ဒီစာအုပ်လေးကတော့ စာဖတ်သူတို့ အကြိုက်တွေ့စေမယ့် ဇာတ်လမ်းကောင်းလေးတစ်ခု ဖြစ်ပါတယ်။ အောက်တွင် ဆက်လက်ဖတ်ရှုပါ…
လွန်ခဲ့သော ၂ နှစ်ခန့်က ဦးသာလှမိန်းမ မအုံးရှင် သားအိမ်ကင်ဆာရောဂါ နှင့် ကွယ်လွန်ခဲ့သည်။မအုံးရှင် မကွယ်လွန်ခင်ကပင် ဦးသာလှတို့နှင့်တဆက်တည်း ရှိနေသော မြေကွက်ကိုဝယ်ယူ၍ ၂ ခန်း ၃ ခန်း မြေစိုက်အိမ်တစ်လုံးဆောက်ပေးကာ မရင်မေ ကိုနေထိုင်စေသည်။ခြံက ပေတစ်ရာပတ်လည်ကျယ်ဝန်းသဖြင့် ထိုခြံထဲတွင် သနပ်ခါးပင်များ စိုက်ပျိုးထား၏။မရင်မေက စိုက်ပျိုးရေးဝါသနာပါသည်။ဆယ်တန်း အောင်ပြီးလည်းဖြစ်၏။မေထုန်နို့စားနွားမ သုံးကောင်လည်းရှိသည်။ထို့ကြောင့် သူတို့ တူဝရီးမှာ ဤရွာတွင် စီးပွားရေးချောင်လည်သူများဖြစ်ကြ၏။အမျှော်အမြင် ရှိသူများ ဖြစ်ကြ၍ အဝီစိတွင်းတူးကာ စိုက်ပျိုးရေးကို တိုးချဲ့ကာလုပ်ကိုင်ကြသည်။
အနှစ် ၂၀ ကျော်ကြာပြီဖြစ်၍ မရင်မေသည် ဤရွာသူလုံးလုံးဖြစ်နေပါပြီ….
ရွာ၏သာရေး နာရေးလှုမှုရေးကိစ္စရပ်များတွင် ရှေ့တန်းမှပါဝင်၍ တက်တက်ကြွကြွ လုပ်ဆောင်သည်။မရင်မေက ဦးဆောင်၍ အမျိုးသမီးဝတ်အသင်းဖွဲ့ကာ အဖိတ် ဥပုသ်ထွက်နေ့တိုင်း ရွာလည်ဓမ္မာရုံတွင် ဝတ်တက်ကြ၏။စုစုပေါင်း အမျိုးသမီးကြီးငယ် ၅၀ ကျော်ခန့်ရှိ၏။
“….အမ….ပြန်ရောက်ပြီလား…”
“…..အေး…..ရောက်နေတာကြာပလား…”
“….ဟုတ်ကဲ့….”
ဘကြည်က ရေနွေးကြမ်းသောက်ရင်း ခရမ်းချဉ်သီးများအပြည့်အမောက်ထည့်ထား သော ထန်းခေါက်တောင်းတစ်လုံးကို ခေါင်းပေါ်ရွက်၍ ဝင်လာသော မရင်မေကိုနှုတ် ဆက်လိုက်ရာ မရင်မေကလည်း အလိုက်သင့် ပြန်နှုတ်ဆက်လိုက်၏။
မရင်မေက လှေကားတက်ခုံပေါ်တွင် ခရမ်းချဉ်သီးတောင်းကို ချမည့်ဟန်ဖြင့် ဒူးနှင့်ခါးကိုညွတ်၍ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့်ပင့်မပြီး အောက်သို့ချလိုက် သည်။ထမီတိုတိုဝတ်ထားသဖြင့် တင်းရင်းစိုပြေသော ခြေသလုံးသားများ၏ သန်စွမ်းမှု မို့မောက်သောရင်သားအစုံ ဝိုက်ကားသောပုံသဏ်ဏ္ဍာန်ရှိသည့် ကားကား စွင့်စွင့် ငွါးငွါးဖွင့်ဖွင့်ရှိလွန်းလှသည့် ပြည့်ဖြိုးတင်းအိသော တင်သားဆိုင်ထွားထွားများ
ထိုသို့ ထိုသို့သော အလွန်အချိုးစားကျနသည့် ဣတ္ထိယအင်္ဂါရပ်များကို အရောင်လက်သောမျက်လုံးတို့ဖြင့် ဖျတ်ကနဲကြည့်လိုက်မိ၏။မရင်မေက ဆံထုံးကို ဖြည်ချရင်း ခေါင်းခုပုဆိုးဖြင့် ယပ်ခတ်သလိုလုပ်ကာ အမောဖြေနေသည်။
ပြည့်ဖြိုးတုတ်ခိုင်သော ပေါင်တံကြီးတွေက ထမီကို ထွင်းဖေါက်၍ အလှပြနေသည့်နှယ် ပေါ်ပေါ်လွင်လွင်ရှိလှသည်။
ဘကြည်မိန်းမ တင်အိလည်းလှပါသည်။အဖုအထစ်အမို့အမောက် အင်္ဂါရပ်များနှင့်ပြည့်စုံပြီး စွဲမက်စရာကောင်းလှပါသည်။တင်အိ က မရင်မေလောက် တော့ ဒေါင်မကောင်း…. သည်တော့ ရွှေဘိုမင်းကြိုက်လုံးကြီးပေါက်လှစတိုင်တော့ မဟုတ်။
အဲ တင်အိက မရင်မေထက်သာတာက အရွယ်ဂုဏ်…ငယ်ဂုဏ်… တင်အိ အသက်က အခုမှ ၃၀ ထဲ ဝင်ရုံရှိသေး၏။
ခက်သည်က ကျားဆိုသောသတ္တဝါသည် ကိုယ့်မိန်းမမည်မျှ ချောမောလှပပြီး စွဲမက်စရာ အင်္ဂါရပ်တွေနှင့်ပြည့်စုံပါစေ နေ့ရှိသရွေ့ ညရှိသရွေ့ နှစ်ပေါင်းများစွာ ပေါင်းသင်းဆက်ဆံလာသည့်အခါ ရိုးအီသွားတတ်ပါသည်။
အတွင်းသိ အစင်းသိ ကြာကြာပေါင်းလာသောအခါ တစ်ချိန်ကချစ်ခင်နှစ်သက်စွဲမက် စရာဟု ထင်ခဲ့သောအရာတွေက အပြစ်အသွင်ဆောင်လာပြီး အင်တင်တင် ညီးတီးတီးဖြစ်လာတတ်၏။
ထို့ကြောင့် အာရုံကိုအပြောင်းအလဲဖြစ်စေရန် ယခုလို တောင့်တောင့် ဖြောင့်ဖြောင့် လုံးကြီးပေါက်လှ မိန်းမများကို ကိလေသာရမ္မက်လွှမ်းသော အကြည့်တို့ဖြင့် ငမ်းငမ်းတက်ကြည့်မိခြင်းဖြစ်ပါသည်။
စောစောက အဘဦးသာလှပြောခဲ့သော ကာမရောဂါဝမ်းတွင်းနာက ဘကြည်ကို စွဲကပ်လိုက်တော့၏။လီးရိပ်လီးငွေ့မသမ်းသော အဖုတ်ကြီးကို စိတ်ဖြင့် မှန်းဆကာ ရာဂစိတ်နယ်ပယ်ကို ကျယ်သလောက်ကျယ်အောင် ဖြန့်ကျက်လိုက်သည်။လျှပ်တပြက် အကဲခတ်ရုံဖြင့် ဦးသာလှက ဘကြည်၏မနောနှင့် သဘောကိုရိပ်မိလိုက်သည်။ဘကြည်လိုလူစားသည် ကိလေသာအာရုံနှင့် ဖမ်းစားခြင်းခံရလျှင် ပတ်ဝန်းကျင်ကို မေ့တတ်ပြီး အသိတရားဖြင့် ပြန်လည်ထိန်းချုပ် နိုင်စွမ်းမရှိခြင်းဟု ဦးသာလှစိတ်ထဲက မှတ်သားလိုက်၏။
မရင်မေက အမောဖြေပြီး ထမင်းဟင်းချက်ပြုတ်ရန် မီးဖိုခန်းပေါ် တက်သွား၏။လှုပ်လီ လှုပ်လဲ့ နိမ့်ချီမြင့်ချီ အဆီခဲတွေစုခဲထားသည့် တင်ဆုံထွားထွား ကြီးက သူ့စိတ်ကို မြူဆွယ်ကလိသွားသည်ဟု ထင်မှတ်လိုက်မိ၏။
သည်တော့မှ သူ့လာရင်းကိစ္စကို သတိရတော့၏။ဦးသာလှက ပြုံးတုံ့တုံ့ မျက်နှာထားနှင့်……………..
