အောစာအုပ်

အချိန်ပိုင်းလင်

အခွိနပျိုင်းလင်
ရေးသားသူ – အမညမြသိ။

ထွန်းလှငရြဲ့ စကားကတော့ ပြတသ်ည်။ သူ့ညီမအရင်း နောကမြီးလင်းသည့ကြိဈစကို သာမနကြိဈစလောကပြဲဟု သတမြှတကြာ၊ သူလည်း သူ့လမ်းသူသှား၊ ကိုယလြည်း ကိုယ့လြမ်းကိုယသ်ှားဆိုသလို၊ လညသ်ူစားတမ်း အဘိဓာနကြို လကကြိုငထြားသူ ဖြစ်သည်။ မောငမြောငကြသာ သူခိုးလူမိကိန်းဆိုကန်သေူမို့ လန့တ်ော့ ခပလြန့လြန့ပြင် ဖြစ်သည်။

“ဒါနဲ့ စကားမစပ် မင်းအဈမကောရှိလား”

“ရှိတယ်။ အခုလေးတင် ရချိုးပြီး အိမပြေါတ်ကသ်ှားတာ။ ဘာဖြစ်လို့မှန်း မသိဘူးဗွာ ..။ ကြှနတ်ော့ကြို နှာကဈနတယ်ေ။ မကြန်ှာကြီး ခပတ်ညတ်ညန်ဲ့ စကားသိပမြပြောဘူးဗွ ..။ ဒါနဲ့ ကြှနတ်ောလြည်း အသာလဈထွကခြဲ့တာ”

“ဒီလိုဆိုအတောဘြဲ အိမမြှာဘယသ်ူမှမရှိဘူး မဟုတလြား”

“အင်း ဟုတတ်ယ်။ ဦးလေးက ရုံးသှား၊ ဒေါလြေးကလည်း ဈေးဆိုငသ်ှားဆိုတော့ အိမမြှာ အဈမတဈယောကထြဲ ကနွရြဈပြီး ဒါနဲ့ ခငဗြွားဘာပြုလို့”

“အင်း ဒါငါ့ကိစ်စ။ ငါ အေးအေးနဲ့ တွေ့စရာ စကားပြောစရာလေးတွေ ရှိလို့”

“ဟိ ဟိ ကြှနတ်ောန်ဲ့ ခငမြှင့ကြိဈစ”

“ထပသ်ရီးသှားစမ်းပါ။ သူများကိဈစထဲ ငါဝငမြရှုပဘြူးစိတခြွ …။ အဲ ငါ့ကိဈစလည်း ဘယသ်ူမှ ဝငမြရှုပန်ဲ့။ ဝငရြှုပတ်ာ မကြိုကဘြူး။ မိုးမီးလောငပြှီသာမှတ်”

“အသားလှတကြှီးပါလား ကိုထွန်းလှင်”

“အေး နောကမြှ စကားဆကပြှောကြမယ်။ အခုတော့ ငါ အေးအေးမောကြို ပေးစရာတဈခုရှိလို့ သှားလိုကြဦးမယ်”

“ကြှကြှ။ ကြှနတ်ောြ လမ်းထိပမြှာပဲ ရှိနမှောပါ။ လိုအပရြင် လှမ်းခေါလြိုကပြေါ့”

“အေး အေး ငါသှားမယ်”

ထွန်းလှင် မောငမြောငန်ှင့ြ စကားဖြတကြာ မောငမြောငတ်ို့အိမထြဲသို့ လှမ်းဝငသ်ှားသလို မောငမြောငတ်ဈယောကြ ခေါင်းရမ်းခါရင်းမှ လမ်းထိပဖြကသ်ို့ ထွကသ်ှားလေ၏။

ထွန်းလှင် အိမထြဲရောကြ၍ ဟိုဟိုဒီဒီ ကြည့်လြိုကပြှီးမှ အပေါထြပသ်ို့ အသံမကြားအောငတ်ကရြင်း အိတထြဲမှ ဓါတပြုံသုံးပုံကို ဆှဲပြီး လကကြကိုငထြားရင်း အပေါထြပ် အခန်းတဈခုရှေ့တွင် အသာရပလြိုကရြင်းမှ ခန်းစီးစကြားမှနေ၍ အခန်းထဲသို့ လှမ်းကြည့်လြိုကသ်ည်။ အခန်းအတွင်းမှ မှငကြှင်းကို မှငလြိုကရြတော့ ထွန်းလှင် ပါးစပလြေးဟ၍ မကြလြုံးကြီး ပြူးထွကလြုမတတ် ငေးမောသှားရှာသည်။

အခန်းတွင်းရှိ အေးအေးမောမြှာ တဈယောကထြဲရှိသညအြမှတဖြှင့ြ ထမီကို ကြင်းလိုကခြွှတခြပြှီး သနပခြါးကို ခွဆေုံးခေါင်းဆုံး လိမ်းကြံနသည်ေ။ မဲနကသ်နစြှမ်းရှညလြွားလှန်းသည့ြ သူမရဲ့ဆံပငတ်ှဟော နောကကြကြမ်းပြငပြေါမြှာ ပုံကလွို့ နသည်ေ။ မကြန်ှာဝိုင်းဝိုင်း၊ မကြခြုံးမကြလြုံး ကောင်းကောင်း၊ နှာတံပေါပြေါြ၊ ဖူးငုံစ နီရဲရဲနှင်းဆီပြင့လြို ဖူးဖူးရှရှ နှုတခြမ်းလွှာကလည်း ပြင့အြာတော့မရောင် ကြော့ရြှင်းနသည်ေ။ မို့မောကပြှည့တ်င်းနတေဲ့ ရှှရငေန်ှဈမှှာကလည်း အသေးစားတောငပြူစာလေးနှယ် နှစ်ခုစုခွှနပြှီး ရှေ့သို့ငေါငေါကြီးဖြင့ြ တုံနလရေေဲ့။ ဗိုကသ်ားခပြခြပြအြောကြ ဆီးခုံမို့မို့ကိုတော့ ဖုံးတဝကပြေါတ်ဝကဖြှင့ြ မှငတ်ှေ့နရသေည်။

မဲနကကြောကကြှေးနတေဲ့ စောကမြှှေးတွမှောလည်း ရချိုးပြီးစမို့ ရစကေရြပေေါကတ်ို့ အသီးလေးခိုနတောကိုလည်း တွေ့ရပြနသ်ည်။ အဖြားသှယအြရင်းတုတပြှီး ပြည့ဖြှိုးကြီးမားတဲ့ ပေါငလြုံးက ကစွမြာခဲနတေဲ့ ခွသလေုံးသား။ ခွတဖေကမြှှောကပြှီး သနပခြါးကို ပေါရြင်းရောကအြောင် လိမ်းနတေဲ့ အနအထေားက သူမရဲ့စောကဖြုတတ်ဈခုလုံးကို မကြဝြါးထငထြငမြှငစြဖေို့ အနအထေား။ ဆီးခုံမို့မို့ဝန်းကငွကြ မဲနကကြောကကြှေးနတေဲ့ စောကမြှှေးလေးတွေ ဝန်းရံနတေဲ့ စောကပြတကြလေးဟာ အတနင်ယပြှူအာနီရဲနသည်ေ။ စောကစြေ့နီတာရဲလေးကတော့ အကြဲကြောင်းရဲ့ထိပမြှာ ငုတစြိလေး။

ဒါတွကေို ထွန်းလှင် မှငတ်ှေ့နရပြေနတ်ော့ ပေါငခြှံကြားက သူ့ရဲ့လီးကြီး ငေါကကြနဲ မာထနတ်ောငမြတလြာသညကြို လကန်ှင့ြ အတင်းခွိုးနှိမထြားလိုကရြပြနသ်ည်။ သနပခြါးလိမ်းပြီး ဘေးမှ ကုတငပြေါတ်ငထြားသော ဘရာဇီယာကို ကိုယလြုံးလေးလိမပြှီး လှမ်းယူလိုကပြုံက ကြောကဆြဈတရုပန်ှယ် ပြန့ပြှူးစွင့ကြားနတေဲ့ တငပြါးအလှတွဟော မဲနကသ်နစြှမ်းရှညလြွားလှပတဲ့ သူမရဲ့ဆံပငတ်ှအေောကကြ ပေါထြှကလြာပြနတ်ော့ ထွန်းလှင် စိတဆြငရြိုင်းကို ခွှန်းအုပ်၍မရတော့ပဲ အခန်းထဲကို လှဈကနဲ ဝငလြိုကလြသည်ေ။

“အိုး ဟင် ဟင် ရှင် ရှင် ကို ကိုထွန်းလှင် အသံမပေးဘာမပေးနဲ့ အခန်းထဲကို ဘာပြုလို့ ဝငလြာရတာလဲ”

အေးအေးမောတ်ဈယောကြ ထိတလြန့ရြှကရြှံ့ဖြစ်ပြီး လကထြဲမှာကိုငထြားတဲ့ ဘရာဇီယာကလေးကို သူမရဲ့ရငန်ှဈမှှာပေါြ အုပကြိုငလြိုကရြင်းမှ အမှတတ်မဲ့ ထိုငရြာမှထလိုကသ်ည်။ ထွန်းလှင် စကားအပိုမပြောဘဲ သူမရဲ့မကြန်ှာရှေ့ကို လကထြဲမှကိုငထြားသော ဓါတပြုံတွကေို ဖြန့ပြှလိုကသ်ည်။

“အို”

အေးအေးမောြ စကားဆကမြပြောနိုငတ်ော့။ တုနရြီလှုပရြှားနသေော လကအြစုံက ဓါတပြုံဆီ လကကြမ်းလိုကပြှီး ဆှဲယူကြည့်လြိုကသ်ည်။ ဘရာဇီယာလေးလည်း ကြမ်းပြငပြေါြ ပြုတကြသွှားရသလို သူမသညလြည်း ဒူးတွပြေော့ခွေ၍ အောကပျိုင်းတကိုယလြုံး တဆတဆြတ် တုနန်သည်ေ။

“ဒါ ဒါ ကို ကြ ကြ ကမွနဲ့”

“အင်း ဟုတတ်ယ် မောငမြောငန်ဲ့ အေးအေးမောတ်ို့ ခစွဗြွူဟာခင်းနကြတေဲ့ ပုံတွလေေ”

“ဒု ဒု ဒုတ် ဒုက်ခပါပဲ”

“ဒီမှာကြည့်ြ ငါလည်း မောငမြောငလြို နင့အြလိုကို ဖြည့စြှမ်းနိုငသ်ူတဈယောကဆြိုတာ သိသှားမှာပါ”

“ရှင် ရှင် မယုတမြာနဲ့ ထွကြ ထွကြ အိုး”

ထွန်းလှငစြကားအဆုံးမှာ ခါးမှပုဆိုးကိုခွှတပြှီး သူ့ရဲ့မာထနတ်ောငမြတန်တေဲ့ လီးကြီးကို ဆုပကြိုငပြှလိုကသ်ဖြင့ြ အေးအေးမောြ စကားတပိုင်းတစနဲ့ ကြောကရြှံ့ထိတလြန့စြှာ အခန်းနံရံထောင့ကြို ကြောပေးကပလြိုကသ်ည်။ ထွန်းလှင်၏လီးကြီးက ဆငစြှယသ်ခွါးသီးကြီးနှယ် ကြီးမားရှညလြွားနပေုံက အသဲယားစရာ ဖြစ်နပြနေသ်ည်။ လီးထိပကြှီးကလည်း နီရဲပြဲလနပြှီး ခရမ်းခဉွသ်ီးကြီးတဈလုံးကို ထပထြားသည့န်ှယ် ပြောငတ်င်းလို့နေ၏။

