အောစာအုပ်

မုဆိုးလား သားကောင်လား

မုဆိုးလား သားကောငလြား
ရေးသားသူ – ဘှား

ကြောစြိနဘြ တောထဲ ရောကန်သည်ေ ။ သူသည် မုဆိုးတဈယောကပြါ ။ တောသတ်တဝါတွကေို ချောင်းမှောင်း သတဖြှတတ်ဲ့ မုဆိုး ။ သူ ပဲခူးရိုးမ တောငခြှေ တောကြီးရဲ့ တောနကထြဲမှာ ရောကန်သည်ေ ။ စိမ်းစိုထူထပတ်ဲ့ တောနကန်ကထြဲမှာ တဈကိုယတ်ောြ သနတေသ်မား မုဆိုးကြောစြိနဘြ သည် သားကောငကြို ရှာဖြနသေည်ေ ။ အပငမြှင့ကြှီးတွရေဲ့ ထိပဖြွားမှာ မွောကတ်ဈအုပ် တကြိကြိနဲ့ တဈပငန်ဲ့ တဈပင် ကူးလှှဲ ပြေးလှှားနသည်ေ ။ လကတ်နရြှညရြှည် အမှီး ရှညရြှညန်ဲ့ မွောကလြှှဲကြောတ်ှေ . . ။ တကိုယလြုံး အနကရြောင် ။ မကြန်ှာတွကေ အဖြူရောင် …။ တဈခကြတ်ဈခကြြ ခပဝြေးဝေးဆီက ငှကတ်ှေ ဝုန်းကနဲ ထပြံတဲ့ အသံကိုလည်း ကြားရသည် ။

သူသည် ဝါရင့ြ မုဆိုးတဈယောကြ ဖြစ်သည် ။ သူသည် အဖောအြပေါင်းနဲ့ အမဲ မလိုကတ်တ် ။ သူက တဈကိုယတ်ောြ ။ သားကောငကြှီးတွကေို ချောင်းမှောင်း ပစ်ခတလြေ့ရှိတဲ့ ဝါရင့မြုဆိုးတဈယောကြ ပီပီ တဈကိုယထြဲ တဈယောကထြဲ အမဲလိုကရြတာကို ကြိုကသ်ည် ။ တခါတရံမှာတော့ တောချောကပြှီး ပစ်ခတရြငတ်ော့ ဒသခေံရှာသားတွကေို တောချောကခြိုင်းပြီး အထိတတ်လန့ြ ပြေးလာတဲ့ သားကောငကြို သူက စောင့ဆြိုင်းပြီး ပစ်ခတ် သတဖြှတလြေ့ ရှိသည် ။

ကြောစြိနဘြသည် အရပ် ငါးပဆယေလြကမ် မှင့ပြှီး ကြံ့ခိုငတ်ောင့တ်င်းတဲ့ ကိုယခြန်ဓာပိုငရြှင် ဖြစ်ပြီး ကနွြးမာရေးလိုကစြားသူ အားကစားသမားတဈယောကြ ဖြစ်သည် ။ အသားဖြူဖြေးဖြေး မကြလြုံးမကြဖြနကြောင်းကောင်း နှာတနပြေါပြေါန်ဲ့ ရုပရြည် ကြည့်ကြောင်းတဲ့ ကြောစြိနဘြသည် တောထဲက သားရဲတွကေို လိုကလြံ ပစ်ခတတ်ဲ့မုဆိုးတဈယောကြ ။ ဒါတငမြက သူသည် မှို့ပေါကြ အချောအလှ မိန်းမပျိုလေးတွကေိုလည်း ခဉွြးကပပြှီး အရယူတတတ်ဲ့ မနုသ မုဆိုး တဈယောကလြည်း ဖြစ်သည် ။

ရှမ်းပြညန်ယ်.. ကချင်ပြှညန်ယတ်ှကေ တောနကန်ကတ်ှထေဲမှာ လူသားစား ကိုးတောင် ကြားဆိုးကြီးတွကေို အကြိမကြှိမ် ပစ်ခတခြဲ့ဘူးတဲ့ ကြောစြိနဘြသည် သူကိုယတ်ိုငကြ မှို့ပေါကြ မိန်းမတွရေဲ့ အဆီအသားကို ဝါးမှိုတဲ့ လူသားစား ကြားကြီးတဈကောင် ပါ ။

ကြောစြိနဘြသည် မိန်းကလေးတွကေို လကထြပ် ပေါင်းသင်းဖို့ နည်းနည်းမှ စိတကြူးခဲ့သူ မဟုတ် ။ အပြောသ်ဘော အိပရြရုံအတွကြ ( ကာမရယူဖို့အတွကြ ) ဘဲ ဖနခြဲ့တာခညွြး ဖြစ်သည် ။ ကြောစြိနဘြကြောင့ြ ကိုယဝြနရြှိသှားရတဲ့ မိန်းကလေးတွေ တောတ်ောမြွားသလို ကြောစြိနဘြ ဖကြဆြီးခဲ့လို့ ဘဝပကြြ.. မကြရြညန်ဲ့မကြခြှကြ ဖြစ်ခဲ့ရတဲ့ မိန်းကလေးတွလည်ေး တပုံတပငပြါဘဲ ။

ကြောစြိနဘြကတော့ အောငပြှဲခံနဆေဲဘဲ ။ မိန်းကလေးတွကေို ကြနပေအြောင် တဝကြီး ပြောပြါးလိုကပြှီး မိန်းကလေးက သူ့ကို နည်းလမ်းမွိုးစုံ သုံးပြီး လကထြပ် အတညယ်ူဖို့ လုပလြာရင် ပြင်ဦးလှငကြ ဘကြီးဆီကို ဖြစ်ဖြစ် သူ့မိဘတွေ အခွစေိုကြ နထေိုငတ်ဲ့ နိုငင်ံခွားကိုဖြစ်ဖြစ် ရှောငထြှကသ်ှားတတသ်ည် ။ သူ့ခေါင်းထဲမှာ မိန်းမဆိုတာ သူ့အလိုကို ဖြည့ပြေးမယ့ြ သူတွလေို့ဘဲ သိသည် ။

မနကအြစောကြီးထဲက လကစြှဲတောြ 30.06 အမဲပစ် ရိုငဖြယသ်နတေန်ဲ့ တောနကထြဲကို ထွကခြဲ့တဲ့ ကြောစြိနဘြသည် နမှငေ့တ်ဲ့တိုင် ဘာသားကောင်းကိုမှ မတွေ့လို့ စိတပြကြလြကပြကြန်ဲ့ ကြှန်းပငကြှီးတဈပငရြဲ့ ပငစြညမြှာ ကြောကပထြိုငလြိုကပြှီး ကြောပိုးအိတထြဲမှာ ပါလာတဲ့ စားစရာထုပကြို စားဖို့ စဉြးစားလိုကသ်ည် ။ ရိုငဖြယသ်နတေကြို သူ့ပေါငပြေါမြှာ ကန့လြန့ဖြှတ် တငထြားပြီး အရငဆြုံး ရဘေူးထဲက ရကေို မော့သောကလြိုကသ်ည် ။

ဟူး . . . မိုငတ်ောတ်ောမြွားများ ခရီးနှငခြဲ့လို့ တကိုယလြုံး ခွှေးတွေ စိုနသည်ေ ။ ယူလာတဲ့ ကောကည်ှင်းပေါင်းနဲ့ ပဲပြုတကြို သူ စားနတေဲ့ အခွိန် သူ့နောကကြွောဖကကြ လူသံလိုလို အသံတွကေို ကြားလိုကသ်ည် ။ စားစရာထုပကြို ဘေးကို အမှနခြလွိုကပြှီး သနတေသ်မားပီပီ ဖတွကြနဲ မှနဆြနစြှာနဲ့ သနတေကြို ကောကကြိုငလြိုကသ်ည် ။

လူသံတွကေ ပိုကယွလြာသည်။ မိန်းမတဈယောကရြဲ့ စူးစူးရှရှ အောလြိုကတ်ဲ့ အသံ ။ ယောကြြားတွရေဲ့ ဟားတိုကြ ရယမြောလိုကတ်ဲ့ အသံသှသှတွေ ။

ဘာတွလေဲ …။ သှေးရိုးသားရိုး အေးအေးဆေးဆေး မဟုတတ်ာတော့ သချောတယ် ….။

သူသည် ခရီးစထွကတ်ဲ့ အခွိနထြဲက သူ့အမဲပစ်ရိုငဖြယကြို ကညွထြိုး မောင်းတငထြားပြီးဖြစ်သည် ။ အရေးပေါြ ပစ်ခတဖြို့လိုအပလြာရင် မောင်းထိန်းခလုပ် ( ဆေ့ဖြ )လေးကို တွန်းရှှေ့ပြီး ပစ်ခတရြုံဘဲ ။ အခုလည်း မောင်းထိန်းခလုပကြို တွန်းရှှေ့ကာ ပစ်ခတဖြို့ အဆငသ်င့ြ အနအထေားနဲ့ ကြှန်းပငကြှီးရဲ့ အခွားတဖကကြို သူ အသာခေါင်းငဲ့ကာ ကြည့်လြိုကသ်ည် ။

တောငကြုန်း ဆငခြှလွှေောလေးရဲ့ အောကကြ ကြကလြပလြေးမှာ ယောကြြားသုံးယောကန်ဲ့ မိန်းမတဈယောကြ ရှိနသည်ေ ။ ယောကြြားသုံးယောကသ်ည် တောခွေးတွကေ သမငပြေါကလြေးကို ဝိုင်း ဆှဲကြတဲ့ပုံစံမွိုးနဲ့ မိန်းမကို ဝိုင်းပြီး ဆှဲနကြသေည် ။

အို.. မိန်းမက အသကင်ယင်ယ် ကောငမြလေးတဈယောကပြါလား ။

အကြမ်းဖငွြး ခန့မြှန်းလိုကတ်ာ ဆယ့ရြှဈနှစ် ဆယ့ကြိုးနှစ်လောကဘြဲ ရှိမည် ။ နုပျိုလတဆြတတ်ဲ့ မကြန်ှာလေးသည် ထိတလြန့ကြှောကရြှံ့နသည်ေ ။ လကရြဲဇကရြဲ လူသုံးယောကရြဲ့ လကခြကြကြှောင့ြ ဒီကောငမြလေးရဲ့ ကိုယအြပေါပျိုင်းသည် စုတပြှတပြှဲနတေဲ့ အင်ျကြီလေးနဲ့ မလုံခွုံတော့ ။ ဝင်းဝါတဲ့ အတွင်းသားတွေ တပိုင်းတစ ပေါန်သည်ေ ။

“ မင်း အဖကြေီးဆီက ရစရာတွေ အားလုံးကို မင်းဆီကဘဲ ယူလိုကမြယကြှာ….။ ငှင်းမနနေဲ့… ဟားဟားဟား……”

“ နငတ်ို့ ငါ့ကို ညာခေါလြာတယ်..။ ငါ့အဖနေဲ့ တွေ့ရမယ် ဆိုပြီး….”

“ အေးအေးဆေးဆေး…. ငါတို့နဲ့ ပြောလြိုကပြါ … ထွေးထွေးရယ်….။ ဒါဆို နင့အြဖကြေီး ပေးစရာ အကြှေးတွလည်ေး ဆပစြရာ မလိုတော့ဘူးပေါ့ ဟာ….”

ထောငထြောငမြောင်းမောင်း အသားမဲနကန်ကြ လူထွားကြီးက ကောငမြလေးရဲ့ တပိုင်းတစ ကနွန်တေဲ့ အင်ျကြီလေးကို ဗနွြးကနဲ ဆှဲဖြဲပစ်လိုကသ်ည် ။

“ အို …. ”

အဝတမြဲ့သှားတဲ့ ကောငမြလေးရဲ့ ဖြံ့ထွားတဲ့ ရငသ်ားစိုငန်ှဈလုံးကို တွေ့လိုကရြသည် ။ လူကြမ်းကြီးသုံးယောကကြ တဟားဟား ရယမြောလိုကကြှပြီး တဈယောကကြ ကောငမြလေးရဲ့ လကန်ှဈဖကကြို အတင်းခွုပကြိုငလြိုကသ်ည် ။ ကောငမြလေးက ရုန်းသည် ။ ရငသ်ားစိုငတ်ှကေ ဗရမ်းဗတာ တုနခြါလှုပန်ကြသေည် ။ နောကတ်ဈယောကကြ ကောငမြလေးရဲ့ အနကရြောငန်ဲ့ အနီစင်းကြား ထမိနန်ှမ်း စုတစြုတလြေးကို အတင်းဆှဲခွှတသ်ည် ။

“ လူစိတမြရှိတဲ့ ခွေးတွေ….. ငါ့ကို လှှတ်… လှှတ်…. စောကကြောငတ်ှေ…….. ခွေးကောငတ်ှေ ……..”

ရုန်းကနန်တေဲ့ ကောငမြလေးရဲ့ အောဟြဈဆဲဆိုသံတွေ လူကြမ်းကြီးတွရေဲ့ အောရြယသ်ံတွကေ တိတဆြိတန်တေဲ့ တောကြီးထဲမှာ သိသာနသည်ေ ။ ကယွလြောငလြှန်းနသည်ေ ။ ပြဲက ကြည့်မြကောင်းဘူး ။ အားကောင်းမောင်းသန် ယောကြြားကြီး သုံးယောကန်ဲ့ အားနှဲ့တဲ့ မိန်းမပျိုလေး တဈယောကြ ။

အငအြားချင်ြး မမွှတဲ့ ပြဲကို ကြောစြိနဘြ လကပျိုကြ ကြည့်မြနနေိုငဘြူး ။ ဝငစြှကဖြကန်ိုငအြောငလြည်း သူ့လကထြဲမှာက အငအြားကြီးတဲ့ လူသတလြကန်ကြ တဈခုက ရှိနသညေလြေ ။ ခလုပလြေးကို အသာကြေးညှဈလိုကရြုံနဲ့ လူတဈယောကရြဲ့ အသကဇြီဝိနကြို ခကြခြငွြး ခွှပစ်ေစနေိုငတ်ဲ့ သနတ်ေ က ရှိနသည်ေ ။ သစတေေဲ့ နတ် ..။ သနတ်ေ ..။ 30.06 တောဆငရြိုင်းကြီးတဈကောင် ဒါမှမဟုတ် တောဘုရငလြို့ ခေါရြမယ့ြ ကြားရဲတဈကောငကြို တုန်းကနဲ လဲသသှေားအောင် ပြင်းထနတ်ဲ့ အမဲပစ် ရိုငဖြယ်…။ ကြှန်းပငကြှီး အကြယကြနေ ထွကလြိုကပြှီး

“ တောလြောကပြှီဟေ့…. ရပလြိုကတ်ော့..”

လို့ သူ ပြောလိုကသ်ည် ။ သူ့ရိုငဖြယပြှောင်းက ဒီ လူစုတွဆေီကို တန်းတန်းမတမြတ် ခွိနရြှယထြားသည် ။ သူ့အသံကို ရုတတ်ရကြ ကြားလိုကရြလို့ လူကြမ်းသုံးယောကြ ခွာကနဲ လှည့ကြှည့သ်ည် ။ သူ့ကို ကြည့်လြိုကြ သူ့လကထြဲက သနတေကြို ကြည့်လြိုကြ နဲ့ ..။ ထငမြထားကြ ။ အံ့သှနကြသေည် ။ ရှံရှာမုန်းတီးတဲ့ အကြည့်တ်ှနေဲ့ …။

“ မင်း..မင်း…ဘယသ်ူလဲ..ဘာကောငလြဲ…..”

လို့ တဈယောကကြ ပြောလိုကသ်လို နောကတ်ဈယောကကြ

“ ဘာဝငရြှုပတ်ာလဲ.. မဆိုငတ်ာ ဝငမြပါနဲ့…”

လို့ အောလြိုကသ်ည် ။

“ မိန်းကလေး အလိုမတူရင်.. ဒါ မုဒိန်းမှုဘဲ..။ မင်းတို့ သူ့ကိုထားခဲ့ပြီး ထွကသ်ှားလိုကကြှာ….။ ငါ မပစ်ချင်ဘြူး..။ ဒီသနတေကြ စွယစြုံဆငကြှီးတဈကောငကြိုတောင် တဈခကြထြဲနဲ့ ဖငထြိုငကြသွှားရအောငကြို ပြင်းထနတ်ယ်…။ မင်းတို့ ထွကသ်ှားလိုကတ်ာ အကောင်းဆုံးပါဘဲ…..”

လို့ သူက ပြောလိုကသ်ည် ။ လူကြမ်းကြီး သုံးယောကထြဲက ထွားထွားမှင့မြှင့ကြောငကြှီးက သူ့နောကကြွောမှာ ထိုးထားတဲ့ ဓါးမှှောငကြှီး တဈချောင်းကို ဆှဲထုတလြိုကတ်ယ် ။

“ ဟေ့… ဟေ့….. မလုပန်ဲ့လေ… ငါက တကယ် ပစ်မှာ….”

သူ တကယ် ပစ်သည် ။ မောင်းခလုပကြို ကြေးညှဈလိုကသ်ည် ။ သူတို့ဘေးက ကညငပြငကြှီးရဲ့ ပငစြညကြို ပစ်ထည့လြိုကသ်ည် ။ ကယွလြောငတ်ဲ့ ယမ်းပေါကကြှဲသံ ထိန်းကနဲနဲ့အတူ သဈခေါကဖြတတ်ှေ ဖြာကနဲ လှင့ထြှကကြုနသ်ည် ။ ပစ်ပြီးတာနဲ့ ချောကထြရောကြ ဆိုပြီး မောင်းတုန်းတံကို ဆှဲတငလြိုကသ်ည် ။ ကညွကြပ်( မဂျဂဇင်းဘောကြ )ထဲက တကလြာတဲ့ ကညွဆြံတောင့ကြို မောင်းတုံးတနကြို ပြနတ်ှန်းလိုကခြှင်းအားဖြင့ြ ပြောင်းရင်းထဲကို ပို့လိုကပြှီ ။ ပြောင်းရင်းထဲမှာ နောကထြပ် ကညွတ်ဈတောင့ကြ ရောကန်ပြေီ ။

“ ကဲ သှားကြကြာ..သှားကြ..သူ့ကို ထားခဲ့လိုကျ…..”

မောင်းခလုပပြေါြ လကည်ှိုးတငရြင်း သူတို့ကို စောင့ကြှည့သ်ည် ။ အတော့ကြို တုနလြှုပခြှောကခြှားသှားတဲ့ ဟန် ရှိပမယေ့ြ သူ့အခွအနေကေို လှမ်း အကဲခတန်ကြသေေးလို့ နောကထြပ် တဈခကြြ သူတို့ရဲ့ရှေ့ မှကြေီးပေါကြို ထပပြဈလိုကသ်ည် ။ ၃၀.၀၆ ကညွဖြူးက မှကြေီးခဲတွကေို ဖြာထွကြ လှင့စြငသ်ှားစသည်ေ ။ မောင်းတုန်းတနကြို အနောကဆြုတရြှေ့တိုးနဲ့ နောကထြပ် ကညွတ်ဈတောင့ကြို ထိုးလိုကသ်ည် ။

ပစေောင်းစောင်းနဲ့ တောကခြေါကပြှီး လူထွားကြီး အနောကကြို ဆုတသ်ှားသည် ။ သူ့လူနှစ်ယောကကြို လကပြှပြီး ခေါသ်ည် ။ သူတို့ ခပဝြေးဝေးကို ရောကသ်ှားတဲ့အထိ သူ သနတေန်ဲ့ ခွိနထြားသည် ။ အဝတအြစား မလုံမလဲနဲ့ အပျိုဖနွြးကလေးသည် မှကြေီးပေါမြှာ ဒူးကလေးထောကပြှီး ကနွရြဈသည် ။ အလုံးလိုကြ ပြူးထွကန်တေဲ့ သူမရဲ့ ရငစြိုငတ်ှကေို လကန်ှဈဖကန်ဲ့ ယှကကြာထားပြီး ငိုရှိုကန်သည်ေ ။ မကြရြညပြေါကကြှီးတွကေ ပါးပြငန်ှဈဖကပြေါကြို စီးကနွသည်ေ ။

လူကြမ်းသုံးယောကြ မှငကြှင်းထဲက ပြောကကြှယသ်ှားတော့ သူ ကောငမြလေး အနားကို လွှောကသ်ှားလိုကသ်ည် ။

“ မင်းနာမည် ဘာလဲ.. မင်းက ဘယကြလဲ….”

ကြောစြိနဘြက ကောငမြလေးကို မေးသည် ။ ကြောစြိနဘြရဲ့ အသံက မာကြောကြော ..။

“ ကမွ… ကမွနာမည်…ထွေးထွေးရီ ပါ ….။ ကမွ…. အငကြှင်းရှာကပါ ….”

လို့ တုနရြီတဲ့ အသံလေးနဲ့ ဖြတေဲ့ ကောငမြလေးရဲ့ စုတပြှဲနတေဲ့ ထမိနလြေးကြောင့ြ အရင်းအထိ ပေါန်တေဲ့ ပေါငတ်န် ဖြူဖြူတဈချောင်းကို သူကြည့်မြိသည် ။ ဝှူး….. ဖြူဆှတန်တေဲ့ ပေါငတ်ှင်းသား ဖြေးဖြေးတွကနေေ သူ့မကြလြုံးတွကေို မလှှဲဖယခြငွြ ။

“ မင်းရှာက ဒီကနေ ဘယလြောကဝြေးသလဲ…..”

“ နည်းနည်းတော့ ဝေးတယ်…….။ ကမွအဖကေ သဈခုတန်တယ်ေ ဆိုပြီး.. အဲ့လူတွကေ ကမွကို ညာခေါလြာကြတာရှင့ြ….”

“ အင်း..ယောကြြားသုံးယောကြ ခေါတ်ာကို မင်း ဘာကြောင့ြ လိုကခြဲ့သလဲ..။ မင်း…. ပေါ့ဆတာပေါ့…..”

“ ကမွ..ကမွ….အဖေ သဈခုတရြင်း ဒါဏရြာရနတယ်ေ.. စိုးရိမရြတယလြို့ ပြောပြီး ခေါလြို့ ကမွ…..ပူထူပြီး လိုကလြာမိတာပါ…။ ကမွ အပြဈပါ …. ”

“ မင်း ရှာကို မင်းဖာသာ ပြနလြို့ ဖြစ်ပါ့မလား….။ ဟိုသုံးယောကန်ဲ့ တောထဲမှာ မင်း ပြနတ်ှေ့နရင်ေ ခကမြယ်…”

“ ဟုတ်..ကမွ မပြနရြဲဘူး…။ ကမွ ပြနလြည်း မပြနခြငွဘြူး …”

“ ဟေ…ဘာလို့လဲ……”

“ စောစောက သုံးယောကထြဲက ထောငထြောငမြောင်းမောင်း တဈယောကကြ ကမွတို့ရှာက ရှာလူကြီး…။ သူ့လကခြုပထြဲကို ကမွ မပြနခြငွဘြူး . . .”

“ ဟေ့..ကောငမြလေး …. မင်းက ရှာကို မပြနခြငွဘြူး ဆိုတော့ ဘယကြို သှားမလဲ….။ ငါက အမဲလိုကြ ထွကလြာတာ..။ မင်းကို မစဖို့ ဘုရာသခငကြ .. နတကြောင်းနတမြှတတ်ှကေ …. လှှတလြိုကတ်ာ မဟုတဘြူး …။ မင်း ဘယကြိုသှားမလဲ …ပြော….”

“ ကမွ မသိဘူး …..။ ကမွ ရှာကို မပြနခြငွတ်ာတော့ သချောတယ် . . . .။ အဈကိုကြီး ပြနတ်ဲ့အခါ ကမွ လိုကခြဲ့လို့ရမလား ….”

“ ဘာ …ညည်းက ဘယကြိုလိုကမြှာလဲ….”

“ ကမွ ဒီကနေ ဝေးရာ နရောကို ထွကသ်ှားချင်တ်ယ်….။ အဈကိုကြီး ကြေးဇူးကြောင့ြ ဒီလူယုတမြာတွေ… လကထြဲက လှတရြတာ….။ မုဒိန်းအကငွ့ြ ခံရဖို့ သီသီလေးဘဲ လိုတော့တဲ့အခွိန် အဈကိုကြီး အခွိနမြှီ ရောကလြာပလေို့ …”

“ ငါက ရနကြုနကြို ပြနမြှာ…..။ မင်းမှာ ရနကြုနမြှာ ဆှမွေိုး မိတဆြှေ ရှိသလား……”

“ ရှိတယ် . . အဈကိုကြီး….။ အဒေါတ်ဈယောကြ ရှိတယ်….။ အဒေါအြရင်းတော့ မဟုတဘြူး . ..။ အဈကိုကြီးနဲ့ … ကမွ ရနကြုနကြို လိုကခြဲ့လို့ ရမလားဟင် ..”

“ သချောလား.. မင်းအဖကေ မင်းကို လိုကမြရှာဘူး ဆိုတာ…..”

“ သချောပါတယ်… အဈကိုကြီး…။ သူက မူးရူးနတော..။ သမီးအရင်းကိုတောင် ရောင်းစားချင်တ်ဲ့ အမူးသမားကြီး…….။ ကမွကို ရနကြုနကြို ခေါသ်ှားပေးပါ….။ ကူညီပါ အဈကိုကြီးရယ် … နောြ…… နောြ . . . .”

ထွေးထွေးရီက မကြရြညခြံထိုး ခွသလေုံးဖကြ တောင်းပနသ်ည် ။ ကြောစြိနဘြ ထွေးထွေးရီကိုငုံ့ကြည့်သ်ည် ။ စုတပြှတသ်တန်တေဲ့ အင်ျကြီလေးကြောင့ြ ထွေးထွေးရီရဲ့ ဝင်းမှတလြုံးတင်းနတေဲ့ စနနှစ်ေခိုငကြို တွေ့နရသေည် ။ မိန်းမ ဝါသနာကြီးတဲ့ ကြောစြိနဘြ တွသှေားသည် ။ ပစ်စည်းက ကောင်းသည် ။ သန့သ်ည် ။ ဟူး ..ဒါလေးကို စားလိုကရြရင် …ကောင်းလိုကမြယ့ဖြစ်ခွင်း ..။

“ အင်း.. ငါက ဒီလိုအလုပတ်ှေ သူများအတွကြ လုပလြေ့လုပထြ မရှိဘူးဟ …။ အေးလေ… နင့ကြိုတော့ ဒီတောကြီးထဲမှာ မထားခဲ့ချင်ဘြူး…….။ လာ…. ငါနဲ့ လိုကခြဲ့ . . .”

လို့ ခေါလြိုကသ်ည် ။

“ ကြေးဇူးပါဘဲ အဈကိုကြီးရယ် . . . ”

“ ဒါပမယေ့ြ နင့ကြိုယတ်ှကေ မလုံမခွုံ ဖြစ်နတယ်ေ…။ ငါ့ ဂွာကငကြို ဝတ် …. ”

ကြောစြိနဘြသည် သူ ဝတထြားတဲ့ အစိမ်းပုတရြောင် စဈဂွာကငကြှီးကို ခွှတပြေးလိုကသ်ည် ။ ထွေးထွေးရီကြောင့ြ သူ အမဲဆကမြလိုကြ ဖြစ်တော့ ။ ဒီတောထဲမှာလည်း သူ မနသငေ့တ်ော့ ။ ပြနမြည် ။ အိမပြှနမြည် ။ ရနကြုနကြို ပြနမြည် ။ လာရာလမ်းကို ပြနဖြို့ ပြငသ်ည် ။ နောကကြှောင်းကို ပြနလြှည့ပြှီ ။ သနတေကြို ပြောင်းဖြားက ကိုငပြှီး ပုခုံးပေါထြမ်းကာ တောတိုးနတေဲ့ ကြောစြိနဘြရဲ့ အနောကကြို ထွေးထွေးရီလည်း ထပခြပြမြကြာ လိုကပြါသှားပါတော့သည် ။

ကြောစြိနဘြ သူ့ကားကို ထားခဲ့တဲ့ သပြရေိုးရှာကို ရောကတ်ော့ သူ့ကားကို အပခြဲ့တဲ့ ခငန်တေဲ့ ကိုသံချောင်းသည် သူ့အိမလြေးမှာ မရှိနေ ။

“ ကဲ… ကားပေါတ်ကြ…. နငလြည်း အဝတတ်ဈထည် ကိုယတ်ဈခုနဲ့ဆိုတော့.. နင့ကြို အဝတအြစား ဝယပြေးရမယ့ြ သဘော ရှိတယ်….”

“ ဟုတကြဲ့ပါ အဈကိုကြီးရယ်..။ အဈကိုကြီးကို ကမွ အားလုံး တဈနေ့ကြ ပြနဆြပပြါ့မယ်…”

သူ့ဂွာကငကြှီးက ထွေးထွေးရီအတွကြ ရှညလြွား ကြီးမားနသည်ေ ။ ပရညေဈေပတန်ပမေယေ့ြ အသားဖြူဖြူနဲ့ ရုပသ်န့တ်ဲ့ ဒီကောငမြလေးကို သူ သဘောကမွိသှားသည် ။

“ ဟယ်.. အဈကိုကြီးကားက တကယ့ြ အကောင်းစားကြီးနောြ..။ အဈကိုကြီးက သူဌေးပဲ…..။ အဈကိုကြီးက စဈဗိုလကြှီးလားဟင်….”

လို့ ထွေးထွေးရီက ကားပေါတ်ကရြင်း မေးသည် ။ သနတေကြိုငသ်ူမို့ မေးသည် ထငတ်ာဘဲ ။

“ မဟုတဘြူး….”

လို့ ကြောစြိနဘြ ဖြလေိုကသ်ည် ။ အမဲလိုကထြှကတ်ာ အမဲမရဘဲ စိုပြဖြေူဝင်း တောင့တ်င်းတဲ့ ကောငမြလေး သူ့နောကကြို ပါလာသည် ။ သပြရေိုးရှာကနေ မှနေီလမ်းကြမ်းလေးအတိုင်း ကားလမ်းမကြီးဆီကို ရောကဖြို့ မောင်းလာတဲ့အခွိန် ထွေးထွေးရီက

“ အဈကိုကြီးက အိမထြောငရြှိလားဟင်…..။ တဈယောကထြဲ နတောလား….။ ဘာအလုပလြုပလြဲ….”

ဆိုတဲ့ မေးခွန်းတွကေို တဈခုပြီး တဈခု မေးလာသည် ။ ကြောစြိနဘြသည် စိတထြဲမှာ

“ ငါ ဒီကောငမြလေးကို ခေါလြာတာ သူ့နို့လှလှကြီးတွကေို တပမြကမြိသှားလို့လား….”

