါတ်ော့။ ဒါကို နှင်းဝကေ ‘ရှင်’ ခနဲထူးပြီး တုံ့ခနဲရပမြိသည်။

“နှင်းဝကေို အဈကို့ညီက မလိုးဘူးဆို”

“ရှင်……”

နားထဲ ဒိုင်းခနဲ ဝငလြာသော စကားကြောင့ြ နှင်းဝတဈေယောကြ ရှိန်းခနဲ ဖြစ်သှားသည်။

“အဈကို့ညီက အဖြစ်မရှိတော့ အဈကိုလည်း အားနာမိတယ် နှင်းဝရယ်ေ..။ ဒီမှာ”

ပြောပြောဆိုဆို ထွေးမောငမြှာ နှင်းဝလကေကြိုဆှဲကာ လီးပေါတ်ငပြေးလိုကသ်ည်။

“အို…”

“အဈကို့လီးက နှင်းဝအတွေကပြါပဲကြယ်။ တခွား ဘာမှမတွေးနဲ့သိလား”

ထွေးမောငမြှာ နှင်းဝလကေကြို အုပကြိုငရြင်း ဂွင်းထုသလို ရှေ့နောကတ်ှန်းပေးနသည်ေ။

“ဘယလြိုလဲ နှင်းဝေ”

ဘာသံမှမကြားရ။

“လာ လာ လိုကခြဲ့”

ဟုဆိုပြီး ထွေးမောငခြေါရြာနောကြ နှင်းဝေ ကောကကြောကပြါအောင် ပါသှားတော့သည်။

နှင်းဝရေောကသ်ှားတာက ဘူးပင် ခွံအောကြ။ အိမကြ မီးရောငဖြွော့ဖြော့တော့ ကနွသည်ေ။ အိမသ်ာလို အိမန်ဲ့သိပမြဝေး။ ထွေးမောင် ဘာစကားမှမပြောတော့ပဲ နှင်းဝကေို တွန်းလှဲကာ ထမီကိုလှနတ်ငလြိုကသ်ည်။ ထို့နောကြ လှကြေီးထိုးရိုးရိုးအတိုင်း တကခြှကာ ဆောင့လြိုးပါတော့သည်။

ထွေးမောငမြှာ နှင်းဝကေို နူးတာနှပတ်ာလည်းမလုပ်၊ ဒီတိုင်းကြီး ဖိထည့သ်ဖြင့ြ နှင်းဝမှော နာကငွမြှုက စူးခနဲ။ ပိုဆိုးတာက အပျိုစဈစဈဆိုတော့ ဒဈမှုပရြုံပဲဝငသ်ည်၊ ထပထြည့မြရ။ အပျိုမှှေးခံနသညေလြေ။

ထွေးမောင် အားနဲ့ထပဖြိခတွော့ ဗစွခြနဲ အပျိုမှှေးပေါကသ်ှားကား သှေးစတွေ ထွကကြုနသ်ည်။ ဒါကို မသိသော ထွေးမောငကြ အားပါးတရ ဆောင့လြိုးသဖြင့ြ နှင်းဝမှော

“အားး အားးးးး အားး အု အု အု”

ဖြင့ြ အောလြိုကြ ပြနထြိန်းလိုကန်ှင့ြ ခံနရပေါတော့သည်။ ဖငမြှာလည်း သဲတွပလေေို့။ ပထမ ပကလြကလြှနကြာခံနရင်ေး တဖြည်းဖြည်း တဈခကြပြှီးတဈခကြြ ကြာလာတော့ နှင်းဝမှော ထွေးမောငလြညပြင်းကို ဖကကြာ ဖငကြိုကော့ပေးလာမိသည်။ နှင်းဝမှော သူမကိုယသ်ူမလည်း မယုံနိုင်။ ကိုယခြန်ဓာရဲ့ စေ့ဆောခြကြတ်ှပင်ေ။ သှေးစတွနှငေ့ြ အဖုတအြရညကြှညတ်ို့ ရောကာ ခစွကြှညန်ူး အသံလေးတွေ ဗှဈဗှဈ ဗှှှတဗြှှတဖြှင့ြ ထွကလြာပါလသည်ေ။ နှင်းဝမှော ရှကလြည်းရှကြ၊ နာလည်းနာ၊ ကောင်းလည်းကောင်းလို့ ကြာကြာမထိန်းနိုင်။ ထွေးမောငကြို အားနဲ့ဖကကြာ ပြီးသှားပါတော့သည်။ နှင်းဝပြေီးသှားတာသိတော့ ထွေးမောငလြည်း ထိန်းထားတာ လှှတခြလွိုကပြှီး စောကခြေါင်းထဲတွင် အရညမြွား လွှံကလွာပါတော့သည်။

🏵️အခန်း (၂)🏵️

အိုးကမပူ စလောင်းကပူဆိုသလို ဘသားချော ရှကတ်ာက နှင်းဝထကေတ်ောင် ပိုဆိုးနသေေးသည်။ မကြန်ှာချင်ြးတောငမြဆိုငရြဲ။ စကားပြောဖို့နနသေော ညက မူးမူးနဲ့လှနထြားတာ ပြနတ်ှေးကြည့်တ်ော့ ကြကသ်ီးပါထတယလြေ။ ထွေးမောငရြှကန်တော မှငတ်ော့ နှင်းဝကလေည်း ရယခြငွတ်ာပေါ့။ မသိချင်ယ်ောငဆြောငထြားရပမယေ့ြ စိတထြဲမှာတော့ တခွိခွိနဲ့။