အေးအေးမောမြကြန်ှာလေး ဖြူရောသ်ှားအောင် ထိတလြန့သ်ှားရှာပြီး၊ ထွန်းလှင်၏လီးကြီးက မောငမြောင်၏လီးကြီးထကြ အရှညမြှာ နှစ်လကမြခန့ြ ပိုရှညသ်လို လုံးပတမြှာလည်း ကြီးထွားသနမြာလှန်းလှသညကြို စူးစူးရဲရဲလေးကြည့်ရြင်း ကြောကရြှံ့နသေော ပါးစပလြေးအဟောင်းသားနှင့ြ ကြည့်န်လသေည်ေ။

ခွလှမြေးတဈလှမ်း လှမ်းတိုင်း ဘယည်ာယိမ်းခါနသေော လီးကြီးမှာ အေးအေးမောြ အသဲတုနစြရာ ဖြစ်နသည်ေ။ ခွှေးသီးခွှေးပေါကတ်ို့ ပိုးပိုးပေါကပြေါကကြရွင်း တဈလှမ်းခွင်းတိုးဝငလြာတဲ့ ထွန်းလှငရြဲ့လီးကြီးကို ကြည့်ရြင်း ဝတလြဈစလဈ ကိုယလြုံးလေးမှာ တဆတဆြတ် တုနန်သည်ေ။

“အား”

ရုတတ်ရကြ ထွန်းလှငကြ အိစကဖြောင်းကားနသေော နို့ကြီးနှစ်လုံးကို ဆုပကြိုငလြိုကရြာ အေးအေးမောြ မကြစြိမှိတပြှီး တအားအောပြဈလိုကသ်ည်။ အသံထွကမြလာ။ လညခြွောင်းထဲ ဟိန်း၍သှားသည်။

ခေါင်းလေးမော့ကာ အသားများ တဆတဆြတ် တုနန်ရှောသော အေးအေးမောရြဲ့ ပုခုံးနှစ်ဖကကြို ထွန်းလှငတ်ဈယောကြ သိမ်းဖကရြင်း ခါးအောကပျိုင်းကို လကတ်ဈဖကန်ှင့ြ ဆှဲဖကကြာ ဆီးစပန်ှဈခု တသားတည်းကအွောင် ဆှဲဖိကပလြိုကသ်ည်။ မဲနကကြောကကြှေးနသေော စောကမြှှေးလေးများနှင့ြ ကြီးမါးရှညလြွားတုတခြိုငသ်ော ထွန်းလှင်၏လီးကြီးမှာ ရောထွေးပူးကပသ်ှား၏။ ဖိကပထြားသော လီးကြီးမှာ ရချိုးပြီးစ အေးအေးမောရြဲ့ခန်ဓာကိုယလြေးကို ပူပူနှေးနှေးကြီး ထိတွေ့သှားရာ အေးအေးမောမြှာ နှလုံးကိုလဟပေသ်ှားသည့အြလား အသကရြှူရပပြှီး မကြလြုံးလေးပြူးကာ ကြောငကြှောငတ်ကတ်ကလြေး ဖြစ်သှားလသည်ေ။

ထွန်းလှင်၏လကကြှီးများကလည်း အေးအေးမောြ၏ တငပြါးအဆိုငအြခဲကြီးများကို ဖြဖြလေး ပြတသ်ပပြေးနသည်ေ။ အတင်းပူးကပထြားသော ပေါငန်ှဈလုံးကြားမှ စောကဖြုတကြလေးမှာ ငုတလြွှိုးဖုံးကြယန်ဆေဲပင် ဖြစ်သည်။ အပြဈအနာအဆာ ကင်းမဲ့၍ လှပနုရှသော ရငည်ှှန့ဝြိုင်းလေးကို ထွန်းလှင် နမ်းရှိုကလြိုကြ၏။ အေးအေးမောြ ထွန်းလှင်၏ခေါင်းကြီးကို ကြောကလြန့တ်ကြား ဆှဲဖကကြာ နံရံကြောကိုခွာပြီး ရုန်းထွကလြိုကြ၏။

“အား အမေ့”

“ဝုန်း”

ခန်ဓာကိုယကြိုလှည့ြ၍ ရုန်းအထွကြ ခွခေေါကပြှီး ကုတငပြေါြ လကထြောကလြကြြ ကသွှားသည်။ ကုတငကြိုအားပြု၍ ကုန်းအထ ထွန်းလှငကြလည်း သူမ၏ခန်ဓာကိုယကြို သိမ်းကြုံးပြေ့ဖကလြိုကသ်ည်။ ကုတငကြို လကထြောကပြှီး ခါးကော့၍ ဖငဖြူးထောငသ်လို အနအထေား ဖြစ်သှားရလေ၏။ အိစကစြှန့ကြားနသေော ဖငတ်ုံးကြီးကို အစွမ်းကုန် နောကသ်ို့ကုန်းပေးထားသလို ဖြစ်နပြနေရြာ ထွန်းလှငကြ မမှငရြသေးသော စောကဖြုတကြှီးကို မှန်းဆ၍ ညောင့လြိုကသ်ည်။

“အိုး အား အား အမေ့”

ကြီးထွားသနမြာသော လီးကြီးက ဖငကြှားမှ အလွားလိုကြ တိုးဝငသ်ှားပြီး စောကခြေါင်းဝကိုကြောကြာ စောကစြေ့နီတာရဲလေးကို တိုကရြိုကကြှီး ထိုးဆောကမြိရာ အေးအေးမောြ ဓာတလြိုကခြံရသလို တကိုယလြုံး ခါရမ်းတုနလြှုပသ်ှားရလသည်ေ။ မကြစြိများ ပြာဝသှေားအောငလြည်း ခံစားလိုကရြပြန်၏။ ရငထြဲ မောပန်းဖိုလှိုကခြှင်းက ကြီးစိုးလွှကရြှိသည်။ ကုန်းထားသည့ြ အေးအေးမောြ၏ပုခုံးနှစ်ဖကကြို နောကမြှကြောပြှီး လှမ်းကိုငထြားသော ထွန်းလှင်၏လကကြှမ်းကြီးများက သနမြာလှန်းလှ၏။ ပုခုံးသားလေးများ ပြုတထြှကလြုမတတ် ဖစွည်ှဈဆုပကြိုငထြား၏။

“အား အီး မ မလုပပြါနဲ့ ကို ကိုထွန်းလှငရြယ်။ ကမွ ကမွ တောင်း တောင်းပနပြါတယ်”

အေးအေးမောြ တောင်းပနတ်ိုးလွှိုး၍ မရ။ ရမကဆြန်ဒ ပြင်းပြလှန်းနပြေီဖြစ်သော ထွန်းလှငကြ မကုန်းမကြပုံစံဖြင့ြ နောကမြှနေ၍ ညှောင့န်ဆေဲ။ အေးအေးမောခြန်ဓာကိုယလြေး ရှေ့နောကယ်ိမ်းထိုး လှုပရြှားနေ၏။ ကုတငဘြောငကြို အားပြုထောကထြားသော လကကြလေးနှစ်ဖကြ အကြောလေးများ တင်းထောငန်သည်ေ။ စောကပြတအြကြဲကြောင်းလေးကို အလွားလိုကြ ပြတတ်ိုကပြေးနသေော ဧရာမဆငစြှယခြရမ်းသီးကြီးနှယ် လီးကြီး၏ အထိအတွေ့က အေးအေးမောြ၏ စိတမြွားကို ဆောကတ်ညရြာမရ လှင့မြှောစပြနေသ်ည်။ အေးအေးမောြ သတိကို ဖြတကြနဲပြနမြတပြှီး အစွမ်းကုန် ကာကြယသ်ည့အြနဖြငေ့ြ ဖငကြှားကို ဘယည်ာရမ်းခါပေးနရော လီးကြီးမှာ လိုရာကိုမရောကန်ိုငဘြဲ ရှိနရှောသည်။

ထွန်းလှင် အားမလိုအားမရနှင့ြ အေးအေးမောြ၏ ခါးသေးသေးလေးကို ဆှဲကိုငပြှီး လီးကြီးကို အသအချော ကိုငထြည့ရြန် ကြိုးစားပြနသ်ည်။ မရ ချောထြှကသ်ှားပြီး သူမ၏ဗိုကသ်ားနုနုလေးကို သှားထောကမြိပြနသ်ည်။

“အေးအေးမောြ ငှိမင်ှိမခြံစမ်းပါလား”

“ဟင့ြ ဟင့ြ အင် ဟင့ြ အင်း ကမွ ကမွ ကြောကတ်ယ်”

အေးအေးမောြ အကြောကအြကန် ငှင်းဆိုရင်း၊ ဖငကြှီးကို ဗရမ်းဗတာရမ်းခါရင်း၊ ကုတငကြို အားပြုတွန်းထောကရြင်း၊ နောကသ်ို့လှနခြလွိုကရြာ သူမရော ထွန်းလှငပြါ ကုတငဘြေးကြမ်းပြငပြေါသ်ို့ ဖငထြိုငရြကသ်ား ကသွှားပြနသ်ည်။

ဒီအခါ အေးအေးမောြ၏ ဖငဆြုံကြီးက ထွန်းလှင်၏ ပေါငန်ှဈဖကပြါြ ဖိခွထိုငလြိုကသ်ား ဖြစ်သှားသလို ဆံပငမြွားကလည်း နှစ်ယောကစြလုံးကို ဖုံးလှှမ်းသှားစပြနေသ်ည်။ ထွန်းလှငလြကတ်ဖကကြ အေးအေးမောြ၏ဆံပငမြွားကို ဖယရြှားသလို ကနွလြကတ်ဖကကြလည်း အေးအေးမောရြဲ့ခါးကို မလှတတ်မ်း ဆှဲဖကပြှနရြာ အေးအေးမောမြှာ ထွန်းလှင်၏လီးကြီးကို မှငတ်ှေ့လိုကရြပြနသ်ည်။ ဒီအခါ ထွန်းလှငကြ လီးထိပကြို လကန်ဲ့ကိုငပြှီး အေးအေးမောစြောကခြေါင်းဝကို တိကစွှာ တေ့သှင်းလိုကသ်ည်။

“အိုး အမေ့လေး လေး သပေါပြီရှင် ကြှတ် ကြှတ်”

လီးကြီးက လှုပရြှားရုန်းကန်၍ စပဖြငွြးဖငွြး တင်းတင်းကြီး ဝငသ်ှားသဖြင့ြ အေးအေးမောခြငမြွာ အသဲများအူများ ဆှဲနှုတယ်ူပစ်လိုကသ်လို အရသာထူးတဈရပကြို ခံစားလိုကရြလေ၏။

“ဒုတ်”

“ဒုကျခပါပဲ ကြဲပြဲသှားပြီထငတ်ယ် အဟင့ြ အဟင့ြ”

အေးအေးမောမြှာ ထွန်းလှင်၏ရငခြှငထြဲကို အားလွော့နှုံးခွကသွှေားရင်း တဈယောကထြဲ တိုးတိုးကြိတပြှီး အောလြိုကြ၏။

ထွန်းလှငကြ သူမ၏နို့ကြီးနှစ်လုံးအား အားပါးတရ ပယပြယန်ယန်ယကြှီး ဆုပန်ယခြွပြတေသ်ပရြင်း သူမ၏ လညပြင်းသားလးကို ငုံ့နမ်းပြီး ဂုတပျိုးသားကို မနာ့တနာလေး ကိုကခြဲလိုကြ၏။ အေးအေးမောမြှာ မိမိ၏စောကခြေါင်းထဲသို့ တင်းတင်းကြပကြှပ် နာနာကငွကြငွကြှီး ဝငန်သေော လီးကြီး၏ဝဒနောနှင့ြ ဂုတပျိုးသားကို ကိုကခြဲထားသော ထွန်းလှင်၏ အပြုအမူနှင့ြ နို့တွကေိုလည်း စုပန်ယဖြတပြေးခွင်းများ တပျိုငန်ကြ ခံစားလိုကရြတော့ တကိုယလြုံးရှိ အကြောအခဉွမြွား စပဖြငွြးဖငွြးနှင့ြ ရှိန်းကနဲဖိန်းကနဲဖြစ်ကာ လကကြလေးကိုမှှောကြ၍ ထွန်းလှင်၏လညပြင်းကို အမှတမြထင် ပြနဖြကလြိုကမြိ၏။ ကိုယလြုံးလေး မှောကကြှှမှောကကြှှ ဖြစ်စပြု လာသည်။ ဖငအြောကမြှ ပင့လြိုးထားသော ထွန်းလှငရြဲ့လီးကြီး၏ ပူနှေးနှေးကြီး အထိအတွေ့တဈမွိုးကို ခံစားနရပြေီမို့ အေးအေးမောြ ဝဒနောပေါင်းစုံခံစားမှုကို သဈငုတတ်ိုရလေောင်းခွင်း နည်းစနဈတဈရပမြှ ရရှိခံစားနရခွေင်းပင် ဖြစ်သည်။

