အောစာအုပ်

ဟထိုးလေးတစ်ခု

ဟထိုးလေးတဈခု
ရေးသားသူ – အမညမြသ်

“ ကြှီ ” ကနဲ ကားဘရိတဆြှဲသံရှညကြှီးက ထွကပြေါလြာပြီးခဏတွင် သူ့ကိုယသ်ူ အနိုငန်ိုငသ်ယကြာ လမ်းဖြတကြူးလာသော သူသည် ကားရှေ့မှာပင် မှောကရြကလြဲပြီး ကသွှားလသည်ေ။ နှင်းဝတဈေယောကြ ကမန်းကတမ်း ကားပေါမြှဆင်းလိုကရြင်း ထိုသူအနားသို့ ရောကသ်ှားလသည်ေ။ ကားမီးရောငအြောကတ်ှင် မှောကရြကလြဲနသေော သူ့ကို နှင်းဝေ တဈခကြကြှည့လြိုကပြှီးမှ စိတထြဲတွင် စိုးထင့ကြာသှားလသည်ေ။ နောကတ်ဖန် သချောအောင် ကြည့်လြိုကမြိမှ နှင်းဝတဈေယောကြ အံ့သှတုနလြှုပကြာသှားလသည်ေ။

ထိုစဉတ်ှင် ပလကဖြောင်းဆီမှ တဖုံးဖုံးပြေးကာလာနသေော ခွသေံများကို ကြားလိုကရြပြီး ထိုပြေးလာသော လူမှပင် လဲကနွသေော သူ့အား ဆှဲကာထူလိုကလြသည်ေ။ ထိုသူသည် နှင်းဝဖကေသ်ို့ လှည့ကြာ ကြည့်လြိုကပြှီး

“ဟာ … နှင်းဝပေါလား ”

“ ဟင် … ကိုစိနတ်င် … ဘယလြိုဖြစ်ရတာလဲ ”

“ သူ့ဖာသာ သူသှားမယဆြိုပြီး လမ်းဖြတကြူးသှားတာပဲ …”

ထိုသူနှင့ြ စကားအပြနအြလှနပြှောရင်း နှင်းဝတဈေယောကြ သူတို့နှစ်ယောကအြနားသို့ ကပသ်ှားသည်။

“ သူဘာဖြစ်သှားသေးလဲ ဟင် ”

“ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး၊ အမူးလှနန်တောပါ ”

“ ဒါဆိုရငလြည်း မထူးတော့ပါဘူး … ကိုစိနတ်ငရြယ်။ ကားပေါသ်ာ တငပြေးလိုကပြါတော့ … ”

ပြောရင်းမှပင် နှင်းဝကေ အမူးလှနန်သေူကို တဈဖကမြှဝငကြာ တွဲလိုကလြသည်ေ။

“ ကိုစိနတ်ငပြါ လိုကခြဲ့ပါလား။ ကြှနမြတဈခါတည်း ပို့ပေးခဲ့မယလြေ ”

“ မလိုကတ်ော့ပါဘူး နှင်းဝရယ်ေ … နှင်းဝတေို့သာ ပြနန်ှင့ပြါ … ”

“ကဲ… ဒါဆိုလည်း ကြှနမြသှားတော့မယ် ကိုစိနတ်င် ”

ကိုစိနတ်ငကြ ခေါင်းငှိမ့အြပြတွင် နှင်းဝေ ကားကလေးကို မောင်းကာထွကခြဲ့လသည်ေ။ အိမတ်ှငလြည်း မမနှယ် ပြနရြောကြဦးမညမြဟုတ်။ အနတ်ီကလည်း ပြညသ်ို့ ခဏပြနသ်ှားသညမြှာ (၂) ရကရြှိသှားပြီ ဖြစ်သည်။ အိမရြှေ့ပေါတ်ီကိုအောကသ်ို့ ကားရပပြှီးနောကြ နှင်းဝေ ကားဟှန်းကို လေးငါးခကြြ အဆကမြပြတ် တီးလိုကလြသည်ေ။ တိုကကြှီး၏ဘေးရှိ ကားဂိုဒေါငလြေးတွငန်သေော လှမှင့တ်ို့ လငမြယား ပြေးထွကလြာသညကြို တွေ့လိုကရြလသည်ေ။ နှင်းဝေ ကားတံခါးကိုဖြင့ကြာ ဆင်းလိုကပြှီး ကားနောကခြန်းတံခါးကို ဖြင့လြိုကစြဉမြှာပင် လှမှင့တ်ို့ လငမြယားနှစ်ဦးစလုံး အနားသို့ ရောကလြာကြသည်။

“ ဟင် … အဈကိုလေးပါလား … ”

“ ဟုတတ်ယ် …။ ရှငတ်ို့အဈကိုလေးကို ရှငတ်ို့ပဲတွဲပြီး အခန်းထဲက ကုတငပြေါြ တငပြေးခဲ့ပါဦး … ”

ပြောပြီးသညန်ှင့ြ နှင်းဝကေ သူမ၏ စလင်းဘကလြေးကိုဖြင့ကြာ အတွင်းမှ သော့ကိုထုတပြှီး တံခါးမကြီးကို ဖြင့လြိုကလြသည်ေ။ လှမှင့တ်ို့ လငမြယားက မူးနသေော သူ့ကို မနိုငမြနင်းနှင့ြ တွဲလာကြလသည်ေ။ အမူးလှနန်သေော သူမှာ တအင်းအင်း တအဲအဲနှင့ြ ဖြစ်နလသေည်ေ။ စောစောကလိုတော့ သတိလဈကာမနတေော့။ သူ့ကို ကုတငပြေါသ်ို့ တငပြေးပြီးသောအခါ

“ ကဲ … ရှငတ်ို့ တာဝနကြွကြပေါတယ်၊ ပြနအြိပကြှပတေော့ … ”

ဟု နှင်းဝကေ ပြောလိုကပြှီး ခပကြုပကြုပ် ထွကသ်ှားသော လငမြယားနှစ်ယောကြ အနောကမြှလိုကကြာ အိပခြန်းတံခါးကို ပိတလြိုကသ်ည်။

—————————————

နှင်းဝတဈေယောကြ အဝတအြစားလဲပြီးသောအခါ ဧည့ခြန်းဖကသ်ို့ ထွကလြာပြီး ရခေဲသတ်ေတာထဲမှ ရခေဲအိတကြိုရှာပြီး ရခေဲတုံးလေးများအား အိတအြတွင်းသို့ ထည့ပြှီး အိပခြန်းအတွင်းသို့ ပြနဝြငလြာခဲ့လသည်ေ။ ကုတငပြေါတ်ှငရြှိသော အမူးလှနသ်ူကား တလူးလူး တလှန့လြှန့ြ ဖြစ်ကာနခွသေည်ေ။ သို့သောြ မကြစြိကား မပြင့သ်ေး။ ထိုသူ၏နဖူးကို ရခေဲတငပြေးရန် ကြံရှယလြိုကစြဉမြှာပင် ထိုသူသညန်ှဈယောကအြိပကြုတငကြှီး၏ အလယတ်ှင် ဖြစ်နသဖြေင့ြ နှင်းဝေ သကပြှင်းတဈခကြခြလွိုကရြင်း ကုတငကြှီးပေါြ လှမ်းကာတကလြိုကလြသည်ေ။

ထိုသူ၏နဖူးပေါသ်ို့ ရခေဲအိတကြို အသာအယာ တငလြိုကပြှီး အိပခြန်းအတွင်းရှိ နာရီကို လှမ်းကြည့်လြိုကတ်ော့ ည (၈) နာရီကြောကြွောသ်ာ ရှိသေးသည်။ ဒီအတိုင်းဆို မမနှယ် ပြနရြောကမြည့အြခွိနမြှာ ဝေးသေးသည်။ မနေ့ညကလည်း သန်းခေါငကြွောမြှ ပြနရြောကလြာသည်။

ကုတငပြေါတ်ှင် အမူးလှနန်သေော မှသိန်းတဈယောကြ အသိအာရုံထဲတွင် သိသလိုလို မသိသလိုလို ဖြစ်နလကြြေ ခေါင်းထဲတွင် အုံခဲကာနလသေည်ေ။ သူ၏အသိကို စုစည်းနိုငသ်ော အခွိနတ်ှင် ပထမဆုံး သိလိုကရြသညကြ သူ၏နဖူးပေါတ်ှင် အေးစကန်သေော ရခေဲအိတ်၊ ပြီးတော့ အိစကည်ကည်ောသော အတွေ့အထိ၊ မှှပြေံ့သင်းကြိုငသ်ော ရနံ့ စသညတ်ို့ကို တဖြည်းဖြည်းချင်ြး ကြုံတွေ့ခံစားလိုကရြလသည်ေ။ မှသိန်းသည် ခဏတာမွှ ငှိမန်လေိုကပြှီးနောကြ သူ့မကြလြုံးများကို အားယူပြီး ဖြင့ကြှည့လြိုကလြသည်ေ။

