အောစာအုပ်

ခစြျလို့မဝနိုင် မောင့ျသကျပိုင်

ခစွလြို့မဝနိုင် မောင့သ်ကပျိုင်
ရေးသားသူ – အမညမြသိ

မိုးတွင်းကြီးမှာ ထူးထူးဆန်းဆန်း နတွမွေေား သာလို့၊ ပြင့လြို့…။ ဈေးခွင်းကို စားပြဲပေါြ တငလြိုကရြင်း နဖူး၌ သီးနသေော ခွှေးစကမြွားကို သုတလြိုကသ်ည်..။ ပြီး.. အခန်းထဲဝငကြာ ခွှေးစိုအဝတမြွားကို တဈခုမကနွြ ခွှတပြဈလိုကြ၏။ ၃၈ လကမ် ဆိုကကြှီး ဘရာစီယာကို နမ်းကြည့်လြိုကတ်ော့ ခွှေးစောန်ံနပြေီ..။ အင်း… ရချိုးရင်း လျှော်ဦးမည်..။ ခန်ဓာကိုယ်၌ တဈခုတည်းသာ ကနွတ်ော့သည့ြ ဆပစြမိုငန်ာ နီရဲရဲလေးကို ဒူးပင့ြ၍ ခွှတလြိုကသ်ည်..။ သူလည်း ခွှေးနံ့ရော ဟိုအနံ့ရော မှှနထြူနလပြေေီ..။

တဘကတ်ဈထညကြို တန်းပေါမြှ ယူကာ ကိုယလြုံးပေါမြှနရြှေ့မှာ ရပရြင်း တဈကိုယလြုံးကို သန့စြငလြိုကြ၏။ မှနခြပြရြှေ့မှာ ကိုယလြုံးပြည့ြ လုံးတီးပေါန်သေော မိမိ၏ ကိုယလြုံးအလှကို ငေးမောရင်း တဈကိုယတ်ည်း ပီတိတွေ ဖြာနမေိသေးသည်။ ကိုယကြို ဘယလြှည့ည်ာလှည့ြ၊ သမငလြညပြှနလြှည့ြ အလှည့မြွိုးစုံဖြင့ြ ကြည့်ြ၍ အားရကာမှ ခွှေးစုပမြည့ြ စပို့ရှပလြကတ်ိုနှင့ြ တွေ့ရာ ထမီတဈထညကြို ကောကဝြတလြိုကသ်ည်..။ ထို့နောကြ မီးဖိုချောငသ်ို့ ဝငလြာခဲ့လိုကသ်ည်..။ ခွင်းထဲက ခကြပြှုတစြရာတွကေို တဈခုချင်ြး ခပြှီး ခုတထြဈစရာတွကေို ခုတထြဈနခေိုကြ ရှပရြှကြ.. ရှပရြှပ် ခွသေံများနှင့အြတူ …

“ အပျိုကြီး…….အပျိုကြီးရေ…”

ဟု ကယွလြောင် ကယွလြောင် အသံပေး၍ ဒေါန်ီမာ ဝငလြာသည်..။

“ အောြ… ဘယသ်ူလဲလို့… မမမာ…. လာလေ… ထိုင်….”

သိလွှကန်ှင့ြ ဧည့ဝြတစြကားဆိုကာ ဖိတခြေါလြိုကသ်ည်..။ ဒေါန်ီမာက ယောကြွားလုပစြာ ထိုငစြား၊ အတင်းပြော၊ အိမလြည်၊ ဒါသညသ်ာ သူမအလုပ်..။ အောငသ်ှယကြ ဝါသနာ ကြီးလိုကသ်ေး..။ အပျိုလေး… အပျိုဖြန်းတွဆေို ဒေါန်ီမာနှင့ြ ကြာကြာမနရေဲ..။ အောငသ်ှယလြုပရြငလြုပ်၊ မလုပရြင် လငကြိဈစ သားကိဈစတွကေို တဈတဈခွခွ မှိနရြယှကေရြေ ပြောတတသ်ည်..။ ဝါသနာကြီးသော မှီးကောငပြေါကမြလေးတွကတေော့ ရှကတ်တသ်ော အမူအယာဖြင့ြ ဒေါန်ီမာပြောသော မစားရဝခမန်း ခွငထြောငဇြာတလြမ်းတွကေို ဖုတလြှိုကြ ဖုတလြှိုကန်ှင့ြ ရငတ်ခုနခြုန် အာသာမပြေ နားထောငခြငွတ်တကြှသည်..။

ဒေါန်ီမာက မခငသ်ကဘြေးမှ ဖငထြိုငခြုံ တဈလုံးကို ဆှဲယူပြီး နံရံ၌မှီကာ မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် ထိုငလြိုကသ်ည်..။ ပြီးတော့… သိလွှကန်ှင့ြ ကြကသ်ားတွလေားဟု မေးလိုကသ်ေး၏။

“ ဟုတတ်ယ်…မမမာရေ… ဒီနေ့ စနနေေ့ဆိုတော့ သငတ်န်းတကန်တေဲ့ ဆှဆှတေေို့ လာမှာမို့ ဟင်းကောင်းလေး ခကြကြွှေးချင်လြို့ ဆိုပါတော့….”

“ အောြ…. ဟုတပြါ့..၊ ကောင်းပါ့….၊ ဒါနဲ့ ထားအိလေးကော မတွေ့ပါလား…”

“ ထားအိ သူတို့ ကုမျပဏီကိဈစနဲ့ မန်တလေးတဲ့..၊ အခုမနကပြဲ ထွကသ်ှားတယ်…လေ…”

“ ဟင်…. ဒါဆို.. အိမမြှာ အပျိုကြီး တဈယောကတ်ည်း ပေါ့…”

“ အင်း…အပျိုကြီးတို့ပဲ ကောင်းတယ်..၊ လငယ်ူသားမှေး ကိဈစလည်း မလုပမြရှုတတ်ော့ဘူး..၊ ကိုယ့ဘြာသာ တဈယောကတ်ည်း လှတလြှတလြပလြပ် နောြ.. စားချင်မြှ ကိုယကြှိုကသ်လို….. ဟင်းဟင်း…”

ဟု အကဲစမ်းသည့အြနဖြငေ့ြ ဆိုလိုကသ်ည်..။ အပျိုကြီးက ဘာမှ မပြောပဲ အောကင်ုံ့၍ ခုတထြဈစရာ အသားများကိုသာ ရှေးရင်း ပြုံးနလေိုကသ်ည်..။ အတွင်းခံမပါပဲ စပို့ရှပ် အိအိတိုတိုကိုသာ ဝတထြားသမို့ ရငသ်ားများ အထင်းသား ပုံပေါန်ကော အသားတုံးကို ခုတလြိုကတ်ိုင်း တုနတ်ုန် တုနတ်ုနန်ှင့ြ လှုပခြါနသေော မခငသ်ကြ၏ နို့ကြီးနှစ်လုံးကို တဈခကြကြှည့ရြင်း …

“ ဝါကြှတတ်ော့မယန်ောြ… ”

ဟု မဆီမဆိုင် ဆိုလသည်ေ..။ အပျိုကြီးက “အင်း..” ဟု သံယောငလြိုကြ၏..။

“ အေးလေ… အပျိုကြီးဘဝနဲ့ နတောပဲ ကောင်းတယ် မသကရြေ… သိလား..၊ ယောငလြို့များတော့ လငယ်ူမယ် စိတမြကူးလနေဲ့…”

“ ဟင်း….မမမာက ကောင်းတာကြ ထည့မြပြောဘူး.. ခနွထြားတယ်..”

ဒေါန်ီမာဆငသ်ော အကြကထြဲသို့ တည့တ်ည့ကြှီး ဝငလြိုကသ်ည်..။ ဒေါန်ီမာက ချောင်းတဈခကြြ ဟန့လြိုကကြာ…

“ အေးလေ… ကောင်းတာတော့ ကောင်းတာပေါ့..။ ဒါပမယေ့ြ ခဏပါ… မသကရြယ်..၊ ကောင်းတာကတော့ မသကလြည်း အပျိုကြီးပမယေ့ြ ဟင်းဟင်း…..”

“ အလိုတောျ… မမမာနောျ….ဟင်း………”

“ သဘောပြောတာပါတောြ၊ ခုကာလ… အပျိုကြီး အပျိုကြီး ပေါငလြှနကြှည့ြ လီးရာခညွြး… ဆိုတဲ့ အထဲများ ကိုယ့ည်ီမ ပါမလားလို့ပါ၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မသကကြိုမို့ ပြောရဦးမယ်၊ ဒီမယ်… ပါတော့ကော ဘာဖြစ်သေးလဲ အေ..နောြ…၊ ဘယသ်ူမှမသိ ပြီးတာပဲဟာ.. ကိုယတ်ို့ကတော့ ရှင်းရှင်းပဲ ဒါမွိုးဆို လကမြနှေးထဲကပဲ…၊ ကိုယတ်ို့များဆိုလေ ဒီမယ်…ဒီမယ်… ဒါသာကြည့်ြ.. (၁၄) နှစ်သမီးကတည်းက အတွေ့အကြုံ ရှိခဲ့တာ.. ”

ပြောပြောဆိုဆို သူ့ပေါငကြှား ပုတပြုတပြှသည်..။ဒေါန်ီမာ၏ သဘာဝကို မကြိုကလြှသောလြည်း ဒီတဈခါတော့ အပျိုကြီးကိုယန်ှိုကကြ စိတပြါသလိုလိုမို့ သူပြောသမွှ မှေး၍ နားထောငန်လေိုကသ်ည်..။

“ မသကြ… ဘယလြိုမှတော့ မအောင်းမေ့နဲ့နောြ.. မိန်းမချင်ြး ကိုယခြငွြးစာလို့ ပြောတာ…၊ မသကြ ဆန်ဒရှိရင် ပြော..၊ မမမာက ပိုငတ်ယ်၊ ပိုငတ်ဲ့ ယောကြွားတွေ အများကြီး … ငယင်ယလြား၊ ရှယတ်ူလား၊ ဦးဦးအရှယလြား၊ ပြော… အပြောလြည်းရတယ်၊ ရရှညေလြည်းရတယ်.. ရညရြှယထြားရင် လကထြပခြငွလြည်း ရတယ် သိလား…”

ဟု တဈယောကယ်ောကြ ကြားသှားမညကြို စိုးရိမဟြနဖြှင့ြ အသံကိုအုပ်၍ ပြောလသည်ေ..။

“ ရပါတယ်…မမမာရဲ့……”

“ ဘာ…ရပါတယ်…ဟုတလြား…၊ အပျိုကြီး၊ ခေါခြဲ့လို့ ရပါတယလြားဟင်…”

“ မဟုတပြါဘူး…. မမမာရဲ့.. ဒီလိုပဲ နနကြေပေဲ ဥဈစာ…”

“ အဲဒါပြောတာပေါ့… မသကတ်ို့ .. အဲဒါတွေ ခကတ်ာ၊ ဒီမယ် .. မမမာကို မယုံလို့လား..”