“…………အေး…….. ငါ့တူမ အပျိုကြီးကလည်း ကာမရောဂါကို ထကြွတိုးပွားစေတဲ့ ဗိုင်းရပ်စ်ပိုးကြီးနော်…. အဟဲ…. ဟဲ….ဟဲ…”
ဦးသာလှ စကားကြောင့် ဘကြည်မျက်နှာမှာ အနည်းငယ်ရှက်ရိပ်သမ်းသွားပြီး တဟီးဟီးနှင့် ရယ်ပြလိုက်သည်။
“…..အဘ….ကျုပ်….ဟို…ဟို…”
ဘကြည်စကားမဆုံးသေးခင်မှာပင် ဦးသာလှ လက်ကာပြလိုက်ရင်း ………..
“…နေနေ….မောင်ဘကြည်… အဘ…သိတယ်…”
“….မင်းငွေ…..လိုချင်လို့မဟုတ်လား…”
“…..ဟုတ်ကဲ့……..အဘ…”
ဘကြည်စိတ်ထဲ အံ့သြသွားတာအမှန်။သူ့အကြံကို ဦးသာလှဘယ်လိုသိနေသလဲ.. ဘကြည်၏စိတ်အခြေအနေကို ဦးသာလှက ရိပ်မိလိုက်သဖြင့်……….
“…..မအံ့သြနဲ့မောင်…..မင်းရောက်လာတဲ့အချိန်ကို ငါက အင်္ဂဝိဇ္ဇာနည်းနဲ့တွက်ကြည့် လို့သိပြီးသား…..မင်းမှာငွေလိုနေတယ်…ဒီတစ်ခေါက် အရောင်းအဝယ်ကိစ္စမှာ မင်း အရှုံးကြီးရှုံးခဲ့တယ်……တခြားနေရာမှာ ရစရာမမြင်တော့ င့ါဆီရောက်လာတယ်… ကဲ… ဟုတ်တယ်…မဟုတ်လား….”
ဘကြည်တစ်ယောက် ဟုတ်ကဲ့ ဟုပင်မပြောနိုင်တော့ဘဲ ပါးစပ်ဟောင်းလောင်း ကြီးဖြင့် ဦးသာလှကိုပြူးပြူးကြီးကြည့်လျှက် ကြောင်အမ်းအမ်းကြီးဖြစ်သွားသည်။ ပြီးတော့မှ ခေါင်းကို ခပ်သွက်သွက်ငြိမ့်ကာ
“…..ဟုတ်….ဟုတ်ကဲ့…အဘ….”
ဘကြည် ဦးသာလှကို ယခင်ကထက်ပို၍ အထင်ကြီးလေးစားသွား၏။ ဓာတ်တွေ ပရမတ်တွေကိုလည်း လူပြိန်းလူနတွေနားလည်အောင် ရှင်းပြတတ်…. လောကီဂမ်ဘီရပညာရပ်တွေကလည်းတတ်…..အလွန် အံ့သြစရာကောင်းတဲ့ ဦးသာလှ ပါတကား………
ဦးသာလှကို အထင်ကြီးလေးစားစိတ်ဖြင့်ကြည့်နေစဉ်မှာပင် ဦးသာလှ တစ်ယောက် သူ့တစ်ထပ်တိုက်ပုလေးထဲသို့ ဝင်ရောက်ပျောက်ကွယ်သွားပါ တော့သည်။မရင်မေတယောက် ထွက်များလာလေမလားဟု မီးဖိုခန်းဘက်ဆီ အကြည့်ရောက်သွားသည်။
“….ရော့…မောငျရငျ လိုခငြျတာ ၂ သိနျးခှဲမဟုတျလား…”
မီးဖိုခနျးဘကျဆီငေးနစေဉျ နောကျကွောဘကျဆီက ပေါျလာသော ဦးသာလှ စကားသံနှငျ့အတူနှဈသိနျးခှဲထောငျတနျအထုပျက သူ့ပေါငျပေါျဖုတျကနဲကလြာ၏။
“……အော…ငှပေမာဏပါသိနတေဲ့ ဦးသာလှပါလား…”
ဘကွညျ ကှပျပစြျပေါျက ဆငျးလိုကျပွီး ဦးသာလှခွရေငျးတှငျဆောငျ့ကွောငျ့ထိုငျကာ ဦးသုံးကွိမျကနျတော့လိုကျတော့၏။
“…အေး…အေး….ဒီတခေါကျအဆငျပွပေါစကှော…”
ဘကွညျ ငှထေုပျကိုကောကျကိုငျလိုကျပွီး ဦးသာလှကိုနှုတျဆကျကာ ထှကျလာခဲ့သညျ။
အကယျ၍သာ ဘကွညျတဈယောကျ ဤကိစ်စရပျတှကေို အငျ်ဂဝိဇ်ဇာ ဗဒေငျနညျးဖွငျ့ သိရသညျမဟုတျဘဲ သူ့မိနျးမ တငျအိကိုယျတိုငျ ဖှငျ့ပွောထား၍ သိနသေညျ ဆိုလြှငျ……….
အဖိတျနေ့ည ဝတျတကျစဉျက တငျအိတဈယောကျဝတျအဖှဲ့ထဲ မပါဘဲ ဦးသာလှထံရောကျနခေဲ့သညျဆိုလြှငျ………………
ထိုနေ့ည သှေးသားဆန်ဒနှီးနှောဖလှယျပှဲကွီးအဆငျပွခြေောမှေ့စှာ ပွီးဆုံးသှားပွီးနောကျ ဦးသာလှရငျခှငျထဲမှာ ဦးသာလှ၏အပှေ့အဖကျကို ခံယူထားစဉျ ငှကွေေးကိစ်စပွောခဲ့သညျဆိုလြှငျ……………..
ထိုနေ့ည ပွနျခါနီးတှငျ ဦးသာလှက……
“………၂ သိနျးခှဲဟုတျလား…. အေး..အေး….သနျဘကျခါ ညီးယောကြာျးကို ငါ့ဆီ လှှတျလိုကျ….” ဟု မှာကွားလိုကျသညျဆိုလြှငျ……ဘကွညျတဈယောကျ ဦးသာလှထံမှ အလှယျတကူ ငှေ ၂ သိနျးခှဲခြေးယူရရှိခဲ့သညျ့အတှကျ အခုလို ပြောျရှှငျနိုငျမညျလော……….