“ ဟင် အဈကို … သတိရလာပြီလား? ”

လှိုကမြောပုံရသော တုနခြါနသညေ့ြ အသံလေး။ ဒီအသံအဆုံးတွငတ်ော့ မှသိန်း၏ မကြလြုံးများ ပြနမြှိတကြာသှားလသည်ေ။ မှသိန်းတဈယောကြ စကားစုများကို ကြားနရသေညမြှာ မယုံနိုငလြောကအြောင် ဖြစ်နသည်ေ။ သူနှင့ြ စိတသ်ဘောထားချင်ြး မတိုကဆြိုငသ်ဖြင့ြ ခွဲခွာနသေော သူ၏ဇနီးအလှ ဝေ၏ ခစွစြဖြယ် နှုတခြမ်းလှလှလေးများမှ ထွကပြေါလြာသော စကားစုများပင် ဖြစ်လသည်ေ။ ဝေ နှင့ြ မှသိန်းတို့ စိတသ်ဘောထားချင်ြး မတူညီကြပဲ သဘောကြဲကြသညမြှာလည်း အခွားမဟုတ်။ ဝေ သည် ငယစြဉကြတည်းကပင် ဘာမဆို သူ့ခွသေူ့လကြ လုပကြိုငတ်တသ်ော ညဉရြှိသူပီပီ စီးပြားရေးလုပင်န်းများကို တဈစငခြှဲထောငကြာ လုပကြိုငခြဲ့သည်။ ထိုအခါတွင် လုပင်န်းသဘောအရ ပေါင်းသင်းဆကဆြံမှု၊ လူမှုရေးတွကေ ဝငလြာတော့သည်။

ကြောင်းသူဘဝထဲကပင် ယောင်ျကြားလေးအပေါင်းအသင်းများ ရှိခဲ့ တွဲခဲ့သော ဝသည်ေ ကိုယတ်ိုင် အလုပလြုပလြာပြီဆိုတော့ ယောင်ျကြားများနှင့ြ ရဲဝံ့စွာပင် တန်းတူရငဘြောငတ်န်းကာဆကဆြံလာခဲ့သည်။ ခဏတာ ကာလအတွကတ်ော့အကြောင်းမဟုတ်။ ကြာရှညလြာတော့ မှသိန်း၏စိတတ်ှင် ဝသည်ေ ယောင်ျကြားတွကေို လိုသညထြကပျိုပြီး ဆကဆြံနသညေဟြု မှငလြာသည်။ အကြိမပြေါင်းများစွာ မှသိန်း သတိပေးခဲ့သည်။ ဝကလေည်း လုပင်န်းအကြောင်းကို အရင်းခံကာ ဆငခြှတွပေေေးခဲ့သည်။

နောကဆြုံးတဈကြိမ် ပြောမိစဉတ်ှငတ်ော့ ဝကလေည်း မှသိန်းကို စိတမြရှညတ်ော့သဖြင့လြား မပြောတတ်၊ ပြနလြှနကြာ အခွအတေင် စကားများခဲ့ကြသည်။ မှသိန်းလည်း အိမပြေါမြှဆင်းသှားခဲ့ပြီး စိတလြကောနခေဲ့သည်။ လုပင်န်းတွကေို သူ၏လကထြောကဖြှင့ြ လှှဲထားပြီး အရကခြညွြးဖိသောကကြာ နလသေည်ေ။

ယခုတော့ မှသိန်းတဈယောကြ သူ၏ခစွဇြနီး ဝနှငေ့ြ ခစွရြညလြူးခဲ့သော ဖဲမှှယောထူကြီးထကသ်ို့ ပြနရြောကကြာနလသေည်ေ။ ခစွဇြနီးကလည်း သူ့ကို ကြငကြှငန်ာနာနှင့ြ ပြုစုကာနသည်ေ။ မမှငရြတာ ကြာပြီဖြစ်သောကြောင့လြားမသိ၊ မှသိန်း၏ စိတထြဲတွင် ဝေ၏ ရှှရငေန်ှဈခိုငမြှာ ခါတိုင်းထကြ ကစွလြဈနသညေဟြု ထငရြသည်။ တီရှပအြကပြအြဖြူလးကို ဝတထြားသဖြင့ြ ရငဘြတတ်ှင် အသီးလေးတွမှော အတိုင်းသားထကာနလသေည်ေ။ ကာမအရသာ ပြတလြာတာ ကြာပြီဖြစ်သော မှသိန်း၏ ရမျမကဆြန်ဒများသည် ဟုန်းကနဲထကာလာရခွပြေီ။

မှသိန်း၏ အကြည့်စြူးစူးတွကြေောင့ြ နှင်းဝလည်ေး မကြလြှှာခကြာ နရလေသည်ေ။ သူမကို ကြည့်န်ရင်ေးကပင် မှသိန်းသည် ပကလြကအြနအထေားမှ သူ၏ဒူးတဈလုံးကို ဆှဲကာ ထောငလြိုကလြသည်ေ။ မှသိန်း၏ အကြည့်မြွားကား နှင်းဝေ၏ သေးကငွသ်ော ခါးဆီသို့ ရာကသ်ှားပြန်၏။ ထဘီလေးကို ကပိုကရို ဝတထြားသောလြည်း ထိုသေးသော ခါးအောကတ်ှငရြှိသော မို့မောကကြာ ဖောင်းကားနသေော တငသ်ားတို့၏ အလှကိုကား မဖုံးကြယန်ိုငပြေ။ နှင်းဝသည်ေ ပဆဈတုပကြာ ထိုငန်ခွင်ေးကြောင့ြ ဆငစြှယပြမာ အရင်းတုတပြှီး အဖြားသို့ သှယဆြင်းလာသော လှပလှန်းသည့ြ ပေါငတ်ံနှစ်ချောင်းကို အထင်းသား တင်းတင်းပြောငပြှောင် မှငန်ရသေည်။

မှသိန်းသည် သကပြငွြးတဈခကြကြို ခပမြွှင်းမွှင်းခလွိုကရြင်း အပြုံးခွိုခွိုဖြင့ြ သူ့အား ပြုစုနသညေ့ြ ခစွဇြနီးချောလေးအား အတိုးခကြာ ခစွစြခန်းဖြင့တ်ော့မညဟြု အရကရြှိနန်ှင့ြ ရမျမကသ်ှေးရှိနရြောကာ ဆုံးဖြတခြကြခြလွိုကလြသည်ေ။ ထိုအခွိနမြှာပင် နှင်းဝကလေည်း သူမ၏ကိုယလြုံးလေးကို မှသိန်းဖကသ်ို့ ကိုင်းကာ လကတ်ဈဖကကြို ဆန့ကြာ မှသိန်းနဖူးပေါမြှ ရခေဲအိတကြို လှမ်းယူလိုကလြသည်ေ။ အခုအခံ အစည်းအနှောင် မပါသော ရငသ်ားစိုငန်ှဈခု မှသိန်း၏ မကြန်ှာရှေ့နားတွင် သိမ့ကြနဲလှုပရြှားစဉမြှာပင် မှသိန်း၏ လကတ်ဈဖကကြ သူမ၏ခါးကလေးကိုဖကကြာ နှင်းဝေ၏ ကိုယလြုံးလေးကို ဆတကြနဲ သူ့ကိုယပြေါသ်ို့ ဆှဲယူလိုကရြာ

“ အို … အဈကို …”

ဟူသော အထိတတ်လန့ြ အသံလေးဖြင့ြ နှင်းဝမှော မှသိန်း၏ ကိုယပြေါသ်ို့ ပျိုလဲကာကလွာလသည်ေ။ ထိုကဲ့သို့ မှညတ်မ်းပြီးနောကြ နှင်းဝေ၏ နှုတဖြွားမှ နောကဆြကတ်ှဲ စကားများ ထွကမြလာတော့။ သူမ၏ နီတွာတွာ နှုတခြမ်းအစုံသည် မှသိန်း၏ နှုတခြမ်းတွကြေား ရောကကြာသှားခွလပြေေီ။ မှသိန်း၏ လကတ်ှကေ ငှိမမြနဘေဲ အခုအခံ မဝတထြားသော သူမ၏ ရငသ်ားနှစ်မှှာကို တီရှပပြေါမြှ အသာအယာ ဆုပန်ယဖြစွည်ှဈပေးနသည်ေ။ ခါတိုင်းထကပြင် လုံးကစွကြာ မာတင်းနသေော ရငန်ှဈမှှာ၏ အတွေ့ထူးကြောင့ြ မှသိန်း၏လကတ်ှကေ နှင်းဝေ၏ တီရှပအြတွင်းသို့ တီရှပ်၏ အောကဖြကဆြီမှ လှမ်းလိုကလြသည်ေ။