ထွန်းလှငကြ အေးအေးမောရြဲ့ခါးကို စုံကိုင်၍ ဆှဲမှှောကလြိုကြ ဖိခလွိုကြ လေးငါးခါမွှလုပပြေးပြီး လကကြိုလှှတပြေးလိုကတ်ော့သည်။ အေးအေးမောြ၏ ခန်ဓာကိုယမြှာ မမှငန်ိုငသ်ော စွမ်းအားတရပကြှောင့ြ အလိုလိုနရင်ေး ဖငကြိုကြှလိုကထြိုငလြိုကြ ပြုလုပလြာမိလေ၏။ ဖငကြှှလှန်းသည့အြခါ လီးကြီးက စောကခြေါင်းအတွင်းမှ ကြှတထြှကတ်ော့မရောင် ဖြစ်သှားရလတေိုင်း အေးအေးမောြ ကမန်းကတန်းဖိပြီး ထိုငခြမွိတတပြှနသ်ည်။

“အား ဟား အင်း ဟင်း”

ခေါင်းမှဆံပငတ်ှကေို မိမိဖာသာ ပြတဖြယရြှားရင်း အေးအေးမောန်ှုတဖြွားမှ အာမဋေိတသ်ံလေးများ တိုးထွကလြာ၏။ မိန်းမဆိုသညမြှာ ဒါပါပဲလား။ လီးမဝငခြငကြ ရုန်းကနဖြယရြှား အောဟြဈကြပြီး စောကဖြုတထြဲ လီးတဈချောင်းလုံး ဝငသ်ှားကြပြီဆိုမှဖြင့ြ မထွေးနိုငမြအံနိုင် ဖြစ်သှားရပြီး ကြဲပြဲကုနသ်ညအြထိ အလိုးခံချင်လြိုကသ်ညမြှာ ဓမျမတာပင်။ အခုကြည့်ြ အေးအေးမောြ မူလကတည်းက ခံချင်စြိတရြှိနခေဲ့သည်။ ပတဝြန်းကငွကြလည်း လှတလြပမြှုဆိတကြှယမြှုကို အားပေးနသညေန်ှင့ြ ဤကဲ့သို့ အလုပဖြစ်နကြရခွင်းပင် မဟုတပြါလား။

“အာ ဟာ ဒီလိုကြီးက အားမရဘူး ညောင်းလည်းညောင်းတယ် အဈကိုထွန်းရယ်”

လီးဝငသ်ှားပြီဆိုတော့လည်း ရဲတင်းပြင့လြင်းလာကြသည်။ ပြောရဲဆိုရဲလေးတွဖြစ်ေပြီး အခေါအြဝေါတ်ှေ ပြောင်းလဲပြီဖြစ်၏။

“ဒါဆို ကုတငပြေါမြှာ လိုးရအောင်”

“အင်း အင်း အ အား အရမ်းကြပပြါလား ကိုထွန်းရယ် ထိုငပြေးလေ”

လီးပေါမြှအားပြုရင်း အေးအေးမောြ ငှီးထွားလိုကြ၏။

“အေးစောကပြတကြ ကဉွြးတာကိုး၊ ကြဲသှားမယထြငတ်ယ်”

“အင်း အား အား ကြှတကြွှတ် ဟုတတ်ယ်”

ကုတငဘြေး ရို့ရို့လေးရပပြှီး စောကဖြုတကြှီးအောကကြို လကလြေးဖြင့ြ စမ်းသပကြှည့ရြင်းပြော၏။ ကုတငဘြေးမှာ ဝတလြဈစလဈကလေးရပန်သေော အေးအေးမောြ၏ ညိုညကသ်ော အသားအရနှငေ့ြ လိုကဖြကသ်ော ကိုယလြုံးအလှသည် လိုးရကစြရာမရှိအောင် လှလှန်းနသညေဟြု ထွန်းလှင် ထငလြိုကမြိ၏၊ ကုတငပြေါြ ပကလြကကြလေး လှနပြေးထားသော သူမ၏ပေါငတ်ှကလေည်း အိစကပြှည့ဖြှိုးလှသည်။ ပေါငန်ှဈလုံးကြားမှ စောကပြတကြလေးမှာလည်း နီရဲ၍ ပြဲအာနသည်ေ။

ထွန်းလှင် သူမခွနှစ်ေချောင်းကို ဆှဲမလိုကပြှီး သူမ၏စောကပြတကြှီးကို အားပါးတရ ငုံ့လကြပြေးလိုကပြှနသ်ည်။

“အား ယား ကိုထွန်းလှငရြယ် အား ယား ဟင်း ဟင်း”

အေးအေးမောြ ဗိုကသ်ားကလေးများ ဆတကြနဲ ဆတကြနဲ တွန့သ်ှား၏။ လှိုင်းထသှားသော ဗိုကသ်ားလေးများကြောင့ြ ဆီးခုံလေးမှာ ကော့တကသ်ှားပြီး ဖငကြှီးမှလည်း ကုတငကြှမ်းပြငမြှ ကြှတကလြာလသည်ေ။ ထွန်းလှင် နှာခေါင်းထဲသို့ ညှိစို့စို့အနံ့တဈမွိုးက တိုးဝငလြာသည်။ စောကစြိလေးကို နှုတခြမ်းနှစ်လှှာနှင့ြ ဖိညှပဆြှဲယူပြီး လွှာဖြားလေးဖြင့ြ ကလိပေးလိုကရြာ အေးအေးမောမြှာ တဆတဆြတ် တုနသ်ှားပြီး ဖတွဖြတွလြူးကာ ခံစားလိုကရြပြနသ်ည်။

“ဟင်း ဟင် အင်း ဟီး ဟ တဈမွိုးကြီးဘဲ ကိုထွန်းလှငရြယ်”

ထွန်းလှင် ခေါင်းမော့၍ အေးအေးမောရြဲ့မကြန်ှာကို လှမ်းကြည့်လြိုကရြင်းမှ

“ကောင်းရဲ့လား အေး”

“ကောင်းတော့ကောင်းတာပေါ့၊ စောကဖြုတကြို ပါးစပကြှီးနဲ့ တေ့ပြီးစုပတ်ော့ တမွိုးကြီးဘဲ၊ အဟင့ြ ဟင့ြ အားလည်းနာတယ်”

အေးအေးမောမြကြန်ှာက အားနာရှကရြှံ့ဟနလြေးဖြင့ြ ငိုသံလေးဖြင့ြ ပြောလိုကသ်ည်။

“အေးလည်း ကိုယ့ကြို မလကြပြေးချင်ဘြူးလား”

“ဟင့ြ အင် အေး မစုပတ်တဘြူး”

“အေးကိုတော့ ကိုယကြ လကြပြေးရတယလြေ၊ အပြနအြလှနပြေါ့”

“ဟင့အြင်း အေး မလုပတ်တပြါဘူးဆိုမှ”

ထွန်းလှင် ပြောပြောဆိုဆို လီးကြီးကို အေးအေးမောပြါးစပန်ား တေ့ပေးလိုကသ်ည်။ အေးအေးမောြ ရှကရြှံ့စွာပြုံးရင်း လီးထိပကြှီးကို အသာငုံခဲလိုကသ်ည်။ လီးထိပမြှ ပူနှေးသော အထိအတွေ့ကြောင့ြ ထွန်းလှင် ဖြတဖြှတလြူး ခံစားလိုကရြသည်။

“အား ဟင် ဟင် အီး ကောင်းလိုကတ်ာ အေးရယ်”

ထွန်းလှငကြ မကြန်ှာကိုမော့ရင်း ငှီးထွားလိုကသ်ည်။ သူ့ဖငန်ှင့ဖြိမိ၍ အေးအေးမောန်ို့ကြီး ပိပြားသှားရပြနသ်ည်။ အေးအေးမောြ၏ လွှာဖြားလေးက လီးထိပကြှီးကို ကြေ့ပိုကပြှီး လကြပြေးလိုကကြာ လီးတဝကခြန့အြထိ စုပသ်ှင်းလိုကပြှနသ်ည်။

“အား အား ရှူး ကြှတကြွှတ်”

ထွန်းလှင် ခါးကော့၍ အသှေးအသားများ ပြကပြှကဆြူသှားအောင် ခံစားလိုကရြလသည်ေ။

“ပြှတ် ပြှတ်”

“ဟှန်း”

“ပြှတ်”

အေးအေးမောကြ လီးအရင်းကို ကိုငကြာစုပလြိုကြ၊ တံတွေးမှိုခလွိုကန်ှင့ြ အစွမ်းကုန် စုပပြေးလိုကပြှနသ်ည်။

“ရှီး အေးအေးရယ် ကောင်းလိုကတ်ာ”

ထွန်းလှငင်ှီးငှူသံကြီးက အီလယလြယကြှီးဖြင့ြ မခွိတငကြဲ နိုငလြှန်းလှသည်။ ဒူးနှစ်လုံးကလည်း တဆတဆြတ် တုနခြါလာသည်။

“ပြှတ် ပလှတ် ပြှတ် ပြှတ်”

အေးအေးမောြ စုပရြင်းမှ ကြီးထွားသနမြာလာသော လီးကြီး၏အရသာကို ခံစားရပြနသ်ဖြင့ြ အားပါးတရလေး စုပပြေးနသညေပြင်။ ထွန်းလှင် အားမရသဖြင့ြ သူမ၏ပါးစပထြဲသို့ သုံးလေးခကြြ ဆောင့လြိုးပစ်လိုကမြိတော့လေ၏။

“ဟှန်း ဟှန်း အူး”

“ပလှတ်”

အေးအေးမောခြငမြွာ အာခေါငထြဲထိ ထိုးဝငလြာသော လီးကြီးကို ကမန်းကတန်း ထွေးထုတလြိုကရြလသည်ေ။

“အရမ်းပဲ ဘာလုပမြှန်းမသိဘူးကြယ်၊ သူလုပတ်ာ အသကရြှူကြပသ်ှားတာပဲ”

“ဆောရီး အေးရယ်၊ ကိုယ် စိတမြထိန်းနိုငလြို့ လှနသ်ှားတယ်”

တုနခြါနသေောလီးကြီးကို အရင်းမှကိုငကြာ အေးအေးမောရြဲ့စောကဖြုတကြို ထိုးသှင်းရန် နောကဆြုတ်၍ နရောပြငလြိုကသ်ည်။

“ထွီး ဘာတွမှန်ေးမသိဘူး ငံကြိကြိနဲ့”

အေးအေးမောကြ လီးထိပမြှ ယိုစီးကလွာသည့ြ အရညကြှညမြွားကို ထွေးထုတပြဈလိုကရြင်း မကြန်ှာအိုအိုဖြင့ြ ပြောလိုကသ်ည်။ အလိုမကသွော အမူအရာနှင့ြ ပေါငန်ှဈဖကကြို ဖြဲကားပေးလိုကြ၏။ နီရဲပြဲအာနသေော စောကဖြတအြတွင်းသားများ ပေါလြာသည့အြထိ ပြဲအာသှားလသည်ေ။