လို့ တွေးနသည်ေ ။ သူသည် အမေးအမှန်းထူတဲ့သူ စကားများတဲ့သူ ဆိုရင် ယောကြြားဖြစ်စေ မိန်းမဖြစ်စေ ပိတဟြောကပြဈတတသ်ည် ။ ဘုပြောပစ်တတသ်ည် ။ အခုတော့ ထွေးထွေးရီ မေးသမွှကို စိတရြှညရြှညန်ဲ့ ဖြနသေည်ေ ။

“ ငါက တဈယောကထြဲ နတယ်ေ….။ မိန်းမ မရှိဘူး……။ မိဘတွကေ အမရေိကနမြှာ…။ ဘကြီးတဈယောကတ်ော့.. ပြင်ဦးလှငမြှာ ရှိတယ် …. …”

ကားလမ်းမကြီးကို ထိပြီ ။ ရနကြုနဖြကကြို ဦးတညမြောင်းလိုကရြင်း ထွေးထွေးရီကို

“ နင်.. ထမင်းဟင်း.. ခကြတ်တလြား..”

လို့ မေးလိုကသ်ည် ။

“ ဟုတကြဲ့ အဈကိုကြီး…..ခကြတ်တပြါတယ် . . ”

“ ထမင်းခကြြ အဝတလြွှောြ အလုပလြုပရြင် တဈလ ဘယလြောကြ လိုချင်လြဲ…”

“ မသိဘူး အဈကိုကြီး.. ဘယလြောကြ ဖြစ်ဖြစ်ပါ..။ ကမွ ရနကြုနမြှာ နရရေင် ပြီးရော…။ ရှာကို မပြနခြငွဘြူးရှင့ြ..”

“အင်း… မင်း ငါ့ကို ထမင်းဟင်းခကြပြေး..။ အိမရြှင်း အဝတလြွှောပြေးဖို့ ငါ့အိမကြို လိုကခြဲ့ချင်ြ လိုကခြဲ့ပေါ့…..။ ငါ လခ ကောင်းကောင်းပေးမယ်..။ ဒါပမယေ့ြ မင်းမိသားစုက ဘာမှ ငါ့ကို လာဒုကျခပေး ရနရြှာတာတော့ ငါ မလိုချင်ဘြူးနောြ . . ”

“ ဟာ…. အဈကိုကြီးက ကမွရဲ့ ကြေးဇူးရှငပြါ…..။ ဟိုလူဆိုးကြီးတွကေ ကမွကို မတရားကငွ့ကြှပြီးရငလြည်း အရှငထြားချင်မြှထားမှာ..။ နှုတပြိတတ်ဲ့အနနေဲ့ တခါထဲ အပြောကရြှင်းပစ်ကြမှာ…။ ကမွနဲ့ ပတသ်ကပြှီး အဈကိုကြီးကို ဘာမှ မထိခိုကစြရပေါဘူးရှင် ..။ ကမွကိုလည်း လခ ဘယလြောကရြယလြို့ မဟုတပြါဘူး….။ အဈကိုကြီး ပေးချင်သ်လောကဘြဲ ပေးပါ….။ နစရော.. စားစရာလေး ရရင် ကြနပေပြါတယ်…”

“ အေးလေ…ကောင်းပြီလေ…ငါနဲ့လိုကခြဲ့…..”

ထွေးထွေးရီ ဆိုတဲ့ ကောငမြလေးကို သူ့အိမကြို ခေါသ်ှားလိုကသ်ည် ။ တဈကိုယတ်ည်းသမား တဈယောကရြဲ့ အိမကြ ရှင်းလင်းဆေးကြောမယ့ြ လူတဈယောကတ်ော့ လိုအပန်သည်ေ ။

ကြောစြိနဘြ အနံ့အသကတ်ှကြေောင့ြ အိပမြောကနွရောက နိုးလာသည် ။ ဟှန်း….. ကြောလျှောတ်ဲ့ အနံ့တွေ …။ အောကထြပကြ မီးဖိုခန်းက လာတာ…။ ညက ခေါလြာတဲ့ ထွေးထွေးရီတဈယောကြ ခကြပြှုတန်တောဖြစ်မယ် ။ ညက သူ့ကို မီးဖိုသုံးနည်းတွေ ပြပေးခဲ့တာ ။ မနကစြောစော ဘရိတဖြတဈြအတွကြ ကြောလျှောန်ပြေီနဲ့ တူတယ် ။

အင်း… ဆတမြရဘဲ ဆတပြေါကလြေးဘဲ ရလာတယ်…. လို့ ကြောစြိနဘြ ပြုံးပြုံးကြီး တွေးလိုကပြှီး အိပရြာက ထလိုကသ်ည် ။ ထွေးထွေးရီရဲ့ ပေါငတ်နဖြှေးဖြေးလှလှတွနေဲ့ နို့အုံသားကြီးတွကေို မှငယ်ောငမြိသှားသည် ။ ရချိုးခန်းဆီကို လွှောကသ်ှားလိုကတ်ဲ့အခွိန် သူ့ပေါငန်ှဈဖကကြှားက အမှှေးမဲမဲတွထေဲက ထိုးထွကန်တေဲ့ လိငတ်နခြွောင်း ငေါငေါကြီးက မနကအြိပရြာထခါစ ဖြစ်လေ့ရှိတဲ့အတိုင်း မာကြောတင်းထောငလြို့နသည်ေ ။

သှားတိုကရြင်း ရပန်ေးကို ဖြင့လြိုကသ်ည် ။ မနေ့ညက ထွေးထွေးရီကို အိမခြေါလြာပြီး တဈသကလြုံး တဈယောကထြဲ နလောတဲ့ ဖီလငမြွိုး မဟုတတ်ော့တာ သိသိသာသာ ခံစားရသည် ။ လူတဈယောကြ အိမမြှာရှိနတယ်ေ ဆိုတဲ့ အသိရယ် ဒီလူက ကိုယ့်လို ယောကြြားသား တဈယောကြ မဟုတဘြဲ မိန်းမတဈယောကြ ဖြစ်နတယ်ေ ဆိုတာက ထူးခွားနသည်ေ ။ မိန်းမသားမှာမှ မီးယပပြိန် မီးယပခြှောကလြည်း မဟုတ်၊ အရုပဆြိုးဆိုးလည်း မဟုတ်၊ ဖြူဖြေးပြီး အခွိုးကြ တောင့တ်င်းတဲ့ အသကဆြယ့ကြိုး နှစ်ဆယလြောကဘြဲ ရှိသေးတဲ့ မိန်းကလေး ။

ရချိုးနတေုန်း ထွေးထွေးရီရဲ့ ရှိုကကြှီးဖိုငယ် အသှယသ်ှယကြို ပြနလြညမြှငယ်ောငမြိလိုကတ်ာကြောင့ြ သူ့ရဲ့ မာတင်းထွားနတေဲ့ လိငတ်နရြှညကြှီးကို ပြတတ်ိုကမြိသှားရသည် ။ အင်း.. တဈအိမထြဲ နကြပြေီဆိုတော့ ဒီအကြေ့အကောကြ အစွင့အြကားတွကေို လစွလြွူရှုထားပြီး နနေိုငမြှာ မဟုတဘြူး ။ ကြိုးချင်ြးထား ကြိုးချင်ြးညိ အိုးချင်ြးထား အိုးချင်ြးထိ ကြမညမြှ မလှဲမသှဘေဲ လို့ သူတွေးမိလိုကတ်ော့ သူ့မကြန်ှာကြီး ပြုံးသှားသည် ။

ရချိုးအပြီး မှေးပြတဘကကြှီးနဲ့ အရင်ဦးဆုံး ခေါင်းက ဆံပငတ်ှကေို သုတသ်ည် ။ ပြီးတော့ တကိုယလြုံး အနှံ့သုတသ်ည် ။ တဘကကြှီးကို ခါးမှာပတပြှီး ရချိုးခန်းထဲက ထွကလြာတဲ့အခွိန် သူ့အိပခြန်းဝမှာ ရပန်တေဲ့ ထွေးထွေးရီကို တွေ့လိုကရြသည် ။

“ အဈကိုကြီး…. စားစရာ အဆငသ်င့ြ ဖြစ်ပါပြီ…။ အပေါကြို ယူခဲ့ရမလား.. အောကထြပကြ ထမင်းစား တဲ့ စားပြဲမှာ လာစားမလား….”

ကိုယလြေးရို့ပြီး ပြောလိုကတ်ဲ့ ထွေးထွေးရီကို ကြည့်လြိုကမြိသည် ။

“ အေး.. ငါ အောကကြို လာစားမယ်….”

လို့ ဖြလေိုကသ်ည် ။ ထွေးထွေးရီရဲ့ မကြလြုံးတွကေ အခုတိုင် တဘကအြောကကြ ငေါထွကန်တေဲ့ သူ့လိငတ်နရြှညထြှားထွား ရှိတဲ့နရောကို ငေးစိုကကြှည့န်တယေဆြိုတာ သူ သိလိုကသ်ည် ။

“ ဟုတ်…ဟုတ်..အဈကိုကြီး….”

ထွေးထွေးရီ ပြနထြှကသ်ှားပြီးတဲ့နောကြ သူ အဝတလြဲသည် ။ နာရီကို ကြည့်လြိုကတ်ော့ အလုပသ်ှားဖို့ အခွိနတ်နန်ပြေီဆိုတာ တွေ့လိုကရြသည် ။ အလုပသ်ှားတဲ့ အဝတအြစားတွကေို တဈခါထဲ ဝတလြိုကပြှီး အောကထြပကြို ဆင်းသှားလိုကသ်ည် ။

ထွေးထွေးရီသည် ထမင်းစား စားပြဲမှာ ကြကြဥနဲ့ မှှကြေောထြားတဲ့ ထမင်းကြောြ..ဝကအြူချောင်းကြောြ
နဲ့ အငှေ့တထောင်းထောင်းထနတေဲ့ ကောဖြီတဈခွကြ ကို ပြငဆြငထြားသည် ။

“ ထွေးထွေးရီ …”

“ ရှင် ….”

“ မင်းကော စားလေ . . ”

“ ဟို..ဟို…နောကြ…. နောကမြှ…. စားမယ် အဈကိုကြီး…..”

“ အာ..မဟုတတ်ာ…လာ… လာ… လာထိုငစြား……. လာခဲ့…….”

“ ဟုတ် . . . ”

ထွေးထွေးရီ ပြငဆြငထြားပေးတာတွကေို စားသောကရြင်း သဘောကသွှားပြီး….

“ ထွေးထွေးရီ…. မင်းလေးက တောရှာမှာနတယ်ေ ဆိုပမယေ့ြ ကြောလျှောတ်ာတွကေ မှို့ဆနန်တယ်ေ…။ ကောင်းတယ်…. စားလို့..။ မင်း.. ဒါတွေ ဘယလြိုလုပတ်တန်လေဲ….”

“ ကမွတို့ရှာကို လာနကြေ သဈတောဌာနက ဝနထြောကြ မိသားစုတွကေို လုပကြိုငပြေးရလို့ လုပတ်တန်တောပါ အဈကိုကြီး …”

“ အောြ..ဒီလိုလား …။ အင်း…. ဒီနေ့ညနေ ငါ ပြနလြာရင် မင်းအတွကြ အဝတအြစားတွေ ဝယလြာခဲ့ပေးမယ် … ထွေးထွေးရီ…..”

“ ဟုတ်..ကြေးဇူးပါ အဈကိုကြီး ….”

ကြောစြိနဘြသည် လကမြှတထြိုးရမယ့ြ စာရှကစြာတမ်းကို ရငမြှာပိုကပြှီး သူဖုန်းပြောတာ ပြီးအောငစြောင့န်တေဲ့ ရုံးဝနထြမ်း ကောငမြလေးကို အကဲခတန်သည်ေ ။ ဖြူဖြူသှယသ်ှယလြေး ။ ရငသ်ားတွကေိုတော့ စာရှကတ်ှကြယေန်လေို့ မတွေ့ရ ။ တဈဖကကြ သူနဲ့ ဖုန်းပြောနတောက ဌာနတဈခုရဲ့ အကြီးအကဲတဈယောကမြို့ ဖြတလြို့ မရသေး။ ကောငမြလေးရဲ့ ဘယဘြကရြငဘြတ် အပေါန်ားက နာမည် ရငထြိုးလေးကတော့ မှငန်ရသေည် ။ ရှှန်းရတီမှန်း…… တဲ့ ။

ကြောစြိနဘြသည် မိန်းမတွကေို ကြည့်တ်ဲ့နရောမှာ မကြစြိက သိပလြငွသ်ည် ။ ခွုံငုံသုံးသပတ်ာ မှနသ်ည် ။ မိန်းမတွကလေည်း သူ့အကြည့်ကြို သိသည် ။ သဘောပေါကသ်ည် ။ အထာပေါကသ်ည် ။ သူ့မကြလြုံးပြူးကြီးတွကေ သိသာသည် ။ ရမကပြှင်းတဲ့ မကြလြုံးတွမှန်ေး မိန်းမတွကေ သိသည် ။
ဒီဘဲကြီး ငါ့ကို ဘူးနပြေီ…. စားချင်ဝြါးချင်န်ပြေီ လို့ သိကြသည် ။

ကြောစြိနဘြသည် ဖုန်းပြောတာ ပြီးတာနဲ့ ရပစြောင့န်တေဲ့ ရှှန်းရတီမှန်း ဆိုတဲ့ ကောငမြလေးကို မော့ကြည့်သ်ည် ။

“ ဆရာ.. ဆရာလကမြှတထြိုးဖို့ စာရှကစြာတမ်းတွပေါ …”

“ အေး..အေး..ထားခဲ့မလား..စောင့ယ်ူမလား . . ”

“ ထားခဲ့ပါမယ်..ဆရာ..။ နောကမြှ သမီး ပြနလြာယူပါမယ် . . ”

ရှှန်းရတီမှန်း အခန်းထဲက ပြနထြှကသ်ှားတဲ့အခွိန် တငပြါးဝိုင်းဝိုင်းလေးတွေ လှုပသ်ှားတာတွကေို မကြတ်ောငမြခတတ်မ်း ငေးမောမိနသည်ေ ။ သိပမြကြီးပမယေ့ြ တောတ်ောြ ကြည့်ကြောင်းတဲ့ တငပြါးတွေ ။ ဟင်းကနဲ သကပြှင်းခပြှီး လကမြှတထြိုးရမယ့ြ စာရှကစြာတန်းတွကေို ကောကယ်ူလိုကသ်ည် ။ ရှှန်းရတီမှန်းရဲ့ တငပြါးတွကြေောင့ြ သူ့စိတရြိုင်းတွေ တောတ်ောလြေး သောင်းကနွြးထကြှသှားသည် ။

ဒီကောငမြလေးသည် လှနခြဲ့တဲ့ သုံးနှစ်လောကကြ သူနဲ့ ဖြစ်ခဲ့တဲ့ ခငန်ှင်းဆီ ဆိုတဲ့ ကောငမြလေးနဲ့ တောတ်ောလြေး ရုပဆြငသ်ည် ။ ခငန်ှင်းဆီသည် ဆင်းရဲသည် ။ တောက တကလြာပြီး ရနကြုနမြှို့ ဆငခြှဖေုံး ရပကြှကတ်ဈခုက မုန့ဟြင်းခါးရောင်းတဲ့ အဒေါန်ဲ့ လာနပြေီး အလုပ် ဝိုင်းကူလုပတ်ဲ့ ကောငမြလေး ။ သူက သူငယခြငွြးတဈယောကဆြီကို သှားရင်း မုန့ဟြင်းခါးဆိုငလြေးက သန့ပြှန့ပြှီး စားတဲ့လူတွေ အုံနတောနဲ့ ကောင်းလို့ ဖြစ်မှာဘဲ ဆိုပြီး ဝငစြားရင်း ခငန်ှင်းဆီကို တွေ့သှားတာ ။

ခငန်ှင်းဆီက တဖစွတ်ောကတ်ောကန်ဲ့ တခွိနလြုံး ပြောဆိုရရှတေန်တေဲ့ အဒေါြ ခိုင်းသမွှကို လုပပြေးနသည်ေ ။ တောသူပမယေ့ြ အသားလေးက ဖြေးနုနသည်ေ ။ ကိုယန်ဟနေလြေးက ကြော့ကြော့ရှင်းရှင်းလေး ။

ကြောစြိနဘြ မှငမြှငခြှင်း ကြိုကသ်ှားသည် ။ တွေ့တွေ့ခွင်း ခစွမြိသှားသည် ။ ခငန်ှင်းဆီကို တွေ့သှားပြီးတဲ့နောကြ နေ့တဈနေ့ရဲ့ အခွိနတ်ှေ တောတ်ောမြွားများမှာ ခငန်ှင်းဆီလေးကို သတိရ မှငယ်ောငန်မေိလို့ ငါ တကယစြှဲလမ်း ခစွသ်ှားမိပါပြီလား လို့ သိလိုကပြှီး နောကတ်ဈနေ့ မနကစြောစောမှာ ခငန်ှင်းဆီတို့ မုန့ဟြင်းခါးဆိုငဆြီကို သူ ပြနရြောကသ်ှားသည် ။

ဒီနေ့မနကလြည်း မနေ့ကလိုဘဲ ခငန်ှင်းဆီရဲ့ အဒေါကြ အောင်ေါကြ အပြဈတငန်သည်ေ ။

“ခငန်ှင်းဆီရေ…. နှေးမနနေဲ့ လုပစြရာရှိ မှနမြှနလြုပစြမ်း….. ပြောနရတေယ်.. တဈခွိနလြုံး….. အမလေး.. မယမြင်းကြီးမရဲ့..”

လို့ ပြောဆိုနတောကြောင့လြည်း စတွေ့ကထဲက သူကလေးရဲ့ နာမညဟြာ ခငန်ှင်းဆီ ဆိုတာ သိခဲ့ရသည် ။ ခငန်ှင်းဆီကို ကြှနတ်ဈယောကလြို အောင်ေါကြ ခိုင်းစနတေေဲ့ အဒေါဖြစ်တဲ့သူကိုလည်း စိတထြဲမှာ မုန်းတီးနမေိခဲ့သည် ။ ဒီလို ချောချောလှလှလေးသည် ဒီလို နရောနဲ့ မတနဘြူးလို့လည်း တွေးလိုကမြိသည် ။ ခငန်ှင်းဆီကို ငေးပြီးကြည့်န်လေိုကတ်ာ အတွေးတွေ လှနသ်ှားသည် ။ သူ့အဒေါကြှီးက

“ ဒီက ဆရာ.. ဘာလိုလဲဟင်… နောကတ်ဈပြဲ ထပပြှငပြေးရမလား…”

လို့ မေးလိုကတ်ဲ့အခါ သူ သတိဝငလြာသည် ။

“ ဟုတတ်ယ်… နောကတ်ဈပြဲ… အကြောန်ဲ့ တဈပြဲ….”

လို့ အမှနဖြှလေိုကသ်ည် ။

“ ဘာအကြောြ ထည့ပြေးရမလဲ…”

လို့ မေးပြနတ်ော့..

“ ဘူးသီး..ငါးဖယ်…”

လို့ သူဖြလေိုကသ်ည် ။ ဆောင့ကြှောင့ထြိုငပြှီး ပန်းကနတ်ှေ ဆေးနတေဲ့ ခငန်ှင်းဆီရဲ့ ဘေးတိုကြ အနအထေား မှငကြှင်းလေးမှာ အခွိုးပြပြေေ လှနပြေီး ပေါငတ်နလြှလှတွကေို မှငန်ရသေည် ။ နှမ်းပါးတဲ့ ဒီအချောအလှလေးကို စတနောဘလပြနဲ့ ငှတွေေ ရင်းပေးပြီး ဒီဘဝထဲက ဆှဲထုတပြေးနိုငမြယ် ဆိုရင် သူကလေးကလည်း စတနောရှင် အဈကိုကြီး သူ့ကို ကြေးဇူးတုန့ပြှနတ်ဲ့ အနနေဲ့ အငမြတနမြှ အခွိုးပြပြေေ ကြော့ရှင်းဝင်းပနတေဲ့ သူမကိုယ် အလန်းစားလေးကို သူ့ကို ပြနကြွှေးမှာ သချောတယလြို့ သူ့ဖာသာတွေး သူ့ဖာသာ အကြိုကတ်ှေ့နသည်ေ ။

ခငန်ှင်းဆီကို တွေ့ချင်လြို့ မနကတ်ိုင်း သူနတေဲ့နရောနဲ့ ဝေးတဲ့ ဒီရပကြှကကြို သူ လာရသည် ။ သူတို့ဆိုငကြ မုန့ဟြင်းခါးကို မနကတ်ိုင်း သူ လာစားတော့ ခငန်ှင်းဆီရော သူ့အဒေါရြော သူ့ကို သတိထားမိလာကြသည် ။ မှတမြိလာသည် ။ သူစားနကြေ အကြောတ်ှကေိုလည်း သူတို့ မှတမြိသည် ။ စားနကြေ ဖောကသ်ည် ဖြစ်လာလို့ ဟင်းရညကြို မတောင်းဘဲ အဆဈထည့ပြေးတာတို့ လုပလြာကြသည် ။

တဈနေ့မှာတော့ သူ တအား ပြောသ်ှားခဲ့သည် ။ အောင်ေါကြ ပါဝါပြတဲ့ အဒေါကြို မတွေ့တော့လို့ ။

“ ညီမ….”

“ ရှင် . . .”

“ တဈယောကထြဲလား…”

“ ရှင်…”

ခငန်ှင်းဆီ မော့ကြည့်သ်ည် ။

“ အောျ.. ညီမအဒေါျ မလာဘူးလား..”

“ ဟုတတ်ယ်…အဒေါြ နမကေောင်းဘူးရှင့ြ . . ”

ခငန်ှင်းဆီလေးသည် တဈယောကထြဲမို့ လကမြလညဘြူး ဖြစ်နသည်ေ ။ ခဏကြာတော့ ကလေးမလေးတဈယောကြ ရောကလြာပြီး ကူသည် ။

“ ဒါ ညီမရဲ့ ညီမလေးလား. . ”

လို့ သူ စပစြုလိုကသ်ည် ။

“ မဟုတဘြူး… သူက အိမဘြေးကပရြကကြ ကလေး… သိပ် ကူညီတတတ်ယ် . . . ”

“ အောျ . . ”

စားတဲ့လူတွေ အများကြီးက ခငန်ှင်းဆီကို အကြောင်းရှာပြီး စကားပြောနတေဲ့ သူ့ကို “ မင်းရဲ့အကြံ ဒို့သိပါတယ် ” ဆိုတဲ့ အကြည့်မြွိုးတွနေဲ့ ကြည့်တ်ာကို သူ ခံရသည် ။ ဒါပမယေ့ြ အခွင့အြရေး ရတုန်း သူကတော့ ပြောရမှာဘဲ ။ ဘယသ်ူ ဘာထငထြင် ။ မကြန်ှာပြောငတ်ဲ့လူဟာ အစားကောင်း စားရတယကြှ..။ ဒီဟာလုပရြင် မရှကန်ဲ့..။ ရဲရဲသာဝင်..။ ဘေးလူတွကေို ဘေးခွိတထြားကြ.. လို့ စောဖြနကြွှမ်းတဲ့ ကိုရဲမှင့ဆြိုတဲ့ အဈကိုကြီးက သူ့ကို ပြောဖူးတာ သူ ဘယတ်ော့မှ မမေ့ဘူး ။

သူ အဝငရြဲတော့ ခငန်ှင်းဆီ ဆိုငသ်ိမ်းအပြီး နောကန်ေ့အတွကြ ခကြပြှုတဖြို့အတွကြ လိုအပတ်ဲ့ ပစ်စည်းတွေ ဝယဖြို့ ဈေးသှားမယ့ြ အခွိနကြို သူ သိရသည် ။ အကြံသမားမို့ ခငန်ှင်းဆီ အိမကြ ထွကမြယ့အြခွိနမြှာ သူ ကားနဲ့ လမ်းထိပကြ လာစောင့န်လေိုကသ်ည် ။ ခငန်ှင်းဆီကို ခရီးသှားဟနလြှှဲ တွေ့တဲ့ ပုံစံမွိုးနဲ့ ဈေးကို လမ်းကြုံ လိုကခြဲ့ပါလား လို့ သူ ခေါသ်ည် ။ ခငန်ှင်းဆီက မလိုကဘြူး ။ သူက အတင်းခေါသ်ည် ။ လာစားနကြေ ဖောကသ်ည် ဖြစ်လို့ အခငမြင် မပကြခြငွတ်ာကြောင့လြား မသိ ။ ခငန်ှင်းဆီ သူနဲ့ လိုကလြာသည် ။

သူ ဈေးကို ပို့ပေးသည် ။ အပြနကြှ သူမဖာသာ တက္ကစီငှားပြနပြါမယ်… လို့ ပြောလည်း မရ ။ သူ့ပစ်စည်းတွေ ဝိုင်းဆှဲ ဝိုင်းသယသ်လို အပြနကြိုလည်း အိမန်ားအထိ လိုကပျို့ပေးသည် ။ ဘာဘဲဖြစ်ဖြစ် ခငန်ှင်းဆီနဲ့ ခငမြငခြှင့လြေး သူ ရလိုကသ်ည် ။

“ ဆရာ…”

ရှှန်းရတီမှန်းရဲ့ အသံလေးကြောင့ြ သူ သတိဝငလြာသည် ။ ရှှန်းရတီမှန်းကို မော့ကြည့်သ်ည် ။ အင်း… ခငန်ှင်းဆီနဲ့ ရုပတ်ောတ်ောဆြငသ်ည် ။

“ အေး..ဒီမှာ အကုန် လကမြှတထြိုးပြီးပြီ …”

“ ဟုတ်…ဆရာ..ကြေးဇူး….”

ရိုရိုသသေေ လှမ်းယူလိုကတ်ဲ့ ရှှန်းရတီမှန်းရဲ့ ငုံ့လိုကလြို့ ဟသှားတဲ့ လညပြင်းပေါကထြဲက ရငမြို့မို့တွရေဲ့ အပေါပျိုင်းကို သူ ဖတွကြနဲ ကြည့်လြိုကသ်ည် ။ ပစ်စည်းရှိ လူတန်းစားထဲကပါဘဲ ။

ခငန်ှင်းဆီအကြောင်းကို ပြနတ်ှေးမိတော့ သူ့ကိုယသ်ူ အပြဈရှိတဲ့ လူတဈယောကလြို သူ ခံစားလိုကရြမိသည် ။ တတန်ိုငရြင် ပြီးခဲ့တဲ့ အတိတ် အခွိနကြ အကြောင်းတွကေို သူ ပြနမြစဉြးစားလိုဘူး ။ လတတ်လောလည်း သူ့ဗီဇနဲ့ ဝါသနာအရ နောကထြပ် လုပမြိပြနပြှီ ။ ထွေးထွးရီဆိုတဲ့ တောပန်းဖြူလေး တဈပြင့ကြို တောကြီးမကြမြဲထဲကနေ ကယတ်ငလြာမိပြနသ်ည် ။

ထွေးထွေးရီသည် ခငန်ှင်းဆီ လိုမလှပမယေ့ြ ဖြူဖြူဝင်းဝင်းနဲ့ လုံးကြီးပေါကလြှလေး ။ ဆကစြီပိုဖြစ်သည် လို့ သူ ထငသ်ည် ။ ဟင်း… ဝတ်ထုစာအုပတ်ှထေဲမှာ “ရဆေေးငါးကြီးသဖြယ် ” လို့ စာရေးသူတွေ တငစြား ရေးသားကြတဲ့ ဟာမွိုး . .။

အိမကြို ဖုန်းကောကဆြကလြိုကသ်ည် ။ ထွေးထွေးရီသည် ရိုးမတောငခြှေ ရှာလေးက ကောငမြလေးမို့ဖုန်းပြောတတပြါ့မလားလို့ သူတွေးမိတာ မှားနသည်ေ ။ ထွေးထွေးရီက ဖုန်းထူးသည် ။ ညနကြရေင် အဆငသ်င့ြ စောင့န်ဖေို့ ပြောလိုကသ်ည် ။

သူ့တီရှပတ်ဈထည် ရှာဝတလြိုကပြှီး ဆိုငကြို လိုကခြဲ့ဖို့ ပြောလိုကသ်ည် ။ သူတဈယောကထြဲနတေဲ့ အိမကြို မိန်းကလေး တဈယောကကြို ခေါလြာတာကို ဘေးကလူတွေ ဘယလြို မှငမြလဲ.. ဘာပြောမလဲ ဆိုတာတွကေို သူ ဘာမှ ဂရုမစိုကဘြူး ။ ဒါက ကြောစြိနဘြရဲ့စတိုင် ။ ကြောစြိနဘြရဲ့ အကငွ့ြ ။

ကြောစြိနဘြသည် လုပစြရာတွကေို ပြီးပြတအြောင် လုပန်သည်ေ ။ ဒီလာမယ့ြ စနေ တနင်ျဂနှနေေ့တွမှော သူ တောလိုကသ်ှားမယလြို့ ကြံစညန်တေဲ့အတွကြ အလုပတ်ှကေို အကြှေးမကနွရြလအေောင် ဖြတန်တော ဖြစ်သည် ။ တခါတလေ သူသည် သတမြှတတ်ဲ့ ရကမြှာ အလုပ် ပြနမြတကန်ိုငလြို့ ခွင့ယ်ူလိုကရြတာတွေ ဖြစ်တတလြို့ပါ ။

ညနေ ငါးနာရီခွဲမှ ကြောစြိနဘြ အလုပကြနေ ပြနဖြစ်သည် ။ ရုံးပေါကြ ဆင်းလာတဲ့အခွိန် အိမပြှနဖြို့ ဓါတလြှခေါးရှိတဲ့ဖကကြို လွှောကအြသှား ရိုးရိုးလှခေါးက ဆင်းဖို့ပြငန်တေဲ့ ရှှန်းရတီမှန်းနဲ့ တိုးသည် ။

“ ပြနတ်ော့မလား….ရှှန်းရတီ…..”

“ ဟုတ်….ဆရာ…….”

ရှှန်းရတီမှန်းက ကြောစြိနဘြကို ပြုံးပြပြီး ဖြလေိုကသ်ည် ။

“ ဘယမြှာနလေဲ…..”

“ ရနကြင်းမှာပါ ..ဆရာ….”