ထွေးမောငန်ဲ့ နှင်းဝေ ကိဈစကို ရိပမြိနတောက ယောကျခမကြီး ဒေါဘြုမ။ သူကလည်း လကပြူးလကကြှပ် မမိတော့ ပြောမရ။ စိတထြဲတော့ ဒီခွှေးမကို မကြညတ်ော့ဘူး။ နှင်းဝေ ဘာလုပလြုပ် သူ့သားတွကေို မှူဆှယတ်ယ် ထငန်တေော့တာ။ ဟုတတ်ော့လည်း ဟုတသ်ည်။ နှင်းဝကေ အပျိုကြီးဆိုဒဆြိုတော့ သိတဲ့အတိုင်း ဖငကြှီးတွကေ အကိတ်၊ ရငသ်ားတွကလေည်း ဆိုဒပြှည့လြေ။ တံမှကစြည်းပဲလှဲလှဲ အဝတပြဲလွှောလြွှောြ သူ့ဖငတ်ှကေ တင်းရင်းလှုပအြယထြှကန်တော။ မကြည့်ခြငွမြှ အဆုံး။ ဘယတ်ော့ကြည့်ကြှည့ြ သူ့ဖငတ်ှကေ စိနခြေါန်သလေိုကြီး။ ဒီ့အပြငကြိုမှ အောကသ်ူဆိုတော့ အသားကဖြူတယလြေ။ ရချိုးနတေဲ့အခွိနမြွားဆို ဖြူဖြူဖြေးဖြေး ရဆေေးငါးကြီးအတိုင်းပဲ။

တဈမနကလြုံး အလုပတ်ှရှေုပလြို့ ညနဖကြေ အမောပြေ ခဏကြောခရွုံရှိသေး အေးမောငကြ ထန်းရညဆြိုင် ရောကန်ပြေီ။ မနေ့ညက မဖြစ်ခဲ့တဲ့ပြဲ ဒီညဖြစ်အောင် လုပမြယပြေါ့။ အားကြိုးမာနတ်ကန်ဲ့ တဈမှူပြီးတဈမှူ တငန်လရေေဲ့။ ကာလသားအပေါင်းကလည်း ထုံးစံအတိုင်း အေးမောငကြို နောကလြိုကပြှောငလြိုကန်ဲ့။ အထူးအဆန်း ခပတ်ညတ်ညဖြစ်နတောက ထွေးမောင်။ သူ့ကိဈစနဲ့သူဆိုတော့ မနေ့ကလို ဝငမြနောကသ်ည့အြပြငကြို သောကလြည်းမသောကရြဲ။ ဖြည်းဖြည်းချင်ြး သောကန်ရသေည်။ နည်းနည်းသောကလြိုကြ အမှည်းများများစားလိုကန်ဲ့ပေါ့။

အေးမောငကြ ထန်းရညလြေးထွလောတော့ ပါးစပကြ အကုနထြှကလြာသည်။ သူ့မိန်းမ ဘယလြောကြ တောင့တ်ဲ့အကြောင်း၊ သူဘယလြောကြ ကံကောင်းတဲ့အကြောင်း စသဖြင့ြ မိန်းမဘှဲ့တသီကြီး ကြူးပါလကေော။ မနေ့ကလည်း တမှူနဲ့တင် မိန်းမဘှဲ့ကြူးတာ။ အခုကတော့ နှစ်မှူကုနမြှ ကြူးတာဆိုတော့ ခံနိုငရြညတ်ကလြာပုံ။ အေးမောင်၏ ငယသ်ူငယခြငွြး အောငဘြုက အနားနားကပကြာ တိုးတိုးပြောသည်။ ထွေးမောင် စိတဝြငစြားသောလြည်း မသိချင်ယ်ောငဆြောငန်မေိတယလြေ။ အပြနကြှတော့ မနေ့ကလောကြ မိုးမခွုပ်။ ဒါပမယေ့ြ အေးမောငကြ အောငဘြုအိမ် ခဏဝငမြယဆြိုလို့ အိမကြိုစောပြနခြဲ့သည်။

ခွံရှေ့ရောကတ်ော့ ရမေိုးခွိုးပြီး သနပခြါးအဖြေးသားနဲ့ စောင့န်သေော နှင်းဝကေိုမှငတ်ော့ ထွေးမောင် အသှား၏။ ရှှစငေရြုပထြုလေးဆိုတာ ဒါကိုပြောတာဖြစ်မယ်။ စိတထြဲမှတခြကြခြရွင်း မနေ့ကကိဈစပေါလြာသဖြင့ြ မသိချင်ယ်ောငဆြောငပြှီး ကြောဝြငလြာခဲ့သည်။ သို့ပမယေ့ြ . . ..

