တောငပြှာတန်းက မောင့်ခစွသ်ူ
ရေးသားသူ – အမညမြသိ
🎶မမှေို့ သို့မဟုတ် ပြင်ဦးလှင် တိမခြိုးကလေးများ ရဈသိုင်းပါလို့ဆင် …. ပန်းကမျဘာမွှောစြင် လှမ်းသာခေါခြငွြ …🎶
ဆိုတဲ့ သီချင်ြးကို နားထောငဖြူးကြလား မသိဘူး..။ ကနွောြ ပြင်ဦးလှငသ်ူလေး တဈယောကန်ဲ့ ဖူးစာဆုံဖြစ်ခဲ့တဲ့ အကြောင်းလေး ပြောပြချင်လြို့ ပြောပြရဦးမယဗြွာ…။ ကဲ… စမယ်။
တဈနေ့ … ကနွောြ ပထမနှစ် ကြောင်းပိတတ်ုန်းကပေါ့။ ဧပြီလ နှရောသီ ကြောင်းပိတတ်ော့ အိမကြအဖရယ်ေ၊ အမရယ်ေ၊ ကနွောရြယ် သုံးယောကသ်ား ကားလေးနဲ့ ပြင်ဦးလှငကြို သှားလညဖြစ်တယဗြွ။ ကနွောတ်ို့နတောက မန်တလေးဆိုတော့ ပြင်ဦးလှငန်ဲ့ နေ့ချင်ြးပြန် သှားလို့ရတယ်။ ဘာရယ် မဟုတပြါဘူး။ တဈနကေုန် ဟိုသှားဒီသှား လွှောကသ်ှားကြမယပြေါ့။ မရောကတ်ာကြာတာလည်း ပါတာပေါ့။
မနကစြောစော မဟာအံ့ထူးကံသာ ဘုရားကို ဝငဖြူးတယ်။ အဲဒီမှာ စတွေ့တာပဲ။ ဘုရားဖူးနရင်ေးနဲ့ မလှမ်းမကမ်းမှာ ကောငမြလေး တဈယောကကြို တွေ့တာ..။ ကနွောန်ဲ့ ရှယတ်ူလောကတ်ော့ ရှိမယ်။ ကောငမြလေး တဈယောကြ ဆံပငလြေး မတိုမရှညန်ဲ့ အသားဖြေးဖြေး၊ လူကောင် သေးသေးလေး၊ နှာခေါင်းလေးက ခွှနခြွှနလြေးနဲ့ နှုတခြမ်းပါးလေးတွကေ နီနီလေး။ အဲဒီတော့ အီဖကေိုယလြည်း ဘုရားဖူးပြီးတာနဲ့ နှစ်ယောကကြွောလြောကကြ ကောငမြလေးကို ခဏခဏ လှမ်းကြည့်ဖြစ်တယပြေါ့။
သူလည်း သူ့အဖေ၊ အမတေို့နဲ့ လာတယထြငတ်ာပဲ။ သူနဲ့ပါလာတဲ့ မိန်းမကြီးက သူနဲ့ ရုပခြငွြး ခပဆြငဆြငတ်ူတယ်။ သူနဲ့ပါလာတဲ့ ဘိုးတောကြှီးနဲ့ ဘှားတောကြှီးက ဘုရားရှဈခိုးတာ တောတ်ောန်ဲ့ မပြီးဘူး။ သူလေးကတော့ ဘုရားရှိခိုးပြီးတာနဲ့ ဟိုဟိုဒီဒီကြည့်ရြင်း ကနွောန်ဲ့ အကြည့်ခြငွြး သှားဆုံဖြစ်တယ်။ သူလည်း ကနွော့ကြို ခဏလောကြ ကြောငပြှီး ကြည့်န်သေေးတယ်။ နောကတ်ော့မှ ခကြခြငွြးပဲ ဟိုဘကြ ပြနလြှည့သ်ှားတယ်။
ကနွောလြည်း အမတေို့ မပြနမြချင်ြး ကောငမြလေးကို ခဏခဏ ကြည့်ကြှည့န်မေိတယ်။ ဘာလို့လဲ မသိဘူး။ အဲဒီကောငမြလေးကို ကြှနတ်ောြ အရမ်းခစွမြိသှားသလိုပဲ။ မှငမြှငခြငွြး ခစွမြိတယဆြိုတာ အဲဒီလိုမွိုးကို ခေါတ်ာလား မသိဘူးနောြ…။ နောကတ်ော့ အဖတေို့လည်း ဘုရားဖူးလို့ ပြီးတော့ ဘုရားရငပြှငတ်ောပြေါမြှာ တဈပတ် ပတဖြစ်တယ်။ အဲ့ဒီမှာ သူလေးကို နောကတ်ဈခါ ထပတ်ှေ့သေးတယ်။ သူ့မကြန်ှာလေး မှငလြိုကတ်ာနဲ့ ကနွော့ြ ရငဘြတထြဲက ဒိန်းကနဲ ၊ ဒိန်းကနဲ ခုနခြုနလြာတယ်…။ အင်း ခကတ်ော့ ခကန်ပြေီ ကောငမြလေးရယ်…။ နောကလြည်း ဆုံရဖို့ မလှယဘြူး။
အဲ့လိုနဲ့ ကနွောတ်ို့ ဘုရားကပြနတ်ော့ ပြဲကောကရြတေံခွန် ဝငတ်ယ်။ ပြဲကောကမြှာများ တွေ့ဦးမလားဆိုပြီး ကနွောြ ဟိုဟိုဒီဒီ ရှာကြည့်မြိသေးတယ်။ ဒါပမေဲ့ ကံတရားက ကနွော့ဘြကမြှာ မရှိဘူးဗွာ…။ ဖြူဖြူသေးသေး ကောငမြလေးကို ကြှနတ်ောြ မတွေ့ရဘူး။ ပြဲကောကြ ရတေံခွနကြ ပြနတ်ော့ ပိတခြငွြးမှောငကြို သှားတယ်…။ ပိတခြငွြးမှောငကြ လှိုငဂြူကြီးဆိုတော့ နှလုံးရောဂါရှိတဲ့ ကနွော့အြမေ အထဲထိ မဝငဘြူး။ အထဲမှာ အသကရြှူကြပတ်ယလြေ။ အမေ မဝငဘြူးဆိုတော့ ကနွော့အြဖလည်ေး အပြငမြှာ စောင့န်ခေဲ့တယပြေါ့… ဟဲဟဲ…. ဒါက သဘာဝပဲလေ…။ သား… အထဲသှားချင်ရြင် သှားလေ ဆိုတာနဲ့ ကနွောလြည်း အထဲကို ဝငဖြစ်တယ်။
ကနွောြ အထဲကိုသာ သှားနတော စိတထြဲမှာ ဘာမှမရှိဘူး..။ အဲ… ဘာမှမရှိဘူးတော့ မဟုတဘြူး။ မနကကြ မင်းသမီးလေးအကြောင်းပဲ ကြှနတ်ောတ်ှေးမိနတော..။ ကနွောန်ဲ့ ဘယလြိုမှ မဆုံနိုငတ်ဲ့ ဘဝ မဟုတပြါလား။ သချောတာ တဈခုကတော့ သူလေးကို ကနွောြ တောတ်ောလြေး ခစွမြိနပြေီပဲ ဆိုတာပေါ့။ သူ့မကြန်ှာလေး မှငပြှီးကတည်းက ဘာကိုပဲကြည့်ကြှည့ြ သူ့မကြန်ှာလေးပဲ မှငမြှငန်တောလေ။ ပိတခြငွြးမှောင် ဂူအဆုံးထိ လွှောကပြှီးသှားတော့ ဘုရားဖူးမယဆြိုပြီး အစွနန်ားလေးမှာ ထိုငလြိုကတ်ယ်။ ဘုရားရှိခိုးပြီးတော့ ဘုရားမှာ ဆုတောင်းမိတယ်။ မနကကြ ကောငမြလေးနဲ့ ပြနပြှီး ဆုံတွေ့ရပါစသေားပေါ့။
ဆုတောင်းပြီးလို့ မကြလြုံးလည်း ဖြင့ကြှည့လြိုကရြော…. ကနွော့ြ ရငဘြတကြှီးထဲမှာ ဒိန်းကနဲ ဖြစ်သှားပြနတ်ယ်…။ ကနွော့ြ မကြလြုံးထောင့စြှန်းမှာ ဘုရားရှိခိုးနတေဲ့ သူလေးကို ဖတွခြနဲ တွေ့လိုကမြိလို့…။ ကောငမြလေးရဲ့ ဘေးနားကို တဈခကြကြှည့တ်ော့ မနကကြ ဘိုးတောကြှီးတို့ ပါမလာဘူး။ ကြည့်ရြတာ သူလည်း ကနွော့လြိုပဲ ထငတ်ယ်။ တဈယောကထြဲ အပေါတ်ကလြာတာ။ ဆံပငလြေးကို ဖြောင့စြင်းပြီး ရှှရေောငဆြံပငလြေးဆိုးထားတဲ့ ပုံလေးကို ကနွောြ နောကကြနေ တစိမ့စြိမ့ြ ကြည့်န်မေိတယ်။ ဒီလိုအခွိနလြေးတွေ မကုနဆြုံးပါရစနေဲ့…။
ခဏလောကကြှာတော့ သူ ကနွော့ဘြကကြို ဖြတခြနဲ လှည့ကြှည့တ်ယဗြွ။ ကနွောလြည်း ဘာလုပရြမှန်း မသိတာနဲ့ သူ့ကို ရယပြှလိုကတ်ယ်။ သူလည်းကနွော့ကြို ပြနပြှီး ရယပြှတယ် ထငတ်ာပဲ။ ရငတ်ှခေုနလြှန်းလို့ ဘာဖြစ်လို့ ဖြစ်နမှန်ေးကို မသိတော့တာ။ အဲဒီအခွိနမြှာပဲ ကနွော့ြ ရှေ့တည့တ်ည့မြှာ ထိုငန်တေဲ့ အတွဲက ထထွကသ်ှားတယ်။ ကံကောင်းတယလြို့ ပြောရမှာပေါ့။ ကနွောန်ဲ့ ကောငမြလေး ကြားထဲမှာ ဘယသ်ူမှ မရှိတော့ဘူး။ ကနွောလြည်း ဖငကြို တရှတတ်ိုကဆြှဲပြီး သူ့နားကို အသာလေး တိုးသှားလိုကတ်ယ်။