“ ဟုတပြါဘူး… အေးဆေးပဲ နချင်ေလြို့…”

“ ဖြစ်ရပြီ.. ဒီမယ်… မသကကြ အပျိုကြီးဆိုပမယေ့ြ တကယ့ကြို လုံးကြီးပေါကလြှကြီးမို့ ကိုယတ်ို့က ပြောတာ..၊ ဒီအတိုင်းကြီး ပစ်ထားလိုကတ်ော့မှာလား… ၊ နှမွောစရာ….”

မခငသ်ကကြ ဘေးသို့စငသ်ှားသော ကြကသ်ားတုံးကို မမှီမကမ်း လှမ်းဆှဲလိုကရြာ စောင်းလဲမလို ဖြစ်သှားပြီးမှ ထိုငခြုံပေါြ ဖငထြိုငရြင်း ကနွသ်ော အသားတွကေို ခုတန်ပြနေသ်ည်..။ လဲမလိုလို ဖြစ်သှားသောကြောင့ြ သူမ၏ ထမီက ဖရိုဖရဲ အနားစ ပုံပကြသ်ှားကာ ပြနထြိုငလြိုကတ်ော့ အောကစြလှတ်၍ နတေော့သည်..။ လကမြှာလည်း ဟင်းကိုငန်ခေိုကမြို့ ပပြနေသည်ေ..။ ပြငမြထိုငအြား…။ ဒေါန်ီမာက ဟောင်းလောင်းကြီး ပေါန်သေော မခငသ်ကြ ပေါငခြှကြားကို ကြည့်ရြင်း စိတထြဲက ပြုံးမိသည်..။ မခငသ်ကကြတော့ သိဟနမြတူ..၊ သိလည်း မိန်းမချင်ြးမို့ အရေးမကြီးသလို ဆကန်လေိုကဟြန် တူပါရဲ့..။ ဝါဝင်းသော ပေါငတ်ှင်းသားနှစ်ဖကကြို အလင်းရောငဖြှင့ြ အထင်းသား မှငန်ရသေည်..။ စောကဖြုတကြို အပီအပြင် မမှငရြသောလြည်း စောကခြုံနှင့ြ စောကမြှှေးတွကေိုတော့ မဲမဲခွိတခြွိတ် လိမလြိမရြှုပရြှုပကြှီး တွေ့နရသေည်..။

ဟင်းခကြန်ရင်ေး ဒေါန်ီမာက စကားလုံးဖြင့ြ လာပြီး ဆှခဲ့သညမြို့ ကြုံဖူးခဲ့သော အဖြစ်အပကြတ်ို့ကို တွေးမိရင်း မခငသ်ကတ်ဈယောကြ တဈကိုယတ်ည်း ရငဖြိုနမေိရတော့သည်..။

…………………………………………………..

တဈမနကလြုံး အခကြအြပြုတ် ကိဈစများနှင့ြ နပမ်းလုံးနရသေည်..။ မီးဖိုချောငကြိဈစတွေ ပြီးသှားကာမှ လွှောဖြှပစြရာတွေ လွှောဖြှပ်၊ ရချိုးပြီး သနပခြါးလေး ဘာလေး လူးရန် မှနတ်ငခြုံရှေ့ ထိုငဖြစ်ရတော့သည်..။

ရငရြှားထားသော ရစေိုထမီကို လဲလိုကပြှီး အချောကလြဲလိုကသ်ည်.။ ဝတပြှီးကာမှ ထမီကလည်း ကြဲထားတာ အကြီးကြီး..။ မတတန်ိုင်..၊ ဘယသ်ူရှိတာမှတလြို့…။ ထမီအကြဲကို လှည့ဝြတလြို့လည်း မလုံ..၊ အကြဲက နှစ်ကြဲ၊ ရှေ့ပို့တော့ နောကကြ မလုံ၊ နောကပျို့တော့ ရှေ့ကမလုံ၊ ကဲဟယ်.. ဟု ဆိုကာ ရှေ့နောကြ တဈကြဲစီ ပို့ရင်း ရငရြှားလိုကသ်ည်..။ ပြီး.. သနပခြါး သှေးလိုကြ၏။ မကြန်ှာကိုလူးပြီး ကိုယလြုံးကိုလူးရန် ထမီစကို ဖြညခြလွိုကသ်ည်..။

ဖြံ့ဖြိုးဝိုင်းစကသ်ော နို့ကြီးနှစ်လုံးက ခန့ခြန့ကြှီး ပေါလြာ၏။ မှနထြဲမှာ ဖြေးဖြေးမို့မို့ကြီး ပြူထွကန်သေော ကိုယ့န်ို့နှစ်လုံးကို ငေးစိုကန်ရင်ေးက ကြောကပြှငပြေါမြှ သနပခြါးကို လကဝြါးဖြင့ပြှတ်၍ ဆှဲလိုကကြာ လကမြောင်းသား အိအိနှင့ြ ကြောပြင် ဂုတသ်ားတွကေို လူးနခေိုကြ… ရှပရြှပ်..ရှပရြှပ် ခွသေံက ပေါလြာပြန်၏။

“ အင်း…. မမမာတဈယောကြ ပြောရတာ အားမရသေးလို့ တဈခါလာပြနပြှီ ထငပြါရဲ့..”

ဟု တွေးရင်း ကုနသ်ှားသော သနပခြါးအတွကြ နောကတ်ဈကြော့ သှေးလိုကပြှနသ်ည်..။ ခွသေံက အခန်းဝ၌ ရပသ်ှား၏။ ထိုခွသေံသည် မခငသ်ကြ ထငထြားသလို ဒေါန်ီမာ၏ခွသေံ မဟုတဘြဲ ပိုငစြိုး၏ ခွသေံဟု သိခဲ့လွှင် မခငသ်ကတ်ဈယောကြ ဤသို့ ပရမ်းပတာကြီး နမညေ့ပြုံ မပေါပြါ..။ အခုတော့… သူတို့နှစ်ယောကြ ကြုံရပြနခြွပြေီ..။ တိုကတ်ိုကဆြိုငဆြိုင်………..။

………………………………………………….

ပိုငစြိုးသည် အရငတ်ဈခါ ကြုံခဲ့ဖူးသညမြို့ ဒီတဈခါ ဘာသံမှ မပေးတော့ဘဲ ဝငလြာခဲ့သည်..။ စငစြဈ ပိုငစြိုး မရိုးသား…၊ မရိုးသားခွင်းက ယခု ထိုကထြိုကတ်နတ်န် ဂုဏပြှုလပြေီဟု ဆိုရမညလြား မသိ၊ တံခါးဝသို့ ပိုငစြိုး အရောကြ မခငသ်ကတ်ဈယောကြ ခေါင်းကိုငုံ့၍ စိတပြါလကပြါ သနပခြါး သှေးနသည်ေ..။

အသံမပေးသေးဘဲ ထိုမှငကြှင်းကို ကြည့်န်မေိ၏။ ဒေါခြငသ်ကကြ ရှေ့ကိုသာ အားစိုကပြှီး သှေးနသညေမြို့ ပိုငစြိုး ရောကန်တော မသိ၊ သူမ၏ ထမီအကြဲထဲမှ မို့အဈပြူထွကန်သေော ညာဘကခြှမ်း တငသ်ားဖြေးဖြေးကြီးနှင့ြ အားစိုကြ၍ ကုန်းသှေးလိုကတ်ိုင်း လှုပလြှုပန်သေော မှနထြဲမှတဆင့ြ မှငရြသော နို့ကြီးနှစ်လုံးကို ပိုငစြိုး ငေးကြည့်န်ရင်ေး အာခေါငမြွား ချောကလြာပါတော့သည်..။

ခဏကြာမှ ဒေါခြငသ်ကတ်ဈယောကြ စိတကြူးဝငသ်ည်..။ စောစောက ခွသေံကြားပါတယဟြု တွေးမိရင်း ခေါင်းကို ဆတခြနဲအမော့၊ မှနရြိပထြဲ ပေါလြာသော ပိုငစြိုး၏ မကြန်ှာကို တွေ့လိုကရြသည်..။ မခငသ်ကြ ပြာပြာသလဲ ဖြစ်သှားကာ ပေါငရြင်းအထိ လွှောကနွသေော ထမီကို ကမန်းကတန်း ကောကဝြတသ်ည်..။ သို့ပမယေ့ြ … ဖြစ်သလိုကြီး…။

“ မောင်…. မောင်.. ပိုငစြိုး… ဘယ်…ဘယတ်ုန်းက………”

ဟု ပလုံးပထွေး ရရှတေသ်လိုကြီး မေးလိုကရြင်း ဒိန်းဒိန်းခုနသ်ှားသော ရငကြို ငှိမသ်ှားအောင် ကြိုးစားရသည်..။

“ ခု… ခုပဲ.. ဒေါြ… အဲလေ… မမသကြ…၊ ဒီနေ့ ဆှဆှေေ့ သှားခေါရြင်း လမ်းလည်းကြုံနတောနဲ့ ဒီ… ဒီကို ဝငလြာတာပါ…”

ဟု ပိုငစြိုးကလည်း အထဈထဈအငေါ့ငေါ့ ဆိုလသည်ေ..။ မခငသ်ကတ်ဈယောကြ ပိုငစြိုးရှေ့၌ မလုံမလဲ အဝတဖြှင့ြ ရငခြုနလြှုပရြှားနကော ဘာလုပလြို့ ဘာကိုငရြမှန်းပင် မသိတတအြောင် ဖြစ်နသည်ေ..။

“ မောင်…မောငပျိုငစြိုး… အပြင်… အပြငကြပဲ ခဏ…. စောင့န်ောြ….”

ဟု တုနဟြိုကစြှာ ဆိုသောလြည်း ပိုငစြိုးက မလှုပ်..၊ ကြောကရြုပ်…။ သူမကိုသာ စူးစူးနဈနဈကြီး စိုကကြှည့န်တေော့သည်..။

မခငသ်ကြ ဗှုန်းကနဲ ရပလြိုကမြိသည်။ ဒီတော့မှ သူ့ထမီက ကြဲနတော သတိရပြီး ကုတငခြှရင်ေး၌ လှှားတငထြားသည့ြ ထမီတဈထညကြို ကုန်း၍ ဆှဲလိုကရြာ ကြောပြငန်ှင့ြ နောကပျိုင်းတဈခုလုံး တင်းသှားပြီး တငပြါးနှစ်ခုကြားနှင့ြ တည့န်သေော အကြဲစကြားမှ သှေးကြှစူအကန်သေော သူမစောကဖြုတကြှီးမှာ မို့ခုံးပြူထွကလြာတော့သည်..။ ပေါ့စလေိုလို့ ကြောငရြုပထြိုးကာမှ ဆေးအတွကြ လေးရလပြေီ။

ပိုငစြိုး စိတတ်ှေ အရမ်းလှုပရြှားနသည်ေ..။ ရငထြဲမှာ ပူကနဲ ဖြစ်သှားကာ ကိုယ့ကြိုယကြို ဘယလြိုမှ မထိန်းနိုငတ်ော့ဘဲ ခပကြုန်းကုန်းကြီး ဖြစ်နသေော မခငသ်ကရြှိရာသို့ သှကသ်ှကကြှီး လှမ်းသှားမိလေ၏။ သူမ ဆတကြနဲ မတတ်တအြရပ် ပိုငစြိုးက နောကမြှ ဝင်၍ အပြေ့၊ မခငသ်ကြ၏နောကမြှ သိုင်း၍ ပြေ့ဖကထြားလိုကမြိသည်.။ မထငမြှတသ်ော အဖြစ်အပကြမြွားကြောင့ြ အပျိုကြီးလည်း ကြောငသ်ှားကာ ပိုငစြိုးကို တံတောငဖြှင့ြ တွကလြိုကလြသည်ေ..။

အှတကြနဲ မှညသ်ှားပြီး သိုင်းထားသော လကန်ှဈဖကမြှာ ပြကသွှေား၏။ ရငခြုနတ်ာရော စိတဆြိုးတာရော ပေါင်းပြီး အပျိုကြီးခငမြွာ တဆတဆြတ် တုနန်သည်ေ..။

“ ပိုင်….ပိုငစြိုး…မင်း…….မင်း…….”