“ အင်..ဟုတလြား . . . . ကနွောြ သှားမယ့ဖြကဘြဲ … လမ်းကြုံတယ်….လိုကခြဲ့ပါလား . . ”

“ နေ..နပေါစေ..ဆရာ……။ ရှှန်း…. ဘတဈြကားနဲ့ဘဲ ပြနပြါမယ်… ကြေးဇူး……”

ရှှန်းရတီမှန်း ခေါင်းလေးငုံ့ပြီး လှခေါးကနေ ဆင်းသှားသည် ။ ကြောစြိနဘြ သူခေါတ်ာကို ကောငမြလေး မလိုကလြို့ နည်းနည်း စိတခြုသှားသည် ။ ( ဟှန်း…စတနောနဲ့ ခေါတ်ာကို သဘောမပေါကဘြူး . .။ ဒီအခွိန် ကားက ကြပမြှကြပ်….။ အဲကြန်းလေးနဲ့ ငှိမ့င်ှိမ့လြေး စီးရမှာကို မလိုကခြငွဘြူး .. ခကသ်ေးတယ်….) လို့ စိတထြဲမှာ ပြောနမေိရင်း ဓါတလြှခေါးက အဆင်းခလုပလြေးကို ဖိနှိပလြိုကသ်ည် ။

ဟင်း….. မှင့စြချင်ေလြို့ နတပြှညတ်င်.. ဖငအြေးလို့ မနချင်ေဘြူး ဆိုပြီး ခုနခြခွငွတ်ဲ့ ဟာတွေ……။ ဓါတလြှခေါးက တောတ်ောန်ဲ့ မလာဘူး ။ အိမကြ ထွေးထွေးရီ အကြောင်းကို စဉြးစားလိုကမြိသည် ။ တောင့တ်င်းဆူဖြိုးတဲ့ ထွေးထွေးရီကို ဖြုတရြရင် အရမ်းကိုငှိမ့မြည် .. လို့ တောထဲမှာ တွေ့ခဲ့ဖူးတဲ့ အတွင်းသား ဝင်းဝင်းတွကေို ပြနလြည် မှငယ်ောငမြိသည် ။ ပါးနပဖြို့တော့ လိုတယ် ။ အကိုငအြတွယ် တတဖြို့ပေါ့ ။ ကိုယကြလည်း လူလှတ် ..။ တွယကြပန်တောတို့.. မကြနပေလြို့ သှားတိုငတ်ာတို့ မလုပရြအောင် အလိမျမာသုံးပြီး ဖြုတရြမယ် ။

ကြောစြိနဘြသည် မုဆိုးတဈယောကြ ဖြစ်သလို ရကစြကတ်တသ်ူ သနား ကြငန်ာစိတ် မရှိသူကြီး လို့ ဘေးပတဝြန်းကငွကြ လူတွကေ ပြောကြသည် ။ ဘာကြောင့လြဲဆိုတော့ သူသည် သားကောငတ်ှကေို ပစ်ခတသ်တဖြှတတ်ဲ့ နရောမှာ တခါတလေ တခွို့သော သားကောငလြေးတွကေို သူ မစားပါ ။ စားဖို့ အတွကြ သူ အမဲလိုကတ်ာ မဟုတ် ။ လှုပရြှားနတေဲ့ သကရြှိ ပစ်မှတတ်ှကေို ရအောင် ပစ်ခတန်ိုငတ်ာကို ဂုဏယ်ူဝင့ကြှှားချင်လြို့ .. ဂိမ်းတဈခုအနနေဲ့ အမဲလိုကတ်ာ ဖြစ်သည် ။

လူသားပစ်မှတ် မိန်းကလေးတွကေိုတော့ သူသည် အမဲလိုကသ်လို အပြောတ်မ်း လုပခြငွလြို့ လိုကတ်တတ်ာ မဟုတ် ။ လူသား ပစ်မှတတ်ှကေိုတော့ သူသည် အလှတပြေးခဲ့တဲ့ အစဉအြလာ မရှိ ။ ထွေးထွေးရီလို ဝင်းဝင်းဖြူဖြူ တောင့တ်ောင့တ်င်းတင်း တဈယောကြ အိမမြှာ ရောကန်ရကေန်ဲ့ ရှှန်းရတီမှန်း လို ချောချောလေးကို တွေ့လိုကပြှနရြငလြည်း ဖနခြငွသ်ည် ။ ကြံချင်သ်ည် ။

ဓါတလြှခေါးထဲမှာဆုံတဲ့ အပေါထြပ် ငှစောရင်းဌာနက ရုံးအုပမြနန်ဂွော အပျိုကြီး ဒေါဆြှဆှလှေေိုငန်ဲ့ စကားပြောရင်း အောကထြပ် ရုံးတံခါးပေါကကြို ရောကလြာသည် ။ ဒီ ဒေါဆြှဆှလှေေိုငသ်ည် သူ့ကို အထာခင်းနသညေလြို့ ကြောစြိနဘြ ထငန်သည်ေ ။ ဖနလြို့ရှိရင် စားရမညလြို့ သိနသည်ေ ။ သို့သောြ ဒေါဆြှဆှလှေေိုငကြို သူ မလုပသ်ေး ။ ဒေါဆြှဆှလှေေိုငသ်ည် သူ့ကို ခကြှေးသလို အမိအရ ဖမ်းမယ့ြ မိန်းမလယသ်ိန်းကြှယ် တဈယောကလြို့ သူ့စိတထြဲ ထငန်သည်ေ ။

ဒေါဆြှဆှလှေေိုငကြ သူနဲ့ ပတသ်ကခြငွန်တော သိသာသည် ။ သူက ကားနဲ့လိုကရြောင်းတဲ့ မုန့ဟြင်းခါးဆိုငလြေးက စားလို့ ကောင်းသညလြို့ ကြားတဲ့အကြောင်းကို သူ့ကို ပြောပြတာ… သူက အတူတူဆုံပြီး သှားစမ်းစားကြည့်ရြအောငလြို့ ခွိန်းနသည်ေ ။ ကြောစြိနဘြ ဆိုတဲ့ကောငကြလည်း လကကြ ခပမြှနမြှန် ။ လာမငှိနဲ့ ဆှဲစိလိုကတ်ဲ့ကောင် ။ အင်း.. အစားမတောြ တဈလုတ် ဆိုတဲ့ စကားကို သတိရပြီး ချင့်ခြွိနန်ဆေဲ ။

ဒေါဆြှဆှလှေေိုငရြဲ့ ခါးတုတတ်ုတအြောကကြ တငပြါး အိပဲ့ပဲ့ကြီးကို စိတန်ဲ့ ပစ်မှားရင်း ရုံးဘေး ကြပလြပမြှာ ရပထြားတဲ့ သူ့ကားဆီကို လွှောကသ်ှားသည် ။ နေ့စဉြ ကြုံတွေ့ရတဲ့ ကားပိတတ်ာကို ကြုံရပြနသ်ည် ။ တရှေ့ရှေ့နဲ့ သှားနတေဲ့ ကားတန်းကြီးထဲ လိုကပြါမွောရင်း နပေူပူအောကြ ဘတဈြကား စောင့န်တေဲ့ ရှှန်းရတီမှန်းကို တွေ့လိုကရြသည် ။ ကားကို ဘတဈြကား မှတတ်ိုငမြှာ လူတွေ တပြုံကြီးနဲ့ အတူတူ ရပစြောင့န်တေဲ့ ရှှန်းရတီမှန်း အရှေ့ကို ထိုးရပလြိုကမြိသည် ။ မှနခြတွဲ့ ခလုပလြေးကို ဖိနှိပလြိုကသ်ည် ။

“ လာ..လာ..တကျ….တကျ…..”

လို့ ခေါလြိုကသ်ည် ။ ဒီတခါတော့ လူတွအမွေားကြီးရဲ့ ရှေ့မှာမို့ လူတွေ ကြည့်န်တေဲ့အတွကြ မငှင်းတော့တာလား မသိ ။ ရှှန်းရတီမှန်း ကားပေါကြို တကသ်ည် ။ ကားကြပလြို့ သိပမြှနမြှန် မမောင်းနိုငပြမယေ့ြ ရှှန်းရတီမှန်းအတွကြ နပေူထဲ ဘတဈြကားမှတတ်ိုငမြှာ စောင့န်ရတောထကစြာရင် အဲကြန်းအေးအေးနဲ့ ကားထဲမှာ ထိုငစြီးနရတောက ပို ကောင်းမှာပါလို့ သူတွေးမိသည် ။ သူကလေးသာ နေ့တိုင်း လိုကမြယဆြိုရင် ကားကြုံ တငခြေါသ်ှားဖို့ သူ ဝနမြလေးပါဘူး ။

ရှှန်းရတီမှန်းရဲ့ ဒူးအထိဘဲ ဖုံးနတေဲ့ စကပအြပြာလေးအောကကြ ခွထေောကြ ဖြူဖြူလေးတွကေို သူ တွေ့နရသေည် ။ အသား တောတ်ောဖြှူတာဘဲ ။

“ ရှှန်းရတီက ဘာလူမြိုးလဲဟင်…”

“ ရှင်…”

သူ့ဖကကြို လှည့ကြှည့သ်ည် ။

“ အသား အရမ်းဖြူလို့.. ဘာလူမြိုးလဲလို့ မေးတာ..”

“ အဖေ မှနမြာ.. အမေ ရှမ်းပါ ….. ဆရာ …”

နှုတခြမ်းလေးတွကလေည်း ဆေးမဆိုးထားဘဲ ရဲနသည်ေ ။ ကြောစြိနဘြရဲ့ စိတတ်ှေ ဒီကလေးမလေးကို မတ်ေတာသကဝြငခြငွလြာပြီ ။

ဟိုးတုန်းက ခငန်ှင်းဆီနဲ့ ဖြစ်ပကြခြဲ့တာတွကေို ပြနမြှငယ်ောငလြာပြနသ်ည် ။ ခငန်ှင်းဆီကို သူ့အဒေါြ နမကေောင်းဖြစ်နတေဲ့အခွိနမြှာ သူ အခွင့ကြောင်းယူပြီး ဈေးကို နေ့တိုင်းလိုကပျို့သည် ။ ပစ်စည်းတွေ ဝိုင်းသယပြေးသည် ။ စိတသ်ဘောကောင်းတဲ့လူလို့ ခငန်ှင်းဆီက ထငမြှငလြာသည် ။ အဲလို ထငမြှငပြှီး သူ့အပေါြ ယုံကြညမြှု ရှိလာအောင် သူကလည်း လုပပြှနတောဘဲလေ ။

ခငန်ှင်းဆီနဲ့ ရင်းနှီးခငမြငခြှင့ြ ရခဲ့သည် ။ အဒေါန်ပြနေကြောင်းလာလို့ ဈေးသှားတာ အဒေါြ သှားနပြေီ ဆိုတော့ သူ့ရဲ့ဂွငကြို ပြောင်းလိုကသ်ည် ။ အဒေါကြ သူ ဈေးသှားနတေဲ့ အခွိနမြှာ ခငန်ှင်းဆီကို အိမမြှာ လှီးခွှတစြရာတွေ ပြငဆြငစြရာတွေ ပြငဆြငခြိုင်းထားသည် ။ ခကြစြရာတွေ ကြို ခကြခြိုင်းထားသည် ။ အိမမြှာ တဈယောကထြဲ ကနွန်တေဲ့ ခငန်ှင်းဆီကို သူ သှားတွေ့သည် ။ စကားပြောသည် ။ ခငန်ှင်းဆီက အဒေါသ်ိသှားရင် မကောင်းဘူးအဈကို.. ခငန်ှင်းဆီကို ဆူလိမ့မြယ် လို့ ပြောပမယေ့ြ သူ့ကိုတော့ မနှငဘြူး ။ သဘောကောင်းတဲ့ ကောငမြလေးလေ ။

သူလည်း တဈလုံးသှင်း.. နှစ်လုံးသှင်းနဲ့ နောကတ်ော့ တပြုံလုံး သှင်းတော့တာဘဲ ။ ခငန်ှင်းဆီကို ခစွစြကားပြောတော့

“ မဖြစ်နိုငပြါဘူး.. အဈကိုက သူဌေးသား…။ ခငန်ှင်းဆီက လကလြုပလြကစြား ဆင်းရဲသားပါ…”

လို့ ပြောပြီး ငှင်းတဲ့ ခငန်ှင်းဆီတဈယောကြ သူ့ကို ပြနခြစွလြာအောင် နောကထြပ် ပညာခန်းတွနေဲ့ သူ ထပသ်ိမ်းသှင်းရပြနသ်ည် ။ မလွှော့သော ဇွဲလုံ့လနဲ့ ကြိုးစားတဲ့အတွကြ သူ ဇွဲဆုကို နောကဆြုံး ရသည် ။ ခငန်ှင်းဆီရဲ့ ခစွပြါတယ် ဆိုတဲ့ အဖြစကေားကို သူ ကြားရသည် ။ ခစွသ်ူတွေ ဖြစ်သှားကြသည် ။

ကြောစြိနဘြသည် ခစွသ်ူရဲ့အလှအပတွကေို ထိုငင်ေးကြည့်ပြှီး ခစွသ်ူကို မတ်ေတာသန့သ်န့လြေးနဲ့ မင်ျဂလာဦးညအထိ စောင့မြယ့ြ လူစားမွိုး မဟုတတ်ော့ ခငန်ှင်းဆီကို သူ့ဒေါလြေး တောကိုသှားနတေုန်းမှာ အတင်းကြံစညတ်ော့သည်

ခငန်ှင်းဆီလည်း ကြောစြိနဘြကို ခစွသ်ှားတာက တကြောင်း နဂိုထဲက သဘောကောင်း အားနာတတသ်ူ ဖြစ်တာက တကြောင်းကြောင့ြ ကြောစြိနဘြရဲ့ အလိုကို လိုကမြိလိုကသ်ည် ။ ကြောစြိနဘြလည်း အထီး ဆိုလို့က ယငဖြိုတောင် မသန်းဖူးသေးပါ ဆိုတဲ့ ချောလှတောင့တ်င်းတဲ့ ခငန်ှင်းဆီရဲ့ ပထမဆုံး ပန်းဦးပန်းဖူးလေးကို သုံးဆောငလြိုကရြသည် ။ တဈတကစြားလည်း ကြကသ်ှန်၊ နှစ်တကစြားလည်း ကြကသ်ှန် ဆိုသလို တဈခါ ဖြစ်ဖူးသှားတော့ နောကတ်ဈခါ ထပဖြစ်ဖို့က မခဲယဉြးတော့ ။

ကြောစြိနဘြသည် လဈရင် လဈသလို ခငန်ှင်းဆီကို ဝငဝြငကြဈတော့သည် ။ ခငန်ှင်းဆီကလည်း သူ့ကို အလိုလိုကြ အကြိုကဆြောငပြေးသည် ။ သောကလြေ သောကလြေ ငတမြပြတေဲ့ ဆားငံရညကြို ကြိမဖြနမြွားစွာ သူတို့ သောကသ်ုံးဖြစ်နတေော့ တဈနေ့သောအခါမှာ ခငန်ှင်းဆီမှာ ခိုးစားထားတဲ့ ခွရောလကရြာတွကေ မဖုံးနိုင် မဖိနိုငဘြဲ ဘှားဘှားကြီး ပေါလြာတော့သည် ။

ဒီအခွိနမြှာ စားတုန်းက တအားစားခဲ့တဲ့ ကြောစြိနဘြသည် မကြပြှူးဆနပြှာ ဖြစ်လာသည် ။ သူ့ဘကြီးက အမရေိကနကြနေ ခေါလြိုကလြို့ တဈလလောကြ သှားရမည်.. ပြနလြာတာနဲ့ ခငန်ှင်းဆီကို တောင်းရမ်းလကထြပမြည် ဘာညာ သာရကာတွေ ပြောပြီး လဈသှားသည် ။

သူ့ဂတိအတိုင်း သူ အမရေိကနကြနေ ပြနမြလာ ။ ခငန်ှင်းဆီလည်း ကိုယလြေးလကဝြနကြှီးနဲ့ အဖမပေေါလြို့ အရှကတ်ှေ ဟကတ်ကကြှဲသည် ။ လူတကာရဲ့ ကဲ့ရဲ့တာကို ခါးစည်းခံရသည် ။ အဒေါအြိမကြနေ ထွကပြှေးသှားသည် ။ ခငန်ှင်းဆီ ဘယရြောကလြို့ ရောကမြှန်း ကြောစြိနဘြ မသိ ။ သူ ဂရုလည်း မစိုကြ။

တဈနှစ်ကြောကြှာတော့ သူ ပြနလြာသည် ။ ခငန်ှင်းဆီနခေဲ့တဲ့ အဒေါအြိမကြို သူ သှားမေးသည် ။ ခငန်ှင်းဆီ မရှိတော့ဘူး ဆိုတာကိုဘဲ သူ သိရသည် ။ ကြာတော့လည်း ကြောစြိနဘြ တခါတခါမှဘဲ ခငန်ှင်းဆီကို သတိရသည် ။ မိန်းမချောလေးတွကေို မှငရြင် သူ လိုကဖြနသ်ည် ။ ကြံစညသ်ည် ။ ရရင် လုပသ်ည် ။ ဘယတ်ော့မှတော့ သူ အတညမြကြံ ။ လကမြထပ် ။ တာဝနယ်ူဖို့သူ မစဉြးစား ။ လူလညကြှီး သားသမီး လုပန်သည်ေ ။

ခငန်ှင်းဆီကို သူ သတိရတာက ခငန်ှင်းဆီနဲ့ ခစွသ်ူ ဘ၀ ခိုးစားကြတဲ့ အခွိနတ်ုန်းက ရငသ်ိမ့တ်ုနခြဲ့တဲ့ အဖြစ်အပကြလြေးတွကေို အဓိကဘဲ ။ သူနဲ့ရတဲ့ ကိုယဝြနအြကြောင်းကို သူ ထည့မြတွကြ ။ မစဉြးစား။

ရှှန်းရတီမှန်းက ရနကြင်းမှာ ဆင်းသှားသည် ။ သူက သူနဲ့ နေ့တိုင်း လမ်းကြုံလိုကန်ိုငတ်ယ် လို့ ပြောလိုကသ်ည် ။

အိမပြှနရြောကတ်ော့ သူမှာထားတဲ့အတိုင်း ထွေးထွေးရီက အဆငသ်င့ြ စောင့န်သည်ေ ။ ထွေးထွေးရီကို ကုနတ်ိုကကြို ခေါသ်ှားပြီး အဝတအြစားတွေ သူ လိုကဝြယပြေးသည် ။ သဘောကောင်းတဲ့ လူတဈယောကလြို သူ ဟနဆြောငပြှနပြှီ ။

ကြောစြိနဘြသည် ထွေးထွေးရီကို အဝတအြစားတွေ အများကြီး ဝယပြေးသည် ။ ဒါတင် မကသေး ။ အနားက ဆံပငအြလှဆိုငကြို ပို့ပေးသည် ။ ထွေးထွေးရီလည်း ကြောစြိနဘြက ဒီလို ဂရုစိုကမြညလြို့ မွှောလြင့ထြားပုံ မပေါဘြူး ။ အိမအြပြနမြှာ သဘာ၀ ဆိုတဲ့ ထိုင်းအစားအစာ ကြောလျှောရြောင်းတဲ့ ဆိုငလြေးမှာ ထမင်းကြှေးသည် ။

“ အဈကိုကြီး.. ထွေးရီ အိမမြှာ ဝကသ်ားဟင်းတွေ ခကြထြားတယ်….။ အလကား ဖြစ်သှားလိမ့မြယ်….။ အိမမြှာ မစားဘူးလား”

လို့ ပြောပမယေ့ြ..

“ အလကား မဖြစ်ဘူး..။ နောကန်ေ့ စားလို့ရတယ်…။ အခု ဒီမှာဘဲ စားကြရအောင်….”

လို့ ပြောပြီး ထွေးထွေးရီနဲ့ ဟင်းမြိုးစုံ မှာပြီး စားသည် ။

အိမပြှနရြောကတ်ော့ ကြောစြိနဘြ ထမင်းဝလို့ လီးက တောငပြှီ ။ ရဝငေခြွိုးနတေဲ့အခွိန် သူ့လီးကြီးက မတမြတတ်ောငပြှီး ထကြှနသည်ေ ။ အင်း…. ထွေးထွေးရီနဲ့ နှစ်ယောကထြဲ တတွဲတွဲ သှားလာစားသောကခြဲ့တာတင် မကဘူး.. အိမပြှနရြောကတ်ော့ ထွေးထွေးရီက ဝယလြာတဲ့ အဝတအြစားတွကေို ဝတပြှီး လာပြတဲ့အခါ ကိုယဟြနပြှမယလြေးလို ကိုယကြို တဈပတလြှည့ပြှီး ပြတော့ ထွေးထွေးရီရဲ့ တငပြါးလှလှကြီးတွကေို အနီးကပ် ရှုစားရတာက ကြောစြိနဘြရဲ့ စိတတ်ှကေို ထကြှစခေဲ့သည် ။

စာကြည့်စြားပြဲမှာ ကြနပြှူတာရှေ့ ထိုငရြင်း အလုပန်ဲ့ ပတသ်ကတ်ဲ့ အီးမေးလတ်ှေ စဈနတေဲ့အခွိနလြည်း ထွေးထွေးရီရဲ့ ဆူဖြိုးကော့တင်းတဲ့ နို့လုံးကြီးတွကေိုဘဲ မှငယ်ောငန်မေိပြီး ပေါငကြှားက လီးကလည်း မာလှန်း တောငလြှန်းနလေို့ အခကတ်ှေ့နသည်ေ ။ ထွေးထွေးရီကို အခု သှားကြံလိုကရြင် သိပမြွားစောနမလေားလို့ တွေးပြီး စိတကြို ထိန်းခွုပန်တော ဖြစ်သည် ။ အိမန်ရင်ေးဝတ် ပလကပြေ ပုဆိုးပါးပါးပြော့ပြော့အောကထြဲက လီးက ထိုးထောငထြနတောကို လကန်ဲ့ အသာပြတန်တေဲ့အခွိန်

“ အဈကိုကြီး…. အကြမ်းလေး သောကလြိုကပြါလား….။ ကောကည်ှင်းမှှေး လဖကခြှောကလြေး ခပထြားတာ.. မှှေးနတောဘဲ….”

လို့ ပြောရင်း သူ့အခန်းပေါကဝြမှာ ထွေးထွေးရီ ရောကလြာသည် ။ လကထြဲမှာလည်း အငှေ့တထောင်းထောင်း နဲ့ မတခြှကတ်ဈခွကြ ကိုငလြို့ ။

“ အင်း..အင်း..ကောင်းသားဘဲ….”

လို့ သူပြောသည် ။ စိတတ်ှကတေော့ ကတုနကြရင် နဲ့ ။ စိတထြနတေဲ့အခွိနမြှာ စွင့ကြားလုံးထယန်တေဲ့ တငပြါးကြီးတွေ တရမ်းရမ်းနဲ့ ထွေးထွေးရီ လာပြနပြှီ ။ ဒီ တငပြါးကြီးတွကေို တအား ဆုပကြိုငလြိုကခြငွမြိသည် ။

“ ထွေးထွေးရီ…..”

“ ရှင်..အဈကိုကြီး….”

“ ငါ တဈခု စဉြးစားနတယ်ေ…..”

“ ဟုတ်..ဘာလဲးဟင်..အဈကိုကြီး…..”

“ ငါနဲ့ နငန်ဲ့ အခုလို တဈအိမထြဲမှာ နှစ်ယောကထြဲ နလေို့ ကောင်းပါ့မလားလို့…”

“ ရှင် …”

“ အေးဟာ… နငကြတော့ ဘယလြိုနလေဲ မသိဘူး..။ ငါကတော့ နငန်ဲ့ အခုလို နီးနီးစပစြပ် နတေဲ့အခါ စိတထြဲမှာ တဈမွိုးကြီး ဖြစ်လာတယဟြ…..”

ထွေးထွေးရီက သူ့ကို မကြည့်ဘြဲ ခေါင်းငုံ့ထားသည် ။ ကြမ်းပြငကြိုဘဲ ကြည့်န်တေဲ့ပုံ ။

“ ငါ့ရငထြဲ ဘာဖြစ်နလေဲ သိလား ထွေးထွေးရီ….”

“ မသိဘူး အဈကိုကြီး…..။ အဈကိုကြီး ပြောပြမှ ထွေးရီက သိမှာပေါ့လို့….”

ထွေးထွေးရီက မတခြှကကြို စားပြဲပေါြ တငလြိုကရြင်း ပြောသည် ။

“ အေး.. နင့ကြို ကြည့်ကြှည့ပြှီး ငါ့စိတတ်ှေ တအား ဖောကပြှနန်တယ်ေ.. ထွေးထွေးရီ …။ ကဲ နငသ်ှားတော့ သှားတော့.. နင့အြခန်း နငပြှနတ်ော့…။ ကြာရင် ခကကြုနမြယ် . . . . ”

“ ဟုတ် အဈကိုကြီး….”

လို့ ထွေးထွေးရီ ပြောပြီး သူ့အခန်းထဲက ခပမြှနမြှန် ပြေးထွကသ်ှားသည် ။ ခါးသေးသေးလေးရဲ့ အောကကြ ဝိုင်းကားတဲ့ ဖငတ်ုံးကြီးတွေ တုနခြါလှုပသ်ှားနတောတွကေို ကြောစြိနဘြ မကြလြုံးပြူးကြီးတွနေဲ့ စိုကကြှည့ရြင်း အနောကကြနေ ပြေးလိုကသ်ှားချင်စြိတ် ပေါကသ်ှားသည် ။ အိပရြာထဲမှာ လီးကြီး တောငရြင်း ထွေးထွေးရီဆီကို သှားလိုကရြမလား… အကြိမကြှိမ် စဉြးစားနမေိသည် ။ အင်း… မဖြစ်သေးပါဘူး … စောသေးတယလြို့ တွေးမိပြီး လီးကို ပြတတ်ိုကရြင်း ဆကအြိပန်မေိသည် ။

ပြတတ်ိုကလြေ စိတကြ ထနလြေ ။ အိပလြို့ မရဘူး ။ ထပြီး ကြနပြှူတာကို ဖြင့ြ.. အပြာဆိုကတ်ဈခုကို သှားလိုကပြှီး လှလှတောင့တ်ောင့ြ အာရှမတဈယောကကြို ဗငွြးတဲ့ ဇာတလြမ်းတိုတဈခုကို ကြည့်ပြှီး ဂွင်းတိုကလြိုကသ်ည် ။

တဈညလုံး ကောင်းကောင်းအိပမြပြောလြို့ သူ မနကမြှာ အိပရြာထ နောကကြသွည် ။ သူသည် ကားတွေ ကြပတ်ာကြောင့ြ အလုပကြို စောစော သှားလေ့ရှိပမယေ့ြ ဒီနေ့တော့ နောကကြပြှီ ။

“ အဈကိုကြီး… ထမင်းနဲ့ ပဲပြုတလြေး ကြောထြားတယ်..။ ကြကြဥအလုံးလိုကြ ကြောလြေးရော….။ ကောဖြီမှှေးမှှေးလေးနဲ့ စားလိုကပြါဦး….”

လို့ ပြုံးပြုံးလေး လာပြောလိုကတ်ဲ့ ထွေးထွေးရီကြောင့ြ နောကကြလွည်း ကတွော့ကြာလို့ ဆုံးဖြတလြိုကရြင်း ထမင်းစား စားပြဲကြီးမှာ ဝငထြိုငလြိုကသ်ည် ။ ထွေးထွေးရီက စတနောနဲ့ လုပပြေးလုပကြွှေးတာကို မငှင်းချင်ဘြူးလေ . .။ အရငကြ လကသ်ှကသ်ှကန်ဲ့ မိန်းမဆိုရင် ခုနအြုပခြဲ့တဲ့ ကြောစြိနဘြသည် မနေ့ညက လကန်ှေးနခေဲ့သည် ။ ထွေးထွေးရီသည် မနေ့ညက ဘာမှ မဖြစ်ခဲ့သလို ပုံမွိုးနဲ့ ကြောစြိနဘြကို ဂရုတစိုကြ လုပန်သည်ေ ။ ဘာဖြစ်လို့ သူ လကန်ှေးသှားသလဲ ဆိုတာ အဖြေ ရှာလို့ မရဘူး ။

ရုံးကို ရောကတ်ော့ သူ့ရုံးခန်းထဲကို ဖိုငတ်ှဲတွေ လာပို့တဲ့ ရှှန်းရတီမှန်းကို တွေ့ရတော့လည်း ထွေးထွေးရီကို သတိမရတော့ဘူး ။ ရှှန်းရတီမှန်းကို တပမြကတ်ဲ့ မကြလြုံးတွနေဲ့ စူးစိုကကြှည့ရြင်း

“ ရှှန်းရတီ….”

လို့ ခေါလြိုကသ်ည် ။

“ ရှင်..ဆရာ….”

လို့ ပြနထြူးတဲ့ ရှှန်းရတီမှန်းကို

“ ရုံးဆင်းခွိန် ကနွောြ့နဲ့ လမ်းကြုံလိုကခြဲ့နောြ..”

လို့ ပြောလိုကမြိသည် ။ ရှှန်းရတီမှန်းက

“ ဟုတကြဲ့ ဆရာ…”

လို့ ပြနပြှောလိုကသ်ည် ။

“ ကနွော့ကြား မှတမြိတယ် မဟုတလြား..။ ကားနားက စောင့ြ…”

လို့ ထပ် ပြောလိုကသ်ည် ။ ရှှန်းရတီမှန်းက

“ ဟုတကြဲ့ပါ..ဆရာ..”

လို့ ပြနဖြှသည်ေ ။ ကောငမြလေး လကခြံလို့ အတိုင်းမသိ ဝမ်းသာသှားတာ အမှန် ။ ခွုံငုံအကဲခတရြင်း..“ ကောငမြလေး မဆိုးဘူး.. ပစ်စည်းက အတောလြတတ်ယ်…” လို့ စိတထြဲကနေ ပစ်မှားနမေိသည် ။

နေ့လည် ထမင်းစားခွိနမြှာ ရုံးဘေးနားက “မယရြီဘရောင်း ” ဆိုငမြှာ တဈခုခု သှားစားဖို့ ဆင်းလာတဲ့အခွိန် အပေါထြပကြ ရုံးအုပမြနန်ဂွော ဒေါဆြှဆှလှေေိုငန်ဲ့ တိုးသည် ။ ဒေါဆြှဆှလှေေိုငကြ သူ့ကို အထာပေးနတယ်ေ ဆိုတာကို သိနတော ကြာပြီ ။ ရှှန်းရတီမှန်းတို့လို အငယလြေးတွကေို မဲနတေဲ့အခွိန် အရှယဟြိုင်းနတေဲ့ ဒေါဆြှဆှလှေေိုငလြို မိန်းမတဈယောကကြို သူ လစွလြွူရှုမိတာက သဘာ၀ ပါဘဲလေ ။ ဒီမိန်းမ အရှယကြ ညိလိုကရြင် သူ လဈပြေးလို့ ရမှာ မဟုတတ်ော့ ။ သူ့ကို အတင်းကြီး လကထြပယ်ူခိုင်းမှာက သချောနတောကြောင့လြည်း သတိထား ခပခြှာခွာ နနတေော ။

ဒေါဆြှဆှလှေေိုငကြ သူနဲ့ ထမင်းလိုကစြားပါလား.. ကြှေးချင်လြို့ပါလို့ အထပထြပ် ခေါန်တောနဲ့ သူနဲ့ လိုကသ်ှားလိုကသ်ည် ။ ဒေါဆြှဆှလှေေိုင် ခေါသ်ှားတာက လမ်းဘေး နံရံကပ် ထမင်းဆိုငလြေး ။ အမဲအူပြုတန်ဲ့ ထမင်းဆိုင် ။ အနအထေား မသန့တ်ာကလှဲပြီး အမဲအူပြုတကြ အရမ်းကောင်းသည် ။ ဒေါဆြှဆှလှေေိုငကြ သူ့ကို တအား ဂရုစိုကပြှသည် ။ ရုံးပိတရြကြ စနေ တနင်ျဂနှတွမှေော အားလား.. ဘာလုပသ်လဲ မေးသည် ။ သူက အမဲလိုကထြှကသ်ညလြို့ မပြောဘူး ။ များသောအားဖြင့ြ လူတွကေ သတ်တဝါတွရေဲ့ အသကကြို သတဖြှတတ်ဲ့အလုပကြို စကဆြုတကြှမှန်း အရငကြ အတွေ့အကြုံတွအရေ သိသည် ။ အငှင်းပြားရမှာတွေ မလိုလားတော့ဘူး ။ သူက တောကောငတ်ှကေို မစားတာတောင် စိတလြှုပရြှားမှု ( Excitement ) အတွကြ လိုကြ သတဖြှတန်တေဲ့လူတယောကြ မဟုတလြား ။

ဒေါဆြှဆှလှေေိုငရြဲ့ တငပြါးကြီးတွကလေည်း ထွေးထွေးရီလိုဘဲ တောင့တ်ောင့ကြားကားကြီးတွမေို့ သူ့စိတကြို ကြှစတော အမှန် ။ သို့ပမယေ့ြ တဈရုံးထဲ လုပန်တောမို့ ရှောငပြှေးဖို့က မလှယကြူလို့ ဒေါဆြှဆှလှေေိုငကြို ဗငွြးချင်ရြကန်ဲ့ သူ ငှိမန်ခေဲ့တာ ။ သိပပြှီး ပြတသ်ီးပြတသ်တ် လာလုပန်ရငေတ်ော့ ဖြစ်ချင်ရြာဖြစ်… ဆှဲပြီး ဗငွြးလိုကမြိတော့မယ် ။

ရုံးကို အပြနမြှာ စနနေေ့ ညဖကအြားရင် သူနဲ့ ဆိုငကြောင်းကောင်းမှာ ညစာ ထွကစြားရအောငလြို့ ဒေါဆြှဆှလှေေိုငကြို သူခေါလြိုကမြိသည် ။ ရညရြှယခြကြြ မရှိဘဲနဲ့ ပါးစပကြ လှှတကြနဲ ထွကသ်ှားသည် ။ ဒေါဆြှဆှလှေေိုငကြ ဝမ်းသာသှားတဲ့ပုံ ။

“ ဟုတ်..ဟုတ်….. ကိုကြောစြိနဘြ … ရတယ်.. သှားမယ်…။ လာခေါမြှာ မဟုတလြား..။ ကမွနတေဲ့နရော သိတယ် မဟုတလြား . . .”

