အခစွင်တသ်ော မိန်းမ
ရေးသားသူ – ကမ်ဘာကြောျ ရတနာဝင်းထိန်
ကိုယ့လြကတ်ှင်း၌ ကိုယ့ဖြာသာကိုယ် ဆုပကြိုငထြားရင်းကပင် ရငတ်ှတဒေိုင်းဒိုင်း ခုနန်မေိသည်။ ကြောကစြရာကောင်းလောကအြောင် အစွမ်းထကသ်ော ကြောထြကြ ပေးလိုကသ်ည့ြ လိမ်းဆေးကြီးက အမှနတ်ကယပြင် အစွမ်းပြနသည်ေ။ ထိပလြုံးက မဖြင့ရြသေးသော တောငပျို့မှိုကြီးပမာ အတုံးလိုကြ အခဲလိုကကြှီး ပြယောင်းကြီးထွားနပြေီး လကဖြှင့ခြပတ်င်းတင်း ဆုပကြိုငထြားသည့အြတွကြ လီးထိပတ်ဈခုလုံးက ဆီသုတထြားသည့အြလား တင်းပြောငဝြင်းလကန်ေ၏။ လုံးတနကြှီးက မူလထကြ နှစ်ဆခန့ရြှညပြှီး ထွားလာသညကြတော့ အမှနပြဲဟု တွေးရင်း ငုံ့ကြည့်မြိပြနသ်ည်။
မဲမှောင်၍ အုံကောင်းလှသော လမှှေးအုံ ရှုပရြှုပထြှေးထွေးကြားမှ ထိုးထိုးထောငထြောငကြှီး မတတ်ောငန်သေော လီးကြီးမှာ အကြောကြီးများ ဖောင်းကြှလကြြ မာနဖြီနသေော မှှဟေောကကြှီးတဈကောငအြလား တဆတဆြတတ်ုနန်ေ၏။ ဂွေးစိမဲမဲကြီးအစုံက အထကသ်ို့ ဖြေးဖြေးချင်ြးတကပြှီး ပြနဆြင်းသှားလိုကဖြှင့ြ ဓာတလြှကေားအစုံ လှုပရြှားနသညေန်ှင့ပြင် ဆငဆြငတ်ူနပြန်ေ၏။ လညခြွောင်းတွေ ချောကကြပလြာသညမြို့လည်း တံတွေးကို မကြာခဏမှိုခနွရင်ေး “မာဒင်” သည် ပတဝြန်းကငွကြို မလုံမလဲ တဈခကြဝြေ့ကြည့်မြိလိုကသ်ည်။
လညခြွောင်းတွေ ချောကကြပလြာသည့အြလွောကြ ကိုယ့ဘြာကိုယ် ဆတဆြော့ပြီး ဟိုကောင် ကြောထြကြ ပေးလိုကသ်ော လိမ်းဆေးကို လိမ်းကြည့်ခြှင်းကပင် ပြူနာက စတငခြှင်းဖြစ်၏။ ကြောထြကဆြိုတဲ့အကောငကြ အစကတည်းက လူစုံလိုင်းစုံနသေော အကောငဖြစ်သည်။ မာဒငန်ှင့ြ တဈလမ်းထဲ နလောခဲ့ကြသညမြှာလည်း ငယစြဉကြတည်းကပငဖြစ်သည်။ ယခု မာဒငတ်ို့ အသကြ (၂၀) ဝန်းကငွြ ရောကခြဲ့ကြပြီ ဖြစ်သောလြည်း ကြောထြကလြောကြ ဗဟုသုတမစုံ။
ကြောထြကကြ (၈) တန်းနှင့ြ ကြောင်းထွကပြှီးကတည်းက ဝပရြှော့၊ လကဖြကရြညဆြိုင်၊ ထမင်းဆိုင်၊ အရကပြုန်းဆိုင်၊ စားသောကဆြိုငတ်ှစေုံအောင် လုပဖြူးနသညေမြို့လည်း လူပေါင်းစုံနှင့တ်ှေ့ကာ ဗဟုသုတကလည်း စုံမှစုံ။ ယနေ့တော့ ကြောထြကြ၊ သာဦး၊ စိုးဝင်းနှင့ြ မာဒငတ်ို့အုပစြု ဟိုအရငကြလိုပင် “ရှှဗနေဒြါ” လကဖြကရြညဆြိုငမြှာ ဆုံမိကြရာ ကြောထြကကြ ရှားရှားပါးပါး သူရလာသော လီးကြီးဆေး လိမ်းဆေးအတောင့ကြို ထုတပြှလသည်ေ။
“ အလကား… အာပလာတွပေါကြာ…။ မင်းကလည်း… ဒီလိုဆေးတွေ မှိုလိုပေါကန်တော… မင်းဘယလြောကယ်ူမလဲ…”
ဟု မယုံသင််ကာပြောသည်။
“ သာဦး…လိမ်းကြည့်ပြါလား…”
“ မင်းလိမ်းပါလား…. ငါက ဆေးမလိုဘူး… အဲဗားထနန်တေဲ့အကောင်… ဟဲ ဟဲ…”
ဒီလိုနှင့ြ ကြောထြကလြကထြဲက လိမ်းဆေးတောင့ကြ သာဦးမှတဆင့ြ မာဒင့လြကထြဲ ရောကသ်ှား၏။ အတွေ့အကြုံမရှိသော မာဒငကြ အူကြောငကြှောငန်ှင့ြ ယူထားလိုကမြိသည်။ ညနကြေောင်းမှ ပြနလြာသောအခါ အိမတ်ှင် အဈကိုမရောကသ်ေး အလုပမြှ ပြနမြလာသေးခွေ။
“ အငယကြောင်… ထမင်းစားနှင့မြလား…”
ဟု အဈကို့မိန်းမ မအုံးကြညကြ မီးဖိုထဲမှ လှမ်းအောသ်ည်။
“ အဈကိုလာမှပဲ စားတော့မယ်…”
ဟု ပြနအြောရြင်း အိပခြန်းထဲဝငလြာကာ ကြောင်းလှယအြိတကြို နံရံ၌ခွိတ်၍ ကြောထြကဆြေးကို စမ်းသပကြှည့မြိခွင်း ဖြစ်သည်။
ပထမ ပုဆိုးကိုလှန်၍ ဆေးကို အရင်းမှအဖြားသို့ လကသ်ုံးချောင်းဖြင့ြ သပခြါသပခြါ လိမ်းကြည့်သ်ည်။ ဆေးညှှန်းက ဘယလြိုမှန်းမသိ။ မာဒငကြတော့ လိမ်းဆေးအတောင့ကြိုညှဈလိုကြ လိမ်းလိုကန်ှင့ြ အတနကြှာကြာ ကိုငတ်ှယ် ပြတသ်ပမြိသောအခါ လီးကြီးက မာကြောတောငထြလာ၏။ ယခငကြလည်း လူငယဘြဘာဝ ဂွင်းတိုကန်ကြမေို့ သိပပြှီး တအံ့တဩကြီး မဖြစ်သောလြည်း တဈမိနဈခန့ြ ကြာသောအခါ လီးတနကြှီးတဈခုလုံး တဆတဆြတဖြှင့ြ လိုးချင်စြိတမြှာ ထိန်းမရသိမ်းမရအောင် ဖြစ်လာလသည်ေ။ ထို့ကြောင့ြ မာဒငကြ မဆိုင်းမတွပင် လီးကြီးကို ခပတ်င်းတင်းဆုပကြိုငကြာ သုံးလေးခကြြ ဂွင်းဆောင့လြိုကသ်ညန်ှင့ြ သုတရြညမြွားက အားကောင်းစွာ ဖြောင်းခနဲ ဖြောင်းခနဲ ပန်းထွကကြုနလြသည်ေ။
ယခငဆြိုလွှင် သုတထြှကသ်ှားပြီးသညန်ှင့ြ လီးကြီးက မောပမ်းစွာ ဇကကြွိုးသှားလေ့ရှိသောလြည်း ယခုမူ ပိုမိုတင်းမာကာ မာနထြလာပြန်၏။ ယခငကြထကြ အဆပေါင်းများစွာ ပြင်းထနလြာသည့ြ ဝဒနောကိုတော့ တကယ့ကြို ခံစားရသည်။ မာဒငစြိတထြဲ၌ ပူလောငပြှင်းပြစွာဖြင့ြ တဈခါမှ မခဖြူးသေးသော မိန်းမကို ခခွငွစြိတမြှာ ဆောကတ်ညရြာ မရနိုငလြောကအြောင် ပြင်းထနလြာသည်။
ဒုတိယအကြိမ် မိမိလကထြဲ၌ ဆုပကြိုငည်ှဈပြီး ခပတ်င်းတင်း ထိန်းခွုပထြားသော သူ့လီးကြီးကို ငုံ့ကြည့်မြိပြနသ်ည်။ လီးကြီးခငမြွာ စိတကြှှဆေးများ အလိမ်းခံထားရသောကြောင့ြ တင်းမာခကထြနန်ရလေင့ကြစား အမှနတ်ကယ် မွိုးစပရြမည့ြ မိန်းမအင်ျဂါစပန်ှင့ြ မတွေ့ဘဲ ဂွင်းတိုကဖြှသေိမ့ခြှင်း ခံစားလိုကရြသည့အြတွကြ အောင့သ်ကသ်ကန်ှင့ြ ကြနပေဟြနမြတူ။ ခေါင်းမာသော ကလေးငယတ်ဈဦးပမာ ဟနရြေးပြလကြသ်ာ ရှိနပြနေသ်ည်။ လီးထိပမြှ ယိုစိမ့စြီးကလွာသော သုတရြညလြကကြနွတ်ို့က ဆုပကြိုငထြားသော လကခြွောင်းများပေါသ်ို့ ပူနှေးစွာ စီးကလွာကြသည်။
“ ဟဲ့…အငယ်…နင်…ဘာလုပန်သလေဲ…”
မရီးဖြစ်သူ မအုံးကြညအြသံက ဟိုးအိမန်ောကမြီးဖိုချောငမြှ လှင့စြငလြာခွင်းဖြစ်သည်။ ကုတငစြောင်းပေါြ ဖငပြလှဲထိုငကြာ လီးကိုတင်းတင်းကြီးဆုပကြာ ငုံ့ကြည့်လြကြရြှိသော မာဒင်၏ ခန်ဓာကိုယသ်ည် ဆတခြနဲ လန့ပြှီး မတသ်ှားသည်။ ပုဆိုးကိုလည်း ကမန်းကတန်း ဆှဲဖုံးပြီး ဖရိုဖရဲ ဝတလြိုကသ်ည်။
“ ဘာလုပမြလို့လဲ အဈမ…”
မာဒငကြ အသံကိုထိန်းပြီး ပြောလိုကသ်ည့တ်ိုငအြောင် အသံက လှိုင်းထလှုပရြှားလကြန်သည်ေ။ မအုံးကြညကြ မီးဖိုရှေ့တွင် ဆောင့ကြှောင့ထြိုငကြာ မီးပြောင်းဖြင့ြ မီးကိုကုန်းမှုတန်ရောမှ သမငလြညပြှနကြှည့ကြာ အသံကယွကြယွဖြှင့ြ ပြနအြောလြိုကပြှနသ်ည်။
“ ဟဲ့… ငါ့ကို အခွိုမှုန့င်ါးကပြတ်န် တဈထုပလြောကြ ဝယပြေးစမ်း။ အငယ်… အဲဒီဗီရိုပေါကြ နို့မှုန့ဘြူးထဲမှာ ပိုကဆြံတွေ့လား…။ အခန်းဝက ဗီရိုလေ…”