ဟု ဆိုကာ ပါးကိုရိုကမြညဟြု လကကြိုမှှောကလြိုကပြှီးကာမှ ဘယလြိုက ဘယလြိုဖြစ်သညမြသိ၊ မခငသ်ကတ်ဈယောကြ မကြန်ှာကို လကဝြါးဖြင့ြ အုပကြာ ရှိုကန်ပေါတော့သည်.။ ပိုငစြိုးလည်း ပြာပြာသလဲ ဖြစ်သှားကာ…

“ မမသကြ…ကြ..ကနွောြ… ကနွောြ တောင်းပနပြါတယ်…၊ ကနွော့စြိတထြဲမှာ ဘယလြိုမှန်းမသိ ဖြစ်သှားလို့ပါ…၊ ကနွော့အြပြဈပါ… မမသကရြယ်…၊ ကနွော့ကြို ရိုကပြါ… ရိုကလြိုကစြမ်းပါဗွာ….”

ပိုငစြိုးက မခငသ်ကရြှေ့သို့ တိုး၍ ပါးကို အပလြသည်ေ။ တကယတ်ော့ အပျိုကြီးကိုယတ်ိုငလြည်း ဘာဖြစ်၍ ဘာဖြစ်မှန်း သူကိုယတ်ိုင် မသိ၊ သူ့ကိုလည်း မရိုကရြကပြါ..။ ရိုကရြနလြည်း မရညရြှယပြါ။ စိတထြဲမှာ ထူပူသှားပြီး အရှကရြော ရမျမကပြါ ပေါင်းစပမြိပြီး ဒေါသဘကသ်ို့ ကူးသှားခွင်းသာ ဖြစ်ပါခွေ၏။

အတနကြှာမှ မခငသ်ကြ အငိုတိတကြာ စိတဆြိုးပြသှေားသည်။ မခငသ်ကကြ လကထြဲပါလာသော ထမီကို လဲ၍ ဝတရြနပြှငပြှီးမှ….

“ မင်း… ဟိုဘကခြန်း သှားနကြော…..”

ဟု ဆို၏။ “ ကြာ ” ဟူသော စကားလုံးကို မခငသ်ကြ တမငတ်ကာ သုံးလိုကခြှင်း ဖြစ်၏။ စိတမြဆိုးတော့ဘူး ဟူသည့သ်ဘော၊ ခကြဆြို နားခွကကြ မီးတောကသ်ော ပိုငစြိုးက “ သှားဘူး” ဟု ညုတုတု ဆိုလိုကြ၏။

“ ဒါဆို…….. ဟိုဘကလြှည့ြ…” ဟု ဆိုတော့လည်း …

“ လှည့ဘြူး ” … တဲ့…။

တဈယောကန်ဲ့ တဈယောကြ ဈေးဆဈနကြသေည်..။စောစောက သူ့ကို ရိုကမြလို လုပခြဲ့တာ သူမပင် မဟုတတ်ော့သလို၊ မခငသ်ကတ်ဈယောကြ မပြင့တ်ပြင့ြ ပြုံးကာ ထမီကို လဲလိုကတ်ော့သည်..။ ရှပကြနဲ လှပကြနဲ ပြင့သ်ှားသော ရငသ်ား အညှန့ဖြှေးဖြေးကို မှငဖြစ်အောင် မှငလြိုကသ်ော ပိုငစြိုးကလည်း ငါးဖယပြှုံး ပြုံးလို့…….။

“ သှား……. လူကို လိုကကြှည့န်ေ… ဆှဆှလေောမှ နင့ယ်ောကြွား နငန်ိုငအြောငထြိန်းလို့ ပြောရဦးမယ်… ဟင်း…”

ပိုငစြိုးက ဘာမှမပြောပဲ ရှေ့သို့ တိုးလာသည်..။ တဈလှမ်းနှစ်လှမ်း မခငသ်ကလြည်း ဘာရယမြဟုတ် ဆုတဆြုတပြေးနမေိသည်။ ကုတငဘြောငန်ှင့ြ ထိသှားတော့ ဆကဆြုတလြို့ မရတော့။ ပိုငစြိုးက မခငသ်ကန်ှင့ြ ကပသ်ှားအောင် မကြန်ှာချင်ြးဆိုငလြိုကပြှီး သူမ ပခုံးနှစ်ဖကကြို ဖြဖြဆုပကြိုငလြိုကရြင်း….

“ မမ….မ…..သကျ……”

ပိုငစြိုးက လှိုကဖြိုစွာ ဆိုလိုကြ၏။

“ သှား…သှားကြာ…. မောငပျိုငစြိုး မလုပန်ဲ့…”

“ ဖယ်… ဖယ် ပါ…..”

မခငသ်ကကြ မောလသွော အသံဖြင့ြ ရရှတေရြင်း လကကြို ဖယသ်ောလြည်း လကကြ ပြုတမြသှားပါခွေ..။ ပို၍ပင် တင်းကြပသ်ှား၏။

“ လူတွေ ဝငလြာရင် မကောင်းဘူးကြာ…. ဖယပြါ…ပြီးတော့ မင်းက ငါ့တူမ ယောကြွားလေ၊ ပိုငစြိုး… ဒေါဒြေါြ တောင်းပနပြါတယကြှာ… နောြ… လှှတန်ောြ…”

မခငသ်ကကြ အခွိုသတကြာ ငှင်း၏။ ပိုငစြိုးက နောကမြဆုတပြါခွေ။ သူမ၏ ကြောပြငကြို လကပြှောင်းပြီး ခပတ်င်းတင်း ဆှဲယူလိုကရြာ မခငသ်ကြ၏ ရဆေေးငါးကြီးပမာ တဈလုံးတဈခဲနှင့ြ အိစကန်သေော မထိရကစြရာ ကိုယလြုံးကြီးကို ဖကမြိလွှကသ်ား ဖြစ်ရခွပြေီ..။

“ ပိုငစြိုး….မမသကြ ပြောနတယ်ေ..၊ ဒေါလြေး ပြောနတယေန်ောြ… ဖယပြါလို့ဆို.. မသင့ပြါဘူး..ဖယကြှာ…”

ဒေါလြေးရော၊ ဒေါဒြေါရြော၊ မမသကရြော ဝေါဟာရမွိုးစုံ သုံးကာ မခငသ်ကြ ရုန်းရှာပါသေး၏။ လှုပခြတန်သေော ရငကြ တဒိုင်းဒိုင်း ခုနန်သည်ေ။ ပြီးတော့ ပိုငစြိုးရငအြုပန်ှင့ြ ပိညှပန်တေော့ ရုန်း၍လည်း မလှယပြါတကား..။ ပိုငစြိုးက သူမ၏ ခါးနှင့ြ မို့ကားထွားအိသော တငပြါးကြီးနှစ်ဖကကြို ခပကြှမ်းကြမ်းလေး ဖိဆုပန်ှိပန်ယရြင်း….

“ မမ….မ မသကြ… ကနွော့ကြို စိတဆြိုးလား…ဟင်…”

ဟု မေးတော့..

“ အင်း…”

ဟု တဈခွန်းသာ ဆိုရင်း ရုန်းကနလြိုကပြှနသ်ည်။ထိုသို့ ရုန်းမိကာမှ ခွမခေိုငသ်လို ဖြစ်ပြီး ယိုငကြသွှားတော့သည်။ ပိုငစြိုးက အခွင့ကြောင်းကို အလှတမြပေးဘဲ ယိုငသ်ှားသော မခငသ်ကြ ကိုယလြုံးကို ကုတငပြေါြ လှဲသိပလြိုကကြာ သူမထကသ်ို့ တကပြှီး မှောကလြိုကလြသည်ေ..။ သူမ မကြန်ှာပေါြ အုပမြိုးကာ ပါးပြငန်ှဈဖကကြို အငမ်းမရ နမ်းပစ်လိုကမြိတော့သည်..။

ရှင်းသန့ပြှီး သနပခြါးလိမ်းပြီးစမို့ မှှေးလို့ ကြိုငလြို့ … သူ့ကိုယကြတော့ ခွှေးနံ့တွနေဲ့ နံစောန်မလေား…။ ဒေါခြငသ်ကြ ရငတ်ှေ အရမ်းဖိုသှားရသည်..။ အခုလို ယောကြွားတဈယောကရြဲ့ အနမ်းမခံရတာ ကြာပြီလေ..။ အောကမြှ မလှုပသ်ာ လှုပသ်ာ လှုပရြင်း ရုန်းနမေိသောလြည်း မိန်းမနှင့ြ ယောကြွား အားချင်ြး မမွှပါခွေ..။

တကယတ်ော့ ရုန်းသာ ရုန်းနရသေည် စိတထြဲက သိပမြပါလှခွေ..။ ပိုငစြိုးက သူမနှုတခြမ်းကို ငုံခဲ၍ စုပလြိုကလြသေောကြား အပျိုကြီးခငမြွာ တဈကိုယလြုံး ရှိန်းဖိန်းသှားကာ ထွန့ထြှန့လြူးလူး ဖြစ်သှားရသည်..။

“ ပိုငစြိုး…. တောကြှာ…နောြ… ဒီလောကဆြို ကြနပေပြါတော့..၊ နေ့ခင်းကြောငတ်ောငကြှီး..၊ ပြီးတော့ တံခါးကြီးကလည်း ပြင့လြို့….”

ပိုငစြိုးက ကုတငပြေါမြှ ခုနဆြင်းကာ အပြငသ်ို့ ထွကသ်ှားသည်..။ တဈမိနဈ မကြာလိုကြ..၊ ပြနရြောကလြာပြနသ်ည်..။ ပိုငစြိုး ပြနရြောကလြာတော့ မခငသ်ကကြ ကုတငပြေါမြှာ ပကလြကကြလေး မှိန်းနရှောသည်..။ ရငရြှားထားသော ထမီကို အထကသ်ို့ရောကအြောင် ဆှဲတငလြိုကရြင်း ဝငလြာသော ပိုငစြိုးကို ကြည့်ကြာ ….

