အခစွကြှောင့ြ ပူဆှေးနရတေယ်
ရေးသားသူ – နောငရြဲ
London Heathrow Airport လဆေိပမြှာ ဆံပငစြုတဖြှားဖြား၊ ရှပအြကြီအမဲရောင်၊ ဂငွြးဘောင်းဘီ ပြာညဈညဈ နှင့ြ ကောငလြေးတဈယောကြ ဟိုကြည့်ြ၊ ဒီကြည့်ြ၊ နာရီကြည့်လြိုကန်ှင့ြ လူရှာနဟန်ေ တူသည်။ အင်ျဂလိပစြကား မတောကတ်ခေါကန်ှင့ြ လဆေိပဝြနထြမ်းကို ဘနကြောကမြှ လယောဉြ ဘယအြခွိန် ဆိုကမြလဲ မေးရသည်။
ညနေ ၇ နာရီ ခွဲ ကြောပြှီ ဖြစ်တာမို့ လယောဉဆြိုကတ်ဲ့ အကြောင်း ကြငှောထားတဲ့ ဘုတကြို ကြည့်ပြှီး လယောဉကြတော့ ဆိုကန်ပြေီ ဖြစ်ကြောင်း အခု လူဝငမြှု ကြီးကြပရြေးတွေ ရှိနနေိုငကြှောင်း ပြောသည်။ စောင့န်ရင်ေး ခံတွင်း ခဉွလြာသောကြောင့ြ smoking room ထဲ ဝငကြာ ဆေးလိပ် ၁ လိပ် ဖြာရှိုကလြိုကသ်ည်။ ဆေးလိပကြုနတ်ော့မှ ခုဏက စောင့သ်ည့န်ရောတွင် ပြနသ်ှား စောင့န်လေိုကသ်ည်။ ထိုသူမှာ မိန်းမဖြစ်သူ ကို စောင့န်သညေ့ြ နောငရြဲ ပင် ဖြစ်သည်။
“ကို… ဒီမှာ…”
“ခစွင်ယ်…”
“ကို… ဝလာတယန်ောြ…”
“ခစွင်ယလြည်း ဝလာတာပဲဟာ…”
“ကိုနောြ… အဲ့ဒါကြောင့ြ ကို့ကြောင့ြ… ကို့ရငသ်ှေးကို ဗိုကထြဲ ထည့ထြားလို့လေ…”
“ဟားဟားဟား…”
“လယောဉစြီးရတာ အဆငပြှလေား…”
“ညောင်းကိုကန်တောပဲ… ကိုရာ… လယောဉကြလည်း အကြာကြီး စီးရတယ်… ဟိုဘကြ ဒီဘကလြည်း လှည့လြို့ မရ… တောသ်ေးတယ်… လယောဉရြဲ့ အရှေ့နားမှာ ထိုငခြုံ ရလို့… ဗိုကကြှီးနလေို့ ဆိုပြီး ဦးစားပေးထိုငခြုံလေ… အရှေ့မှာ ထိုငခြုံ မရှိပဲ နရော နည်းနည်းလှတတ်ော့ ခွလကြေ ဆန့လြို့ ရတာ…”
“တောသ်ေးတာပေါ့… ဗိုကဆြာပြီလား…”
“အင်း… လယောဉပြေါမြှာ စားလာသေးတယ်… ဒါတောင် ဆာနတေုန်း…”
“ဟားဟား… မဗိုကြ ဖြစ်နတောကိုး… ၂ ယောကစြာ ဆိုတော့ ဆာမှာပေါ့… လာ… ဒီက အစားအစာ မှည်းကြည့်လြိုကြဦး…”
“ဟုတ်…”
“ဗိုကထြဲက သားသားလေးရော နကေောင်းလား…”
“ကောင်းပါ့တောြ… သူ့အဖလေိုပဲ ဘောကနသ်လို အမကေို ဗိုကထြဲကနေ ကနတ်ာ…”
“ဟားဟားဟား…”
လဆေိပထြဲက စားသောကဆြိုငမြှာပဲ ဝငစြားဖြစ်သည်။ အဓိက အစားအစာတွကတေော့ အာလူး၊ ဝကအြူချောင်း၊ ကြကြဥကြောြ၊ ခရမ်းခဉွသ်ီးဆော့ဈ နဲ့ ပေါငမြုန့တ်ှသော အများဆုံး ဖြစ်သည်။ ခစွင်ယကြတော့ ခံတွင်း မတွေ့ဘူး ဆိုကာ တဈဝကလြောကပြဲ စားသည်။