”ဘုရား လာဖူးတာလား…”
သူ လှည့ကြှည့တ်ယ်။ ဘာမှတော့ ပြနမြပြောဘူး။
”မနကကြလည်း တွေ့တယန်ောြ။ ပြင်ဦးလှငကြို လာလညတ်ာလား”
ကနွောြ တညတ်ညတ်ံ့တံ့ပဲ နှစ်လိုဖြယကြောင်းတဲ့ မကြန်ှာမွိုးနဲ့ ပြောလိုကမြိတယ်။ သူ့ကို နှောင့ယ်ှကတ်ဲ့ တလဂေပြေိုးလို့ မထငစြချင်ေဘြူးလေ။
”အကောင်းနဲ့ မေးတာပါ။ ခရီးသှားတဲ့ လူချင်ြး အတူတူ ဆိုတော့လေ…။ ကိုယကြ မန်းလေးက လာတာ။ ဒီကို မရောကတ်ာ ကြာလို့…”
”ခွိုက ပြင်ဦးလှငမြှာပဲ နတော..။ မှင်းခွံက အဒေါလြာလို့ လိုကပျို့တာ…”
သူလေးဆီက ဘယလြိုမှ မထငမြှတထြားတဲ့ အသံလေးကို ကြားလိုကရြတယ်။ ကောငမြလေးရဲ့ နာမညလြေးကိုပါ တဈခါထဲ သိလိုကရြတယ်…. ခွိုတဲ့….။ သူလေးနဲ့ တွေ့ရတာ ကိုယ့ရြငထြဲမှာလည်း ခွိုမှသှားတာပါပဲ ကောငမြလေးရယ်…။
”မပြနသ်ေးဘူးလား။ အောကမြှာ အဒေါတ်ှေ စောင့န်တယ်ေ မဟုတလြား”
ကနွောြ စကားမရှိ စကားရှာပြီး လွှောကပြှောဖြစ်တယ်။
”အင်း….။ ပြနတ်ော့မှာ…။ ခွို ဒီသရကပြငကြှီးကိုတွေ့တိုင်း သရကသ်ီးတွေ ခူးခူးစားချင်လြို့ ကြည့်န်တော…”
”အာ…. ခွိုကလည်း ဒါက သရကပြင် အတုကြီးဟာကို ဘယလြိုလုပ် သရကသ်ီး ခူးစားလို့ရမှာလဲ…”
သူကလည်း ခွိုဆိုတာနဲ့ ကနွောလြည်း ကောကပြှီးခွိုပလိုကတ်ယ်…. မှတကြရော…။
”ဟီး… ဟုတတ်ယန်ောြ…. သရကပြင် အတုကြီးပဲဥဈစာ။”
ကနွော့ကြို ခပပြှုံးပြုံးလေး ကြည့်ရြင်း ရယပြှီးပြောတယ်။ ကြှနတ်ောလြည်း ခွို့ကို ပြနပြှီး ရယပြှဖြစ်တယ် ထငတ်ာပဲ။ ကနွော့ြ စိတထြဲမှာ သိလိုကတ်ာတော့ ကနွောန်ဲ့ ခွို ခငသ်ှားပြီဆိုတာပဲ။
”တူတူ ပြနဆြင်းရအောငလြေ…။”
ကနွောြ သူ့ကို ပြနဖြို့ပြောတော့ သူလည်း အင်း ဆိုပြီး ထလာတယ်။ ပိတခြငွြးမှောငဂြူထဲက ပြနအြထွကမြှာ ကြောကန်ံရံကြားက ထွကလြာတဲ့ ရတွကေေို လကန်ဲ့ လိုကလြိုကဆြော့နလေို့ ကနွော့မြှာ ခွို ဓာတလြိုကမြှာစိုးလို့ မနည်းလိုကဆြှဲရတယ်။ သူကတော့ စပဖြှဲဖြဲနဲ့ တကယ့ြ ကလေးလေး တဈယောကလြိုပဲ…။ ဂူအပြငန်ား ရောကခြါနီးမှ နှစ်ယောကလြုံး မတိုငပြငပြဲနဲ့ အလိုကတ်သိ လမ်းခွဲပြီး ပြနလြာခဲ့တယ်။ ပြင်ဦးလှငကြ အပြနလြမ်းမှာတော့ ကြှနတ်ော့ြ ရငထြဲမှာ ခွိုဆိုတဲ့ ကောငမြလေးက ကပပြှီးတော့ပါလာပြီ။
ကနွောြ အိမရြောကရြောကခြငွြးပဲ သူ့ကို သတိရလှန်းလို့ ဖုန်းဆကမြလို့ စဉြးစားသေးတယ်။ ဒါပမေဲ့ သူ့နဲ့မတွေ့မှာစိုးလို့ သူပေးတဲ့ ဖုန်းနံပါတကြို မဆကဖြစ်ဘူး။ တကယတ်ော့ ကနွောကြသာ ကြောကန်တောပါ။ သူပေးထားတာ သူကိုငတ်ဲ့ လကကြိုငဖြုန်း နံပါတဆြိုတော့ ဘယသ်ူနဲ့မှ တွေ့စရာမရှိပါဘူး။ ညရောကမြှ ဆကတ်ော့မယဆြိုပြီး ကြှနတ်ောြ အောင့ထြားလိုကတ်ယ်။ ကနွော့ြ စိတထြဲမှာ ညရောကဖြို့ တောတ်ောလြေး ကြာတယလြို့ ခံစားမိတယ်။ အဲ့လိုနဲ့ ညရောကတ်ော့ ကြှနတ်ောြ ခွို့ဆီကို ဖုန်းဆကဖြစ်တယ်။
”ဟိတ်…. ဘယသ်ူလဲ သိလား…။”
” သိတယ်….။ နေ့လညကြ ပိတခြငွြးမှောငမြှာ တွေ့တဲ့ တဈယောကြ မဟုတလြား။”
”အင်း.. ဟုတတ်ယ် ။ ဘယလြိုလုပ် သိတာလဲ။”
”ဒီလိုပဲပေါ့…။”
စကားဆုံးတော့ သူမဆီက ရယသ်ံလှငလြှငလြေးကိုကြားရတယ်။
”ကိုယ် ဖုန်းဆကမြှာကို မွှောန်တော မဟုတလြား…”
လို့ ကနွောစြတော့..
”မမွှောပြါဘူး။ ဘာလို့ မွှောရြမှာလဲ…။ နေ့လညကြ လူကို ခဏခဏ ငမ်းကြောထနတေဲ့ တဈယောကကြ ဖုန်းနံပါတ် တောင်းသှားတော့ သူပဲဖြစ်မယဆြိုပြီး သိတာပေါ့။ ပြီးတော့ ခွို့ဆီကို လာတဲ့ဖုန်းမှ များများစားစား မရှိတာ။”
”ဟုတလြား….။ ခွို့ဆီကို ကောငလြေးတွေ ဖုန်းမဆကဘြူးလား။”
”မဆကပြါဘူး။ ခွိုကမှ ပြနမြပြောတာ။ မသိရင် လုံးဝမကိုငဘြူး။”
”အခု ကိုယ့ဖြုန်းကြတော့ရော….။”
”အဲဒါက သူ ဆကတ်ဲ့ ဖုန်းမှန်း ခွို့ စိတထြဲမှာ သိနလေို့ ကိုငလြိုကတ်ာ…။”
”ဒါဆို ခွိုက ကိုယ့ကြို ခငတ်ယပြေါ့။”
”အင်း…. ။ ဘယလြိုမှန်းမသိဘူး။ သူ့ကိုလေ… ခွို မှငမြှငခြငွြး ခငမြိသလို ခံစားရလို့…။”
”ဘယကြ ‘သူ’ လဲ…။”
”အခု ဟိုဘကကြ ဖုန်းနတေဲ့သူ ပေါ့။”
”အောြ…..။ ဟုတသ်ားပဲ။ ခွိုက ကိုယ့န်ာမညမြှ မသိသေးတာ…။ ကိုယ့န်ာမညကြ ကြောသ်ူစိုး တဲ့…။”
”ဟုတလြား…။ ငယင်ယကြ တောတ်ောဆြိုးတယထြငတ်ယ်…။ နာမညကြ ကြောသ်ူဆိုး ဆိုတော့…။”
”အာ… ကြာာာ…. မဟုတပြါဝူး…။ ကြောသ်ူဆိုး မဟုတဘြူး….။ ကြောသ်ူစိုး…။”
”ဟုတပြါပြီ… ကြောသ်ူစိုး ဆိုတော့လည်း ကြောသ်ူစိုးပေါ့။ ခစ်ခစ် ”
အဲ့လိုနဲ့ ပထမဆုံးနေ့မှာပဲ သူမနဲ့ ကနွောြ စပြီး ခငမြငမြှု ရခဲ့တယ်။ ဧပြီလ ကြောင်းပိတရြကြ တဈလလုံး သူမနဲ့ညတိုင်း ဖုန်းပြောဖြစ်တယ်။ ကြှနတ်ော့မြိသားစုအကြောင်း ၊ သူမရဲ့ မိသားစုအကြောင်းပေါ့။ ခွိုနဲ့ မနကပျိုင်းတော့ ဖုန်းမပြောဖြစ်ဘူး။ သူ့ အိမကြ ဆှယတ်ာဆိုငဆြိုတော့ တဈနကေုန် ဆိုငမြှာ ကူထိုငပြေးရတယ်။ တဈခါတလေ ဆိုငမြှာ လူရှင်းရငတ်ော့ လူဆိုးလေး… ဘာလုပန်လေဲ ဘာညာနဲ့ စာတွပေို့တယ်။ ကနွောကြ သူ့ကို ခွိုလို့ပဲ ခေါပြမေဲ့ သူကတော့ ကြှနတ်ော့န်ာမညမြှာ စိုး ပါတာနဲ့ လူဆိုးလေးဆိုပြီး ခေါတ်ယ်။ တကယတ်ော့ ဘာမှလည်း မဆိုငပြါဘူးနော့ြ…။