“ ဘာလုပတ်ာလဲ…..”

ဟု ဆို၏။

“ တံခါး ပိတခြဲ့ပြီလေ…”

ပိုငစြိုး ပြောပြောဆိုဆို ကုတငပြေါြ တကလြှဲလိုကကြာ လညပြင်းရောကအြောင် မတငထြားသော ထမီစကို ဆတကြနဲဆှဲပြီး လွှောခလွိုကလြရော ရငသ်ားနှစ်မှှာ ဘှားကနဲ ပေါသ်ှားသည်..။

“ ပိုငစြိုး…ကြာ…… မင်း ပြောစကားလည်း နားမထောငဘြူး… ဟင်း….”

ရီဝသေော မကြဝြန်းများဖြင့ြ မကြစြောင်းလှလှ ထိုးနခေိုကြ ပိုငစြိုးက အင်ျကြီနှင့ြ ပုဆိုးကို ခပသ်ှကသ်ှကြ ခွှတပြဈလိုကလြတေော့သည်..။ သူ့ပေါငကြှား၌ ဆတတ်ောကြ ဆတတ်ောကန်ှင့ြ မာနဖြီနသေော နီညိုတုတခြိုငလြှသည့ြ လီးကြီးကို တဈခကြြ ဝေ့ကြည့်ပြှီးမှ ……..

“ မကြည့်ရြဲဘူး ကြာ…”

ဟု ဆိုကာ မကြန်ှာကို လကဝြါးဖြင့ြ အုပလြိုကလြသည်ေ..။

ပိုငစြိုးက သူမကြောပြငကြို သိုင်းဖကပြင့မြကာ ထမီကို အောကသ်ို့ ဆှဲခလွိုကလြရော တငပြါးနှင့ြ ထဈငှိနသညေမြို့ မခငသ်ကကြ တငကြို ကြှ၍ ပေးလိုကမြိသည်..။ ပိုငစြိုးက ထမီကို ကြင်းလုံးကြှတသ်ညအြထိ ဆှဲခွှတပြှီး ကုတငအြောကြ ပုံထားလိုကသ်ည်..။ အခုတော့ မမသကြ ယတဈယောကြ ဆှဆှေေ့တာဝနကြို ထမ်းရခွတေော့မည်..။ ဆှဆှေေ့နရောမှာ ငါပဲ ဖြစ်လိုကခြငွရြဲ့ဟု မချင့်မြရဲ ပေါခြဲ့ဖူးသော စိတကြူးတို့ တကယဖြစ်လာခွတေော့မည် ထငပြါရဲ့…။ သင့ြ၏ မသင့ြ၏ မစဉြးစားချင်တ်ော့ပါ..။ ယခုအခွိန်၌ ရမျမကမြီးလွှံက ဝါးမှိုတောကလြောငန်သညေမြို့ ဒီမီးကိုသာ ငှိမ်းပစ်လိုကခြငွြ၏။ ဒါပဲသိတော့သည်..။

ဆှဆှေေ သငတ်န်းနားရကတ်ှမှော ပိုငစြိုးက အိမခြေါြ ခေါလြာပြီး သူတို့လငမြယား တဈပတတ်ဈခေါကြ အိပကြှသည်..။ ခွဲနရသေော တဈပတစြာကို အတိုးခွ၍ လိုးကြတိုင်း တဈဖကခြန်းမှ ဒေါလြေးသကတ်ဈယောကြ စိတတ်ှေ ဂနာမငှိမ် ဖြစ်ရသည်..။ အပျိုကြီးတနမြဲ့ ချောင်းကြည့်ဖြစ်ခဲ့ရသညမြှာ ကြာပြီ..။ အဲဒီကတည်းက မှငရြဖနမြွားခဲ့သော ပိုငစြိုးလီးထဈ နီညိုကြီးကို မေ့မရ… ဖြောကမြရ ဖြစ်ခဲ့ရသည်..။

ပိုငစြိုးလည်း ထူးမခွားနားပါပေ..။ ဆှဆှေေ့ကို သငတ်န်းကိဈစနှင့ြ ပစ်စည်းတွေ သယပျို့ပေးစဉြ အခေါကကြ ဖြတကြနဲ အိမထြဲဝငလြာခိုကြ ဒူးပေါပြေါငပြေါြ ရုံမက တငပြါးကြီးနှစ်လုံးပါ ပြူးနအေောင် ပေါန်သညေ့ြ မခငသ်ကြ၏ စွဲမကစြရာ ခန်ဓာကိုယအြလှကို မှငခြဲ့ရခွိနမြှစ၍ ထိုမှငကြှင်းက လှှမ်းမိုးနခေဲ့သည်..။

ဆှဆှတေေို့ ညီအဈမနှစ်ယောကစြလုံး တဈမွိုးစီ လှကြပါ၏။ ထားအိက အရေိုးဗဈလည်း ကစားထားသူမို့ အဟိုကအြရှိုကြ အဖိုတွကေ တင်းတင်းပြည့ပြှည့ြ စွဲမကဖြှယ် ကောင်းသလို ဆှဆှကေလေည်း အိမထြောငကြပြှီးတာတောငမြှ အခွိုးအစားမပကြပြဲ လိုး၍ မဝအောငဖြစ်ခဲ့ရသည့ြ မယား..။ အင်း…. ဒေါလြေး….. မမသကကြ ကော…..။ အပျိုကြီး စာရင်းဝငန်သေောလြည်း အဈမကြီး အရှယမြွှသာ..။ တညတ်ညခြန့ခြန့ြ၊ ထွားထွားမို့မို့၊ အိအိစကစြကြ တဈလုံးတဈခဲကြီး လှသော အလှပိုငရြှငတ်ဈယောကြ..။ စိတထြဲကတော့ စိတကြူးနခေဲ့တာ ကြာပြီ..။ ကြာပြီဆို… သူမ၏ အားမနာစတမ်း ကြမ်းပစ်ချင်စြရာ ကောင်းလှသော ရဆေေးငါး ခန်ဓာကို အတွင်းကကြ သိခဲ့မှငခြဲ့ရပြီးကတည်းက ဆိုပါတော့..။

ယခုတော့ .. ထိုရဆေေးငါးကြီးကို စားဖို့ ကိန်းကြုံပါပြီ..။ ပိုငစြိုးသည် ရဆေေးငါးကြီးကို စိတတ်ိုင်းကြ စားရန် အကြေးခွံခွာသည့ြ အနဖြငေ့ြ ပကလြကကြှီး ဖြစ်နသေော မခငသ်ကြ၏ ကိုယလြုံးအိအိကြီးပေါသ်ို့ အားပါပါ ပစ်၍ မှောကလြိုကသ်ည်..။ အိ..ကနဲ အသံထွကသ်ှားပြီး….

“ မကြမ်းနဲ့ကြာ…၊ နှားသိုးကြိုးပြတ်…. တကထဲမှ…… ဟင့ျ………”

မခငသ်ကကြ မကြစြောင်းလှလှ တဈခကြထြိုးလိုကလြရော သကောင့သ်ား ပိုငစြိုးတဈယောကြ သဘောတွေ့ မနောခွေ့ သှားရပြီ…

“ မမသကကြို အပျိုကြီးဘဝက ခွှတပြေးချင်လြို့ပါ…မမရဲ့……”

ပြောပြောဆိုဆို လေးငါးခကြမြွှ ဆကြ၍ ဆောင့န်ရော မခငသ်ကခြမွာ သဘောကလွှကကြပင်….

“ ကြည့်ျ……… ပြောလကေဲလေ.. နှားသိုးလေးတော့လား…..”

ဤသို့ဆိုကာ သူ့ကြောကို လကသ်ီးဆုပန်ှင့ြ ထုကာ ထုကာ မကြာခငဖြစ်လာတော့မည့ြ အရေးအတွကြ ရငတ်ှခေုန် ဖငတ်ှတေုနလြွှကြ ပြုံးနမေိတော့သည်..။ ပိုငစြိုးက မခငသ်ကြ၏ နို့ကြီးနှစ်လုံးကို မကြန်ှာအပလြွှကြ ဘယည်ာလူးလိုကသ်ည်..။ လကန်ှဈဖကဖြှင့ြ တဈလုံးစီ လူးလှိမ့ပြေးလိုကသ်ည်..။ နို့သီးခေါင်းကလေးများကို လွှာဖြင့ြ ကလိ၍ သှားဖြင့ြ မနာအောင် ငုံခဲပေးသည်.။

အတွေ့အကြုံ ရှိခဲ့ဖူးသောလြည်း ယောကြွားတဈယောကြ၏ အခုလိုမွိုး ကလိတိတိဖြင့ြ စိတတ်ိုင်းကြ ဆှပေးနသေော အရသာကို မခံစားရသညမြှာ ကြာပြီဖြစ်၍ မခငသ်ကခြငမြွာ မနတတေလြောကအြောင် မရိုးမရှဖြစ်ကာ တဈကိုယလြုံး ကြှကြှရှရှ တွန့လြိမန်သဖြေင့ြ ပိုငစြိုးက သူ့ကိုယလြုံးဖြင့ြ ဖိကာ ဖိကာ ဆောင့ပြေးထိန်းပေးနရသေည်..။

ခလုတကြို ဖြင့လြိုကပြှီမို့ မီးကလည်း ပြင့ခြဲ့ခွပြေီ..။ မခငသ်ကြ၏ ပေါငန်ှဈလုံးအရင်းပိုင်း၌ စိုစွတသ်ော အရညကြှညတ်ို့ စိမ့ကြနဲ စိုလာပြီမို့ အပေါမြှကပ်၍ ဖိထားသော ပိုငစြိုး၏ ပေါငရြင်းဆီးစပတ်ို့၌ အစိုဓာတ် ကူးစကခြဲ့သည်..။

ယခုလိုအခွိန်၌ ကိုယကြ မလုပခြငွပြါဘူး ပြောလွှငတ်ောင် ထိုငရြှိခိုးကာ လိုးပေးဘို့တောင် တောင်းပနတ်ော့မညကြို သိသော ပိုငစြိုးသည် အပျိုကြီးကို ရှသညထြကြ ရှလာအောင် အစွမ်းကုန် နှိုးဆှပေးနတေော့သည်..။ ဝမ်းပြငသ်ားတဈလွှောကြ ပတပြတလြညသ်ှားအောင် လွှာဖြင့လြကြြ၍ ကလိပေးသည်..။ ခကြတ်ှင်းနကန်ကကြလေးကို ပါးစပဖြှင့ြ ကလေးမှှူသလို မှှူနမ်းပေးလိုကရြာ ဒေါခြငသ်ကခြငမြွာ ခိုးခိုးခစ်ခစ် ရယလြွှကြ ဖြတဖြှတလြူးကာ ကြကသ်ီးတွေ ထသှားရတော့သည်..။

ပိုငစြိုးက မကြန်ှာကို ဖြေးဖြေးချင်ြး အောကသ်ို့ ဆှဲခလွာရင်း မခငသ်ကြ၏ မိန်းမအင်ျဂါစပ် လှငပြှငပြေါြ မှောကြ၍ ပြတပြေးလိုကသ်ည်..။ ရချိုးသန့စြငပြှီးစမို့ အညဈအကြေး ကင်းစင်၍ လှပလှန်းသော မမသကြ၏ စောကဖြုတကြှီးက သူ့ကို ကြိုဆိုနသည်ေ…။ သူက မမသကြ စောကဖြုတကြှီးကို မကြန်ှာအနည်းငယ် ခွာလွှကြ အနီးကပ် ကြည့်ရြင်း တံတွေးကို မွိုခလွိုကသ်ည်..။ မခငသ်ကကြမူ လကကြို ပတ်တာယှကသ်လို ယှကြ၍ ခေါင်းတငကြာ သူမ၏ လွှို့ဝှကရြတနာကို တပမြကစြှာ စူးစိုကကြှည့န်သေော ပိုငစြိုး၏ မကြန်ှာကို ကြည့်န်မေိသည်..။

“ အင်း…..ပိုငစြိုးလေး…. ပိုငစြိုးလေး… ဒီနေ့ည ဆှဆှလေောတဲ့အထိတောင် မစောင့န်ိုငတ်ော့ဘူး… အေးလေ….. သူ့ခငမြွာလည်း မိန်းမနဲ့ ကြာကြာခွဲနရတေော့ ဆာနရှောမှာပေါ့….”