ဦးသာလှကိုလညျး အထငျကွီးလေးစားနိုငျပါအုံးမညျလော…. သို့သောျ နှဈယောကျလုံးပွုံးနကွေ၏။
သို့သောျ……….အဓိပ်ပါယျခွငျးကာ မတူပါလေ…….။
အဖိတျနေ့ည…………။
ထိုအဖိတျနေ့ညကို ဦးသာလှမမေ့ပါ……ဒီနေ့ည တငျအိလာမညျ…. ရငျမကေ အကြိုးအကွောငျးအစုံအလငျကို ဦးသာလှအား ပွောပွထားပွီးဖွဈ၏။မရငျမနှေငျ့ တငျအိတို့ ညှိနှိုငျးကွသောစကားထဲတှငျ ငှေ ၂ သိနျးခှဲရမညျ… ဦးသာလှ၏သှေးသား ဆန်ဒကို လိုကျလြောဖွညျ့ဆညျးပေးရမညျ။အမြားသူငါမရိပျမိစရေနျ ယောကြာျးကို ငှယေူလှှတျရမညျ။မညျသူမှမရိပျမိနိုငျသညျ့ အဖိတျနေ့ညကို ရှေးရမညျ။အတိုးငှေ ၁၅ ကပြျဆိုလြှငျ ၁၀ ကပြျနှုနျးခံစားခှငျ့ပေးမညျ။
သို့သောျ ယောကြာျးကို ငှပေို့ခိုငျးစဉျ ၁၅ ကပြျနှုနျးနှငျ့ပေးအပျခိုငျးရမညျ။ ၁၀ ကပြျနှုနျးခံစားခှငျ့ကို ဝတျတကျသညျ့ညမှ ကိုယျတိုငျသှားယူရမညျ။မရငျမေ ဘကျက တငျပွသော အခကြျအလကျမြားကို တငျအိကိုယျတိုငျက ကြနေပျပွီးဖွဈ၍ ထိုအဖိတျနေ့ညက တငျအိတဈယောကျ ဝတျတကျဓမ်မာရုံတှငျရောကျရှိကွောငျး လကျမှတျထိုး၍ အသာလဈထှကျခဲ့သညျ။။ဝတျတကျခေါငျးဆောငျက မရငျမမေို့ ပှဲပွီးမီးသအေငွိမျဖွဈ၏။
ဝတျတကျခြိနျ တဈနာရီ အသဈသငျကွားပို့ခသြညျက ၂ နာရီခှဲ…. ဤအခြိနျအတှငျး (၁၀)မိနဈစော၍ပွနျရောကျစရေမညျဟု မရငျမကေ အသအေခြာ မှာ လိုကျပွီးဖွဈ၏။တပါတျရဈ….. ယောဂီထမီအငျ်ကြီလေးနှငျ့ တငျအိတယောကျ တသှေးတမှေးလှလို့နပေါသညျ။
အခုတပါတျ ကုနျရှုံးလာသညျ့အတှကျ ယောကြျားကစိတျညဈသညျဟု ဆိုကာ အရကျခညြျ့တှနျးသောကျနေ၏။မရငျမဆေီကရအောငျ ပွောကွညျ့ပါမညျဟု
ခြှေးသိပျရငျး အရကျကိုလြော့သောကျခိုငျးထားရ၏။ဒါတောငျ ဝတျတကျလာခါနီး ရမျအကွီးတဈလုံးဝယျပေးခဲ့ရသေးသညျ။တငျအိကလညျး သူ့အကွံနှငျ့သူမို့ ကြနေပျစှာပငျ အကွှေးဝယျပေးခဲ့ပါသညျ။
မရငျမေ အစီအစဉျအတိုငျး တိုကျနောကျဖေးပေါကျက ဝငျရမညျဖွဈသညျ။
“….ဒေါကျ…ဒေါကျ….ဒေါကျ..ဒေါကျ….”
မရငျမသေငျပွထားသညျ့အတိုငျး တံခါးခေါကျအခကြျပေးလိုကျသညျ။ မကွာခငျတံခါးပှငျ့လာ၏။တံခါးဝတှငျ ဦးသာလှက ဘောငျးဘီပှပှ…စှပျကယြျအကြီ ၤလကျပွတျနှငျ့ မားမားကွီးရပျနလေသေညျ။ဦးသာလှ၏တောငျ့တငျးကွံ့ခိုငျသော ကိုယျနဟေနျထားကိုကွညျ့၍ တငျအိ ရငျတှလှေိုကျဖိုလှုပျခတျသှား၏။
လူကွီးက အသကျ ၅၀ ကြောျ ၆၀ အတှငျးဆိုသောျလညျး ကနြျးမာ သနျစှမျးလှသညျ။ရငျအုပျကားကား လကျမောငျးကွှကျသားကွီးတှကေ ထဈဖုတုတျ ခိုငျလှသညျ။ထို့အတူ ပေါငျတံ ခွသေလုံးကွှကျသားကွီးတှကေ တငျးရငျးဖုထဈ သနျမာလှသညျ။
ဦးသာလှက တငျအိ ဝငျသာအောငျ ဘေးသို့ဖယျပေးလိုကျပွီး…..
“….ဝငျ…ဝငျ…..တူမကွီး….အထဲကို…”
တငျအိက ကိုယျကိုရို့၍ အတှငျးသို့ဝငျလိုကျ၏။ဦးသာလှက တံခါးမငျးတုနျး ခကြျကို ထိုးပိတျလိုကျသညျ။အခုသူတို့ရောကျနသေောအခနျးမှာ ထမငျးစားခနျး ဖွဈ၏။ ၂ ခနျး ပတျလညျကယြျဝနျးပွီး မတျတပျရပျခကြျပွုတျရသော မီးဖို စားစရာ မြားကို သိုလှောငျထားသညျ့ ကွောငျအိမျ ၃ လုံးရှိ၏။
ထမငျးစားစရာနရောမှာ ၂ ပခှေဲကြောျကြောျခနျ့မွငျ့ပွီး သဈမာရှာထိုးသား မြားခငျးထားသညျ။ထိုအပေါျတှငျ စားပှဲခုံဝိုငျးတဈလုံးခထြားပွီး ဝီစကီအကွီးတဈလုံး …ကွကျကွောျ….ဝကျအူခြောငျးကွောျ…ငှကျပြောျသီးဖီးကွမျးတဈဖီး… ဝီစကီပုလငျး
ကအပွညျ့မဟုတျတော့….ထိုအထဲတှငျ ကာမစှမျးအားကို တိုးပှားစသေော ဖြံသိုစိမျထား၏။
“….ကဲ…အပေါျတကျလေ…တူမကွီးရဲ့….အေးအေးဆေးဆေးပေါ့နောျ..သှား…. ဟိုမှာ စားစရာတှရှေိတယျ…..စားနှငျ့…”
တငျအိက မတျတပျကွီးရပျနေ၍ ဦးသာလှက ပွောလိုကျသညျ။ လာကထဲက ကိုယျ့ဆုံးဖွတျခကြျနှငျ့ကိုယျမို့ အရှကျတှသေိက်ခာတှေ ကငြျ့ဝတျတှေ အကုနျခဝါ ခထြားခဲ့ပွီးဖွဈသညျ။
ကိုယျ့မဓောရှိလြှငျ….သူ့မဓောလညျးရှိရမညျပငျ……………….