ထွန်းလှငကြ လီးဒဈကြီးကို အကြဲကြောင်းအလယသ်ို့ နှစ်မှှုပလြိုကြ၏။ ထို့နောကြ အထကအြောကြ ပြတတ်ိုကကြာ အပြနအြလှန် ဆှဲပေးလိုကရြာ ပေါငန်ှဈလုံးဟာ အငှိမမြနတေော့ဘဲ လှုပခြါလာသည်။ ခါးလေးကော့၍ တကောကကြှေးနှစ်ဖကကြို သူမလကန်ှဈဖကဖြှင့ြ ဆှဲမပေးလိုကပြှနသ်ည်။ ဖငသ်ားကြီးများက ကြမ်းမှကြှတကကြာ စောကပြတကြှီးမှာ အစွမ်းကုနပြှဲအာပြီး အလိုးခံရန် အဆငသ်င့ဖြစ်သှားလသည်ေ။ ထွန်းလှင် လီးကိုမသှင်းသေးဘဲ အားရအောင် ကလိပြီးမှ တဖြေးဖြေး အောကသ်ို့ ဖိဆှဲခသွည်။

“ဗွဈ ဗွဈ ပတဈ ဗွဈ ပလှတ်”

နှေးထွေးသော စောကခြေါင်းအတွင်းသို့ လီးကြီးကို ဖိသှင်းလိုကသ်ည်။

“အား အမရေေ အီး”

အေးအေးမောတ်ဈယောကြ လီးကြီးအဆမတန် ဝငလြာသည့ဒြဏကြို နှုတခြမ်းနှစ်ခု တင်းတင်းစေ့ပိတရြင်း ကြိတအြောလြိုကသ်ည်။ ထွန်းလှင် သူမ၏ လုံးကစွမြာခဲပြည့ဖြှိုးသည့ြ နို့ကြီးနှစ်လုံးကို လှမ်းကိုငပြှီး ဆောင့လြိုးခလွိုကသ်ည်။

“အင့ျ အီး ကောင်း ကောင်းတယ် ဖြေးဖြေး ကိုထွန်း ဖြေးဖြေး အီးအီး”

အေးအေးမောြ မခွိမဆန့ည်ီးတွားရင်း မကြလြုံးလေးအစုံကိုမှိတကြာ ခေါင်းလေး ဘယည်ာရမ်းသှားရလသည်ေ။

“ရှီး ကြှတ် ကြှတ် အဆုံးထိဝငပြှီ၊ သားအိမထြဲတောငရြောကန်ပြေီ၊ အောင့လြိုကတ်ာ ကိုထွန်းရယ်“

“ပြှတ် ပြှတ် ဘှတဘြှတ် စွိစွိ စွတ်”

“အီး အား အမေ့ အ အား”

ဆောငခြကြတ်ိုင်း အေးအေးမောခြငမြွာ ကိုယလြေးရမ်းလှုပန်စသေည်ေ နို့နှစ်လုံးက ရှေ့နောကရြမ်းခါ ယိမ်းထိုးလှုပရြှားနကြေ၏၊ စူးစူးနဈနဈ တင်းတင်းပြည့ပြှည့ကြှီး စောကခြေါင်းအတွင်းကို လီးကြီးက တိုးဝငသ်ှားသညမြှာ တဈမွိုးပြီးတဈမွိုး အရသာတွေ့နရပြေနသ်ည်။

“ဗှဈ ဗှဈ စွပစြှပ်”

“အ အား ကြှတ် ကြှတ် အား အ ကြှတ်”

အေးအေးမောြ၏နှုတဖြွားမှ ထာဝစဉမြရိုးနိုငသ်ော အလိုးခံရသည့ြ ငှီးတွားသံလေးကို မိန်းမပီသစွာ ငှီးငှူလိုကရြပြနသ်ည်။ သူမ၏နို့ကြီးနှစ်လုံးကို ပယပြယန်ယန်ယကြှီး ဆုပကြိုငခြွမှလေိုကရြင်း သူမ၏နှုတခြမ်းကိုလည်း ဖိကပစြုပယ်ူလိုကသ်ဖြင့ြ ဖငွြးကနဲ ဖိုမဓာတကြို ရိုကခြတန်ှိုးဆှပေးခွင်းဖြစ်သလို အေးအေးမောြ၏ လကခြွောင်းငယမြွားက ထွန်းလှင်၏ဂုတပျိုးကို တင်းတင်းကြီး ဖကလြာပေးသလို ဖငကြှီးကလည်း အောကမြှနေ၍ ပင့မြှှောကန်သည်ေ။

“စွတ် စွတ် ဒုတ် ဒုတ် ပြှတ် ပြှတ်”

“အင့ျ အင့ျ အီးဟီး ကြှတ် ကြှတ် ဟင်း”

ပူနှေးသော သကပြှင်းရိုကဆြုံလိုကသ်ော အငှေ့အသကမြွားက ထွန်းလှငန်ှင့ြ အပျိုငကြွဲမှုကို ဖောပြှလိုကသ်ည်။ ထွန်းလှင် ရိုကခြကြပြှင်းပြင်းလေး ဖိခလွိုကသ်ည်။

“ဗွဈ ဗွဈ ပြှတ် ပြှတ် အား အား အား “

ကောင်းလှန်းသော ကာမစည်းစိမအြရသာ နှုန်းစီးဆင်းသှားသညန်ှင့ြ အေးအေးမောြ၏ခန်ဒာကိုယကြလေးမှာ နကမြှောငပြွံကြဲနသေော ဆံပငမြွားပေါြ တလူးလူးတလဲလဲ ကြေးကောကတ်ှန့လြိမ်၍နရှောလသည်ေ။ နို့ကြီးနှစ်လုံးကို ဆုပကြိုငဖြစ်ညှဈနသေော ထွန်းလှငမြှာ အကြောကြီးများ ပျိုင်းပျိုင်းထကာနသည်ေ။ ထောကထြားသော ဒူးကြီးနှစ်လုံးက သူမ၏တငပြါးတဈဖကကြို ဖိထောကကြာ ခွကဝြငန်ေ၍ ဆယ့်လေးငါးခကြမြွှ အပြင်းအထန် ဆောင့လြိုကပြှီး တင်းတင်းပြည့ပြှည့ြ စောကခြေါင်းတွင်း တိုးဝငသ်ှားလေ၏။ လီးကြီး ရမ်းကနဲခါရမ်းပြီး နောကြ အေးအေးမောရြဲ့ သားအိမတ်ှင်း သုတရြညမြွားကို ဒလဟော ပန်းထုတပြဈလိုကရြလသည်ေ။

အေးအေးမောကြလည်း ဆံနှယလြေးများကနွသေော ခေါင်းကို ဘယည်ာရမ်းခါရင်း စောကပြတန်ှဈခမွြးကို တင်းကနဲတင်းကနဲ ဆှဲညှဈကာ စောကခြေါင်းတွင်းမှ သုတရြညမြွားကို တပျိုငန်ကြ ညှဈလိုကလြတေော့သညကြို နှေးကနဲဖြစ်သှားသည့ြ လီးကြီးကြောင့ြ ထွန်းလှငသ်ိရ၏။ နှစ်ဦးသား တဒင်ျဂထပလြွှကင်ှိမကြာ လီးနှင့စြောကပြတ် တပလြွှကြ မှိန်းနကြလေတေော့သတည်း။

……………………………………………..

ကနေ့ မောငမြောင် ကင်းမစောငတ်ော့။ မမအေးနှင့ြ ဦးလေးတို့နှစ်ဦးက စဈကိုင်းဘကကြ ဆှမွေိုးတဈယောကြ ဆုံးလို့ သားအဖနှစ်ယောကြ သတင်းမေးရင်း ညအိပသ်ှားကြမယဆြိုသဖြင့ြ အိမမြှာ ဦးလေးမိန်းမအဒေါန်ှင့ြ မိမိသာရှိနသည်ေ။

အိမစြောင့ရြင်း သငခြန်းစာများကို ထမင်းစားပြီးကတည်းက ကြည့်န်လေိုကသ်ညမြှာ ညနစော ထမင်းစားကတည်းက အခုည ၉ နာရီအထိတိုငပြင်။ ပတဝြန်းကငွတ်ဈခုလုံး မိုးတွအေုံ့ပြီး လတွလေောနသည်ေ။ မောငမြောငကြ အခန်းထဲမှ ပြေးထွကလြာပြီး အိမရြှေ့မှ သိမ်းစရာရှိသညမြွားကို အဒေါဖြစ်သူနှင့ြ ကူညီ၍ သိမ်းဆည်းပေးနသည်ေ။

“ဟဲ့ မောငမြောင် အိမအြပေါထြပတ်ံခါးတွေ တကပြိတလြိုကြဦး”

“ဟုတကြဲ့ ဒေါလြေး”

မောငမြောင် အပေါထြပသ်ို့ အပြေးအလှှား တကသ်ှားသည်။ မောငမြောင်၏အဒေါြ ဒေါထြှေးထွေး အိမရြှေ့တံခါးပိတပြှီး အိမအြပေါထြပသ်ို့ တကသ်ှားပြနသ်ည်။ မိမိတို့ အိမခြန်းတွင်းဝငပြှီး ခေါင်းရင်းတံခါးကို ဆှဲပိတလြိုကသ်ည်။ အပြငမြှာ လတေိုကန်သညေမြှာ ဝုနဒြိုင်းကြဲနသည်ေ။ အိမမြှာလည်း ရိမ်းထိုးလှုပခြါနသညေဟြု ဒေါထြှေးထွေး မှငမြိလိုကသ်ည်။ ဒီကြားထဲ လွှပစြဈမီးက ပြတသ်ှားသဖြင့ြ မှောငန်ဲ့မဲမဲ စမ်းတဝါးရှိလှန်း၏၊

“ဝုန်း ဂြိန်း ဒလိန်း”

“အား မောငမြောင်”

“ဗွာ ဒေါလြေး လာပြီ လာပြီ”

ဒေါထြှေးထွေး၏ အလန့တ်ကြား အောဟြဈခေါသ်ံကြောင့ြ မောငမြောင် လကန်ှိပဓြါတမြီးကိုငပြှီး တကလြာသည်။

“ဘာဖြစ်လို့လဲ ဒေါဒြေါြ”

“ငါ မိုးခွိန်းတာကို ကြောကတ်တမြှန်းသိရကန်ဲ့ မင်းမှမေးတတပြလေ”

ဒေါထြှေးထွေး အသကြ (၄၅) နှစ်ခန့သ်ာရှိပြီး အသားညိုညို ထောငထြောငမြောင်းမောင်း ကနွြးမာသနစြှမ်းသူတဈဦး ဖြစ်ပမေဲ့ မိန်းမတို့သဘာဝ ကြောကစြရာမရှိ ရှာကြံကြောကတ်ဲ့အတိုင်း ဒေါထြှေးထွေးမှာ ငယစြဉကြတည်းက အခုအခွိနအြထိ မိုးခွိန်းလွှင် ကြောကဒြူးတုနန်ဆေဲပင်။

“ဂြိန်း ဒလိမ်း ဂြိန်း ခလြှင်”

“အား အမလေး အိုး”

မိုးခွိန်းပြီး လအဆေောင့မြှာ စားပြဲပေါထြောငထြားသော ကြည့်မြှန် လဲကပြှီး ကြဲသှားသံနှင့အြတူ ဒေါထြှေးထွေးတဈယောကြ ငယသ်ံပါအာင် အောဟြဈပြီး မောငမြောငကြို ပြေးဖကလြိုကသ်ည်။ မောငမြောငမြှာလည်း အိုးကနဲ လန့အြောပြှီး ဒေါထြှေးထွေးကို ပြနလြညဖြကတ်ှယမြိလိုကလြသည်ေ။

“ဂြိန်း ဒလိန်း ဂြိန်း ဂြိန်း”

“အိုး အမေ့”