ထို့နောကြ ရထားစီးပြီး နာရီဝကလြောကြ အကြာအဝေး ဖြစ်သည့ြ မိမိနထေိုငရြာ အခန်းငယလြေးဆီသို့ ပြနလြာကြသည်။ ခစွင်ယသ်ည် မှငမြှငသ်မွှ ငေးကြည့်ကြာ အံ့အားသင့န်သည်ေ။ နောငရြဲလည်း စရောကခြငွြးတုန်းက ခစွင်ယလြိုပင်။ ဟိုငေး ဒီငေးပေါ့။ ကြာတော့လည်း ဒါတွပေဲ အမြဲတွေ့နရတေော့ ရိုးသှားသညလြေ။
နောငရြဲ ဒီနိုငင်ံကို ရောကတ်ာ ၂ နှစ်ပြည့တ်ော့မည်။ ဟိုတခေါကြ ပြနတ်ုန်းကတော့ ခစွင်ယန်ှင့ြ တိုငပြငကြာ ကလေးယူရန် ဆုံးဖြတလြိုကသ်ည်။ ပြီးတော့ ဒီနိုငင်ံကို ခေါလြာပြီး မှေးမည်။ ကလေး ၁ နှစ်လောကြ အရှယရြောကရြင် nursery ပို့ပြီး ခစွင်ယကြ အခွိနပျိုင်း အလုပ် ထွကလြုပမြည်။ ဒီလိုပဲ ရုန်းကနရြန် ဆုံးဖြတလြိုကသ်ည်။
နထေိုငရြာ အခန်းငယလြေး ရောကတ်ော့ ည ၉ နာရီကြောန်ပြေီ ဖြစ်သည်။ ခစွင်ယကြ လန်းသှားအောင် ရချိုးချင်သ်ည် ပြောသဖြင့ြ ရချိုးခန်းကို လမ်းညှှနကြာ နောငရြဲက ခစွင်ယရြဲ့ အထုပတ်ှကေို ရှင်းပေးနသည်ေ။ ခစွင်ယ် ရချိုးပြီးတော့ ပြနထြှကလြာတော့၊ ဗိုကကြှီးကို တဘကပြတထြားသညကြ ပူစီဖောင်းကြီးကို ပတထြားသညန်ှင့ြ တူနသည်ေ။ ကိုယဝြနကြ ၈ လ လောကြ ရှိပြီလေ။ နောကြ ၁ – ၂ လ လောကဆြိုရင် သားလေးက အပြငထြှကတ်ော့မည်။
ခစွင်ယ် ရချိုးပြီးတော့ နောငရြဲလည်း ရချိုးခန်း ဝငကြာ သှားတိုကပြှီး ရချိုးလိုကသ်ည်။ နောငရြဲ ရချိုးပြီး အပြငထြှကလြာတော့ ခစွင်ယကြ ကုတငပြေါမြှာ လှဲနရောက ပြုံးပြီး ကြည့်န်သည်ေ။ ရမှနေမြှနသ်ုတပြှီး၊ ညဝတအြကြီဝတကြာ ခစွင်ယ် ရှိရာ ကုတငပြေါကြို တကလြိုကသ်ည်။
“ကို… ခစွင်ယ် အနားကို လာလေ…”
“အင်း…”
“ကိုနဲ့ ခွဲနရတော ၇ လ ကြောလြောကရြှိတော့မယ်… ဆာနလေား… ကို…”
“အင်း… ဆာတာပေါ့…”
“လုပခြငွလြား… ကို…”
“ခစွင်ယကြ ခွင့ပြှုမှာလား…”
“ကို လုပခြငွတ်ယဆြို လုပလြေ… ဖြည်းဖြည်းတော့ လုပန်ောြ…”
“အင်း…”
“နေဦး… ကို… ထ ထိုငလြိုကြ… ကိုရဲ့ ညီလေးကို ကြည့်ရြအောင်… မမှငရြတာ ကြာပြီ…”