မာဒင် စိတပြကြလြကပြကြဖြစ်သော မကြန်ှာနှင့ြ သူ့အိပခြန်းထဲမှ ထွကလြိုကပြှီး အဈကိုတို့လငမြယား အခန်းဝရှိ လူတဈရပကြွောကြွောခြန့ရြှိသော ရှေးခတ်ဗေီရိုဟောင်းကြီးပေါမြှ နို့မှုန့ဘြူးဆိုသညကြို ရှာသည်။ လကကြို ဟိုဖကသ်ညဖြကြ ရမ်းရှာသည့တ်ိုငအြောင် မအုံးကြညပြှောသော နို့မှုန့ဘြူးက မတွေ့ဘဲ ဖြစ်နသည်ေ။
“ မတွေ့ဘူး…အဈမရဲ့…”
“ ဗီရိုပေါမြှာပါဆိုဟယ်… နငကြလဲ…”
မအုံးကြညကြ စိတမြရှညတ်ော့ဘဲ မီးဖိုနားက ထလာကာ ထဘီကို ဖြစ်သလိုဝတရြင်း အပြငထြှကလြာသည်။ မာဒငကြ ဗီရိုရှေ့၌ ခွဖြေားထောကခြါ ထောကခြါ နို့မှုန့ဘြူးကို ရှာနဆေဲ…
“ ဖယစြမ်း… ဒီပေါမြှာထားတဲ့ဟာပဲ…”
မအုံးကြည် အမှတတ်မဲ့ မာဒငကြို လကဖြှင့ပြုတလြိုကသ်ည်။ မာဒငပြေါငကြှားမှ ထုထညကြှီးမားစွာ ငေါထွကန်သေော လီးကြီးက မအုံးကြညလြကန်ှင့ြ ဒိုင်းခနဲ ထိခပမြိ၏။ မာဒင့တ်ဈကိုယလြုံး ဖောင်းခနဲ ပေါကကြှဲသှားသလိုပင်။ မကြလြုံးတွေ ပြာဝသှေားသည်။ မအုံးကြညကြ မမွှောလြင့သ်ော အထိအတွေ့ ကြောင့ြ မာဒင့ကြို ဇဝဇဝေါလေး တဈခကြကြှည့ပြှီး ကြောငသ်ှားသည်။ ဒီကောငကြလေး သူတို့လငမြယားနှင့ြ ငယစြဉကြတည်းက အတူနလောခဲ့ခွင်းကြောင့ြ မိမိသားသမီးအရင်းလိုပင် သဘောထားခဲ့သည်။ ယခုကဲ့သို့ ဆန့ကြငွဘြကြ လိငအြင်ျဂါအစိတအြပိုင်း ကြီးထွားမှုကို ကိုငလြိုကမြိသောအခါ အသကြ (၃၀) ခန့ရြှိသော သှေးသားအဆူဖြိုးဆုံးအရှယ် မအုံးကြညခြေါင်းထဲ လှဈခနဲ ဖြတသ်န်းစီးဝငသ်ှားသော လှုံ့ဆောမြှုစိတအြစဉကြှောင့ြ ခန်ဓာကိုယတ်ဈခုလုံး ဖြင်းခနဲ ကြကသ်ီးထသှားမိလိုကသ်ည်။
အင်း… မာဒငတ်ောင် အသကြ (၂၀) ရှိပြီပဲ… ဟု တွေးရင်း စိတတ်ှေ ကစင့ကြလွား ဖြစ်ချင်သ်ှားသည်။ မာဒငမြကြန်ှာကို မသိမသာ အကဲခတလြိုကသ်ောအခါ လူပျိုရိုင်းလေးမကြန်ှာဝယ် နီရဲနပြေီး အသကရြှူပြင်းနေ၏။ ထိုတဒင်ျဂလေးအတွင်း၌ မာဒင့မြကြလြုံးအစုံက ဝင်းလကကြာ မအုံးကြည် ဖငလြုံးတဈတဈကြီးကို ဝါးစားတော့မယောင် စိမ်းစိမ်းကြီး ကြည့်န်သညေကြို တွေ့လိုကရြသည်။ နောကတ်ဈကြိမ် ရှားပါးသော ကြကသ်ီးထခွင်းကို မအုံးကြည် ခံစားလိုကရြပြနသ်ည်။ မူမမှနတ်ော့သော မအုံးကြည်၏ အသကရြှူသံသညလြည်း ပြင်းပြလာသည်။
“ နင့လြကကြ အနောကအြထိ မှီလား… အငယ်…”
“ ခွေ… ခွဖြေားထောကရြင် မှီပါတယ် အဈမ…”
မာဒငကြ ဗီရိုအပေါမြကြန်ှာပြငကြို လကန်ှဈဖကဖြှင့ရြမ်းကာ အထဈထဈအငေါ့ငေါ့ ပြောလိုကြ၏။ မအုံးကြည် မကြလြုံးက မာဒငပြေါငကြှားမှ ပုဆိုးကို ထိုးထွင်းကာ ငူလကြင်ေါထွကန်သေော မာဒင့ဒြုတကြှီးကို မသိမသာ ကြည့်လြိုကမြိပြနသ်ည်။ ဒီကောငလြေး ဒုတကြှီးက… သူ့အဈကို စိနသ်ောင်းထကပြင် ကြီးမားထွားကြိုင်းပုံရသညဟြု တွေးမိသည်။
မာဒငကြလည်း လကန်ှဈဖကကြို အပေါတ်ှင် စုံမှှောကကြာ အလုပမြွားနသညေ့အြတွကြ လိငတ်နကြှီးမှာ အရင်းမှကိုင်၍ ခါရမ်းနသေော ဝါးရင်းတုတကြှီးအလား လှုပရြမ်းနေ၏။ ယောကြွားသားများထကြ အဆတဈထောင် အကြောပေါင်းစုံဆောငသ်ညဆြိုသော မိန်းမသား မအုံးကြညသ်ည် မာဒင့အြပေါြ၌ စိတကြစားလကြြ မိန်းမဉာဏသ်ုံးကာ ပရိယာယဆြငလြတေော့သည်။
“ ဟဲ့…မာဒင်…”
“ ဗြာ…”
ခပဆြောင့ဆြောင့ြ အခေါကြှောင့ြ မာဒငခြငမြွာ ပငကြိုယကြ လှုပလြှုပရြှားရှားဖြစ်နရော လန့ပြှီးထူးရင်း မအုံးကြညန်ှင့ြ မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် ရပလြိုကမြိလသည်ေ။
“ ငါ့ကို..မ ပေး…ရှေ့တိုးလေ…ကဲ..လုပ် မ…”
“ အဈမကို ခြီပေးရမှာလား အဈမ…”
မခိုင်းစဖူး အခိုင်းထူးသောကြောင့ြ မာဒင့ခြငမြွာ ရုတတ်ရကြ ဘာလုပရြမှန်းမသိ ဖြစ်နသေေးသည်။
“ အေး….မသာလေးကလည်း ခြီစမ်းပါဆို…”
“ ဟုတ်…ဟုတကြဲ့ အဈမ…”
မာဒငကြ မအုံးကြည် တငပြါးအောကမြှ လကန်ှဈဖကကြို သိုင်းယှကပြှီး ပြေ့ယူလိုကသ်ည်။ မအုံးကြညဆြီးစပန်ှင့ြ မာဒင့မြကြန်ှာ ဖိကပသ်ှားလေ၏။ မအုံးကြည် စိတထြဲ၌ ခမွြးမှေ့ပီတိလေးဖြစ်ခါ မာဒင့ခြေါင်းကို အတင်းဆှဲယူကပဖြိရင်း ဗီရိုပေါသ်ို့ ရှာဟနပြှုလိုကသ်ည်။ စငစြဈမူကား ဗီရိုပေါတ်ှင် လကြဆြားပုလင်းအဟောင်း၊ ဓာတခြဲအဟောင်းများသာတွေ့ပြီး နို့မှုန့ဘြူးကို မတွေ့ခွေ။ သို့သောြ မအုံးကြညကြ မတွေ့ဘူးဟူ၍ ခကြခြငွြးမပြောဘဲ ဟိုဒီရှာဟနပြှုရင်း မာဒငမြကြန်ှာနှင့ြ သူမ၏ ဖောင်းကားနသေော စောကဖြုတကြှီးကို အားပါးတရ ပြတန်ေ၏။
“ မ…မနိုငတ်ော့ဘူး အဈမရဲ့…”
“ နေဦးဟဲ့…မခနွဲ့ဦး..ဒါလေးတောငမြှ…”
မာဒငခြငမြွာ တဈခါမွှ မရီးဖြစ်သူကို ထိကိုငဖြူးခွင်း မရှိသည့အြပြင် လိမ်းဆေးတနခြိုးကြောင့ြ ထကြှနသေောစိတမြွားဖြင့ြ ယခုကဲ့သို့ တင်းတင်းကြီး ပြေ့ဖကထြားရသည့ြ ခံစားမှုမှာ အသကရြှူမေ့လောကအြောင် ပြင်းထနလြှသည်။ မအုံးကြည် တငပြါးအိအိကြီးတွကေို ပယပြယန်ယန်ယကြှီး ဆုပကြိုငမြိထားသလို မအုံးကြညကြ မကြာခဏ ဟိုဒီယိမ်းနှဲ့သလိုဖြင့ြ ပေါငကြှားကို မာဒငမြကြန်ှာနှင့ြ ပြတသ်ပသ်ောအခါ မာဒငမြှာ အစိမ်းလိုကြ ကိုကစြားချင်စြိတပြင် ပေါကလြာလတေော့သည်။
“ နင် ငါ့ကို တအားမခန်ဲ့နောျ မာဒင်…”
“ ဗြာ…”
“ ဖြေးဖြေးခွ..ခလွေ… ကြည့်ပြါလား…။ ခလွည်း မခတွတဘြူး… ဘယလြိုကောငလြေးလဲ မသိဘူး…”
အဈမ မအုံးကြညအြသံသည် တဈမွိုးကြီးဖြစ်နသလေားဟု မာဒငထြငသ်ည်။ မိမိစိတကြိုက ဖောကပြှနန်လေို့ထငပြါရဲ့ဟုလည်း တွေးမိပြနသ်ည်။
“ ဟဲ့…လုပလြေ…ခတွော့…”
“ အောကကြို ခရွမှာလား…”
“ အေးပေါ့ဟဲ့…နငကြ ဘယလြိုခခွငွသ်ေးလို့တုန်း…”
မအုံးကြညလြသေံက ဘယလြိုခခွငွသ်ေးလို့တုန်း.. ဟူသော နရောတွင် တီးတိုးလေး ဖြစ်သှားသောလြည်း မာဒင် သဲသဲကြဲကြဲကြီး ကြားလိုကလြသည်ေ။ မာဒငစြိတထြဲ၌ ကသောင်းကနင်းဖြစ်လကြရြှိသည်။ ဖြေးဖြေးချင်ြး လွှောခပြေးလိုကသ်ော မအုံးကြည်၏ လုံးတဈပြူအဈနသေော နို့ကြီးနှစ်လုံးက မာဒငမြကြန်ှာနှင့ြ အိခနဲ ပြတသ်ပပြှီးမှ မာဒငရြငဘြတတ်ှင် ခပပြှားပြားဖြစ်သညအြထိ ဖိကပသ်ှားကြသည်။