အဆကမြပြတသ်ော မိုးခွိန်းသံကြောင့ြ ဒေါထြှေးထွေးခငမြွာ ဒူးများတဆတဆြတတ်ုနကြာ မာငမြောငကြို တင်းကြပစြှာ ဖကတ်ှယလြိုကမြိသည်။ ဒုကျခရောကန်ရသေူက မောငမြောင်။ ငယရြှယစြဉကြတည်းက အဒေါန်ှင့ြ အတူနဖြစ်ေခဲ့ပမေဲ့ ယခုလို ပူးပူးကပကြပ် မနဖေူးသဖြင့ြ အနခကေရြသည်။ ဒေါထြှေးထွေး၏ ဖောင်းကားနပြေီး အိထွားလှသည့ြ နို့ကြီးများက မိမိရငဘြတကြို ဖိကပထြားသဖြင့လြည်း ပို၍ဆိုးလှ၏။

အပြငမြှာ မိုးက သည်းထနစြှာ ရှာနသည်ေ။ ကဆုနလြပြညခြါနီးမို့ထငရြဲ့။ ရှာပြီဆိုတော့ ဒလဟော သှနခြလွိုကသ်လို လွှပစြီးတဝင်းဝင်း မိုးခွိန်းသံတညံညံနှင့ြ ရှိနသလေို၊ ကြောကတ်တသ်ော ဒေါထြှေးထွေးမှာ ပို၍သာ မောငမြောငရြငခြှငထြဲသို့ တိုးခွေ့ဝငရြောကန်ေ၏။

မောငမြောငမြှာ ဒေါထြှေးထွေး၏ရငန်ှဈမှှာဖြင့ြ ပြတသ်ပပြါများလာသမို့ သှေးများဆူဝလောသည်။ မိမိပေါငကြှားက လီးကြီးကလည်း တဖြေးဖြေး မာထနလြာသည်။ အသကရြှူ မှနဆြနလြာသည်။ မထငမြှတ် မရညရြှယဘြဲနဲ့ မိမိလကမြွားက ဒေါထြှေးထွေး၏ကြောပြငကြို ပြတသ်ပန်မေိသညကြိုလည်း ဝိုးတဝါး အသိအမှတပြှုလို့ရသည်။

ဒေါထြှေးထွေးမှာလည်း ကြောကရြှံ့စွာ ဖကတ်ှယမြိရသဖြင့ြ မိမိ၏ပေါငတ်ဈဖကကြို မောငမြောင်၏လီးကြီးက လာထောကသ်ညကြို သတိမထားမိဘဲ ပို၍တင်းကြပအြောင် ဖကတ်ှယမြိလိုကရြပြနသ်ည်။

“ဂြိန်း ဂြိန်း ဒလိန်း”

“အမလေး အိုး မောငမြောင်”

ကြောကလြှန်းမက ကြောကလြာသဖြင့ြ ဒေါထြှေးထွေး မောငမြောင့်ကို တိုးဖကလြိုကရြာ မောငမြောငမြှာ ကုတငပြေါြ ပကလြကလြှန်၍ လှဲကသွှားသလို ဒေါထြှေးထွေးမှာလည်း မောငမြောင့်ပေါြ ထပလြွှကသ်ား လှဲကပြါသှားရသည်။ မောငမြောင် စိတမြထိန်းနိုငတ်ော့။ ဓာတမြတူသော အဖိုအမ အထိအတွေ့ကို မလှနဆြနန်ိုငဖြစ်သှားကာ ဒေါထြှေးထွေးကို တဖကသ်ို့လှဲလိုကပြှီး အပေါမြှ မှောကခြလွိုကသ်ည်။

“ဂြိန်း ဒလိန်း ဒိန်း”

“အိုး မောငမြောင်”

ဒေါထြှေးထွေး ကြောကလြန်းတကြား ရရှတေသ်ံ တိတသ်ှားသည်။ မောငမြောင်၏ သှကလြကမြှနဆြနသ်ော လှုပရြှားမှုများက ဒေါထြှေးထွေးအသံများ တိတသ်ှားစလသေည်ေ။ မောငမြောင် အင်ျကြီကို ကြယသ်ီးပင် ဖြုတမြနတေော့ဘဲ ဆှဲဖြဲလိုကသ်ည်။ နောကမြှ ဘောလြီခွိတကြိုလည်း လကန်ှဈဖကဖြှင့ြ ဆှဲလိုကတ်ော့ ဖြုတကြနဲ ပြုတသ်ှားသလို အဝတတ်ှေ ဘေးတဖကဆြီသို့ လှနကြသွှားသဖြင့ြ ပြည့ဖြှိုးဖောင်းကားနသေော သူမ၏နို့ကြီးများ ဟင်းလင်းပြင့ခြါ ပေါလြာလေ၏။

“ဂြိန်း ဂြိန်းဒလိန်း လိန်း”

“အမလေး လေး အိုး မောငမြောင်”

ကြကတ်ိအံကိုကပြင်။ ဟင်းလင်းပြင့သ်ှားရတဲ့ နို့တွကေို မောငမြောင် ငုံခဲအစို့ မိုးခွိန်းသံကလည်း ပြင်းထနစြှာ ခွိန်းလိုကတ်ော့ ဒေါထြှေးထွေးမှာ မောငမြောင့ဂြုတကြို ဆှဲနှိမပြှီး မိမိတုနခြါသှားအောင် အထိအတွေ့က သူမတကိုယလြုံး ကြကသ်ီးတဖနွြးဖနွြးထသှားအောငကြို ကောင်းလှန်းလှသညမြို့ မောငမြောင့ကြို တွန်းဖယပြဈရမညလြား ဖကတ်ှယထြားရမညလြား မဝခွေဲတတတ်ော့။ အသိစိတတ်ို့ ဝဝေါးကုနပြှီ။ ပူနှေးသော ကာမဆန်ဒကြောင့ြ ဒေါထြှေးထွေးတကိုယလြုံး တုနခြတလြှုပရြှားနေ၏။

မောငမြောငသ်ည် ကပိုကရိုရဈပတထြားသော ဒေါထြှေးထွေး၏ ထမီအထကဆြငစြကို ဆှဲဖြုတပြဈလိုကသ်ည်။ မဲနကကြောကကြှေးနသေော စောကမြှှေးကြီးများ ခွံရံလွှကြ စောကဖြုတကြှီးမှာ ပြတသ်ှားသော မီးပြနအြလင်း၌ ကြီးမားဖောင်းကြှလွှကြ ပေါထြှကလြာသည်။ မောငမြောငကြ ဒူးဆဈအထိ ထမီကို တွန်းခလွိုကပြှီး၊ တဈခါ ခွထေောကဖြှင့ြ တွန်းခလွိုကသ်ည်။ လကတ်ဈဖကကြ ဒေါထြှေးထွေး၏နို့ကြီးများကို ဆုပကြိုငဖြစ်ညှဈ နယဖြတလြိုကသ်ည်။ ကြောကလြန့တ်ကြား အောဟြဈနတေဲ့ ဒေါထြှေးထွေး၏ နှုတခြမ်းထူထူကြီးများကို မိမိပါးစပဖြှင့ြ ငုံခဲ၍ အားကုနစြုပယ်ူလိုကသ်ည်၊

“ဂြိန်း ဂြိန်း ဒလိန်း”

“အား အမလေး ဝူး ဖလူး ဝု”

အပြတအြသပ် အနမ်းအရှိုကမြွားကြောင့ြ ဒေါထြှေးထွေးတကိုယလြုံး ဆူဝကေုနသ်ည်။ ကြောကလြန့တ်ာတွေ ပြကေုနသ်လို မောငမြောင်၏နောကကြှောကို တင်းကြပစြှာ ဖကတ်ှယပြဈလိုကရြပြနသ်ည်။ အဆိုးဆုံးက မောငမြောင်၏ ကြီးမားသနမြာနတေဲ့လီးကြီးက သူမ၏စောကဖြုတကြှီးရဲ့ အကြဲကြောင်းမှာ အလွားလိုကြ ပြတသ်ပတ်ိုကခြိုကလြှုပရြှားနမှေုကြောင့ြ ပူနှေးတဲ့သှေးခုနန်ှုန်းတွေ ဖြစ်လာသလို စောကခြေါင်းအတွင်းမှ အရညမြွား ဒလဟော ထွကကြလွာစသညေအြထိပငဖြစ်လို့ ဒေါထြှေးထွေး အောကမြှနေ၍ ဖငကြှီးကို ရမ်းခါနရလေတေော့သည်။

မောငမြောငဆြိုသည့ြ မောငမြောငကြလည်း ခကြဆြိုနားခွကကြ မီးတောကစြသညေ့အြကောငစြားမို့ ဒေါထြှေးထွေးစိတတ်ှေ ကြှထရှလာပြီဆိုတာ ဒကကြနဲသိလိုကရြာ အလိုကသ်င့ပြေါင်းပြီး ဖငကြှီးကိုယမ်းခါနတေဲ့ ဒေါထြှေးထွေး၏စောကခြေါင်းဝကို မှန်းထောကခြွိနဆြပြီး ဖငကြိုကြှကာ ခါးကိုနှဲ့ပြီး ဖိသိပခြလွိုကသ်ည်။

“ပလှတ် စွတ် စွတ် စွတ်”

“အင့ျ”

လှတပြဟေ့ဆိုကတည်းက မောငမြောငတ်ို့ မနားတမ်း ဖိဆောင့ပြါလပြေီ။ ဒေါထြှေးထွေးခငမြွာမှာလည်း မောငမြောင်၏လီးကြီးက ကြီးထွားရှညလြွားလှသော လီးထိပကြ သားအိမကြိုလာထောကသ်ဖြင့ြ အောင့ကြနဲအောင့ကြနဲ ဖြစ်သှားရသဖြင့ြ နာကငွခြံခကြ ဖြစ်နရပြေနသ်ည်။ မောငမြောင် နသိုးကြိုးပြတ် လိုဆောင့န်သညေမြှာ ကုတငတ်ဈခုလုံး ရမ်းခါနတေော့၏။ အပြငဘြကမြှာလည်း မိုးကသည်းထနစြှာ ရှာနသည်ေ။

“စွတ် စွတ် ဒုတ် ဒုတ် စွတ် စွတ်”

“အိုး အင့ျ အင့ျ ဟင့ျ အင့ျ အီး”

“ဖြေး ဖြေး အင့ြ ဟင်း အောင့တ်ယ်”

ဒေါထြှေးထွေး မောငမြောင်၏ ပူနှေးသောလီးတဈချောင်းလုံး မိမိစောကဖြုတကြှီးထဲကို ဝငထြှကပြါများလာတော့ ကောင်းအီစိမ့သ်ှားအောငပြင် အရသာတွေ့လာရပြနကြာ မောငမြောင်၏ခါးကို လှမ်းဖမဆြှဲဖကတ်ှယလြိုကပြှီး ဆောင့သ်ည့အြရှိနန်ှင့ြ အံကြဖြစ်အောင် အောကမြှဖငကြှီးကို ကော့မှှောကပြင့တ်ငပြေးလိုကပြှီး လီးကြီးပြနအြခွှတမြှာ ဖငကြှောကိုရှုံ့ ဗိုကသ်ားကိုခါးကော့၍ လီးတနကြှီးကို ညှဈဆှဲခပြေးလိုကသ်ည်။

မောငမြောငမြှာ ဒေါထြှေးထွေးရဲ့ အပေးကောင်းမှုကြောင့ြ တဈခါဖူးမွှ မခံစားဖူးသေးသော အတွေ့အကြုံကို ခံစားရပြနသ်ညမြို့ ဒေါထြှေးထွေး၏ ပုခုံးနှစ်ဖကကြိုဆှဲ၍ တအားကုန် ဖိဆောင့န်ပြနေသ်ည်။

“စွိ ဒုတ် စွတ် စွတ် စွိ”

“အင့ျ ဟင်း ဟင်း အို အီး ကြှတ် ကြှတ်”