အဲလိုနဲ့ ဧပြီလကုနလြို့ ကြောင်းတွေ ပြနဖြှင့တ်ော့ ကြောင်းပြနတ်ကရြတယ်။ ကနွောကြ မန်းလေးမှာပဲ ကြောင်းတကတ်ယလြေ။ သူကတော့ ပြင်ဦးလှငတ်ကျကသိုလမြှာပဲ တကတ်ယ်။ ကနွောြ ခွို့ကို မေးကြည့်ဖြူးတယ်။
”ခွိုက ဒီလောကခြွောတာ မဂွောကြင်း မရဘူးလား”
လို့ပေါ့။ သူမ ရီပြီးတော့ ပြနပြှောတယ်။
”ခွိုက သူများတွလေို အယစြတုံ ကြီးတွမှေ မဟုတတ်ာ…။ ဘယလြိုလုပ် ကြင်းရမှာလဲ”
တဲ့။ ဟုတလြည်း ဟုတတ်ယ်။ ခွိုက ပိနပြိနပြါးပါးလေး။ အရပကြ ငါးပနှစ်ေလောကပြဲ ရှိတယ်။ ကနွောန်ဲ့ ယှဉရြငတ်ော့ ပုမှာပေါ့။ မိန်းကလေး တဈယောကအြနနေဲ့ ဆိုရငတ်ော့ အတောလြောကပြါပဲ။ ကနွော့ြ စိတထြဲမှာလည်း ပိနပြှီး အရမ်းအရပရြှညတ်ဲ့ မိန်းကလေးတွဆေိုရင် ကလနကြလားနဲ့ ကြည့်မြရဘူး။
ကြောင်းဖြင့ပြှီးပြီးချင်ြးပဲ ခွို့ကို ကြှနတ်ောြ ဖြင့ပြှောလိုကတ်ယ်။ ဘာရယ် မဟုတဘြူး။ စာတွကလေည်း များတာနဲ့ စိတည်ဈပြီး ဖြင့ပြှောလိုကတ်ာ…။ အဲလိုနဲ့ ကြောင်းပြနဖြှင့ပြှီး နှစ်လလောကကြှာတော့ ခွို့ဆီက အဖြပြနေရြတယ်။ တိုကတ်ိုကဆြိုငဆြိုငပြဲ အဖြရတေဲ့နေ့က သူမမှေးနေ့။ ခွိုက ကနွော့ထြကတ်ော့ နှစ်လကြောကြွောလြောကြ ငယတ်ယ်။ လူ့ သဘာဝ ဆိုတာကလည်း ဆန်းကြယသ်ားနောြ..။ ညတိုင်း ဖုန်းပြောရုံနဲ့လည်း မတင်းတိမဘြူး ဖြစ်လာတယဗြွာ။ အဲဒါနဲ့
“ခြိုနဲ့လာတွေ့လို့ ရမလား”
ဆိုတော့.. ခြိုကလည်း
”ကြောင်းဖြင့ရြကြ တဈရကြ လာတွေ့လေ”
တဲ့…။ တကယတ်ော့ ခွိုတို့အိမကြ အရမ်းစည်းကမ်းကြီးတယဗြွ…။ ဒီအရှယကြှီး ရောကတ်ဲ့အထိ ခွိုကို သူ့အဖကေ ကားနဲ့ အပို့အကြို လုပတ်ုန်းပဲ…။ ကြောင်းဖြင့ရြကြ လာတွေ့ခိုင်းတာက သူ့အိမကြ လိုကပျို့ပြီးရင် ကြောင်းတကခြငွြ ယောငဆြောငပြှီးမှ ကနွောန်ဲ့ အပြငထြှကလြညမြလို့လေ..။ အဲဒါနဲ့ ကနွောလြည်း ကမန်းကတန်း ဗိုလသ်ငတ်န်းတကန်တေဲ့ ကနွော့သ်ူငယခြငွြး တဈယောကကြို ကမန်းကတန်း အပူကပပြှီး စုံစမ်းရတယ်။ ပြင်ဦးလှငကြ အတွဲတွေ ထိုငလြို့ကောင်းတဲ့ ဆိုငတ်ှရယ်ေ၊ ရုပရြှငရြုံရယ်၊ ပြီးတော့…. ဟီးဟီး…. ပိတသ်တကြှီးသိတဲ့ အတိုင်းပဲပေါ့။ ပြီးတော့ နေ့လညပျိုင်း လွှောကလြညဖြို့ ဆိုငကြယတ်ဈစီးလည်း ငှားရတာပေါ့ဗွာ…။ အဲဒါကတော့ ကနွော့သ်ူငယခြငွြး ကြေးဇူးနဲ့ မှို့ခံ သူ့သူငယခြငွြးဆီကပဲ ဟှနဒြါဆိုငကြယ် အကောင်းစား တဈစီးကို အလကား ငှားလို့ရလိုကတ်ယ်…။ အဲ…. ကိုယကြတော့ ဆီထည့ပြေးရတာပေါ့နောြ..။
ပထမတဈခေါကြ သှားတွေ့တုန်းကတော့ လကလြေးကိုင်၊ သူကလည်း ဆိုငကြယစြီးရင် ကနွော့ခြါးလေး ဖကစြီးပေါ့။ အအေးဆိုင် ထိုငတ်ော့လည်း လူလဈရင် ခွို့ပါးလေးကို ခိုးခိုးနမ်းပေါ့။ သူမကတော့ ကနွောြ နမ်းလိုကတ်ိုင်း ပါးပြငဖြှူဖြူနုနုလေးမှာ ပန်းရောငလြေးတွေ ဖြာနတောပဲ…။ ကနွောြ တအားဖိနမ်းလို့ ဖြစ်တယလြို့ မထငန်ဲ့နောြ ပိတသ်တကြှီး…။ ကနွောြ နမ်းတာ ဖြဖြလေး၊ သူ့ဘာသာသူ အနမ်းမခံဖူးလို့ ရှကသ်ှေးဖြာတာ..။ ပထမ တဈခေါကတ်ော့ လကလြေးကိုငလြိုကြ၊ ပါးလေးနမ်းလိုကန်ဲ့ပဲ ပြီးသှားတယ်။ အခွိနကြလည်းသိပမြရဘူး မဟုတလြား။ အပြငမြှာ စတွေ့တွေ့ချင်ြးဆိုတော့ နှစ်ယောကလြုံး ပြောစရာ စကားတွေ များလှန်းတာနဲ့ တဈယောကန်ဲ့ တဈယောကြ တွတထြိုးနလေိုကတ်ာ မပြီးနိုငဘြူး….။ ပြနခြါနီး အခွိနရြောကတ်ော့မှပဲ မခွဲချင်ြ ခွဲချင်န်ဲ့ သူတို့ ကြောင်းဝင်းထဲကို လိုကပျို့လိုကရြတယ်။
နောကထြပ် တွေ့ဖြစ်တော့ အေးအေးဆေးဆေး တွေ့ချင်တ်ယကြှာဆိုပြီး ရုပရြှင် တူတူ သှားကြည့်ဖြစ်တယ်။ ရုပရြှငကြှည့တ်ယသ်ာ ပြောတာပါ တကယတ်န်းကြတော့ ရုပရြှငရြုံထဲမှာ ဘာကားပြမှန်းတောင် မသိပါဘူး။ ဘာကားမှန်း မပြောနဲ့ မင်းသား မင်းသမီး ဘယသ်ူဆိုတာတောင် အသံကြားလို့ပဲ သိတာ…။ ပိတကြားကို ကြည့်လြို့သိတာ မဟုတဘြူး။ ခွို့ နှုတခြမ်းပါးလေးကို အမြဲနမ်းနတော။ နမ်းလိုကတ်ိုင်းလည်း နမ်းလို့ မဝဘူး။ နှေးနှေးလေးနဲ့ ခွိုခွိုအီအီလေး… ၊ တကယပြဲ နာမညန်ဲ့လည်း လိုကပြါတယ်။ ရုပရြှင် အလယလြောကြ ရောကတ်ော့ ကနွော့လြကကြ တဖြည်းဖြည်း နယခြွဲ့လာတယ်။ ခွို့ နို့လုံးလုံးလေးတွကေို အင်ျကြီအပေါကြနေ အုပကြိုငပြှီး ပြတတ်ာပေါ့။ ခွိုလည်း နမ်းရင်းနဲ့ စိတပြါလာလို့ထငတ်ယ်။ ကနွောြ သူ့နို့လေးတွကေို ပြတပြေးတာကို ဘာမှမပြောဘူး။
သူက ဘာမှမပြောတာနဲ့ ကနွောလြည်း အင်ျကြီ အောကန်ေ လကကြို အသာလေးလွှိုပြီး သူ့နို့လေးတွကေို ကိုငလြိုကတ်ယ်။ ခွိုဝတထြားတဲ့ အင်ျကြီက တီရှပ် အပြော့သားဆိုတော့ ကောင်းကောင်း လကလြွှိုသှင်းလို့ရတယ်။ ဘောလြီကလည်း အပြော့သား ခပသ်ေးသေးလေးဆိုတော့ ဘောလြီကို အသာလေးအောကကြို ဆှဲခပြှီး အဖုံးအကာမရှိတဲ့ နို့အိအိလေးတွကေို စမ်းမိတယ်။ နို့လေးတွကေ လိမျမောသ်ီး ခပလြတလြတ် အရှယလြောကပြဲ ရှိမယထြငတ်ယ်။ နို့သီးခေါင်းလေးတွကေ သေးသေးလေးတွေ။ ရုပရြှငရြုံ အမှောငထြဲမှာဆိုတော့ နို့သီးခေါင်းလေးတွေ ဘာရောငလြဲဆိုတာတော့ မမှငရြဘူး။ ဒါပမေဲ့ သချောပါတယ်။ နို့သီးခေါင်းလေးတွကေ ပန်းရောငလြေးတွပေဲ ဖြစ်မှာပါ။