“ကိုကြီးထွေးမောင် ၊ အေးမောငကြော ပါမလာဘူးလား။”

ဟူသော နှင်းဝရေဲ့အမေးကြောင့ြ တုံ့ခနဲရပကြာ

“အင်း… ခဏနပြနေလြာမယ်။ သူငယခြငွြးအိမ် ဝငမြလို့တဲ့”

ခပပြှတပြှတဖြှပြေီး ထွေးမောင် အိမထြဲဝငခြဲ့သည်။ စိတထြဲမှာ နှားသိုးက ကြိုးပြတခြငွန်ပြေီလေ။

သိပမြကြာ အေးမောင် ကိုယတ်ောခြွောက သိုင်းကြကန်င်းပြီး ပြနလြာသည်။ နှင်းဝမှော လငဖြစ်သူ အေးမောငကြို ရချိုးစချင်ေသ်ောလြည်း လူမှန်းသူမှန်းမသိ မူးနသညေ့အြတွကြ လငတ်ောမြောငကြို တွဲကာ အခန်းထဲပို့ရတာပေါ့။ အံမယ် လူသာမူးနတော ပုဆိုးက တထောငထြောငန်ဲ့။ လငတ်ောငမြောငကြ ကုတငပြေါရြောကတ်ော့မှ ခွငထြောငလြေးခပြေး၊ မီးလေးပိတပြှီး ဝငလြှဲကာမှ ဖြုန်းကနဲ ဖကခြံလိုကရြ၏။ ဘာမပြောညာမပြော အဖကခြံရလို့ နှင်းဝေ ရငဖြိုသှားတုန်းရှိသေး အေးမောငကြ ထမီကိုဆှဲခွှတကြာ လကခြလယ် အတင်းထိုးထည့သ်ည်။

ရုတတ်ရကဆြိုတော့ လန့န်သဖြေင့ြ အဖုတကြ လကခြလယပြင် ကြပန်သည်ေ။ မနေ့က ခံထားရတဲ့အရှိနကြှောင့လြည်း နာကငွန်သေောအဖုတကြ လိငစြိတခြကြခြငွြးမပေါြ။ ဒါကိုမသိသော အေးမောငကြ အပျိုအစဈပဲဟဆိုပြီး ပြီးအောငပြင် မနှူး။ လီးကြီးတညကြာ ဗှဈခနဲ ထိုးထည့လြိုကရြာ တဆုံးဝငသ်ှားပြီး နှင်းဝလေေးတဈယောကြ ကြယတ်ှလတွေေ မှငသ်ှားသည်။ ဝငဝြငခြငွြး မနားပေ။ ခကြခြငွြး အဆုံးထိဆှဲထုတပြှီး ဗှဈကနဲ ထပထြည့သ်ည်။ ဒီတဈကြိမတ်ော့ မရ.. “အမေ့” ဆိုပြီး အောမြိသညပြေါ့။ ဒါကိုလည်း မညှာမတာ အေးမောငကြ ပါးစပအြတင်းပိတကြာ လကတ်ဈဖကကြ လီးကိုကိုငပြှီး ဇွပခြနဲထည့ကြာ ကြှဲလိုးနှားလိုး လိုးပါလတေော့သည်။

နှင်းဝတဈေယောကြ ဘာခံစားခကြမြှမရ။ နာကငွမြှုသကသ်ကဖြှင့ြ ရုန်းကနအြောဟြဈနမေိသည်။ အကင်းမပါးသော အေးမောငကြ အပျိုမလေး ကြကြေဲနသညေကြို ဂုဏယ်ူအားမိတော့ လီးက တင်းသထကြ တင်းလာသည်။ လဥတွဲတွဲကြီးက ဖငကြို တဖတဖြတ် ရိုကန်သညေ့အြပြင် အဖုတကြ အရညကြှညမြထွကတ်ော့ ဗှိခနဲ ဗှိခနဲ အသံက အတိုင်းသား။ အသားစတို့ ပြန်းပဲ့ကာ သှေးစိမ်းရှငရြှငထြှကန်တေော့ နှင်းဝေ မကြရြညဖြှိုငဖြှိုငကြမွိသည်။ ကိုယ့ယ်ောကြွားပဲလေ ဘာတတန်ိုငမြှာလဲ။ မကြစြိဆုံမှိတပြှီး စိတလြွှော့ခလွိုကကြာ ကဲ လုပခြငွရြာလုပစြမ်းဆိုပြီး အံကြိတခြံရတာပေါ့။

အေးမောငတ်ို့ အလိုကကြန်းဆိုးမသိပုံက ဒါ သူ့ကို ခိုကသ်ှားသညထြငပြှီး ပေါငန်ှဈချောင်းကိုထမ်းကာ အပေါကြ ဖိဖိဆောင့ပြါလရေော။ နာသထကန်ာ၊ အောင့သ်ထကအြောင့ြ.. နှင်းဝခငေမြွာ.. လောကငရဲကို အရှငလြတလြတ် ကနွပေါတော့သည်။ အခကြြ ၂ဝ လောကဆြောင့တ်ော့ နှင်းဝေ ဖီလ်းလာနပြေီ။ ထိုတော့မှ တိုကတ်ိုကဆြိုငဆြိုင် ကြပသ်ိပန်တေဲ့ အဖုတဒြဏမြခံနိုငတ်ဲ့ အေးမောငလြည်း အရညတ်ှေ အထဲမှာတင် ထွကသ်ှားသည်။ ပြီးပြီးချင်ြး ကြောပစ်လှဲကာ တခေါခေါ အိပပြွောသ်ှားပါလရေော။ နှင်းဝမှောတော့ ဒေါသ၊ အလိုမကဖြှဈခွင်း၊ ဝမ်းနည်းခွင်းတို့က တလှိုကလြှိုကတ်ကလြာပြီး မကြရြညတ်သှငသ်ှငစြီးနပြေီပေါ့။