ပွီးတော့ ကိုယျရခငြျတဲ့ငှကေ နညျးနညျးနောနော မဟုတျ…. ဖာထှကျခံလငြျတောငျ ရမညျမဟုတျ……ပွီးတော့ ကိုယျကအပြိုမှမဟုတျဘဲ….ကလေးနှဈယောကျအမေ …အအို….ပွီးတော့ စောကျဖုတျကလဲ ဖှတျဖှတျကြအေောငျ လီးအလိုးခံထားရတဲ့ စောကျဖုတျ… ဒီတော့ ဘာဆနျးတာမှတျလို့…ပွီးတော့ တငျအိက ခြောသညျ… လှသညျ….တောသူဆိုပမေငျ့ ရှေးအတိတျကုသိုလျကောငျးပုံရ၏။…. ဒီတော့ ခပျရဲရဲ
ခပျဟော့ဟော့ပငျ ဆကျဆံလိုကျသညျ။အပေးကောငျး အပွုအစုကောငျးခဲ့ရငျ ၂ သိနျးခှဲငှေ အလကားတောငျ ရခငြျရနအေုံးမညျ……။
“…..အဟဈ…အဈ…ခဈ…အဟငျ့…ဟငျ့….ယား…ယား…တယျလို့…”
အနရေအထိုငျရခကျလောကျအောငျယားသညျ့အတှကျ တငျအိတဈကိုယျလုံး ကော့တကျသှားရှာသညျ။သညျတော့ နို့အုံကွီးက ပိုမို၍စူတငျးထှကျလာသညျ။
ဦးသာလှက နို့တဈလုံးကို တပွှတျပွှတျစုပျပေးလြှကျကပငျ တငျအိ ဘောငျးဘီကို ဆှဲခြှတျသညျ။ပေါငျတံကွီးတှကေ…ထှား…တငျဆုံကွီးတှကေ ဖှံ့ထှား စှငျ့ကားလှနျးနသေညျ့အတှကျ ဘောငျးဘီက တောျတောျနှငျ့ မကြှတျဘဲဖွဈနသေညျ။
“….ဟှနျး…..ခိုးခငြျတာလဲပြာလို့…လကျနှေးတာလဲ ခြာလို့…”
ဦးသာလှတဈယောကျ အရှယျနှငျ့မလိုကျအောငျ တဏှာရမ်မကျတှေ မှှနျထူနပေုံကို
အမွငျကပျကပျရှိလှစှာ ဆူဆူဆောငျ့ဆောငျ့လေးမွညျတှနျရငျး…. ကူခြှတျပေးလိုကျ ၏။တငျအိ အပွုအမူလေးက ဦးသာလှကို ကွညျနူးစှဲမကျသှားစေ၏။
ဘောငျးဘီတိုကြှတျသှားသောအခါ ဖွူဝငျးထှားအိနတေဲ့ ပေါငျတံနှဈသှယျ ကွားက တငျအိ စောကျဖုတျဖေါငျးဖေါငျးကွီးကို ဘှားကနဲမွငျလိုကျရ၏။ တငျအိက ပိုမွငျရအောငျ ပေါငျနှဈခွမျးကို မသိမသာဖွဲပေးလိုကျသညျ။စောကျဖုတျကွီးက ပေါငျအဟတှငျ သိသိသာသာပွဲဟသှားပွီး အတှငျးသားနီနီနုနုတှကေိုပါ မွငျလိုကျရ၏။
စောကျဖုတျနှုတျခမျးသားတှကေ အညိုရောငျသမျးနပွေီး ထူထူပှပှဖွဈ နေ၏။သူ့အရောငျနှငျ့သူ ပိုငျးခွားထားသော စောကျဖုတျကွီးမှာ အလှနျ့အလှနျကွညျ့ ကောငျးနေ၏။ဝငျးဝါမို့မောကျနသေော ဆီးခုံ။နကျပွောငျမဲမှောငျနသေညျ့ စောကျမှှေး အညိုရောငျသမျးနသေညျ့ စောကျဖုတျနှုတျခမျးသား… ပွဲဟနသေော အတှငျးသား နီနီ…ကွညျ့ရငျးကွညျ့ရငျးက……ဦးသာလှလီးကွီးမှာ ထှားသထကျထှား… တောငျသထကျတောငျ….မာသထကျမာ…. ထနျသထကျထနျလာပါ၏။
ဘောငျးဘီတိုကွားမှ တိုးတိုးထှကျနသေော လီးကွီးကို တငျအိက လကျဖဝါးလေးနှငျ့ ခပျဖှဖှပုတျရငျး…………..
“….ဟှနျ့….ကဲ…..ကဲ….လှနျးတယျ…”
နှာခေါငျးလှလှလေးတှနျ့ရှုံ့ရငျး ပွော၏။တငျအိက ဦးသာလှနှငျ့ မကြျနှာခငြျးဆိုငျ ဆောငျ့ကွောငျ့ထိုငျလိုကျပွီး……………
“….ကဲ….အသအေခြာ….ထိုငျစမျးပါ….တကထဲ….”
ဦးသာလှတဈယောကျ လကျရှိအသကျထကျ ၅ ပုံ ၁ ပုံခနျ့ငယျသှားသလားထငျရ အောငျ နုပြိုသှား၏။စိတျထဲမှာလဲ ပြောျရှှငျမွူးကွှသှားသညျ။တငျအိ မလာခငျကပငျ သောကျထားနှငျ့သော အရကျအရှိနျကလညျး တကျနပွေီဖွဈ၏။
ထို့ကွောငျ့ ကွမျးပေါျ ဖငျခထြိုငျပွီး ခွဆေငျးလြှကျ ပေါငျကို နဲနဲကားထား
လိုကျသညျ။
“…….ကဲ…..ဘောငျးဘီခြှတျ……”
တငျအိက ဘောငျးဘီတိုကို ကိုယျတိုငျခြှတျပေး၏။ဆောငျ့ကွောငျ့ထိုငျ အနအေထားမို့ ခန်ဓာကိုယျအလှညျ့အပွောငျးလှုပျရှားလိုကျတိုငျး စောကျဖုတျကွီးက ပုံစံအမြိုးမြိုးဖွငျ့ ဦးသာလှကို မွူဆှယျလြှကျရှိနပေါသညျ။
ဦးသာလှက ဘောငျးဘီအခြှတျရလှယျအောငျ သူ့လကျနှဈဖကျကို ကွမျးပေါျထောကျပွီး ကိုယျကိုကွှမွှောကျပေးလိုကျသညျ။ဖုထဈမို့မောကျသော ရငျအုပျလကျမောငျးကွှကျသားကွီးတှကေ တငျးအဈကွှတကျလာသညျ။
ဘောငျးဘီကြှတျထှကျသှားသညျနှငျ့ ဦးသာလှလီးတနျကွီးမှာ မတျကနဲ ထောငျတကျသှား၏။အညိုရောငျသမျးနသေော လီးကွီးကို ဘှားကနဲ မွငျလိုကျရသောအခါ တငျအိ အံ့သွမှငျသကျသှား၏။မအံ့သွလို့လညျးမဖွဈ…. သူ့လီးတနျကွီးက မွငျးလီးတနျကွီးလောကျနီးနီးရှိသညျ။သူ့စောကျဖုတျကိုပငျ… လကျနှငျ့ယောငျရမျး၍ အုပျမိလိုကျသညျ။အရှညျရှဈလကျမ ကြောျကြောျခနျ့ရှိသော လီးတုတျကွီးမှာ အကွောတှပွေိုငျးပွိုငျးထလြှကျ အရပွေားတှကေ ကွကျပေါငျကှငျး တုတျတုတျတှေ အထပျထပျစှပျထားသလို အရဈအရဈထနသေညျ။