အပေါပျိုင်းကို နယခြွဲ့လို့ တောတ်ောလြေး ကြာတော့ အောကပျိုင်းကို နယခြွဲ့ဖို့ ကြိုးစားဖြစ်တယ်။ ခွိုဝတထြားတာက ထမိနစြကတ် ၊ ထမိနစြကတဝြတဖြူးတဲ့ သူတွဆေိုရငတ်ော့ သိမှာပါ… (အဲ မှားကုနပြှီ ကနွောြ ဝတဖြူးတယလြို့ ပြောတာ မဟုတဘြူးနောြ) ထမိနစြကတဝြတတ်ဲ့ မိန်းကလေးတွနေဲ့ တွေ့ဖူးရငတ်ော့ သိကြမှာပါ။ ထမိနစြကတကြ တဈကြင်းလုံး ခွှတစြရာ မလိုဘူးဗွ။ ခါးမှာ ခွိတထြားတဲ့ ခွိတကြိုလည်း ဖြုတစြရာ မလိုဘူး။ ထပထြားတဲ့ ထမိနန်ှဈလှှာကြားကို အသာလေး လကလြွှိုသှင်းလိုကြ၊ ခငဗြွားတို့ နားလညအြောင် ကနွောလြည်း မပြောတတတ်ော့ဘူးဗွာ..၊ ထမိနမြှာ သုံးလှှာတို့ လေးလှှာတို့ ခွုပဝြတကြှတာ သိတယမြလား၊ မသိရငလြည်း ထားလိုကတ်ော့၊ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။
ဘယရြောကသ်ှားပြီလဲ…။ အင်း… လကကြို ထမိနအြလှှာနှစ်ခု ကြားထဲ အသာလေး လွှိုသှင်းလိုကြ၊ ဆီးစပန်ားလေးမှာ အခွဲလေး ရှိတယဗြွ…၊ လကကြ အရမ်းမကြီးဘူးဆိုရင် အသာလေး လွှိုသှင်းလိုကရြင် အဖုတလြေးနဲ့ ကြကတ်ိပဲ။ အတွင်းခံ ဝတထြားရငတ်ော့ ရှှကြေုတလြေးနဲ့ တိုကရြိုကြ မတွေ့ဘူးပေါ့ဗွာ..၊ ညီမလေးပေါကြ ပငတ်ီလေးကိုပဲ စမ်းမိမှာပေါ့။ ပြောရင်းနဲ့ ချောကြုနပြှီ။ အဲလိုနဲ့ ကနွောလြည်း ခွိုရဲ့ ထမိနစြကတလြေးထဲကို အလိုကသ်င့လြေး လကကြို ထိုးသှင်းလိုကတ်ော့ ခွို့အဖုတလြေးကို စမ်းမိတယဗြွာ၊ ပငတ်ီပေါကြပေါ့။ အဖုတဖြောင်းဖောင်းလေးက နုပြီးအိနတောပဲ။ တောတ်ောကြို ကောင်းတဲ့ အထိအတွေ့ပါ။
ခငဗြွားတို့ကို မှငအြောင် ပြောပြရမယဆြိုရင် ပူစီ ဘိတကြရီကထုတတ်ဲ့ ကြကြဥကိတမြုန့လြေးကို စမ်းမိသလိုပဲ။ နောကပျိုင်း ကနွောြ ပူစီ ကြကြဥကိတမြုန့ြ စားရငတ်ောင် ဒီကိတမြုန့ကြ နာမညန်ဲ့လည်း လိုကပြါတယလြို့တောင် တွေးမိသေးတယ်။ ( ပူစီမုန့တ်ိုကြ ပိုငရြှငသ်ိရင် ကနွော့ကြို တရားလာစွဲနေဦးမယ်… ခစ်ခစ်… ) ခွိုရဲ့ ညီမလေးက အရညတ်ှေ တောတ်ောထြှကန်ပြေီဗွ။ ပငတ်ီလေးမှာဆို ရှှဲနဈနတောပဲ။ ကနွောလြည်း လကလြေးနဲ့ အသာဖိဖိပြီး ပြတပြေးတာပေါ့။ တဈခကြတ်ဈခကြလြည်း ညီမလေးအထဲကို လကတ်ဈဆဈလောကြ ထည့ထြည့ပြှီး မှှပေေးတယ်။ အထဲကိုတော့ အများကြီး ထိုးမထည့ပြါဘူး။ အမှေးလေးရှိသေးရင် ညီတောမြောငအြတွကြ ခနွထြားမလို့လေ။
ခွိုနဲ့ နှုတခြမ်းချင်ြး တေ့စုတရြင်း လကတ်ဈဘကကြ နို့လုံးလုံးလေးတွကေို ခွေ၊ နောကလြကတ်ဈဖကကြ ရှှကြေုတလြေးကို မှှလေိုကတ်ာ၊ တအောင့လြောကကြှာတော့ ခွိုလည်း တရှူးရှူးဖြစ်လာပြီး အနမ်းတွေ ကြမ်းလာတော့တာပဲ။ သူ့လကန်ှဈဖကကြ ကနွော့ခြေါင်းကို တင်းတင်းဆုပရြင်းနဲ့ ခပကြှမ်းကြမ်း နမ်းလာတာ။ ကနွောလြည်း ခွိုပြီးတော့မယဆြိုတာ ရိပမြိတာနဲ့ အောကကြို နယခြွဲ့ထားတဲ့ လကတ်ဈဖကကြို ခပသ်ှကသ်ှကလြေး လှုပရြှားပေးလိုကတ်ော့ အသာလေး ကားပေးထားတဲ့ ပေါငလြေးနှစ်ချောင်းက ရုတတ်ရကြ စိသှားပြီး တဈကိုယလြုံး တွန့ပြှီး တဈခါ ပြီးသှားတယဗြွာ…။ သူ့ နှုတခြမ်းကတော့ ကနွော့ြ နှုတခြမ်းနဲ့ မခွာသေးဘူး၊ တပရြကပြဲ။ တပြှတပြှှတန်ဲ့ နမ်းနတောပေါ့။ တဈခကြတ်ဈခကြဆြို အသံပါ ထွကတ်ယ်။ တောသ်ေးတယ် ၊ ရုပရြှငကြ အသားကုန် ရနဖြစ်နတေဲ့ ကားမို့လို့သာပဲ။ နို့မို့ဆိုရင် ကနွောတ်ို့နမ်းတဲ့ အသံတွေ ဘေးခုံက ကြားသှားလောကတ်ယ်။
ရုပရြှငပြှီးတော့ ရုံထဲကနေ လူတွေ အကုနကြုနမြှ ထွကဖြစ်တယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ခွို့ထမိနအြောကမြှာ ကြကန်လေို့၊ ကြကန်တောမှ အကြီးကြီးကြကန်တော၊ ဝတထြားတဲ့ ထမိနကြလည်း အနကရြောင် မဟုတတ်ော့ မှငရြတယလြေ၊ ကြကကြှကကြှင်းကြင်းပဲ။ ကနွောြ အပေါကြ ထပဝြတထြားတဲ့ အပေါအြင်ျကြီကို ခွှတပြေးပြီး ခွို့ကို ခါးမှာ စည်းခိုင်းထားလိုကရြတယ်။ နို့မို့ရင် မလှယဘြူး။ အရှကတ်ှေ ကြဲကုနမြှာ။ အခု အပေါကြ အင်ျကြီ ထပစြည်းထားတာလည်း သိကြမှာပါပဲ။ ကနွောန်ဲ့ ခွိုလည်း ခေါင်းလေး အသာငုံ့ပြီး ထွကလြာကြတာဆိုတော့ တခွားသူတွေ ဘယလြိုနမလေဲ မသိလိုကဘြူး။ ခွိုကတော့ အသားဖြူတဲ့ သူဆိုတော့ မကြန်ှာတဈခုလုံး ရဲနတောပဲ။ သူလည်း ရှကမြှာပေါ့။
ဒီတဈခေါကြ ပြင်ဦးလှငသ်ှားတာ ခွိုနဲ့ တောတ်ောလြေး ခရီးရောကခြဲ့တယလြို့ ပြောရမယ်။ ရုပရြှငရြုံထဲမှာ နို့ကိုငရြုံတင် မဟုတဘြူး၊ ညီမလေးကိုပါ နယခြွဲ့လိုကတ်ာ မဟုတလြား။ အဆုံးစွနအြထိ လုပဖြို့တော့ စိတကြူးမရှိပါဘူး။ နှစ်ယောကလြုံးက လကထြပဖြို့အထိ စိတကြူးထားကြတာဆိုတော့ မင်ျဂလာဦးညမှာ ရငခြုနဖြို့ ခနွထြားဦးမှလို့ တွေးမိလို့လေ။
ကနွောလြည်း ခွိုရှိတဲ့ ပြင်ဦးလှငကြို ခဏခဏ သှားဖြစ်တယ်။ ဘယလြောကထြိ သှားဖြစ်လဲဆိုရင် တဈလထဲကို ချောကခြေါကလြောကြ ထငတ်ာပဲ။ ပြင်ဦးလှငကြလည်း လညစြရာတွေ အပေါသားဆိုတော့ ဘုရားတွေ လွှောကဖြူး၊ အတွဲတွေ အေးအေးဆေးဆေး ထိုငလြို့ရတဲ့ အအေးဆိုငလြေးတွမှောထိုင်၊ တဈခါတဈခါကြတော့လည်း ရုပရြှင် ကြည့်ဖြစ်တာပေါ့။