နောငရြဲလည်း ထ ထိုငလြိုကကြာ၊ ခစွင်ယရြဲ့ မကြန်ှာနားကို ကပပြေးလိုကသ်ည်။ ခစွင်ယကြ ညီလေးကို တစိမ့စြိမ့ကြှည့ကြာ၊ လကဖြဝါးနုနုလေးနှင့ြ စုတကြိုငလြိုကသ်ည်။ ရှေ့တိုးနောကဆြုတန်ှင့ြ ကြင်းတိုကပြေးရာမှ၊ ညီလေးကို သူ့ပါးစပန်ားထိ အတင်း ဆှဲလိုကသ်ည်။ သူကမှ မထနိုငတ်ာ။ ဗိုကကြှီးက တဈနပြေီလေ။
နောငရြဲလည်း သူ ဆှဲခေါရြာ အရှေ့ နည်းနည်း တိုးပေးလိုကသ်ည်။ သူ့နှုတခြမ်းရဲရဲလေးတွကေ ညီလေးရဲ့ ထိပကြို စုပန်သည်ေ။ လွှာလေးနဲ့ တို့လိုကြ၊ ထိပတ်ဈခုလုံးကို ငုံစုပလြိုကန်ှင့ြ၊ ညီလေးက တဖြည်းဖြည်း မတမြတထြောငလြာသည်။
“ကို… ခစွင်ယကြိုလည်း လုပပြေးကြာ…”
“အင်း… လုပပြေးရမှာပေါ့…”
ခစွင်ယ် ပါးစပထြဲမှ ညီလေးကို ဆှဲထုတလြိုကသ်ောအခါ ပြှတကြနဲ မှညသ်ှားသည်။ ခစွင်ယရြဲ့ နို့ကြီးတွကေ တင်းနသည်ေ။ ကြီးပြီး လုံးဝန်းနသည်ေ။ နို့ကြီးတွကေို အားရပါးရ ကိုငပြှီး စို့လိုကသ်ည်။ ဗိုကထြဲက သားသား ထွကလြာရင် သူစို့ဘို့ အခွိန် ရမှာ မဟုတ်။ ခုထဲက အားရပါးရ စို့ထားရမည်။ နို့ကြီးတွကေို စို့လိုကြ၊ နယလြိုကန်ှင့မြို့ ခစွင်ယဆြီကနေ တအင်းအင်း အသံ တိုးတိုးလေး ထွကလြာသည်။
နို့စို့နရောမှ ဗိုကကြှီး ခွှနခြွှနဖြောင်းဖောင်းကြီးကို နမ်းကာ ညီမလေး ဆီသို့ ရနရြှာရန် အားပြုလိုကသ်ည်။ ညီမလေးက အရညတ်ှေ စိုရှှဲနသည်ေ။ ကြားဖူး၊ ဖတဖြူးသမွှတော့ ကိုယဝြနဆြောင် မိန်းမတွရေဲ့ ညီမလေးသည် လမ်းကြောင်း တဖြည်းဖြည်း တိုလာကာ၊ သှေးကြောတွေ များလာပြီး နီရဲရဲနှင့ြ အရညတ်ှလည်ေး ရှှဲတတသ်ညဟြု မှတသ်ားဖူးသည်။ ညီမလေးဆီက အရညတ်ှကေို လွှာနှင့ြ အကုန် ယကလြိုကကြာ မှိုခလွိုကသ်ည်။
ထို့နောကြ ရသာဖူးကို လွှာနှင့ြ တို့ကာ ဖိခလွိုကြ၊ ယကလြိုကြ လုပလြိုကသ်ည်။ ရသာဖူးကိုပဲ လကမ်၊ လကည်ှိုးနှင့ြ ညှဈကာ ပိုထွကလြာအောင် လုပပြှီး လွှာနှင့ြ ယကလြိုကသ်ည်။ ခစွင်ယဆြီမှ အသံတွေ ဗှောင်းဆနအြောင် ထွကလြာသည်။
“ကို… ကောင်းလိုကတ်ာ… အား… ကို… ခစွင်ယကြို လုပပြေးတော့နောြ… ကို့ညီလေးကို ခစွင်ယထြဲ ထည့ပြေးတော့…”