တဈသကျနှငျ့တကိုယျ မတှေ့ဖူးမမွငျဖူးသေးသော လီးကွီးဖွဈသညျ။ တငျအိလညျးခသေူတော့ မဟုတျပါ။ဘကွညျနှငျ့မညားခငျကပငျ ယခငျရညျးစား ဟောငျး နှဈယောကျ၏အလိုးကိုခံခဲ့ဖူးသညျ။ထိုလီးမြိုးသညျ ယောကြာျးလူစဉျမှီရုံသာ ရှိသညျ။ခံလို့လညျး ကောငျးခဲ့ပါသညျ။အခု ဦးသာလှလီးကွီးက သူမတခါမှ မမွငျဖူးသေးသော ကွောကျခမနျးလိလိ လီးကွီးဖွဈနပေါတော့သညျ။
ဒဈဖူးကွီးက တငျးပွောငျနသေော ခရမျးခဉြျသီးကွီးပမာ နီညိုရောငျ သမျးနသေညျ။ဦးသာလှက သူ့လီးကွီးကိုကွညျ့၍ ကွောငျတကျတကျဖွဈနသေော တငျအိလကျကိုဆှဲယူ၍ သူ့လီးကွီးကို ကိုငျစလေိုကျသညျ။
တငျအိက မွှတေကောငျကိုကိုငျရသလို မဝံ့မရဲလေးကိုငျကွညျ့လိုကျသညျ။ သံမဏိခြောငျးကဲ့သို့ မာတငျးသောအတှေ့ကို နှေးနှေးရှိနျးရှိနျးကွီး ခံစားလိုကျရ၏။
တငျအိအနဖွေငျ့ ယခုသှေးသားဆန်ဒဖလှယျပှဲတှငျ လုံးဝအညံ့ခံ၍ မဖွဈပါ။ဦးသာလှကြနေပျလြှငျ ကြနေပျသလောကျ သူ့အဖို့အခှငျ့အရေးတှေ ရလာနိုငျ၏။ဦးသာလှသဘောကနြှဈခွိုကျစမေညျ့ အလုပျမြိုးကို ကွားဖူးသလောကျ လုပျနိုငျသလောကျ အစှမျးကုနျလုပျပေးမညျဟု ဆုံးဖွတျထားပွီးဖွဈ၏။သူမခြေးရမညျ့ ငှတှေကေ နညျးနညျးနောနောမဟုတျ။ကုနျက အကွီးအကယြျရှုံးခဲ့သညျ့အတါကျ ရှငျးရမညျ့ငှတှေကေ မရှငျးနိုငျလြှငျ သူ့ယောကြာျးထောငျကပြွီး ဘဝပါပကြျမညျ။
ဘဝပကြျမညျ့အရေးနှငျ့ယှဉျလိုကျလြှငျ သူ့စောကျဖုတျကို ဦးသာလှထံ ထိုးအပျရသညျ့အလုပျက ဘာမှမပွာပလောကျသညျ့ အလုပျမဟုတျ။
သညျကွားထဲ အပွုအစုကောငျးလြှငျ ဦးသာလှ၏ပေးကမျးရကျရောမညျ့ အခှငျ့အရေးတှကေ တသီကွီး။မရငျမကေ ပွောပွထား၍ အတှငျးရေးကို သိထားနှငျ့ ပွီးဖွဈ၏။
တကယျအားဖွငျ့ မရငျမသေညျပငျ တူမ၊မှေးစားသမီးဆိုသောျလညျး ဦးသာလှ၏လူမသိသူမသိမယားသာဖွဈနေ၏။သို့သောျ…. အဖိုးကွီးက ပီမှ… ပိုငျမှ သူသဘောကမြှ သားကောငျကို ကိုငျလေ့ရှိသညျ။ပွူနာကွီးငယျ မပေါျပေါကျစေ ရနျ လုံခွုံစိတျခရြအောငျ အကှကျခစြီစဉျပွီးမှ သူ့ဆန်ဒကို အကောငျအထညျဖေါျခွငျး ဖွဈသညျ။
ပထမဆုံးတကျကှကျအဖွဈ တငျအိက ဦးသာလှ၏ပေါငျကွားအတှငျးသို့ ဒူးတုတျထိုငျခလြိုကျပွီး လေးဖကျထောကျကုနျးကာ လီးကွီးကို ခပျတငျးတငျးဆုတျ ကိုငျလြှကျ ပါးစပျဖွငျ့ ငုံခဲစုပျယူလိုကျသညျ။လီးကွီးက တုတျလှနျးသဖွငျ့ အကုနျလုံး သိမျးကွုံးမငုံနိုငျဘဲ တဝကျတပကြျသာ ငုံခဲထားနိုငျသညျ။ပူနှေးစိုစှတျသော အာငှေ့နှငျ့ကွမျးရှသောလြှာအတှေ့က အရေးပါသောကာမအကွောအစုံကို စုပျယူမိ လိုကျသောအခါ ဦးသာလှတဈယောကျ ကော့တကျသှားပွီး အီးကနဲ ကောငျးကောငျး
ညီးညီးလိုကျသညျ။
ဦးသာလှတဈယောကျ တငျအိအပေါျအမှတျတှေ ပေးလိုကျသညျ။ တငျအိအပွုအမူက သူသဘောကနြှဈခွိုကျသော အပွုအမူတှဖွေဈနေ၏။ ကလေးနှဈယောကျထှကျပွီးသား စောကျဖုတျမို့ သူ့လီးဒဏျကို ကောငျးကောငျးကွီး ခံနိုငျမညျဟုလညျး ယုံကွညျလိုကျသညျ။
“….ကဲ….ကဲ….တူမကွီး ခဏရပျလိုကျအုံး….လေးလေး….မငျးကို သဘောကသြှားပွီး…အေး..အေး….ဆေး..ဆေးပေါ့နောျ….”
ဦးသာလှစကားကွောငျ့ တငျအိတဈယောကျ ဦးသာလှလီးကွီးကို လြှာဖွငျ့ဝိုကျပတျ ၍ လြှကျပေးနရောမှ ခတေ်တရပျလိုကျပွီး ဒူးတုတျလြှကျ ကနှဲ့ကလြ ထိုငျနသေညျ။
ဦးသာလှက တငျအိကိုယျကာယအလှမြားကို တဝကွီးကွညျ့ရှုခံစားရငျး ဝီစကီတပနျးကနျငှဲ့သောကျလိုကျသညျ။ပုဂံပွနျအခြ တငျအိက အဆငျသငျ့ပငျ ဝကျအူခြောငျးနှဈခြောငျးပါးစပျထဲခှံ့ပေးလိုကျ၏။ဦးသာလှ တဈယောကျ အကြနေပျကွီးကြနေပျနစေဉျ ငှကျပြောသီးတဈလုံးကို အခှံနှာ၍ ပါးစပျနားထိုးပေး လာသညျ။ဦးသာလှက တဝကျကြောျကြောျကို ကိုကျယူစားလိုကျသညျ။
ဤမြှဆိုလြှငျ တငျအိသဘောထားကို အတောျအတနျရိပျမိသှားပွီ။တငျအိနှငျ့ လကျတှဲလို့ ကောငျးကောငျးကွီးရနိုငျကွောငျး သဘောပေါကျလိုကျသညျ။
“…ကဲ…တူမကွီး…ဦးလေးရဲ့ ပစ်စညျးကွီးကို ကြနေပျရဲ့လား…”
“…အဟငျး..ဟငျး…ကွကျသီးတောငျထတယျ…”
“…ကဲ..ထ….အပေါျက ခှထိုငျပွီး…ကိုယျ့ဖာသာကို အဆုံးထိဝငျအောငျသှငျးကွညျ့ … ဦးက မဆငျမခွငျ လုပျမိရငျ နာသှားမှာစိုးလို့….”