လို့ ပြနပြှောသည် ။ ရုံးခန်းကို ပြနရြောကပြှီး ဒေါဆြှဆှလှေေိုငကြို ခွိန်းလိုကတ်ာ ငါ မှားသှားပြီလား လို့ တဈခကြြ တွေးမိသည် ။ ဒါပမယေ့လြတတ်လော နှာစိတတ်ှေ တအားပြင်းထနပြှီး မိန်းမတဈယောကကြို အားရပါးရ စပယ်ှကပြဈချင်စြိတတ်ှကေ မတရားကြီး ဖြစ်ပေါန်တောကြောင့ြ ဒီစိတတ်ှေ လှှမ်းမိုးနလေို့ ဘာဖြစ်ဖြစ် လုပပြဈမယလြို့ စိတပျိုင်းဖြတလြိုကတ်ော့သည် ။

ညနေ ရုံးဆင်းခွိနကြို ရောကပြှီ ။ နေ့လညပျိုင်း ထမင်းစားခွိနအြပြီး ရှှန်းရတီမှန်းနဲ့ တဈခေါကြ တွေ့သေးသည် ။ သူက အိမသ်ာဆီကိုအသှား ဝနထြမ်းတွေ ထမင်းစားတဲ့ အခန်းလေးမှာ ရှှန်းရတီမှန်းနဲ့ ကောငမြလေး တဈယောကြ ထမင်းဘူးလေးတွေ ဖြင့စြားနတောကို အမှတမြထင် သူတွေ့လိုကသ်ည် ။ ဘဲဥပြုတခြှမ်းလေးနဲ့ စားနတောကို သူတွေ့လိုကရြလို့ စိတထြဲမှာမကောင်း ဖြစ်သှားသည် ။ ဒီကောငမြလေးသည် ရုပကြလေး ချောချောလေးနဲ့ ဆင်းရဲနှမ်းပါးနသည်ေ ။ သူကလေးကို ညနကြရေင် အစားတဈခုခု လိုကကြွှေးချင်မြိသည် ။ သူ လိုကပြါ့မလားတော့ မသချော ။

သူ့ကားနားကို ရောကတ်ော့ ရှှန်းရတီမှန်းကို မတွေ့ဘူး ။ ကားထဲ ဝငထြိုငပြှီး စကန်ှိုးလိုကသ်ည် ။ အဲကြန်းကို ဖြင့လြိုကသ်ည် ။ သူ ပြနမြွားသှားပြီလား မသိဘူး ။ မနကတ်ုန်းကတော့ ဟုတကြဲ့..ဟုတကြဲ့နဲ့ . . ။ အင်း… ငါလည်း မလှယဘြူး ။ ကိုယ့ကြိုယကြို အပြဈတငန်မေိဆဲ အဝေးက လွှောကလြာတဲ့ ရှှန်းရတီမှန်းကို တွေ့လိုကရြသည် ။ ဒိတကြနဲ ဝမ်းသာသှားသည် ။ သူ လာရှာသားဘဲ ။

ရှကသ်လို အပြုံးလေးနဲ့ ကားပေါတ်ကလြာတဲ့ ရှှန်းရတီမှန်းကို မှငလြိုကရြတာ သူ့စိတတ်ှေ တအားကြီး ကြနပေမြိသှားသည် ။

“ အလုပမြပြတလြို့လား .. ရှှန်းရတီ . .”

လို့မေးလိုကသ်ည် ။

“ ဟုတ်..ဆရာ….စူပါဘိုငဇြာ ဦးထိနဝြင်းလတကြ တဈခု ခိုင်းလိုကလြို့ ကြာနတော။ ဆောရီးနောြ.. ဆရာ စောင့န်ရတော . . ”

လို့ ပြနဖြှသည်ေ ။

“ ရတယ်… ကိစ်စမရှိပါဘူး …. ”

လို့ ပြောလိုကရြင်း ကားကို မောင်းထွကခြဲ့သည် ။ လမ်းမှာ ရှှန်းရတီမှန်းကို သူ ဟိုမေး ဒီမေးနဲ့ စပစြုသည် ။ ရှှန်းရတီမှန်းရဲ့ မိသားစု ဘကဂြရောင်း အခွအနေကေို မေးကြည့်တ်ာ ။ ကြောစြိနဘြသည် ဒီကနေ့ ထူးထူးဆန်းဆန်း ကားသိပမြကြပလြို့ ရှှန်းရတီမှန်းနတေဲ့ ရနကြင်းကို သိပမြကြာလိုကဘြဲ ရောကတ်ော့မှာမို့ သူပြောချင်န်တောကို အမှနပြှောခလွိုကသ်ည် ။

“ ရှှန်းရတီ.. ဘာအစားအစာ ကြိုကသ်လဲဟင်….”

ကြောစြိနဘြ ပြောတာကို ရှှန်းရတီမှန်း နားမလညသ်လို မော့ကြည့်သ်ည် ။

“ အောြ… ပြောချင်တ်ာ လောသှားတယ်….။ ရှှန်းရတီမှန်း.. ဗိုကမြဆာဘူးလား…..။ တဈခုခု စားပါလား..။ ကနွောြ ကြှေးပါရစေ …”

လို့ ပြုံးပြုံးကြီး ပြောလိုကတ်ဲ့ ကြောစြိနဘြကို ရှှန်းရတီမှန်းက

“ ဟင့အြင်း… ကမွ ဆိုငစြာတွေ မစားတတဘြူး… ဆရာ….။ အိမမြှာဘဲ မိသားစုနဲ့ ညနစော အတူတူ စားပါမယ်..။ ကြှေးမယ် ပြောတာကို ကြေးဇူးတငပြါတယ် ဆရာ….”

လို့ ပြနပြှောသည် ။ သူနတေဲ့နရောကို ရောကန်ပြေီမို့ ကားကို ရပပြေးလိုကရြသည် ။

“ ကြေးဇူးဘဲနောြ… ဆရာ..။ သှားလိုကပြါဦးမယ်. . ”

လို့ ရှှန်းရတီမှန်းက နှုတဆြကပြှီး ကားပေါကြ ဆင်းသှားတာကို ကြောစြိနဘြ ငေးမောကြည့်န်သည်ေ ။ အင်း… ဒါလေးနဲ့ ငှိမ့လြိုကရြရင် လူဖြစ်ရကြိုး တောတ်ောြ နပသ်ှားမယ် . . လို့ တွေးရင်း ဒီဆောလြေးကို မရရအောင် ဖနမြညလြို့ ဆုံးဖြတခြကြြ ခလွိုကသ်ည် ။

အိမကြို ပြနရြောကတ်ော့ ထွေးထွေးရီက သူကားထိုးဆိုကလြိုကတ်ာနဲ့ သူ့ကားဆီကို ပြေးလာသည် ။

“ အဈကိုကြီး… ဘာသယပြေးရမလဲဟင် . . ”

“ မလိုဘူး…. ဘာမှသယစြရာ မပါဘူး…..။ ထွေးထွေးရီ… အံမာ.. နငကြ တယလြှနပေါလား….. ပါးကြကတ်ှေ ဘာတွနေဲ့”

“ ဟီး…..”

ထွေးထွေးရီက မနေ့က သူ ဝယပြေးထားတဲ့ အဝတအြစားသဈတွနေဲ့ သနပခြါးတွေ လိမ်းကြံထားပြီး သန့ရြှင်းလှပနသည်ေ ။ အိမထြဲရောကတ်ော့ ထွေးထွေးရီက ဒီနေ့ ခကြပြှုတထြားတဲ့ ဟင်းလွာတွကေို ရှတပြှသည် ။

“ အဈကိုကြီး စိတထြဲမှာ စားချင်တ်ာတွေ စဉြးစား.. ထွေးရီကို ပြောပြ.. ထွေးရီ ခကြကြွှေးမယ်…..။ ဒီမှာကြည့်ြ.. ထွေးရီ ဟင်းခကြန်ည်း စာအုပလြေးထဲကနေ အဈကိုကြီးကို ဘာတွေ ဖြယဖြှယရြာရာ ခကြကြွှေးရမလဲ ဆိုတာ ဖတန်ေ လေ့လာနတယ်ေ အဈကိုကြီးရဲ့…..”

လို့ ပြောရင်း ဟင်းခကြန်ည်းမွိုးစုံ ဆိုတဲ့ စာအုပကြလေးကို ပြသည် ။

“ အဈကိုကြီး ရမေိုးခွိုးပြီးရင် ထွေးရီ ထမင်းပြငပြေးမယန်ောြ . .”

လို့ ပြုံးပြုံးလေး ပြောလိုကတ်ဲ့ ထွေးထွေးရီသည် ဖကန်မ်းချင်စြရာ ကောင်းနသည်ေ လို့ ကြောစြိနဘြ ထငမြိသည် ။

“ ထွေးထွေးရီ… နငလြည်း ငါနဲ့အတူတူ စားရမယန်ောြ….”

လို့ သူပြောလိုကသ်ည် ။ ရချိုးနတေဲ့အခွိန် ပေါငကြှားက သူ့လကန်ကကြ တအားထကြှနသည်ေ ။ ထွေးထွေးရီ အိမကြိုရောကကြတည်းက ဒင်း တောတ်ောလြေး ကဲနသည်ေ ။ တဈခွိနလြုံး ခေါင်းတထောငထြောငန်ဲ့ ။ အရငတ်ုန်းကဆို တခါတခါမှ မထချင်ြ ထချင်န်ဲ့ကောင် ။ အခုတော့ အစာမှငလြို့ ကြှနတော ။ အဝတအြစား လဲပြီးတဲ့ အခွိန်

“ ထမင်း ပြငပြှီးပြီ အဈကိုကြီး….”

လို့ အခန်းဝကနေ ထွေးထွေးရီ လာပြောလို့ ထမင်းစားခန်းကို သူ သှားလိုကသ်ည် ။ စားပြဲမှာ ထိုငလြိုကရြင်း..

“ လာလေ.. ထွေးထွေးရီလည်း လာစား….”

လို့ခေါလြိုကသ်ည် ။

“ အဈကိုကြီး စားပါ..။ ထွေးရီက နောကမြှစားမယ်…။ အဈကိုကြီး လိုအပတ်ာတွကေို လုပပြေးချင်သ်ေးတယ် . .”

လို့ ထွေးထွေးရီက ပြောပြီး သူ့ကို

“ ဒါက ဆိတသ်ားဆီပြန်..။ ဒါက မုနလြာဥခဉွရြည် ..။ ဒါက ပဲသီးနဲ့ ကြကသ်ားစဉြးကောကြောြ ”

ဆိုပြီး ဟင်းတွကေို သူ့ပန်းကနထြဲကို ခပထြည့ပြေးသည် ။ စားလို့ကောင်းပမယေ့ြ အများကြီး မစားလိုကြ ။

“ အဈကိုကြီး… သိပလြည်း မစားဘူး…။ ထွေးရီ ခကြတ်ာတွကေို မကြိုကလြို့လားဟင် . .”

“ ကြိုကတ်ယ်.. ထွေးထွေးရီ.. အရမ်းကြိုကတ်ယ်…။ ကြိုကတ်ိုင်းလည်း စားလို့ မဖြစ်ဘူးလေ….”

ထွေးထွေးရီကို ဧည့ခြန်းမှာ တီဗီဖြင့ပြေးခဲ့ပြီး သူက အိပခြန်းထဲ ဝငခြဲ့သည် ။ ထွေးထွေးရီကြောင့ြ သူ့ဒုတကြ တဈခွိနလြုံး မှူးနသည်ေ ။ အင်း… စိတမြထိန်းနိုငတ်ော့ဘူး . . ။ ကြနပြှူတာနဲ့ အလုပန်ဲ့ ပတသ်ကတ်ာတွေ လုပကြိုငန်တေဲ့အခွိန် ထွေးထွေးရီတဈယောကြ သူ့အခန်းပေါကဝြကို ရောကလြာပြနသ်ည် ။

“ အဈကိုကြီး …”

“ ဟင်..ထွေးထွေးရီ …ဘာဖြစ်လဲ…”

“ အဈကိုကြီး ညောင်းလားဟင်.. ထွေးရီ… နှိပန်င်းပေးချင်လြို့…..”

အင်း… ထွေးထွေးရီ…. နငန်ဲ့ငါနဲ့တော့ ညားတော့မယ် ထငတ်ယ်…။ ဇာတလြမ်းက လာစနပြေီကြာ …။ ဒါက စိတထြဲက ပြောလိုကတ်ာတွပေါ ။ ပါးစပကြတော့

“ အင်း..အင်း …ကောင်းသားပဲ…ထွေးထွေးရီ….”

လို့ ပြနပြှောလိုကသ်ည် ။ ထွေးထွေးရီသည် သူ့ကုတငကြှီးပေါမြှာ သူ့ကို မှောကရြကအြနအထေားနဲ့ လှဲခိုင်းပြီး သူ့ဘေးမှာ လာထိုငပြှီး စနှိပပြေးသည် ။ ထွေးထွေးရီဆီက သနပခြါး အနံ့လေးတွကေို သူ ရလိုကလြို့ စိတတ်ှေ တောတ်ော့ကြို လှုပရြှားသှားရသည် ။ ပေါငကြှားက ဒုတကြတော့ စောစောထဲက မာနသည်ေ ။

ထွေးထွေးရီရဲ့ လကကြလေးတွကေ ပေါငကြို စနှိပန်သည်ေ ။

“ အဈကိုကြီး…နှိပစြချင်ေတ်ဲ့ နရောကို ပြောနောြ…။ ထွေးရီလကကြ ပေါကရြဲ့လား….”

လို့ ပြောလိုကတ်ဲ့ ထွေးထွေးရီရဲ့ အသံလေးလည်း နည်းနည်း တုနန်သလေိုလို ထငမြိသည် ။ အိပခြန်းထဲက ကုတငကြှီးပေါမြှာ နှစ်ယောကထြဲ ရောကန်ကြတေယ် ဆိုတော့ သူလေးလည်း ရငခြုနန်မှော အသအချောပေါ့ ။ စိတတ်ော့ မထိန်းနိုငတ်ော့ဘူး ထငတ်ာဘဲ ။ ထွေးထွေးရီက

“ ခါးကို တံတောငန်ဲ့ ထောင်းပေးရမလား အဈကိုကြီး”

လို့ မေးပြနသ်ည် ။

“ အင်း..အင်း..”

လို့ သူဖြလေိုကသ်ည် ။ ထွေးထွေးရီရဲ့ တံတောငဆြဈနဲ့ ခါးကို ထောင်းပေးနတေဲ့အခွိန် ထွေးထွေးရီရဲ့ ပေါငတ်နတ်ဖကန်ဲ့ သူ့ကိုယလြုံးနဲ့ ထိကပန်သည်ေ ။

“ အဈကိုကြီး.. ဒီနေ့ စားလို့ကောင်းရဲ့လားဟင်….။ ထွေးရီလည်း အဈကိုကြီး ဘာကြိုကမြှန်း မသိဘူး….။ စဉြးစားမိသလို ခကြလြိုကတ်ာ..။ နောကဆြို .. အဈကိုကြီး စားချင်တ်ာရှိရင် ပြောနောြ…. ထွေးရီ ခကြကြွှေးမယ်…..”

“ ဘာဖြစ်ဖြစ်ပါ.. ထွေးရီ…။ သိပစြားကောင်းလို့ တအားကြီး ဝလာဦးမယ်……”

သူရယသ်လို ထွေးထွေးရီက လိုကရြယသ်ည် ။ ထွေးထွေးရီသည် တောတ်ောကြှာကြာ ခါးကို တံတောငန်ဲ့ ထောင်းပေးအပြီး ကြောပြငန်ဲ့ ပုခုံးကို နှိပပြေးပြနသ်ည်။

“ အဆငပြှရေဲ့လား အဈကိုကြီး….”

“ အင်း…. ပြတယ်ေ….။ ထွေးရီလည်း အိပခြငွြ အိပတ်ော့လေ…. နှိပပြေးတာလည်း ကြာနပြေီ…”

“ ရပါတယ် အဈကိုကြီးကလည်း..။ ထွေးရီက အိမမြှာဘဲ နတေဲ့လူ… နေ့လညန်ေ့ခင်းမှာ တရေးလောကြ အိပန်ိုငတ်ယ်..။ အဈကိုကြီးကဘဲ အလုပသ်ှားရတဲ့လူ…”

အင်း… ထွေးထွေးရီ… နငန်ဲ့ငါနဲ့တော့ ညားကြတော့မယ် ထငတ်ာဘဲ …။

“ ကဲ အဈကိုကြီး..ပကလြကလြှနလြိုကြ….”

လို့ ထွေးထွေးရီက ပြောလိုကတ်ဲ့အခါ သူ ပကလြကလြှနဖြို့ ဝနလြေးနသည်ေ ။ ပကလြကလြှနလြိုကရြင် မာတောင် ကြီးထွားနတေဲ့ သူ့ဒုတကြှီးက ဘှားကနဲ ထငထြငရြှားရှား ပေါလြာတော့မည် ။

“ အဈကိုကြီး.. လှနလြိုကလြေ… ခွသလေုံးတွကေို နှိပပြေးချင်လြို့…”

“ အင်း..အင်း…”

ပကလြကလြှနလြိုကတ်ာနဲ့ ပုဆိုးကြားက ထိုးထိုးထောငထြောငန်ဲ့ လီးတနကြို ထွေးထွေးရီ မှငသ်ှားသည် ။ စူးစိုကကြှည့န်ပမေယေ့ြ ဘာမှမပြောဘဲ မသိချင်ယ်ောငဆြောငပြှီး ခွသလေုံးတွကေို စနှိပသ်ည် ။

“ အဈကိုကြီးရဲ့ ခွသလေုံးတွကေ တင်းတောင့န်တောဘဲ …။ ပြလွေော့သှားအောင် ထွေးရီ ကောင်းကောင်း နှိပပြေးမယန်ောြ..”

လို့ ပြောရင်း ခွသလေုံးတွကေို နှိပပြေးနပမေယေ့ြ ထွေးထွေးရီရဲ့ မကြလြုံးတွကတေော့ ထောငန်တေဲ့နရောကို ကြည့်န်သည်ေ ။

“ ဟုတတ်ယ်… ထွေးရီ….။ တောင့တ်င်းမာကြောနတေဲ့ နရောတွေ ငါ့ကိုယမြှာ အများကြီးဘဲ..။ နင် ဖြလွေော့ပေးရငတ်ော့ သိပကြောင်းတာပေါ့ဟာ….”

“ ဟုတ် အဈကိုကြီး… ထွေးရီ လုပပြေးမယ်…..”

ခွသလေုံးတွကနေေ ပေါငတ်ှဆေီကို တဖြည်းဖြည်း ရှေ့ပြောင်းပြီး ထွေးထွေးရီ နှိပပြေးလာသည် ။ ထောငန်တေဲ့ သူ့လီးနဲ့ ထွေးထွေးရီရဲ့ နှိပပြေးနတေဲ့ လကတ်ှကေ အရမ်းကို နီးကပန်ပြေီ ။

“ အဈကိုကြီး…. ဘယန်ရောတွေ တောင့တ်င်းနသေေးလဲဟင်….”

ထွေးထွေးရီရဲ့ အသံလေးတွေ တုနပြှီး တိုးနသည်ေ ။ သူ့လကကြ ထွေးထွေးရီရဲ့ နှိပပြေးနတေဲ့ လကကြို ဆှဲယူလိုကပြှီး မတမြတထြောငန်တေဲ့ လီးတနပြေါကြို ပို့ပေးလိုကသ်ည် ။

“ ဟယ်… တအား မာတောင့န်တောဘဲ အဈကိုကြီးရယ် . . .။ ထွေးရီ လွော့သှားအောင် နှိပပြေးမယန်ောြ . . ”

“ အင်း….”

ထွေးထွေးရီက လီးတနကြို လကကြလေးတွနေဲ့ ဆုပည်ှဈ ပြတတ်ိုကပြေးနပြေီ ။

“ ငါ့ပုဆိုးကို ခွှတလြိုကြ .. ထွေးရီ…..”

“ ဟုတ်.. အဈကိုကြီး……”

ထွေးထွေးရီသည် သူခိုင်းတဲ့အတိုင်း သူ့ပုဆိုးကို ဆှဲခွှတလြိုကသ်ည် ။ ဒဈကားကားနဲ့ လီးတုတတ်ုတကြှီးသည် အကြောအပျိုင်းပျိုင်း ထောငထြလကြြ မတမြတကြှီး ပေါလြာသည် ။ ထွေးထွေးရီက လကကြလေးတွနေဲ့ ဖြဖြလေး ကိုငတ်ှယ် ပြတတ်ိုကပြေးနသည်ေ ။

“ နှေးနှေးကြီးနောြ …။ အို.. ထိပကြ အပေါကလြေးက အရညကြှညလြေးတွေ စီးကနွတယ်ေ… အဈကိုကြီး…..”

ထွေးထွေးရီရဲ့ လကည်ှိုးလေးက လီးထိပပြေါကကြ စီးကနွတေဲ့ အရညကြှညလြေးတွကေို တို့ထိကြည့်လြိုကသ်ည် ။

“ ထွေးရီ.. တင်းနတောတွေ ပြလွေော့သှားအောင် တိုကပြေးဟာ…..”

လို့ ပြောလိုကရြင်း ဂွင်းတိုကန်ည်းကို ပြပေးလိုကတ်ော့ ထွေးထွေးရီသည် သူ့လီးတနကြို ရှေ့နောကြ ပြတတ်ိုကပြေးသည် ။

“ အဈကိုကြီ..ကောင်းလားဟင်…။ ထွေးရီ တိုကပြေးတာ ကောင်းလား….”

“ အင်း.. တအားကောင်းတယ်….။ နင် စုပပြေးပါလား ..”

“ ထွေးရီ တဈခါမှတော့ မစုပဖြူးသေးဘူး… စမ်းကြည့်မြယလြေ . . .”

ထွေးထွေးရီသည် သူ့ဒဈထိပဖြွားကို ပါးစပန်ဲ့ အသာငုံလိုကသ်ည် ။ လကတ်ဈဖကကြ လီးရဲ့ အရင်းပိုင်းကနေ ဆုပကြိုငထြားသည် ။

“ အင်း..ဟုတတ်ယ်…အဲလို..စုပ်..စုပ်…..”

ထွေးထွေးရီသည် မရဲတရဲနဲ့ လီးကို စမ်းစုပပြေးသည်။

“ အိုး..ဟုတတ်ယ်.. စုပ်..စုပ်…… အား…. ကောင်းတယ်… စုပ်.. စုပ်…..”

လီးအရင်းအထိ ငုံကာငုံကာနဲ့ စုပပြေးနပြေီ ။ တဈခကြတ်ဈခကြြ ပြှတ် ပြတ် ပြှတ် ပြတ် ဆိုတဲ့ အသံတွေ ထွကန်သည်ေ ။ တတလြှယတ်ဲ့ ထွေးထွေးရီသည် ကြာကြာ မသငပြှလိုကရြ ။ လီးကို အပီအပြင် စုပတ်တသ်ှားသည် ။ လွှာလေးနဲ့ ကလိပေးတတသ်ှားသည် ။

“ အိုး… ကောင်း.. ကောင်းလိုကတ်ာ.. ထွေးရီရယ် . . . အား……. အီး…….. အိုးအိုး……”

သူ အောည်ည်းနရပြေီ ။ ထွေးထွေးရီရဲ့ ပုလှေ အစွမ်းက တအားကို ထူးထူးခွားခွား ကောင်းလှန်းနသည်ေ ။ လီးကို အရင်းအထိ ငုံထားပြီး ထွေးထွေးရီ ငှိမန်သည်ေ ။ လီးတနတ်ဈချောင်းလုံးသည် ထွေးထွေးရီရဲ့ ပါးစပထြဲမှာ ရောကန်သည်ေ ။ သူ လီးကို အသာလေး ရှေ့နောကြ လှုပရြှားပေးလိုကသ်ည် ။ တဈနည်းအားဖြင့ြ ထွေးထွေးရီရဲ့ ပါးစပပြေါကကြို သူ လိုးနတော ။ ဖြည်းဖြည်းချင်ြး ထိုးလိုကြ ဆုတလြိုကြ လုပသ်ည် ။ တောတ်ောကြှာကြာ ဒီလိုထိုးညှောင့ကြစားနပြေီးမှ ထွေးထွေးရီရဲ့ ပါးစပထြဲကနေ သူ့လီးကို ဆှဲထုတလြိုကသ်ည် ။

“ အဈကိုကြီး ကောင်းလားဟင်….”

“ အရမ်းကို ကောင်းတယ်.. ထွေးထွေးရီ….”

“ ဒါဆို ဘာလို့ ရပလြိုကတ်ာလဲ အဈကိုကြီး….။ ထွေးရီ စုပပြေးတာ မကောင်းလို့လား…..”

“ မဟုတဘြူး.. အရမ်းကောင်းတယ်…. ထွေးရီကို တဈလှည့ြ နမ်းပေးမလို့….”

“ ဟင်..နမ်းပေးမယ်… ဟုတလြား… ဘယကြိုလဲ.. နှုတခြမ်းကိုလား . . ”

“ မဟုတဘြူး …ဒီကို ….”

ထွေးထွေးရီရဲ့ ပေါငကြှားက ဖောင်းမို့မို့ အင်ျဂါစပကြှီးကို လကန်ဲ့ ကိုငစြမ်းလိုကသ်ည် ။ အကြဲကြောင်းသည် တဏှာရှေ့ပြေး အရညတ်ှနေဲ့ စိုစိုရှှဲနသည်ေ ။

“ အို.. အဈကိုကြီးကလည်း…. ထွေးရီ အားနာတယ်… မနမ်းပါနဲ့….”

“ ဟင့အြင်း နမ်းမယ်….။ ထွေးရီက အဈကိုကြီးကို ကောင်းအောင် စုပပြေးသလို အဈကိုကြီးကလည်း ထွေးရီ ကောင်းအောင် နမ်းပေးချင်တ်ာပေါ့ …”

လကကြလေးနှစ်ဖကန်ဲ့ ယှကကြာထားတာကို အတင်းဖယပြဈပြီး သူ ထွေးထွေးရီရဲ့ အကြဲကြောင်းကို လကန်ှဈဖကန်ဲ့ ဆှဲဖြဲလိုကပြှီး သူ့လွှာကြီးနဲ့ အောကကြနေ အထကြ ပင့ကြောတ်င် ယကလြိုကသ်ည် ။

“ အိုး…..ကိုကြီး…အင်…….အာ…….”

ထွေးထွေးရီ သူမပေါငတ်နတ်ှကေို စိဖို့ ကြိုးစားလိုကပြမယေ့ြ ကြောစြိနဘြရဲ့ လကတ်ှကေ ပေါငတ်နတ်ှကေို ဆှဲဖြဲကိုငထြားလို့ စိလို့ မရတော့ ။ ကြောစြိနဘြရဲ့ လွှာကြီးက အပေါအြောကြ ယကပြေးနတောကို ဆကတ်ိုကြ ခံနရသေည် ။ ထွေးထွေးရီရဲ့ အောည်ည်းသံတွေ ထွကလြာသည် ။

“ အား…. အိုး….. အား….. အားရှီး…… အား…… ရှီး…….. အိုး….. အိုး……..”

ကြောစြိနဘြရဲ့ လကတ်ဈဖကကြ ထွေးထွေးရီရဲ့ နို့ကြီးတဈလုံးကို လှမ်းကိုငဆြုပထြားသည် ။ လွှာထိပန်ဲ့ အစိလေးကို ကလိပေးသည် ။ ထွေးထွေးရီလည်း ထွန့ထြှန့လြူး တုနခြါနသည်ေ..။

“ တောပြါတော့ အဈကိုကြီးရယ်… ထွေးရီ မခံနိုငဘြူး..။ အဈကိုကြီး လုပပြေးတာတွေ ထွေးရီ ကြိုကတ်ယ်…။ ကောင်းလှန်းလို့ ဆကမြခံနိုငတ်ော့ဘူး….. အဈကိုကြီးရယ်….”

လို့ ပြောရင်း သူ့နဖူးကို တွန်းလို့ အစိကို လွှာထိပန်ဲ့ ထိုးတာကို ရပလြိုကသ်ည် ။ လိုးဖို့ အခွိနတ်နပြှီဆိုတာ သိလိုကသ်ည် ။ ထွေးထွေးရီရဲ့ ပေါငကြှားကို သူ့ကိုယကြှီးနဲ့ နရောယူ တကမြှောကလြိုကပြှီး သူ့လီးကို ထွေးထွေးရီရဲ့ စောကဖြုတမြှာ တေ့လိုကသ်ည် ။ ထွေးထွေးရီက မကြလြုံးလေး ပြူးပြီး..

“ အဈကိုကြီး..ဘာလုပမြလို့လဲဟင်….”

လို့ မေးသည် ။

“ အဈကိုကြီး… ထွေးရီကို ခစွပြေးမလို့လေ…”

“ အို့… အဈကိုကြီး ခစွတ်ာကြီးက ကြောကစြရာကြီး…။ ထွေးရီကို အဈကိုကြီးဟာကြီးနဲ့ ထိုးသှင်းမလို့ မဟုတလြား…”

“ ဟုတတ်ယ်… ထွေးရီရော အဈကိုကြီးရော ကောင်းအောင် လုပမြလို့…”

“ ဟင့ျ..တကယ် ကောင်းလို့လား….”