နှင်းဝေ လကတ်ဈဖကဖြှင့ြ ထိုကြူးကြောလြာသော မှသိန်း၏လကကြို ကမန်းကတမ်းဖယရြန် ကြိုးစားသောလြည်း မမှီလိုကတ်ော့ပါ။ ရငန်ှဈမှှာကို သိမ်းပိုကရြန် အပေါသ်ို့ ဆနတ်ကသ်ှားသော မှသိန်း၏ လကဖြဝါးများက သူမ၏နူးညံ့လှသော ဝမ်းဗိုကသ်ားနှင့တ်ကြ နံစောင်းများကို လွှောတိုကသ်ှားရာ တဈကိုယလြုံး ဖငွြးကနဲ ကြကသ်ီးထသှားရသော နှင်းဝေ၏ ခါးကလေးမှာ တွန့ကြာတကသ်ှားလသည်ေ။

မွိုးမတူသော ဖိုနှင့မ် ဆန့ကြငွဘြကြ အတွေ့အထိကြောင့ြ နှင်းဝေ၏ နုထွေးသော အသားစိုငမြွားမှာ ဆူပူကာလာပြီး တဈကိုယလြုံးမှာလည်း နုံးခွကောသှားလသည်ေ။ မှသိန်း၏လကကြ လုံးကစွပြှီး တင်းနသေော သူမ၏နို့အုံလေးများကို ညငသ်ာစွာ ဆုပည်ှဈပေးရင်းကပင် သူမ၏ နိုးသီးခေါင်းလေးများကိုလည်း လကဖြဝါးထိပလြေးဖြင့ြ ဖြဖြလေးပြတပြေးခွင်း၊ လကဖြဝါးထဲထည့ကြာ လှိမ့ပြှီးပြတပြေးခွင်းတို့ကို ဆကတ်ိုကဆြိုသလိုပင် လုပပြေးနရော မှသိန်း၏ နှုတခြမ်းချင်ြးငုံကာ စုပယ်ူပေးနသေော အပြုအစုများကြားမှ ရုန်းမထွကန်ိုငဖြစ်နသေော နှင်းဝခငေမြွာ ကြောကော့လိုကြ၊ ခါးတွန့လြိုကဖြှင့ြ လှုပလြှုပရြှရှ ဖြစ်နသလေို နှင်းဝေ၏ စိတထြဲတွငလြည်း မရိုးမရှဖြစ်ကာ ရမျမကသ်ှေးများ ဆူပြကကြာတကလြာနလသေည်ေ။

မိန်းမနှင့ြ တဈလကြောကြှာအောင် ခွဲခွာနခေဲ့ရသော မှသိန်းမှာတော့ ငံ့လင့ကြာ နခေဲ့ရသော နေ့ရကမြွားတွင် မွိုသိပကြာနခေဲ့ရသော သူ၏ဆန်ဒများကို လကတ်ှေ့ပေါကကြှဲခွင့ြ ရနပြေီဖြစ်သဖြင့ြ ပြောမပြနိုငသ်ော အရသာထူးကို အပီအပြင် ခံစားကာနလသေည်ေ။ နှင်းဝေ၏ နို့နှစ်လုံးကို သုံးသပကြာ ကစားနသေော မှသိန်း၏လကသ်ည် သူမ၏ခါးဆီသို့ ရောကကြာသှားလသည်ေ။ ပြီးတော့ သူမ၏ကြောပြငပြေါကြ လကကြိုရော၊ ခါးပေါကြ လကကြိုပါ နှင်းဝေ၏ ကိုယလြုံးကစွကြစွလြေးကို တင်းကြပစြှာ ရဈသိုင်းဖကလြိုကပြှီး ပကလြကလြှနလြှဲခလွိုကလြသည်ေ။

နှင်းဝကြေောပြင် မှှေ့ယာပေါသ်ို့ ထိကပမြိသည့အြခွိနတ်ှင် မှသိန်း၏ နှုတခြမ်းတွကေ နှင်းဝေ နှုတခြမ်းလေးများကို လှှတပြေးလိုကပြှီး အိပခြန်းထဲတွင် ထွန်းထားသော ခပလြှမ်းလှမ်းရှိ စားပြဲတင် စာကြည့်မြီးလုံး၏ အလင်းရောငအြောကတ်ှင် နှင်းဝေ မကြန်ှာလေးကို အာသာငမ်းငမ်းဖြင့ြ ကြည့်လြိုကမြိသည်။ နုငယလြှသော နှင်းဝမကြေန်ှာလေးသည် ပန်းသှေးရောငထြနပြေီး မကြလြုံးအစုံကိုကား မှိတထြားလသည်ေ။

မှသိန်း၏ နှာခေါင်းက နှင်းဝေ၏ ပါးပြငအြနှံကိုဖိကပကြာ သရမ်းခွင်းအမှုကို ပြုလသည်ေ။ ပြီးတော့ ဝင်းမှှတန်သေော နှင်းဝေ၏ လညတ်ိုငကြွော့ကြော့ကို မှသိန်းနှုတခြမ်းအစုံက ဖိကပကြာ စုပန်မ်းလိုကခြွိနတ်ှငမြှာတော့ နှင်းဝမကြေန်ှာ ဖြေးဖြေးလေးမှာ မော့တကကြာသှားလသည်ေ။ ထိုမှတဖန် မှသိန်းသည် နှင်းဝေ၏ တီရှပကြို အပေါသ်ို့ လှနတ်ငလြိုကရြာ တုနကြာလှုပကြာဖြင့ြ ထွကကြလွာသော နှင်းဝေ ရငသ်ားနှစ်မှှာမှာ အပျိုရှုံးလောကအြောငပြင် လုံးဝန်းမာတင်းကာ နလသေည်ေ။ ထိုအမှငကြှောင့ြ မှသိန်းမှာ စိတပျိုထလာပြီး နှင်းဝေ၏ နို့တဈဖကကြိုငုံကာ နို့သီးလေးကို ပြှတကြနဲနအေောင် စုပယ်ူလိုကလြသည်ေ။

“ အို အဈကို … ဟင့ျ ဟင့ျ … အင်း ”

နှင်းဝေ၏ ရငဘြတကြလေးမှာ ကော့ကာတကသ်ှားပြီး နှုတဖြွားမှလည်း ငှီးညူသံလေး မပြင့တ်ပြင့ြ ထွကအြံလာခဲ့သည်။ မှသိန်းလကတ်ဈဖကကြ ကနွန်သေော သူမနို့အုံလေးတဈဖကကြို အုပကြာဆုပန်ယပြေးနသလေို နို့သီးလေးခေါင်းလေးတွကေိုလည်း ခွမှပေေးနလသေည်ေ။

နှင်းဝေ ပေါငတ်ံနှစ်ချောင်းမှာ လိမကြာသှားလိုကြ ကားသှားလိုကဖြှင့ြ ခံစားရအတောခြကန်ပေုံရလသည်ေ။ ထိုစဉမြှာပင် ရမျမကသ်ှေး ဆူဝစွောဖြင့ြ မှသိန်း လှနကြာတငထြားသော တီရှပသ်ည် နှင်းဝေ၏ မေးဖြားအထိ ဖုံးနလရေော နရထေိုငရြ အတောခြကလြာသော နှင်းဝသည်ေ တီရှပကြို သူမ၏ဦးခေါင်းမှဆှဲကာ ခွှတပြဈလိုကလြသည်ေ။ နှင်းဝေ ရငသ်ားနှစ်ဖကကြို တဈလှည့စြီစို့လိုကြ ဖြှဈညှဈလိုကဖြှင့ြ အလှုပရြှုပန်သေော မှသိန်းသည် ဆကလြကြ မစောင့စြားနိုငတ်ော့သဖြင့ြ လကတ်ဈဖကကြ သူဝတထြားသော ရှပအြင်ျကြီကြယသ်ီးများကို အလငွစြလို ဆှဲဖြုတန်သလေို ကနွလြကတ်ဈဖကကြလည်း ကားကားလေးဖြစ်နသေော နှင်းဝပေါငတ်ံလေးများခွဆုံရှိ ဖုဖောင်းကာနသေောနရောကို ထဘီပေါမြှ ဖြဖြလေး အုပကြိုငလြိုကလြရော…..