မာဒငကြ ဖကထြားဆဲဖြစ်ခါ မအုံးကြညကြလည်း နို့နှစ်လုံးကို မာဒငရြငဘြတန်ှင့ြ လှိမ့ကြာ ပြတခြွလေိုကရြင်း မာဒင့ကြွောပြငကြို မသိမသာလေး ပြနဖြကခြါ ရဈသိုင်းလကြြ စကျကန့အြနည်းငယမြွှ ခန်ဓာကိုယခြငွြး ဖိကပပြူး၍ ပြတသ်ပန်မေိကြသည်။ ထိုအခါ တောငန်သေော မာဒင့လြီးကြီးက မအုံးကြည် ပေါငန်ှဈလုံးကြားသို့ ရဲရဲတင်းတင်းကြီး တိုးဝငသ်ှားကာ စောကဖြုတဟြုထငရြသော မာတင်းတင်း မို့မောကမြောကန်ရောကို ခပဖြိဖိကြီး ထိုးထောကလြိုကမြိတော့သည်။
မာဒင့ခြေါင်းတဈခုလုံး ပူလောငန်သည်ေ။ အသိဉာဏမြွားက ကာမရာဂစိတမြွား လောငမြှိုကမြှုကြောင့ြ လှင့ပြါးကုန်၏။ ဤမွှအထိ တဈဦးနှင့ြ တဈဦး အပေးအယူ သိရှိလာမှုအတွကြ မအုံးကြညကြ မာဒင့ပြခုံးပေါြ မကြန်ှာလေးဝှကလြိုကရြင်း။
“ အဟင့ျ…ဟင့ျ…သူ့ဟာကြီးကလဲ…”
ဟု တိုးတိုးလေးဆို၏။ ပါးစပကြ ခွှဲတဲတဲပြောနစဉြေ မအုံးကြည်၏ ပေါငတ်နတ်ုတတ်ုတကြှီးနှစ်ချောင်းက ဘေးသို့ ကားပေးလိုကလြသည်ေ။ မာဒငတ်ဈကိုယလြုံး ဇိုးဇိုးဇတဇြတ် တုနလြာကာ ကားပေးထားသော ပေါငကြှားအတွင်းသို့ မာတင်းတုတခြိုငရြှညလြွားသော လီးတနကြှီးကို ဇတခြနဲ ဇတခြနဲ ထိုးဆောင့လြိုကြ၏။ ပုဆိုးနှင့ထြဘီ နှစ်ထပခြံနသညေ့ကြှားမှ တင်းခနဲ တင်းခနဲ ထိုးမိသှားသည်။
“ အင်း…အင်း…”
မအုံးကြညကြ မခွိတငကြဲလေး ညည်းတွားရင်း မာဒင်၏တငပြါးကို စွနလြကသ်ဲကုတသ်လို စုံကိုငပြှီး ကုတလြိုကြ၏။ မာဒင့ြ တဈကိုယလြုံးက ဝုန်းခနဲ ပေါကကြှဲသှားဘိသည့အြလား သှကသ်ှကခြါသှားကာ မအုံးကြညခြါးသေးသေးလေးကို တင်းနအေောငဖြကပြှီး အားရပါးရကြီး ဆောင့ခြလွိုကပြှန်၏။ မအုံးကြည် တငပြါးကြီးအစုံက ခါသှားသည်။
“ အိပခြန်းထဲသှားကြရအောငကြှယ်…”
မအုံးကြညကြ မောလလွ အသံလေးနှင့ဆြို၏။ မာဒငကြ မအုံးကြညကြို ဖကထြားလကြမြှ အိပခြန်းအတွင်းသို့ တဈပတလြှည့ပြှီး ဝငလြိုကကြှသည်။ နှစ်ယောကစြလုံး၏ အသကရြှူသံတို့က ပူလောငပြှင်းပြစွာ တဈဦးနှင့တ်ဈဦး ရိုကခြတမြိနကြပြေီး အသားဖြူသော မအုံးကြည်၏ မကြန်ှာလေးမှာ အံ့ဩဖြယကြောင်းလောကအြောင် နုပျိုစိုလန်းပြီး ရှကသ်ှေးတို့ဖြင့ြ ရဲရဲနီလကြရြှိသည်။ တဈသကလြုံး မိမိမောငအြရင်းလိုပင် သဘောထား ဆုံးမသှနသ်ငလြာခဲ့သော မာဒငဆြိုသည့ြ ကောငလြေး၏ အားရပါးရဖကပြှတခြါ တငပြါးကြီးကို တဆဆ ဆုပန်ယန်ခွင်ေး အရသာမှာ မအုံးကြညအြတွကြ တဈကြိမဖြူးမှ မခံစားရသော ကာမရာဂလှုံဆောမြှု အသဈအဆန်း အတွေ့အကြုံတဈရပလြိုပင် ဖြစ်နပရေော အပျိုရိုင်းလေးအလား ရှှရငေအြစုံမှာ သိမ့သ်ိမ့တ်ုနန်မေိရှာသည်။ မာဒငကြလည်း ရဲတင်းသှကလြကလြာပြီး မအုံးကြညမြကြန်ှာကို စေ့စေ့မကြည့်ရြဲသည့တ်ိုင် ကိုယတ်ှယပြှတသ်ပခြှင်းကိုမူ စိတရြှိလကရြှိကြီး လုပရြဲလာလသည်ေ။
မအုံးကြညကြ သူမခါးကို တင်းနအေောင် ဖကထြားသော မာဒင့လြကကြို အသာအယာဖြုတပြှီး ကုတငပြေါသ်ို့ ခပစြောင်းစောင်းလေး လှဲခလွိုကသ်ည်။ မာဒင့မြကြန်ှာကိုလည်း မဝံ့မရဲ တဈခကြဝြေ့ကြည့်ကြာ အကဲခတလြိုကသ်ည်။ အတွေ့အကြုံမရှိသော လူပျိုရိုင်းလေး မာဒငမြှာမူ တရှူးရှူးတရှဲရှဲနှင့ြ မအုံးကြည် ခန်ဓာကိုယကြှီးတဈခုလုံးကို တကြှတကြွှတ် ဝါးစားတော့မယောင် အရောငတ်ဖတွဖြတွြ တောကပြနသေော မကြလြုံးများဖြင့ြ စူးစူးကြီးကြည့်န်ရင်ေး မအုံးကြညခြန်ဓာကိုယပြေါသ်ို့ တကခြှရန် တာစူနသည်ေ။
“ ဟဲ့…ဘယလြိုလုပြဦးမှာလဲ…ဒီဘကလြာလေ…”
မအုံးကြညကြ သူမခါးလညမြှ တကခြှရန် ခွထေောကကြှီးတဈဖကြ မှောကကြှှမှောကကြှှ လုပန်သေော မာဒင့ကြို ဆတခြနဲ ဆောင့ဆြှဲပြီး ကုတငအြလညသ်ို့ ဆှဲတငလြိုကရြာ မာဒငခြငမြွာ မအုံးကြညခြါးပေါြ၌ ကန့လြန့ကြှီး မှောကလြကြြ လဲကသွှားလသည်ေ။
“ ခိုးချင်တ်ာလည်း ပြာလို့… လကကြလည်း ခွာလို့… ဟှန်း…”
မအုံးကြညကြ သှားလေးများစေ့ထားရင်းက အားမလိုအားမရ တီးတိုးကြိမ်းဝါးလိုကသ်ည်။ မအုံးကြညကြွောနောကသ်ို့ ရောကသ်ှားသော မာဒငကြမူ မအုံးကြညကြွောပြငကြို ရငဘြတကြှီးနှင့အြပခြါ တွငတ်ှငကြှီးသာ ဖကထြားရင်း တဟင်းဟင်း အဖြားတကသ်လို ညည်းညူနရင်ေး မာတင်းသနစြှမ်းလှသော လိမ်းဆေးလူးထားသော သူ့လီးထိပကြှီးဖြင့ြ မအုံးကြညဖြငကြှားသို့ ဂမူးရှူးထိုး ဆောင့ဆြောင့သ်ှင်းနပြနေခြွသည်ေ။
“ အိုး…ဘယလြိုဖြစ်နတောလဲ…ကြှတ်…”
မအုံးကြညကြ သူမဖငကြှားသို့ မာကြောစွာ ထောကထြားပြီး တဆတဆြတ် ညှောင့န်ခွင်ေးကို စိတမြရှညတ်ော့ဘဲ ခပဆြတဆြတအြောြးရင်း သူမခန်ဓာကိုယကြို မာဒင့ဖြကသ်ို့ ဖတွခြနဲ တဈပတလြှည့လြိုကသ်ည်။ မအုံးကြညမြှ မှှေးပြံ့သော သနပခြါးရနံ့က မာဒငစြိတကြို ပိုမိုတကကြှှစပြေီး သူ့ဖကသ်ို့လှည့လြာသော မအုံးကြည်၏ ပါးမို့အစုံကို တရှူးရှူး နမ်းရှိုကလြိုကသ်ည်။
“ ကြည့်ျ…အရမ်းဆိုးတာပဲ…”
မအုံးကြညကြ ခပန်ှဲ့နှဲ့လေး မကြစြောင်းထိုးရင်း မာဒင့ခြန်ဓာကိုယန်ှင့ြ သူမခန်ဓာကိုယကြို ရငခြငွြးအပကြာ ပူးကပပြှတသ်ပလြိုကသ်ည်။ အိစကသ်ော မအုံးကြည်၏ နို့ထွားထွားမို့မို့ကြီးနှစ်လုံးက မာဒင့ရြငကြှီးကို အိစကန်ှေးထွေးသော ခံစားမှုပေးလိုကသ်ည်။ မာဒင့လြကအြစုံက အလိုလိုပင် နို့ကြီးနှစ်လုံးကို ဆုပကြိုငပြှီးဖြစ်ကာ တရှရှ ဆုပည်ှဈနယဖြတန်မေိ၏။ တစောင်းလှဲထားသော မအုံးကြည်၏ အပေါခြှမ်း ပေါငတ်နကြှီးက ထောငသ်ှားသည်။ ခပစြောင်းစောင်းလှဲထားသော အောကဖြကပြေါငတ်နကြမူ မာဒင့ပြေါငကြှားသို့ မသိမသာလေး တိုးဝငလြိုကသ်ည်။ မာဒငကြလည်း ကြှတကလြာသော မအုံးကြညအြပေါပြေါငန်ှင့ြ အောကပြေါငခြှကြားသို့ သူ့ခွထေောကတ်ဈဖကကြို ထိုးသှင်းလိုကပြှီး ပုဆိုးကို ဆှဲလှနလြိုကသ်ည်။
အဝတမြဲ့သှားသော ပေါငသ်ားချင်ြး အထိအတွေ့က နှစ်ဦးစလုံး၏ ခန်ဓာကိုယအြတွင်းမှ ရာဂကာမသှေးများကို ပြကပြှကဆြူလောငကြာ ထကြှလာစလသေည်ေ။ ပင့လြှနထြားသော မာဒင့ပြေါငကြှားမှ လီးကြီးက မအုံးကြညပြေါငရြင်းကို နှေးနှေးကြီး စိုစွတစြှာ တွေ့ထိမိကြ၏။ မအုံးကြညလြကတ်ဈဖကကြ သူမထဘီကို ဆှဲတငပြေးလိုကရြာ မဲမှောငန်သေော စောကမြှှေးထူထူကြီးမှ အကကြှောင်းထင်းထင်းကြီးထကာ ဖငန်ှင့တ်ဈဆကတ်ည်းမွှ ရှညလြွားသော စောကဖြုတကြှီးမှာ ဘှားခနဲ ပေါလြာလသည်ေ။