ရုပရြှငကြတော့ အခေါကတ်ိုင်း မကြည့်ဖြစ်ဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူက အခွိနကြုနတ်ယဗြွ။ ကနွောြ သူနဲ့ လညလြို့ရတဲ့ အခွိနကြ ကြောင်းတကခြွိနလြေးပဲဆိုတော့ သိပမြများဘူးလေ။ ပြီးတော့ ရုပရြှငရြုံကလည်း ခပသ်ေးသေးဆိုတော့ ရုပရြှင် တဈကားနဲ့ တဈကားက တောတ်ောန်ဲ့ ခွိန်းတာ မဟုတဘြူး။ တောကြှာ တဈကားထဲကို နှစ်ခါသုံးခါ ပြနကြှည့ရြင် ရုပရြှငရြုံက လူတွဟေားမှာ ကြောကတ်ာလည်း ပါတာပေါ့။
အဲလိုနဲ့ ရည်းစားဖြစ်ပြီးတာ နှစ်လလောကကြှာတော့ ရုပရြှင် သှားကြည့်ဖြစ်တယ်။ ရုပရြှငကြှည့တ်ာတော့ မဟုတဘြူးပေါ့ဗွာ။ ထုံးစံအတိုင်း သှားသှားနမ်းတာပေါ့။ ကနွောြ ဒီတဈခေါကမြတိုငခြင် မရောကဖြစ်တာ တဈပတလြောကြ ကြာသှားတော့ လူကလည်း တောတ်ောလြေး ကြှနတော။ သူလည်း အဲလိုပဲ ထငတ်ာပဲ။ ရုပရြှငရြုံထဲမှာ တဈယောကန်ဲ့ တဈယောကြ နမ်းရင်းပြုရင်းနဲ့ စိတကြ မထိန်းနိုငတ်ော့ဘူး။ ကနွော့ြ ညီတောမြောငကြို ဘောင်းဘီထဲက အသာထုတပြှီး ခွို့ကို ကိုငခြိုင်းလိုကတ်ယ်။ ပြောသာပြောတာ။ ကနွော့ြ ညီလေးကို သူတဈခါမှ မတွေ့ဖူးသေးဘူး။ ကနွောကြသာ လကသ်ရမ်းပြီး သူ့ကို လိုကကြိုငန်တော။ သူလည်း ကနွော့ြ ညီလေးကို ကိုငရြင်း လူက တဈရှူးရှူး ဖြစ်လာတယ်။ ကနွော့ြ မကြန်ှာကို လာလာထိတဲ့ သူ့ရဲ့ ဝငသ်ကထြှကသ်ကတ်ှကေ အတောလြေး မှနလြာတယလြေ။ ကနွောြ ခွို့ကို တဈခါပြီးသှားအောင် လကန်ဲ့ပဲ လုပပြေးပြီးတော့ ခွိုက ကနွော့ကြို တိုးတိုးလေး ညီးတယ်။
”လူဆိုးလေး…. အရမ်းခစွတ်ယကြှာ…။ အတူတူ နချင်ေပြှီ…”
တဲ့….။ တကယတ်ော့ သူပြောတဲ့ အတူတူ နချင်ေပြှီဆိုတာက တဈယောကန်ဲ့တဈယောကြ လကထြပပြှီး အတူတူ နချင်ေတ်ာကို ပြောတာနမှောပါ။ ကနွောလြည်း ပထမ လကထြပတ်ဲ့အထိ စောင့ထြိန်းမယလြို့ စိတကြူးထားပမေဲ့ ခွို့ရဲ့ စကားသံလေးကို ကြားလိုကရြတော့ ဘယလြိုမှ မနနေိုငတ်ော့ဘူး။
”ရုပရြှငပြှီးရင် တဈနရောရာ သှားရအောငကြှာ…။”
ကနွော့ြ ပါးစပကြ လှှတကြနဲ ထွကသ်ှားတယ်။ ခွို တဈခကြြ ငှိမသ်ှားတယ်။ သူလည်း စဉြးစားနတယ်ေ ထငပြါတယ်။ ပြီးတော့ ခပလြေးလေး တဈခကြြ ပြောတယ်..။
”အင်း….သှားမယလြေ”
တဲ့။ အဲ့ဒါနဲ့ ကနွောန်ဲ့ ခွို ရုပရြှငပြှီးတော့ မှို့ပြငကြ ဟိုတယတ်ဈခုကို ရောကသ်ှားကြတယ်။ ဟိုတယ် ရှာရတာတော့ သိပမြခကပြါဘူး။ ကနွော့ြ သူငယခြငွြးက ကနွောြ သှားချင်သ်ှားရအောငဆြိုပြီး ပြောထားလို့ သိပြီးသားဆိုတော့ သိပမြရှာလိုကရြဘူး။ ဟိုတယ် ရီစကပြရြှငကြို ဖြတတ်ော့ ခွို တောတ်ောရြှကန်တယ်ေ ထငတ်ယ်။ ခေါင်းကို လုံးဝမဖောဘြူး။ ကနွောကြတော့ ခပတ်ညတ်ညပြေါ့ဗွာ..။ ကိုယ့မြှို့မှ မဟုတတ်ာပဲ။ ဘယသ်ူမှ သိတာမှ မဟုတတ်ာ။
အဲ့လိုနဲ့ အခန်းလေးထဲရောကတ်ော့ တဈယောကန်ဲ့ တဈယောကြ ထိုငကြှည့ပြှီး ဘာစကားမှ မပြောဖြစ်ကြဘူး။ ဇာတလြမ်းတွထေဲမှာသာ အခန်းထဲရောကတ်ာနဲ့ နှုတခြမ်းချင်ြး ဖကန်မ်းပြီး အဝတတ်ှေ ကမန်းကတန်း ခွှတကြှတာ။ ကနွောန်ဲ့ ခွိုကတော့ တောတ်ောကြှာအောင် တဈယောကန်ဲ့ တဈယောကြ ထိုငကြှည့န်ကြတော။ ကနွော့ြ စိတထြဲမှာ တွေးမိတာတော့ ကနွောြ ဒီကလေးလေးကို ခေါလြာတာ မှားများ မှားသှားပြီလားပေါ့။ ကနွောြ သူ့ကို လကမြထပခြငအြထိ လှနလြှနကြွူးကြူးလုပဖြို့ လုံးဝ စိတကြူးမရှိဘူးလေ။ တအောင့လြောကန်တေော့ ခွို့ဆီက သကပြှင်းခပြှီး စကားတဈခွန်း ပြောလာတယ်။
”ကို.. ခွို့ကို တကယယ်ူမှာလား”
တဲ့….။ ကနွောလြည်း ခကြခြငွြးပဲ ခေါင်းငှိမ့ပြှီး ပြနဖြှလေိုကပြါတယ်။
”ကို ခွို့ကို တကယခြစွတ်ာပါ။ အတည် လကထြပယ်ူမှာပါ”
လို့ပေါ့။ ပြီးတော့မှ ကနွော့ြ ခွို့နား အသာလေးတိုးပြီး ခွို့ပခုံးလေးကို တောတ်ောကြှာကြာ သိုင်းဖကထြားမိတယ်။ ပြီးတော့ ကနွောလြည်း ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လသေံလေးနဲ့ပဲ …
” ခွို… လည်း တဈနကေုန် လွှောကသ်ှားထားတာ ညောင်းနတေော့မယ်…။ လာ… ဒီမှာအိပ်”
ဆိုပြီး ကုတငပြေါမြှာ လှဲခလွိုကပြှီး ကနွော့ြ လကမြောင်းတဈဖကကြို ဘေးမှာ ခထွားလိုကတ်ယ်။ ကနွော့ြ လကမြောင်းပေါမြှာ ခွို ခေါင်းအုံးပြီး အိပရြအောငပြေါ့။ ခွိုလည်း ကနွော့လြကမြောင်းပေါမြှာ ခေါင်းအုံးပြီး အသာလေး လာအိပတ်ယ်။ ကနွောြ ခွို့နဖူးပေါမြှာ ဝဲကနွတေဲ့ ဆံပငလြေးတွကေို အသာသပတ်ငပြေးရင်း ခွို့နဖူးလေးကို နမ်းလိုကတ်ယ်။ ခွိုက ခေါင်းလေး အသာစောင်းရင်း ကနွော့ဘြကကြို အသာလှည့ကြှည့တ်ော့ မကြလြုံးချင်ြး ဆုံသှားတဲ့ တဈခကြမြှာ ကနွောြ မနနေိုငတ်ော့ဘူး။ ခေါင်းကို အသာငုံ့ရင်း ခွို့ နှုတခြမ်းပါး နီနီလေးကို အသာနမ်းစုပလြိုကမြိတယ်။ ခွို နဲ့ နမ်းရတာ ဘယတ်ော့မှ နမ်းလို့ မဝဘူး။ တောတ်ောလြေး နမ်းလို့ကောင်းတယ်။ ကနွောြ ခွို့ နို့သီးလုံးလုံးလေးတွကေို အင်ျကြီပေါကြနေ အသာခွမေိတော့ ခွိုက …
”လူဆိုးလေး အင်ျကြီတွေ ကြကေုနတ်ော့မယ်။ ပြနရြဦးမယလြေ”
တဲ့…။ ခပည်ုညု အသံလေးနဲ့ ပြောတော့မှ ကနွောလြည်း သတိဝငလြာတော့တယ်။
”ဆောရီး… ခွို…။ အင်ျကြီတွေ ခွှတထြားရအောငန်ောြ”
ဆိုပြီး ကနွောလြည်း ခွိုခေါင်းအုံးထားတဲ့ ကနွော့ြ လကမြောင်းကို အသာဆှဲထုတပြှီး ထလိုကတ်ယ်။ တဈဆကထြဲ ကနွောဝြတထြားတဲ့ စပို့ရှပကြိုလည်း ဆှဲခွှတလြိုကတ်ယ်။ ခွို အိပန်ရင်ေးနဲ့ ကနွောြ အင်ျကြီ ခွှတတ်ာကို ကြည့်န်တယ်ေ။