“ အင်း… ထွေးရီစောကပြတထြဲက ယားနတောတွကေို ပြပြေောကသ်ှားအောင် လုပပြေးမလို့လေ ..။ ထွေးရီလည်းကောင်း.. အဈကိုကြီးလည်းကောင်း…..”

“ အဈကိုကြီးဟာကြီးက ဧရာမကြီး… ထွေးရီဟာ ကြဲပြဲသှားမှဖြင့ျ…..”

“ ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး.. ကိုကြီးက မနာအောင် လုပမြှာ….”

“ တကယဟြုတလြို့လား အဈကိုကြီးရယ်…. ကြောကတ်ယ် . . .”

ထွေးထွေးရီရဲ့ အကြဲကြောင်းတဈလွှောကကြို လီးထိပန်ဲ့ စုနခြွီဆနခြွီ ပြတတ်ိုကပြေးသည် ။ ထွေးထွေးရီလည်း တဟငဟြငန်ဲ့ ဖငကြှီးတွေ ဘယည်ာ ရမ်းခါနသည်ေ ။ အရညတ်ှကေ စိုလူးနတောမို့ လီးထိပ် သည် အရညတ်ှနေဲ့ ပစေိုလူးနသည်ေ။ အပေါကမြှာ တေ့ပြီး ဖိသှင်းလိုကသ်ည် ။

“ အို့ အကိုကြီး…..”

လီးထိပလြုံးကြီး ပိကနဲ တိုးဝငသ်ှားလို့ ထွေးထွေးရီ သူ့လကမြောင်းတွကေို တအားလှမ်းကိုငလြိုကတ်ာကို ခံရသည် ။ ဆကဖြိသှင်းလိုကတ်ော့ လီးတနကြှီး တဝကလြောကြ တင်းကြပကြှပ် စီးစီးကြီးနဲ့ ဝငသ်ှားသည် ။

“ အိုး…. အဈကိုကြီး… အီး……. နာ… နာ…. နာတယ်……”

“ ခဏပါ ထွေးရီ….. နောကတ်ော့ ကောင်းသှားလိမ့မြယ် . . .”

အထိုးအဆုတလြေးတွနေဲ့ ထွေးထွေးရီရဲ့ ညည်းသံလေးတွေ…။ လီးတနကြ အတွင်းသား အိအိနုနုတွကေို ပြတတ်ိုကန်သည်ေ ။ ထွေးထွေးရီရဲ့ တုနခြါနတေဲ့ နို့လုံးကြီးတွကေို တဈဖကစြီ တဈလှည့်စီ ငုံစို့ပေးသည် ။ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ထွေးထွေးရီရဲ့ စောကဖြုတကြ သူ့လီးကို လကခြံလာနိုငသ်ည် ။ အရညတ်ှေ ထွကလြှန်းတာကလည်း အထောကအြကူပေးနသည်ေ ။

“ ကောင်းလား..ထွေးရီ….”

“ သိဘူး ….”

ထွေးထွေးရီက မကြလြုံးစုံပိတပြှီး မဲ့မဲ့လေး ပြောလိုကသ်ည် ။ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ အထိုးအဆုတကြ သှကလြာသည် ။ ထွေးထွေးရီလည်း ခံနိုငလြာသည် ။ နို့ကြီးတွကေို လကန်ှဈဖကန်ဲ့ တဈလုံးစီ ဆုပည်ှဈထားရင်း သှကသ်ှကလြေး ထိုးညှောင့လြိုးသည် ။ တအားကောင်းလာတဲ့အခွိန် ပြီးခါနီးပြီ ဆိုတာကို သိလိုကလြို့ လီးကို ထွေးထွေးရီ စောကဖြုတထြဲက ဆှဲနုတလြိုကတ်ဲ့အခွိန် သုတရြညတ်ှေ တဖြောဖြော ပန်းထွကကြုနပြှီး တအားကောင်းသှားသည် ။ သုတရြညတ်ှကေ ထွေးထွေးရီရဲ့ ဝမ်းပဉွသ်ား ဖြူဖြေးဖြေးလေး အပေါကြို ထိမှနကြုနသ်ည် ။ ထွေးထွေးရီသည် သုတရြညတ်ှကေို အထူးအဆန်းလို သသခွေောခွာ ကြည့်န်သည်ေ ။

ထွေးထွေးရီသည် ထမိနရြငလြွားနဲ့ ကြောစြိနဘြရဲ့ အိပခြန်းထဲက ခွဖြေားလေး ထောကပြှီး အသာလေး ပြနထြှကသ်ှားမယ် ပြငခြိုကြ

“ ဟိတ်..ဒါက ဘယလြဲ..”

လို့ အသံသှသှကြီးနဲ့ မေးလိုကတ်ဲ့ ကြောစြိနဘြရဲ့ အသံကြီးကို ရုတတ်ရကြ ကြားလိုကရြလို့ ကိုယလြုံးလေး တုနသ်ှားပြီး….

“ ထွေးရီ အခန်းကို ပြနမြလို့ပါ ကိုကြီး….”

လို့ ပြနဖြှလေိုကသ်ည် ။ ကြောစြိနဘြသည် မကြလြုံးတွေ ပိတထြားပြီး တရှူးရှူးနဲ့ အိပပြွောန်တေဲ့ပုံမို့ ထွေးထွေးရီလည်း ကြမ်းပြငမြှာ ကနွတေဲ့ အဝတတ်ှကေို ကောကယ်ူပြီး သူ့အိပခြန်းထဲကနေ ထွကဖြို့ ပြငလြိုကတ်ာပါ ။ မကြလြုံးတွေ ပိတထြားပြီး အိပမြပြောသ်ေးတဲ့ ကြောစြိနဘြက

“ ပြနလြာခဲ့… ဒီမှာဘဲ အိပ်…”

လို့ အမိန့သ်ံနဲ့ ပြောလိုကတ်ာကြောင့ြ ထွေးထွေးရီလည်း

“ ဟုတကြဲ့ ကိုကြီး..”

လို့ ပြနပြှောလိုကရြင်း ကုတငပြေါကြို တကလြိုကသ်ည် ။

“ လာ.. ဒီအနားကို…..”

သူ့အနားက မှေ့ရာကို လကန်ဲ့ ပုတပြှပြီး ခေါတ်ာကြောင့ြ ထွေးထွေးရီလည်း သူ့ဘေးနားမှာ ကပပြှီး လှဲအိပလြိုကရြသည် ။ ကြောစြိနဘြလည်း ထွေးထွေးရီ သူ့ဘေးနားကို လှဲအိပပြှီးလို့ မကြာခငမြှာဘဲ ထွေးထွေးရီရဲ့ ပေါငတ်နကြို သူ့ညာလကန်ဲ့ ကိုငစြမ်းလိုကသ်ည် ။ ပေါငတ်နတ်လွှောကြ စုနခြွီဆနခြွီ ပြတသ်ပသ်ည် ။

“ ထွေးရီ….”

“ ရှင်..ကိုကြီး….”

“ နငလြည်း ငါ့ကို ပြနကြိုငလြေ…”

“ ဟုတ်…”

ထွေးထွေးရီလည်း သူ့ပေါငတ်နကြို လကန်ဲ့ ကိုငလြိုကသ်ည် ။ သူက ထွေးထွေးရီရဲ့ လကကြို ဆှဲကိုငပြှီး ပေါငန်ှဈချောင်းရဲ့ ကြားခလယကြို ရှှေ့ပို့လိုကသ်ည် ။ အလုံးတုတတ်ုတ် အတနကြှီးက ပြနလြည် မာကြောနတောကို ထွေးထွေးရီ အံ့သှဖြယရြာ စမ်းမိလိုကသ်ည် ။

“ ဟယ်… ကိုကြီးဟာကြီးက ပြနမြာနပြေီတော့ ..”

သူ ပြုံးသှားတာကို ထွေးထွေးရီ တွေ့လိုကသ်ည် ။ သူ ကြနပေအြောင် ထွေးထွေးရီလည်း သူ့အတနခြွောင်းကြီးကို သူ ထွေးထွေးရီရဲ့ ပေါငတ်နကြို ပြတန်သလေိုမွိုး ပြတပြေးနမေိသည် ။ သူ့လကကြ ထွေးထွေးရီရဲ့ ပေါငန်ှဈဖကကြှားထဲကို ရောကလြာသည် ။ မို့ဖောင်းဖောင်း အင်ျဂါစပကြှီးကို သူ့လကခြွောင်းတွကေ စမ်းနသည်ေ ။ ဘာကို သူ ရှာနတောလဲ ။ အကြဲကြောင်းကြီးကို သူ့လကခြွောင်းတွကေ တွေ့သှားတော့ အပေါအြောကြ ပြတသ်ပပြေးသည် ။ မကြာလိုကဘြဲ သူ့အတနကြှီး တဟုနထြိုး ထွားတကလြာသည် ။ ရှညထြှကြ ကြီးထွားလာသလို မာကြောလာသည် ။

“ ကိုကြီး..ထွေးရီ စုပပြေးရမလားဟင် . .”

ကြောစြိနဘြ ထွေးထွေးရီက ဒီလိုမေးလိုကတ်ာကို သဘောကသွှားတဲ့ပုံဘဲ ။

“ အင်း… စုပပြေးဟာ..။ နငကြ တဈထွာပြရင် တဈတောင် မှငတ်ယ်..။ တောတ်ောြ လိမျမာတဲ့ အကင်းပါးတဲ့ ကောငမြလေး”

လို့ ပြောလိုကပြှီး သူ့ပုဆိုးကို ဖြခလွေိုကသ်ည် ။ ခွထေောကန်ဲ့ တွန်းပြီး ကနထြုတပြဈလိုကတ်ော့ သူ့တနဆြာချောင်းကြီး မတမြတကြှီး ထောငန်တောကို ဘှားကနဲ တွေ့လိုကရြသည်။ တုတတ်ုတခြဲခဲ အတနကြှီးသည် တအားကို မာကြောပြီး ထောငန်သည်ေ ။ ကိုယထြည် လုံးပတကြှီးမှာ အကြောကြီးတွေ ထင်းထင်းကြီး ထောငထြနသည်ေ ။ ထိပလြုံးကြီးက အသဲယားစရာ မှိုပြင့ကြှီး တဈပြင့လြိုဘဲ ။

ထွေးထွေးရီလည်း ဒါကြီးက ငါ့စောကပြတထြဲကို ထိုးဆောင့တ်ဲ့ လကန်ကကြှီးပါလားလို့ တွေးလိုကမြိတော့ ကြကသ်ီးတွေ ဖနွြးကနဲ ထသှားရသည် ။ လှဲနရောက ထထိုငလြိုကပြှီး အတနခြွောင်းကြီးကို နှာခေါင်းလေးနဲ့ အရငဆြုံး ထိတွေ့ နမ်းရှုံ့လိုကသ်ည် ။

“ နငကြ အရငကြ တဈခါမှ လီးမစုပဖြူးဘူးပေါ့.. ဟုတလြား….”

“ ဟုတ် ကိုကြီး….မစုပဖြူးပါဘူး….”

“ ဒါပမယေ့ြ နငကြ လီးစုပတ်ာ မဆိုးဘူး…။ ငါ အရမ်း သဘောကသွှားတယ် …”

“ ကိုကြီး ကြိုကရြင် ထွေးရီ အမြဲ စုပပြေးမှာပေါ့….”

ထွေးထွေးရီလည်း မှိုပြင့ထြိပဖြူးကြီးကို လွှာလေးနဲ့ ယကပြေးလိုကသ်ည် ။

“ အင်း….”

သူ့ပါးစပကြ ညည်းသံ ထွကလြာသည် ။ ထိပလြုံး ဒဈကားကြီးကို ငုံပြီး လွှာလေးနဲ့ ကလိပေးလိုကသ်ည် ။

“ အိုး……ဟင်း…..”

ထိပကြ အပေါကလြေးကို လွှာထိပန်ဲ့ ထိုးထိုး ကလိပေးတော့ သူ ထွေးထွေးရီရဲ့ ခေါင်းကို သူ့လကတ်ဈဖကန်ဲ့ လာကိုငလြိုကသ်ည် ။ ထွေးထွေးရီလည်း သူ့အကြိုကတ်ှကေို ပထမဆုံး စုပပြေးကတည်းက သိပြီးပြီမို့ သူ့ကို အကောင်းစား ပုလှစေုပခြကြလြေးတွေ ပေးလိုကသ်ည် ။

ထွေးထွေးရီသည် ကြောစြိနဘြကို အမှနအြတိုင်း ပြောခွင်း ဖြစ်သည် ။ တဈခါမှ ယောကြြားနဲ့ လိငမြဆကဆြံဖူးသလို တဈခါမှလည်း ပုလှေ မှုတဖြူးခွင်း မရှိခဲ့ပါ ။ သို့ပမယေ့ြ တောရှာမှာ ကြီးပြင်းခဲ့တဲ့ အခွိန် အသကကြှီးကြီး မိန်းမကြီးတွရေဲ့ နှုတမြစောင့စြည်းမှုကြောင့ြ သူတို့ အချင်ြးချင်ြး သန်းရှာရင်း နှိပန်င်းပေးရင်း ပြောဆိုကြတဲ့ လိငဆြကဆြံခွင်း အတွေ့အကြုံတွကေို မကြားချင်ဘြဲ ကြားနခေဲ့ရလို့ လိငကြိဈစကို အနည်းအကဉွြး တီးမိခေါကမြိသလို သဈတောဝနထြောကြ.. သဈတောမင်းကြီးတို့ မိသားစုတွေ တောကို အလညလြာကြတော့ သဈတောဘိုတဲမှာ ပြောပြှဲစားအဖြစ် နထေိုငကြှတာတွကေို လိုကကြူညီ ခကြပြှုတ် မစပေးတဲ့အခွိန် ညဖကြ သဈတောဝနထြောကြ လငမြယားသည် အရကမြူးမူးနဲ့ ကိုယလြုံးတီး ခွှတတ်ှနေဲ့ မီးထွန်းရကကြှီး လိငဆြကဆြံကြတာတွကေို ညတိုင်းလို ထွေးထွေးရီ ကြားရ မှငရြတဲ့ အတွေ့အကြုံတွလည်ေး ရှိခဲ့ပသည်ေ ။

သူတို့ရဲ့ အသံဘလံတွကေို ကြားရတဲ့အခါ ထွေးထွေးရီလည်း တဈဖကခြန်းကနပြေီး အပေါကရြှာပြီး ချောင်းကြည့်မြိတဲ့အတွကြ သူတို့ရဲ့ ကာမဇာတလြမ်းတွကေို မကြမြှငကြိုယတ်ှေ့ ကြကကြှကကြှင်းကြင်း တွေ့မှငဖြူးခဲ့ရပသည်ေ ။ သဈတောဝနထြောကကြတောကြ သူ့ယောကြြားရဲ့ လိငတ်နကြို ကကြနွန စုပပြေးခဲ့တာတွဟော ထွေးထွေးရီရဲ့ ခေါင်းထဲမှာ စွဲမှတထြားမိခဲ့တော့ ကြောစြိနဘြကို စုပပြေးတဲ့နရောမှာ ဒီအတွေ့အကြုံတွကေ သူ့လုပရြပတ်ှကေို ပိုမိုပံ့ပိုးပေးခဲ့တာ ဖြစ်သည် ။

ထွေးထွေးရီရဲ့ စုပခြကြကြောင်းတွကြေောင့ြ ကြောစြိနဘြမှာ တအင်းအင်းနဲ့ ညည်းရင်း အရသာတွေ ထူးထူးကဲကဲ ရရှိခံစားနရပြေီး ထွေးထွေးရီကို လိုးချင်န်ပြေီ ။

“ တောတ်ော့ ထွေးရီ…။ နင် စုပတ်ာတွကေို ရပလြိုကတ်ော့..”

ထွေးထွေးရီလည်း စုပန်ရောက မကြလြုံးလေး ကလယကြလယန်ဲ့ တနဆြာချောင်းကို ပါးစပကြနေ ခွှတလြိုကပြှီး

“ ထွေးရီစုပပြေးတာ မကြိုကလြို့လားဟင်…”

လို့ မေးလိုကလြသည်ေ ။ ကြောစြိနဘြက

“ ဟီးဟီး.. နငစြုပတ်ာ ကြိုကလြှန်းလို့ ငါ့မှာ လရညတ်ှေ နင့်ပါးစပထြဲ ပန်းထုတမြိတော့မလို့ဟဲ့…..။ ဒါကြောင့ြ မစုပန်ဲ့တော့လို့ တားလိုကရြတာ…”

လို့ ပြောလိုကသ်ည် ။ ထွေးထွေးရီလည်း သူစုပတ်ာတွကေို ခွီးမှမ်းလို့ သဘောကြ ကြနပေသ်ှားသည် ။

“ ကဲ..ထွေးရီ.. ဒုတိယအကြိမလြေး ဆှဲလိုကကြှရအောင်….”

လို့ ကြောစြိနဘြက ပြောလိုကသ်ောအခါ ထွေးထွေးရီလည်း ဒုတိယအကြိမ် အလိုးအညှောင့တ်ှေ ခံရတော့မည် ဆိုတာကို တွေးလိုကတ်ော့ ကြကသ်ီး‌တွေ တဖနွြးဖနွြး ထသှားရလသည်ေ ။

“ ဘယလြိုနပေေးရမလဲဟင်..ကိုကြီး….”

“ ဖငထြောငကြုန်းပေးစမ်းဟာ..။ နင့ဖြငကြှီးတွနေဲ့ ပြူးထွကန်တေဲ့ စောကဖြုတကြှီးကို ကြည့်ပြှီး လိုးရတာ တအားကို အရသာရှိတာဟ…..။ နင့ဖြငပြေါကလြေးကလည်း ငါ့စိတတ်ှကေို တအားထကြှစတယ်ေ…..”

“ ဟုတ်..ကိုကြီး…”

လို့ ပြောရင်း လေးဖကထြောကပြေးကာ ဖငတ်ှကေို ထောငပြေးလိုကလြသည်ေ ။ ဖငပြူးတောင်းထောင် ပုံစံနဲ့ ရှိနတေဲ့ ထွေးထွေးရီရဲ့ အင်ျဂါစပဖြောင်းမို့မို့ကြီးသည် ဖငန်ှဈလုံးကြားက ပြူးထွကန်သည်ေ ။ ကာမရှေ့ပြေး အရညကြှညတ်ှကလေည်း နှုတခြမ်းသား နှစ်ခပြမြှာ ပစေိုနကြလေို့ မီးရောငမြှာ ပြောငလြကန်ကြသေည်။ ကြောစြိနဘြလည်း သူ့တုတကြှီးကို အကြဲကြောင်း တလွှောကြ အပေါအြောကြ ပြတတ်ိုကပြေးလိုကသ်ည် ။

“ အဟင့ဟြင့ြ…… ကိုကြီးရယ် . . ”

လို့ ထွေးထွေးရီရဲ့ ပါးစပကြ အသံထွကလြာသည် ။ ထွေးထွေးရီ စိတထြသထကထြအောင် ကြောစြိနဘြ လုပန်သလေား မသိ ။ သူ့လိငတ်နကြို ထွေးထွေးရီရဲ့ အင်ျဂါစပထြဲကို မသှင်းထည့သ်ေးဘဲ အမွိုးမွိုး ကလိပေးနသည်ေ။ ထွေးထွေးရီရဲ့ ဖြံ့ဖြိုးတဲ့ နို့ကြီးနှစ်လုံးကိုလည်း လွှာထိပလြေးနဲ့ ဆှကလိနပြနေသ်ည် ။

ထွေးထွေးရီလည်း ဗိုကဆြာလာရင် တဈခါထဲ ခကြခြငွြး စားပစ်လိုကခြငွတ်ာ ။ စောကဖြုတထြဲက တအား ယားတကလြာပြီး သူ့လီးကြီးကို ခကြခြငွြး ထိုးထည့စြချင်ေတ်ာ ။ သူက ဟိုဒီ လွှောကကြလိနလေို့ ထွန့ထြှန့လြူးခါလာသည် ။ မနနေိုငတ်ော့ဘဲ

“ ကိုကြီး….လုပပြါတော့…”

လို့ မကြမနေပ် ပုံစံလေးနဲ့ ပြောလိုကသ်ည် ။ ကြောစြိနဘြလည်း ထွေးထွေးရီရဲ့ ဒီပုံစံလေးကို ဟတထြိသှားသည် ။ ကြိုကသ်ှားသည် ။ အစက သူ့ကို ကြေးဇူးရှင် သူဌေးတဈယောကလြို ရိုရိုကြိုးကြိုးနဲ့ဘဲ ဆကဆြံနပြေီး သူနဲ့ ရင်းနှီးမှု မရှိလှဘူးလေ ။ အခုတော့ မကြစြောင်းလေး ထိုးပြီး မကြမနေပလြေး ပြောလိုကတ်ဲ့ပုံက ခစွသ်ူရည်းစားတွလေိုလို လငမြယားလိုလို ဖြစ်နသည်ေ ။

ကြောစြိနဘြလည်း အခွိနထြပဆြှဲမနတေော့ဘဲ ထွေးထွေးရီရဲ့ စောကဖြုတထြဲကို သူ့လိငတ်နကြို ဖိသှင်း စပယ်ှကလြိုကသ်ည် ။

“ အို.. အို….. အာ… ဟင်…..အင်….. အား..အား…. အား….. အား… အမလေး….. ကြှတကြွှတ်…… ကြီးလိုကတ်ာ…. ကိုကြီးရယ်….. အို့…. အာ့……”

ခပသ်ှကသ်ှကြ ထိုးဆောင့န်တေဲ့ ကြောစြိနဘြသည် အသံမွိုးစုံ အောည်ည်းနတေဲ့ ထွေးထွေးရီကို

“ ဘာ အခုမှ ကြောကပြါပြီလဲ..”

လို့ ပြုံးပြုံးကြီး ပြောလိုကရြင်း ဖငကြို ကော့ကာကော့ကာနဲ့ ဆောင့ထြည့သ်ည်။ ထွေးထွေးရီလည်း ပထမအခွီတုန်းက ကြောစြိနဘြ သငပြှပေးသလို ဖငကြှီးတွကေို စကောဝိုင်းသလို ဝှေ့ရမ်းလိုကြ ကော့ပင့လြိုကန်ဲ့ လုပပြေးနသည်ေ ။ အောကပြေးကောင်းတဲ့ မိန်းမတဈယောကြ ဖြစ်အောင် သငပြေးမညလြို့ ကြောစြိနဘြက ပြောခဲ့သညလြေ ။

ကြောစြိနဘြက ဖိဆောင့လြိုကတ်ဲ့အခွိန် ထွေးထွေးရီကလည်း ကော့ပင့လြိုကတ်ဲ့အခါ လီးတဆုံးဝငသ်ှားပြီး နှစ်ယောကစြလုံး ငှိမ့သ်ှားကောင်းသှားကြရသည် ။ နှစ်ယောကစြလုံး စိတပြါလကပြါ ဆှဲလိုကကြှတာ မကြာခင် အရှိနမြှင့သ်ထကြ မှင့လြာပြီး ကောင်းသထကြ ကောင်းလာသည် ။ ဒီထကြ ပြင်းပြင်းလေး ဆှဲလိုကရြင် ပြီးတော့မည် ဆိုတာကို နှစ်ယောကလြုံး သိလာကြသည် ။

ကြောစြိနဘြက ထွေးထွေးရီရဲ့ ခွထေောကတ်ှကေို ပုခုံးပေါကြို ထမ်းတငလြိုကပြှီး အပီအပြင် ဆောင့လြတေော့ မကြာခငမြှာဘဲ ထွေးထွေးရီရော ကြောစြိနဘြရော ပျိုငတ်ူလို ပြီးခွင်းကို ရောကရြှိသှားကြသည် ။ ကြောစြိနဘြက သူပြီးခါနီးလေးမှာ သူ့လိငတ်နကြို ဆတကြနဲ ဆှဲထုတလြိုကပြှီး ထွေးထွေးရီရဲ့ မကြန်ှာနားကို တိုးကပလြိုကတ်ဲ့အခါ သုတရြညတ်ှေ တဖြောဖြော ပန်းထွကကြုနတ်ဲ့အခါ ထွေးထွေးရီရဲ့ ဟထားတဲ့ ပါးစပထြဲကို သုတရြညတ်ှေ ဝငကြုနသ်ည် ။ ထွေးထွေးရီလည်း ဝငလြာတဲ့ သုတရြညတ်ှကေို မှိုခပြဈသည် ။ ကြောစြိနဘြလည်း အပေးအယူမွှတဲ့ ထွေးထွေးရီကို အရမ်း သဘောကသွှားလသည်ေ ။

နောကတ်ဈနေ့မှာ ကြောစြိနဘြ ရုံးမတကန်ိုငတ်ော့ ။ တဈညလုံး ထွေးထွေးရီနဲ့ လိုးလိုကတ်ာ မနကြ ရုံးခွိနမြှာ သူ ဖလကပြှနသည်ေ ။ ရုံးကို ဖုန်းဆကပြှီး သူနမကေောင်းလို့ မလာတော့ဘူးလို့ ပြောလိုကသ်ည် ။

ထွေးထွေးရီနဲ့ ကြောစြိနဘြတို့ အရငကြထကြ ပို ရင်းနှီး နီးစပသ်ှားကြသည် ။ ထွေးထွေးရီ ပြငဆြငပြေးတဲ့ ပဲပြုတန်ဲ့ နံပြားကို ကောဖြီခါးခါးနဲ့ သောကရြင်း တဈညလုံး ကဲခဲ့တာတွကေို ပြနစြဉြးစားရင်း ကြောစြိနဘြ ကြနပေန်သည်ေ ။ ဟိုတုန်းက ခငန်ှင်းဆီနဲ့လည်း သူ ဒီလိုဘဲ တဈညလုံး အပြတ် ကြမ်းခဲ့ဘူးတာကို ဖတွကြနဲ သတိရမိသှားရပြနသ်ည် ။

ခငန်ှင်းဆီရဲ့အဒေါြ နယသ်ှားနတေဲ့ အခွိနတ်ှမှော ခငန်ှင်းဆီကို သူ တဝကြီး လုပသ်ည် ။ ခငန်ှင်းဆီလေးသည် အခု ထွေးထွေးရီ သူ့ကို အားလုံးကို ဖြည့ဆြည်းပေးသလိုဘဲ ဖြည့ဆြည်းပေးခဲ့သည် ။ ခငန်ှင်းဆီကို သူ စိတကြှိုကြ လုပခြဲ့သည် ။ သူဘာလုပလြုပ် ကြညဖြှူခဲ့တဲ့ ခငန်ှင်းဆီသည် မကြာခငမြှာဘဲ ကိုယဝြနရြှိသှားခဲ့သည် ။ သူက ဒီကိုယဝြနကြို ဖကြခြခွိုင်းသည် ။ ခငန်ှင်းဆီက မဖကြခြငွြ။ သူနဲ့ရတဲ့ ရငသ်ှေးလေးမို့ မှေးချင်သ်ည် ။ သူက တကယတ်ော့ ခငန်ှင်းဆီကို အတညတ်ကြ လကထြပဖြို့ စဉြးစားတဲ့လူမှ မဟုတတ်ာ ။ သူနဲ့ အရမ်း ရင်းနှီးတဲ့ ဆရာဝနတ်ဈယောကန်ဲ့ ဖကြခြခွိုင်းဖို့ လုပသ်ည် ။ ခငန်ှင်းဆီက လကမြခံ ။ ခါးခါးသီးသီး ငှင်းဆနခြဲ့သည် ။

အို…. သူ ဘာတွေ ပြန် စဉြးစားနမေိပါလိမ့ြ ။ မကြန်ှာပကြသ်ှားတဲ့ ကြောစြိနဘြကို ထွေးထွေးရီက

“ ကိုကြီး.. ဘာဖြစ်လဲဟင်…. ထွေးရီ လုပပြေးတဲ့အစားတွေ မကြိုကလြို့လား..”

လို့ ပြာပြာသလဲ မေးလိုကသ်ည် ။

“ မဟုတပြါဘူး…. စားလို့ကောင်းပါတယ်…။ ကိုယ့ဖြာသာ အလုပအြကြောင်းတွေးရင်း နည်းနည်း စိတ် ရှုပသ်ှားလို့ပါ ထွေးရီ…”

လို့ သူ ပြနပြှောသည် ။

ညနပေိုင်းရောကတ်ော့ ရှှန်းရတီမှန်းလေး ရုံးပြနတ်ဲ့အခွိန် သူ့ကို ရုံးနားက စောင့ပြှီး အိမပြှနလြိုကပျို့ပေးမလားလို့ စိတကြူးပေါကလြာသည် ။ ဒါကြောင့ြ ရှှန်းရတီမှန်းကို ဖုန်းလှမ်းဆကလြိုကသ်ည် ။ ရှှန်းရတီမှန်းရဲ့ ဖုန်းနံပါတကြို သူ မသိ ။ သူလုပတ်ဲ့ ဌာနကို ဖုန်းဆကပြှီး ရှှန်းရတီမှန်းနဲ့ ပြောချင်တ်ယလြို့ ပြောပြီး ခေါခြိုင်းသည် ။ ရှှန်းရတီမှန်းက “ စောင့န်မယ်ေ ဆရာ…” တဲ့ ။

ဟင်း….. တဈညလုံး ထွေးထွေးရီလို အကောင်းစားလေးနဲ့ ကြမ်းခဲ့ရတာတောင် အားမရသေးဘဲ နောကတ်ဈယောကကြို လှမ်းချင်န်တေဲ့ သူ့ကိုယသ်ူလည်း ငါဟာ တကယ့ကြို “ အားကြီး ” တဲ့ လူတဈယောကပြါလားလို့ ပြနတ်ှေးတောမိရင်း ပြုံးလိုကမြိသည် ။

“ ထွေးရီရေ.. ကိုကြီး ရုံး ခဏသှားလိုကြဦးမယကြှယ်..။ အလုပလြေးတွေ လုပစြရာ ရှိနတယ်ေ…”

လို့ နှုတဆြကပြှီး အိမကြ ထွကခြဲ့သည် ။ ရုံးနားကနေ ရှှန်းရတီမှန်းကို စောင့န်တေဲ့အခိုကြ ရုံးထဲက ထွကလြာနတေဲ့ ဒေါဆြှဆှလှေေိုငကြို တွေ့လိုကရြလို့ သူ့ကို မှငသ်ှားမှာကို စိုးရိမလြို့ ကားထဲမှာ ရှိနတေဲ့ ဂွာနယတ်ဈစောငကြို အမှနဆြှဲယူပြီး ဖတန်သယေောင် မကြန်ှာကို ကာလိုကသ်ည် ။

တောပြါသေးသည် ။ ဒေါဆြှဆှလှေေိုငကြ သူ့ကို မမှငဘြူး ။ ဒေါဆြှဆှလှေေိုငရြဲ့ ဖငတ်ုံးကြီးတွကေိုတော့ သူ ကြည့်ဖြစ်အောင် ကြည့်လြိုကသ်ေးသည် ။

ဟော….. လာပြီ……. လာနပြေီ……။

ရှှန်းရတီမှန်းလေးသည် အိတလြေးကို စလှယသ်ိုင်း လှယထြားရင်း ရုံးထဲက ထွကလြာနသည်ေ ။ ကြောစြိနဘြ ကားပေါမြှာ ရှှန်းရတီမှန်း ပါလာသည် ။ ရှှန်းရတီမှန်းသည် အရငန်ေ့တွကထေကြ ပိုပြီး တောကပြနသည်ေ ။ ဒီနေ့ မိတကြပန်ဲ့ နှုတခြမ်းဆိုးဆေးတွေ ခွယသ်လာတာကို သတိထားမိသည် ။ လမ်းခုလတမြှာ ကြောစြိနဘြက တဈနရောရာမှာ တဈခုခု ဝငစြားရအောငလြို့ ခေါလြိုကတ်ဲ့အခါ ရှှန်းရတီမှန်းသည် ခါတိုင်းလို “ မစားတော့ပါဘူး….. နပေါစေ… အမစေောင့န်လေို့ အိမကြို အမှန် ပြနရြမယ်…” ဆိုတာတွကေို မပြောတော့ဘဲ ကြောစြိန်
ဘကို

“ ဟုတ် ဆရာ.. စားလေ …”

လို့ ပြနပြှောလိုကတ်ာကြောင့ြ ကြောစြိနဘြလည်း ပါးစပအြဟောင်းသားနဲ့ မကြလြုံးကြီးတွေ ပြူးကယွသ်ှားသည် ။

“ ဟကပြီး ” မှာ ကြောစြိနဘြသည် ရှှန်းရတီမှန်းနဲ့ ထိုငစြားနသည်ေ ။ ကြှရေုပကြလေးလို ကော့ကော့လေး လှပနတေဲ့ ကောငမြလေးနဲ့ ရုပကြှမ်းကြမ်း ကြောစြိနဘြတို့ မလိုကဖြကလြှ ။ ဒါပမယေ့ြ မိန်းမတွေ ကြိုကတ်ဲ့ အရညအြချင်ြး အခကြအြလကတ်ှကေ ကြောစြိနဘြမှာ ရှိနသည်ေ ။

ရှှန်းရတီမှန်းသည် ဒီကနေ့ အပြောင်းလဲကြီး ပြောင်းလဲသှားသည် ။ ကြောစြိနဘြကို လိုလိုချင်ခြငွန်ဲ့ စကားတွေ ပြောလိုကြ ကြှေးတဲ့အစားတွကေို အားရပါးရ စားလိုကန်ဲ့ ..။ ဒီအတိုင်းဆိုရင် ဒီကောငမြလေးကို မကြာခင် သူ ဝါးရမညလြို့ ကြောစြိနဘြ ခန့မြှန်းလိုကသ်ည် ။ ကောငမြလေးတွကေို စားရဖို့ဆို ငှကေို မနှမွောဘဲ အလုံးအရင်းနဲ့ ဖိဝငတ်တတ်ဲ့ ကြောစြိနဘြသည် ရှှန်းရတီမှန်းရဲ့ မိသားစုတွပေါ ညစာစားကြဖို့ ဟကပြီးက စားကောင်း သောကဖြှယတ်ှကေို ပါဆယထြုပခြိုင်းတော့သည် ။ ရှှန်းရတီမှန်းလည်း..