နှင်းဝခငေမြွာမှာ လငမြယားချင်ြး ပထမဆုံး လိငဆြကဆြံတာမှာ မုဒိမ်းအကငွ့ခြံလိုကရြတာလေ။ မောပန်းနှမ်းလမွှုနဲ့ နာကငွခြှင်းတို့ကြောင့ြ ခဏလောကအြကြာ မှေးခနဲဖြစ်သှားသည်။ ကြာကြာအိပခြှင့မြရ ထဘီ ပြနမြဝတရြသေးသောကြောင့ြ အရှင်းသားဖြစ်နသညေ့ြ ခါးအောကပျိုင်းမှ ယခငကြလို နာကငွမြှုမွိုး ထပခြံစားရပြနသ်ည်။ ဒီတဈခါတော့ မရုန်းနိုငတ်ော့။ ငိုလည်း မငိုနိုင်၊ အောလြည်း မအောန်ိုင်။

အေးမောငမြှာ ဘီလူးစီးသလို အသဲအမဲ ဆောင့ဆြောင့လြိုးနပေုံမှာ ကုတငပြင် တကြိကြိမှညအြောင် တုနသ်ညလြေ။ တခွီပြီးထားသဖြင့ြ ဒီတဈခေါကမြှာ ၄၅ မိနဈသာသာ တရစပ် ဆောင့လြိုကန်ားလိုကဖြှင့ြ အကြမ်းပတမ်း ဆောတ်ာပေါ့။ အောကကြ နှင်းဝမှော ဖီလ်းမလာသည့အြပြင် နာကငွမြှုတွသော တဈထပပြှီးတဈထပ်၊ မုန်းတီးမှုတွကေ တဈရဈပြီး တဈရဈ။ ပြီးသှားတော့လည်း ခုနကအတိုင်း ဟောဟဲ ဟောဟဲဖြင့ြ ပကလြကလြှနကြာ ပြနအြိပသ်ှားပြနသ်ည်။

အာရုဏတ်ကတ်ော့လည်း နောကတ်ဈခွီ။ ဒီတဈခါတော့ မနကြ ၅ နာရီခွဲတဲ့အထိ မပြီးနိုင်။ မောလှန်းလို့သာ နားလိုကရြသည်။ အေးမောင် ဆကမြဖိုကန်ိုငတ်ော့။ အောငဘြုဆီက ဆေးက အခုထိ အစွမ်းပြတောငန်တေုန်း။ ကိုယခြန်ဓာကတော့ ဖလကပြှနပြေီလေ။ မောမောနဲ့ ဆကအြိပလြိုကတ်ာ နေ့ခင်း ၁ဝ နာရီတောငထြိုးပါလရေော။

အေးမောငန်ိုးလာတော့ နှင်းဝေ ဘေးမှာမရှိတော့။ အခန်းကိုလည်း သန့ရြှင်းရေးလုပပြှီးသှားပြီ။ သူ့ကိုလည်း အဝတတ်ှေ ပြနဝြတပြေးထားသည်။ ငပဲကတော့ ထောငန်တေုန်း။ ပုဆိုးကို ငပဲဖုံးအောငဝြတပြှီး ထမင်းကြမ်းလေး လှနလျှောစားကာ ကြောငအြိမထြဲ ကာကြကြဥ ၃ လုံးကို အစိမ်းဖောကသ်ောကလြိုကကြာ စိတထြဲက အောငဘြုကို ကြေးဇူးတွေ လှှတတ်ငန်မေိသည်။ ဒီညလည်း နှင်းဝေ ငရဲခံရဖို့ သချောပြီလေ။ အေးမောင် နှိပစြကတ်ဲ့ဒဏကြ နှင်းဝမကြေန်ှာမှာ အတိုင်းသား။ တဈမိသားစုလုံး ညက သူ့တို့ကောင် သောင်းကြမ်းတာသိတော့ ပြုံးစိစိ။ အပြောဆြုံးက သူ့ယောကျခမဆိုတာ ပြောဖို့မလို။

ဝမ်းနည်းသလို သနားသလိုဖြစ်နတော လူနပကြှီး ထွေးမောင်။ နှင်းဝေ ညက ငရဲခံရမှာ သူသိသညလြေ။ နှင်းဝလေို အပျိုလေးကို အားတိုးဆေးတွနေဲ့ နဖေို့မလို။ ထို့ပြင် နှင်းဝလေေးကို သနားမိသည်။ အဆိုးဆုံးက နှင်းဝလေေးအပေါြ သနားခစွြ ခစွမြိနပြေီဆိုတာ သူလုံးဝမရိပမြိခဲ့ပေ။ ဒီအတွကလြည်းဇာတလြမ်းတွကေ ငရုတကြောင်းပငလြို နှယယ်ှကလြာပါလတေော့သည်။ ။