”ဘာကြည့်တ်ာလဲ…။ ခွိုလည်း ခွှတလြကြော”
ဆိုတော့မှ.. ခွို အိပန်ရောကနေ အသာထလာတယ်။
”ကို ခွှတပြေးလေ ”
ဆိုပြီး လကန်ှဈဘကကြို ဘေးကို ကားပေးတယ်။ ခွိုဝတထြားတာက ခညွန်ဲ့လုပထြားတဲ့ မှနမြာဆနဆြန် ရငဖြုံးအင်ျကြီလေးပါပဲ။ ကနွောလြည်း ရငခြုနစြှာနဲ့ပဲ ခွို့အင်ျကြီလေးဆီကို လကလြှမ်းပြီး ခွို့ အင်ျကြီကြယသ်ီးလေးတွကေို တဈလုံချင်ြးစီ ဖြုတပြေးမိတယ်။ အဲဒီအခွိနမြှာ ကနွော့ြ လကတ်ှေ တုနန်တယေဆြိုတာ ကနွောြ သချောပြောရဲတယ်။
ကြယသ်ီးလေးတွေ ဖြုတပြှီးတော့ အင်ျကြီကို အသာဆှဲခွှတလြိုကတ်ော့ ခွိုရဲ့ ရငသ်ားဖြေးဖြေးလေး နှစ်မှှာက အပြာနုရောင် ဘောလြီလေးနဲ့အတူ ပေါလြာတယ်။ ခွို့ နို့လေးတွကေ အရမ်းမကြီးဘူး။ အနတေောပြဲ။ ကနွော့လြကန်ဲ့ တဈအုပစြာပေါ့။ ဥပမာပေးရမယ် ဆိုရင် လိမျမောသ်ီး ခပလြတလြတ် တဈလုံးစာလောကြ ရှိမယ်။ ကနွောြ ခွို့နို့သီးလေး နှစ်လုံးကို ဆုပခြွချင်ေစြိတကြို အသာထိန်းရင်း…
”ခွို … ခဏ ထဦးနောြ… ထဘီပါ ခွှတရြအောင်”
ဆိုတော့…။
”အဲဒါတော့ ကို မခွှတပြေးနဲ့…။ ခွိုရှကတ်ယ်…။ ခွို့ဘာသာ ခွိုခွှတမြယ်…။ ဟိုဘကလြှည့ြ”
ဆိုတာနဲ့ သူစိတကြွနပေအြောင် ကနွောြ တခွားဘကြ လှည့ပြေးထားလိုကတ်ယ်။
”ရပြီ….။ ဒီဘကလြှည့တ်ော့”
ဆိုမှ လှည့ကြှည့လြိုကတ်ော့….. ဝှား….. ခွိုက ထမိနတ်င် မဟုတဘြူး ။ ဘောလြီရော၊ အတွင်းခံပါ တဈခါထဲ ခွှတထြားတာ။ လကတ်ဈဖကန်ဲ့ ရငဘြတကြို အသာယှကထြားရင်း ကနွတ်ဲ့ လကတ်ဈဖကလြည်း ပေါငဂြှကြားကို အုပထြားတယ်။ ကနွောလြည်း ဝတထြားတဲ့ ဂငွြးဘောင်းဘီကို ခပမြှနမြှန် ဆှဲခွှတလြိုကတ်ယ်။ အတွင်းခံပါ တဈခါထဲ ရောလိပပြှီး ဆှဲခွှတလြိုကတ်ာလေ။ အောကကြ မာနဖြီနတေဲ့ ညီတောမြောငကြတော့ အောကကြ တထောငထြောငန်ဲ့ပေါ့။
ကနွော့ကြို မကြလြုံးလေး ပြူးပြီးကြည့်န်တေဲ့ ခွိုကို ပြေ့ခွီပြီး နှစ်ယောကအြိပ် မှှေ့ယာကြီးပေါကြို ပစ်ခလွိုကတ်ယ်။ စပရိန် မှှေ့ယာဆိုတော့ ခွို့ကိုယလြုံးလေးက အိကနဲ ကသွှားပြီးတော့ ပြနမြှောကတ်ကလြာတာပေါ့။ ခွိုလည်း ကြောကအြားလန့အြားနဲ့ မှှေ့ယာကို လကန်ှဈဘကန်ဲ့ ထောကလြိုကတ်ော့ သူအုပထြားတဲ့ ဟာလေးတွေ ပေါသ်ှားတာပေါ့။
ကနွောလြည်း တဈခါထဲ သူ့အပေါြ ဒိုငပြငထြိုးပြီး မှောကအြိပလြိုကတ်ယ်။ ကနွောြ ခွို့ကို အပေါကြနေ မိုးပြီးကြည့်ရြင်း ခွို့နဖူးလေးကို အသာနမ်းလိုကတ်ယ်။ ပြီးတော့ ခွို့နှုတခြမ်းပါးလေး…။ ခွိုကတော့ ကနွော့ြ လညပြင်းကို အသာလေး သိုင်းဖကထြားတယ်။ ကနွောြ လကတ်ဈဖကကြို ခွို့ ဘေးမှာ ထောကထြားရင်း ၊ လကတ်ဈဖကန်ဲ့ ညီတောမြောငကြို အသာထိန်းပြီး ခွို့ ညီမလေးတဈလွှောကြ အစုနအြဆန် ပြတတ်ိုကြ ပေးလိုကတ်ယ်။ တကယတ်ော့ ခွို ညီမလေးမှာ အရညတ်ှေ ထွကန်ပေါပြီ။ ကနွောကြသာ ပထမဆုံး တဈခေါကဆြိုတော့ ကိုယ့ခြစွသ်ူ နာမှာစိုးလို့ လုပပြေးနမေိတာပါ။ ကနွောြ အဲ့လို ပြတပြေးလိုကတ်ော့ ခွိုလည်း အသကရြှူသံတွေ မှနလြာပြီး သူ့တငပြါးလေးကို ကော့ကော့တငပြေးလာတယ်။
သူလည်း မရိုးမရှ ဖြစ်နပြေီဆိုတော့ ကနွောည်ီတောမြောငကြို အသာ ထိုးထည့လြိုကတ်ော့ မဝငဘြူးဗွာ…။ အပြငကြို ချောပြှီး ထွကသ်ှားတယ်။ ကနွောလြည်း နောကတ်ဈခေါကြ သချောတည့ပြှီး ထိုးထည့တ်ော့ ထိပဖြွားလေး ဝငသ်ှားတယ်။ ခွို ကနွော့ကြို သိုင်းဖကထြားတဲ့ လကန်ှဈဖကကြ ကနွော့ရြငဘြတကြို ခပတ်င်းတင်း တွန်းပြီး…
”မရဘူး…. နာတယ်… နာတယ်”
လို့ပြောတော့ ကနွောလြည်း ဇောခွှေးတွေ ပြနလြာတယ်။ တကယတ်ော့ ကနွောြ အတွေ့မကြုံ မရှိသေးတာလည်း ပါတယ်။ ကနွောြ တဖြည်းဖြည်းချင်ြးနဲ့ သှင်းရင်း တဈခါ ဖိသှင်းလိုကတ်ော့ ဖောကခြနဲ မှညပြှီး ကနွော့ည်ီတောမြောငကြ ခွို့ညီမလေးထဲကို ကြှံဝငသ်ှားတယ်။ တည်းခိုခန်းကလည်း တိတန်တောဆိုတော့ အဲဒီ အပျိုမှေးပါးလေး ပေါကသ်ှားတဲ့ အသံလေးက ကနွော့န်ားနဲ့ တကယကြို ကြားလိုကမြိတယ်။ ခွို ပါးစပလြေးဟပြီး
”အာ့”
လို အောရြင်း ခေါင်းလေး မော့လာတယ်။ ကနွောကြတော့ ခွို့နှုတခြမ်းကို ခပမြှနမြှနလြေး ဖိဖိနမ်းရင်း အောကကြ ညီတောမြောငကြို အသာလေး ငှိမန်ပလေေိုကတ်ယ်။ ခဏလောကန်မှေ ခွို့ တငပြါးလေးတွေ ကော့ကော့ တငပြေးလာတာနဲ့ ညီတောမြောငကြို နည်းနည်းချင်ြး ပြနဆြှဲထုတလြိုကြ သှင်းလိုကန်ဲ့ အသှင်းအထုတ် လုပပြေးလိုကတ်ယ်။ တောတ်ောလြေးကြာတော့ ခွိုလည်း ခံနိုငလြာတယ် ထငပြါတယ်။ ကနွောြ အသှင်းအထုတလြုပတ်ိုင်း အောကကြ ကော့ကော့လာတာနဲ့ ကနွောလြည်း ခွို့ နို့သီးလေးခေါင်း နီနီလေးတွကေိုလည်း အသာငုံ့ပြီးစို့ရင်း ခပမြှနမြှနလြေး လုပလြိုကတ်ယ်။
ခွို့ ညီမလေးက တင်းပြီး ကြပန်တောပဲဗွာ..။ ဒါပမေဲ့ ကနွောြ တောတ်ောန်ဲ့ မပြီးဘူး။ ကနွောလြည်း စိတကြ ကြောကန်တောနဲ့ ပြီးတဲ့ဆီကို မရောကဘြူး ဖြစ်နတော။ ခွိုနာသှားမှာစိုးတဲ့ စိတန်ဲ့ပဲ အသာလုပန်ရင်ေးက သူကော့ကော့ တငပြေးလာလို့ ကနွောလြည်း ခပမြှနမြှန် ဆောင့ပြေးမိတာ။ ခွို အသကရြှူသံတွေ မှနလြာပြီး ကနွော့ကြို တင်းတင်းကြပကြှပ် ဖကလြာတော့ ကနွောြ ခပသ်ှကသ်ှကြ အသှင်းအထုတ် လုပပြေးလိုကတ်ော့ ခွို လကသ်ီးကို ကစွကြစွပြါအောငဆြုပရြင်း ငှိမကြသွှားတယ်။ အဲ့တော့မှ ကနွောလြည်း ခွိုသာပြီးသှားတယ် ကနွောြ မပြီးသေးပါလားဆိုပြီး စိတကြို ညီတောမြောငမြှာထားပြီး လုပလြိုကတ်ယ်။ ခွိုကတော့ မကြလြုံးလေးမှိတပြှီး ငှိမသ်ှားပြီ။ ကနွော့ကြို ဖကထြားတဲ့ လကကြိုတော့ မလှှတသ်ေးဘူး။