“ အ… ကို … အို …အို ”

နှင်းဝေ၏ကိုယလြေးမှာ ထွန့ထြှန့လြူးသှားရလသည်ေ။ သူမ၏ ရတနာရှှကြေုတ် ဖောင်းဖောင်းကလေးကို အုပကြိုငထြားသော မှသိန်း၏လကတ်ှကေ ငှိမင်ှိမမြနပေဲ ဖိလိုကြ၊ ဆုပလြိုကြ၊ ဖစွလြိုကြ၊ ညှဈလိုကြ လုပန်သည်ေ။ မှသိန်းက နှင်းဝမကြေန်ှာလေးကို လှမ်းကြည့်လြိုကတ်ော့ အပျိုဖြန်းမလေးတဈယောကပြမာ မကြလြုံနှစ်လုံးကိုမဖြင့ပြဲ စုံမှိတကြာထားပြီး အောကန်ှုတခြမ်းလေးကို ဖိကိုကကြာထားလသည်ေ။ မှသိန်းသည် သူ့ရှပအြင်ျကြီကြှတသ်ှားသညန်ှင့ြ နှင်းဝေ၏ထဘီလေးကို ဆှဲခွှတလြိုကလြရော

“အို … အဈကို … မလုပန်ဲ့လေ ”

ကြောကလြန့တ်ကြားဖြင့ြ နှင်းဝလကေမြွားက သူမ၏ထဘီကို လှမ်းဆှဲပါသေးသည်။ ဒါ့အပြင် ထဘီကြှတထြှကသ်ှားမညကြို ဟန့တ်ားလိုသော သဘောဖြင့ြ သူမ၏ဒူးနှစ်ဖကကြို တပျိုငတ်ည်း ထောငလြိုကသ်ေးသည်။ သို့သောလြည်း လှုပရြှားလူးလှန့သ်ှားသော သူမ၏ကိုယလြုံးလေးကြောင့ြ ဖငသ်ားကြီးများကို ကြှပေးလိုကသ်လိုဖြစ်ပြီး ထမိနလြေးမှာ မှသိန်းလကထြဲ ပါသှားရှာသည်။

“ ကြှတ် …”

စိတပြကြလြကပြကြဖြှင့ြ နှင်းဝခငေမြွာ မကြလြုံးနှစ်လုံးအား စုံမှိတထြားရင်းကပင် အောကန်ှုတခြမ်းကို မကြမနေပဖြှင့ြ ကိုကထြားလိုကသ်ေးသည်။ ထဘီဆှဲခွှတသ်ညကြို တွန့တ်ိုနရှောသော သူမဖြစ်အငကြိုကြည့်ကြာ သူနှင့ခြစွရြညလြူးခဲ့စဉကြ ဒီလိုပင် အထိတတ်လန့ဖြှင့ြ တွန့တ်ိုတတသ်ညကြို သှားသတိရကာ ဇနီးဖြစ်သူ ဝတဈေယောကြ ငယမြူငယသ်ှေးတွေ ပြနဝြငန်ပြေီဟု မှသိန်း ကြနပေစြှာ တွေးလိုကမြိသည်။

ထဘီကြှတသ်ှားပြီဆိုတော့ မှသိန်း အကြည့်စြူးစူးတွကေ သူမ၏ ရတနာရှှကြေုတဆြီမှ လုံးဝမခွာတော့။ ယခငကြ အမှှေးနကမြွားဖြင့ြ ဖုံးလှှမ်းထားသော ဝေ၏ ရတနာရှှကြေုတလြေးက အခု အမှှေးတဈပငမြွှမရှိပဲ ဖြူဖြေးတင်းမာကာ မုန့ပြေါင်းအလား မို့ဖောင်းနပေါလားဟု မှသိန်း တွေးမိသည်။ သူပုဆိုးကို ခွှတခြလွိုကရြင်း သူ၏လကမြွားက နှင်းဝေ အကြဲကြောင်းတဈလွှောကြ ရှရှလေး ပြတပြေးလိုကရြာ ဒူးနှစ်ဖကလြုံးထောငထြားသော နှင်းဝေ ခွဖြေားနှစ်ဖကမြှာ အတနင်ယဘြေးသို့ ကားသှားသည်။

တဈဖန် သူ၏ မာတောငန်သေော အတံကြီးကို နှင်းဝေ အကြဲကြောင်းတဈလွှောကြ စုနခြညွဆြနခြညွြ ပြတပြေးလိုကရြာ ကားအယဖြှူဖြေးလှသော နှင်းဝေ၏ ဖငသ်ာကြီးမှာ လှုပလြှုပရြှားရှာ ဖြစ်လာရလသည်ေ။ အဲဒီနောကြ မှသိန်းက သူမ၏ စိကပကြာ ဖောင်းထနသေော နှုတခြမ်းသားနှစ်ဖကကြို လကည်ှိုး လကမြတို့ဖြင့ြ အသာလေးဖိကာ ဖြဲလိုကသ်ည်။

“ အား … ကြှတ် … အို …”

နှင်းဝေ ညည်းသံလေး ထွကလြာသည်။ ဒီလိုဖြဲလိုကတ်ော့ ထငထြငရြှားရှား ထွကပြေါလြာသော သူမ၏ အစိလေးကို သူ၏အတံထိပဖြူးဖြင့ြ ဖြည်းဖြည်းချင်ြး ထိုးပေးလိုကသ်ည်။

“ အို … အမေ့ … အင့ျ … အ အ…အား …”

နှင်းဝေ ဝင်းဝင်းဝါဝါ ကိုယလြုံးတီးလေးမှာ လူးလှန့လြှုပရြှားသှားရလသည်ေ။ နှင်းဝတဈေယောကြ ထူးခွားလှသည် ခံစားခကြကြှောင့ြ တိမပြေါပြွံတကသ်ှားသလို ခံစားလိုကရြလသည်ေ။ ထိုစဉမြှာပင် မှသိန်းလကဖြှင့ြ ဖြဲထားသောကြောင့ြ နီရဲကာနသေော သူမ၏အခေါင်းအတွင်းမှ ခစွရြှေ့ပြေး အရညကြှညမြွား တဈစိမ့စြိမ့ြ ထွကလြာလသည်ေ။ မှသိန်း၏ လကတ်ဈဖကကြ နှုတခြမ်းသာဖောင်းဖောင်းလေးကို ဖြဲထားရင်း သူမ၏ ဂူဝသို့ သူ၏ထိပဖြူးကိုတေ့ကာ အသာဖိပြီး သှင်းလိုကလြသည်ေ။

“ အို … အို … အား … ကြှတ် ကြှတ် ကြှတ် သပေါပြီ အဈကိုရယ် …”

ထိုးနကြတွေင်း ဖြစ်သဖြင့ြ မှသိန်းက မညှာတော့ပဲ တဈဆုံးထိုးသှင်းလိုကရြာ ကဉွြးမှောင်းကြပတ်ည်းစွာ ဝငသ်ှားသည်။ ခံစားခကြကြှောင့ြ စိတထြဲမှာ ပိုထကြှလာပြီး လေးငါးခကြလြောကြ ဇွတဆြောင့ပြေးလိုကတ်ော့ နှင်းဝကေိုယလြုံးလေးမှာ အတောပြင် ကော့တကလြာကာ မှိတထြားသော သူမ၏ မကြခြှံလေးများအောကမြှ မကြရြညမြွား စိမ့ထြှကလြာလသည်ေ။ နှင်းဝေ နှုတခြမ်းသားနှစ်ဖကကြ တင်းကြပစြှာ မှသိန်းဒုတခြွောင်းကို ညှပထြားပြီး ဆှဲဆုပထြားသလို ဖြစ်နသဖြေင့ြ ကြပထြုပသ်ည့ြ အရသာကို မှသိန်း မှိနယ်ှကစြှာ ခံစားနရသေည်။ ပြီးတော့မှ ရှုံမဲ့နသေော နှင်းဝေ မကြန်ှာလေးကို ကြည့်လြိုကရြင်း ဝသညေလြည်း သူနှင့မြတွေ့ရတာကြာပြီဖြစ်သောကြောင့ြ အသဈအဆန်းသဖြယ် ဖြစ်နတောနမှောပါ ဟူသော အတွေးဖြင့ြ သူမအခေါင်းလေးထဲမှ သူ၏အတံကြီးကို ဖြည်းဖြည်းချင်ြးဆှဲထုတလြိုကပြှီး တဈဝကလြောကြ အရောကတ်ှင် ခပသ်ာသာလေး ဆောင့ကြာ ထိုးထည့လြိုကပြှနသ်ည်။