မိန်းမပီပီ ကရုဏာ စိတကြလေးဖြစ်ကာ သူစိတရြှိသလို လိုးပစတေော့၊ သူ့စိတတ်ိုင်းကြ ငါ အလိုဖြည့လြိုကမြယ်… ဟူသော သဘောဖြင့ြ ကြနပေစြှာပင် မှေး၍ နလတေေော့သည်..။

ပိုငစြိုးက မခငသ်ကြ၏ အရညကြှညမြွား စိုရှှဲနပြေီး ဖူးဖူးမို့မို့ကြီး ခုံးကြှနသေော စောကဖြုတကြှီးကို တဝကြီး ကြည့်ပြှီး အစေ့လေးကို လွှာဖြင့ြ တို့ထိကစားပေးလိုကရြာ အပျိုကြီးခငမြွာ တဈကိုယလြုံး ထူပူသှားကာ ဘေးသို့ကားစွင့လြွှံကနွသေော တငပြါးသားကြီးများ ကြုံ့၍တကသ်ှားသညအြထိ နမထေိ ထိုငမြသာ လူးလှန့သ်ှားရရှာသည်..။

ပိုငစြိုးက တဆကတ်ည်းပင် စောကပြတအြကြဲကြောင်းကြီး ပေါသ်ှားအောင် လကခြွောင်းများဖြင့ြ ခပကြှမ်းကြမ်းပင် ဆှဲဖြဲလိုကပြှီး လွှာကိုလိပကြာ ပေါလြာသည့ြ အတွင်းသားနုနုထဲသို့ သှင်း၍ ကစားလိုကသ်ည်..။ ပိုငစြိုး၏ ကလိခကြြ ထိခကြမြွားက မခငသ်ကြ၏ အဓိက ခလုပမြွားကိုခညွြး ကိုငန်သလေို ဖြစ်ရကား အစာငတန်သေော ကြားသဈမတဈကောင် အစာကောင်းကို တွေ့ရာ၌ ဣန်ဒွမရေအောင် ဖြစ်သှားသကဲ့သို့ ပြတလြပန်သညေမြှာ ကြာပြီဖြစ်သည့ြ မမသကတ်ဈယောကြ ပိုငစြိုး၏ အကောင်းစား ပြုစုပေးမှုကို ဖငတ်ကြှကြှ ရငတ်မမဖြင့ြ တဈကိုယလြုံး တွန့လြိမကြော့ပြံကာ ဖြတဖြှတလြူး ဆတဆြတခြါဖြင့ြ ဖီလငတ်ှေ အဆင့ဆြင့ြ တကရြပါခွပြေီ..။

အားမလို အားမရဖြစ်လှစွာ ပိုငစြိုး ခေါင်းကို မမှီမကမ်း ဆှဲ၍ ဆံပငတ်ှကေို ဖြခွပေေးနမေိသည်..။ အပျိုကြီးတဈယောကြ နမထေိထိုငမြသာ ဖြစ်နပြေီကို သိသော ပိုငစြိုးက အရှိနကြို မလွှော့ပဲ လကန်ှဈဖကကြို ရငည်ှန့ဆြီသို့ လှမ်းလိုကသ်ည်..။ သူ့လကန်ှဈဖကထြဲ ပြည့လြွှံနအေောင် ဆုပကြိုငမြိသော မမသကြ၏ အိစကထြှားကြိုင်းလှသော နို့ကြီးနှစ်လုံးကို အားမနာတမ်း ဆုတခြွပြတေလြှိမ့ပြေးရင်း သူမ စောကဖြုတကြှီးကိုလည်း စိတတ်ိုင်းကြ မှှေ၍ လကြလြိုကြ၊ ကလိလိုကြ၊ သှားဖြင့ြ ခပဆြတဆြတလြေး ကိုကပြေးလိုကြ လုပန်လရေော ခွင်ျသေ့မင်းပြုသမွှ နုနရရှောသည့ြ သမငင်ယလြေးပမာ အသကရြှူသံ ပြင်းပြင်းမှုတ်၍ လူးကာလှန့ကြာဖြင့ြ မမသကတ်ဈယောကြ ကြိတမြှိတ် ခံစားနရရှောပါလေ၏..။

ပိုငစြိုးကမူ မလွှော့ရေးခွ မလွှော့..။ ကြာသောြ မမသကတ်ဈယောကြ မနနေိုငလြှန်းတော့ပြီမို့ သူပြုသမွှ အကောင်းခညွြး ဖြစ်နသေောလြည်း ဒီလောကကြှီး ကောင်းလှန်းနခွင်ေးကို လုံးဝ သည်းမခံနိုငတ်ော့ပါ..။ ပါးစပမြှ တအီးအီး၊ တအင်းအင်း ညည်းညူနရောမှ ….

“ မောင်…. မောငလြေး …ပိုင် … စိုး…… အား……. အား….. ရှီး… ကြှတ် ကြှတ်… အ…. ရှီး မောငလြေး… တောြ…… တောတ်ော့ကြာ… မမသကြ… အီး…. ဟီး…. ဘယလြိုမှ မနနေိုငတ်ော့ဘူးကြယ်…”

မခငသ်ကတ်ဈယောကြ ဤကဲ့သို့ တားမှဈရသညအြထိ ဖြစ်လာပါတော့၏။ ဒါတောင် ပိုငစြိုးက မလွှော့သေးဘဲ နှစ်မိနဈသာသာမွှ ဆကြ၍ ဆုပပြေး စုပပြေး မှုတပြေး နပြနေရြာ မမသကခြငမြွာ ဘာမှ မတတန်ိုငတ်ော့သလို ဆကြ၍သာ အဆှခံနရရှောသည်..။

“ မောငလြေး…မ….. မမ ကို သနား ပါကြယ်… နောြ… အ.. အား… ဘယလြိုမှ မနနေိုငတ်ော့ဘူး… လိုး …. လိုးတော့နောြ… လိုးပါတော့ ကြာ နောြ….. မောင်…. မောငလြေး… အား….. အင်း… ရှီး ကြှတ်… ကြှတ်…”

“ မမ.. ကနွောြ မှုတပြေးတာ ကြိုကလြား ဟင်… ကောင်းလား…”

မခငသ်ကတ်ဈယောကြ တောတ်ောန်ှင့ြ စကားမပြနန်ိုငရြှာ…။ အတနကြှာမှ ဟင်းခနဲ သကပြှင်းရှညကြှီး မှုတထြုတကြာ….

“ သေ…..သတေော့မယ်… ဒီမှာ မ….မမ ဘယလြောကထြိ ကောင်း ကောင်းနလေဲ မင်း … မသိဘူး.. ဟင်း ဟင်း…… ဟဲ…. အင်း… ဟင်း… လိုး လိုးပေးပါတော့ မောငလြေးရယန်ောြ…. နောလြို့…. ဟင်း… တကထဲမှ လူကို ဣန်ဒွမရေအောငကြို မှုတတ်ော့တာပဲ… တောတ်ောဆြိုးတယ်… လုပ်… လုပတ်ော့ မှနမြှနလြေး… ဟင်း အင်း…”

“ မောငလြေးက မမသကြ အရသာရှိသထကြ ရှိအောငလြို့ပါ..၊ မမကလည်း ဒီလောကကြောင်းနတောကိုများ စိတဆြိုးရတယ်..လို့…”

“ အင်း ….ဟင်း… စိတဆြိုးလို့ ပြောတာ မဟုတဘြူးဟဲ့..၊ သနောလေးရဲ့.. ဒီက သိပပြှီး အလိုးခံချင်လြှန်းလို့ ပြောနတော… အင်း….. အမေ့.. အဲ့……. ဟင်း ကြည့်ပြါလားလို့…၊ ဟင်…. လိုးတော့လို့…”

ပိုငစြိုးက အမှုတကြိဈစကို ရပန်ား၍ အလုပကြိဈစဝငရြန် ပြငဆြငလြသည်ေ..။ ခပမြှနမြှနပြင် သူမဒူးနှစ်ဖကကြို ကိုငဖြှဲလိုကကြာ ဟပြီး ခွဲပြီးဖြစ်သှားသော ပေါငန်ှဈလုံးကြား ဒူးထောကြ၍ ထိုငလြိုကပြှီး လကန်ှဈဖကဖြှင့ြ ဆုပကြိုငထြားသော ဒူးကောကကြှေးကို ပင့ြ၍ တွန်းတငလြိုကသ်ည်..။ ဒူးကောကကြှေးမှ အထကပျိုင်း ပေါငတ်ံနှစ်ချောင်းက ဘေးသို့ ကားနရောမှ စုထောငသ်ှားကာ ဒူးကြေးမှ အောကြ ခွသလေုံးပိုင်းသည် အောကသ်ို့ ညှတကြနွရကေား မခငသ်ကြ၏ တငပြါးအောကပျိုင်းသည် အင်ျဂလိပအြကျခရာ ပုံစံဖြစ်နလသေည်ေ..။

ပိုငစြိုးက လိငတ်ံထိပဖြူးကို မခငသ်ကြ စောကဖြုတ် နှုတခြမ်းဝနှင့တ်ေ့ဆကြ ဆကန်ရော တောတ်ောန်ှင့ြ မတည့ြ..။ စိတမြရှညတ်ော့သော မမသကကြ … ..

“ ဟှန်း….တကထဲမှ ..ပဲ….”