🏵️အခန်း (၃)🏵️

ဧည့သ်ညလြည်းဖြစ်၊ ပူပူနှေးနှေး အလိုးလည်းခံထားရတော့ နှင်းဝလေေး ဘာမှမလုပရြဘူး။ အစအဆုံး ယောကျခမကြီးက လုပပြေးတာ။ အရငရြကတ်ှကေ မကြညသ်လောကြ သူ့သား လူဖြစ်ပြီဆိုတာသိတော့ နည်းနည်း ဂရုစိုကပြေးတာပေါ့။ သူ့သားကြမ်းခကြကြလည်း အိမတ်ဈအိမလြုံး ကြားရတယလြေ။ သဈသားအိမဆြိုတော့ အသံကအတိုင်းသား။ မိန်းမချင်ြး ကိုယခြငွြးစာတော့ ခွံထဲက ကြကဖြကြီးကို စွပပြှုတလြေးလုပပြှီး ကဲ ခွှေးမလေးအတွကြ ဆိုပြီး သချောပြုတ်၊ ဂွေးတောကရြှကလြေးခတပြှီး ပူပူလေး တိုကတ်ာ။ မနကစြာကို ကောဖြီနဲ့ ကြကစြှတပြှုတန်ဲ့ ထမငကြှောပြူပူလေးနဲ့ ရှယပြေါ့။

သားတောမြောငကြ စပဖြှီးဖြီး။ ကြကြဥတွေ သောကန်တောတော့ တွေ့တယ်။ မှို့သူ နှင်းဝလေေးလည်း အပိုးကိုကြိုးသှားတာပဲ။ ဒါပမယေ့ြ သူတွေးနသလေို မဟုတဘြူး။ နှင်းဝကတေော့ စိတထြဲဝမ်းနည်းနရတောပဲ။

အေးမောငကြတော့ ထန်းတောထဲရောကတ်ာနဲ့ ဖောကသ်ညခြတွော့တာပါပဲ။ ထွေးမောငကြ မကြန်ှာကြီးပူနတော။ အေးမောငဆြိုတဲ့ ကောငကြတော့ ကိုယ့မြိန်းမကိုယ် တနဖြိုးထားရမှန်းကိုမသိတာ။ အေးမောငကြ နှင်းဝစေောကဖြုတလြေးက ကြပန်တောပဲတို့ လိုးတာမှ ကုတငပြါနဲ့သှားတယတ်ို့ ကြှားတာပေါ့။ ထွေးမောငကြတော့ သကပြှင်းတခခွနွဲ့ ထန်းရညပြဲ လှှတတ်ှယန်တေော့တာ။

ဒီညကြတော့ အေးမောငလြည်း ဘာမှမဘာနိုငတ်ော့။ မနေ့ကအရှိနရြယ် မူးတာရယန်ဲ့ မှောကတ်ာပါပဲ။ ထွေးမောငကြပဲ ညီဖြစ်သူကို တွဲလာရတာ။ အခန်းထဲထိပို့ပေးပြီးအထွကြ နှင်းဝကေ ထွေးမောငလြကကြို လှမ်းဆှဲတယ်။ ပြနလြှည့ကြှည့တ်ော့ ငိုမဲ့မဲ့မကြန်ှာလေး..။ ခေါင်းကိုခါပြီး အသာအယာ ထွကခြဲ့ရတာပဲ။

နောကရြကတ်ှကစေပြီး ညတိုင်းနီးပါး နှငဝြတဈေယောကြ မုဒိမ်းမကငွ့ယ်ုံတမယ် ကြမ်းကြမ်းတမ်းတမ်း အဆကဆြံခံရတယ်။ နှင်းဝခငေမြွာ အလိုမပြည့စြိတတ်ှေ အပြည့ပြေါ့။ ဘယလြိုမှ ဖြသေိမ့မြရဘူး။ အညာမှာ နှစ်ပတပြှည့တ်ော့မှ ရှာထဲထွကြ အလညအြပတသ်ှားရဲတယ်။ လငတ်ောမြောငကြတော့ ဆှပြမွေိုးပြပေါ့ အိမလြညတ်ှခေေါြ၊ မှို့သူ ချောချောကိတကြိတလြေးဆိုတော့ အမွိုးတွကလေည်း ခစွကြှပါတယ်။ ဟင်းကောင်းတွခညွြေး ကြှေးကြတာ။ မနကပျိုင်းပြောပြမယေ့ြ ညကြငရဲ။

သုံးပတမြှောကြ အင်ျဂါနေ့မှာ အေးမောင် စရိုကပြှတာပါပဲ။ ဟိုဖကရြှာမှာ ဖဲဝိုင်းရှိတယဆြိုပြီး သှားရိုကတ်ာ မိုးခွုပတ်ဲ့အထိ ပေါမြလာဘူး။ အခန်းထဲမှာ တဈယောကတ်ည်း နှင်းဝေ ကြောကလြာတယ်။ ခွံကလည်း အပငတ်ှမွေားတော့ လတေိုကတ်ိုင်း သဈရှကလြှုပသ်ံတွကေ ည ည ချောကခြှားစရာ။ အမှနကြ ဆယန်ာရီပဲရှိသေးတယ်။ ရနကြုနမြှာဆိုရငတ်ော့ ရုပရြှငကြှည့ပြှီးခါစအခွိန်၊ ရှာမှာတော့ အကုနအြိပန်ပြေီ။ ၉ နာရီဆို အကုနအြိပန်ကြပြေီ။