ပြီးတော့ မှသိန်း၏လကတ်ဈဖကကြ သူမ၏ ရငန်ှဈမှှာကို တဈလှည့စြီ ဆုပန်ယပြေးကာ နို့သီးခေါင်းလေးများကို ခွမှပေေးနသလေို လကတ်ဈဖကကြလည်း သူမ၏ ဆီးခုံ၊ ပေါငတ်ံများတဈလွှောကကြိုလကဖြှင့ြ ပြတသ်ပပြေးနလသေည်ေ။ တဈခကြခြငွြး ဆောင့ကြာနသေော မှသိန်းအင်ျဂါသည် သူမ၏ အခေါင်းအတွင်းမှ ထုတလြိုကြ သှင်းလိုကြ ဖြစ်သှားတိုင်း ခစွအြရညကြှညမြွားကလည်း ပြကကြနဲ ပြကကြနဲ ထွကလြာလသည်ေ။ ထိုသို့လုပရြင်းမှပင် အားမရနိုငဖြစ်လာသော မှသိန်းသည် သူ၏ထိပဖြူးကို အပြငရြောကသ်ညအြထိ ဆှဲထုတပြှီး နှင်းဝေ အပေါကလြေးကို ခွိနကြာ အားပါးတရ ဖိသိပကြာခလွတေော့သည်။

“ အို … အို … အာ … အင်း … ကြှတ်… ကြှတ် … ကြှတ် ”

မှသိန်း၏ ဆောင့ခြကြန်ှင့အြညီ နှင်းဝခငေမြွာ အင့ကြနဲ အင့ကြနဲ မှေ့ယာအတွင်းသို့ နဈဝငသ်ှားလိုကြ ကော့တကကြာလာလိုကန်ှင့ြ ဖြစ်နလသေည်ေ။ ပြီးတော့လည်း နှင်းဝတဈေယောကြ သူမ၏ ဖြူဖြူဖြေးဖြေး ပေါငတ်ံစင်းစင်းတွကေို တတန်ိုငသ်မွှ ကားပေးထားရာ ပေါငတ်ှင်းကြောများပင် ထောငထြနလသေည်ေ။ ကြပည်ပစြီးပိုငကြာ အသဈအဆန်းဖြစ်နသေော အဖုတလြေး၏အရသာကြောင့ြ မှသိန်းတဈယောကြ ရမျမကစြိတမြွား ပြင်းထနလြာပြီး မခွိတငကြဲ ဖြစ်လာသည့အြဆုံး မှသိန်းသည် နှင်းဝကေိုယလြုံးပေါသ်ို့ မှောကခြကြာ ကိုယလြုံးလေးအား တငကြှပစြှာ သိမ်းကြုံးပြီး ဖကလြိုကလြသည်ေ။

နှင်းဝကလေည်း မှသိန်း၏ကိုယကြို ပြနကြာဖကထြားလိုကလြသည်ေ။ ထိုအခါမှ သူမ၏အသားလေးများ တဆတဆြတ် တုနန်သညေကြို မှသိန်း သတိထားလိုကမြိပြီး ရငထြဲတွင် နှေးကနဲ ဖြစ်သှားသည်။ ထို့နောကြ သူမနို့တဈဖကကြို ငုံကာ စို့လိုကပြှီး ဖငကြှှကာ အားရပါးရပင် ဆောင့ကြာလိုးလတေော့သည်။

မှသိန်း၏ ဆောင့ခြကြမြွားက ပြင်းလှသလို သူမခငမြွာ ခေါင်းကို ဘယည်ာလူးလှိမ့ကြာ ကြိတမြှိတခြံနရရှောသည်။ ဒါ့အပြင် သူမ၏လကန်ှဈဖကကြလည်း မှသိန်း၏ကိုယလြုံးကြီး သူမအပေါမြှ ပြောကကြှယသ်ှားမှာကို စိုးရိမသ်ည့အြလား အတင်းပငဖြကကြာထားလသည်ေ။ သိပမြကြာသော အခွိနကြာလ အတွင်းပင် နှင်းဝမကြေန်ှာလေး ရှုံ့မဲ့လာရာက နှုတခြမ်းနှစ်လှှာ ဟလာပြီး

“ ဟယ် … အ အ … အင့ျ အင့ျ….အှန် အှန်း … ”

ညည်းညှူအောဟြဈရင်း နှင်းဝတဈေကိုယလြုံး တဆတဆြတတ်ုနကြာ ကော့ကာကော့ကာ တကသ်ှားပြီး ဟင်းကနဲ သကပြငွြးခကြာ တဈကိုယလြုံးရှိ အကြောများ ပြလွေော့သှားလသည်ေ။ ဝတဈေယောကြ တဈခွီပြီးသှားပြီကို သိလိုကရြသော မှသိန်းကလည်း သူမ၏ကိုယလြုံးလေးကို တင်းကြပစြှာ တိုးဖကလြိုကရြင်း လီးတနကြှီးကို ဒဈပေါလြာသညအြထိ ဆှဲကာဆှဲကာ ထုတပြှီး အားကုနဆြောင့ကြာ လိုးလိုကလြသည်ေ။ မှသိန်း၏ အသကရြှူသံများမှာလည်း ပြင်းထနမြှနဆြနလြာပြီး ၁၀ ခကြမြွှ ဖိသိပလြိုကကြာ သူ၏အတံကြီးအား နှင်းဝေ၏ အခေါင်းလေးထဲသို့ တဆုံးဖိသှင်းလိုကပြှီး ပူနှေးသော သုတရြညမြွားကို အားပါးတရ ပန်းထည့လြိုကလြသည်ေ။

ငါးမိနဈခန့ကြှာသညအြထိ တဈဦးကိုတဈဦးဖကကြာ မှိန်းပြီး ဇိမယ်ူနကြပြေီးနောကြ မှသိန်းသည် နှင်းဝေ၏ ဘေးဖကသ်ို့ ပကလြကလြှနကြာ လှဲခလွိုကလြသည်ေ။ နှင်းဝခငေမြွာ သူမရတနာရှှကြေုတအြတွင်းမှ ကြှတထြှကသ်ှားသော မှသိန်း၏ အတံကြီးကြောင့ြ သူ့မရငထြဲမှာ ဟာကနဲ့ ဖြစ်သှားပြီး မှသိန်းကို မကြလြုံးလေး ဝင့ကြှည့လြိုကရြာ အိပယ်ာပေါတ်ှင် ပကလြကလြှနကြာ လှဲနသေော မှသိန်း၏ ပေါငကြှားတွင် အရှိနမြသသေေးဘဲ မိုးမွှောကြာ ထောငမြတန်သေော အတံကြီးကို မှငလြိုကရြသည်။ ပြီးတော့ အတံကြီးမှာ စိုရှှဲနပြေီး ပပြနေသေော အရညမြွားကြောင့ြ တင်းပြောငပြှီး အသည်းယားစဖြယ် ကောင်းလှပသည်ေ။

နှင်းဝတဈေယောကြ မကြတ်ောငတ်ောင် မခတန်ိုငပြဲ ကြည့်န်မေိသည်။ ထိုနောကြ တဖြည်းဖြည်းချင်ြး မာနလြွှော့ကာ ညှိုးကသွှားမှ သကပြှင်းလေးခကြာ မှသိန်းကို ကြည့်မြိသည်။ မကြလြုံးအစုံကိုမှိတကြာ ဇိမယ်ူနသေော မှသိန်းသညလြည်း တဈနကေုနန်ီးပါး သောကထြားသော အရကရြှိနကြှောင့လြည်းကောင်း၊ ကာမဂုဏကြိုခံစားပြီး အားကုနသ်ှားသညကြ တဈကြောင်းကြောင့ြ ခဏအတွင်းမှာပင် ဟောကသ်ံပေးပြီး အိပပြွောသ်ှားလသည်ေ။ နှင်းဝလည်ေး မှသိန်းမကြန်ှာကို ငေးကြည့်ပြှီးနောကြ လေးကနစြှာဖြင့ြ အိပယ်ာပေါမြှ မထချင်ြ ထချင်ဖြှင့ြ ထကာ ထိုငလြိုကလြသည်ေ။