ဟု ခပပြှုံးပြုံးလေးဆိုရင်း ပိုငစြိုး လီးတံထိပဖြူးကို လကခြွောင်းနုနုလေးများဖြင့ြ ဆုပကြိုငကြာ သူမစောကခြေါင်းဝနှင့ြ ဆကပြေးလိုကတ်ော့မှ ပိုငစြိုးက တငပြါးကို ဖိ၍ အားစိုကကြာ နှစ်လိုကတ်ော့သည်..။

ဇွိ…ဇွိ….ဇွိ….. မှညသ်ံပေး၍ သူ့လထဈကြီး နဈဝငသ်ှားသမို့ မခငသ်ကတ်ဈယောကြ စောစောကလို မပြုံးနိုငတ်ော့ရှာပဲ မကြလြုံးလေးကိုမှေး ပါးစပလြေးကို ဟကာ ကာမအရသာကို ယဈမူးခံစားနပေါတော့သည်..။

လိုးထည့လြိုကရြသညမြှာ စီးစီးပိုငပျိုင် ရှိလှန်းလှပါ၏။ အနမ်းအရှုပ် အမှုတ် အလကြြ စုံလငစြှာဖြင့ြ စိတတ်ိုင်းကြ နှူးထား၍ နူးအိ ဖောင်းရှနတောတောငမြှ ပိုငစြိုး လထဈကြီးတဈချောင်းလုံး ခပစြီးစီး ခပကြှပကြှပ် ဝငသ်ှားရသည်..။ ရှှပခြနဲ လှယလြှယကြူကူ ဝငခြှင်း မဟုတပြါ..။ ဇိကနဲ တွန်း၍ ဝငသ်ှားခွင်း ဖြစ်သည်..။ ရငသ်ားတွေ ဖငသ်ားတွကေ ဆှဆှထေကြေ ထွား၍ ကားကားမို့မို့ ဖောင်းဖောင်းကြှကြှကြီးမို့ လိုးမကောင်းလောကဘြူး ထငထြားခဲ့သညမြှာ မှားပြီ..။ ဆှဆှကေေ မမသကထြကြ ရငတ်ှေ တငတ်ှေ နည်းနည်းငယသ်ောလြည်း စောကဖြုတကြမူ ထွားကြိုင်းလှခွသည်ေ..။

မမသကကြတော့ ပြည့တ်င်း အိကားသော အသားဆိုငမြွားကြောင့ြ စောကဖြုတကြ ညှပသ်လို ဖြစ်နေ၍လား မသိ..။ ကြီးမားသော တငပြါးကြီးနှစ်ဖကန်ှင့ြ ဘာမွှပင် မဆိုင်..။ စီးစီးပိုငပျိုငကြှီး … လိုး၍ ကောင်းလှန်းလောကရြုံ အနတေောလြေး ဖြစ်နသည်ေ..။ ပိုငစြိုး လီးတံကြီးက ပြောယူရလောကအြောင် ကြီးမားတုတခြိုငလြှန်း၍လားတော့ဖြင့ြ မဆိုသာပါခွေ..။ ဖြစ်တော့ ဖြစ်နိုငပြါ၏.။ ဆှဆှလေည်ေး အခုမှသာပါ..။ ညားခါစကများဆို.. တောပြါတော့ဟု တားယူရလောကအြောင် သူမခငမြွာ နာကငွစြှာ အလိုးခံခဲ့ရသည်..။ အခုတော့ နေ့တိုင်းညတိုင်း ဝငန်ကြေ ထွကန်ကြမေို့ ဒီလီးကြီး၏ လုံးပတန်ှင့ြ အရှညဒြဏကြို ခံနိုငရြည် ရှိနခွပြေေီ..။

မမသကကြတော့ တဈခါမှ မခံရသေးတဲ့ စောကဖြုတမြို့လား၊ ဒါမှမဟုတ် မခံရတာ ကြာလို့လားတော့ မသိ… လိုးရတာ ကြပကြှပသ်ပသ်ပ် ရှိလှန်းလှသည်..။ ပိုငစြိုးက အဆုံးထိ ဝငသ်ှားသော သူ့လီးကြီးကို ပြနန်ှုတ်၊ ပြနထြိုးလိုကဖြှင့ြ အသာလေး မှေးပြီး လိုးဆောင့န်လသေည်ေ..။

“ လိုးကြာ….အင်း ဟင်း…. ခပသ်ှကသ်ှကလြေး လိုးပေးပါနောြ… အင်း ဟင့ြ….. အမလေး… ကောင်း …. ကောင်းလိုကတ်ာ…ဟုတ်… ဟုတတ်ယ်… အင်း ဟုတပြှီ…၊ ကြှတ်..ကြှတ်… ရှီး…….ရှီး….အီး အင့ြ..အား… ဆောင့ြ… ဆောင့ြ……. နာနာလေး ဆောင့ြ… အေး … အေးကြယ်….လိုး …လိုး…အားရပါးရသာ လိုး… မမ စောကဖြုတကြှီး ကြဲချင်ြ ကြဲသှားပစေ… အား…အင်း … ကြှတ်.. ကြှတ်…. ရှီး…အား… အင့ြ ဟင့ြ…. ဟ… အား…အီး…. ဟီး….အ…….”

မခငသ်ကတ်ဈယောကြ ဟနဆြောငမြှုတွေ တဈခုမကနွြ ကြာကသွှားပြီး.. သူမဆန်ဒကို ဘယလြိုမှ မထိန်းခွုပန်ိုငတ်ော့ဘဲ နှုတမြှ ဖြင့ဟြရတော့၏..။သူမ၏ မကြန်ှာ အမူအယာကလည်း ရမျမကအြခိုးအလွှံ များဖြင့ြ ရီဝေ တကကြှှ၍ ထူးထူးကဲကဲ တပမြကခြငွစြရာ လှပလှန်းနတေော့သည်..။

မိနမြတဈယောကြ၏ စောကဖြုတထြဲ လီးဝငန်ခေိုကြ ထိုမိန်းမ၏ မကြန်ှာ၌ တွေ့ရသော အမူအယာမှာ ထိုအခွိန်၌သာ တွေ့ရသည့ြ အလှနရြှားပါးလှသော အလှတဈမွိုး မဟုတပြါလား…။ ပိုငစြိုးက စိတလြှုပရြှားစရာ ကောင်းလှသော မမသကြ၏ ရမျမကလြှိုင်းကြှ မကြန်ှာပေးကို တစိမ့စြိမ့ြ ရှုစားရင်း ရာဂစိတတ်ို့ ကြှသထကြ ကြှလာကာ မမသကြ အလိုကြ အစွမ်းကုန် အားသှင်းပြီး ခပသ်ှကသ်ှကြ ဆောင့ပြေးတော့သည်..။

ကြောငခြံတွင်းပကြန်ှင့ြ ဇရကတ်ောငပြံကြိုးတို့ တွေ့ကြသည့ပြှဲမို့လား မသိ၊ ဖိုနှင့မြတို့ အခစွန်ယကြွှံပြီး ကာမဂုဏြ ခံစားနကြပေုံမှာ ထိတလြန့စြရာ ကောင်းလှတော့သည်..။ အတနကြှာမွှ စိတရြှိလကရြှိ ဆောင့ြ ဆောင့ြ လိုးနပြေီးမှ ခဏရပကြာ မမသကြ၏ ကိုယလြုံးကြီးကို ဘယဖြကသ်ို့ စောင်းပစ်လိုကသ်ည်..။ ပြီးတော့ သူမ၏ ညာဘကြ ပေါငတ်ံကို ပင့ြ၍ တွန်းကပလြိုကရြာ စင်းထားသော ဘယခြှထကြေ၌ အားကစား လေ့ကငွ့ခြန်း လုပသ်လိုမွိုး ကြေး၍ တငမြှှောကထြားသည့ြ ပုံစံ ဖြစ်သှား၏..။

မမသကြ ပိုငစြိုး ပြငဆြငပြေးသမွှ ငှိမ်၍ ခံနလေိုကသ်ည်..။ သူ့အလိုကြ ကြှကသ်ားများကို ဖြလွှေော့၍ ပေးထားလိုကသ်ည်..။ ကြိုကသ်လိုသာ ပြငဆြင် ၊ ကြိုကသ်ည့ပြုံစံဖြင့သ်ာ လိုးပတေော့ ကောငဆြိုးလေး… မောငပျိုငစြိုးလေးရေ…။

တဈဖကသ်ို့ စောင်းထားသညမြို့ မခငသ်ကြ၏ ခါးက နိမ့ဆြင်းနပြေီး တငပြါးကြီးတဈဖကကြ ခုံး၍ ကြေးကာ မှင့ကြားနသည်ေ။ စူကား မို့မောကန်သေော ဖငသ်ားဆိုငန်ှဈမှှာက အိစကကြာ နောကသ်ို့ ပစ်ထား၏။ တုတခြိုငအြိဖြေးသော ပေါငတ်ံလုံးကြီးနှစ်ခုက ပူးဆင့န်သည်ေ။ အရင်းပိုင်းချင်ြးမှာတော့ ခပကြှာကြာဟလို့ နေ၏။ ဘယခြှမ်း ပေါင်းလုံးရင်းက နောကသ်ို့ အနည်းငယ် ပစ်ထားကာ ညာခွမ်းပေါငလြုံးရင်းက ရှေ့သို့ တွန်းပို့ခံထားရသမို့ ပေါငရြင်းခွဆုံရှိ လီးနှုတပြှီးခါစ မမသကြ၏ စောကဖြုတကြှီးခငမြွာ စူအကစြူအကြ ရှစိရှစိဖြစ်ကာ လီးကြီးဝငလြာတော့မညကြို အဆငသ်င့ြ စောင့ကြှိုနဟနေဖြှင့ြ အသားနီများပင် လနထြှကတ်ော့မလောကြ မှတသ်ိပန်ရှောသည်။

ပိုငစြိုးက မမသကြ၏ တငပြါးခုံးခုံးပေါြ လကတ်ငကြာ ဖငပြှောငပြှောငန်ောကြ၌ ကပလြိုကပြှီး အံကဖြှဈနသေော စောကဖြုတစြူစူထဲသို့ ထိပဖြူးကို တေ့၍ နှစ်လိုကသ်ည်။ ဒီတဈခါတော့ လွှောကနဲ ဝငသ်ှားပါ၏။ အနအထေားကလည်း ပေါငန်ှဈခွမ်းကို ဖြဲဟထားသလိုမို့ စောကဖြုတကြှီးက စူစူမို့မို့ကြီး ဖြစ်နပေါတော့သည်။

အဆုံးအထိ သှင်းထားရာမှ ဆတကြနဲ ပြနထြုတလြိုကပြှီး ကြှတလြုကြှတခြငဖြစ်မှ အားစိုကြ၍ ဆောင့လြိုးပေးလိုကပြှနသ်ည်။ တဈစတဈစ ဆောင့ခြကြမြွားက ပြင်းထနလြာသည်။ သူက အားစိုကြ၍ ဆောင့လြိုကတ်ိုင်း ဆောင့လြိုကတ်ိုင်း မမသကြ၏ အိစကထြှားမို့သော ရငသ်ားကြီး နှစ်မှှာက ရမ်းခါ၍ တအိအိ ဖြစ်နတေော့သည်။