နှင်းဝေ ကြောကကြှောကန်ဲ့ အိမအြောကြဧည့ခြန်းထဲ ရုပရြှငထြိုငကြှည့တ်ော့လည်း မှန့မြာ့အသံနဲ့ မှဝတီပဲရတယ်။ ရခပေသ်ောကလြိုကြ လာတဲ့ကားတွကြညေ့လြိုကြ သတင်းကြည့်လြိုကန်ဲ့။ ထိုငန်ပမေယေ့ြ သေးက အရမ်းပေါကခြငွန်ပြေီ။ မရတော့တဲ့အဆုံးမှာ ကြောကကြှောကန်ဲ့ပဲ ရအေိမဖြကကြို ထွကခြဲ့ရတာပေါ့။

နောကဖြေးပေါကအြရောကမြှာ ရအေိမကြို လရောငအြောကကြနေ မှငန်ရတေယ်။ သဈပငအြိုကြီးတွကလေည်း လူတွရပေန်သလေိုကြီး။ တွေးရင်း သေးပါထွကမြလိုဖြစ်သေး။ ခွီတုံခတွုံ ဖြစ်နတေုန်း အနောကကြ ခွသေံကြားတာနဲ့ လှည့ကြှည့တ်ော့ ထွန်းမောင်။

“ညီမ အဈကိုလိုကပျို့မယ် လာလာ ”

ဆိုပြီး ခေါတ်ော့မှ သူ့နောကကြနေ လိုကလြာမိတယ်။ ဘယည်ာကြည့်မြိတော့ ဘူးပငခြှံလေးကို လှမ်းမှငရြတယ်။ မှငတ်ော့လည်း ဖငမြှာသဲတွလေူးပြီး အပျိုရညအြဖကြခြံရတာ သတိရမိ။ နှင်းဝေ ရှကသ်ှားသေး။ ရအေိမရြှေ့ရောကတ်ော့ မီးဖြင့တ်ာ မီးကမလာဘူး။ အဲတာနဲ့ပဲ တံခါးလေးစေ့ပြီး

” ကိုကြီး ဟိုဖကလြှည့န်ောြ ကနတ်ော့”

ဆိုပြီး ရှူးခနဲ ပေါကတ်ာ တဗှန်းဗှန်းမှညရြော။ ထွန်းမောငကြှီးကတော့ လှည့မြကြည့်ပြမယေ့ြ အသံကြားရတော့ လီးကတောငန်ပြေီ။ အရငကြလို မူးမနတေော့ သှေးကမရဲ။

နှင်းဝလည်ေး တံခါးလေးစေ့ထားပမယေ့ြ သေးပေါကရြင်း ခိုးကြည့်တ်ာပေါ့။ လရောငအြောကမြှာ ထွန်းမောငရြဲ့ ကိုယလြုံးကိုယထြညကြိုမှငပြှီး ကြကသ်ီးပါထတယ်။ သေးကြောကလည်း ရှညန်သေေး။ ပုဆိုးတိုတိုဝတထြားတော့ ခွသလေုံးကြှကသ်ား အမှောင်းလိုကကြ ရငဖြိုစရာ။ နှင်းဝေ သေးပေါကပြှီးတာတောင် အဖုတလြေးကို ကိုငပြှီး ပြတန်မေိတယ်။ ဪ မတောသ်ေးပါဘူးဆိုပြီး ရခွကေကြိုင် ရဆေေးမယလြုပကြာမှ ရကမေရှိတော့ဘူး။ အိမသ်ာမှာ ရပေိုကခြေါင်းလည်း သှယမြထား။ ညနကတေည်းက ရခပေထြည့ရြမှာ။ အိမသ်ားတွကတေော့ ကိုယ့ဘြာသာကိုယ် ခပကြှတာပဲလေ။ နှင်းဝမှောသာ အခကတ်ှေ့နတော။

“ကိုထွန်းမောင်…ဟို….ရေ…ကုနန်တယ်ေ”

ဆိုပြီး ပြောတော့ ထွန်းမောငကြ လှည့တ်ောငမြကြည့်ဘြူး။

“အင်း အင်း”

ဆိုပြီး ရသှေားခပဖြို့အလုပမြှာ အိမသ်ာထဲ ဆောင့ကြှောင့လြေးထိုငရြင်း နှင်းဝေ ကနွခြဲ့တာပေါ့။ အဲ့တာနဲ့ အမှန် ကပြာကယာထပြီး

“နပေါဦး နပေါဦး”

ပြောရင်း လိုကရြတာပဲ။ တဈယောကထြဲ ကြောကတ်ာကိုး..။ ရကနေကြအကြီးကြီး လူကြီးခါးလောကရြှိတယ်။ အိမသ်ာနဲ့ မဝေးပါဘူး။ လေးငါးလှမ်းဆို ရတယ်။

နှင်းဝေ ထွန်းမောငကြို ခဏစောင့ခြိုင်းရင်း ရကနေမြှာပဲ သချောဆောင့ကြှောင့ထြိုငပြှီး အဖုတကြို ဆေးလိုကတ်ယ်။ ထွန်းမောငကြတော့ အုတကြနရြှေ့ ရပန်တောပေါ့။ နှင်းဝကေ အုတကြနန်ောကမြှာ။ နှင်းဝေ သချောဆေးနတေုန်းရှိသေး။

“ညီမ… ညီမ… ခဏလေး တိတတ်ိတလြေးနေ လူလာတယထြငတ်ယ်”