“ ဆရာရယ်.. ဆရာက စိတသ်ဘော သိပကြောင်းတာဘဲနောြ….။ ရှှန်းရတီအပေါမြှာ အရမ်းကို စတနော ထားတယ်….”

လို့ ပြောရင်း အိမအြတွကြ အစားထုပတ်ှကေို ဆှဲရင်း ကားပေါကြ ဆင်းသည် ။ ကြောစြိနဘြသည် အောငပြှဲခံပြီး အိမကြို ပြနလြာသည် ။ ရှှန်းရတီမှန်းနဲ့ အဆငပြှလောလို့ သူ ပြောန်သည်ေ ။ သူ့ရဲ့ သားကောငကြို သူ မကြာခင် ရမိတော့မှာမို့ ကြနပြေ ပီတိဖြစ်နတေဲ့ မုဆိုးတဈယောကြ ပါ ။

အိမကြို ပြနရြောကတ်ော့ ထွေးထွေးရီကို သနပခြါး အဖြေးသားနဲ့ သန့သ်န့ရြှင်းရှင်း သဈလှငတ်ဲ့ အဝတအြစားတွနေဲ့ တွေ့လိုကရြသည် ။

“ ကိုကြီး.. ထမင်းစားမလားဟင်….. စားခဲ့ပြီးပြီလား…..”

“ ထွေးရီက ဘာများ စီစဉထြားသလဲ”

“ ကိုကြီး ကြိုကတ်တတ်ဲ့ ဟင်းလေးတွပေေါ့…… အစုံဘဲ….။ ကိုကြီး ဒီညစာ မစားတော့ဘူး ဆိုရင် မနကဖြှန် အလုပကြို ထမင်းဂွိုင့ြ ထည့ပြေးလိုကမြယလြေ….”

“ အင်း…မစားတော့ဘူး…..စားလာခဲ့ပြီးပြီ…….”

“ ဟုတ် ကိုကြီး….. ဒါဆို ထွေးရီ ထမင်း စားလိုကတ်ော့မယန်ောြ….”

“ အေး…အေး….စား…စား.. နောကကြို ငါ့ကို မစောင့န်ဲ့.. စားနှင့ြ….”

သူ့အိပခြန်းထဲကို ပြနလြာပြီး ကြနပြှူတာကို ဖြင့လြိုကသ်ည် ။ ရှှန်းရတီမှန်းနဲ့ chat လုပဖြို့ ခွိန်းထားသညလြေ ။ ရှှန်းရတီမှန်းသည် သူ ခေါရြာကို လိုကစြားပြီဆိုတော့ သူကလည်း နေ့တိုင်း ခေါရြုံဘဲပေါ့ ။ စားသောကဆြိုငတ်ှေ ပလာဇာတွေ ကုနတ်ိုကတ်ှကေို ခေါသ်ှားမည် ။ လိုချင်တ်ာတွေ ဝယပြေးမည် ။ အင်း.. နောကတ်ဈဆင့ကြ ဟိုတယကြောင်းကောင်းကို ခေါသ်ှားဖို့ဘဲ ။

ည ၁၀ နာရီ ထိုးပြီ ။ ထွေးထွေးရီ မလာတော့ ။ သူမ အခန်းမှာဘဲ အိပပြှီ ထငသ်ည် ။ အင်းလေ.. သူ ပြဲကြမ်းထားတာ ကောငမြလေး ကိုယတ်ှေ လကတ်ှေ ဟိုဒင်းတွေ နာကငွကြွိန်းစပပြှီး နားရှာပြီ ထငသ်ည် ။ ကုတငပြေါတ်ကပြှီး လှဲအိပလြိုကတ်ဲ့ အခွိန် အိပခြန်းအဝက

“ ကိုကြီး…အိပတ်ော့မလား….”

လို့ ပြောလိုကတ်ဲ့ ထွေးထွေးရီရဲ့ အသံကို ကြားလိုကရြသည် ။

“ ဟင်..ထွေးရီ….အိပသ်ှားပြီ ထငန်တော..”

ထွေးထွေးရီသည် ဘလောကဈြအင်ျကြီ ပြပြကြီးကို အတွင်းခံ မပါဘဲ တဈထပထြဲ ဝတထြားသည် ။ ဖြိုးကော့နတေဲ့ နို့လုံးကြီးတွကေ လှုပတ်ုပတ်ုပ် ဖြစ်နသည်ေ ။ ကြောစြိနဘြ စိုကကြှည့န်တောကို ထွေးထွေးရီ တွေ့သည် ။

“ ကိုကြီးကို ဘာလုပပြေးရမလဲ လာမေးတာ…..”

လို့ မေးလိုကတ်ဲ့ ထွေးထွေးရီရဲ့ အသံလေးက တုနရြီနသလေိုလို …။

“ နင် နကေောင်းလို့လား…..”

ကြောစြိနဘြ ဆိုလိုတာက မနေ့က တဈညလုံး ဖြုတထြားလို့ နင် ခံနိုငသ်ေးရဲ့လားလို့ ။

“ ကောင်းပါတယ် ကိုကြီး.. ထွေးရီ… နင်းနှိပပြေးရမလားဟင်……”

“ အင်း….”

ထွေးထွေးရီ သူ့ကုတငကြှီးပေါကြို ရောကလြာသည် ။ နင်းနှိပပြေးဖို့တော့ မဟုတ် ။ သူ့ လိုအငဆြန်ဒတွကေို ဖြည့ဆြည်းပေးဖို့ပါ ။ ထွေးထွေးရီက

“ ကိုကြီး…..ထွေးရီ ပါးစပန်ဲ့ လုပပြေးမယန်ောြ….”

လို့ လသေံလေးနဲ့ မပြင့တ်ပြင့ြ ပြောလိုကရြင်း ဖတွကြနဲ သူ့ပုဆိုးစကို ဆှဲဖြခွှတေပြှီး ဘှားကနဲ ပေါလြာတဲ့ မတမြတထြောငန်တေဲ့ သူ့တနဆြာချောင်းကြီးကို လွှာလေးနဲ့ စပြီး ယကပြါတော့သည် ။

“ အို…ထွေးရီ…နင်.. နင်….. နင် အလိုကတ်ယသ်ိပါလားဟာ……”

ထွေးထွေးရီသည် ပုလှကေို ကြှမ်းကြှမ်းကငွကြငွြ မှုတပြှသှားသည် ။ ကြောစြိနဘြလည်း စတနောကို တုန့်ပြနသ်ောအားဖြင့ြ ထွေးထွေးရီကို ဘာဂွာ အစွမ်း ပြပေးလိုကသ်ည် ။ နှစ်ယောကစြလုံး စိတတ်ှေ ပြင်းပြင်းထနထြန် ထကြှသောင်းကနွြးလာကြသောအခါ စိတတ်ူကိုယတ်ူ အားရပါးရ စပယ်ှကကြှလသည်ေ ။ ထူးဆန်းတာမှာ ကြောစြိနဘြသည် ဒီည ထွေးထွေးရီနဲ့ စိတကြှိုကြ စပယ်ှကြ ပြောပြါးပြီးသောအခါ သူသည် တဈခွိနကြ ခငန်ှင်းဆီဆိုတဲ့ ခစွသ်ူလေးကို တအားခစွခြဲ့ပြီး ယခု ထွေးထွေးရီနဲ့ ကာမစပယ်ှကသ်လို စိတတ်ူကိုယတ်ူ ကာမစပယ်ှကခြဲ့ကြောင်း.. ခငန်ှင်းဆီက ရလာတဲ့ ကိုယဝြနကြို ဖကြမြခခွငွြ .. သူကလည်း ကလေး မယူချင်လြို့ လမ်းခွဲသှားခဲ့ရကြောင်း ထွေးထွေးရီကို ပြောပြတာပါဘဲ ။

KFC ကြကကြှောဆြိုငထြဲမှာ ကြောစြိနဘြ ရောကန်သည်ေ ။ ရှှန်းရတီမှန်းက ကြကကြှောစြားချင်တ်ယ် ဆိုလို့ ။ ရှှန်းရတီမှန်း စားတာကို သူ ပြုံးပြုံးကြီး ထိုငကြှည့န်သည်ေ ။ ကြှရေုပကြလေးနဲ့ ကြောစြိနဘြ ။

လူတွကေ ရုပကြှမ်းကြမ်းနဲ့ လူကြီးနဲ့ ကြှရေုပကြလေးလို လှတဲ့ ရှှန်းရတီမှန်းကို ကြည့်ကြှည့သ်ှားကြသည် ။ မလိုကဖြကတ်ဲ့ စုံတွဲပမယေ့ြ ဒါမွိုးတွကေို တွေ့ဖူးနကြပေါဘဲလေ ။ ကောငမြလေးတွကေ ရုပရြညပြုံပန်းကို ကြည့်ကြှတာမှ မဟုတတ်ာ ။ ဘဲကြီးတွကေ ဘာလဲ.. သူတို့ဆီက ဘာတွလောမလဲ ဆိုတာကိုဘဲ ကြည့်ပြှီး တွဲကြတာတွကေ အများကြီးဘဲလေ ။ အိမအြပြနမြှာလည်း မိသားစု စားဖို့ပါ စတနောရှင် ကြောစြိနဘြက ဝယထြည့ပြေးလိုကသ်ေးသည် ။

KFC ကြကကြှောြ အထုပလြေးတွေ ဆှဲပြီး ရှှန်းရတီမှန်းသည် ကြောစြိနဘြရဲ့ ကားပေါကြ ဆင်းသှားသည် ။ ဒီနေ့ အခွအနေကေ တိုးတကလြာသည် ။ ကြောစြိနဘြသည် ရှှန်းရတီမှန်းက ရုံးပိတရြကမြှာ သူနဲ့ ဈေးဝယထြှကြ ( ရှော့ပငလြုပ် )ဖို့ သဘောတူလိုကလြို့ အားတကသ်ှားသည် ။ နေ့လညကြတည်းက ရုံးခန်းကို ရှှန်းရတီမှန်းသည် အကြောင်းအမွိုးမွိုးနဲ့ ခဏခဏ လာသည် ။ သူ့ကို စိုကစြိုကကြှည့ပြှီး ရှကပြှုံးလေးနဲ့ မကြစြိလှှဲလှှဲသှားသည် ။ သူ့အပေါြ ရှှန်းရတီမှန်းရဲ့ ကောင်းတဲ့ တုန့်ပြနမြှုလေးတွကြေောင့ြ သူ အရမ်း ကြနပေန်ပြေီ ။

ကြောစြိနဘြလည်း လမ်းကြားလေးထဲကို လွှောကဝြငသ်ှားတဲ့ ရှှန်းရတီမှန်းကို ကားမထွကသ်ေးဘဲ ငေးကြည့်န်သည်ေ ။ ဒီနေ့ ကြောစြိနဘြ တောတ်ောြ စန်းထနသည်ေ ။ မနကစြောစော ရုံးရောကရြောကခြငွြးလည်း သူ့ကို အထာပေးနတေဲ့ အပေါထြပကြ အကိတကြှီး ဒေါဆြှဆှလှေေိုငကြ သူနဲ့ ကောဖြီသှားသောကဖြို့ လာခေါသ်ည် ။

ရုံးဘေးက ကောဖြီဆိုငမြှာ ထိုငကြှတော့ ဒေါဆြှဆှလှေေိုငကြ သူနဲ့ အရေးတကြီး စကားပြောစရာလေး တဈခုရှိသည် အကူအညီ အကြံဉာဏလြေး တောင်းဖို့ပါလို့ ပြောလာသည် ။ ရုံးအဆင်းမှာ တွေ့ချင်တ်ယလြို့ ပြောတဲ့အခါ ကြောစြိနဘြက အိမအြပြနဆြို ရှှန်းရတီမှန်းနဲ့ သူ တဈနရောရာကို ဝငစြားဖို့ ပြငထြားတာကြောင့ြ အလုပတ်ဈခုရှိလို့ ရုံးဆင်းဆင်းချင်ြးတော့ မအားဘူး လို့ ပြောလိုကသ်ည် ။

ဒေါဆြှဆှလှေေိုငကြ ည ခုနဈနာရီလောကြ ဆိုရငကြော.. လို့ မေးတော့ သူ သဘောတူလိုကသ်ည် ။ ကြောကကြုန်း မိုးကောင်းဘုရားနားက စားသောကဆြိုငလြေးမှာ ဆုံကြဖို့ သူ ခွိန်းလိုကသ်ည် ။ သူ့စိတကြူးက ရှှန်းရတီမှန်းနဲ့ တဈခုခု စားသောကပြှီး ရှှန်းရတီမှန်းကို ရနကြင်းကို ပို့ပေးပြီးတဲ့အခါ ကြောကကြုန်းမှာ ဒေါဆြှဆှလှေေိုငန်ဲ့ တွေ့မည် ဆိုပြီးပေါ့ ။ ဒေါဆြှဆှလှေေိုငကြ သဘောတူသည် ။ ကြည့်ရြတာ တောတ်ောြ အရေးကြီးပုံဘဲ။

ခွိန်းထားတဲ့ စားသောကဆြိုငလြေးကို ကြောစြိနဘြ ရောကသ်ှားတော့ ခုနဈနာရီ မထိုးသေး။ ဆိုငထြဲမှာ ဒေါဆြှဆှလှေေိုင် ရောကန်ှင့န်တောကို တွေ့ရသည် ။ ကြောစြိနဘြလည်း KFC မှာ ရှှန်းရတီမှန်းနဲ့ စားခဲ့ပြီးလို့ ဒေါဆြှဆှလှေေိုငန်ဲ့ ညစာ မစားနိုငတ်ော့ ။ ဒေါဆြှဆှလှေေိုငကြလည်း စတိသဘောနဲ့ ထမင်းကြောြ တဈပြဲကို မှာလိုကသ်ည် ။ ကြောစြိနဘြလည်း သူ့ကိုခွိန်းတာ ဘာအတွကလြဲ ဆိုတာ သိချင်လြှပြီမို့ တိုတိုနဲ့ လိုရင်း ပြောစချင်ေလြှပြီ ။

“ ဒေါဆြှဆှလှေေိုင် .. တိုငပြငခြငွတ်ယဆြိုတာလေး သိလို့ရမလား….”

လို့ စကား စလိုကသ်ည် ။ ဒေါဆြှဆှလှေေိုငကြ

“ ဟုတပြါတယ်… ဆရာရယ်……။ ကမွမှာ ကူမယ့လြူ လုံးဝမရှိလို့ ဆရာ့ကို အကူအညီ တောင်းမလို့ပါ…။ ကမွ…. ကမွ….. အမေ ဆေးကုရလို့ အိမပြေါငထြားတာ…. မရှေးရင် အိမဆြုံးတော့မှာမို့… ဆရာကူညီနိုငမြလားလို့ အကူအညီ တောင်းမလို့ပါ … ဆရာရယ်…။ ကူညီပါဦးနောြ..။ ဆရာ့ကို ဘယလြို ကြေးဇူး ဆပရြဆပရြ ဆပပြါမယ်….။ ကမွ တကယ့ကြိုဘဲ အခကအြခဲ တွေ့နရလေို့ပါ ဆရာရယ် ….”

လို့ မကြရြညပြေါကတ်ှေ တတောကတ်ောကြ ကလွာပြီး ပြောရင်း သူ့လကတ်ှကေို လာဆုပကြိုငလြိုကသ်ည် ။ ကြောစြိနဘြသည် ငှရေေးကြေးရေးနဲ့ အကူအညီ လာတောင်းခံတာတွကေို ခကြခြငွြး ငှင်းပယတ်တသ်ူပါ။ ဘယသ်ူ့ကိုမှ ငှခွေေးလေ့ မရှိ ။ ငှခွေေးတယ် ဆိုကတည်းက ငှမရှေိလို့ ခွေးတာ…။ ပြနဆြပဖြို့ ရာခိုငန်ှုန်းက အငမြတနမြှ နည်းပါးသည်…..။ မခွေးလိုကတ်ာက အကောင်းဆုံးဘဲလို့ သူက အမြဲခံယူထားသည်။

အခုတော့ သူ သှားရညယ်ိုပြီး တိတတ်ခိုး ပြဈမှားမှားနတေဲ့ အကိတကြှီး ဖြစ်နလေို့ သူ နည်းနည်း တုံ့နှေးနသည်ေ ။ အင်း.. အဲ… နဲ့ သူ စဉြးစားနသည်ေ ။ ဒေါဆြှဆှလှေေိုငကြလည်း မရမကကို တွယကြပပြှီး လကမြလှှတခြငွြ ။ သူ့စိတရြိုင်းတွကေ

“ ဒီဟာမကြီးကို တဈနရောခေါသ်ှားပြီး ဖြုတခြှင့ရြရငတ်ော့ ခွေးကောင်း ခွေးမိလိမ့မြယ် ”

လို့ တွေးတောမိသှားသည် ။ နို့လုံးကြီးတွကေ တပမြကြ စရာကြီးတွလေေ ။ ဟီး.. ဖငတ်ုံးကြီးတွကလေည်း လေးဖကကြုန်းခိုင်းပြီး ဒေါ့ဂီစတိုင် ဆှဲလိုကလြို့ကတော့ ဆောင့ခြကြတ်ိုင်းမှာ တဆတဆြတ် ခါနမှော…..။

ဒေါဆြှဆှလှေေိုငသ်ည် မနောပေါကလြသလေား မသိ ။ သူ့စိတထြဲအှာ တွေးတောမိတာကို သိနသလေိုဘဲ ။

“ ဆရာရယ်… ကမွ ဘယလြောကြ ဒကစြပရိတ် ဖြစ်နသလေဲ ဆိုရင်.. ဆရာသာ ကမွကို ဒီဥဈစာ ကူညီမယ် ဆိုလို့ရှိရင် ဆရာ့ကို ကမွကိုယကြို ကမွ ထိုးအပ်.. ဆရာ လိုရာသုံးစဆေိုပြီး ကြေးဇူးဆပဖြို့ အထိတောင် ပြငဆြငထြားတယ် ဆိုတာ အရှကကြို ဘေးဖယထြားပြီး ပြောပြပါရစရှင်ေ….”

သူ့လကတ်ှကေို ဆုပကြိုငထြားရင်း ပြောနတောပါ ။

“ အေးဗွာ…… ခငဗြွား ဒီလောကတ်ောင် ခကခြဲနတောကို တွေ့ရတော့လည်း ကနွောြ ဘယလြိုလုပပြှီး ငှင်းလို့ရမလဲလေ… အင်း…… ဒီလိုလုပ်…..”

“ ဘယလြို လုပရြမလဲဟင်.. ဆရာ…။ ဆရာ ဖြစ်စချင်ေတ်ာကို ပြောလေ….”

ငှခွေေးတော့မယ့ပြုံ ပေါကလြာလို့ ဒေါဆြှဆှလှေေိုင် အငို ရပသ်ှားပြီး မကြန်ှာလေး လန်းလာသည် ။

“ ဟိုဗွာ.. ဒါ ခငဗြွား ပြောလာလို့ ကနွောလြည်း ပြောတာနောြ…။ ဟိုဒင်း.. ခငဗြွား ခုနပြောသှားတာ တကယလြား…”

“ ဘာလဲဟင်..ဆရာ..”

“ လိုရာသုံးစေ ဆိုပြီး…..ထိုးအပမြယ် ဆိုတာ…..”

“ တကယ်.. တကယပြှောတာပါ..။ ဆရာ လိုချင်တ်ဲ့ အခွိန်…… အဲနီးတိုင်းမပြါ.. ဆရာ…. အဆငသ်င့ပြါဘဲ…..။ ငှေ အဆငပြှတောနဲ့လည်း ပြနဆြပပြါမယ်… ဆရာ….။ ကူညီပါ ဆရာ.. ကယပြေးပါ…..”

သူ့ပါးစပကြ ထွကသ်ှားတဲ့ စကားကို သူ့ဖာသာတောင် မယုံချင်ြ ။

“ ခငဗြွားမှာ နရောရှိလား….”

လို့ ပြောမိသှားသည် ။

“ နရော….. ဟို… တွေ့ကြဖို့လားဟင်….။ ဟုတ်.. ဟုတ်…… ရှိတယဆြရာ…။ ကမွ အမကေ ဆေးရုံတကန်ရတောလေ..။ အိမမြှာ ကမွ တဈယောကထြဲ….။ ဆရာ… ကမွအိမကြို လိုကခြဲ့လို့ ရတယ်…..”

ကြောစြိနဘြ စိတရြိုင်းတွေ ထိန်းလို့မရတော့။

“ အိုကလေေ…..ဒေါဆြှဆှလှေေိုင်..။ ခငဗြွား ပြောတဲ့အတိုင်း အိုကမယေဆြိုရင် သှားကြတာပေါ့…။ ငှကတေော့ မနကဖြှန် မနကကြှမှ ထုတပြေးလို့ ရမယ်…..”

“ ဟုတ်..ဟုတကြဲ့ပါ….ဆရာ….”

“ ကဲ..ကဲ..အခွိနရြှိတုန်း.. ခငဗြွားအိမကြို သှားလိုကရြအောင် . . ”

ငှခွေေးပြီး အတိုးအနနေဲ့ ဒီအကိတကြှီးကို စိတကြှိုကြ ဗှုံးခွင့ရြမယ် ဆိုတာကို တအားကြိုကသ်ှားသည် ။ ဒီလို အပေးအယူနဲ့ ဗှုံးရတာကို ကြောစြိနဘြတို့က တအားကြိုကသ်ည် ။ သူသည် ကာမရာဂနဲ့ ပတသ်ကရြင် တအား လောဘကြီးတဲ့ လောဘသားတဈကောင် ဆိုတာကိုလည်း သူ့ဖာသာ သူ သိသည် ။ ထွေးထွေးရီလို ငယင်ယတ်ောင့တ်ောင့ြ အပေးကောင်း သဘောကောင်းလေး အိမပြေါြ ရောကန်တောတောင် ဒေါဆြှဆှလှေေိုငလြို အကိတကြှီးကို စားရမယ် ဖြစ်လာတော့ ပြေးပြီး စားပစ်လိုကခြငွပြှနသ်ည် ။ စားသောကဆြိုငထြဲက အထွကမြှာ အိမကြ ထွေးထွေးရီဆီကို ဖုန်းလှမ်းဆကလြိုကသ်ည် ။

“ ထွေးရီရေ.. ငါ ဒီည အိမမြပြနဖြစ်ဘူး…။ မနကဖြှနကြှမှ တွေ့မယ်…..”

ဒေါဆြှဆှလှေေိုငလြည်း ငှလေိုချင်လြှန်းလို့သာ လုပရြတာ ဖြစ်သည်။ ရှကသ်လိုလို ပုံစံနဲ့ စိတတ်ှေ တအားကို လှုပရြှားနတေဲ့ပုံ ရှိသည် ။ တုနတ်ုနရြီရီ ဖြစ်နသည်ေ ။ သူ့အိမကြိုရောကဖြို့ ကြောစြိနဘြကို လမ်းပြပေးနတေဲ့အခါ သူ့အသံတွသည်ေ သိသိသာသာ တုနခြါနသည်ေ ။

“ ဒေါဆြှဆှလှေေိုင်….”

“ ဆှလေို့ ခေါပြါလား..ကိုကြောစြိနဘြ…..”

“ ခငဗြွား..အိမထြောငကြခွဲ့ဖူးလား…..”

ဒေါဆြှဆှလှေေိုငကြ ခေါင်းခါပြသည် ။

“ မကဖြူးဘူး.. ကိုကြောစြိနဘြ…..”

လို့ ပါးစပကြ တိုးတိုး ပြနဖြှသည်ေ ။

“ ရည်းစားကော ရှိခဲ့ဖူးလား…..”

“ ဟုတ်….ရှိခဲ့ဖူးတယ်…..”

ကြောစြိနဘြရဲ့ စိတထြဲမှာ ရည်းစားနဲ့တော့ အတွေ့အကြုံများခဲ့မှာပါ..။ ဒါကြောင့လြည်း ငါနဲ့ အိပဖြို့ကို သူ့ပါးစပကြ ပြောထွကရြဲတာပေါ့..။ အတွေ့အကြုံကတော့ ကောင်းကောင်း ရှိပုံပေါကတ်ယ်… လို့ တွေးနသည်ေ ။

“ ကိုကြောစြိနဘြကော.. အိမထြောငကြခွဲ့ဖူးလားဟင်….”

“ မကဖြူးဘူး..မဆှေ…”

ဒေါဆြှဆှလှေေိုငတ်ို့နတေဲ့ နရောကို ရောကသ်ှားပြီ ။ သူတို့ အိမလြေးက လမ်းအဆုံးက မီးရထား သံလမ်းနားက အုတတ်ံတိုင်းနဲ့ ကပရြကကြ အစွနဆြုံး အိမလြေး ဖြစ်သည် ။ အိမလြေးဆီကို ဒေါဆြှဆှလှေေိုငကြ အရှေ့ကနေ ဦးဆောငပြှီး လွှောကသ်ှားနတေဲ့အခွိန် ကြောစြိနဘြသည် လမ်းဓါတမြီးတိုငရြဲ့ အလင်းရောငန်ဲ့ ဒေါဆြှဆှလှေေိုငရြဲ့ နောကပျိုင်း ကောကကြှောင်းကို စူးစိုကကြှည့ပြှီး လိုကသ်ှားနသည်ေ ။ သူ ငယင်ယကြ သူငယခြငွြးတွေ သုံးနှုန်းခဲ့တဲ့ စကားတဈခုကို ဖတွကြနဲ သတိရလိုကမြိသည် ။

“ တငကြှုံစီးသည် ” ဆိုတာ…။ အခုလည်း ကြောစြိနဘြသည် တငကြှုံစီးပြီး လိုကန်သည်ေ ။ အိမတ်ံခါးကို သော့ဖြင့န်သေော ဒေါဆြှဆှလှေေိုငရြဲ့ လကတ်ှေ တုနန်လေို့ တောတ်ောန်ဲ့ သော့ပေါကထြဲ သော့တံ မရောကန်ိုငတ်ာနဲ့ ကြောစြိနဘြက ကူညီလိုကရြသည် ။

အင်း… ဆောကြှီး စိတတ်ှေ လှုပရြှားနပြေီ ။ သူလည်း ဒီလိုပါဘဲ ။ ဗငွြးရတော့မယ် ဆိုတာက သချောနပြေီ ဆိုတော့ သူ့ငပဲက တအားကို ထကြှနသည်ေ ။

အိမလြေးထဲမှာ မှောငမြဲနသည်ေ ။ ဒေါဆြှဆှလှေေိုငကြ မီးခလုတတ်ှကေို တချောကခြှောကန်ဲ့ လိုကန်ှိပဖြှင့လြိုကလြို့ သပသ်ပရြပရြပ် ပြငဆြငထြားတဲ့ ဧည့ခြန်းလေးကို တွေ့လိုကရြသည် ။

“ ကိုကြောစြိနဘြ..ထိုင်ဦးနောြ..ခဏ…..“

ဒေါဆြှဆှလှေေိုငသ်ည် တငပြါးကြီးတွေ တလှုပလြှုပန်ဲ့ အတွင်းခန်းထဲကို ဝငသ်ှားသည် ။ ကြောစြိနဘြလည်း နှစ်ယောကထြိုင် ဆိုဖာလေးမှာ ထိုငစြောင့န်လေိုကသ်ည် ။ အိပဖြို့နရောကို သှားခင်းကငွြး ပြငဆြငန်တော ဖြစ်မညလြို့ စိတထြဲမှာ တွေးလိုကသ်ည် ။ နံရံမှာ ခွိတထြားတဲ့ ဓါတပြုံတွေ ပြကျခဒိနတ်ှကေို သူ လိုကကြှည့န်ရင်ေး ငှခွေေးတာကလည်း တခွားမှာ ဘယလြိုမှ ခွေးလို့ မရနိုငဘြူးလား… လို့ စဉြးစားနမေိသည် ။ သူက မိန်းမကြိုကတ်ဲ့ ဘဲကြီး ဆိုတာ သူ သိနလေို့ ဖြစ်မည် ။

ဘာဘဲဖြစ်ဖြစ် ဒီတောင့တ်ောင့တ်င်းတင်းကြီးကို အမြဲဝါးနရမေယ် ဆိုရင် တောတ်ောကြောင်းသည် ။ သူသည် ထွေးထွေးရီကို ဝါးလို့ရနပမေယေ့ြ ဘေးမှာ လိုကပြှဲ အသင့ဆြောငထြားတာက ပိုကောင်းသည် ။ တခါတလေ ပစ်စည်းကောင်း စားရဖို့က မလှယဘြူး ။

“ ကိုကြောစြိနဘြ …လာလို့ ရပြီ….”