သူမကလည်း အငှိမမြနပေဲ တငကြို နောကသ်ို့ ပစ်ပစ်ပေးရင်း ညာလကဖြှင့ြ သူ့ကိုယလြုံးကို စမ်းမိစမ်းရာ စမ်း၍ ဆိတဆြှဲညှဈလိမကြာ အားမလိုအားမရ ဖြစ်ကြောင်း ညှှန်းဆိုနသညေသ်ို့ ရှိ၏။ ပိုငစြိုးကလည်း အိထွားကားပြန့သ်ော အပျိုကြီး၏ ဖငသ်ားဆိုငကြှီးများနှင့ြ သူ့ဆီးခုံရင်းတို့ အားရှိပါးရှိ ပစ်ပစ်ဆောင့လြိုကတ်ိုင်း ဖတခြနဲ ဖတခြနဲ မှညကြာ တုနခြနဲ တုနခြနဲ အိတကသ်ှားသော နူးညံ့ဝင်းဝါသည့ြ တငသ်ားဆိုငကြှီးများကို ကြည့်ရြင်းကြည့်ရြင်း ကာမစိတတ်ှေ ပြင်းထနသ်ညထြကြ ပြင်းထနလြာသည်။

ဆောင့ခြကြကြလည်း အားပါလှန်းလှသဖြင့ြ ခံရသူမှာ မသကသ်ာပါ။ မမသကတ်ဈကိုယလြုံးလည်း မညှာမတာ ဆှဲရမ်း၍ အလှုပခြံနရသေော သဈပငင်ယလြေးပမာလို ဖြစ်နရှောသည်။ မမသကြ၏ နှုတမြှ ကောင်းလှန်းလှသော ကာမစည်းစိမကြှောင့ြ တအိအိ… တအအ… ညည်းသံလေးများကလည်း စည်းခကြပြမာ ထွကပြေါလြို့ နပေါ၏။

ပိုငစြိုးက ထွကလြုထွကခြငဖြစ်နသေော သုတကြို ထိန်းသည့အြနဖြငေ့ြ ဇွပကြနဲ အသံမှညအြောင် လီးတနကြှီးကို ဆှဲနှုတလြိုကသ်ည်။ တင်းကြပန်အေောင် ရိုကထြားသည့ြ ခပတ်ုတတ်ုတ် စို့ကြီးတဈချောင်း မရှိတော့သလိုဖြစ်ကာ မမသကြ စောကဖြုတကြှီးမှာ ဟာကနဲ ဖြစ်သှားရပြီး အရှိနမြသတန်ိုငပြဲ ပြစိပြစိဖြင့ြ ရှစိထိုးနလတေေော့သည်။

“ မောင်….မောငလြေး ….. ပြီးချင်ပြှီလား…”

မမသကကြ တုနရြီဟိုကသ်ော အသံဖြင့ြ မေးလာသည်။

“ ဟုတတ်ယ် မမသကြ .. စိတထြဲမှာ မထိန်းနိုငတ်ော့လို့ ခဏနားလိုကရြတာ… ဆကသ်ာ လိုးနလေို့ကတော့ လရညတ်ှေ ထွကကြုနတ်ော့မှာ…”

“ ဟင့အြင်း…ဟင့အြင်း… ထွကထြှကြ ဆောင့သ်ာဆောင့ကြှာ..၊ မမ အရမ်းကောင်းနတော…မောငရြဲ့….”

မမသကကြ မှတသ်ိပဆြာလောငစြှာ သူမဆန်ဒတွကေို ထုတဖြောလြာပါသည်။ ပိုငစြိုးက ….

“ အင်းပါ မမရ… ဒီတဈခါ အပေါကြမှောကပြှီး အားရပါးရ လိုးမယလြေ…. အပြီးသတပြေါ့.. မမကော ပြီးခါနီးပြီလား ”

မခငသ်ကကြ စိတမြရှညတ်ော့သော အသံဖြင့ြ … အင်း .. ဟု တဈခွန်းဆိုပြီးနောကြ…

“ ဒီက အရမ်းကောင်းနပြေီ ဥဈစာ၊ မင်းလီးကြီးသာ ဆကဆြောင့န်ရင်ေ အခုလောကဆြို ပြီးနရေောပေါ့… လုပ်… လုပတ်ော့…၊ စိတရြှိလကရြှိသာ ဆောင့လြိုးတော့… မမကို မညှာနဲ့… မမလည်း ပြီးတော့မှာ အင်း…… ဟင့ြ…. ဟင်း…”

မခငသ်ကကြ ပိုငစြိုးအလိုကြ ကိုယကြို ပကလြကလြှနပြှီး ပေါငန်ှဈချောင်း ကားကားစင်းစင်း ဖြစ်သှားအောင် အိပန်လေိုကသ်ည်။ ပိုငစြိုးက မခငသ်ကြ၏ ကိုယလြုံးအိအိကြီးပေါသ်ို့ တည့တ်ည့မြှောကလြိုကရြာ သူ့လီးတနရြှညကြှီးက ဆီးစပပြေါထြိ မှေး၍ ပူနှေးနှေး စိုအိအိကြီး မေးတငန်သည်ေ။

“ ဟင်း……လုပတ်ော့လကြယ်ေ…..လို့….”

………………………………………………

မခငသ်ကကြ မောလစွှာ ဆိုရင်း သူ့ကို ရီဝစွော ကြည့်န်ေ၏။ သူက သူမနှုတခြမ်းကို ခပကြှာကြာလေး ငုံလိုကကြာ မှေး၍ ခတ်ေတနားနသည်ေ။ ပြီးမှ ခါးကိုကြှလိုကပြှီး သူမ၏ ဖြဲကားထားသော ပေါငကြှီးနှစ်လုံးကြားရှိ စောကဖြုတကြှီးနှင့ြ တည့တ်ည့ခြွိနကြာ ထိုးထည့လြိုကသ်ောလြည်း ငနဲသား မောငရြှှလေီးက ချောခြွောထြှကန်သည်ေ..။ မခငသ်ကကြ တခစ်ခစ်ဖြင့ြ သဘောတွကကြော…..

“ လှဲနတယေဟြဲ့…မောငလြေးရဲ့..၊ ဖယဖြယ်… မင်းဟာကြီး မထား၊ အင်း… ပေးပါဟာ…ကဲ.. ဟုတ်.. ဟုတပြှီ… ထည့လြိုကတ်ော့… ဒီအတိုင်းပဲ ထည့လြိုကြ… ဟုတတ်ယ်… အား…. အိ..အီး… ကြှတ်.. ကြှတ်… ဆောင့ြ.. ဆောင့ကြှယ်… အီး… ရှီး….. မောင်..မောငလြေး… အား… ဆောင့ြ… ဆောင့ြ..နာ နာလေး… အင်း..အ…. အဲ…ဟုတပြှီ… ရှီး…. ကြှတ်..ကြှတ်… အမေ့… အင့ြ… ဟီး….. ဟင်း…အား..ကောင်း.. ကောင်းလိုကတ်ာ.. အား…..”

မခငသ်ကကြ ပိုငစြိုးလီးကြီးကို ကိုယတ်ိုငကြိုငပြှီး သူမစောကဖြုတထြဲ ထည့ပြေးရင်း ခပကြှမ်းကြမ်း ဆောင့ခြကြမြွား၌ ယဈမူးစွာ ရှိနပေါတော့သည်..။ ပိုငစြိုးကလည်း ဆောင့ကြောင်းကောင်းနှင့ြ မီးကုနယ်မ်းကုန် ပစ်ပစ် ဆောင့တ်ော့သည်..။ အားပါလှသော သူ့လိုးဆောင့ခြကြမြွားကြောင့ြ မမသကခြငမြွာ အံကိုကြိတကြာ မကြလြုံးများ စုံမှေးလကြြ ပါးစပမြှ တကစွကြစွြ တရှီးရှီး မှညအြောင် စုပသ်ပရြင်း ခေါင်းကို ဘယည်ာလူးပြီး သူ့ကြောပြငကြို လကသ်ည်းများဖြင့ြ ကုတခြှဈကာ တွန့လြိန် ကော့လနန်ပေါတော့သည်..။

သူမ၏ လှုပရြှားမှုများအရ အထွတအြထိပသ်ို့ သူမ ရောကန်ပြေီဟု ပိုငစြိုး အတတသ်ိလိုကြ၏။ သူက မမသကြ၏ နို့အုံကြီးနှစ်လုံးကို အုံအရင်းမှ ပယပြယန်ယန်ယ် ဆုပကြိုငလြိုကသ်ည်..။ ပြီးမှ အသကကြို ဝအောငရြှူလိုကကြာ ခါးကို မှှောကကြာ ပင့ကြာ အားရှိပါးရှိ အသားကုနကြှုံး၍ လိုးလတေော့သည်..။

ပိုငစြိုး ဆောင့ခြကြမြွားက အားမာနပြါလှသလို အောကမြှနေ၍ စကောဝိုင်းမှှေ့သလို ဖငဆြုံကြီးနှစ်ဖကကြို လှည့ကြာ ဝိုကကြာ စိတတ်ိုင်းကြ လှုပ်၍ အလိုးခံပေးနသေော မမသကြ၏ အပင့ြ.. အရှိုကြ အဟိုကအြဝေ့တို့ကလည်း မာနပြါလှခွေ၏..။ ဘာမှ မကြာလိုကြ…။ ပိုငစြိုး၏ လချောင်းကြီးတဈခုလုံး ယားကြိကြိနှင့ြ ကငွတ်ငတ်င် ဖြစ်လာကာ တင်းတောင့လြာပြီး တဈပတစြာ သိုလှောငထြားခဲ့သော ဆှဆှေေ့အတွကြ သုတရြညတ်ှကေို ဒေါလြေးသကြ စောကဖြုတထြဲသို့ ပန်းထုတလြိုကရြတော့သည်..။

ပူနှေးစေးပစွသ်ော သုတရြညတ်ို့က သူမ၏ သားအိမဝြကို အရှိနဖြှင့ြ ပကဖြနွြးလပြေီတကား..။

…………………………………………….