မာဒငကြ တစောင်းအိပလြကြြ မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် လိုးရမညကြို မလိုလားဟနဖြှင့ြ ဇတခြနဲထကာ မအုံးကြည်၏ ထောငထြားသော ပေါငတ်နကြှီးကို ပခုံးပေါဆြှဲမပြီး လကခြှထကသ်ဏျဍာန် လီးကို တိုးကပလြိုကသ်ည်။ စောကပြတအြနံ့ရလိုကပြှီးဖြစ်သော မာဒင်၏လီးကြီးမှာ တဆတဆြတန်ှင့ြ မာနဖြီကာ သှားရညမြွား တမှားမှားကလွာ၏။ ဆီးစပကြွောရြုံလေး ပင့လြှနထြားသော မအုံးကြညထြဘီစကို စောကမြှှေးတောကြီးကြောကြာ ဗိုကသ်ားဖြေးဖြေးဥဥလေး ပေါသ်ညအြထိ မာဒငကြ ဆှဲလှနလြိုကသ်ည်။
“ အိုး…ဘာလို့…အကုနလြှနပြဈနတောလဲ…”
မောလတွုနခြါသောအသံဖြင့ြ မအုံးကြညကြ မာဒင့ကြို မကြစြောင်းလေးထိုးကာ ပြောလိုကသ်ည်။ မာဒငကြ ယခုအခွိနအြထိ စကားတဈလုံးမွှ ပြနမြပြောသေးဘဲ မအုံးကြည် မကြန်ှာကိုလည်း စေ့စေ့မကြည့်ြ။ ကြီးမားသော တဈထွာကြောကြွောြ ခပအြာအာ ဖြစ်နသညေ့ြ မအုံးကြည် စောကပြတကြှီးကိုသာ အားရပါးရကြီး စိုကကြှည့ရြင်း တံတွေးကို ‘ဂလု’ ခနဲမှိုခနွသည်ေ။ မအုံးကြညကြ ပကလြကမြကတွကြ အနအထေားမှ သူမစောကပြတကြို လကတ်ဈဖကန်ှင့ြ မမှီမကမ်းလေး လှမ်းဖုံးရင်း ရဲရဲနီသော မကြန်ှာလေးဖြင့ြ။
“ ဘာဖြစ်လို့ တအားကြည့်န်မှန်ေး မသိဘူး…”
“ မမှငမြှ မမှငဖြူးတာ…”
ပထမဆုံးအကြိမ် မာဒငထြံမှ ချောကကြပကြပ် အကရြှသော အသံတုနတ်ုနကြို စတငကြှားရသည်။
“ ဟေ့အေး…မကြည့်န်ဲ့ကြယ်…မမရှကတ်ယ်…”
တကယလြည်း မအုံးကြည် ရှကန်မေိသည်။ နေ့ခင်းကြောငတ်ောငကြှီးမို့ စောကပြတကြှီးက ထငထြငရြှားရှားဖြင့ြ အဆီရှှဲနသလေိုကြီး ဝင်းလကန်သည်ေ။ မအုံးကြညသ်ည် အလှနအြကြှံ အသားဖြူသော မိန်းမတဈယောကြ မဟုတသ်ောလြည်း ထဘီကို လှနလြိုကသ်ောအခါ စောကပြတကြှီးမှာ ဖြေးဥနုဖတန်သညေကြို မာဒင် သတိထားမိသည်။ မအုံးကြည်၏ အတွင်းသား နုနုစိုစိုလေးများထကစြာလွှငပြင် မာဒင် လီးတနကြှီးက မီးသှေးရောင် ပေါကန်သေေးသည်။ မာဒင် မိန်းမ မလိုးဖူးသေးကြောင်း မအုံးကြည် ကောင်းကောင်းသိသည်။ စောကပြတကြို မထိမကိုငရြဲသလို ခွထိုငထြားပြီး ငုံ့ကြည့်န်သေော မာဒင့ဟြနပြနကြှီးက အသည်းယားစရာကောင်း၏။ မအုံးကြည် လကန်ှင့ဖြုံးထားသလို လှမ်းဖိထားသောကြောင့ြ စောကပြတမြှာ ခပရြှံ့ရှံ့လေးဖြစ်နပြေီး မအုံးကြညကြ လကန်ှင့ဖြုံးသလိုလိုဖြင့ြ စောကပြတန်ှဈခွမ်းကို ဆှဲဖြဲပေးထားခွင်းလည်း ဖြစ်နသည်ေ။
မာဒင် သူ့လီးတနကြှီးကို ဂုတမြှနှိမပြှီး မအုံးကြည်၏ ပြဲအာအာ ရဲရဲနီသော စောကပြတအြဝသို့ တေ့သှင်းကာ သူ့ဖငကြှီးကို ရှေ့သို့အနည်းငယ် တိုးကပလြိုကသ်ည်။
“ ပြှတ်…ဗလှတ်…”
“ အင့ြ…အင်း…ကြှတကြွှတ်…”
မအုံးကြညကြ စောကပြတကြို ဖြဲပေးထားသော လကကြို ရုတတ်ရကြ ဖယလြိုကပြှီး သူမဆံပငမြွားကို တင်းနအေောင် ဆှဲစုကိုငရြင်း မကြန်ှာလေးကို ရှုံ့မဲ့ကာ ကော့လနသ်ှားသည်။ မှိုငုံကြီးအလား ထိပပျိုင်းအလုံးအငုံကြီးက မအုံးကြညစြောကခြေါင်းဝသို့ “ပြှတ်”ခနဲ ကြှံအဝင် စောကပြတန်ှုတခြမ်းသားများက အတွင်းပိုင်းသို့ ပျိုငတ်ူလိပဝြငပြှီး “တင်း”ခနဲ စီးစီးပိုငပျိုငကြှီး အလိုးခံလိုကရြခွင်းကြောင့ြ မအုံးကြညမြှာ ကော့ခနဲ ဆတဆြတခြါသှားရသည်။
“ ဗွဈ…ပြဈ…ပြဈ…ဗွဈ…စွတ်…”
“ ဟ…အအား…ကြှတကြွှတ်…ကြှတကြွှတ်…”
ဖြေးဖြေး… ဖြေးဖြေးနှင့ြ လီးတနကြှီးအဝငကြို ငုံ့ကြည့်ရြင်း ဖြေးညင်းစွာ သှင်းနရောမှ မာဒငကြ မအုံးကြညန်ို့ကြီးနှစ်လုံးကို လှမ်းဆှဲပြီး အားနှင့ဆြောင့ခြလွိုကြ၏။ စောကမြှှေးမဲမဲနှင့ြ လမှှေးနီနီကငွကြငွတ်ို့ ရောထွေးသှားစဉြ လီးတနကြှီး တဝကန်ီးပါး စိုကဆြင်းသှားလသည်ေ။
“ ပြှတ်…စွတ်…”
“ အောင့မြလေး…ဟင့အြင်း…အင်း…”
မာဒင့် လီးလုံးပတကြှီးက မအုံးကြညရြဲ့ စောကပြတအြဝထကကြှီးကာ ဝိုင်းစကသ်ော မအုံးကြညစြောကပြတအြဝလေးက မာဒငလြီးတနကြှီး ပတပြတလြညကြို ဆှဲညှပထြားသလို တင်းတင်းကြီး ကြပတ်ောင့န်လပြေေီ။
“ ပြှတ်…ဘှပ်…စွပ်…ပြှတ်…စွပ်…”
“ အောင့မြလေး အမေ့…အောင့မြလေး…လေး…”
နှစ်ခကြြ ဆင့ကြာ ဆင့ကြာ ဆောင့သ်ိပလြိုကသ်ော မာဒငလြီးကြီးက မအုံးကြည် သားအိမခြေါင်း လုံးလုံးလေးကို ဒုတခြနဲ ဒုတခြနဲ နှစ်ခကြဆြကတ်ိုကြ ဆောင့မြိလသည်ေ။ မအုံးကြညလြကန်ှဈဖကကြ ဘာကိုကိုငရြမှန်းမသိအောင် ပြာယာခတသ်ှားပြီးမှ မာဒင့ပြေါငကြိုလှမ်းပြီး လကသ်ည်းများနှင့ြ ကုတဆြှဲထားလိုကမြိသည်။ ပေါငသ်ားတင်းတင်းကို မအုံးကြည်၏ လကသ်ည်းစူးစူးလေးများ ဆဈခနဲ နဈဝငသ်ှားသညန်ှင့ြ မာဒင့လြီးတနကြှီးမှာ အံ့ဩစရာကောင်းအောင် ထောင်းခနဲ မာကစွသ်ှားသည်။ ဘာကြောင့ြ ထိုသို့ဖြစ်ရသညကြို မာဒင် မသိ။
စောကပြတအြတွင်း၌ လီးတနကြှီး ကြောကသ်ားကြောကစြိုငပြမာ မာကြောသှားခွင်းကို မအုံးကြညအြရသာရှိစွာ ခံစားသိရှိနပေါသည်။ ယောကြွားများက ဤသို့ပင် မိန်းမအင်ျဂါစပအြတွင်း လိငတ်နကြှီးဝငန်စဉြေ၌ ပေါင်၊ ကြောပြင်၊ လကမြောင်း တဈနရောရာကို ကုတခြှဈပေးပါက ဤနှယဖြစ်တတသ်ညကြို မအုံးကြညသ်ိ၏။ စီးစီးပိုငပျိုငကြှီး ထိုးသှင်းထားသော လီးတနကြှီးက အနည်းငယလြှုပရြှားလိုကတ်ိုင်း မအုံးကြညစြောကခြေါင်းတဈခုလုံး ထူးကဲသော အရသာကို ခံစားနရသေည်။
“ ဗွှတ်…ဘှတ်…အင့ျ…အင်း…”
“ ဗွဈ…ပြှတ်…ပလှတ်…အင့ျ…အင်း…”
“ ပြှတ်…ဘှတ်…ဗွဈ…ပြှတ်…အင့ျ…အင်း…”
လေးလေးမှနမြှနကြှီး ဆောင့န်သေော မာဒင့်လီးကြီး အဝငအြထွကတ်ိုင်း မအုံးကြည် မကြလြုံးအစုံမှေးစင်းကာ နှုတခြမ်းလေးကို ပြတလြုနီးပါး ကိုကရြင်း တအင်းအင်း ညည်းနေ၏။
မာဒငကြ လီးနှင့စြောကပြတကြှားမှ စိမ့ထြှကလြာသော အမှှုပဖြှူဖြူလေးများကို ငုံ့ကြည့်ရြင်း မအုံးကြည်၏ အဝတမြဲ့သော ဖငကြှားသို့ လကတ်ဈချောင်းဖြင့ြ အသာအယာ ပြတသ်ပလြိုကြ စအိုဝလေးကို လှည့မြှှလေိုကဖြှင့ြ ဆော့ကစားပေးလိုကရြာ မအုံးကြည် ထွန့ထြှန့လြူးသှား၏။ စောကပြတကြို အလိုးခံနစဉြေ ထိုသို့ စအိုဝကို ကလိပေးခွင်းခံရပါက မိန်းမများ ထွန့ထြှန့လြူးတတသ်ညဆြိုသော သာဦးစကားကို မာဒင် စမ်းသပကြှည့ခြှင်းပင် ဖြစ်သည်။ တကယပြဲ မအုံးကြည် တွန့လြိမသ်ှား၏။