တငျအိ စိတျထဲ ဦးသာလှကို လေးစားသှားသညျ။အမှနျအားဖွငျ့ တငျအိသညျ ယခုအခြိနျတှငျ သူ့လကျခုပျထဲကရသောဖွဈ၏။ကွိုကျသလိုလုပျခှငျ့ရှိ၏။ သို့သောျ ဦးသာလှက မလုပျပါ……..သူ့ကောငျးကိုယျကောငျး ကာမကိစ်စတှငျ အပေးအယူမြှ
တစှာ ပွုမူလိုကျပါ၏။
တငျအိက မတျတပျရပျလိုကျပွီး ဦးသာလှပုခုံးကိုကိုငျကာ တဖွညျးဖွညျး ထိုငျလိုကျသညျ။လီးကွီးနှငျ့စောကျဖုတျအဝ တေ့ထောကျမိသောအခါ ဦးသာလှက တငျအိ ဖငျဆုံထှားထှားကွီးကို သူ့လကျနှဈဖကျဖွငျ့ ပငျ့မပေးထားလိုကျ၏။တငျအိက ခှထိုငျလြှကျကပငျ ဦးသာလှလီးတံတုတျတုတျကွီးကို သူ့လကျနှငျ့အကအြန ဆုတျကိုငျ သူ့အဖုတျဝနှငျ့ အသအေခြာ ခြိနျလိုကျသညျ။ထို့နောကျ တဖွညျးဖွညျး ဖိသှငျးလိုကျ၏။
“…..ဖှိ…ဖှိ…ဖှဈ…ပွှတျ….ဗွဈ….ဖှတျ….ဖှိဖှိ……ဖှဈ….ပွှတျ…”
လီးတံကွီးက တဖွညျးဖွညျးခငြျးစောကျခေါငျးလမျးကွောငျးအတှငျးသို့ နဈနဈ ဝငျလာသညျ။ကလေးမှေးဖူးသောမိနျးမမို့ ထိနျးခြုပျခြိနျဆရမညျ့အထာကို မှနျးဆ တတျသူပီပီ ထိနျးလိုကျသှငျးလိုကျ ဖိလိုကျနှငျ့ ကြှမျးကငြျစှာ ပွုလုပျနသေညျ။
သူ့သဘောနှငျ့သူ စိတျတိုငျးကပြွုလုပျနသေညျမို့ ပွငျးပွငျးထနျထနျ မနာကငြျဘဲ တငျးပွညျ့ကပြျပွညျ့ကာမအရသာထူးကွီးကို လီးကွီးကတဆငျ့ ခံစားနရေသညျ။
ပါးစပျကလေးဟလိုကျ……….မကြျနှာလေးရှုံ့မဲ့လိုကျနှငျ့အမြိုးမြိုး အဖုံဖုံဖွဈနရှောသော တငျအိကိုကွညျ့၍ ဦးသာလှသဘောကနြပေါတော့သညျ။ ငါးမိနဈခနျ့ကွာသောအခါ လီးကွီးက အဆုံးထိနဈဝငျရနျ လကျနှဈလုံးလောကျသာ လိုတော့သညျ။နာကငြျမှာစိုး၍ ထိနျးသှငျးနသေညျ့ကွားက ခံခငြျစိတျနှငျ့အားမလို အားမရစိတျရောထှေးသှားကာ တငျအိ ကဆတျကနဲ ထိုငျခလြိုကျသညျ။
“…..ဖရဈ…ဗွဈ….ဖစြျ….ဒုတျ…..ပွှတျ….”
“….အမေ့…အငျ့….အ….အီး…အား…အ….”
လီးထိပျကွီးနှငျ့ သားအိမျဝမှာ တငျးကနဲ ဒုတျကနဲပွဈဆောငျ့သှားရာ နာကောငျးအီဆိမျ့သော ကာမအရသာကွီးကို ပွိုငျတူခံစားလိုကျရသညျ။ ခတေ်တမြှ
ငွိမျနပွေီးနောကျ တငျအိက ဦးသာလှပုခုံးကို အားယူဖိထားရငျး ကိုယျကိုမွှောကျကွှ လိုကျပွနျသညျ။ဖိသှငျးစဉျကနှငျ့မတူဘဲ အကွှတှငျ အနညျးငယျမွနျဆနျ၏။တဖနျ စောစောကလို တဖွညျးဖွညျးပွနျဖိသှငျးသညျ။စောကျရညျကွညျတှကေ စိုရှှဲအိုငျထှနျး နပွေီမို့ ပို၍ ပို၍ အဆငျပွခြေောမှေ့လာတော့သညျ။
ဤနညျးအားဖွငျ့ အခကြျ ၂၀ ကြောျခနျ့ပွုလုပျပွီးသောအခါ တငျအိ ရမ်မကျစိတျတှကေ အပွငျးအထနျထကွှလာပါတော့သညျ။
မွှောကျကွှ ပွနျဖိခဆြောငျ့ခကြျတှကေ စိပျစိပျလာသညျ။မွနျမွနျလာ သညျ။ထနျထနျလာသညျ။သနျသနျလာသညျ။
“…..ပွှတျ….ဖှတျ….ဖှတျ….ဘှပျ….”
“…..ပွှတျ….ဖှတျ….ဖှတျ….ဘှပျ…”
“….ပွှတျ….ဖှတျ….ဖှတျ….ဘှပျ…”
“….အမေ့…အား…အငျ့….အငျ့….အမေ့…..အီး…အငျ့…ကြှတျ…ကြှတျ… အငျ့… အ…အီး…ရှီး…ကြှတျ…ကြှတျ…အမေ့…အား…”
တငျအိတဈယောကျ ကာမဇောတှအေထှတျအထိပျရောကျအောငျ တကျကွှ ပွငျးထနျလာသညျ။အထကျသို့ ကွှပွီးဆောငျ့တိုငျးဆောငျ့တိုငျး နို့အုံအိအိကွီးတှကေ ထကျအောကျ လှုပျရှားနတေော့သညျ။
ဦးသာလှကမူ အထှအေထူးအားအငျမစိုကျရဘဲ တငျအိ ပွုမူသမြှကိုသာ ဇိမျကစြှာ ခံယူနပေါသညျ။သူ့ကိုယျကို အနညျးငယျမတျလိုကျပွီး ရမျးခါနသေော တငျအိနို့အုံကွီးနှဈလုံးကို သူ့လကျအစုံဖွငျ့ တငျးတငျးဆုတျခြပှေတျဆှ ပေးလိုကျသညျ။
လြှို့ဝှကျဆနျးကယြျသော ကာမဓာတျသတ်တိက နို့ကွီးနှဈလုံးကို ဆုတျခြေ ပှတျဆှပေးလိုကျသညျနှငျ့ တပွိုငျနကျ……………..
“…..ဟီး…အီး…အမေ့….အမယျလေး…”
ခွောကျခွားဖှယျရာ အသံနကျကွီးကို မွညျတမျးရငျး တငျအိတကိုယျလုံးလြှပျစဈ လိုကျသလို တှနျ့လိမျကော့တကျသှားသညျ။တဆကျတညျးပငျ ကာမပနျးတိုငျသို့ ရောကျရှိကွောငျး သငျ်ကတေအဖွဈ စောကျရပေူတှကေို ဗငြျးကနဲ ဗငြျးကနဲ ပနျးထုတျ လိုကျတော့သညျ။
တငျအိတကိုယျလုံး ပြော့ခှညှေှတျကွသှားပွီး ဦးသာလှ ဘယျဘကျပုခုံး ပေါျ မကြျနှာမှောကျကသြှားတော့သညျ။ဦးသာလှက တငျအိခါးသှယျလေးကို လှမျးဖကျလိုကျရငျး ကြနေပျအားရစှာ မှေးနလေိုကျသညျ။
တငျအိအမောအပနျးပွသေညျအထိ ခတေ်တစောငျ့ဆိုငျးနပွေီး ဦးသာလှ လကျအစုံက ခြောမှတျပွညျ့တငျးသော တငျသားဆိုငျထှားထှားအိအိကွီးကို စုံခြီဆနျခြီပှတျလြှကျ ရှိပါတော့သညျ။
အမောပွေ၍ထငျသညျ တငျအိက ဦးသာလှပုခုံးပေါျတှငျမှောကျအပျ ထားသော မကြျနှာကို ခှာလိုကျပွီး ကိုယျကိုမတျလိုကျ၏။သူမမကြျနှာလေးက နှမျးနယျနဟေနျရှိသောျလညျး ကြနေပျသော ပီတိရိပျတှကေ ထငျဟပျနသေညျ။
ကိုယျအလှုပျတှငျ စောကျဖုတျအတှငျး နငျ့ကနဲ လှိုကျကနဲ ထူပူသှား၏။
“……အမလေးတော့…..ဘုရား…..ဘုရား….”