—————————————-

နံနကအြိပယ်ာမှနိုးပြီး မှသိန်း၏အကြည့်မြွား တိုငကြပန်ာရီဆီသို့ ရောကသ်ှားသည်။ မနကြ (၈) နာရီတောင် ထိုးသှားပြီပဲ။ မကြလြုံးကို ပကလေပ် ပကလေပ် လုပပြှီး ညကအကြောင်းတွကေို စဉြးစားကြည့်မြိတော့ ဘယလြိုလုပပြှီး အိမသ်ို့ ပြနရြောကလြာသညကြို မတွေးတတတ်ော့။ သချောသညကြား သူနှင့ဝြတေို့ အိပစြကသ်ော နှစ်ယောကအြိပ် မှှေ့ယာကြီးပေါသ်ို့ မှသိန်းတဈယောကြ ရောကန်ခွပြေေီ။

မှသိန်း ကိုယပြေါတ်ှင် လှှားထားသော စောငကြိုခွာလိုကသ်ောအခါ အပေါအြင်ျကြီကား မရှိ။ သို့သောြ အောကပျိုင်းတွင် ပုဆိုးတဈထညကြ စွပလြကြသ်ား။ မှသိန်း ကြနပေစြှာ ပြုံးလိုကသ်ည်။ သူ ဝတလြဈစလဈ အိပပြွောသ်ှားသညကြိုကား မှတမြိလိုကသ်ည်။ ဝကေ သူ့ကို ပုဆိုးစွပပြေးခဲ့ရုံသာမက စောငတ်ဈထညကြိုပါ ခွုံသှားပေးခဲ့သည်။

မှသိန်း ကုတငဘြေးက စားပြဲပေါသ်ို့ ကြည့်လြိုကတ်ော့ အုပဆြောင်းအဝါရောငကြို တွေ့လိုကရြသည်။ ထို့ကြောင့ြ ကုတငပြေါမြှဆင်းပြီး အုပဆြောင်းကို ဖြင့ကြှည့လြိုကရြာ နန်းကြီးသုပတ်ဈပြဲ၊ ကြကြဥကြောြ (၂) လုံး၊ ပေါငမြုန့န်ှဈခပြြ ပြီးတော့ ကောဖြီ ပန်းကနတ်ဈစုံ တို့ကို တွေ့ရသည်။ မှသိန်း နန်းကြီးသုပကြှိုကသ်ညကြို သိသော ဝကေ စီစဉပြေးခဲ့ခွင်းဖြစ်သည်။ အုပဆြောင်းဘေးတွငလြည်း ဓါတဘြူးအသေးတဈလုံးနှင့ြ အကြီးတဈလုံးကို မှငလြိုကရြာ တဈဘူးက ကောဖြီ သို့မဟုတ် ဟောလဈ၊ နောကတ်ဈဘူးက ရနှေေးကြမ်း ဖြစ်နမညေဆြိုတာ မှသိန်း အတတသ်ိနလသေည်ေ။

မှသိန်း ရချိုးခန်းသို့ဝငကြာ ရကေိုတဝကြီး ခွိုးပစ်လိုကသ်ည်။ ပြီးတော့ အဝတအြစားလဲကာ နန်းကြီးသုပန်ှင့ြ ကောဖြီကို မနကစြာအဖြစ် စားလိုကသ်ည်။ စားပြီးတော့ ပန်းကနမြွားကို မီးဖိုခန်းသို့ ယူလာခဲ့သည်။ အိမဖြောကြောငမြလေး မိအေးကိုလည်း မတွေ့၊ ဈေးသှားနတော ဖြစ်မည်။ ဝတဈေယောကလြည်း (၈) နာရီထိုးလွှင် ထွကန်ကြမေို့ မတွေ့။ ဒါပမယေ့လြည်း မှသိန်းတဈယောကြ ကြညန်ူးနမေိသည်။

အိမထြောငသ်ကြ ၂ နှစ်ကြောြ ၃ နှစ်အတွင်း ဝတဈေယောကြ သူ့အပေါတ်ှင် ယခုလောကြ ဂရုတစိုကမြရှိခဲ့။ ပန်းကနမြွားကို ဘစငေပြေါသ်ို့ တငထြားပေးပြီးသောအခါ မှသိန်း ဧည့ခြန်းဖကသ်ို့ ထွကလြာခဲ့ပြီး သတင်းစာကို ဖတန်လေိုကသ်ည်။ သတင်းစာဖတရြင်း မှသိန်းရဲ့စိတမြွား ညက ခစွရြညလြူးခဲ့သည့ြ အဖြစ်အပကြမြွားဆီသို့ ပြနတ်ှေးမိသှားသည်။

ဝသည်ေ အရငကြနှင့မြတူ အတောပြင် နုပျိုလန်းဆန်းကာ စွဲမကစြရာ ကောင်းလာသည်။ ကားစွင့ကြာနသေော သူမ၏ ဖငသ်ားကြီးများသည် ယခငကြလို အိတွဲတွဲမနဘေဲ မာတင်းကာ အားရဖြယ် ပိုကောင်းလာသည်။ ပြီးတော့ ကြပည်ပကြာနသေော အခေါင်းကဉွြးကဉွြးလေးမှာလည်း သူ့အတံကြီးကို အတင်းပင် ရဈပတကြာနသညေ့ြ အတွေ့ထူးကြောင့ြ အငမြတနပြင် အရသာရှိလှသည်။ တဖန် ဝတဈေယောကြ ပြီးသှားသောအခါ သူမစောကခြေါင်းက မှသိန်းအတံကို ဇတကြနဲ ဇတကြနဲ ဆောင့ဆြှဲကာ ညှဈလိုကပြုံကြောင့ြ မှသိန်းတဈယောကြ ညက အတောပြင် ထိန်းလိုကရြသညကြို ပြနသ်တိရလာလသည်ေ။

တွေးရင်း တွေးရင်းဖြင့ြ မှသိန်း ဝေ့ကို တမ်းတနမေိသည်။ သကပြှင်းတဈခကြခြလွိုကရြင်း ဝတဈေယောကြ ညနစေောစော ပြနလြာလွှငကြောင်းမညဟြု တွေးနမေိသည်။ ထိုစဉြ အိမရြှေ့ သံဘာဂွာတံခါးကို သော့ဖြင့သ်ံကြားရသဖြင့ြ မှသိန်း လှမ်းကြည့်လြိုကတ်ော့ မိအေး ဈေးမှပြနလြာသညကြို တွေ့လိုကရြသည်။ မိအေး ဧည့ခြန်းထဲသို့ ဝငလြာသောအခါ သတင်းစာဖတန်သေော မှသိန်းကို တွေ့ရသဖြင့ြ

“ ဟော … အဈကိုလေး နိုးနပြေီလား ”

“ အေး …”

“ မမနှယ် မနေ့က ဖုန်းဆကတ်ယ်၊ အဈကိုလေး … ကိဈစတွေ မပြီးသေးလို့ နောကထြပ် နှစ်ရကြ သုံးရကလြောကကြှာမယလြို့ ပြောတယ် ”

ကြားလိုကရြသော စကားကြောင့ြ မှသိန်းတဈယောကြ နားတွရှေုပသ်ှား၏။ မိအေးကတော့ သူ့စကားကို ဆကပြှောနေ၏။

“ အဲဒါကို မနေ့ညကတည်းက ပြောမလို့ပဲ။ ကြှနမြတို့ လငမြယားလည်း အံ့အားသင့န်တောနဲ့ မပြောမိတာ။ ဒီမနကြ နှင်းဝကေို မေးတော့ အဈကိုလေး နိုးလာရင် ပြောပြလိုကပြါဆိုလို့ ”

မှသိန်းတဈယောကြ ရှင်းသင့သ်လောကြ ရှင်းလာပြီဖြစ်၍ ရငတ်ှေ တဒိန်းဒိန်း ခုနလြာလသည်ေ။ သူ၏အနားမှ သှားတော့မည့ြ ဟနပြှငန်သေော မိအေးကို မှသိန်းက ချောကသ်ှေ့သော လသေံဖြင့ြ လှမ်းမေးလိုကလြသည်ေ။

“ နင့ြ မမနှယကြ ဘယတ်ုန်းက သှားတာလဲ ? ”

“ မနေ့မနကပျိုင်းကတည်းက ထွကသ်ှားတာ အဈကိုလေး ”

မှသိန်း၏ခေါင်းထဲတွင် မူးဝလေုမတတ် ဖြစ်သှားရသည်။ မိအေးက ခထွားသော ဈေးခွင်းတောင်းကို ကောကကြိုငလြိုကသ်ည်။

“ ဒါနဲ့ နှင်းဝရေော … မိအေး ”

“ မနကကြ အဈကိုလေးစားဖို့ နန်းကြီးသုပ် ပြငပြေးပြီးကတည်းက သူ့သူငယခြငွြးအိမမြှာ အလှူရှိလို့ သှားဦးမယဆြိုပြီး ထွကသ်ှားတယ်၊ ညနမှေ ပြနလြာမယလြို့ ပြောသှားတယ် အဈကိုလေး ..”