ဆိုတော့ နှင်းဝေ လန့သ်ှားတယ်။ ဟုတတ်ယလြေ အခုလို အခွအနေကြေီးမှာ တဈယောကယ်ောကမြှငရြင် ပြသနာတကမြှာ။ ကံကောင်းချင်တ်ော့ ယောကျခထီးကြီး ဖြစ်နတယ်ေ။ အမှောငထြဲရပန်တေဲ့ ထွန်းမောငကြိုမှငတ်ော့

“ဟေ့ကောငထြှန်းမောင်… အဲ့မှာ ဘာလုပန်တောတုန်း”

ဆိုပြီးမေးရော။

“ခွလကေဆြေးမလို့ပါ အဖရော၊ သေးပေါကမြှာ ပေါကပြါ”

“ဟာ… ညကြီးမိုးခွုပကြှာ အအေးမိဦးမယ်”

“မကြန်ှာသဈ ခွလကေဆြေးအိပတ်ာ ကနွြးမာရေးကောင်းတယ် ဆိုလို့ပါ အဖရေဲ့…”

“ဘာလဲ ခြှေးမလေး ပြောတာလား”

နှင်းဝေ သူ့အကြောင်းပါတော့ သချောနားထောငမြိတာပေါ့။

“ဟုတပြါဘူးဗွာ ကြုပစြာထဲဖတဖြူးတာပါ”

“အောငမြာ… ပြောလိုကရြင် အကြီးအကယွြ၊ ပဌာန်းတောင် မရေးတတတ်ဲ့ကောငကြ”

အဖဖြစ်ေသူ ပြစိပြစိပြောရင်း အိမသ်ာထဲအဝင်

“ဟာ လီးတဲ့မှ မီးကလည်း မရပြနဘြူး။ မနကဖြှန် ပြငထြားဦးဟေ့၊”

ယောကျခထီးကြိး အိမသ်ာထဲ ဝငန်တေုန်း နှစ်ယောကသ်ား ကုတခြွောင်းကုတခြွောင်းနဲ့ အိမထြဲရောကမြှ သကပြှင်းခနွိုငတ်ယ်။

နှင်းဝတေို့က အပေါထြပမြှာ အိပတ်ာ။ ထွန်းမောငကြတော့ ခွံထဲက တဲပုတလြေးမှာ အိပတ်ာ။ ပြောရရင် ထွန်းမောငကြ သားကြီးဆိုပမယေ့ြ သူက မှေးစားသား၊ လယတ်ှယောတွေ သူပဲဦးစီးတာ။ အိမထြဲနဆေိုလည်း မနဘေူး။ ခွံစောင့သ်ဘောပဲ သူကနတော။ နှင်းဝမှော ထွန်းမောင် သူ့တဲပုတလြေးဆီ ပြနသ်ှားတာကြည့်ရြင်း သနားသလိုလို၊ အားကိုချင်သ်လိုဖြစ်တုန်း ရအေိမန်ားက

“လီးလိုမှ ရကမေရှိပြနဘြူး”

ဆိုတဲ့ အသံကြားတေ့ာ နှင်းဝေ တသှငသ်ှင် ရယမြိတာပဲ။

ညတာက ရှညလြှန်းတယ်။ ဆယ့တ်ဈနာရီလောကကြှ ဒေါငခြွာဆိုင်းပြီး ပြနလြာတဲ့ လငတ်ောမြောငကြို ထွန်းမောငကြှီးက တွဲလာတယ်။ ဧည့ခြန်းထဲထိုငန်တေဲ့ နှင်းဝပေဲ တံခါးထဖြင့ပြေးရတာပေါ့။ အိပခြန်းထဲရောကတ်ော့ မယမြင်းကြီးသားက တန်းကြိုးတာပါပဲ။ ထွန်းမောငကြတော့ သူလုပစြရာရှိတာ သူလုပပြှီး ပြနထြှကတ်ာပေါ့။ နှင်းဝကေ…

“ကိုကြီးထွန်းမောင်… နှင်းဝေ နောကဖြေးသှားမို့ အဲ့တာ..”

“အင်း…”

နှင်းဝေ စကားမဆုံးသေး။ ထွန်းမောငကြှီးရဲ့ တုံးတိတိ အဖြနေဲ့ပဲ ရအေိမထြဲ ရောကလြာခဲ့တယ်။ ယောကျခထီးကြီးက ရဖြညေ့ထြားပုံရတယ်။ နှင်းဝေ သေးမှမပေါကခြငွတ်ာ။ ဘယလြောကည်ှဈညှဈ မထွကဘြူး။ ထွန်းမောငလြည်း သိတယ်။ နှင်းဝေ သူ့ကို နှယန်ပြေီဆိုတာ…။

ငါးမိနဈလောကြ တိတဆြိတန်ရောကနေ ထွန်းမောင် လှည့ကြှည့တ်ော့ တံခါးက လုံးဝကြီး ဖြင့ထြားတယ်။ စေ့ထားတာတောင် မဟုတဘြူး။ မကြစြိလေးမှိတပြှီး လကတ်ဈဖကထြောကရြင်း အဖုတကြိုပြတန်တေဲ့ နှင်းဝကေို လရောငဖြှေးဖြေးအောကမြှာ မှငတ်ော့ လီးက ထောင်းခနဲ တောငတ်ာပေါ့။ သူ့ကိုကြည့်ပြှီး ပြတန်တောပဲ။