အတွင်းခန်းထဲက ဒေါဆြှဆှလှေေိုင် ထွကလြာသည် ။ အိုး … အိမန်ရင်ေး ညအိပဝြတ် ဂါဝနရြှညကြှီးကို လဲလှယ် ဝတဆြငထြားနပြေီ ။ သချောတာက ဒီ ဂါဝနအြောကမြှာ ဘာအတွင်းခံမှ ခံဝတမြထားဘူး ။ ဟူး….. ဆူဖြိုးတဲ့ ရငသ်ားစိုင် ထွားထွားကြီးတွကေ လှုပတ်ုပတ်ုပန်ဲ့ …။

သူ့အနောကကြ လိုကသ်ှားသည် ။ အိပခြန်းနှစ်ခန်း အနကြ ဘယဖြကကြ အခန်းထဲကို ခေါသ်ှားသည် ။ ညအိပ် မီးလုံး ဝါကငွကြငွလြေးဘဲ ထွန်းထားတဲ့ အိပခြန်းထဲမှာ တဈယောကအြိပ် ကုတငလြေးတဈလုံး ရှိနသည်ေ ။ မှောငန်လေို့များ ပိုပြီး စိတလြှုပရြှားစရာ ကောင်းနသလေား မသိ။ ဒေါဆြှဆှလှေေိုငကြ သူ့ကို ကုတငဆြီကို ခေါသ်ှားသည် ။ ကြောစြိနဘြရဲ့ ဒုတကြ အဆငသ်င့ြ မာကြောထောငမြတန်ပြေီ ။

“ ဆှေ… ဆှေ့ကို ဘာလုပစြချင်ေလြဲဟင်…..”

ကုတငဘြေးနားမှာ နီးနီးကပကြပ် မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် ရပမြိကြတဲ့အခွိန် ဒေါဆြှဆှလှေေိုငကြ တုနရြီတဲ့ အသံလေးနဲ့ မေးလိုကတ်ဲ့အခါ ကြောစြိနဘြလည်း

“ ဆှေ့ရဲ့ အဝတတ်ှကေို အကုနခြွှတလြိုကြ..”

လို့ ပြောလိုကသ်ည် ။ သူ့ကိုယပြေါကြ အဝတတ်ှကေိုလည်း အမှနခြွှတလြိုကသ်ည် ။ ညဝတ် ဂါဝနရြှညလြေးကို တဈထပထြဲ ဝတထြားတာမို့ ခွှတပြဈတာက မကြာပါဘူး ။ တခဏ အတွင်းမှာဘဲ ဒေါဆြှဆှလှေေိုငသ်ည် ကိုယလြုံးတီး ဖြစ်သှားသည် ။ ကြောစြိနဘြလည်း အဝတတ်ှကေို အကုနခြွှတပြဈလိုကတ်ာမို့ ကိုယလြုံးတီးကြီး ဒုတကြှီး တရမ်းရမ်းနဲ့ ဖြစ်နပြေီ ။ သူ့ဒုတကြှီးသည် လုံးပတ် တုတလြှန်းသလို ရှညလြှန်းတာကြောင့ြ ဒေါဆြှဆှလှေေိုငလြည်း ဒါကြီးကို ကြောကလြန့သ်လို ပါးစပလြေး အဟောင်းသားနဲ့ ငေးကြည့်န်သည်ေ ။

“ ကဲ… ဆှေ.. ကုတငပြေါကြိုတကြ.. လုပကြှရအောင်…..”

ပေါငလြုံး ဖြူတုတတ်ုတ် ဖငကြှီးကြီးနဲ့ ရဆေေးငါးကြီးကို ကြည့်ပြှီး ကြောစြိနဘြ စိတတ်ှေ ထိန်းလို့မရတော့ ။ ဒုတကြလည်း ဘာနာသလဲ မမေးနဲ့ ။ ခကြကြို ကပန်ပြေီ ။ သူ့လကန်ှဈဖကကြ တင်းလုံးနတေဲ့ ရငစြိုငကြှီး နှစ်မှှာပေါကြို ရောကသ်ှားကြသည် ။ ပြတသ်ကသ်လို ဆုပန်ယန်သည်ေ ။ ရငသ်ီးလေးတွကေ စူထွကန်ကြသေလို မာတင်းနသည်ေ ။ ပြင်းထနလြှန်းတဲ့ ကာမစိတတ်ှကြေောင့ြ လိငတ်နရြဲ့ ထိပပြေါကလြေးထဲက အရညကြှညလြေးတွေ ယိုစီး ကနွကြပြေီ ။

“ ဆှေ….ကိုယ့်ဟာကို စုပပြေးမလား…..”

ကြောစြိနဘြက သူ့ဒုတကြှီးကို ဒေါဆြှဆှလှေေိုငရြဲ့ လကထြဲကို ထည့ပြေးလိုကသ်ည် ။

“ ဟို..ဟိုလေ…… ဆှေ… ဆှေ…. ဆှေ… မစုပဖြူးဘူး…..”

“ ဆှေ မစုပတ်တရြင် ကိုယ် သငပြေးမှာပေါ့…..”

ဒေါဆြှဆှလှေေိုငရြဲ့ ပါးစပထြဲမှာ ကြောစြိနဘြရဲ့ လီးကြီး အဆန့မြပြဲ ရောကန်ပြေီ ။

“ စုပ်..စုပ်….မဆှေ.. လွှာနဲ့ဝိုကပြှီး ကလိပေး….”

ဒေါဆြှဆှလှေေိုငလြည်း သူခိုင်းတဲ့အတိုင်း သူ့လီးကို လွှာနဲ့ ဝိုကကြစားပြီး စုပပြေးနတေဲ့အခွိန် တင်းလုံးပြီး ခပတ်ှဲတွဲကနွတေဲ့ ဒေါဆြှဆှလှေေိုငရြဲ့ နို့ကြီးတွကေို သူကိုငန်ယ် ကစားနသည်ေ ။ စူထွကန်တေဲ့ နို့သီးခေါင်းညိုညိုလေးတွကေို လကည်ှိုးနဲ့ လကမ် သုံးပြီး ခွပေေးနသည်ေ ။ ဒီဆောကြှီးသည် သူ့ကို အထာပေးနတောတော့ ကြာပြီ ။ ဒီလောကြ မှနမြှနန်ဲ့ ဒီအခွအနေကေို ရောကသ်ှားလိမ့မြယလြို့ ကြောစြိနဘြ မထငခြဲ့ ။ ဒေါဆြှဆှလှေေိုငရြဲ့ ပါးစပထြဲကို သူ ကော့ကော့ထိုးသှင်းနရင်ေး နို့ကြီးနှစ်လုံးကို အားရပါးရ ဆုပန်ယသ်ည် ။

“ ဟူး…ကောင်းလိုကတ်ာ..စုပ်..စုပ်..။ ဒါ ပြီးရင် ခငဗြွားစောကပြတကြို ကြုပ် ယကပြေးမယ်…..”

ဒေါဆြှဆှလှေေိုငသ်ည် လိငဆြကဆြံဖူးတဲ့ အတွေ့အကြုံ ရှိခဲ့ပမယေ့ြ လိငတ်နကြိုစုပတ်ဲ့ အတွေ့အကြုံ မရှိခဲ့ဘူး ဆိုတာ ကြောစြိနဘြ သိလိုကသ်ည် ။ သူက ဘယလြို စုပရြမည် ဆိုတာကို သငပြှတာတောင် သူမသည် ကြှမ်းကငွမြှု မရှိ ။ ဒါကြောင့ြ သူမကို စုပန်တောကို ရပခြိုင်းလိုကသ်ည် ။ ပြီးတော့ သူမကို ဖငပြူးတောင်းထောင် ကုန်းခိုင်းလိုကသ်ည် ။ ဖငတ်ုံးကြီးသူ ဖြစ်တာကြောင့ြ ဖငပြူးတောင်း ထောငလြိုကတ်ဲ့အခါ ဖငကြားကားကြီးတွကေ ပိုကြီးသလို ထငမြှတရြပြီး ဖငကြှီးတွကြေားက စောကဖြုတကြှီးက ပြူးထွကန်သည်ေ ။

ကြောစြိနဘြလည်း ပကလြကြ ပေါငကြားခိုင်းပြီး ယကရြတာထကြ အခုလို ဖငပြူးတောင်း ထောငထြားတဲ့အခွိန် ပြူးထွကန်တေဲ့ စောကဖြုတကြို ယကရြတာက ပိုကောင်းသညလြို့ ထငပြှီး အခုလို ဖငပြူးတောင်းထောငတ်ဲ့ ပုံစံကို လုပခြိုင်းလိုကတ်ာပါ ။ ဒေါဆြှဆှလှေေိုငလြည်း သူလုပခြိုင်းတဲ့ ပုံစံကို ခကြခြငွြး လုပပြေးလို့ ကြောစြိနဘြသည် ဒီမိန်းမ မဆိုးဘူးလို့ မှတခြကြခြသွည် ။ ပြူးထွကန်တေဲ့ စောကဖြုတကြှီကို မယကခြင် အရင် နမ်းရှုံ့လိုကသ်ည် ။

“ ဟင့ြ… ဘာလုပတ်ာလဲကြယ်….. မနံဘူးလား…. အားနာလိုကတ်ာ…..”

“ ဟင်း.. အဲဒီအနံ့ကို ကြုပကြှိုကတ်ာ….။ ဒီအနံ့က ကြုပရြဲ့ လိငစြိတထြကြှတာကို အမှင့ဆြုံးကို ရောကသ်ှားစတယ်ေ…”

ပြောပြောဆိုဆို ကြောစြိနဘြက ဒေါဆြှဆှလှေေိုငရြဲ့ ခုံးဖောင်းနတေဲ့ စောကဖြုတကြှီးကို လွှာနဲ့ ယကလြိုကသ်ည်။ အောကကြနေ အပေါကြို ပင့ကြောြ ယကလြိုကတ်ာပါ ။

“ အိုး…….ဟင့ျ…..အမလေး………”

ဒေါဆြှဆှလှေေိုငလြည်း ဖငတ်ုံးကြီးတွေ ရမ်းခါသှားရအောင် တုနလြှုပသ်ှားသည် ။ ကြောစြိနဘြလည်း ဖငပြူးတောင်းထောငပြေးထားတဲ့ ဒေါဆြှဆှလှေေိုငရြဲ့ အနောကဖြကမြှာ လေးဖကထြောကရြကန်ဲ့ သူမ စောကဖြုတအြကြဲကြီးကို လွှာနဲ့ ယကန်တောမို့ ခွေးတွေ တဈကောငန်ဲ့ တဈကောင် ဖငကြို လွှာနဲ့ ယကန်သလေိုပုံစံ ဖြစ်နသညေလြို့ ဒေါဆြှဆှလှေေိုငကြ ထငမြိလိုကသ်ည် ။

ကြောစြိနဘြလည်း လွှာနဲ့ ဆကတ်ိုကြ ဖိဖိယကပြေးလိုကရြင်း စိတတ်အား ကြှလာတော့ စောကဖြုတကြို ပြှတကြနဲ စုပယ်ူလိုကသ်ည် ။

“ ဟား…..”

“ အိုး……”

ဒေါဆြှဆှလှေေိုငလြည်း သူမ ဘဝမှာ ပထမဆုံး စောကဖြုတ် အယကခြံဘူးတာမို့ အတွေ့အကြုံသဈကို ထူးဆန်း သဘောကနွသည်ေ ။ ငှအမွေားကြီးကို အပူတပြင်းလိုလို့ အကူအညီပေးတဲ့ ကြောစြိနဘြကို သူ့လိုအငတ်ှေ ဖြည့ဆြည်းပေးခဲ့ရပမယေ့ြ တကယတ်မ်း သူမကိုယတ်ိုငလြည်း ယောကြြားရဲ့ အထိအတွေ့တွကေို ငတမြှတ် ငံ့လင့န်ခေဲ့တာ မဟုတလြား ။ ရငတေတ်ုန်း ရတွင်ေးထဲကလွိုကသ်လို လိုချင်တ်ာတွကေို ကြောစြိနဘြက ပေးစွမ်းနပြေီ ။ သူ့လွှာကြီးက အပြားလိုကကြှီး အကြဲကြောင်းတလွှောကြ အပေါကြအောကြ အောကကြအပေါြ တပြတပြှတန်ဲ့ ယကပြေးနသလေို လွှာထိပခြွှနန်ဲ့လည်း စောကဖြုတ် အတွင်းထဲကို ထိုးပေးလာသည် ။

“ အိုး…အား…..အား……အား……….”

ဖငကြှီးတွေ တကြှကြှနဲ့ တအား အရသာထူးကဲနတေဲ့ ဒေါဆြှဆှလှေေိုငကြို ဒီလောကြ နှူးနှပပြေးရင် တောပြှီလို့ ကြောစြိနဘြ ယူဆသည် ။ သူမသည် ဖငတ်ကြှကြှနဲ့ စောကဖြုတ် တအား ယားကြှနပြေီ ။

“ ကြုပ် ယကတ်ာတွေ ကြိုကလြား…မဆှေ…..”

“ ကြိုကြ….ကြိုကတ်ယ်..ကိုကြောစြိနဘြ……”

“ အင်း.. ကြိုကရြမယလြေ..။ ကြုပကြ စတနော ပါတယဗြွ……။ ခငဗြွားကို ကောင်းစချင်ေတ်ယ်.. သိလား…”

“ အင်း..ဟုတကြဲ့ပါ…..”

“ ကဲ..ကြုပတ်ို့ လိုးကြရအောငဗြွာ……”

ဒေါဆြှဆှလှေေိုငကြို ကုတငပြေါမြှာ ကိုယတ်ဝကြ ပကလြကြ အိပခြိုင်းလိုကပြှီး ကြောစြိနဘြက ကုတငဘြေးမှာ မတတ်ပရြပရြင်း သူမ ပေါငတ်နတ်ှကေို ဖြဲကားစသည်ေ ။ ခွထေောကန်ှဈချောင်းကို ပူးကာ မှှောကကြိုငလြိုကတ်ော့ ပေါငကြှားက အင်ျဂါစပကြှီးက ဖောင်းပြူး အဈထွကန်သည်ေ ။ ကြောစြိနဘြလည်း ဒီမှငကြှင်းကို စွဲမကစြှာနဲ့ ပြုံးပြုံးကြီး စိုကကြှည့န်လေို့ ဒေါဆြှဆှလှေေိုငလြည်း

“ အို.. လုပမြှာဖြင့ြ လုပလြေ..။ ဘာလို့ သသခွေောခွာ စိုကကြှည့န်တောလဲကြာ….”

လို့ လသေံလေးနဲ့ ပြောလိုကရြင်း သူမ မကြလြုံးတွကေို ပိတထြားလိုကသ်ည် ။

“ ခငဗြွားရဲ့ အဖုတကြှီးက ကြည့်ကြောင်းလှန်းလို့ပါဗွာ…”

လို့ ကြောစြိနဘြက ပြောလိုကသ်ည် ။

“ ဒီလိုဘဲ ကြည့်န်တေော့မှာလား “

လို့ ဒေါဆြှဆှလှေေိုငကြ ပြောပြနတ်ော့ ကြောစြိနဘြလည်း

“ လိုးပါပြီဗြာ..လိုးပါပြီ….”

လို့ ပြုံးဖြီးဖြီးနဲ့ ပြောလိုကရြင်း သူ့လိငတ်နကြှီးကို လကတ်ဈဖကန်ဲ့ ဆုပကြိုငပြှီး ဒေါဆြှဆှလှေေိုငရြဲ့ အကြဲကြောင်းကြီးကို အောကကြအထကြ အထကကြအောကြ လိုင်းဆှဲ ပြတတ်ိုကလြိုကသ်ည် ။ လိငတ်နထြိပ် ဒဈလုံးကြီးက ဒေါဆြှဆှလှေေိုငရြဲ့ အစိလေးကို ထိပြတသ်ှားတာမို့ ဒေါဆြှဆှလှေေိုငလြည်း ဆတကြနဲ တုနသ်ှားရသည် ။ သူ့လကတ်ဈဖကကြ ဒေါဆြှဆှလှေေိုငရြဲ့ နို့ကြီးတဈလုံးကို လှမ်းကိုငလြိုကသ်ည် ။ မာတင်း စူထွကန်တေဲ့ နို့သီးခေါင်းလေးကို လကခြွောင်းတွနေဲ့ ဆှဲလိုကတ်ဲ့အခွိန် လိငတ်နကြို အင်ျဂါစပအြပေါကထြဲကို ဖိသှင်းလိုကသ်ည် ။

လုံးပတတ်ုတလြှတဲ့ သူ့လိငခြွောင်းကြီး အတင်းကြီး တိုးဝငလြာတာက ဒေါဆြှဆှလှေေိုင့ကြို အထူး အရသာ တွေ့သှားစသည်ေ ။ အင်ျဂါစပ် အတွင်းသားတွကေို ပြတတ်ိုကသ်ှားတာဆိုတော့ ဒေါဆြှဆှလှေေိုင် တအားကို တုနခြါသှားရသည် ။

“ အို…….အမလေး…. ကြီးလိုကတ်ဲ့ ဟာကြီး . .”

ကြောစြိနဘြက သူ့ပစ်စည်းကို ကြီးတယ် ပြောလို့ သဘောကသွှားသည် ။ တင်းကြပန်တေဲ့ အင်ျဂါစပပြေါကထြဲကို ဆကပြှီး ဖိသှင်းလိုကတ်ော့ လိငတ်နတ်ုတကြှီးဟာ တထဈထဈနဲ့ ဗစွကြနဲ ထပဝြငသ်ှားသည် ။ ကြောစြိနဘြအတွကလြည်း တအားကြပလြှန်းနသည်ေ ။ နောကကြို ပြနဆြုတပြှီး ဖိသှင်းတာတွကေို သုံးလေးကြိမလြောကြ လုပပြေးလိုကတ်ော့ သူ့တနဆြာချောင်းသည် အင်ျဂါစပခြေါင်းထဲမှာ လှုပရြှားလို့ ရလာသည် ။ ဖိဖိသှင်းတော့ ဒေါဆြှဆှလှေေိုငရြဲ့ အောည်ည်းသံတွလည်ေး ဆကတ်ိုကြ ထွကလြာသည် ။ ကြောစြိနဘြအတွကြ အရသာ ရှိသလို ဒေါဆြှဆှလှေေိုင် အတွကလြည်း ထူးကဲတဲ့ ကာမ အရသာထူးကို ရနသည်ေ ။ လိငဆြကဆြံခွင်းဟာ တဈဖကထြဲအတွကြ မဟုတဘြဲ သူကောင်းကိုယကြောင်း ယောကြြားရော မိန်းမပါ ကောင်းကြတဲ့ ကိဈစတဈခုပါလား ။

ဒေါဆြှဆှလှေေိုငရြဲ့ ခွထေောကတ်ှကေို သူ့ပုခုံး တဈဖကတ်ဈခကြပြေါမြှာ တငပြှီး အားနဲ့ ဖိဖိ ဆောင့ထြည့တ်ဲ့အခါ တဖပဖြပ် အသံတွနေဲ့ အရညလြိုကလြာလို့ တခါတခါ ဖြတဖြှတဖြှတ် ဆိုတဲ့ အသံတွကေိုပါ ကြားကြရသည် ။

“ ကောင်းလား.. မဆှေ……. ကြုပ် လိုးပေးတာ ကောင်းလား….”

ဒေါဆြှဆှလှေေိုငလြည်း ကာမအရှိနတ်ှေ တအား တကန်ပြေီ ။ တစွပစြှပ် လိုးထည့ပြေးနတေဲ့ ကြောစြိနဘြရဲ့ လိုးခကြတ်ှကေိုရော လုံးပတတ်ုတတ်ုတ် လီးကြီးကိုရော တအားကြိုကန်သညေမြို့

“ ကောင်းတယ်.. တအားကောင်းတယ်…..”

လို့ ဖြလေိုကသ်ည် ။ ကြောစြိနဘြကလည်း

“ လိုးပြီဗွာ.. ကြုုပလြည်း တအားကို ကောင်းတယ်..။ ခငဗြွားအဖုတကြ ရလည်ေ လိုးလို့ အရသာ ရှိတယ်…..”

လို့ ပြောရင်း ဆကတ်ိုကဘြဲ ဆောင့ထြည့ြ လိုးလတေော့သည် ။

“ အီး… တအား.. တအားဆောင့ြ.. ဆောင့ြ… ဆောင့ြ… အူး…. အူး……. တအားကောင်းနပြေီ… အို… ဆောင့ပြါ… ဆောင့ပြါ……”

ဒေါဆြှဆှလှေေိုငတ်ဈယောကြ အထွဋအြထိပကြို ရောကတ်ော့မှာမို့ သှေးရူးသှေးတန်းတွေ ဖြစ်နပြေီ ဆိုတာကို ကြောစြိနဘြ သိတာကြောင့ြ တအား ဆကတ်ိုကြ ဆောင့ထြည့သ်ည် ။ ထမ်းထားတဲ့ သူမ ပေါငတ်ှကေို ပြနခြလွိုကပြှီး အားနဲ့ ဖိဖိဆောင့သ်ည် ။ ဖပဖြပ် ဖပဖြပ် အသံတွနေဲ့ ကယွလြောငတ်ဲ့ ဒေါဆြှဆှလှေေိုငရြဲ့ အောည်ည်းသံတွဟော ကြောစြိနဘြရဲ့ အသကရြှူသံ ပြင်းပြင်းတွနေဲ့အတူ ထွကပြေါန်သည်ေ ။

ဒေါဆြှဆှလှေေိုငသ်ည် အင်ျဂါစပ် ကြှကသ်ားတွကေို တအားညှဈလိုကတ်ာကြောင့ြ ကြောစြိနဘြရဲ့ လိငတ်နကြို တအားဆုပည်ှဈတဲ့ ကြပတ်ည်းတဲ့ ခံစားမှုနဲ့အတူ ကြောစြိနဘြ တအားကောင်းလှန်းလာလို့ ပြီးခါနီးဆဲဆဲ ဖြစ်လာတဲ့ အခွိနမြှာ ဒေါဆြှဆှလှေေိုင် အရင် ပြီးသှားသည် ။

“ အမလေး..အမလေး…ကောင်းလိုကတ်ာ… အို… အို….. ကောင်းလိုကတ်ာ……. အား……. အား…..”

လို့ အောရြင်း ပြီးသှားသည် ..။ ကြောစြိနဘြလည်း ဆကတ်ိုကြ ဆကဆြောင့လြိုကသ်ည် ။ သူလည်း တအားကောင်းတကသ်ှားပြီး သုတတ်ှေ တအားပန်းထွကသ်ှားပြီး ပြီးသှားသည် ။

“ အား…… အား….. အား…….. ဟင်း… ဟင်း……….. ဟင်း……….. အိုး………”

“ ကိုကြောစြိနဘြ….. ရှင့ဟြာကို မထုတန်ဲ့ဦး……”

အရေးထဲ ဒေါဆြှဆှလှေေိုငကြ သူ့ကို တဆုံး ဆကသ်ှင်းစိမထြားဖို့ ပြောနပြနေသ်ည် ။

အိမကြို ပြနရြောကပြှီ ။ ကြောစြိနဘြ ရချိုးနသည်ေ ။ အလုပကြ ခွင့ယ်ူထားသည် ။ ဒေါဆြှဆှလှေေိုငန်ဲ့ အပြတကြဲလိုကလြို့ သူ့တကိုယလြုံး နုံးခွိနသည်ေ ။ ကာမဆန်ဒ ပြင်းထနလြိုလားနတေဲ့ ဒေါဆြှဆှလှေေိုငလြည်း တဈခကြခြုတ် နှစ်ခကြပြှတ် ဖြစ်သှားလို့ ကြနပေန်သည်ေ ။ ငှလေိုတာလည်း ငှရေ.. ကာမဆန်ဒလိုတာလည်း ကာမဆန်ဒ ပြည့ရြလို့ပါ ။

အိမပြှနရြောကတ်ော့ ထွေးထွေးရီက နှေးထွေးတဲ့ အပြုံးလေးနဲ့ ကြိုနသည်ေ ။ သူ့ကို ပြာပြာသလဲ ဂရုစိုကသ်ည်။ သူ ဘယသ်ှားသည် ဘာလုပသ်ည် ဆိုတာတွကေို မမေး ။ စပလြည်း မစပစြု ။ ဟင်းကောင်းတွေ ခကြထြားသည်..။ အဈကိုကြီး စားချင်တ်ဲ့အခွိန် ပြောပါတဲ့ ။

ရချိုးခန်းထဲဝငပြှီး ရပေူပူတွေ တဝေါဝေါ ကနွတေဲ့ ရပန်ေးအောကမြှာ မကြစြိပိတ် မတတ်ပရြပပြှီး ရချိုးလိုကသ်ည် ။

“ အဈကိုကြီး…..”

ဟင်… ထွေးထွေးရီ သူ့ဆီ ရောကလြာသည် ။ ရချိုးခန်းထဲကို ဝငလြာသည် ။ ထွေးထွေးရီသည် ကိုယပြေါမြှာ အဝတဆြိုလို့ ခညွတ်ဈမွှငတ်ောင် ကပမြနေ ။ ကိုယလြုံးတီးကြီးနဲ့ ဝငလြာသည် ။

“ အဈကိုကြီးကို ခြေးတွန်းပေးဖို့ လာတာပါ..”

လို့ ထွေးထွေးရီက ပြောလိုကရြင်း သူ့ကြောပြငကြို ထွားလုံးတင်းနတေဲ့ ရငသ်ားစိုငကြှီးနှစ်လုံးနဲ့ ဖိကာ ပြတပြေးတော့သည် ။ ကြောပြငကြို ဆပပြှာရညတ်ှနေဲ့ ရငသ်ားကြီးနှစ်လုံးက ချောမှတ် ပြတတ်ိုကန်သည်ေ ။ ထွေးထွေးရီရဲ့ လကတ်ဈဖကကြလည်း သူ့ရငဘြတကြို လာပြတန်သည်ေ ။

“ ခံလို့ ကောင်းလားဟင်.. အဈကိုကြီး…..”

“ အင်း….ကောင်းတယ်…”

ထွေးထွေးရီက သူ့လကတ်ဈဖကကြို ဆှဲယူကာ သူမပေါငကြှားထဲကို ပို့ပေးလိုကသ်ည် ။ သူမ ကိုငစြချင်ေတ်ဲ့နရောကို ပို့ပေးလိုကသ်ည် ။ သူ့လကသ်ည် ထွေးထွေးရီရဲ့ မို့ဖောင်းတဲ့ ဆီးခုံဖောင်းဖောင်းကြီးပေါကြို ရောကန်သည်ေ ။ အမှှေးပါးပါးနဲ့ ဖောင်းအိနတေဲ့ ထွေးထွေးရီရဲ့ အင်ျဂါစပကြှီးကို ကိုငမြိရတော့ သူ့စိတရြိုင်းတွကေ ထိန်းကနဲ ထကြှလာရတော့သည် ။ ဘယလြောကဘြဲ ဒေါဆြှဆှလှေေိုငန်ဲ့ တဈညလုံး ဆှဲထားထား.. ထွေးထွေးရီရဲ့ နို့ကြီးတွနေဲ့ ကြောကို ပြတန်ကတေည်းက သူ့လိငတ်နသ်ည် တမဟုတခြငွြး ကြီးလာထွားလာ ရှညထြှကလြာခဲ့ပြီး အခုလို သူက ထွေးထွေးရီရဲ့ မိန်းမကိုယကြို ကိုငလြိုကတ်ော့ တအားကို ထကြှ ထောငမြတလြာသည် ။

“ ဟိ.. အဈကိုကြီး ထလာပြီ ……. ဒုံးပြံကြီး ပစ်ဖို့ ရယဒြီ ဖြစ်တော့မယ်….. ခိခိ…..”

ထွေးထွေးရီက သူ့လိငတ်နကြို ထိပပျိုင်းကနေ ကိုငဆြုပလြိုကသ်ည် ။ ဆပပြှာရညတ်ှနေဲ့ ရှေ့နဲ့နောကြ ပြတတ်ိုကပြေးသည် ။

“ အူး…… အား… အား……. ထွေးထွေးရီ… နင်.. တတလြည်း တတန်ိုငတ်ယဟြာ….။ ငါ့ကို မထထအောင် လာဆှနတယ်ေ . . .”

ထွေးထွေးရီက ပြုံးစိစိနဲ့ မတမြတထြောငန်ပြေီ ဖြစ်တဲ့ ကြောစြိနဘြရဲ့ လိငတ်နခြွောင်းကြီးကို ကြင်းတိုကြ ကစားပေးနရောက ဆောင့ကြှောင့ထြိုင် ခလွိုကပြှီး ထိပဖြူးကားကြီးကို ငုံကာ စုပလြိုကလြသည်ေ ။

“ ဟေး… အိုး…….. နင်… နင်…. လုပလြည်း လုပတ်တတ်ယ်…”

ထွေးထွေးရီသည် လိငတ်နကြှီးကို အားရပါးရ စုပန်ပြေီ ။ ထွေးထွေးရီရဲ့ အစုပသ်ည် ဒေါဆြှဆှလှေေိုငထြကြ ပိုသာတာက အမှန် ။ သူ့လိငတ်နကြှီး အစွမ်းကုန် တင်းမာပြီး ထွေးထွေးရီရဲ့ အစုပအြယကြ ကလိခကြတ်ှကြေောင့ြ တအားထနတ်င်းနသည်ေ ။

ထွေးထွေးရီကို နံရံမှာ လကန်ှဈဖကြ ထောကပြှီး ဖငကြုန်းခိုင်းလိုကသ်ည် ။ ခွထေောကတ်ှကေို ကားခိုင်းလိုကသ်ည် ။ ဖငတ်ုံးတွေ ကြားက ပေါလြာတဲ့ စောကဖြုတအြမှောင်းထဲကို လိငတ်နတ်ေ့ပြီး ဖိသှင်းလိုကသ်ည် ။

“ အား……”

ထွေးထွေးရီရဲ့ အောသ်ံလေး ထွကလြာသည် ။ နို့ကြီးနှစ်လုံးကို လှမ်းဆှဲပြီး ဖိဖိထိုးညှောင့ပြဈလိုကသ်ည် ။

“ အား…..အား….အား…..”

“ ဖပ်..ဖပ်…ဖပ်..ဖပ်……..”