“ ဪ … အေးအေး ….”

မိအေးက ပြောပြီးသညန်ှင့ြ မီးဖိုထဲသို့ ဝငသ်ှားလသည်ေ။ မှသိန်းတဈယောကသ်ာ ဧည့ခြန်းထဲတွင် ငိုငကြာကနွခြဲ့လသည်ေ။ ကြားလိုကရြသော စကားများကို ပြနဆြကစြပပြှီးသောအခါ မှသိန်း တုနလြှုပခြှောကခြှားစွာဖြင့် ခေါင်းနားပန်းကြီးသှားလသည်ေ။ မှသိန်း ဘာလုပလြို့ ဘာကိုငရြမှန်းမသိအောင် ဖြစ်နပြေီး ရှေ့တွင် ဘာတွဆကေဖြစ်လာမညကြို ကြိုတငမြတွေးရဲတော့ပေ။

အဘယကြှောင့ဆြိုသောြ ညက သူမူးမူးနှင့ြ ခစွရြညလြူးခဲ့သူမှာ သူ၏ဇနီး နှယန်ှယဝြေ မဟုတဘြဲ တဈဦးတည်းသော ခယမြချောလေးဖြစ်သူ နှင်းနှင်းဝေ ဖြစ်နသေောကြောင့ပြင်။ မှသိန်း၏ ဇနီးဖြစ်သူ နှယန်ှယဝြသည်ေ အသကြ၂၆ နှစ်ခန့ရြှိပြီး နှယန်ှယဝြေ၏ ညီမဖြစ်သူ နှင်းနှင်းဝကေ အသကြ ၂၀ ခန့ပြင် ရှိသေးသည်။ သူမတို့၏မိခငမြှာ လှနခြဲ့သော ၇ နှစ်ခန့ကြ ကြယလြှနသ်ှားခဲ့ပြီး ဖခငဖြစ်သူမှာ ပြီးခဲ့သော ၂ နှစ်ခန့ကြမှ ဒီအိမမြှာပင် ဆုံးပါးသှားခွင်းဖြစ်သည်။

မှသိန်း နှင့ြ နှယန်ှယဝြတေို့ အိမထြောငကြပြှီး သိပမြကြာခွိနတ်ှင် နှင်းနှင်းဝသည်ေ ရနကြုနတ်ှင် အဆောငင်ှားကာ တကျကသိုလန်ောကဆြုံးနှစ် တကန်ခွေိနလြည်း ဖြစ်သည်။ အိမကြှီးကလည်း ကြီးသည့အြတွကြ နှယန်ှယဝြကေ သူမ၏အဖနှငေ့ြ ညီမဖြစ်သူတို့အား အိမတ်ှငခြေါထြားချင်သ်ညဟြု ဆိုလာသောအခါ မှသိန်း ခေါင်းသာညိမ့ခြဲ့သည်။ နှယန်ှယဝြေ၏ ဖခငကြှီးအား ဖခငကြဲ့သို့ပင် လေးစားရိုသပြေီး ပြုစုစောင့ရြှောကခြဲ့သည်။ ထို့အပြင် နှင်းနှင်းဝအေားလည်း ကားမောင်းသငစြပြေီး ကြောင်းသှားကြောင်းပြန် အဆငပြှစရေန်ေ ကားတဈစီးပငဝြယပြေးခဲ့သည်။

သို့သောြ သူတို့လကထြပပြှီး (၈) လခန့ြ ကြာသောအခါ တဈစခန်းထလာသညကြ နှယန်ှယဝြေ။ ကိုယပျိုငစြီးပြားရေး သီးခွားလုပခြငွသ်ညတ်ဲ့လေ။ မှသိန်းတဈယောကကြတော့ ဇနီးဖြစ်သူ၏ အလိုကိုလိုကကြာ စိတတ်ိုင်းကြ စီမံဆောငရြှကပြေးခဲ့လသည်ေ။ ဒီလိုနှင့ြ သူမတို့၏ဖခငကြှီး ကြယလြှနပြှီးသည့န်ောကပျိုင်း နှယန်ှယဝြတဈေယောကြ ခါတိုင်းလို အခွိနမြှန် အိမသ်ို့ ပြနမြရောကြ။ ကိုယ့အြလုပန်ှင့ြ ကိုယရြှုပန်သေော မှသိန်းကလည်း သူမကို အခွိနပြှည့ြ လိုကမြကြည့်န်ိုင်။ နှယန်ှယဝြကလေည်း မှသိန်း မေးမှန်းသောအခါ အလုပကြို အကြောင်းပြပြီး ဆငခြှတွပေေေးခဲ့သည်။ နောကဆြုံးတွငမြှာတော့ လငမြယားနှစ်ယောကြ စကား အခွအတေငမြွားခဲ့ကြပြီး မှသိန်း အိမမြှထွကသ်ှားကာ စိတလြနခေေဲ့သည်။

နှယန်ှယဝြနှငေ့ြ နှင်းနှင်းဝသည်ေ အသကြ ၆ နှစ်ခန့ြ ကြာသောလြည်း လုံးတူဒေါကတ်ူဖြစ်သည်။ သို့သောြ အဈမဖြစ်သူ နှယန်ှယဝြကေ ကြောလညလြောကြ ဆံပငရြှညန်ှင့ဖြစ်ပြီး နှင်းနှင်းဝကတေော့ ဂုတဝြဲဆံပငန်ှင့ြ ဖြစ်သည်။ ညက အတောပြင် မူးနသေောကြောင့ြ မှသိန်း သတိမမူမိသညမြှာ အမှနပြငဖြစ်သည်။ ပြီးတော့ သူတို့ ညီအဈမနှစ်ယောကလြုံးကလည်း မှသိန်းကို အဈကိုဟုသာ ခေါကြှလသည်ေ။ မှေးချင်ြးမရှိသော မှသိန်းသည် နှင်းဝကေို နှမတဈယောကလြို ခငမြငခြဲ့သညကြား အမှနပြင်။

ဖောင်းကားတင်းနသေော တငသ်ားကြီးများ လမ်းလွှောကလြွှင် တဖြတဖြှတခြါပြီး တဆတဆြတ် တုနသ်ှားပုံများ၊ ငယမြူငယသ်ှေး အပြည့ဖြှင့ြ အလှသှေးတွကြှယေသ်ော နှင်းဝေ၊ သူ ဒီလောကထြိန်းခဲ့ကာ စိတရြိုင်းများကို တတန်ိုငသ်လောကြ ဖယထြုတခြဲ့သညခြညွြးပင်။ သို့သောလြည်း တဈခါတဈခါတော့ အတူတကြ လကပြှန်းတတီးနလောသော သှေးမတောသ်ားမစပ် မိန်းမပျိုကိုကြည့်ကြာ ရမျမကစြိတမြွား ထကြှလာတတသ်ည်။

စဉြးစားရင်း မနေ့ညက ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည့ြ အတွေ့ကလည်း အလှနတ်ဈရာမှ မကမြောစွဲလန်းဖြယရြာကောင်းလှသည်။ ဝင်းဝါစိုပြည် ကစွလြဈသော အသားအရညလြေးဖြင့ြ လှချင်တ်ိုင်းလှနသေော နှင်းဝေ၏ ဝတလြဈစလဈ ပုံစံလေးကို ပြနလြညကြာ မှငယ်ောငမြိနသည်ေ။ ပြီးတော့ အမှှေးအမွှငမြွားကင်းရှင်းကာ တင်းဖောင်းနသေော မကမြောဖြယရြာကောင်းလှသည့ြ နှင်းဝေ၏ ရဲရဲနီနသေော မုန့ပြေါင်းရှှကြေုတ်…၊ ဒါတွအေားလုံး မှသိန်း စိတမြကြစြိတွင် ပြနလြညမြှငယ်ောငလြာပြီး မှသိန်း၏ စိတမြွားသည် နှင်းဝအပေေါသ်ို့ စုပြုံကာ ရောကရြှိနလပြေေီ။

ဧည့ခြန်းမှ တိုငကြပန်ာရီကြီးက ညနေ ၅ နာရီ ထိုးသှားကြောင်း ညှှနပြှပြီးသှားခဲ့ပပြေီ။ စောစောလေးကပင် မိအေးလည်း သူမနထေိုငရြာ ကားရုံလေးသို့ ပြနသ်ှားခဲ့ခွပြေီ။ မှသိန်းတဈယောကတ်ည်း ဧည့ခြန်းထဲတွင် စိတမြပါ့တပါဖြင့ြ တီဗီအစီအစဉမြွားကို ထိုငကြာကြည့်န်သည်ေ။ အခုခွိနထြိ နှင်းဝေ အိမသ်ို့ ပြနမြရောကလြာသေး။ ဘာဖြစ်လို့များလဲဟု တွေးကာ မှသိန်း စိတတ်ှပေူနမေိသည်။ ထိုအခွိနမြှာပင် ကားတဈစီး ခွံအတွင်းသို့ မောင်းဝငလြာသံကို ကြားလိုကရြသည်။