တငျအိစိတျထဲ တကယျပငျ အမလေးတမိလိုကျသညျ။မတလို့ဖွဈရိုးလား….. ကိုယျတောျဘုရား၏လီးတံကွီးက သံမဏိတိုငျကွီးစိုကျထားသလို ခိုငျခိုငျမတျမတျ ကွီး ရှိနသေေး၏။တငျအိသဘောထားကို ဦးသာလှကရိပျမိလိုကျ၍…..
“…..ဘာလဲ….အိလေးက…သဘောကနြတောလား…”
“….ဟငျ့….အငျး….ဝေးသေး…”
ဦးသာလှနှုတျဖြားက အလိုလိုအခေါျအဝေါျတှေ ပွောငျးလဲသှား၏။တငျအိကို
အိလေးတဲ့……………………
“….ဒါဆို…တောျပွီပေါ့…”
“…..ဟငျ့အငျး…”
“….ဒါဆို….သဘောကတြယျပေါ့….”
“….ဟငျ့….အငျး…”
ဦးသာလှက တငျအိအမူအယာကွောငျ့ အူယားပွီး စိတျမရှညျဖွဈကာ တငျအိခါးလေးကို ကွုံး၍ဆှဲဖကျပဈလိုကျသညျ။
“….အမေ့…..ရှီး….ကြှတျ…ကြှတျ….”
တငျးကပြျတောငျမတျစှာ မွုပျဝငျနသေောလီးတနျတုတျတုတျကွီးက ဦးသာလှခါးကို ဆှဲဖကျလိုကျသညျ့အတှကျ စောကျဖုတျကွီးကို ကနျ့လနျ့ဖွတျ ဆှဲနှဲ့လိုကျသလို ဖွဈကာ ပူကနဲ ဖငြျးကနဲ ဖွဈသှားသောကွောငျ့ တငျအိနှုတျက လှှတျကနဲ အောျလိုကျမိသညျ။
“…..အဟငျ့…ဟငျ့…ဟငျ့….ဟောဒီအကိုကွီးကို……သိပျကွမျးတာပဲ…..ကဲ…. ကွမျးအုံး………..ကွမျးအုံး….”
တငျအိက ငိုသံနှဲ့နှ့ဲလေးဖွငျ့ ဦးသာလှပုခုံးကို ခပျဖှဖှလေးထုပဈလိုကျသညျ။
အခစြျဓာတျ၏ ရဈပတျနှောငျဖှဲ့မူကွောငျ့ တငျအိနှုတျကလညျး အလိုလို အခေါျအဝေါျပွောငျးသှား၏။ကိုယျ့အဖအေရှယျလောကျ အသကျကွီးသူကို အကိုကွီးတဲ့…..အောျ…ကာမ….ကာမ….လူကိုရူးသှပျစပေါလား…….
“…….အိလေး….ကိုကွီးပုခုံးကို မွဲမွဲဖကျထားနောျ…”
“…..အငျးပါ….”
အငျးပါဟုသာပွောလိုကျရသညျ။ဦးသာလှဘာလုပျမညျမသိ၍ ရငျတဖိုဖိုနှငျ့ မြှောျလငျ့
နရေ၏။အတောျထူးဆနျးလှသညျ့ လူဆနျးကွီး ဦးသာလှပငျ…..
ဦးသာလှက ခွဆေငျးထိုငျနရောမှ ဒူးနှဈခြောငျးကို ကှေးပွီး သူ့ဖကျဆှဲယူ လိုကျသညျ။တငျအိကလညျး အနအေထားကနြရနျ သူ့ခန်ဓာကိုယျကို ပွုပွငျပေး၏။
ဦးသာလှဘယျလကျက ကွမျးကိုအားနှငျ့ ဖိထောကျရငျး ညာလကျက တငျအိခါးသှယျလေးကို ခပျတငျးတငျးဖကျကာ…
“…..အသအေခြာ…ဖကျထားနောျ…”
“….ဟုတျကဲ့ရှငျ့….ကမြလငျ…”
တငျအိနှုတျက ထှကျသှားသော စကားလုံးမှာ မြားမြားစားစားမဟုတျ…. ရတှေကျကွညျ့လြှငျ ၆ လုံးမြှသာဖွဈ၏။သို့သောျ ထို စိတ်တဇသဒ်ဒ ခေါျ ကာမရာဂ အားကောငျးလှစှာသော ထိုအသံ ၆ လုံးက ဦးသာလှကို အပိုငျခြီတုတျထားလိုကျပါပွီ ဦးသာလှကြောရိုးတလြှောကျ စိမျ့သှားသညျအထိ ထိုအပွော ထိုအသံ ထိုဟနျပနျလေးက တငျအိမှ တငျအိဟု စှဲစှဲလနျးလနျးဖွဈသှားစပေါသညျ။
နုပြိုသနျစှမျးသော အငျအားသဈတှေ ဝငျရောကျလာ၏။ထို့ကွောငျ့ ရှှငျလနျးတကျကွှစှာ အားမာနျသှငျးလြှကျ “…ဟိတျ…” ဟူသော အသံနှငျ့အတူ ဖပြျကနဲ မတျတပျထရပျလိုကျသညျ။
အားမာနျပါသော ထိုရငျခေါငျးသံကွီးက တငျအိကိုပါ လနျ့ဖနြျ့သှားစေ ပါသညျ။ပွီးမှ ပွုံးမိ၏။
တငျအိတဈယောကျ စောကျဖုတျကွီးပါပွုံးဖွီးလာသညျ့အလား တသိမျ့သိမျ့တငွိမျ့ငွိမျ့ဝဒေနာလှိုငျးတှရေိုကျခတျသှားသညျ။
ဦးသာလှက မတျတပျရပျပွီးသညျနှငျ့ တငျအိဒူးကောကျကှေးအတှငျးသို့ လကျနှဈဖကျလြှိုသှငျးကာ ဖငျဆုံကွီးအောကျမှ ပငျ့မထားလိုကျသညျ။အလားတူ တငျအိလကျနှဈဖကျကလညျး ဦးသာလှ၏လညျပငျကွီးကို ခြိတျဖကျထားလိုကျ၏။
သူ့ယောကြာျး ဘကွညျသညျပငျ ဦးသာလှလို လုပျနိုငျမညျမဟုတျ။ ဤအခကြျက ဦးသာလှ၏အားအငျဗလသတ်တိမှာ အရှယျနှငျ့မမြှအောငျ ကွီးမားသနျစှမျးကွောငျး ပွသနေ၏။
တခြီတမောငျး ကောငျးကောငျးကွီးပွီးဆုံးသှားသောျလညျး သှေးသား ဆူဖွိုး ကာမဓာတျအားတှေ အဆကျမပွတျတိုးပှားလြှကျရှိနသေော တငျအိမှာ ကိလသော ရာဂစိတျတှေ တဖနျနိုးကွှလာပွနျ၏။
စောကျဖုတျကွီးတဈခုလုံး စူဖေါငျးကွှတကျလာပွီး ရှစိထိုးကာ တလှုပျလှုပျ တရှရှနှငျ့ဖွဈလာ၏။ခံခငြျစိတျတှကေ ဒီရအေလား တိုးပှားလာပွနျသညျ။
သူ၏သနျစှမျးမှုကို ပွသခငြျ၍ စောကျဖုတျအတှငျးကွှကျသားတှဖွေငျ့ ဦးသာလှလီးတနျကွီးကို ညှဈ၍ ညှဈ၍ပွလိုကျသညျ။ထိုအတှေ့က ဦးသာလှလီးထိပျ ကွီးတခုလုံး ကငြျထုံအီဆိမျ့တကျသှားစသေညျ။ဤကဲ့သို့ လေးငါးခွောကျခါမှ အားထဲ့၍ညှဈပေးရာ လီးခြောငျးတံကွီးတခုလုံး ယားကွှလာသညျ။လလရေတှေ ထှကျလုနီးနီးထိ ကောငျးလာသညျ။