“ ပြှတဘြှပ်…ဗှဈပလှတ်…ပြှတဗြှဈ…”
“ အင့ျ…အင့ျ…အင့ျ…”
ထိုစကားကို မအုံးကြညကြ မာဒင့မြကြန်ှာမကြည့်ဘြဲ ပြကနွေသေော ဆံပငကြို လကန်ှဈဖကဖြှင့ြ ပြနထြုံးရင်း ပြောနခွင်ေးဖြစ်သည်။ မာဒင် ကြနပေသ်လိုခံစားရသည်။ စောကပြတထြဲ စိမထြားဆဲဖြစ်သော သူ့လီးကို တဈခကြန်ှဈခကြြ ဆှဲနုတလြိုကြ ဆောင့လြိုကြ ဆော့ကစားလိုကသ်ည်။
“ ဟဲ့…နင့လြီးက မပြော့သေးဘူးလား ဟယ်…”
“ ဟင့အြင်း…မာတုန်းပဲ မမ…”
“ ကဲပါ…ခဏခွှတပြါဦး…ဆီးသှားပါရစေဦး…”
မအုံးကြညကြ မာဒင့်ရငအြုပကြယွကြယွကြှီးကို အသာအယာ တွန်းလိုကမြှ မာဒငကြ လီးတနကြှီးကို ဖြေးညင်းစွာ ဆှဲထုတလြိုကသ်ည်။ “ဗလှတ်”ခနဲ ထွကလြာသော လီးတနကြှီးထိပ် ဒဈတဝိုကြ၌ မအုံးကြည်၏ စောကပြတအြရညမြွား တွဲခိုလကြြ ပါလာလသည်ေ။
“ ရှညလြိုကတ်ာကြီးကလဲ…မပြောပါနဲ့တော့…”
မအုံးကြညကြ မာဒငလြီးကြီးကို လကဖြွားလေးဖြင့ြ မဝံ့မရဲလေး ပုတခြပရြင်း တိုးတိုးလေးပြောကာ ကုတငပြေါမြှ ခွနှစ်ေချောင်းခရွင်း ထဘီကို ပြငဝြတလြိုကသ်ည်။ ထို့နောကြ အခန်းအပြငသ်ို့ ထွကသ်ှားလသည်ေ။ မာဒငကြ ပကြေံနသေော သူ့လီးကြီးမှ အရညမြွားကို အဝတဟြောင်းတဈခုဖြင့ြ စငကြှယစြှာ သုတလြိုကသ်ည်။ ထိုအခိုကြ မအုံးကြည် ဆပပြှာခွကန်ှင့ြ ရတဈေဖလားကိုငကြာ အခန်းထဲပြနဝြငလြာသည်။
“ ရော့…စငအြောင် ဆပပြှာနဲ့တိုကြ…”
“ ဟင်…မမက တောပြှီလား…”
“ စကားသိပမြွားတာပဲကြယ်…လာ…ဒီဖကလြှည့ြ ပုဆိုးလှန်…”
မအုံးကြညကြ မာဒငကြို ကုတငပြေါထြိုငခြိုင်းပြီး ခွတွေဲလောင်းခကြာ ပုဆိုးကိုလှနစြပြေီး ဆငန်ှာမောင်းကဲ့သို့ တွဲလောင်းကြီး တင်းနဆေဲဖြစ်သော လီးတနကြှီးကို ရဆေေးပြီး ဆပပြှာမှှေးနှင့ြ အသအချောတိုကပြေးသည်။ ဒူးထောကကြာ တယုတယ လီးကို ရဆေေးပေးနသညေ့ြ မအုံးကြည် ပါးအုံ့လေးကို မာဒငကြုန်းနမ်းရင်း…
“ မမကို…ခစွလြိုကတ်ာဗွာ…”
ဟု ကတုနကြရီကြီး ပြော၏။ မအုံးကြညကြ လမှှေးများကြားသို့ ဆပပြှာမှှုပမြွားနှင့ြ ဖြဖြလေးပြတရြင်း နှုတခြမ်းလေးကို မသိမသာ မဲ့ပစ်လိုကသ်ည်။
“ ရိုးနပြေီ…မာဒင်…။ မင်းတို့ယောကျြားလေးတွကေ လိုးရတုန်း ဒီစကားပြောကြတာပါ… ဟင်း… ဟင်း…”
“ ကနွောြ…တကယခြစွတ်ာဗွ…”
မအုံးကြည် လှိုကလြှိုကလြှဲလှဲ ပြောလိုကသ်ော မာဒင့စြကားကြောင့ြ နှလုံးအိမသ်ို့ စိမ့ခြနဲ အေးမှစွာ ခံစားလိုကရြပါသည်။ အခစွဆြိုသညကြို ခွိုသည်၊ ခါးသည် မသိတတသ်ေးခင် (၁၆) နှစ်သမီးအရှယကြပင် အသကြ (၁၀) နှစ်ခန့ကြှီးသော ကိုစိနသ်ောင်းနှင့ြ အိမထြောငကြခွဲ့ရသည်။ မိမဲ့ဘမဲ့ဘဝ၌ အဒေါဖြစ်သူတို့က ရိုးအေးသော ကိုစိနသ်ောင်းနှင့ြ နရောခပြေးခဲ့ခွင်း ဖြစ်သည်။ ယနေ့ထကတ်ိုင် ကိုစိနသ်ောင်းကလည်း မအုံးကြညကြို “ခစွလြိုကတ်ာကြယ်” ဟု တယုတယလေး မပြောခဲ့။ ယခုကဲ့သို့ မိမိကို “သိပခြစွတ်ာပဲ” ဟု နှစ်နှစ်ကာကာကြီး ပြောခံလိုကရြသောအခါ ခမွြးမှေ့ခွင်း ပီတိသောမနူကို မအုံးကြည် မှိုးမှိုးမှကမြှကလြေး ခံစားလိုကရြသည်။ ထို့ကြောင့ြ ဆပပြှာမှှေးအမှှုပမြွား ဖြေးနအေောင် လိမ်းကြံထားသော မာဒင်၏ ဧရာမလီးတနကြှီးကို သှယလြသွော လကခြွောင်းလေးများဖြင့ြ တယုတယ ကိုငတ်ှယရြင်း…
“ မမလည်း… မောငလြေးကို သိပခြစွသ်ှားပါပြီကြယ်…”
ဟု မပြင့တ်ပြင့ြ မဝံ့မရဲလေး ပြောလိုကမြိရှာလသည်ေ။
“ မမ…ကနွော့ကြို တကယခြစွတ်ာလား ဟင်…”
“ တကယပြါဆိုကြယ်…”
မအုံးကြညန်ှင့ြ နှစ်ပေါင်းများစွာ နလောခဲ့သော မာဒငသ်ည် မအုံးကြည်၏ အနူးညံ့ဆုံးသော မကြန်ှာအနအထေားကို ယခုတဈကြိမ် ပထမဆုံး တွေ့လိုကရြခွင်း ဖြစ်မညထြင်၏။ မအုံးကြညမြကြန်ှာက ရှကသ်ှေးရဲရဲလေးများဖြင့ြ ရှိရင်းစွဲထကြ (၁၀) နှစ်ခန့ြ ပျိုမစွန်ုနယန်သည်ေ။ မာဒငကြ လကန်ှဈဖကကြို အနောကသ်ို့ ထောကထြားပြီး လီးကြီးကို မတသ်ထကမြတအြောင် ကော့ပေးရင်း…
“ မမ… ကနွော့ကြို တကယခြစွတ်ယဆြိုရင်… စုပပြေးပါလား…”
မအုံးကြညမြကြန်ှာလေး ကြကခြနဲပကြသ်ှားရှာ၏။ မာဒငသ်ည် သူ့ကို အပေါစား သဘောထားလပြေီလားဟုလည်း စိတထြဲ၌ ညှိုးငယသ်ှားမိသည်။ သို့သောြ မာဒင့မြကြန်ှာကို မော့ကြည့်လြိုကသ်ောအခါ မာဒင့မြကြလြုံးများက အခစွအြရောငတ်ှေ တဖိတဖြိတ် တောကပြခွင်းမှအပ အခွားအထငသ်ေးသည့ြ အရိပအြယောငမြွိုး လုံးဝမတွေ့မမှငရြပါခွေ။
“ တဈခါမှ…မစုပဖြူးဘူးဟဲ့…ကောငစြုတလြေးရဲ့…”
“ ကနွောလြည်း တဈခါမှ မယကဖြူးပါဘူး…။ ကနွော့ကြို မမ စုပပြေးပြီးရင်… မမ စောကဖြုတကြှီးကို ကနွောြ ယကပြေးမယလြနေောြ မမ…”
“ ဟယ်…မလုပပြါနဲ့ ငရဲတွကြေီးကုနပြါ့မယ်…”
မအုံးကြညကြ မာဒင်၏ “မိမိစောကပြတကြှီးကို ယကပြေးမယ်” ဆိုသော စကားကြားရုံနှင့ပြင် ကြကသ်ီးဖြန်းဖြန်းထသှားအောငပြင် ကြောထဲစိမ့သ်ှားမိသည်။
“ လုပပြါဆို မမကလဲ…”
ပြောပြောဆိုဆို မာဒငကြ ရှဈလကမြခန့ြ ရှညလြွားသော သူ့လီးတနကြှီးကို မအုံးကြညပြါးစပဝြသို့ ကော့ပြီး တေ့ပေးလိုကလြသည်ေ။ မအုံးကြညကြ အနောကသ်ို့ တွန့ကြနဲဖြစ်သှားပြီးမှ သူမပါးစပအြနားသို့ တိုးကပလြာသော မာဒင်၏ လီးထိပကြှီးကို စူးစူးရဲရဲလေးကြည့်ကြာ ရှကပြှုံးလေး ပြုံးလိုကသ်ည်။
“ နေဦး…ခဏ…”
ဟုပြောလကြြ ရဖလေားထဲမှ ရမွေားဖြင့ြ လီးတနကြှီးထိပမြှ ရမွေားလောင်းခလွိုကလြေ၏။ ဆပပြှာမှှုပမြွားသန့စြငသ်ှားသော လီးတနကြှီးမှာ ကြညစြငလြကြြ သန့ရြှင်းဝင်းလကသ်ှားလသည်ေ။
“ တဈခါထဲ… သိပအြနိုငကြငွ့တ်ဲ့ကောငလြေး…”
လကမြှရမွေားကို ခါထုတရြင်း မာဒင့ကြို မကြစြောင်းလေးထိုးကာ ပြောပြီးမှ လီးတနကြှီးကို လကန်ှဈဖကဖြှင့ြ စုံကိုငလြကြြ နီရဲသောဒဈကြီး ပြဲလနသ်ှားအောငပြင် ခပဖြိဖိလေး ဖြဲခလွိုကလြသည်ေ။ လီးထိပကြှီးက လုံးဝလတဆြတသ်ော အမဲသားစိမ်းကဲ့သို့ ရဲတွတလြကြရြှိ၏။ မအုံးကြညကြ သူမ၏ နှုတခြမ်းနှစ်လှှာကြားသို့ လီးထိပကြှီးကို ငုံခဲလိုကပြှီး ဒဈပိုင်းတဈခုလုံးကို ငုံထားကာ လွှာဖြားလေးဖြင့ြ ဝေ့ကာဝိုကကြာ ပြတသ်ပလြိုကသ်ည်။