ထွေးထွေးရီက

“ကုတငပြေါြ ရှှေ့ကြရအောင် အဈကိုကြီး…”

လို့ ပြောသည် ။ ကုတငပြေါြ ရောကတ်ော့

“ ကမွ အပေါကြ တကပြါရစေ ”

လို့ ပြောတာကြောင့ြ ပကလြကအြိပပြေးလိုကတ်ဲ့အခါ ထွေးထွေးရီလည်း ပေါ့ပါးစွာနဲ့ သူ့ကိုယပြေါကြို ခွတကလြာသည် ။ မာကြောတင်းထောငန်တေဲ့ သူ့လိငတ်နအြပေါကြို ခွထိုငလြိုကပြှီး လကကြလေးနဲ့ လိငတ်နခြေါင်းကို ကိုငပြှီး သူမ စောကဖြုတမြှာ တေ့လိုကတ်ဲ့ ထွေးထွေးရီသည် ကာမစိတတ်ှေ တောတ်ောြ ပြင်းထနန်ပေုံရသည် ။ နှာတနအြဖြားနဲ့ ပါးပြင် နားရှကတ်ှေ နီရဲနသည်ေ ။ လိငတ်နပြေါကြို ဖြည်းဖြည်းချင်ြး ဖိထိုငခြလွိုကတ်ဲ့အခွိန် တဟင်းဟင်းနဲ့ ညည်းလိုကတ်ဲ့ အသံတွေ ထွကလြာသည် ။

“ အိုး..ကြှတ်..ကြှတ်…..”

ထွေးထွေးရီသည် သူမ စိတကြှိုကြ ဖိဖိညှောင့တ်ော့သည် ။ ကြောစြိနဘြလည်း အောကကြနေ ပင့ကြော့ ထိုးပေးသည် ။ ဆောင့အြခနွဲ့ ပင့အြထိုး စည်းခကြည်ီနသည်ေ ။ တစွပစြှပ် တဖပဖြပ် အသံတွေ ထွကန်သည်ေ ။

“ အား…… အား… ကောင်းလိုကတ်ာ… အဈကိုကြီးရယ်…..”

သူ အားမရတာကြောင့ြ ထွေးထွေးရီကို ပကလြကပြေါငဖြှဲခိုင်းလိုကပြှီး အားနဲ့မာနန်ဲ့ တကဆြောင့တ်ော့မှ တအားကောင်းသှားပြီး သူရော ထွေးထွေးရီကော ပျိုငတ်ူလို ပြီးသှားကြရသည် ။ ပကလြကလြှနပြှီး အမောဖြနခေေိုကြ ထွေးထွေးရီဆီက ထူးဆန်းတဲ့ စကားတွကေို သူ ကြားလိုကရြသည် ။

“ အဈကိုကြီး….. အဈကိုကြီးနဲ့ ကြဲသှားခဲ့တဲ့ ခငန်ှင်းဆီကို အဈကိုကြီး လိုကရြှာသေးလားဟင်…..”

ကြောစြိနဘြလည်း ထွေးထွေးရီကို ဆတကြနဲ လှည့ကြှည့လြိုကသ်ည် ။

“ ရှာတာပေါ့…. ဘယကြို ရောကသ်ှားသလဲ မသိတော့ဘူး…..”

“ အဈကိုကြီးရဲ့ ရငသ်ှေးလေး တဈနရောရာမှာ ရှိနမှောဘဲနောြ…”

“ အင်း…..”

“ အဈကိုကြီး… ပြနတ်ှေ့ချင်လြားဟင်……”

“ ထွေးထွေးရီ.. နငဘြာတွေ လာမေးနတောလဲ…..။ ငါ့စိတတ်ှကေို ကြကြေဲထိခိုကအြောင် လာလုပမြနနေဲ့…..။ ငါ တွေ့ချင်တ်ာပေါ့..။ ခငန်ှင်းဆီကို ငါ တကယ် ခစွခြဲ့ကြိုကခြဲ့တာ….”

“ အောြ.. အဈကိုကြီးရယ်… ဖြစ်မှဖြစ်ရလေ…။ ဒါနဲ့များ .. သူ့ကိုထားပြီး နိုငင်ံခွားကို ထွကသ်ှားရတယလြို့…”

“ အေး.. အဲ့တုန်းက ငါက ကလေးမယူချင်ဘြူးဟ…။ ငါက တကယဆြို ပြောလြို့ အားမရသေးတာ..။ ငါ မှားပါတယ်…။ ငါ့ရဲ့ မိုကမြဲခကြတ်ှပေေါ့ဟာ…”

ထွေးထွေးရီလည်း မထငတ်ာတွေ ကြားရလို့ အံ့သှနသည်ေ ။

“ ဒါဆို ခငန်ှင်းဆီကို ပြနတ်ှေ့ရင် အဈကိုကြီး လကခြံမှာလား….”

“ အင်း..လကခြံမှာပေါ့…”

“ ဟင်..ဒါဆို.. ထွေးထွေးရီကို ဘယလြို လုပမြလဲဟင်….။ အဈကိုကြီးက ထွေးရီကို ကနထြုတလြိုကတ်ော့မှာလား..”

ထွေးထွေးရီက ပြုံးစိစိနဲ့ မေးလိုကတ်ာပါ ။ ကြောစြိနဘြက ထွေးထွေးရီရဲ့ ဖငကြားကားကြီးကို သူ့လကဖြဝါးကြီးနဲ့ ဖနွြးကနဲ ရိုကထြည့လြိုကရြင်း

“ နင့ကြို ငါ ဘယကြနထြုတမြလဲ..။ နင့ကြို ငါ အရံထားမှာပေါ့….။ ခငန်ှင်းဆီကို လိုးလိုကြ.. နင့ကြို လိုးလိုကြ..။ တခါတလေ နှစ်ယောကစြလုံးကို တဈခွိနထြဲမှာ လိုးလိုကန်ဲ့… ဟားဟားဟား……”

လို့ ပြောရင်း ရယမြောလိုကတ်ဲ့အခါ ထွေးထွေးရီလည်း..

“ ဟာ…အဈကိုကြီး.. တအားဆိုးတာဘဲကြာ….”

လို့ ပြောရင်း ကြောစြိနဘြရဲ့ ခွှေးတွေ စိုနတေဲ့ ကြောပြငကြှီးကို လှမ်းရိုကလြိုကသ်ည် ။

“ ဟားဟားဟား….”

ဒီနေ့ ရုံးကို ရောကတ်ော့ ဒေါဆြှဆှလှေေိုငတ်ဈယောကြ ဘယလြိုနသလေဲ ဆိုတာ ကြောစြိနဘြ သိချင်သ်ည် ။ မနေ့က ဘဏကြနေ သူမ လိုတဲ့ ငှတွကေေို ကိုယတ်ိုင် လိုကထြုတပြေးလိုကသ်ည် ။ ငှကေ တောတ်ောမြွားပမယေ့ြ ဒေါဆြှဆှလှေေိုငကြှီးကို အပေါကစြုံအောင် လိုးခွင့ရြတာကိုလည်း ကြောစြိနဘြ အငမြတန် ကြနပေန်သည်ေ ။ ဆကဆြကြ ပြနဆြပပြါမယလြို့ အတနတ်န် အထပထြပ် ဂတိပေးနတေဲ့ သူမကိုလည်း ယုံမိသည် ။ အတိုး တဈပြားမှ သူ မယူလိုဘူး ။ သူမက သူလိုတဲ့အခွိန် သူ့လီးကို အားရပါးရ စုပပြေးတာတွနေဲ့ ဖငပြူးတောင်း ထောငပြေးပြီး စိတကြှိုကြ လုပခြငွသ်လို လုပပြါတော့လို့ စောကဖြုတကြှီးနဲ့ စအိုပေါကကြို သူ့ကို ထိုအပတ်ာတွနေဲ့တင် သူ ကြနပေန်ပေါပြီ ။

ဒေါဆြှဆှလှေေိုငဆြီကို ဖုန်းခေါလြိုကသ်ည် ။ ဟင်…. ဖုန်းပိတထြားတာလား…။ ခေါလြို့ မရဘူး….။ သူ့ရုံးဖုန်းကို ရုံးက ဖုန်းစာအုပမြှာ ကြည့်သ်ည် ။ ခေါကြှည့သ်ည် ။ မရဘူး ။ သူ့လကအြောကကြ စာရေးကလေး အောငဇြငမြိုး ကို လှမ်းခေါပြှီး

“ ဟေ့ကောင်.. အပေါထြပကြ ဒေါဆြှဆှလှေေိုင် သိတယ် မဟုတလြား….။ မင်း သူ့ဆီတကသ်ှားလိုကပြှီး ငါ့ဆီကို ဖုန်းခေါဖြို့ သှားပြောစမ်းကြာ…”

လို့ ခိုင်းလိုကသ်ည် ။

“ ဟေ့ကောင် …”

အောငဇြငမြိုး လှည့ကြှည့သ်ည် ။

“ သူ့စားပြဲမှာ မတွေ့ရင် သူ့ကို လိုကရြှာကြာ….”

လို့ သူ ထပပြှောလိုကသ်ည် ။ အောငဇြငမြိုးက

“ ဟုတ်..”

လို့ မကြန်ှာပုတပြုတန်ဲ့ ပြနပြှောပြီး ရုံးခန်းထဲက ထွကသ်ှားသည် ။

“ ဆရာ….”

ကြောစြိနဘြ အလုပထြဲကို စိတဝြငစြားနရောက ခေါသ်ံကြောင့ြ မော့ကြည့်လြိုကသ်ည် ။ ရှှန်းရတီမှန်း….။
အို… အလှမိဖုရားမလေး…. လှလိုကတ်ာ အရမ်းပါဘဲ….။

“ ခေါပြှနပြှီလား…..ဆရာလို့..”

ကြောစြိနဘြရဲ့ အသံက လူငယလြေး တဈယောကလြိုဘဲ ။

“ ဘယလြို ခေါရြမှာလဲလို့….။ ဦး… လား…..”

ရှှန်းရတီမှန်းရဲ့ စိုကကြှည့တ်ဲ့ ဒဏကြို သူ မခံနိုငဘြူး..။ သူ့အသဲနှလုံးတွကေို ထိုးဖောကသ်ှားတဲ့ အကြည့်လြို့ သူ တငစြားလိုကသ်ည် ။

“ ဘယလြိုလဲ…. ရှှန်းရတီ…။ ကိုယန်ဲ့ ဒီညနေ ထွကမြှာလား…..”

ရှှန်းရတီမှန်းက တိုးတိုးလေး…

“ ထွကခြငွတ်ာပေါ့ ဦးရယ်…..။ ဦးရဲ့ စတနောတွကေို ရှှန်းက တကယ် တနဖြိုးထားပါတယ်..။ ရှှန်းကို တအား ဂရုစိုကတ်ယ် ဆိုတာ ရှှန်းသိတာပေါ့…..။ ရုံးမှာ တဈနကေုန် အလုပလြုပထြားတာ ဆိုတော့ ခွှေးတွသနေတ်ှနေဲ့..။ ဦးနံမှာကို ရှှန်းစိုးတယ်.. အားနာတယ်….. ဘယလြိုလုပရြမှန်းလဲ မသိတော့ပါဘူး…..”

လို့ ပြောသည် ။

“ ဒါအတွကြ မပူပါနဲ့..။ ရှှန်းက စနနေေ့ထွကလြို့ မရဘူး ဆိုလို့ပါ…။ ရှှန်း အဝတတ်ဈစုံ အပိုထည့လြာခဲ့လေ…။ ကိုယကြ ဟိုတယခြန်း အကောင်းစား ငှားထားမယ်….။ ရုံးက ထွကထြှကခြငွြး ရှှန်း ရဝငေခြွိုးလိုကပြေါ့….”

“ အို.. ဟိုတယ်…. ရှှန်းကြောကတ်ယ်.. မသှားရဲပါဘူး.. ဦးရယ်…… ရှကစြရာကြီး…….”

“ ဒါတော့ ရှှန်းသဘောပါ..။ ရှှန်း မသှားချင်တ်ာကို ကိုယကြ အတင်းကြီး ခေါလြို့ မဖြစ်ပါဘူး…”

ကြောစြိနဘြလည်း မကြန်ှာညှိုးတဲ့ပုံနဲ့ ခေါင်းငုံ့လိုကသ်ည် ။ ရှှန်းရတီမှန်းက

“ ဦး.. ရှှန်းကို စိတဆြိုးသှားလားဟင်…..”

လို့ မေးသည် ။

“ မဆိုးပါဘူး..။ ဦးက ရှှန်းနဲ့ အေးအေးဆေးဆေး နှစ်ယောကထြဲ တွေ့ချင်တ်ာလေ..။ ရနကြင်းထိပကြ လဖကရြညဆြိုငမြှာဘဲ ပူပူလောငလြောင် လူတွေ ကြားထဲမှာဘဲ တွေ့ပေါ့..။ ရပါတယလြေ…..”

“ ဟိတ်.. ဦး… ရှှန်းကို စိတကြောကသ်ှားတာလား…..”

“ ဟင့အြင်း…”

“ ဦးသဘော.. ဦးသဘော…..။ ရှှန်း ဦးခေါတ်ဲ့ နရောကို လိုကမြယ်….. ကြနပေလြား…..”

“ အင်း…..”

ရှှန်းရတီမှန်း ရုံးခန်းထဲက ပြနထြှကသ်ှားတော့ တပည့လြေး အောငဇြငမြိုး ပြနရြောကလြာသည် ။

“ ဆရာ….. ဒေါဆြှဆှလှေေိုင် အလုပထြှကသ်ှားပြီ တဲ့…..”

“ ဘာ….”

“ ဟုတတ်ယ် ဆရာ….။ အလုပထြှကစြာ တငထြားတာ ၂ ပတရြှိပြီ..။ မနေ့က သူ့နောကဆြုံးနေ့တဲ့..”

“ ဘာ…..”

“ ဟုတရြဲ့လားကြာ… မင်းကလည်း… သချောရဲ့လား….”

“ သချောပါတယ်… ဆရာ…”

ဟိုကြ…. ဘယလြိုကြီးလဲ…။ ညနေ ရုံးဆင်းခွိနမြှာ ရှှန်းရတီမှန်းကို သူ ကြိုတင် ခွိတဆြကထြားတဲ့ ဟိုတယကြို ခေါသ်ှားသည် ။ ပထမတန်းစား ဟိုတယခြန်းလေးကို ဈေးကြီးပေးပြီး ယူထားသည် ။ ရှှန်းရတီမှန်းက ဒီလိုနရောမွိုးကို ယောကြြားတဈယောကန်ဲ့ တဈခါမှ မလိုကဖြူးလို့ ရှကရြှံ့ကြောကလြန့န်တေဲ့ အမူအရာလေးနဲ့ ခေါင်းလေး ငုံ့ပြီး လိုကလြာသည် ။ ဒီနေ့မနကြ ရုံးက ဒေါဆြှဆှလှေေိုငတ်ဈယောကြ အလုပကြ ထွကသ်ှားတယ် ဆိုတဲ့ သတင်းသာ မကြားရမသိရရင် ဒီအခွိနသ်ည် ကြောစြိနဘြ အတွကြ တအားကို ပြောစြရာ ဖြစ်နလေိမ့မြည် ။ အခုတော့ ဒေါဆြှဆှလှေေိုငတ်ဈယောကြ ဖုန်းလည်း မထူး.. အလုပကြလည်း အပြီး ထွကသ်ှားတဲ့ဟာကြီးက သူ့ခေါင်းထဲမှာ တဈခွိနလြုံး ရှိနသည်ေ ။ ဘယလြိုမှ မေ့ဖြောကပြဈလို့မှ မရနိုငဘြဲ ။

ရှှန်းရတီမှန်းလေးကို အရေးကြီးတဲ့ စကားတွေ ပြောစရာရှိတယ် ဆိုပြီး ဟိုတယခြန်းကို ပင့လြာပမယေ့ြ ကြောစြိနဘြသည် ဘာစကားကိုမှ မပြောဘဲ ရောကတ်ာနဲ့ ကုတငပြေါြ ထိုငခြိုင်းပြီး ရှှန်းရတီမှန်းကို တအားဖကြ တအားနမ်းလတေော့သည် ။ ရှှန်းရတီမှန်းက

“ ဦး…ရှှန်းကို တကယ် ခစွတ်ာလားဟင်….”

လို့ မေးလိုကတ်ဲ့အခါ ကြောစြိနဘြလည်း အလှယတ်ကူဘဲ

“ အရမ်းခစွတ်ာပေါ့..။ ဦးက ရှှန်းကို စွဲလန်းလှန်းလို့ အသဲတွကေို ကြှမ်းလုလုဘဲ”

လို့ ပြောလိုကသ်ည် ။

“ ရှှန်းကို တဈသကလြုံးပေါင်းဖို့ လကထြပမြှာလား..”

လို့ မေးပြနတ်ော့လည်း

“ ရှှန်းရယ်.. ကိုယကြ အပြောအြပကြြ လုပန်တယေလြို့ ထငန်တောလား..။ တကယခြစွလြို့ တကယ် လကထြပမြှာပေါ့လို့..”

လို့ ပြနပြှောရင်း ရှှန်းရတီမှန်းရဲ့ အဝတတ်ှကေို တဈခုပြီး တဈခု ခွှတခြှာဖို့ ကြိုးစားတော့သည် ။ ရှှန်းရတီမှန်းက

“ ဦး…. ရှှန်းပြောထားသလိုဘဲ တဈနကေုန် ရုံးမှာ အလုပလြုပထြားတော့ ခွှေးနံ့တွေ နံစောန်တေဲ့ အ
တွကြ ရှှန်း.. စိတအြိုကတ်ယ်… စိတမြသန့ဘြူး…။ ရှှန်း ရမေိုးခွိုးချင်တ်ယကြှယ်…။ နံစောရြင် မကောင်းဘူး… ဦးကို ရှှန်း သိပအြားနာတာ…။ ရှှန်း ရချိုးပါရစနေောြ ..”

လို့ တောင်းပနသ်ည် ။ ဘရာစီယာလေးသာ ကနွန်တေဲ့ ရှှန်းရတီမှန်းရဲ့ ကိုယအြပေါပျိုင်းကို ကြောစြိနဘြ ငေးမော စူးစိုကကြှည့လြိုကရြင်း..

“ အိုကလေေ… ဒါကြောင့လြည်း ရချိုးခန်း အပြံစား နဲ့ ဒီဟိုတယကြို ဦးက ကြိုငှားခဲ့တာပေါ့ …”

လို့ ပြောလိုကသ်ည် ။ လှနခြဲ့တဲ့ သုံးရကထြဲက ရှှဂေုနတ်ိုငကြ ဒီဟိုတယမြှာ အခုလို တွေ့ကြမယ့အြကြောင်း ရှှန်းရတီမှန်းကို သူ ကြိုပြောပြခဲ့သည် ။ ရှှန်းရတီမှန်းကို ညနတေိုင်း သူ ညစာကြှေးပြီး အိမသ်ားတွေ အတွကလြည်း စားစရာ ပါဆယတ်ှေ ထည့ပြေးလိုကသ်ည် ။ မနေ့ကဆိုရင် ကုနတ်ိုကတ်ဈခုကို ဝငပြှီး ရှှန်းရတီမှန်းအတွကြ လကကြိုငအြိတတ်ှေ ဖိနပတ်ှေ အများကြီး ဝယပြေးလိုကသ်ည် ။ ဒေါဆြှဆှလှေေိုင် ဒိုးသှားတာကို လိုကမြစုံစမ်းဖြစ်သေးဘူး ။ စိတထြဲမှာ ခိုးလိုးခုလု ဖြစ်နသေေးသည် ။ ဒါပမယေ့ြ ရှှန်းရတီမှန်းလေးကို အခွင့သ်ာတုန်း စားလိုကြဦးမည် ။

“ ကဲ ဦး.. ခဏစောင့န်ောြ..။ ရှှန်း ရအမှေနခြွိုးလိုကြဦးမယ် . . ”

လို့ ပြောပြီး ရှှန်းရတီမှန်းသည် ရချိုးခန်းထဲကို ဝငသ်ှားသည် ။ အိုး… လှလိုကတ်ဲ့ အိုးကလေး …။ ဟီး… စားရခညွသ်ေးရဲ့ …။ ကုတငပြေါမြှာ ပကလြကလြှဲလွောင်းရင်း ကုတငဘြေးက ကုလားထိုငပြေါြ ပစ်တငထြားတဲ့ သူ့တိုကပြုံဆီကို လကရြောကသ်ှားသည် ။ တိုကပြုံအိတထြဲက ကြနဒြုံးအထုပကြှီးကို ထုတယ်ူလိုကသ်ည် ။ လိငဆြကဆြံတဲ့နရောမှာ သုံး တဲ့ အဆီပုလင်းလေးရော ။ သူ့ပေါငကြှားကဒုတကြ တအားကို ထွားတကြ ကြီးထွား မာကြောနသည်ေ ။ မကြာခင် စားရတော့မှာမို့ပေါ့ ။

ရှှန်းရတီမှန်းလေး ရချိုးနတေဲ့ ရသေံတွကေို တရှဲရှဲ ကြားနရသေည် ။ ကိုယတ်ုံးလုံးလေး ဖြစ်နမယေ့ြ ရှှန်းလေးကို မှငယ်ောငကြှည့န်သည်ေ ။ သူ့ဒုတကြ တအားကို ထကြှနသည်ေ ။

ချောကြ….။ ရချိုးခန်း တံခါး ပြင့လြာသည် ။ ဆံပငရြစေိုလေးကို တဘကန်ဲ့ သုတရြင်း ထွကလြာတဲ့ ရှှန်းရတီမှန်းသည် ကိုယလြုံးမှာ တဘကတ်ဈထညကြို ပတခြညွထြားသည် ။ ပေါငတ်နဖြှူဖြူတွကေ ဝင်းထင်းနသည်ေ ။ ရငည်ှန့ဖြှေးဖြေး ပခုံးသားဖြေးဖြေးတွကလေည်း ဝင်းထင်းနသည်ေ ။

“ ဦး…. ရှှန်း တအား ရှကမြိနတယေကြှာ….။ ရှှန်း ဦးနောကကြို လိုကခြဲ့မိတာ မှားပြီလား မသိဘူး …”

ဒီအခွိနမြှာ ဟိုတယခြန်းကို အပြငကြနေ လာခေါကသ်ည် ။

“ဒေါကျ ဒေါကျ ဒေါကျ ဒေါကျ…”

“ဆရာ.. ဆရာ.. ကနွောြ ဟိုတယကြ ဝနထြမ်းပါ…..။ ခဏလေး …တံခါးဖြင့န်ိုငမြလား….”

ကြောစြိနဘြ ဖီးငုတသ်ှားသည် ။

“ ဟေ့…. ဘာလဲကြာ.. နောကမြှလာခဲ့…”

“ အရေးကြီးလို့ပါ ဆရာ..။ ခဏလေး…. ခဏလေးပါ….”

ကြောစြိနဘြ ဒေါသထွကသ်ှားသည် ။ တံခါးကို ဖြင့ပြမယေ့ြ ဟရုံလေး ။ ရှှန်းက မလုံ့တလုံ ဖြစ်နတယ်ေ မဟုတလြား …။

တံခါးဖြင့လြိုကတ်ာနဲ့ အပြငကြ လူတွေ တပုံကြီး အတင်းတွန်းပြီး ဝငလြာကြသည် ။ ဟိုတယဝြနထြမ်း မနန်ဂွော ကောငလြေးတငမြကဘဲ လူတွေ တပုံကြီး ။ တိုကပြုံဝတတ်ှရေော….. ရဲယူနီဖောင်းတွရေော…. ငိုယိုနတေဲ့ မိန်းမကြီးတွရေော….။

“ ဘာတွလေဲ.. ခငဗြွားတို့က ဘယသ်ူတွလေဲ…။ ဘာကြောင့ြ အတင်းကြီး ဝငလြာတာလဲ….”

ကြောစြိနဘြက မေးလိုကတ်ဲ့အခွိန် ရှှန်းရတီမှန်းသည် စောစောက ဆံပငကြို ရသေုတန်တေဲ့ တဘကလြေးကို ရငမြှာလှှားလိုကပြှီး တအီးအီးနဲ့ ငိုနသည်ေ ။ ယူနီဖောင်းဝတ် ရဲက

“ ဒါတွကေ ဒီက မိန်းကလေးရဲ့ မိဘတွနေဲ့ ဦးလေးတွေ.. သူတို့ရပကြှကကြ အုပခြွုပရြေးမှူးတွေ… ခငဗြွားနဲ့ စကားပြောချင်ကြှလို့ လာခဲ့ကြတာ…။ ခငဗြွားက လူကြီးလူကောင်း အရာရှိတဈယောကဆြိုရင်… အေးအေးဆေးဆေး ဆှေးနှေးလိုကပြါဗွာ..။ ကနွောတ်ို့က ဘေးက ဝိုင်းဝန်းကြတဲ့ သဘောပါ..။ ခငဗြွားတို့ အချင်ြးချင်ြး ပြလညေကြှရင် ပြီးတာဘဲ…..”

လို့ စပြောလိုကသ်ည် ။ ခေါင်းဖြူဖြူနဲ့ ပိနပြိန် အဖိုးကြီးတဈယောကကြတော့

“ မင်း.. ငါ့သမီးလေးကို လုပရြကတ်ယကြှာ..။ တကယဆြို မိသားဖသား ပီပီ လာတောင်းရမ်းပြီး လကထြပဖြို့ကောင်းတယ်….”

လို့ နီရဲနတေဲ့ မကြန်ှာကြီးနဲ့ အောပြှောလိုကသ်ည် ။ သူ့မိန်းမလို့ ထငရြတဲ့ ခပြ၀၀ မိန်းမကြီးကလည်း..

“ ဟုတပြတောြ… ကြုပသ်မီး နုနုထွတထြှတလြေးကို စောကြားရကတ်ယ်….။ ကဲ…. ဘယလြို လုပပြေးမလဲ..”

လို့ ဘေးက ဝငအြောသ်ည် ။

“ ကနွောတ်ို့… စကားပြောကြဖို့ ဒီဟိုတယခြန်းကို လာကြ…”

“ ဟေ့…. ဘာစကားပြောတာလဲ…။ ကြည့်စြမ်း… ကြနဒြုံးထုပန်ဲ့ အဆီပုလင်းနဲ့..။ ဒါလား ထိုင် စကားပြောမယ့ကြောင်..”

ရှှန်းရဲ့ ဦးလေးဆိုတဲ့ လူကြီးက လကသ်ီးဆုပကြှီး ရှယရြင်း အနားကို တိုးကပလြာသည် ။ ဆှဲကြလှဲကြနဲ့ ဆူညံနသည်ေ ။ ရှှန်းရတီမှန်းက

“ အီးဟီး.. ဦးက ရှှန်းကို တကယခြစွတ်ာပါ..။ အတညလြကထြပမြယတ်ဲ့..။ ဦးကို ရနမြလုပကြှပါနဲ့”

လို့ အောပြှောသည် ။ ရဲသားကြီးကလည်း

“ ပြလညေအြောင် လုပကြှပါဗွာ..”

ဆိုတာကို အကြိမကြှိမ် ရှတန်သည်ေ ။ ကြောစြိနဘြလည်း ခွှေးပြနန်ပြေီ ။ ခေါင်း အကြီးအကယွြ မီးတောကန်ပြေီ ။

“ ကဲ..ကဲ..ရပကြှကရြုံးကို လိုကခြဲ့ကြ….”

ရပကြှကြ အုပခြွုပရြေးမှူးက ခေါသ်ည် ။ ရှှန်းရတီမှန်းက

“ ရှကတ်ယ်… ရှကတ်ယ်…. အီးဟီး….. ဘယလြို မကြန်ှာနဲ့ ရပကြှကရြုံးကို လိုကရြမလဲ…”

လို့ အောပြှီး ငိုသည် ။ ကြောစြိနဘြသည် သူ့ဆီကို အကုသိုလသ်ည် တဈကိုယတ်ည်း မလာဘဲ အဖောအြပေါင်းနဲ့ လာနပြေီလို့ စဉြးစားလိုကသ်ည် ။

“ ကဲ ပြလညေအြောင် ညှိပေးကြပါဗွာ……”

လို့ သူ ပြောလိုကသ်ည် ။ ကြောစြိနဘြ ညဈညူးတဲ့ စိတန်ဲ့ အိမကြို ပြနလြာသည် ။ ရှှန်းရတီမှန်းရဲ့ မိသားစုကို ရှှန်းရတီမှန်းကို မကြာခင် ခမ်းခမ်းနားနား လကထြပပြါမညလြို့ လူကြီးစုံရာ သကသ်တွရေေဲ့ ရှေ့မှာ ဂတိပေးလာရသည် ။ တကယဆြို သူသည် ရှှန်းရတီမှန်းကို လကကြလေးတောင် မကိုငရြသေး ။ ရချိုးခန်းထဲက တဘကလြေးပတပြှီး ထွကလြာတဲ့ ရှှန်းရတီမိုးကြောင့ြ သူနဲ့ ခစွစြခန်းဖြင့ပြှီးကြပြီလို့ အားလုံးက စွပစြှဲကြသည် ။ ရှှန်းရတီမှန်းကလည်း ဟုတသ်ယောင် သံယောငလြိုကပြှီး တအီးအီး ငိုကြှေးပြလိုကသ်ည် ။

အိမအြပြနလြမ်းမှာ ဒေါဆြှဆှလှေေိုငကြ ခေါင်းထဲကို ရောကလြာတာနဲ့ သူ့အိမဖြကကြို ကြေ့ဝငလြိုကသ်ည် ။ အိမတ်ံခါးကြီး သော့တွေ ခတထြားတာ တွေ့လို့ ဘေးအိမတ်ှကေို မေးကြည့်တ်ော့

“ ဒါ ငှားထားတဲ့အိမ်…။ အခု ပြောင်းသှားကြပြီ…”

လို့ ပြောကြသည် ။ ကြောစြိနဘြလည်း လေးလံတဲ့ ခွလှမြေးတွနေဲ့ ကားပေါကြ ဆင်းပြီး.. အိမဆြီကို လွှောကလြာပြီး အိမတ်ံခါးက ဘဲလခြလုပလြေး ကို နှိပလြိုကသ်ည် ။ တငတ်ောင် တငတ်ောင် ဆိုတဲ့ အသံလေး မှညပြှီး မကြာခငမြှာ တံခါးပြင့လြာသည် ။ ထွေးထွေးရီရဲ့ ပြုံးရှှငတ်ဲ့ မကြန်ှာလေး ပေါလြာသည် ။

“ အဈကိုကြီးရေ.. ဝမ်းသာစရာ တွေ့ရမယ်…။ ဟောဒီမှာ ကြည့်စြမ်း..။ ဘယသ်ူတွေ ရောကန်သလေဲ ဆိုတာ….”

လို့ ပြောပြီး ဧည့ခြန်းက ဆိုဖာတွေ အနားမှာ ရှိနတေဲ့ မိန်းမတဈယောကန်ဲ့ ကလေးလေး တဈယောကကြို ပြလိုကသ်ည် ။

“ ဟင်…..ခင်…ခငန်ှင်းဆီ……”

ထွေးထွေးရီက

“ ဟုတတ်ယ်.. အဈကိုကြီး…။ အဈကိုကြီး ပြနတ်ှေ့ချင်န်တေဲ့ ခငန်ှင်းဆီနဲ့ အဈကိုကြီးရဲ့ သမီးလေး….”

လို့ ပြောလိုကသ်ည် ။ ကြောစြိနဘြရဲ့ ခေါင်းထဲမှာ မိုကကြနဲ ဖြစ်သှားသည် ။

ပြီးပါပြီ။