ဒေါထြှေးထွေး၏နှုတဖြွားမှ အံကြိတ်၍ ငှီးငှူသံ ထွကပြါလြာသညန်ှင့ြ မောငမြောငတ်ဈယောကြ ဆကမြဆောင့တ်ော့ဘဲ သူမ၏မကြန်ှာကို ခေါင်းမော့ကြည့်ရြင်း

“နာလို့လား ဟင် ဒေါဒြေါြ”

“အခုမှတောင်းပနမြနနေဲ့။ လုပမြှာဖြင့ြ မှနမြှနသ်ာလုပ်။ ဒီမှာ ဆန့တ်ငန့င်န့ဖြစ်နပြေီ”

“အို ဟုတလြား ကဲ ဒီလိုဆို”

မောငမြောင် ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့ြ လှကြေီးထိုးလိုးနရောမှ သူ၏ဒူးနှစ်ဖကထြောကပြှီး သူမ၏ပေါငကြှီးများကို ဆှဲထောငလြိုကသ်ည်။ မောငမြောင် ဒေါထြှေးထွေး၏ခါးကို မကိုငဘြဲ ကြီးမားဖောင်းကား ပြည့ဖြှိုးလှသည့ြ နို့ကြီးနှစ်လုံးကို ဆှဲကိုငလြိုကပြှီး ဖိဖိဆောင့ခြပြှီး လိုးတော့သည်။

“ဗွဈ ဗွုတ် စွတ် စွတ် စွိ”

“အင့ြ အင့ြ အိုး ဖြေးဖြးဆောင့ပြါဟဲ့ မောငမြောင်”

မရတော့။ မောငမြောင် ဒလကြမ်းဆောင့ပြါလပြေီ။ မိုးသံလသေံများနှင့အြပျိုင် အခန်းလေးထဲမှာ အသံများ ဆူညံနလရေေဲ့။ အခန်းတွင်း နှစ်ပမေီးချောင်းရဲ့ အလင်းရောငအြောကမြှာ လူသားနှစ်ဦး ဝတလြဈစားလဈဖြင့ြ အမှောငတ်ကာ့အမှောငဆြုံး ကာမအမိုကမြှောငကြှီးကနွသည်ေ။

ဒေါထြှေးထွေးတဈယောကြ အခွားလူတဈယောကြ၏ လီးတဈချောင်းလုံး မိမိ၏စောကခြါင်းထဲသို့ ပူနှးမာကြောစွာ သှကသ်ှကလြကလြကကြှီး ဝငထြှကန်မှေုကြောင့ြ အကြောများ တဖငွြးဖငွြးထအောင် ကောင်းမှနအြီလှန်းလှသမို့ ခွထေောကန်ှဈချောင်းကို မိုးပေါထြောငပြှီး မောငမြောငရြဲ့ခါးကို ညှပယ်ူဆှဲဖိ၍ အောကမြှဖငကြှီးကို အားရပါးရ ကော့မှှောကပြေးသလို လီးကိုလည်း မိမိ၏စောကဖြုတန်ှုတခြမ်းသားများဖြင့ြ အတတန်ိုငဆြုံး ညှဈဆှဲနလေိုကသ်ညအြထိပင်။

မောငမြောင် ဒေါထြှေးထွေး၏ပေါငကြှီးများကို ပင့မြှှောကလြိုကသ်ည်။ ဒူးထောကလြိုးနရောမှ ဝမ်းလွားမှောကကြာ ကုတငဘြောငကြို ခွကနေလြိုကသ်ည်။ ပြည့ဖြှိုးကြီးမါးလှတဲ့ သူမ၏ပေါငတ်ှကေို ပုခုံးနှစ်ဖကဖြှင့ြ ဖိတွန်းခလွိုကသ်ည်။ သူမ၏ဒူးနှစ်ဖကသ်ည် သူမ၏နို့ကြီးများပေါသ်ို့ ပိကသွှားရသည်။ ဖငကြှီးမှာလည်း မှှောကကြှှလာ၏။ သူမ၏ ဖငတ်ုနကြှီးများကို လကပြှနကြိုငတ်ှယ် ဖစွည်ှဈရင်းမှ ဖငအြသာကြှလိုကြ၏။ လီးကြီး သူမ၏စောကဖြုတထြဲမှ တဖြေးဖြေး ကြှတကလြာသည့ြ လီးတဈချောင်းလုံး အပြငမြရောကခြင် တဝကလြောကမြှာ ဆတကြနဲ ဖိသိပလြိုကသ်ည်။

“စွိ စွတ် ဒုတ်”

“အင့ျ အိုး”

“စွိ စွတ်”

“အင့ျ ဟင့ျ အား ရှီး ဟင်း”

ဒေါထြှေးထွေးတဈယောကြ မောငမြောင်၏ ပညာသားပါပါ ဖိသိပလြိုးဆောင့န်မှေုကြောင့ြ ဖတွဖြတွလြူးနလသေည်ေ။

“အား အင့ြ ကောင်း ကောင်း ကောင်းလှခညွလြား မောင် မောင် အင့ြ ဆောင့ြ ဆောင့ြ အိုး”

“စွတ် စွတ် ဒုတ် ဒုတ်”

လီးထိပကြှမ်းသီးခေါင်းက သူမ၏သားအိမထြိပကြို ထောကမြိလိုကပြှနတ်ော့ နှစ်ယောကစြလုံး ကငွကြနဲ ကငွကြနဲ ဖြစ်သှားပြီး အကြောပေါင်းတဈထောငစြိမ့အြီသှားကြရပြနသ်ည်။

“အိုး အင့ျ ကောင်း ကောင်း အင့ျ ဟင့ျ ဆောင့ျ”

“စွိ ဒုတ်”

“ဟီး မောငမြောင်”

“ဒုတ် ဒုတ် “

“အားယား ပြီး ပြီးတော့မယ် ဆောင့ျ ဆောင့ျ”

ဒေါထြှေးထွေး ကရောငကြတမ်း ရရှတေမြှညတ်မ်းရင်းမှ လှုပရြှားမှုများ ငှိမသ်ကသ်ှားလတေော့သည်။ မောငမြောင် ဒေါထြှေးထွေးတဈယာကြ ကာမအထွတအြထိပကြို ရောကရြှိသှားပြီကို သိလိုကသ်ညန်ှင့ြ စောကဖြုတကြှီးကို ဖြဲကိုငန်ရောမှ လကန်ှဈဖကလြှှတလြိုကသ်ည်။ တဈတီဒူးထောငန်တေဲ့ ပေါငန်ှဈပေါငကြှားမှ ခွတဈေချောင်းကို ဆှဲခလွိုကပြှီး တဈပေါငကြွောြ ပုခုံးထမ်းပုံစံဖြင့ြ ကုန်းလကြြ အသားကုနဆြောင့လြိုကသ်ည်။

“အင့ျ အင့ျ စွိ စွတ် စွတ် ဒုတ် ဒုတ် စွိ “

မောငမြောငတ်ကိုယလြုံး တုနခြါသှားအောင် ကောင်းလာပြီး သုတကြိုမထိန်းနိုငတ်ော့။ တမငမြှီထားသော ပေါငတ်ဈဖကကြို လကန်ှဈဖကဖြှင့ြ ဖကတ်ှယရြင်း သုတရြညမြွားကို သူမ၏စောကခြေါင်းတလွှောကြ ပန်းထုတပြဈလိုကလြတေော့သည်။

အခန်းတွင်းမှာ ငှိမသ်ကတ်ိတဆြိတသ်ှားပြီး အပြငမြှာက မိုးမစဲသေး၊ သကပြှင်းများ ပျိုငတ်ူခလွိုကမြိကြသည်။ ဒေါထြှေးထွေး ခွှေးလေးစို့နသညေ့ြ မောငမြောင်၏နဖူးကို ပြတသ်ပရြင်း ခေါင်းမှဆံပငမြွားကို လကမြွားဖြင့ြ ခပဖြှဖြ ပြတသ်ပလြိုကသ်ည်။

“မောသှားသလား မောင်”

“အင်း နည်းနည်းမောတယ် ဒေါဒြေါြ”

“အံမယ် ဒီလောကပြယပြယန်ယန်ယ် ကိုငလြိုးပြီးတာတောင် ငါ့ကို ဒေါဒြေါလြို့ ခေါန်ရသေေးတယ်”

“ဒေါဒြေါလြို့မခေါရြင် ဘယလြိုခေါရြမှာလဲ”

“မမကြီးလို့ခေါပြေါ့ မောငရြဲ့”

“မမကြီး”

“အင် မောငလြေး”

တဏှာရဲ့စရော သှားနကြတေဲ့ လူတွအဖေို့ အသကအြရှယ် သှေးသားတောစြပမြှု လူမှုဓမျမသတတ်ှေ ဘေးခွိတပြဈလိုကကြှသည်။ ဦးလေးနဲ့စပမြှ အဒေါတ်ောရြပမေဲ့ ဆှရင်ေးမွိုးရင်းပင်။ လူမှုနယပြယမြှာ အထိအတွေ့နောကြ ကောကကြောကပြါအာင် လိုကမြိကြရင်းဖြင့ြ လူမှုရေးဖောကပြှနမြှု ဒုနဲ့ဒေးများနပြေီ။ ပတဝြန်းကငွြ သူစိမ်းတရံစာ မသိအောင် ကြိတပြုန်းခုတ်၍ ပြူနာကို ဖြေးရှင်းနကြရေသညမြှာလည်း အနတကျကမ။

မောငမြောင့်အသကကြို တွကကြှည့ပြါက ၁၈ နှစ်မပြည့တ်တသ်ေး။ ပတဝြန်းကငွအြသိုင်းအဝိုင်းနယပြယမြှ ဆရာ့ဆရာတွရေဲ့ သှနသ်ငမြှု မှှောကပြင့မြှုတွကတေဆင့ြ စိတကြူးယဉန်ယပြယကြနေ လကတ်ှေ့ဘဝကို စမ်းသပမြိရပြနသ်ည်။

ဒေါထြှေးထွေး အသကြ ၄၅ နှစ်ဆိုပမေဲ့ ပြည့ပြှညဖြှိုးဖြိုး ထောငထြောငမြောင်းမောင်း သှေးသားဆူဖြိုးတုန်း။ ထို့ကြောင့ြ ကြောငခြံတွင်းပကြန်ှင့ြ ဇရကတ်ောငပြံကြိုး တွေ့ကြရပြီ။ သူမကလည်း တဏှာရမျမကကြှီးလှန်းသူဆိုတော့ ဟင်း…။

မောငမြောင် သူမ၏ဘေးမှာ လဲလွောင်းအနားယူရင်း သူမ၏ ပြည့ဖြှိုးဖောင်းကားနတေဲ့ နို့အုံကြီးကို အားရပါးရ နယဖြကဆြုပခြွနပြေနေသ်ည်။ ဒူးတဈဖကကြလည်း အငှိမမြနပေါ။ ဒေါထြှေးထွေးပေါငန်ှဈဖကပြေါခြှတငရြင်း ဒူးဖြားဖြင် သူမ၏ဆီးခုံပေါထြိ ခွပြတေသ်ပန်ပြနေသ်ည်။

မောငမြောင်၏ အပြတအြသပမြွားကြောင့ြ ဒေါထြှေးထွေး နှာမှုတသ်ံပြင်းလာသလို နို့ကြီးနှစ်လုံးမှာလည်း လှုပရြှားနပြနေသ်ည်။ မောငမြောင်၏ ပညာသားပါပါ နှိုးဆှပေးမှုများကြောင့ြ ငှိမသ်ကန်တေဲ့ ခံချင်စြိတတ်ှေ တဖြည်းဖြည်း ကြှတကလြာပြန်၏။

“အိုး အင့ြ ယားတယ် မောငရြဲ့”