“ အ…အအီး…အင်း…အလားလား…ရှီးကြှတ်…”
မာဒင် ဖငသ်ားကြီးများ တင်းတကသ်ှားသည်။ လီးတနအြရင်းမှ အမှှေးများ ဇောင်းထကာ ထောငလြာကြ၏။ တွန့လြိမရြှုံ့မဲ့သှားသော မာဒင့မြကြန်ှာကို မကြလြုံးလေးလှနကြှည့ပြှီးမှ လီးတနတ်ဈဝကခြန့အြထိ ပါးစပထြဲသို့ သှင်းယူပြီး လွှာနှင့လြိပစြုပထြားလကြြ လီးတနကြှီးကို ဆှဲထုတလြိုကရြာ လီးကိုဆှဲဆန့လြိုကသ်လို ရှညလြွားစွာ ဆန့ထြှကသ်ှားပြီး အစုပခြံထားရသော ထိပပျိုင်းသည် မအုံးကြညပြါးစပထြဲ၌ မှဲမှံစွာ ကနွရြဈနပရေော မာဒငမြှာ လီးထိပကြို အစုပခြံရခွင်းနှင့ြ နှုတခြမ်းအစုံက တင်းတင်းကြီး ရဈပတထြားမှုကြောင့ြ ရုတတ်ရကြ သုတရြညမြွား ပန်းထွကတ်ော့မလောကြ ခံစားလိုကရြလသည်ေ။
“ အားပါးပါး…ကြှတကြွှတ်…ကောင်းလိုကတ်ာ မမရယ်…”
မာဒငဗြိုကသ်ားများ ရှပတ်ိုကသ်ှားပြီး ဆီးခုံကြီးမှာ အထကသ်ို့ ကော့တကသ်ှားပြီး တဈကိုယလြုံးမှာလည်း ဟိုဒီရမ်းခါလကြြ ကြှတကသ်ှားမိလသည်ေ။ မအုံးကြညကြ လီးကြီး၏ ခန့ည်ားထညဝြါမှုကြီးကို အားရနှစ်ခွိုကစြှာကြည့်ရြင်း တပြှတပြှှတန်ှင့ြ စုပန်ရော လီးတနတ်ဈချောင်းလုံး တံတွေးများ စိုစွတလြာလသည်ေ။ မာဒငကြ လကန်ှဈဖကကြို နောကသ်ို့ထောကထြားရင်း ခေါင်းကိုမော့လှနလြကြြ ပါးစပကြိုဟထားပြီး အသကကြို တရှူးရှူး ရှိုကသ်ှင်းနရရှောလသည်ေ။ စုံကိုငထြားသော မအုံးကြညလြကတ်ဈဖကကြ မာဒင်၏ ဂွေးစိမဲမဲကြီးကို ခပဖြှဖြလေး ခွနယေပြေးလကြြ လီးကြီးကိုလည်း သှားလေးများဖြင့ြ မနာအောင် တဇတဇြတ် ကိုကပြေးလိုကရြာ မာဒငမြှာ မညသ်ို့မွှ ထိန်းခွုပန်ိုငစြှမ်း မရှိတော့ဘဲ သုတရြညမြွားကို မအုံးကြညပြါးစပထြဲသို့ ဒလစပ် ပန်းထည့လြိုကမြိလေ၏။
တပြှတပြှှတစြုပန်ရောမှ အာခေါငအြတွင်းသို့ ပူကနဲ ပူကနဲ ပန်းထည့လြိုကသ်ော မာဒင်၏သုတရြညမြွားကြောင့ြ မအုံးကြည် လီးတနကြှီးကို ပါးစပမြှ ခွှတလြိုကမြိလသည်ေ။ မအုံးကြညပြါးစပထြဲတွင် သုတရြညမြွား ပစွခြဲစွာ လွှံကလွာသည်။
“ ဟာ…ဆောရီး…မမရယ်… ဘယလြိုဖြစ်သှားမှန်း မသိဘူး…”
မာဒငကြ အားတုံ့အားနာဖြင့ြ မအုံးကြညမြကြန်ှာလေးကို လကန်ှဈဖကဖြှင့ည်ှပယ်ူပြီး သုတရြမွေားကို ပုဆိုးနှင့ြ သုတပြေးမညပြှုစဉြ မအုံးကြညကြ ရှောငဖြယလြိုကပြှီး သုတရြမွေားကို မှတန်ိုးစွာ မှိုခလွိုကလြသည်ေ။
“ ဟာ…မမကလည်း… ဘာလို့မှိုခပြဈရတာလဲ…”
မာဒငကြ မအုံးကြညပြခုံးနှစ်ဖကကြို အသာအယာ ဆှဲမယူပြီး ကုတငပြေါဆြှဲတငရြင်း ပြောသည်။ မအုံးကြညကြ မှေးစင်းသော မကြဝြန်းအစုံဖြင့ြ မာဒင့ကြို ခပစြှစွလေေေးကြည့်ကြာ မောလနွှမ်းနယစြှာ ပြုံးရင်း ပြောလိုကသ်ည်။
“ ခစွလြို့…သိပလား…”
“ ဒါလောကတ်ောင် ခစွရြသလား မမရယ်…”
မာဒငကြ မအုံးကြညစြောကဖြုတကြှီးကို လကန်ှင့အြုပကြိုငရြင်း မချင့်မြရဲကြီး ပြောလိုကကြာ မအုံးကြညပြါးလေးကို ရှညလြွားစွာ ရှိုကန်မ်းပစ်လိုကလြသည်ေ။ ထို့နောကြ မအုံးကြညကြို ကုတငပြေါြ အသာလှဲခလွိုကသ်ည်။ မအုံးကြညခြှထေောကအြစုံက ကုတငအြောကတ်ှင် တွဲလောင်းကလွကြရြှိသည်။
“ ထဘီခွှတလြိုကမြယ် မမရယ်.. နောြ…”
“ အပေါလြှနတ်ငလြိုကပြါလားလို့…။ တောတ်ောကြှာ တဈယောကယ်ောကြ ဝငလြာလို့… ဗှုံးဒိုင်းဆို ထဘီရှာနရရေင် ဒုကျခ…။ ဘာမှလည်း နားမလညဘြူး…”
မအုံးကြညပြေးသော ဆငခြွကေ ဟုတသ်လိုလို ဖြစ်နသဖြေင့ြ ထဘီကို မအုံးကြညဗြိုကပြေါြ လိပတ်ငလြိုကသ်ည်။ ဖြေးနုသော ပေါငတ်နကြှီးနှစ်လုံးကြားမှ မို့မောကအြုံကြှနသေော စောကပြတဖြောင်းဖောင်းကြီးမှာ မကြာခငကြ ဆပပြှာတိုကြ ရဆေေးထားခွင်းကြောင့ြ ကြိကြိမှညကြာ သန့စြငလြန်းဆန်းနသည်ေ။ မာဒငကြ မအုံးကြညခြှရင်ေးတွင် ခွနှစ်ေဖကကြှားသို့ဝငကြာ ဒူးထောကလြိုကပြှီး နူးအိနသေော ပေါငတ်ှင်းသားများကို ပထမဆုံး လွှာဖြင့ြ လွှောကယ်ကလြိုကြ၏။ မအုံးကြညမြှာလည်း တဈခါမှ စောကပြတအြယကခြံယူဖူးသူ မဟုတလြရော ရုတတ်ရကြ ခွနှစ်ေချောင်းကိုယောငပြှီး စေ့ကပလြိုကမြိလေ၏။
“ အ…အဟ…ယားတယဟြဲ့…”
မအုံးကြညကြ ရှကပြှုံးလေးနှင့ြ မာဒင့ဆြံပငကြိုဆှဲပြီး ခေါင်းကို နောကသ်ို့လှနလြိုကသ်ေး၏။ သို့သောြ မာဒငသ်ည် အမဲသားနံ့ရသော ကြားဆိုးလေးပမာ သူ့မကြန်ှာကို အတင်းတိုးကပပြှီး မအုံးကြည်၏ စပစွသ်ီးလေးပမာ ရှှဲနသေော စောကစြိလေးကို စုပယ်ူလိုကလြသည်ေ။ မအုံးကြညတ်ဈကိုယလြုံး လှိုင်းမိသော လှပမော လူးခါသှား၏။
“ အိုအိုး… မောငလြေးရယ်… ဘယလြိုလုပလြိုကတ်ာလဲကြယ်…”
မာဒင့ခြေါင်းမှ ဆံပငမြွားကို ဟိုဒီထိုးဖြရင်း မအုံးကြညဖြငကြှီးက ကြှတကလြာလရော မာဒင်၏နှာခေါင်းနှင့ြ စောကမြှှေးအုံကြီးမှာ ဖိကပမြိသှားလသည်ေ။ ဆပပြှာမှှေးနံ့သင်းသင်းက မာဒင့န်ှာခေါင်းထဲ စူးကနဲဝငလြာသည်။ မာဒငကြ ဤမွှနှင့ြ အားမရသေးဘဲ မအုံးကြည်၏ လကန်ှဈသဈခန့ထြူအမ်းသော စောကပြတန်ှုတခြမ်းသားနှစ်ဖကကြို လကမြအစုံဖြင့ြ ဆှဲဖြဲကာ နီရဲသော အတွင်းသားများကို ဂဏန်းပြုတစြုပသ်ကဲ့သို့ “ရှလူး”ကနဲ မှညအြောင် စုပယ်ူလိုကလြသည်ေ။ စောကပြတအြတွင်းသားများမှာ အလှနတ်ရာ နူးညံ့သည့အြားလွောစြှာ လဖြငေ့ြ အစုပခြံရသောအခါ ပငလြယရြမှှေုပမြွားပမာ မာဒင့ပြါးစပသ်ို့ အစုလိုကြ အပြုံလိုကြ ပါလာကြလသည်ေ။
“ အား…အ…သပေါပြီ…မောငလြေးရယ်…”
မအုံးကြည် အူစုံအသဲစုံကို ဆှဲနုတခြှင်းခံလိုကရြသလို ခန်ဓာကိုယအြတွင်းပိုင်းကလီစာများ လဈဟာသှားသလို ဖြစ်သှားပြီး ဖငသ်ားများ ဇိုးဇိုးဇတဇြတတ်ုနအြောင် ခံစားလိုကရြရှာသည်။ မာဒငကြ သူ့စွမ်းဆောငခြကြြ ထိရောကသ်ှားကြောင်း သိလလေေ ပိုမိုကဲလာကာ စောကခြေါင်းအတွင်းသို့ လွှာကိုထိုးသှင်းပြီး ပြော့အိသော အတွင်းသားနုနုလေးများကို ကလောပြှီး လွှာဖြင့ြ ယကကြုတ် ဆှဲယူလိုကပြှနသ်ည်။
“ ဟဲ့…ဟဲ့…အို…ကြှတ်…နာတယ်…ဟဲ့…”
မာဒငကြ အစုပသ်နသ်ဖြင့ြ သာမနတ်ို့ထိ ကလိရုံမွှမကပဲ စောကပြတအြတွင်းသားနုနုများ အပြုံလိုကဆြှဲထုတကြာ စုပလြိုကသ်ဖြင့ြ မအုံးကြည် အနည်းငယ် မကြရြညဝြဲသှား၏။ ထိုအခါမှ မာဒငကြ အပြငန်ှုတခြမ်းနှစ်ခွမ်း အတွင်းအောကခြှကေို လွှာစောင်းလေးထိုးထည့ပြှီး အလွားလိုကအြထကအြောကြ ကောကြောပြှီး ယကတ်ငပြေးလိုကသ်ည်။