ခပဝြေးဝေး လမ်းမဆီမှ ကားသံ ၊ ကလေးများ၏ ဆော့ကစားသံ၊ လူသံ အခွို့ကို ကြားနရေ၏။ ဘာလိုလိုနှင့ြ ပိုငစြိုးနှင့ြ မခငသ်ကတ်ို့၏ ကာမလှနဆြှဲပြဲကြီး ဆငန်ှှဲခွိနမြှာ တဈနာရီကြောကြွောမြွှ ကြာလသည်ေ..။

ကြာဆို မမသကြ ကြညကြှညဖြှူဖြူ ပေးချင်လြာသညအြထိ စောင့စြားရ နှူးနှပရြတာကိုက နာရီဝကန်ီးပါး ရှိခဲ့သညကြိုး..။ စောင့စြားရကြိုး၊ ကြိုးစားရကြိုး နပပြါလေ၏။ ပိုငစြိုး အိမကြ ထွကသ်ှားသောအခါ ၃ နာရီတောင် ထိုးလုပြီ..။ သူက မမသကကြို အနမ်းဖြင့ြ နှုတဆြကကြာ ခပသ်ှကသ်ှကကြလေး ထွကသ်ှားလသည်ေ..။

ပြီး…. မမသကြ၏ ဆန်ဒအရ တံခါးကို အပြငမြှ ကန့လြန့ခြသွှားပေးခဲ့သည်.။ သူမကတော့ မစားရတာကြာပြီ ဖြစ်သော အနှစ်သကဆြုံးသော ကာမအဟာရကို မှတသ်ိပ် ဆာလောငန်ခွေိန်၌ တဝကြီး စားလိုကရြသဖြင့ြ အစွမ်းကုန် ကြနပြေ၍ နလတေေော့သည်..။

သို့ပမယေ့ြ…..

ပိုငစြိုး၏ အဆုပအြနယ် အဖိအဆောင့တ်ို့က တဈခါဆို ဆိုသလောကြ အားပါလှန်းလှသဖြင့ြ လကမြောင်း၊ နို့အုံ၊ ဖငဆြုံ၊ ခါးစပတ်ို့၌ နာကငွန်လတေေော့သည်..။ အနာဆုံးနှင့ြ အကောင်းဆုံးကတော့ သူမ၏ လကရြှေးစင် စောကဖြုတကြှီး ဖြစ်ကြောင်း ပြောဖို့ပင် လိုမညမြထငပြါ..။

မခငသ်ကတ်ဈယောကြ သူ အားရပါးရ လိုးပြီး ထားပစ်ခဲ့သည့ြ ပုံစံအတိုင်း ကိုယတ်ုံးလုံး အနအထေားကြီးဖြင့ပြင် ကုတငပြေါတ်ှင် ပကလြကြ ကားယားကြီး အိပလြကြြ မှေးနလေိုကသ်ည်..။ တဈခကြြ မှေးခနဲ ဖြစ်သှားပြီးမှ အအေးပတမြညစြိုး၍ ကုတငအြောကြ ရောကန်သေော ခွုံစောငပြါးပါးလေးကို ဖြစ်သလို လှှမ်းကာ နှစ်နှစ်ခွိုကခြှိုကြ အိပပြဈလိုကလြရော အစာဝသှားပြီဖြစ်သော မခငသ်ကတ်ဈယောကြ အပျိုကြီး စည်းစိမ် အပြည့ဖြှင့ြ ခပကြားကားကြီး အိပပြွောသ်ှားလသည်ေ..။

အိပရြာကနိုးတော့ နတေောတ်ောခြွိုနပြေီ..။ အိပရြေးဝဝ အိပလြိုကရြသဖြင့ြ လန်းဆန်းသှားသလို ရှိ၏။ လန်းသညထြကြ လန်းစရန်ေ ရချိုးပစ်လိုကသ်ည်..။ သူ စွန့ပြဈထားခဲ့သည့ြ ကြိခွှဲခွှဲ အဖြူရညမြွား ပပြနေသေော စောကဖြုတကြှီးထဲသို့ လကန်ှိုကြ၍ သန့စြငအြောင် အထူးဂရုစိုကလြသည်ေ..။ တဈကိုယလြုံး စိမ့သ်ှားအောင် လောင်းခွိုးလိုကတ်ော့မှ လန်းဆန်းရုံမက အားပါပြည့သ်ှားသလို ခံစားလိုကရြသည်..။ တင်းပြည့ကြပြပြှည့ြ ကာမဂုဏြ ခံစားလိုကရြသဖြင့ြ စိတထြဲမှာ အလိုလို ကြနပေန်သည်ေ..။

ရချိုး အဝတအြစားလဲပြီး သနပခြါး ပါးပါးလိမ်းကာ ကြောငအြိမထြဲမှ ဖီးကြမ်းငှကပြွောသီး ပြော့ပြော့နှစ်လုံးကို စားလိုကသ်ေး၏။ ပကလြကကြုလားထိုင်၌ ခတ်ေတ အနားယူနစဉြေ အပြငမြှ ခွသေံများကြား၍ မှောငစြပြုနသေော အခန်းကို မီးဖြင့လြိုကသ်ည်..။

“ အင်း… ဒီညတော့ သူနဲ့ ဆှဆှတေေို့ရဲ့ ပြဲကို ကြည့်စြရာ မလိုလောကအြောင် ဝသှားပြီ… ဟင်း….. ကောငဆြိုးလေး… နေ့ခင်းက ငါ့ကိုလိုးပြီး ညကြ ငါ့တူမကို လိုးဦးတော့မယ်… ဆှဆှကေတေော့ သိရှာမှာ မဟုတဘြူး…. သိများသိရငတ်ော့ နောကဆြို သူ့ယောကြွား… အိမကြို တဈယောကထြဲ မသှားရဆိုပြီး တဈခကြလြှှတ် အမိန့ြ ထုတမြယ် ထငပြါရဲ့…”

ဤသို့…တောငစြဉရြမရေ တွေးနခေိုကြ ကြှတကြွှတအြိတဖြှင့ြ စားစရာတွေ ဆှဲပြီး ခပသ်ှကသ်ှကြ ဝငလြာသော ပိုငစြိုးကို တွေ့လိုကရြသဖြင့ြ မခငသ်ကကြ…

“ ဟဲ့…..ဆှဆှေေ ရော…ဟင်…”

အလောသုံးဆယ် ပုံစံဖြင့ြ မေးလိုကရြာ သူက ပြုံးစိစိဖြင့ြ လကည်ိုးကိုထောငကြာ လီးတောငသ်လို တဆတဆြတ် လုပပြှရင်း …

“ ကုလားကြီးနောကြ လိုကသ်ှားပြီ….”

ဟု စလိုကသ်ည်..။

“ ဟာ…. ဟုတပြါဘူး…. ဒီကောငလြေး…… အကောင်းပြောတာ…”

မခငသ်ကကြ မှငတ်ညတ်ည် ဆိုလိုကတ်ော့မှ….

“ တကထဲ…မမကလည်း… ဒေါခညွ့ပြဲ..၊ ဖြေးဖြေးပေါ့… ပြောမှာပေါ့..မမရဲ့..”

ပိုငစြိုးက လကထြဲမှ အထုပတ်ှကေို ကြမ်းပေါပြဈခလွိုကကြာ မခငသ်ကြ၏ ခွရင်ေး၌ ထိုငလြိုကပြှီး ကုလားထိုငပြေါြ၌ မှေးနသေော အပျိုကြီးကို မှှေးမှှေးပေးလိုကသ်ည်..။

“ အား……အမောကို ပြသှေားတာပဲ…..မမရာ…”

“ သှား…. သူခိုးလေး… မေးတာဖြင့ျ မဖြဘေူး… ဆှဆှေေ မပါဘူးမို့လား… ဒါကြောင့ျ… သူ အူမွူးနေ…. ဟင်း….”

မခငသ်ကကြလည်း ကြိတ်၍ ကြနပေန်လကြေကြပင် စိတဆြိုးဟန် တမငပြှု၍ နှုတခြမ်းကို စူထားလိုကလြသည်ေ..။ ပိုငစြိုးက သူမကို ခွိုင်းကြားမှ ဆှဲမထူလိုကသ်ည်..။ အပျိုကြီးက ပကပေကြပပြုံစံဖြင့ြ တင်းခံနေ၏။ သူက မရမက ဆှဲယူလိုကရြာ မပါချင့်ပြါချင်ြ ပုံစံဖြင့ြ မတတ်တကြှီး ပါသှားပြီး ပိုငစြိုး ရငခြှငထြဲ ရောကသ်ှားရလသည်ေ..။

“ ဟှန့ြ….တောတ်ောကြဲ…၊ ဒီကဖြင့ြ စောကဖြုတတ်ှေ နာလို့ကောင်းတုန်း…၊ ဒါက ဘာလုပြဦးမလို့လဲ…..၊ လိုးချင်ပြှနပြှီလား… ဒီလီးက…”

မခငသ်ကကြ ဆှဆှမေပေါမှန်း အသအချော သိလိုကရြာ ကြှရှလာသော ကာမစိတအြဟုနဖြှင့ြ ညဈတီးညဈပတလြေး ခပရြှှငရြှှင် ခပမြှူးမှူး ပြောလိုကပြှီး ပိုငစြိုးကြောပြငကြို တအုန်းအုန်း ထုလတေော့သည်..။ ပိုငစြိုးက တဟားဟားရယရြင်း သူမ၏ ကြောပြငကြို သိုင်းဖကထြားရာမှ ရချိုးပြီးစမို့ အေးစကစြကဖြှင့ြ နှေးနသညေဟြု ဆိုချင်စြရာ ဓါတတ်ဈမွိုး စိမ့ဝြငန်သေော မမသကြ၏ တငပြါးကြီးကို ခပတ်င်းတင်းဆုပ်၍ လှိမ့ခြွေ ပြတသ်ပပြေးနသည်ေ..။

“ လူဆိုးလေး… ဖယကြှာ… မမ ရငတ်ှေ ခုနလြာပြနပြှီ… ခဏလေးများ အမောဖြပေါဦးတော့လား.. ကြာ…”

” တကထဲ မစားရတာ ကြနတောပဲ… သှား … ရချိုးလိုကြဦး၊ သူ့ကိုယကြဖြင့ြ ခွှေးစောတ်ှကေို နံလို့…..”

ဤသို့ ဆိုကာ တွန်းလှှတလြိုကသ်ည်..။

“ ဟဲဟဲ…. မမဖုရားရဲ့ အမိန့တ်ောမြှတ် အတိုင်းပါပဲ..”

ပိုငစြိုးက ရှှတတ်ီးရှှတန်ောကဆြိုရင်း ရချိုးရန် ပြငလြိုကသ်ည်..။ ဆပပြှာ ၊ သဘကြ စသညကြို ယူပြီးမှ မမသကရြှိရာသို့ တဈခေါကပြှနလြာကာ….

“ ဟဲ..ဟဲ… မမဖုရား… ရေချိုးပြီးပြီးခင်ျးနောျ…. ဖုရာ့….”

ဤသို့ ပြောဆိုကာ မခငသ်ကြ၏ အိစကထြှားကားနသေော တငသ်ားဆိုငကြှီးကို တဈခကြြ ပုတ်၍ ထွကသ်ှားလတေော့သည်..။ မခငသ်ကခြငမြွာလည်း နေ့ခင်းက စားထားဘူးသည့ြ ပိုငစြိုး၏ လီးအရသာကြီးကို တွေးလိုကမြိပြီး ရငတ်ှခေုန်၊ ဖငတ်ှတေုနကြာ စောကဖြုတကြှီး တဈခုလုံး ယားကြှပြထလာပါတော့သတည်း…။

” .. အောျ…… ကာမ…ကာမ……..”

ပြီးပါပြီ။