အသကအြရှယန်ှင့မြလိုကြ။ ညုတုတေးသံက သူမ၏နှုတဖြွားမှ ပေါထြှကလြာသည်။ မမှီမကန်းနှင့ြ မောငမြောင်၏ ပြော့ခွနတေေဲ့လီးကြီးကို လှမ်းဆှဲဆုပကြိုငလြိုကသ်ည်။ အရညမြွားဖြင့ြ စွတစြိုနသဖြေင့ြ လကထြဲမှ ချောထြှကန်သည်ေ။ ပကလြကစြင်းစင်းကြီး အိပန်ရောမှ လူလဲထထိုငပြှီး ထမီဖြင့ြ မောငမြောင်၏လီးမှ ပကြေံနသေော အရညခြွှဲခွှဲတွကေို တယုတယ သုတပြေးပြနသ်ည်။ ကြနပေအြောငသ်ုတသ်ငပြှီး ထမီကို ခွရင်ေးကို လှမ်းပစ်လိုကသ်ည်။ လကကြှီးများက မောငမြောင်၏ ပြော့ခွနတေေဲ့လီးကို ဖြဖြလေး ဆုပကြိုငပြှတသ်ပပြေးနပြနေသ်ည်။

ဒေါထြှေးထွေး၏ အထိအတွေ့ အပြတအြသပမြွားကြောင့ြ ပြော့ခွနသေေော မောငမြောင့ရြဲ့လီးကြီးမှာ သူမ၏လကထြဲ တစတစနှင့ြ မာနထြလာသည်။ အကြောများ အပျိုင်းပျိုင်း ဖုထဈမာကစွန်သညေ့ြ လီးကြီးမှာ ဖြဖြလေးဆုပကြိုငထြားသော လကန်ှဈဖကစြာထကပျို၍ ဒဈဖြားကြီးမှာ ပိုလွှံနပြနေရြာ

“အိုး ကြည့်စြမ်း၊ လူသာငယတ်ယ် လီးကဖြင့ြ သူ့ဦးလေးလီးကြီးအတိုင်းဘဲ။ မာထနကြှီးထွားလှခညွလြား”

“ကြီးတော့မကြိုကဘြူးလား ဒေါဒြေါြ အဲ မမထွေး”

“မမထွေးတို့က ကြီးလကြေိုကလြပေေါ့ ဟဲ့။ အဲ ဒီတဈခါ နငကြ အောကကြနေ၊ ငါက အပေါကြ တကလြုပမြယ်”

“မမထွေး သဘောလေ”

ဒေါထြှေးထွေး တဏှာ၏စရောနောကသ်ို့ တကောကကြောကြ လိုကရြပြနသ်ည်။ မိမိ၏ တူသားပါလားဆိုတဲ့ အသိမရှိတော့။ မှတသ်ိပတ်ဲ့ ဆန်ဒများကြောင့ြ မတထြောငန်တေဲ့ လီးကြီးပေါြ ကြောခြှ၍ မိမိ၏စောကဖြုတဝြတွင် တေ့ထောကြ၍ ဖြေးဖြေးလေး ဖိခလွိုကသ်ည်။

“ပြှတ် ပတဈ စွိ စွတ် အာ့ အင့ြ အာ နင့ဟြာကစောစောကထကတ်ောင် ပိုထွားလာတယထြငတ်ယ်။ ငါ့အဖုတထြဲ ပြညန်တောဘဲ။ ဟင့ြ အင်း စွိ စွိ ဒုတ် အိ”

တဈကြိမန်ဲ့တဈကြိမ် မာထနကြှီးတုတလြာတဲ့ လီးကြီးကြောင့ြ ဒေါထြှေးထွေး အကြိုကတ်ှေ့လာရပြနလြေ၏။ ဖငကြို ကြှလိုကသ်ည့အြခါမှာ ပြဲလနန်သညေ့ြ သူမ၏စောကဖြုတန်ှုတခြမ်းသားများက လုံးပတထြှားထွားလီးကြီး၏ အတနကြှီးကို ညှင်းဆှဲ၍ ယူသှားစရနေအြတွကြ ပညာကုနသ်ုံးရင်းမှ အထိုငအြထကို ခပသ်ှကသ်ှကကြလေး လိုးလိုကပြှနသ်ည်။

“စွိ စွတ် အင့ျ အင့ျ အီး ရှီး အင့ျ အင်း”

ဒေါထြှေးထွေး၏ဖငကြှီးကို အောကမြှလကန်ှဈဖကဖြှင့ြ မနိုငမြနင်းပင့တ်ငရြင်းမှ မောငမြောင် ဖငကြိုကော့ မှှောကည်ှောင့လြိုးလိုကရြာ လီးထိပကြ သူမ၏သားအိမထြဲသို့ နဈဝငသ်ှားရာ ဒေါထြှေးထွေးခငမြွာ အသဲများအူများ ပြုတထြှကသ်ှားပြီလား ထငမြှတရြလောကအြောင် ကောင်းလှန်းရကာ

“အ အင့ြ အင့ြ အမလး ရှီး ကြှတ် ကြှတ် ကောင်း ကောင်းလိုကတ်ာ ပင့ြ ပင့ြ နာနာပင့ြ။ မမထွေးအပေါကြ စိတရြှိလကရြှိ ဖိခမွယ်။ အား အား အီး ဟုတ် ဟုတပြှီ အား”

နှုတခြမ်းလေးနှစ်ခု စုခွှန်၍ တရှီးရှီးနဲ့ ငရုတသ်ီးစပသ်လို အသံများထွကအြောင် ငှီးငှူရင်း မကြလြုံးကိုပိတ်၍ ခေါင်းလေးမော့ကာ ဖငကြှီးကို နောကသ်ို့စပ်၍ကြှလိုကြ၊ ဗှိကနဲနအေောင် ဖိခလွိုကန်ဲ့ စည်းခကြည်ီညီ ဖိဆောင့န်ေ၏။ ဒေါထြှေးထွေး ဗိုကသ်ားကိုရှုံ့ ဖငကြိုကြုံ့ကာ စောကဖြုတန်ှုတခြမ်းသားလေးများကို စုလိုကဖြှဲလိုကဖြစ်အောငလြုပ်၍ မောငမြောင်၏လီးကြီးကို ညှဈဆှဲစုပယ်ူသှားအောငလြုပရြင်းမှ

“တအား ကောင်း ကောင်းလာပြနပြှီ ကောင်း ကောင်း အင့ြ အင့ြ စွိ စွိ စွတ် ဖတ် ဖတ်”

သူမ၏စောကခြေါင်းတလွှောကြ ကငွကြနဲဖြစ်သှားသာ စောကဖြုတမြှစောကရြညမြွား ဒလဟောပန်းထွကမြိလိုကရြသညအြထိ ကောင်းအီဆိမ့သ်ှားရသည်။ စောကဖြုတအြတွင်းမှ အရညမြွားလွှံကပြှီး မောငမြောင်၏ဆီးခုံပေါြ ရှှဲနဈသှားရပြန်၏။

“ကောင်းလိုကတ်ာ မောငမြောငရြယ် ကောင်းလိုကတ်ာ”

ပါးစပမြှ အဆကမြပြတ် ပြောဆိုရင်း လေးငါးခကြြ ဖိထိုငခြလွိုကပြှီး မောငမြောင်၏ရငဘြတပြေါသ်ို့ တအိအိ လဲပျိုကသွှားရတော့၏။ မောငမြောငမြှာ ဆန့တ်ငန့င်န့ဖြှင့ြ လေးလံလှသော ဒေါထြှေးထွေး၏ကိုယလြုံးကြီးကို ဖကတ်ှယလြိုကရြင်း အပေါမြှ ကနွတ်ဖကကြို ဆှဲလှဲခလွိုကပြှီး ကုတငပြေါမြှ ဆင်းလိုကသ်ည်။ ပုံ့ပုံ့ကြီး ငှိမသ်ကန်တေဲ့ ဒေါထြှေးထွေးရဲ့ကိုယလြုံးကြီးကို ကုတငပြေါြ ကန့လြန့ဖြှတဖြစ်အောင် ခွနှစ်ေချောင်းမှကိုငဆြှဲ၍ ပြုလုပလြိုကသ်ည်။

ဒေါထြှေးထွေး၏ခွနှစ်ေချောင်း ကုတငအြောကသ်ို့ တွဲလဲကသွှား၏။ သူမ၏ လုံးကစွပြှည့တ်င်းလှတဲ့ ခွသလေုံးသားနှစ်ဖကမြှနေ၍ ခွနှစ်ေချောင်းကို ပင့မြှှောကလြိုကပြှနသ်ည်။ ဒေါထြှေးထွေး ကုတငပြေါြ ကန့လြန့ဖြှတအြနအထေားဖြင့ြ ခွနှစ်ေချောင်းကိုကား၍ ကုတငစြှန်းတွင် ပြနထြောကထြားလွှကရြှိနပြနေရြာ အစွမ်းကုနဖြှဲကားထားတဲ့ ပေါငခြှံကြားမှာတော့ သုတရြညမြွားဖြင့ြ ပြောငလြကန်သညေ့ြ စောကဖြုတကြှီးမှာ ပြဲလနန်ေ၏။

ကုတငအြာကမြှမောငမြောငသ်ည် သူမ၏ခွနှစ်ေချောင်းကြားမှနေ၍ မတတ်ပရြပပြှီး ဖောင်းအိကြီးမားလှန်းလှတဲ့ သူမ၏နို့ကြီးများကို ခပန်ာနာလေး ဆုပကြိုငဖြစ်ညှဈလိုကသ်လို နို့သီးခေါင်းညိုညိုကြီးတွကေိုလည်း လကခြွောင်းလေးများဖြင့ြ ဖိခွပြတေသ်ပပြဈလိုကြ၏။

“အဟင်း ဟင် အီး မောငမြောငရြယ် လုပမြှာဖြင့လြုပစြမ်းပါ။ ဒီလိုလုပန်တော အနခကေလြှန်းလို့”

မောငမြောင် လီးကိုအရင်းမှကိုင်၍ သူမ၏စောကခြေါင်းဝတွင် မှှနေောကလြိုကပြှနရြာ ပို၍အနခကေရြပြနသ်ညမြို့ ခေါင်းကြီးကို ရမ်းခါလိုကရြပြနသ်ည်။ သူမ၏ခါးကို စုံကိုငဆြှဲကာ ခါးကိုနှဲ့၍ ဖိသိပလြိုကသ်ည်။

“စွိ ဒုတ် စွတ် ဒုတ်”

“ဟင်း အိုး ဟင်းဟင်း”

လီးကြီးတဈချောင်းလုံး သူမ၏စောကဖြုတထြဲ နဈဝငသ်ှားရပြနသ်ည်။ ဒေါထြှေးထွေး သူမ၏ဖငကြှီးကို အတတန်ိုငဆြုံး ရမ်းခါပြီး အလိုကသ်င့ြ ခါးလေးကို မသိမသာလေး ကော့ကော့ပေးလိုကပြှနတ်ော့ မောငမြောင် အကြိုကတ်ှေ့သှားပြနသ်ည်။ ခါးကိုကိုငဆြှဲထားသည့ြ လကန်ှဈဖကစြလုံး နို့ကြီးနှစ်လုံးကို ပိုငပျိုငန်ိုငန်ိုငကြှီး လှမ်းဆှဲပြီး မောငမြောင် ဖိဆောင့လြိုးနပြနေသ်ည်။

“ဒုတ် စွတ် ဒုတ် ကြှိ ကြှိ စွိ”

“ဟင့ဟြင့ြ အိုး အင်း မောငမြောင် ဆောင့ြ”

ကုတငတ်ဈခုလုံး ရမ်းခါနေ၏။ ခါးလေးကို မသိမသာလေးကော့ပြီး ဖငကြိုကြှလိုကပြှီး မောငမြောင်၏လီးကြီးကို ညှဈဆှဲလိုကပြှနသ်ည်။ ကုတငစြှန်းတွငထြောကထြားသာ ခွနှစ်ေချောင်းမှာလည်း မောငမြောင့်ခါးကို ဆှဲဖိခလွိုကသ်လို မိမိကလည်း ကော့၍ကော့၍ အလိုးခံလိုကမြိ၏။