နောငရြဲလည်း ညီလေးကို အရင်းကနေ ကိုငကြာ ခစွင်ယရြဲ့ ညီမလေးထဲ ထည့လြိုကသ်ည်။ မလုပတ်ာ ကြာလို့လား၊ ကိုယဝြနဆြောငသ်ည် ဖြစ်နလေို့လား မပြောတတ်။ လုပလြို့ အရမ်းကောင်းသည်။ ပူပူနှေးနှေး ညီမလေးဖောင်းဖောင်းထဲကို ဝငလြိုကြ ထွကလြိုကြ လုပန်သညေကြ အရမ်းကောင်းနသည်ေ။ ပြီးတော့ အရငလြို အဆုံးထိ ထိုးထည့လြို့ မရဘူး။ တခုခုက ခံထားသလိုဖြစ်ကာ တဝကလြောကပြဲ ထည့လြို့ရသည်။
ပူနှေးတဲ့ ညီမလေး ဖောင်းဖောင်းက တခါတခါ ညှဈလိုကတ်ဲ့ အတွကြ ညီလေးရဲ့ ထိပတ်ှေ ကငွတ်ကသ်ှားသည်။ ခစွင်ယဆြီက ကောင်းလို့ အောသ်ံရော၊ မောဟိုကသ်ံရော စုံနသည်ေ။ အခကြြ ၃၀ လောကြ ဆောင့ြ အပြီးမှာ ညီလေးဆီက အခစွရြညတ်ှေ ခစွင်ယ် ကိုယထြဲကို ပန်းထွကသ်ှားသည်။
“ကို… ကြနပေပြှီလား…”
“အင်း… ခစွင်ယရြော မောနပြေီလား…”
“နည်းနည်းမောတယ်… ပြီးတော့ လယောဉြ စီးထားရတော့ ခွလကေတ်ှေ ညောင်းနတယ်ေ…”
“ဒါဆို ကို နှိပပြေးမယလြေ…”
“ခိခိ… အဲ့ဒါတွကြေောင့ြ ကို့ကို ခစွန်ရတော… အလိုကြ အရမ်းသိတယ်…”
စောငပြါးပါးလေးကို ခစွင်ယ် ကိုယပြေါြ ခွုံပေးလိုကသ်ည်။ ထို့နောကြ နောငရြဲလည်း ရချိုးခန်း သှားရမှာ ပငွြးသောကြောင့ြ wet tissue ဖြင့ပြင် ညီလေးကို သုတသ်ငဆြေးကြောလိုကသ်ည်။ ညဝတအြကြီကို ပြနဝြတကြာ ခစွင်ယရြဲ့ ခွဖဝေါးကနေ စပြီး နှိပပြေးနသည်ေ။
“ကို… ကနတ်ော့နောြ… ခစွတ်ယ်… ကို…”
နောငရြဲလည်း ခစွင်ယကြို ပြုံးပြကာ ဆကန်ှိပပြေးနသည်ေ။ ခဏနတေော့ ခစွင်ယဆြီမှ ဟောကသ်ံ ကြားလာသည်။ ခဏလေး ဆကန်ှိပပြှီးမှ နောငရြဲ အိပမြညဟြု တွေးလိုကသ်ည်။ ခွသလေုံးကို နှိပပြေးလိုကသ်ည်။ ခွသလေုံးကို ကိုငပြှီး နှိပလြိုကတ်ော့ သှေးကြောတွကေ မာတောင့တ်ောင့လြေးတွေ ဖြစ်နသည်ေ။ ဒါနဲ့ပဲ၊ အားနှင့ြ သုံးကာ ဖိပြီး နှိပလြိုကသ်ည်။ အဲ့ဒီတော့မှ သှေးကြောတွေ ပြလွေော့သှားဟန် ရှိသည်။ အကြောတင်းနလေို့ မာနသညေဟြု ထငမြိသည်။ ခဏကြာတော့ နောငရြဲလည်း ခစွင်ယ် ဘေးမှာ ဝငပြှီး အိပန်လေိုကသ်ည်။
မနကမြိုးလင်းတော့ ပုံမှန် ထ နကအွေခွိနတ်ိုင်း ၆ နာရီကို နိုးလာသည်။ ခစွင်ယကြို ကြည့်လြိုကတ်ော့၊ တမွိုးကြီး ဖြစ်နသည်ေ။ နဖူးကို နမ်းလိုကသ်ည်။ အေးစကစြကကြှီး ဖြစ်နသည်ေ။ စိုးရိမစြိတတ်ှေ ဝငလြာသည်။
“ခစွင်ယ်… ခစွင်ယ်… ထတော့…” (တုတတ်ုတမြွှ မလှုပ်)