ကနွောြ စိတကြို သှင်းပြီး ဆောင့လြိုကတ်ော့ မကြာပါဘူး။ ခွို့ ညီမလေးက အရမ်းကြပတ်ာနဲ့ပဲ ခဏလေးနဲ့ ပြီးသှားတယ်။ တဈပတလြောကြ အောင်းထားတဲ့ အရညတ်ှကေ ခွို့ အသဈစကစြကြ အဖုတလြေးထဲမှာ အပြည့ပြဲ။ အပြငကြိုတောင် လွှံကလွာတယ်။ ကနွောြ ခွို့ဘေးမှာ အသာလှဲခရွင်း ခွို့ကို ကနွော့ဘြကဆြှဲလှည့ပြှီး ရငခြှငထြဲမှာ ခပတ်င်းတင်း ဖကထြားလိုကတ်ယ်။ ကနွော့ြ အသကန်ဲ့တမွှ ခစွရြတဲ့ ကောငမြလေး…၊ ကနွောန်ဲ့ အရင်းနှီးဆုံး အခွအနေထေိ ရောကသ်ှားခဲ့လို့လေ။
”ခစွတ်ယ်….. ခွိုရယ်…..။”
ကနွောြ သူ့ကို တိုးတိုးလေး ပြောရင်း ခွို့နဖူးမှာ ကပန်တေဲ့ ခွှေးစလေးတွကေို တယုတယ သုတပြေးမိတယ်။
”ခြို….. နာနလေား…။”
ကနွောမြေးတော့…
”ပထမ ဝငတ်ုန်းကတော့ တောတ်ောန်ာတယ်….။ နောကကြှတော့ မနာတော့ဘူး … ”
တဲ့။
“ဒါဆို ကောင်းရော ကောင်းရဲ့လား”
ဆိုတော့
”အင်း…. အရမ်းကောင်းတယ်”
လို့ ပြနဖြှတယ်ေ။ တကယတ်ော့ ခွိုရော ကနွောရြော ကံကောင်းတယလြို့ ပြောရမယ်။ ကနွောြ တောတ်ောန်ဲ့ မပြီးသှားတာက ခွို့ကို ပထမဆုံး ဆကဆြံတဲ့ အခွိနမြှာ အပျိုမှေးလေးပေါကလြို့ နာယုံ မဟုတပြဲ တောတ်ောလြေး ကောင်းအောင် လုပပြေးနိုငခြဲ့လို့လေ။
ကနွောြ ခွို့ကို ရငခြှငထြဲမှာ အတောကြှာအောင် ဖကထြားပြီး ခွို့မကြန်ှာလေးကို ကြည့်န်မေိတယ်။ ခွိုကတော့ မကြလြုံးလေး မှိတပြှီး မှိန်းနတယ်ေ။ သူလည်း တောတ်ောြ ပငပြန်းသှားပုံပါပဲ။ နာရီဝကလြောကြ မှိန်းနကြပြေီးတော့မှ နှစ်ယောကသ်ား သန့ရြှင်းရေးလုပ်၊ အဝတအြစားတွေ ပြနဝြတပြှီး ပြနထြှကလြာခဲ့တယ်။ ဟိုတယကြ ပြနအြထွကြ ခွိုလမ်းလွှောကတ်ာ ကြတကြတ ဖြစ်နလေို့ ကနွောတ်ောင် စမိသေးတယ်။ ခွိုကတော့ မကြစြောင်းထိုးပြီးတော့ ကနွော့ြ ကြောပြငကြို မနာအောင် ထုတာပေါ့။
အဲလိုနဲ့ ခွို့ကို ပြနပျို့ခါနီး ဆေးဆိုငဝြငပြှီး တားဆေး ဝယပြေးလိုကမြိသေးတယ်။ တဈလုံးကို ခကြခြငွြးတိုကပြှီး နောကတ်ဈလုံးကိုတော့ အိမပြှနရြောကမြှ သောကဖြို့ ပေးလိုကတ်ယ်။ လကမြထပခြင် မဖြစ်သင့တ်ာတွေ မဖြစ်ရအောင် ကြိုတငကြာကြယရြမယ် မဟုတလြား။ ကနွောတ်ို့ နှစ်ယောကလြုံး ပညာကို ဆုံးခန်းတိုငအြောင် သငရြသေးတာ မဟုတတ်ော့ လှနလြှနကြွူးကြူး မဖြစ်သင့သ်ေးဘူးလေ။
ဒီတဈခေါကြ ကနွောြ အိမပြှနလြာတော့ ခွို့ကို ပိုပြီး လှမ်းလာတယ်။ ခွိုနဲ့ ကနွောလြည်း တဈယောကန်ဲ့ တဈယောကြ ပိုပြီး ခစွလြာသလိုပဲ။ အဲ့လိုနဲ့ အစရှိသှားတော့ ကနွောြ ခွို့ဆီရောကတ်ိုင်း ဟိုတယခြန်းထဲမှာပဲ အခွိနဖြှုန်းဖြစ်တာ များတယ်။ ဟိုဟာလုပတ်ော့လည်း ပထမ စလုပတ်ုန်းကလို ရိုးရိုးမဟုတဘြူး။ ပကလြကြ၊ မှောကရြကြ၊ လေးဘကြ ၊ မတတ်ပ် ပုံစံအစုံပဲ။
ခွိုက ကနွော့ကြို တအားခစွတ်ယ်။ စိတကြောကတ်ယလြို့လည်း သိပမြရှိဘူး။ တောတ်ောလြေးလည်း နားလညပြေးနိုငတ်ယ်။ ကနွော့အြပေါလြည်း အရမ်း အလိုလိုကတ်ယ်။ ကနွောြ ခွိုနဲ့ ခစွသ်ူဖြစ်ရတဲ့ အတွကြ ကမျဘာပေါမြှာ ကံအကောင်းဆုံး လူသား တဈယောကလြို့တောင် ထငမြိသေးတယ်။
အဲ့ဒီအခွိနမြှာပဲ မမွှောလြင့ထြားတဲ့ အဖြစ်အပကြြ တဈခုက ဖြစ်လာတယ်။ ကနွောန်ဲ့ ခွို အဆုံးစွနအြထိ ရင်းနှီးပြီးသှားလို့ တဈနှစ်လောကကြှာတဲ့ အခွိနမြှာပေါ့။ ထုံးစံအတိုင်း ကနွောြ ပြင်ဦးလှငသ်ှားတော့ ကနွောန်ဲ့ခွို သှားနကြေ ဟိုတယလြေးကိုပဲ သှားဖြစ်တယ်။
ကနွောြ ခွိုနဲ့ တွေ့ပြီးလို့ ညနစေောင်းတော့ ခွို့ကြောင်းကို လိုကပျို့ပြီး အိမပြှနလြာခဲ့တယ်။ ညရောကတ်ော့ ထုံးစံအတိုင်း ဖုန်းဆကတ်ော့ ခွို့ဖုန်းက စကပြိတထြားတယတ်ဲ့…။ ကနွောန်ဲ့ ခွို ရည်းစားဖြစ်တာ တဈနှစ်ကြောကြှာပြီ။ တဈခါမှ စကပြိတတ်ယလြို့ မကြုံဖူးဘူး။ တဈခါတလေ သူတို့မှို့မှာ ဖုန်းလိုင်းမကောင်းလို့ ဆကလြို့ မရရငတ်ောင် ခွိုက သူ့အိမကြ ကြိုးဖုန်းနဲ့ ကနွော့ကြို ခိုးဆကပြှီး ဖုန်းလိုင်းတွေ ပကြန်တေဲ့အကြောင်း ပြောတတတ်ယ်။ အခုတော့ မနကကြမှ အကောင်းကြီးကို အခု ဆကသ်ှယလြို့ မရတော့ဘူး ဖြစ်နပြေီ။
သူ့ အိမကြ ကြိုးဖုန်းနံပါတကြို သိပမေဲ့လည်း ကနွောြ မဆကရြဲဘူး။ သူ့မိဘတွေ သိသှားမှာစိုးလို့။ တဈနေ့ပြီး … တဈနေ့ ကုနလြာတယ်…။ တဈနေ့ပြီး … တဈနေ့ ကုနလြာတယ်…။ ခွိုရဲ့ဖုန်းက စကပြိတထြားပါသည် ခညွြးပဲ အောန်တော သုံးရကလြောကရြှိပြီ။ ကနွောြ ရငတ်ှေ ပူလာတယ်။ ခွို ဘာများ ဖြစ်နလေို့လဲပေါ့။ နမွေား မကောင်းဘူးလား။
ကနွော့ဆြီကို ဖုန်းနံပါတ် အသဈတဈခု ဝငလြာတယ်။ ခွိုများ ဖြစ်နမလေားဆိုပြီး ဝမ်းသာအားရ ကောကကြိုငလြိုကတ်ော့ ထငတ်ဲ့အတိုင်းပါပဲ…။ ကနွောြ အရမ်းလှမ်းနရတေဲ့ ခစွသ်ူ ခွို…။
”လှမ်းလိုကတ်ာ ကိုရယ်…”
ခြို့အသံက တိုးတိုးဖြော့ဖြော့လေး။