“ပြှတ် ပြှတ် စွတ် စွတ် ဖတ် ဖတ်”

မောငမြောငဖြငကြှီးကို နောကသ်ို့ တအားဆုတကြာ အားနှင့ဆြောင့န်ပြနေရြာ ဒေါထြှေးထွေး၏ဖငတ်ုံကြီးများ ကုတငစြှနမြှာ ပိပြားခပြသ်ှားရလသည်ေ။

“ဗွှတ် စွိ စွိ ဒုတ် ကြှိ စွတ် ဖတ်”

“အား အင့ြ ကောင်းလာပြီ မောငမြောင် မောင် ဆောင့ဆြောင့ြ”

နှစ်ယောကစြလုံး ကာမအထွတအြထိပသ်ို့ ရောကလြာကြပြီဖြစ်သဖြင့ြ အသကရြှူသံများ ပြင်းထနကြာ ဒေါထြှေးထွေးမှာ မကြတ်ောငလြေးများ မှေးစင်းသှားသည်။ ခွနှစ်ေချောင်းမှာလည်း ကုတငအြောကသ်ို့တွဲလဲကြီး ကသွှားရပြနလြသည်ေ။

မောငမြောငမြှာလည်း အရှယန်ှင့မြမွှ ကြီးထွားလှတဲ့လီးကြီး အဆုံးမှုတအြောင် အသားကုနပြဈကြုံးလိုကရြင်းမှ ဒေါထြှေးထွေး၏စောကခြေါင်းထဲသို့ သုတရြညမြွား ပန်းထုတမြိရပြနသ်ည်။ နှစ်ယောကစြလုံး မောဟိုကကြာ တဈဦးနဲ့တဈဦး တင်းကြပစြှာ ဖကတ်ှယရြင်းငှိမသ်ကသ်ှားကြလတေော့သည်။

………………………………………………..

“ဟင့ြ အင့ြ တောပြှီကြာ ကိုသိန်းကလည်း ထွေးအိပခြငွပြါတယဆြို ဒါဘဲ”

“တဈခါဘဲရှိသေးတဲ့ဥစ်စာ မင်းဘာဖြစ်နတောလဲ။ ခါတိုင်းနေ့ဆို မင်းကကြီးဘဲ”

“ဟုတပြါတယ် ကိုသိန်းရယ်။ ဒီနတေော့ ထွေး သိပန်မကေောင်းချင်သ်လို နှုံးခွိနတောမို့”

အခွိနကြည ၁၂ နာရီကြောကြွောပြင် ရှိသေး၏။ အခန်းတဈခုတွင်းမှ လငမြယားစုံတွဲတို့သည် တွတထြိုးနကြဆေဲ။ ထိုလငမြယားသညကြား ဒေါထြှေးထွေးနှင့ြ သူမ၏ယောကြြား ဦးသိန်းမောငတ်ို့ပင် ဖြစ်၏။ ဦးသိန်းမောငသ်ည် ယမနန်ေ့က သမီးနှင့အြတူ စဈကိုင်းဖကကြို ညအိပသ်ှားပြီး ဒီကနေ့ နေ့လညလြောကမြှ ပြနရြောကလြာပမေဲ့ သမီးဖြစ်သူ အေးအေးမောကြ သူ့သူငယခြငွြးများနှင့ြ စဈကိုင်းတောငပြေါသ်ို့ ဘုရားဖူးသှားနသဖြေင့ြ ညနမေိုးခွုပမြှ ပြနရြောကလြာသည်။ ညစာ ထမင်းစားသောကပြှီးကတည်းက ပငပြငပြန်းလို့ဆို၍ အိပယ်ာသို့ အစောကြီးဝငသ်ှားလသည်ေ။

ဒေါထြှေးထွေးမှာ မနေ့ညက တဈညလုံး လူငယအြားကောင်းမောင်းသန် မောငမြောငန်ှင့ြ စိတရြှိလကရြှိ လိုးလိုကရြသဖြင့ြ ပငပြန်းနလသေည်ေ။ မောငမြောငဆြိုသည့ြ မောငမြောငကြလည်း သူ့ဦးလေးငယင်ယကြအတိုင်း သနသ်လားမမေးနဲ့။ တဈညလုံး အားရပါးရ လိုးခဲ့ရတာတောင် အားမရ။ မနကအြိပယ်ာထ လကဘြကရြညသ်ောကပြှီးကတည်းက ဒေါထြှေးထွေးကို ဆကလြိုးနပြနေရြာ တဈမနကခြင်းလုံး အခွိနကြုနရြော။ ဒါတောင် ထမင်းခကြရြဦးမှာ ဈေးသှားရဦးမှာဆိုတဲ့ အကြာင်းပြ တောင်းပနလြှန်းမက တောင်းပနမြှ ဘသားချော လကလြွှော့သှားတာ။ သို့မဟုတဆြို တဈနကေုနမြွား လိုးနမလေားမသိ။ တောပြါသေးတယ် နေ့လညထြမင်းစားပြီးခွိနလြောကမြှာ မတ်တရာက သူ့အဖေ လာခေါလြို့ ပါသှားလသည်ေ။

အဲဒါကြောင့ပြင် ဒေါထြှေးထွေးတဈယောကြ တကိုယလြုံး ထုရိုကထြားသလို ကိုယလြကမြွား နာကငွန်ှမ်းဟိုကန်သဖြေင့ြ လငတ်ောမြောင်၏ဆန်ဒကို တဈခွီတဈမောင်းမွှသာ စိတပြါလကပြါ အလိုးခံလိုကပြှီး နောကတ်ဈခွီမှာတော့ ဒေါထြှေးထွေး ဆလံသနရပြေနသ်ည်။ ဦးသိန်းမောငကြတော့ မရ။ ဒေါထြှေးထွေး၏ ခွနှစ်ေချောင်းကို ပုခုံးပေါထြမ်းတငကြာ ရှေ့သို့အားပြုကြေးညှတ်၍ အဆကမြပြတ် ဆောင့န်ပြန်ေ၏။

“စွိ စွိ ပြှတ် ပြှတ် ဖတ် ဖတ်”

“အင့ြ အား ကိုသိန်းကလည်း နှာဘူးသိပကြဲတာဘဲ သူများအိပခြငွပြါတယဆြိုမှဘဲ”

ဒေါထြှေးထွေး၏ အိပခြငွမြူးတူးသံဖြင့ြ ပြောဆိုနသညေကြို ဦးသိန်းမောင် ဂရုမစိုကတ်ော့။ သူမ၏နို့ကြီးများကို အားရပါးရ ဆုပခြွဆှေဲကိုငရြင်းမှ လိုးဆောင့န်ပြနေသ်ည်၊

“စွိ စွိ ဖတ် ဖတ် အင့ျ ဟင့ျ အိုး”

လီးကြီးက သူမ၏စောကခြေါင်းထဲ နဈဝငသ်ှားသညမြှာ အရှိနပြှင်းလှန်းလှ၏၊ လပြှတကြှီးနှစ်လုံးကလည်း တဖတဖြတန်ဲ့ ဒေါထြှေးထွေး၏ ဖငတ်ုံတဖကတ်ခကြကြို ရိုကခြတလြိုကြ၊ ခတစြူစူလေးဖြစ်နတေဲ့ သူမ၏စအိုကို ရိုကခြတလြိုကြ၊ ကြာတော့ ဒေါထြှေးထွေးစိတတ်ှေ ထနလြာရပြနလြသည်ေ။ မိမိ၏ရငဘြတပြေါပြိကနွတေဲ့ ပေါငကြှီးနှစ်ဖကကြို ဆှဲကိုငအြားပြုရင်းမှ အပေါကြ အဆောင့န်ဲ့ ခွိနကြိုကစြှာ ဖငကြိုကော့မှောကပြင့တ်ငပြေးလိုကြ ဘေးတိုကယ်မ်းခါလိုကန်ှင့ြ အပေးအယူမွှတစွာ အလိုးခံလိုကရြပြနသ်ည်။ ဆောင့ခြကြမြွား ပြင်းထနလြှန်းလှသမို့ ကုတငမြွား ရမ်းခါလှုပသ်လို တခကြတ်ခကြြ သိမ့ကြနဲ သိမ့ကြနဲနအေောင် အိမမြှာ လှုပခြါသှားသလား ထငမြှတရြ၏။

သူတို့နှစ်ဦး အားရပါးရ လိုးဆောင့န်သေံကို နံရံနားကပပြှီး အိပပြွောန်ရောမှ တဈဖကခြန်းက စကားပြောသံ တစွိစွိတဖတဖြတ် အသံများနဲ့အတူ အိမကြှမ်းပြငကြပါ တသိမ့သ်ိမ့ြ လှုပခြါသှားသဖြင့ြ လန့န်ိုးသှားရသူကတော့ သူတို့၏သမီးဖြစ်သူ အေးအေးမောပြင် ဖြစ်သည်။ အေးအေးမောြ စဈကိုင်းကအပြန် မောမောနှင့ြ အိပပြဈလိုကရြာ တခွိုးထဲပင်။ အခုမှ တရေးနိုးတော့၏။ အိပယ်ာမှနိုးပြနတ်ော့ ဆာလောငမြှတသ်ိပစြှာ နိုးလာသလို တဖကအြခန်းမှ အသံများကလည်း ဆူညံနသဖြေင့ြ နံရံကြားမှ ချောင်းမှောင်းကြည့်လြိုကမြိပြနသ်ည်။

“အို ဖဖနေေဲ့မမတေေို့ လိုးနကြတေယ်”

တိုးတိုးလေး တကိုယကြှားရုံမွှ ရရှတေမြိလိုကရြင်း ပါးစပကြို လကတ်ဖကဖြှင့ြ ကဗွာကယာ ပိတလြိုကသ်ည်။ မိမိအသံကို တဖကအြခန်းက ကြားများကြားသှားပြီလားဆိုတဲ့ သဘော။ ဖဖရေယေလြေ မမရေေဲ့ ခွထေောကတ်ဈခွာင်းကို ပင့မြှှောကပြှီး တအားကြုံးလိုးနတယ်ေ။ အောကကြအလိုးခံနတေဲ့ မမကေလေည်း မကြလြုံးတွကေို စုံမှိတပြှီး ဖငကြှီးကို ကော့ကော့ပေးနလေိုကတ်ာ။ ဖဖရေေဲ့ မဲနကတ်င်းပြောငပြှီး ကြီးထွားလှတဲ့လီးကြီးကလည်း အရည်းတွအရှေှဲသားနဲ့ မမရေေဲ့စောကဖြုတကြှီးထဲကို နိမ့ကြနဲ နဈဝငသ်ှားလိုကတ်ာ အမေ့စောကဖြုတကြှီး ခွိုင့ခြှကဝြငသ်ှားပြနတ်ယ်။

“စွိ စွိ စွိ အင့ျ အင့ျ ဖတ် ဖတ်”

“ဆောင့ျ ဆောင့ျ ကိုသိန်းမောင် ထွေးပြီး ပြီးတော့မယ် ဟင်း ဟင်း”

မမရေေဲ့နှုတဖြွားက ပီသတဲ့အသံကြားတော့ ဖဖပေေေါ့ ခွထေောကတ်ဈချောင်းကို ထမ်းထားတဲ့ လကတ်ဖကန်ဲ့ မမရေေဲ့ ကြီးမားဖောင်းကားနတေဲ့ နို့ကြီးတဈဖကကြို ဆှဲကိုငည်ှဈလိုကသ်လို ကနွလြကတ်ဖကကြလည်း မမရေေဲ့တငပြါးဆုံကို အားပြုရင်း တအားတအား ဖိဆာင့ခြလွိုကတ်ာ အရမ်းအရမ်းမှနတ်ာပဲ။

“ စွတ် စွတ် ဖတ် ဖတ် အင့ျ အင့ျ ကြှိ ကြှိ စွတ် “

“ အင့ျ အင့ျ ဟင့ျ အား အား “

ပြီးပါပြီ။