သညျအတိုငျးငွိမျခံနလြှေငျ သခြောပေါကျသုတျတှထှေကျကုနျတော့မညျ။ ထို့ကွောငျ့ ဦးသာလှက တနျပွနျစဈထိုးသညျ့အနဖွေငျ့ သူ့လီးကွီးကို အားထဲ့၍ တငျးခံလိုကျသညျ။ညှဈအားနှငျ့ ကနျအားအရှိနျကွီးမားစှာ တိုကျဆိုငျသှားသဖွငျ့ နှဈယောကျလုံး တုနျခါသှားကွသညျ။
ဦးသာလှက တငျအိကို ပှေ့မလြှကျကပငျ ကွမျးပွငျပေါျက ဆငျးလိုကျ၏။ ထို့နောကျ တိုကျအတှငျးခနျးထဲသို့ ဝငျသညျ။ထို့နောကျ သူ့အိပျခနျးတှငျးသို့ ဝငျသညျ။ထမငျးစားခနျးထဲမှ အိပျခနျးဆီထိလာရာ ခရီးတလြှောကျတှငျ တငျအိ တဈယောကျ ရငျတှတေသိမျ့သိမျ့ခုံကာ တငွိမျ့ငွိမျ့နှငျ့ လိုကျပါလာရငျး လီးအရသာ ကို ခံစားလာ၏။ တခါတခါ ဖငျဆုံကွီးကို ကြုံ့၍ကြုံ့၍ ပှတျပှတျဆောငျ့လိုကျသညျ။ တသကျနှငျ့တကိုယျ ဤမြှထူးဆနျးအံ့သွဖှယျကောငျးလှသော ဖွဈရပျမြိုးကို အိပျမကျထဲမှာပငျ မကွုံဖူးခဲ့ပါ။
ထိုခရီးစဉျအတှငျး တငျအိတခြီတမောငျး ကောငျးကောငျးကွီးပွီးခဲ့ပွနျ၏။တငျအိ နှဈခြီတိုငျတိုငျကာမဆန်ဒပွီးဆုံးခဲ့သညျ့တိုငျအောငျ လူထူးလူဆနျး လူ့အံ့မခနျးကွီး ဖွဈသော ဦးသာလှမှာ တခြီမှ မပွီးသေးပါ။
အိပျခနျးထဲရောကျသောအခါ အလှနျသားနားလှပသော မှေ့ယာကွီး အထကျသို့ တငျအိခန်ဓာကိုယျကို ညငျသာစှာ ပကျလကျခလြိုကျသညျ။
လကျနှဈဖကျကို ဘေးတဖကျဆီသို့ပွဈခလြြှကျ မကြျလုံးစုံမှိတျရငျး တငျအိ တဈယောကျ မှနျးနရှောသညျ။သူ့ခွထေောကျနှဈခြောငျးကမူ ဦးသာလှခါးကို ခြိတျထားလြှကျရှိသညျ။
အတောျအတနျအမောပွသှေားသောအခါ တငျအိခွထေောကျနှဈခြောငျး ကိုဆှဲမလိုကျပွီး ပေါငျနှဈခြောငျးကို ရငျဘတျဆီဖိတှနျးထားလိုကျသညျ။ သခြောအောငျ ထပျဖိကွညျ့လိုကျသေး၏။ထို့နောကျ သူ့လီးကွီးကို ဒဈအရငျးလောကျ ရောကျသညျအထိ ဆှဲနှုတျသညျ။ပွီးတော့ ခပျကွမျးကွမျး ပွနျသှငျးသညျ။
“…..ဖှဈ….ဖှဈ….ဗစြျ….ဗစြျ….ဖှဈ….ဘှတျ…..ဖှတျ….”
အဆုံးထိဝငျရနျ လကျနှဈလုံးအလို စောစောက အတိုငျးပွနျနှုတျသညျ။ စောကျရတှေကေလညျး အိုငျရှှဲဗှကျထနသေလို စောကျဖုတျကွီးကလညျး လီးတံကွီး ၏ဒဏျကို ကောငျးကောငျးကွီးခံနိုငျနပွေီမို့ စီးစီးပိုငျပိုငျတငျးတငျးကပြျကပြျကွီး အသှငျးအနှုတျလုပျလို့ရနေ၏။
ဦးသာလှက တငျအိရဲ့ ပေါငျတံဖှေးဖှေးတုတျတုတျကွီးအပေါျ အသအေခြာဖိထောကျ၍ ခပျပွငျးပွငျးခပျသှကျသှကျ ဆောငျ့ဆောငျ့လိုးပါတော့သညျ
“……ဖှဈ…ဖှတျ…ဖှပျ….အမေ့….အငျ့….”
“…..ဖှဈ….ဖှတျ….ဖှပျ….အား….အီး….အငျ့….”
“….ပွှတျ…ဒုတျ…ဒုတျ…ဗွဈ….ဖှတျ…ပွှတျ….ဖှဈ…ဖှတျ….”
“….ရှီး….ကြှတျ….ကြှတျ….အ…အီး…အငျ့….အမေ့….ကြှတျ…ကြှတျ…အမယျလေး… အီး….အား…..အငျ့….”
တငျအိတယောကျ ညီးညူလူးလှနျ့ရငျး ဖငျကွီးကို ကော့ကောခံသညျ။ ဦးသာလှ၏ ဆောငျ့ခကြျတှကေ ဂကြျအငျဂငြျလို အရှိနျမပွတျဒလစပျမွနျဆနျလာ၏။
တငျအိ စောကျဖုတျအတှငျးသားတှကေ ဦးသာလှ၏လီးတနျကွီးကို ညှဈညှဈဆှဲသညျ။သူတို့သခငျ ဘုရငျမကို အပွငျးအထနျတိုကျခိုကျနသေော ရနျသူကို ပွနျလှနျရနျတုံ့သကဲ့သို့ အငျနှငျ့အားနှငျ့ ဆှဲဆှဲညှဈကွ၏။
ညှဈအားဒဏျကွောငျ့ ဦးသာလှဒဈထိပျကွီးတဈခုလုံး ထူပူကငြျထုံလာ၏။ အထူးသဖွငျ့ ဒဈအညှာရငျးရှိ အကွောမွှငျကွီးမှာ ပွတျလုမတတျ တငျးတောငျ့ လာသညျ။ကဉြျသော…….ယားသော….ဆိမျ့သော…. အီသော ဝဒေနာအပူလှိုငျးတှေ က လခြောငျးတံကွီးတလြှောကျ လှညျ့ပတျမှှနှေောကျနေ၏။
အခကြျပေါငျးတဈရာအရောကျတှငျ တငျအိနှုတျဖြားက “အီးကနဲ” အသံနကျကွီးမွညျဟီးလြှကျ ကော့ထိုးတကျသှား၏။ဦးသာလှလညျး အလားတူ ဝဒေနာမြိုးကွီးခံစားကာ သုတျရပေူတှကေို ပွိုငျတူပနျးထုတျလိုကျကွသတညျး။
၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀
တငျအိက ဘကွညျကို အသအေခြာ မှာလိုကျ၏။
“….တောျ….ဦးသာလှကို ……လေးလေးစားစား…ဆကျဆံနောျ…”
“…..အေးပါ..ဟ…”
ကွီးသူကို ရိုသသေောကွောငျ့လားမသိ ငှေ ၂ သိနျးခှဲကို ဦးသာလှထံမှ ရှောရှော ရှူရှူရလာခဲ့သညျ။ဘကွညျမကြျနှာပွုံးလြှကျ………အလားတူ ဦးသာလှ မကြျနှာမှာလညျး………………………………..။
ပွီးပါပွီ။