ထွန်းမောငကြှီး လှည့လြာတာ နှင်းဝေ သိတာပေါ့။ ရှကလြို့သာ မကြစြိမှိတထြားတာ။ အောကကြ ညီမလေးက အရမ်းဆာနပြေီ။

ထွန်းမောငလြည်း ဒီလောကထြိတော့ တင်းမခံနိုငပြါဘူး။ အိမသ်ာထဲဝင် တံခါးခကြခြပြှီး နှင်းဝကေိုခွီပြီး လိုးတာပဲ။ အခကြြ ၃၀ လောကကြှတော့ အားမရပြနဘြူး။ အဲ့အတိုင်းလေးပဲ မပြီးတော့ သူ့တဲဖကကြို ခေါသ်ှားတာပဲ။ လီးကိုမခွှတတ်ော့ လမ်းတဈခါလွှောကတ်ိုင်း တဈခကြဆြောင့န်သလေိုပါပဲ။

ထွန်းမောငရြဲ့ တဲပုတရြှေ့ ကုကျကိုလပြငကြှီး အောကမြှာ ကြတပြစွလြေးရှိတယ်။ အဲ့နားရောကတ်ော့ နှင်းဝကေို အသာအယာခလွိုကတ်ယ်။ ကားကားလေး ဖြစ်သှားတာပေါ့။ အဲ့တော့မှ နို့ကြီးနှစ်လုံးကို အားပါးတရ စို့တော့တာပဲ။ ဖငကြလည်း ညှောင့တ်ာပေါ့။ ကြတပြစွကြ ဝါးဆိုတော့ တကြှိကြှိနဲ့… တဈခကြခြငွြးဆောင့လြိုးတာ ဒုတခြနဲ ကြှိခနဲ.. တိုငပြငကြိုကန်တောပဲ။ ထွန်းမောငကြ ဒါတောင် အားမရသေး…။

“နှင်း…မှောကလြိုကကြှာ…”

ဆိုတော့ နှင်းဝကေ ထွန်းမောငအြလိုကြ မှောကပြေးရတာပဲ။ ခွထေောကလြေးနှစ်ချောင်းက မှကြေီးနဲ့မထိဘူး… ကြတပြစွကြ မှင့တ်ယ်။ အဲ့တာကိုမှ ခါးကိုကိုငပြှီး ဆောင့ဆြောင့လြိုးတာ..။ လရောငန်ဲ့ ဖငကြှီးတွေ လှုပလြှုပသ်ှားတာ ထွန်းမောင် အတိုင်းသား မှငရြတယ်။ နှင်းဝရေဲ့ ရငသ်ားတွကလေည်း ဝါးကြတပြစွန်ဲ့ ဆိုတော့ နာတာပေါ့။ ရငသ်ားကနာ အဖုတကြကောင်းနဲ့ အရှေ့ကသဈပငကြို ကိုငပြှီး ပြနဆြောင့ပြေးနမေိတယ်။

“ဖတ်..ဖတ်.ဖတ်…အ…အ… ကြှိကြှိ”

ထွန်းမောငရြဲ့ လိုးဖုတမြှုတွအေောကမြှာ နှင်းဝလည်ေး ကြာကြာမခံနိုငဘြူး။ ပြော့ခွကပြှေီး တဈခွီပြီးသှားတယ်။ ထွန်းမောငလြည်း နှင်းဝလေေး ပြီးတာမှငတ်ော့ စိတကြိုလှှတခြလွိုကပြှီး အရညတ်ှေ တပစွပြစွန်ဲ့ နှင်းဝရေဲ့ အဖုတထြဲမှာပဲ ပန်းထုတလြိုကတ်ယ်။ စောကခြေါင်းထဲမှာ နှေးခနဲ ဖြစ်သှားတာနဲ့ နှင်းဝလည်ေး သကပြှင်းကြီးခပြှီး ကြတပြစွပြေါြ ပကလြကလြှဲရင်း ကောင်းကငကြှီးကို ကြည့်န်မေိတယ်။ ထွန်းမောငကြလည်း ဘာမှမပြော၊ သူ့ဘေးထိုငပြှီး ကောင်းကငကြိုပဲ ကြည့်န်တောပေါ့။ ဒီလိုပဲ ပြီးသှားမှာပါ။ ဘာမှထပဖြစ်စရာတော့ မရှိဘူးလေ။ ကြယတ်ှကတေော့ စုံလို့။ ပြောစရာစကား မရှိဘူး။

တဈလပြည့ြ နှင်းဝတေို့ မှို့ပြနကြှတော့ ထွန်းမောငကြှီးက ပစ်စည်းတွအကေုန် ကားပေါထြိ တငပြေးတယ်။ နှင်းဝတေို့ အိမထြောငသ်ကြ တဈနှစ်မှာ သားလေးတဈယောကရြတယ်…။ နာမညကြ နှင်းမောင် တဲ့..။ ဆားပုလင်းနှင်းမောငကြို သဘောကလွို့ ပေးတာဆိုပဲ။ အဖနောမညရြော အမနောမညပြါ ပါတယလြဆေိုပြီး အေးမောငပြှောတိုင်း နှင်းဝကတေော့ ပြုံးပြုံးကြီး ကြည့်န်တောပါပဲ။

ပြီးပါပြီ။