“ အိုးကြယ်…ကောင်းလှခညွလြား…. မောငလြေးရယ်… အင့ြ… ဟင်း…”
မအုံးကြညခြါးကို ဟိုနှဲ့ဒီယမ်းပြုရင်း သူ့မနို့ကြီးနှစ်လုံးကို လကန်ှဈဖကဖြှင့ြ စုကိုငဆြုပည်ှဈနမေိရှာလသည်ေ။ မာဒငကြ မနားတမ်း ထိုးယကပြေးပြီးမှ စောကစြိအောကခြှမှေ ညိုမဲမဲကငွင်ယဝြလေးကို လွှာဖြားလေး ခပတ်ောင့တ်ောင့ပြှုကာ တင်းကနဲဆောင့ထြိုးလိုကရြာ မအုံးကြည် “အား”ကနဲ အောရြင်း မာဒင့မြကြန်ှာကြီးနှင့ြ သူမစောကပြတကြှီးကို အတင်းဆှဲဖိ၍ စောကရြညမြွား ပန်းထုတလြိုကပြါလတေော့သည်။ ရှီးကနဲ… ရှီးကနဲ… ပန်းထွကလြာသော စောကရြမွေားက မာဒင့မြကြန်ှာကို စပရေးဂန်းဖြင့ြ ပန်းသလို ဗရနှံ့ပန်းမိသှားလသည်ေ။ မှှေးခွိုစူးရှသော စောကရြညန်ံ့က ယောကြွားသုတရြညန်ံ့ထကြ ပြင်းသညကြို မာဒင် လကတ်ှေ့ခံစားလိုကရြလသည်ေ။
“ အ…ကနတ်ော့ပါ မောငလြေးရယ်…ကနတ်ော့…”
မအုံးကြည် ငိုသံနှဲ့နှဲ့နှင့ျ အားတုံ့အားနာ တိုးတိုးပြော၏။
“ မောငလြေးကို…မမလိုးပေးမယန်ောြ…”
“ မမက…ကနွော့ကြို လိုးပေးမှာလား…”
“ အင်းပါလို့ဆို…ကဲ…ထ…ဒီမှာပဲအိပလြိုကြ…”
မာဒငကြ ကုတငစြောင်း၌ ကန့လြန့ဖြှတ် အနအထေားနှင့ပြင် ပကလြကအြိပလြိုကသ်ည်။ အခုန ထဘီခွှတရြန် ငှင်းဆနခြဲ့သော မအုံးကြညကြ ယခုအခါ သူမဖာသာပင် ကြင်းလုံးခွှတပြှီး မာဒင်၏ လီးတနမြတမြတကြှီးပေါြ ခွတကလြိုကလြသည်ေ။ ခပယ်ိုငယ်ိုငအြပေါကလြှဲနသေော လီးတနကြှီးကို လကပြှနကြလေးဆှဲထုတပြှီး စောကပြတအြဝနှင့ြ အသအချောတေ့ပြီး ညငသ်ာစွာ ထိုငခြလွိုကလြသည်ေ။ “ဗှဈ…ဘှတ်” ဆိုသော အသံက ကစွလြစွစြှာ တိုးတိတသ်ော မှညသ်ံကို ဖြစ်သှားစသည်ေ။
“ ကြပကြိုကြပတ်ာ သိလား…။ အတနကြှီးက အလုံးအထညကြို ကြီးနတော….။ ရှညတ်ာကလည်း တရားလှန်…”
တရားလှနအြောငရြှညသ်ညဆြိုသော လီးကြီးကိုပင် မအုံးကြညကြ မကမြောစွဲလန်းစွာ ငုံ့ကြည့်ရြင်း အဆုံးထိဝငအြောင် ဖိသှင်းဆောင့လြိုးလိုကလြသည်ေ။
“ ပြှတ်…ဒုတ်…”
မအုံးကြညသ်ည် ပငကြိုယအြရပန်ိမ့သ်ူဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့ြ စောကခြေါင်းတိမပြှီး ရှဈလကမြခန့ရြှညသ်ော မာဒငလြီးအဆုံးသှင်းတိုင်း လုံးချောမာတင်းသော သားအိမခြေါင်းနှင့ြ ဒုတခြနဲ ဒုတခြနဲ ဆောင့မြိလသည်ေ။
“ အထဲမှာ ဘာနဲ့သှားသှားထိတာလဲဟင်… မမ…”
လူပျိုရိုင်းလေးမာဒင်၏ အပြဈကင်းစငသ်ော မကြန်ှာကိုကြည့်ရြင်း မအုံးကြည် ရယခြငွသ်ှား၏။ စောကပြတထြဲသို့ တနင့တ်ပိုးကြီး ပြည့ကြှပကြာ အသာအယာဆှဲနုတရြင်း ခပတ်ိုးတိုးလေး ဖြလေိုကသ်ည်။
“ သားအိမ်…သားအိမခြေါင်းနဲ့ ထိုးမိတာ…”
“ သားအိမခြေါင်း ဟုတလြား…”
“ အင်းပေါ့…နင့ဟြာကြီးက ရှညတ်ာကိုးဟဲ့…”
ရှကကြိုးရှကကြန်း မကြန်ှာလေးဖြင့ြ မပြင့တ်ပြင့လြေး ပြောရင်း ဖငကြှီးကို မာဒင်၏ဆီးခုံကြီးနှင့ြ ထိကပသ်ှားအောင် ဖိထိုငခြလွိုကပြှီး ခန်ဓာကိုယကြို အရှေ့သို့ ငိုကခြပြှီး ဖငပျိုင်းကို အားယူတွန်းတငပြဈလိုကပြှနသ်ည်။
“ ဗွဈ…ပြှတ်…ဒုတ်…”
“ အိုး…အိုး…ရှီး…ကြဲသှားပြီ…”
မအုံးကြည် စိတလြိုကမြာနပြါ အားရှိပါးရှိ ဆောင့လြိုကရြာ ပါးလှှာသော စောကပြတန်ှုတခြမ်းသားလေး ဖတခြနဲ ကြဲသှားကာ ဖြင်းကနဲ စပဖြှင်းဖြင်း ဝဒနောကို ခံစားလိုကရြ၏။
“ မမ…စောကပြတကြှဲသှားတာလား ဟင်…”
“ ဟုတတ်ယ်…အားလားလား…”
လီးတနကြှီးတပလြကြန်ှင့ြ ပြည့တ်င်းဖောင်းကားနသေော သူမစောကပြတပြှဲပြဲကြီးကို ငုံ့ကြည့်လြိုကမြိ၏။ စောကပြတအြဝ၌ လီးအပေါယ်ံ အရခွေံများ အရဈလိုကပြုံနပြေီး လီးတနကြှီးကို ရဈပတယ်ှကသ်န်းနသေော အကြောကြီးများ ဖောင်းတင်းလကြြ စောကပြတကြှီးက ညှဈထားသလိုဖြစ်ကာ အဈတဈနသညေကြို တွေ့လိုကရြသည်။ လေးကနသ်ော မအုံးကြည်၏ လှုပရြှားမှုကိုကြည့်ရြင်း မာဒင့်ခငမြွာ မချင့်မြရဲကြီး ဖြစ်လာလသည်ေ။ မာဒငကြလည်း ပကလြကအြိပန်ရောမှ တဈဆဈခွိုး ထထိုငကြာ လီးနှင့စြောကပြတ် တဈဆို့ဆို့ကြီး ဖြစ်နပေုံကိုကြည့်ကြာ လီးကြီးမှာ သံဒုတကြှီးအလား ပိုမိုမာကြောသှားလသည်ေ။
“ ခစွတ်ယ် မမရယ်… မမကို လိုးရတာ အားမရဘူး…”
ပါးစပကြ တတုံးတခဲကြီးပြောရင်း မအုံးကြညန်ို့ကြီးနှစ်လုံးကို ဆှဲညှဈနယဖြတပြှီး မအုံးကြညကြို သူ့ပေါငပြေါမြှ ပကလြကလြှနခြလွိုကလြတေော့သည်။
“ ဟဲ့…ဇောကထြိုးကြီးဖြစ်နပြေီ ဟဲ့…”
မအုံးကြညကြ ဘာကိုကိုငရြမှန်းမသိဘဲ ကုတငအြောကကြှမ်းပြငန်ှင့ြ ကြောပြင် ထိတွေ့သှားလေ၏။ မာဒငကြ မအုံးကြည်၏ ခေါကကြှေးနသေော ခါးပိုင်းကို လကအြစုံဖြင့ြ အားရပါးရကြီး ဆုပကြိုငကြာ ဖငကြှီးကို လငွမြှနစြှာ ရှေ့နောကလြှုပရြှားပြီး စောကပြတ် အိအိဖောင်းဖောင်းကြီးထဲသို့ လီးတနကြှီးကို ဒလစပ် ဆောင့ဆြောင့ပြှီး စိုကလြိုးလိုကပြါလတေော့သည်။
“ ပြှတ်…စွပ်…ပလှတ်…ဗွဈဘှတ်…”
“ အအား…အအား…အအား…ကြှတကြွှတ်…”
မအုံးကြညကြ ကြမ်းပြငကြို လကသ်ည်းများဖြင့ကြုတခြှဈရင်း မခွိမဆန့လြေး အံကြိတရြင်း ညည်းတွားနရေ၏။ မအုံးကြည်၏ ကြီးမားဖြံ့ထွားသော တငပြါးကြီးနှစ်လုံးကို မာဒငကြ ပေါငန်ှဈဖကဖြှင့ြ မှေးထောကထြားပြီး ပြင့လြနန်သေော မအုံးကြည် စောကပြတအြတွင်းသို့ လိမ်းဆေးတနခြိုးဖြင့ြ သံဒုတကြှီးတဈချောင်းပမာ မာကြောနသေော သူ့လီးကြီးအား အပေါစြီးမှ ဆောင့ဆြောင့ထြည့သ်လို ဆောင့ဆြောင့လြိုးခလွိုကလြရော မအုံးကြညစြောကပြတအြကြဲကြောင်း အောကအြစပမြှ သှေးစသှေးနလေးများပင် ယိုစီးကလွာပါလတေော့သည်။
“ ပြှတ်…ဘှတ်…ပြှတ်… ပလှတ်… ဗွဈ… ပြှတ်… ဘှတ်…”
“ အိ…အိ…အင့ြ…ဟင့အြင့ြ…သပေါပြီ…”
မညှာမတာကြီး စကသ်နတေပြဈသကဲ့သို့ ဆင့ကြာဆင့ကြာ ဆောင့ခြလွိုကသ်ောကြောင့ြ မအုံးကြညခြငမြွာ စောကပြတလြည်း ပူကငွလြာပြီး စောကခြေါင်းထဲမှ ဆဈခနဲ ဆဈခနဲ ခံစားလိုကရြကာ စောကရြညမြွား ဒလဟော ပန်းထွကကြုနတ်ော့သည်။ ပြှတကြနဲ…ဗှကကြနဲ… လီးတနကြှီး ဆှဲနုတလြတေိုင်း အံထွကလြာသော စောကရြမွေားကြောင့ြ လီးတနကြှီးမှာ ဆီသုတထြားသကဲ့သို့ ဝင်းလကပြှောငတ်င်းကာ အမှှုပတ်စီစီ ထွကလြာသညအြထိ မနားတန်း လိုးဆောင့လြိုကမြိတော့၏။