“ခစွင်ယ်… ကို့ကို စနတောလား… ထတော့…”
“ထတော့… ကို့ကို စနတယေဆြိုလည်း တောတ်ော့နောြ… ထတော့… ခစွင်ယ်…” (အသံက ငိုသံပါလာသည်)
ဆေးရုံဆီ အမှန် ဖုန်းဆကပြှီး ဆေးရုံကား ခေါရြသည်။ အရေးပေါခြန်းထဲကို အရင် ခေါသ်ှားကာ စဈဆေးနကြသေည်။ ထို့နောကြ ဆရာဝန် တဈယောကြ ထွကလြာကာ စကားလာပြောသည်။
“စိတမြကောင်းပါဘူး… ကလေးမိခငရြော ကလေးရော အသကမြရှိတော့ပါဘူး… ဖြစ်နိုငခြှေ ရှိတာက နှလုံးနဲ့ ဦးနှောကတ်ှမှော သှေးခဲတွေ သှားပိတဟြန် ရှိတယ်… ကနွောတ်ို့ကို ရငခြှဲစဈဆေးခွင့ပြေးပါ…”
နောငရြဲမှာ ပြောစရာ စကား မရှိတော့။ သူတို့ စီမံသလိုပင် လုပခြိုင်းလိုကသ်ည်။ ၂ နာရီလောကကြှာတော့ ခုဏက ဆရာဝနန်ှင့ြ ပြနတ်ှေ့ရသည်။
“ရငခြှဲစဈဆေးမှု အဖြကေ ကနွောတ်ို့ ခုဏက ခန့မြှန်းထားတဲ့ အတိုင်းပဲဗွ… ကိုယဝြနဆြောငတ်ှရေဲ့ သှေးကြောတွေ အထူးသဖြင့ြ ခွထေောကကြ သှေးကြောတွမှော သှေးတွကေ ပြဈပြီး ခဲပြီး သှေးကြောနံရံတွမှော တွယကြပတ်တတ်ယ်… အဲ့ဒါကို ဆေးသုံးပြီမှ အရညပြွောအြောင် လုပလြို့ ရမှာ… မဟုတရြင် အခွအနေေ တဈခုခုကြောင့ြ သှေးခဲတွကေ နံရံက ပြုတထြှကပြှီး… နှလုံး… အဆုတ်… ဦးနှောကတ်ှမှော သှားပိတရြင် သတတေတ်ယ်… ဒါ့ကြောင့ြ ကိုယဝြနဆြောငသ်ည် ကို နှိပပြေးလို့ မရဘူး… အခုက အဲ့လို အခွအနေပေါ… ပြီးတော့ ကလေးအမကေ မနေ့ကမှ လယောဉစြီးပြီး ဒီကို ရောကတ်ယလြို့ ပြောထားတယ်… လယောဉအြကြာကြီး စီးရငလြည်း သှေးကြောထဲမှာ လတွေေ (gas) စုပြီး သှေးကြောလေးတွကေို ပိတတ်တပြါတယ်… သဆေုံးခွိနကြို ခန့မြှန်းခကြအြရ ၆ နာရီကြောြ ကြာပြီ လို့ ခန့မြှန်းပါတယ်… မိခင် သဆေုံးသှားတော့ ဗိုကထြဲက ကလေးဆီလည်း သှေးမရောကတ်ော့ပဲ ကလေးပါ အသကဆြုံးရှုံးသှားတာပါ…”
နောငရြဲ ငိုကြှေးနပြေီလေ။ လုံးဝ မွှောလြင့မြထားပါ။ ခစွရြသော ခစွင်ယ် နှင့ြ မိမိတို့၏ သားလေးကို ကိုယတ်ိုင် သတမြိသလို ဖြစ်သှားသလား။ ခစွင်ယ် နောကဆြုံး ပြောသှားတဲ့ ခစွတ်ယ် ဆိုတဲ့ စကားလေးပဲ ပြနကြှားယောငန်မေိတယ်။
“ခစွင်ယ်… သားလေး… အဖေ့ကို ခွင့မြလှှတလြိုကပြါနဲ့…”
ခငတ်ဲ့
နောငရြဲ