”ခွိုရယ်… ကိုယ့မြှာ စိတပြူလိုကရြတာ…။ ခွိုများ နမကေောင်းဘူးလားလို့…။”
”လူက နကေောင်းပါတယ်၊ စိတကြ နမကေောင်းဘူး ဖြစ်နတော..။”
”ဘာလို့လဲ…။ ”
ကန်ောျ အလောတကြီး မေးမိတယ်။
”ကိုနဲ့ တည်းခိုခန်းက ထွကလြာတာကို အဖေ့ သူငယခြငွြး တဈယောကကြ မှငသ်ှားတယ်။ အဲ့ဒါ အိမကြို ခကြခြငွြးဖုန်းဆကပြှီး တိုငတ်ော့ ခွိုနဲ့ကို တည်းခိုခန်းလာတာ ဖဖေေ သိသှားတယ်။ ခွိုလည်း မဟုတပြါဘူးလို့ ငှင်းတာ မရဘူး။ ဖဖကေေ တည်းခိုခန်းမှာ တည်းခိုသူ စာရင်းကို သှားတောင်းကြည့်တ်ော့ ခွို့နာမည် ရေးထားတာလေ၊ ဘယလြိုလုပ် ညာလို့ရတော့မှာလဲ။ အဲဒါ အခု ခွို့ကို အိမကြ သဘောတူထားတဲ့ သူနဲ့ ပေးစားတော့မယ် ပြောနတယ်ေ။ ဘယလြိုလုပရြမလဲ….။”
ကနွောြ ဖုန်းကို ကိုငရြင်း တောတ်ောလြေး တွဝသှေေားတယ်။ တကယတ်ော့ အခုခကြခြငွြး ခွို့ကို ခိုးပြေးဖို့အထိ ကနွော့ဘြကကြ အဆငမြပြဘေူး။ ကနွောြ မိန်းမယူမယ် ဆိုရငလြည်း အိမကြ ဘယလြိုမှ သဘောတူမှာ မဟုတဘြူး။ ကနွောရြော… ခွိုရော အသကကြ ငယင်ယလြေးတွေ ရှိသေးတယ်။ မိဘ ရငခြှငကြို စုံကနပြှီး ထွကခြှာသှားဖို့ ကနွော့ဆြီမှာ ဘယလြိုမှ အခွအနေေ မရှိသေးဘူးလေ။
”ခွို့ကို နောကတ်ဈပတလြောကန်ရင်ေ ပေးစားတော့မယ်။ အဲဒီတော့ ကို ခွို့ကို တကယခြစွရြင် လာခိုးပါ….။ ခွိုကတော့ စွန့စြားရဲတယ် ကိုရယ်…။ ကိုယ့ကြို ဘဝတဈခုလုံး ပုံအပပြှီး ခစွခြဲ့ရပြီပဲ…။ တဈခုခု ဆကသ်ှယခြငွရြင် ဒီဖုန်းနံပါတကြ ခွိုရဲ့ သူငယခြငွြး ဖုန်းနံပါတ်။ သူ့ကို ပြောထားလို့ ရတယ်။ ဒါပဲနောြ…. ကို့ကို အရမ်းခစွတ်ယ်…။”
ခွို ပြောပြောဆိုဆိုနဲ့ ဖုန်းခသွှားတယ်။ ကနွောြ ဘာမှ ပြနမြပြောဖြစ်လိုကဘြူး။ ဖုန်းကိုကိုငရြင်း ကနွောြ ငေးကြောငန်မေိတယ်။ ခွို ဖုန်းခသွှားတာတောင် သတိမထားမိအောငပြါပဲ။ ကနွောြ တဈညလုံး အိပလြို့ မပြောဘြူး။ အိမကြနဆင်ေးပြီး ခွို့ကို သှားခိုးရမလား၊ ခွိုနဲ့ ခွိန်းထားတာ မသှားပဲ နရမေလားဆိုတာကို အပြနပြှနအြလှနလြှန် တွေးနမေိတယ်။
မနကြ မိုးလင်းခါနီးမှာပဲ ကနွောြ ဆုံးဖြတခြကြြ တဈခုကို ခိုငခြိုငမြာမာ ခလွိုကတ်ယ်။ ကနွောရြော ခွိုရော ငယသ်ေးတယ်။ အဓိကက ကြှနတ်ောြ ခွို့ကို တင့တ်ောင့တ်င့တ်ယ် ထားနိုငတ်ဲ့ အခွအနေေ မရှိသေးဘူး။ ကနွော့အြဖနေဲ့ အမရေဲ့ စိတကြိုလည်း ကနွောသ်ိတယ်။ သူတို့က ပြောတဲ့အတိုင်း တကယလြုပတ်တတ်ယ်။ ကနွောြ မိန်းမယူမယဆြိုရင် ဘယလြိုမှ လကခြံမှာ မဟုတဘြူး။ နောကဆြုံးတော့ ကနွော့ြ လကကြိုငဖြုန်းကို ပိတထြားလိုကပြှီး ကနွောြ အိပဆြေးသုံးလုံးလောကြ သောကပြှီး အိပလြိုကတ်ယ်။
”ခွိုရေ…. အိပမြကထြဲ အထိတော့ ကိုယ့ကြို စိတမြနာပါနဲ့ကြာ…။ အိပမြကထြဲမှာတော့ ခွိုနဲ့ကို ခစွသ်ူတွအဖြေဈ ရှိနပေါရစေ…။”
ခွို လာခိုးခိုင်းတဲ့ တဈနေ့လုံး ကနွောြ အိပဆြေးသောကပြှီး အိပန်မေိတယ်။ တဈပတလြုံးလုံး ကြောင်းလည်း မသှားဖြစ်ဘူး။ နမကေောင်းဘူးဆိုပြီး အိမကြို ပြောထားလိုကတ်ယ်။ ဖုန်းလည်း တဈပတလြုံး ပိတထြားမိတယ်။ မနကတ်ိုင်း လာပို့တဲ့ သတင်းစာကိုတော့ အပြနပြှန် အလှနလြှန် ဖတဖြစ်တယ်။
ထငတ်ဲ့အတိုင်းပါပဲ…. တဈပတလြောကကြှာတော့ လကထြပမြင်ျဂလာ ကြေးဇူးတငလြှှာ ဆိုတဲ့ ခေါင်းစဉလြေးကို သတင်းစာထဲမှာ တွေ့တယ်။ အဲဒီအောကမြှာတော့ ခွို့နာမည် လှလှလေး ပါလာတယ်။ ကနွောြ အောကကြ ရေးထားတဲ့ စာသားတွကေို ဆုံးအောင် မဖတဖြစ်ဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကနွော့မြကြလြုံးမှာ မကြရြညတ်ှနေဲ့ ပြည့န်လေို့ ဘာမှမမှငရြတော့ဘူးလေ…။
”ကိုယ့ကြို ခွင့လြှှတပြါ ခွိုရယ်….။ နှစ်ယောကလြုံး ကောင်းဖို့ အတွကပြါ။”
အဲ့ဒီသတင်းစာ ဖြတပျိုင်းလေးကို ကြှနတ်ောြ သိမ်းထားမိတယ်။ တောတ်ောလြေးကြာလို့ အတောအြသင့ြ တညင်ှိမသ်ှားတော့မှ ပြနဖြတမြိတော့ ခွိုနဲ့ လကထြပသ်ှားတဲ့သူက ခွိုထကြ အသကကြှီးတယ်။ ဗိုလကြှီး တဈယောကပြဲ။ ခွိုလည်း ဗိုလကြတောြ ဖြစ်ပြီပေါ့။ ကနွောန်ဲ့ ရတာထကစြာရငတ်ော့ အများကြီး အဆငပြှမှောပါ။ ကနွောန်ဲ့ ရရင် ဘယသ်ှားပြီး ဘာကို လုပကြိုင် စားရမှန်းမှ မသိတာမလား။ နှစ်ယောကလြုံး ပန်းကောင်း အညှှန့ကြွိုး ဆိုသလို ဖြစ်မှာလေ။
ကနွောြ ပြင်ဦးလှငဆြိုတဲ့ မှို့နာမညကြို ကြားတိုင်းရငထြဲမှာ တဈဆဈဆဈ နာမိတယ်။ အိမမြှာ ခွိတထြားတဲ့ ပြကျခဒိနမြှာတောင် ပြင်ဦးလှင် ရှုခင်းတွပေါရင် ဖြုတသ်ိမ်းမိတဲ့ အထိပဲ…။ ကနွော့ြ ဆုံးဖြတခြကြြ မှနလြား၊ မှားသလားဆိုတာတော့ အခုခွိနထြိ ဝခွေဲမရသေးဘူး။ ကနွောြ ထငတ်ာတော့ ကနွောြ အကောင်းဆုံး လုပခြဲ့တယ် ထငတ်ာပါပဲ။
အဆိုတောြ ရဲသှင် ဆိုထားတဲ့ စွန့စြားမဲ့ အခစွဆြိုတဲ့ သီချင်ြးကို ကြားမိတိုင်း ကနွော့ကြို လှောငန်သလေားလို့တောင် ခံစားရတယ်။ ဟဲလေးနဲ့ နီတာ ပြနဆြိုထားတဲ့ အဲဒီသီချင်ြးကို အိမရြှေ့က ဖြတသ်ှားတဲ့ ထီလှည်းတွမှော ဖြင့သ်ှားရငတ်ောင် ကနွောြ နားပိတပြှီး အိမထြဲက မူးရူးထိုး ပြေးဝငလြေ့ရှိတယ်။ ကနွော့ြ ရငတ်ှေ နာလှန်းလို့ပါ….။
အရမ်းခစွခြဲ့ပါတယ်…။ ပြင်ဦးလှငသ်ူလေး ခွိုရယ်……။
ပြီးပါပြီ။