မအုံးကြညပြွော့ခွသှေားသော လကမြောင်းနှစ်ဖကြ ကြမ်းပြငတ်ှင် ဆန့တ်န်း၍ ငှိမသ်ကသ်ှားသည်။ တစောင်းလေးဖြစ်နသေော မအုံးကြညမြကြခြမ်းထောင့လြေးမှ ကြညလြဲ့သော မကြရြညလြေးများ စို့လာသညကြို မာဒင် ထငထြငရြှားရှား တွေ့လိုကရြသည်။
“ ဘှတ်…ပြဈ…ပြှတ်…ပလှတ်…ဘှတ်…ပြှတ်…”
အသံတွကေ ပိုမိုမှညတ်ှနလြာသည်။ စောကခြေါင်းထဲမှ လှိုကထြှကလြာသော လသေံကပါ ရောနှောပါလာ၏။ စောကခြေါင်းအတွင်းမှ ပြဈခနဲ ပြဈခနဲ ကနထြှကလြာသော သုတရြမွေားနှင့အြတူ သှေးများ ရောနှောပါလာသည်။ မာဒငကြ သူ့လီးကြီးကို အဆုံးထိတိုငအြောင် လေးငါးဆယခြကြခြန့ြ ကပဖြိထားပြီး သိပသ်ိပထြည့ခြလွိုကသ်ောအခါ လီးတနကြှီးတဈလွှောကြ သုတရြမွေား ဒလဟော ပြေးထွကလြာသညကြို ခံစားသိရှိလိုကရြသည်။
“ အအား…ဟင်း…အင်း…ကြှတကြွှတ်…”
ခကြခြငွြးဆိုသလိုပင် ခါး၊ ဒူးနှင့ြ အောကပျိုင်းအဆဈအမှဈများ ညောင်းညာ ပြော့ခွသှေားလသည်ေ။ မအုံးကြညကြို အသာအယာ ကြမ်းပြငပြေါသ်ို့ လှဲခပြေးလိုကစြဉြ လီးတနကြှီးက ရှညလြွားစွာ ထွကလြာပြီး ဒဈကြီးကြှတထြှကသ်ှားစဉြ မအုံးကြညခြန်ဓာကိုယမြှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ စူးနဈနသေော ငုတကြှီးတဈချောင်း ဆှဲနုတခြှင်းခံလိုကရြသည့အြလား ဆတခြနဲ တုနခြါသှားရှာလသည်ေ။ လီးထိပတ်ှင် အမွှငတ်န်းကာ တွဲလောင်းကနွဆေဲ သုတရြမွေားက မအုံးကြည်၏ ဖြူဝင်းသော ဗိုကသ်ားဝင်းဝင်းလေးအပေါသ်ို့ ကဆွင်းသှားကြလသည်ေ။ မာဒငကြ ရိုကသ်တခြှင်းခံရသော မှှတဈေကောငပြမာ ပြော့ခွနသေေော မအုံးကြညဘြေးတွင် ဒူးထောကထြိုငလြိုကပြါသည်။
“ မမ…ဘယလြိုဖြစ်နလေို့လဲ ဟင်…”
မအုံးကြညကြ အားယူပြုံးပြပြီး မကြလြုံးမှေးစင်းကာ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး ဟူသော အဓိပျပာယမြွိုး ခေါင်းခါပြရင်း ကြမ်းပြငမြှ ထထိုငလြိုကသ်ည်။
“ ဘှတ်…ဘှတ်…ဘှတ်…ဘှတ်…ပလဈ…ဘှတ်…”
စောကပြတအြတွင်းမှ ကနထြှကလြာသော လသေံများက မာဒင့ကြို တအံ့တဩ ဖြစ်စလသေည်ေ။
“ အဲ…အဲဒါဘာဖြစ်တာလဲ ဟင်…မမ…”
“ လကနေတ်ာပေါ့… သူဆောင့တ်ာက နားမှမနားပဲ…”
“ စောကပြတကြ အီးပေါကသ်လိုပဲနောြ…”
“ သှား…စုတပြဲ့…”
မအုံးကြညကြ မကြန်ှာနီနီလေးဖြင့ပြှုံးရင်း မာဒင့ဒြူးခေါင်းကို လကသ်ီးဆုပလြေးဖြင့ြ ထုလိုကသ်ည်။ ရှဈလကမြအရှညမြှ အနည်းငယမြွှ ပြော့ခွကြေုံ့ဝငသ်ှားခွင်း မရှိသော မာဒင့လြီးကြီးကို မအုံးကြညကြ မချင့်မြရဲကြီး ဆုပကြိုငရြင်း…
“ လိမခြွိုးပစ်ဖို့ကောင်းတယ်…”
ဟု တိုးတိုးပြော၏။
“ အဲအဲ…သှားကိုငပြှနပြှီနောြ…မပြောမရှိနဲ့…”
“ အမလေး…မကိုငရြဲတော့ပါဘူးရှင်…လန့ပြါပြီ…”
မအုံးကြညကြ ပြောပြောဆိုဆို ကြမ်းပြငမြှ ကုန်းထလိုကစြဉြ စောကပြတဖြောင်းဖောင်းကြီးက ဖငန်ှဈခွမ်းကြားမှ နောကသ်ို့ပြူးထွကလြာသညကြို မာဒင် ရုတတ်ရကြ တွေ့လိုကမြိပြနလြရော ဆတကြနဲ မအုံးကြညခြါးကိုဖကြ၍ သူ့လီးကြီးဖြင့ြ စောကပြတထြဲ တေ့သှင်းကာ ဆောင့သ်ှင်းလိုကပြှနပြါသည်။
“ ပြှတ်…ဘှတ်…”
“ အာ…လှနပြှီကြယ်…အင်း…အင်း…အင်း…”
မအုံးကြည် လေးဘကထြောကအြနအထေား မအီမသာ ပြောလိုကသ်ောလြည်း လီးတနကြှီးက စောကခြေါင်းထဲ ဇိကနဲ ဝငလြာပြနသ်ောအခါ စိတမြွားက ထလာပြနသ်ည်။ အဲဒါလည်း မအုံးကြညတ်ို့ မိန်းမသားများ အမူအကငွ့ပြဲ ဖြစ်မညထြငပြါသည်။ စိတပြါသညဖြစ်စေ၊ မပါသညဖြစ်စေ အားနှင့အြငန်ှင့ြ မာကြောခကထြနစြှာ ထိုးထည့လြိုကသ်ော လီးတနကြှီးက စောကခြေါင်းထဲသို့ ထိထိမိမိ ဝငလြာပြီဆိုလွှင် ခံချင်စြိတကြ အလိုလို ပေါထြှကလြာစမှဲပငဖြစ်ပါသည်။
“ တောတ်ော့ကြယ်… တောကြှာ နင့အြဈကိုပြနလြာတော့မှ မိသှားရင် ခကကြုနမြယ်…”
“ မိသှားတော့လဲ… ဘာဖြစ်လဲ…။ မမကို ကနွောကြ ယူလိုကမြှာပေါ့…။ အင့ြ… အင့ြ… အင်…”
မာဒငကြ အရူးအမဲသားကြှေးမိသလိုပင် မရပမြနား ပြဲဆကန်ပြနေသ်ညမြို့ မအုံးကြည် ချော့ရသည်။
“ နောကန်ေ့တွေ အများကြီး ကနွသ်ေးတာပဲကြယ် နောြ…”
“ တကယန်ောြ… အခုလို ကုန်းပေးရမယ်…”
“ အေးပါ…ကုန်းပါ့မယ်…။ စောကပြတကြိုလိုးလို့ အားမရသေးရင် ဖငစြအိုကိုပါလုပ် သိလား…”
ပြောပြောဆိုဆို မအုံးကြညကြ လေးဘကလြေးကုန်းနရောမှ ထရပလြိုကရြာ မာဒင့လြီးကြီးမှာ ဆတတ်ငံ့ငံ့ တန်းလန်းကြီး ကြှတထြှကလြာပြီး ငေါကခြနဲ ငေါကခြနဲ ဒေါသကြီးနပြနေသ်ေးသည်။
“ တကယန်ောြ…ဖငကြိုပါလိုးမှာ…”
“ လိုးပါ…လိုးပါ… ကိုယတ်ောရြယ်…။ အခုလည်း ပါးစပကြိုပါ လိုးပြီးပြီမို့လား… ဟှန်း…”
မအုံးကြည်၏ ရှဲ့တဲ့တဲ့ အမူအယာလေးကိုကြည့်ကြာ မာဒငမြှာ မချင့်မြရဲကြီး ဖြစ်လာပြီး မအုံးကြညကြို တအားဆှဲဖကရြင်း စောကမြှှေးများကို လကန်ှင့ြ ပြတပြေးရင်း စိုးရိမစြှာ တီးတိုးပြောလိုကြ၏။
“ အမြဲတမ်းလိုးနပေါရစေ…မမရယန်ောြ…”
“ လိုးပါ မောငလြေးရယ်…။ မမစောကပြတဟြာ မောငလြေးလီးကြီးအတွကဆြို အမြဲခံဖို့ အသင့ပြါကြယ်…”
“ ခစွစြရာကောင်းလိုကတ်ဲ့…မမရယ်…”
မာဒငကြ ဝမ်းသာအားရကြီး ရရှတေကြာ မအုံးကြညန်ှုတခြမ်းကို သူ့ နှုတခြမ်းဖြင့ြ စုပမြညပြှု၏။
“ ဟဲ့…နစမြေး…ပါးစပထြဲမှာ ဘာလဲ…”
“ ဘာလဲဟင် မမ…”
“ ဟင်…ပါးစပထြဲမှာ ဘာတွေ့လို့လဲ မမရယ်…”
“ အောျ…ဟာ…အင်း…”
မအုံးကြည် ဘာမှထပမြပြောဘဲ မာဒင်၏ ပါးစပဒြေါင့တ်ှင် ညှပန်သေော ကောကကြှေးနသညေ့ြ အမှှေးလေးတဈချောင်းကို လကည်ှိုးနှင့ြ လကမြလေးဖြင့ည်ှပကြာ မာဒင့မြကြန်ှာရှေ့သို့ ပြုံးပြုံးလေးလုပရြင်း ယူပြသည်။
“ အမှှေးတွေ့လား…”
“ ဘာအမှှေးလဲ ဟင်…”
“ ကြည့်ြ…မသိဘူးလား…။ အခုန သူပဲ မမကို ဘာဂွာမှုတပြေးသေးတယမြို့လား… ခစ်… ခစ်… ခစ်…။ အဲဒါ မမရဲ့ စောကမြှှေးပေါ့… ခစ်… ခစ်… ခစ်…”
နှစ်ယောကသ်ား တင်းတင်းကြီးဖကြ၍ အဝတမြဲ့သော အောကပျိုင်းနှစ်ခု ပူးကပပြှတသ်ပရြင်း နှုတခြမ်းအစုံမှာ ပြှတကြနဲ စုပမြိသှားကြလတေော့သည်။
ပြီးပါပြီ။