မှသိန်း သူ၏ ထိုငခြုံမှထကာ အယောငယ်ောင် အမှားမှားဖြင့ြ သူကြည့်န်သေော တီဗီကို ပိတလြိုကလြသည်ေ။ ပြီးမှ မဟုတသ်ေးပါဘူးဟု သူ့ကိုယသ်ူ ဆငခြငွကြာ ပြနထြိုငန်လေိုကသ်ည်။ မှသိန်း၏ စိတမြွားသည် ယောကယ်ကခြတကြာ နလသေည်ေ။ ခွံထဲသို့ မောင်းဝငလြာသော ကားသည် အိမရြှေ့ပေါတ်ီကိုအောကသ်ို့ မမောင်းလာဘဲ ကားရုံဆီသို့ တန်းကာ မောင်းဝငသ်ှားလိုကသ်ံကို ကြားနရသေည်။ ထို့နောကြ ကားစကရြပလြိုကပြှီး ကားတံခါးပိတသ်ံကို မှသိန်း ကြားလိုကသ်ည်။

မှသိန်းသည် သော့ခတကြာ ပိတထြားသော သံဘာဂွာတံခါးဆီသို့သှားကာ သော့အား ကြိုတငဖြှင့ထြားပေးလိုကသ်ည်။ ပြီးနောကြ သူ၏နရောသို့သှားကာ ပြနထြိုငန်လေိုကလြသည်ေ။ သူပြနကြာထိုငလြိုကပြှီးစဉမြှာပင် နှင်းဝသည်ေ သံဘာဂွာတံခါးရှေ့သို့ ရောကလြာသည်။ သူမသည် မှသိန်းအား လုံးဝမကြည့်ြ။ သံဘာဂွာတံခါးကို တွန်းကာ အတွင်းသို့ ဝငလြိုကပြှီး မှသိန်းအား ကြောပေးကာ တံခါးကို ပြနပြိတကြာ သော့ခတလြိုကသ်ည်။

ယခုမှပင် နှင်းဝေ၏ နောကကြွောအလှကို မှသိန်း သသခွေောခွာ စိုကကြှည့န်မေိသည်။ နှင်းဝေ၏ သေးကငွသ်ော ခါးအောကတ်ှင် တငသ်ားများသည် ဝိုင်းကာ ကားစွင့ြ၍နသည်ေ။ တငသ်ားစိုငမြွားသည် ကစွကြစွလြဈလဈနှင့ြ တင်းကာနပြေီး စွဲမကဖြှယ် အလှနတ်ရာမှကောင်းလှသည်။ တံခါးကို သော့ခတပြှီးသှားသော နှင်းဝသည်ေ လှုပလြီလှုပလြဲ့ဖြင့ြ သော့ခွိတသ်ောနရောသို့ လွှောကကြာသှားပြီး သော့တံကို ခွိတလြိုကြ၏။ ထို့နောကြ သူမ၏အခန်းသို့ သှားရနအြတွကြ ဧည့ခြန်းကို ဖြတလြွှောကရြန် ခွလှမြေးပြငလြိုကလြသည်ေ။

နှင်းဝသည်ေ မှသိန်း ထိုငန်သေောနရောကို မကြည့်သ်ည့အြပြင် မကြလြှှာကိုခကြာ ခေါင်းငုံ့ကာ လွှောကလြာလသည်ေ။ မှသိန်း ထိုငန်သေော နရောရှေ့မှ ဖြတသ်ှားသောအခါတွင် မှသိန်းသည် သတိလကလြှတဖြှင့ြ ထိုငရြာမှထကာ ရပလြိုကြ၏။ မှသိန်း ရငခြုနသ်ံများကား တဒိန်းဒိန်းဖြင့ြ လူပျိုပေါကတ်ဈယောကပြမာ တုနယ်ငကြာနလသေည်ေ။

“ နှင်း … ဝေ …”

စိတကြိုထိန်းခွုပကြာ ခေါလြိုကသ်ည့တ်ိုင် မှသိန်း၏ လသေံကား သိသိသာသာ တုနယ်ငကြာနသည်ေ။

“ … ရှင် …”

မှသိန်းကိုကြောပြှီး လေးငါးပအကြောသို့ ရောကန်သေော နှင်းဝကေ သူမ၏ခွလှမြေးများကို ရပကြာ ပြနထြူးလိုကခြှင်း ဖြစ်သည်။ မှသိန်းကိုကား ကြောခိုင်းထားဆဲ။ သူမ၏ ထူးသံလေးမှာ တကယ့ကြိုပင် တိုးတိုးလေး။ နှင်းဝကေို ခေါလြိုကပြှီးမှ မှသိန်း ပိုပြီး တုနတ်ုနယ်ငယ်င် ဖြစ်လာလသည်ေ။ နောကထြပပြှောချင်သ်ော သူ၏စကားလုံးများမှာလည်း သူ့နှုတမြှ မထွကန်ိုင် ဖြစ်နေ၏။ နှင်းဝကလေည်း တံတွေးတဈခကြြ မွိုလိုကရြင်း စိတကြိုတင်းကာနရလေသည်ေ။

“ ပြန် … ပြနလြာပြီလား …”

စကားထဈကာ ထပသ်ှားသဖြင့ြ မှသိန်းမှာ သူ့ကိုယသ်ူ မကြမနေပ် ဖြစ်သှား၏။ မှသိန်း၏ အမေးစကားကို ကြားလိုကသ်ည့အြခါတွင် ခပတ်ညတ်ညဖြစ်နသေော နှင်းဝေ၏မကြန်ှာသည် ပြုံးယောငသ်မ်းသှား၏။ မှသိန်းသည် နှင်းဝေ၏ အနောကတ်ှင် ရှိနသေောကြောင့ြ နှင်းဝေ၏ အပြုံးကို မမှငလြိုကရြခွေ။

“ ဟုတကြဲ့ … ”

ပြောပြီးသညန်ှင့ြ စောစောကထကြ မှနဆြနသ်ှကလြကသ်ော ခွလှမြေးများဖြင့ြ သူမ၏အိပခြန်းဆီသို့ လွှာကလြှမ်းကာသှားလသည်ေ။ ထိုအခါ သူမ၏ တငသ်ားများသည် အစွမ်းကုန် တုနခြါလှုပယ်မ်းသှားပြီး ထိုအမှငအြာရုံသည် မှသိန်း၏ရငကြို စူးနဈတိုးဝငသ်ှားလသည်ေ။ နှင်းဝသည်ေ သူမ၏ အိပခြန်းထဲသို့ ဝငသ်ှားခွလပြေေီ။ မှသိန်းလည်း မကြစြိတဆုံး ကြည့်န်ပြေီးနောကြ လှည့ကြာထွကလြာခဲ့ပြီး သံဘာဂွာတံခါးအနီးတွင် ရပကြာ ပေါတ်ီကိုအောကကြို ငေးကြည့်န်သည်ေ။

ခဏမွှရပပြှီးသောအခါ မှသိန်းသည် စိတန်ှလုံးကို ဒုံးဒုံးခလွကြြ အိမအြတွင်းဖကသ်ို့ လွှောကကြာဝငသ်ှားလသည်ေ။ နှင်းဝေ၏ အိပခြန်းရှေ့သို့ ရောကသ်ောအခါ အိပခြန်းတံခါးသည် စေ့ကာမနဘေဲ နည်းနည်းခပဟြဟ ဖြစ်နသညေကြို တွေ့ရသည်။ အခွအနေေ မဆိုးသဖြင့ြ မှသိန်းသည် တံခါးကို တွန်းကာ ဖြင့လြိုကသ်ောအခါတွင် မှနတ်ငခြုံရှေ့တွင် ထမီရငလြွားဖြင့ြ ခေါင်းဖီးနသေော နှင်းဝကေို တွေ့လိုကရြသည်။ အိပခြန်းတွင်းသို့ ခွနှစ်ေလှမ်းလောကြ ဝငပြှီးသောအခါတွင် နှင်းဝေ၏ အသံလှငလြှငလြေး စတငကြာ ပေါထြှကလြာသည်။

“ အဈကို နှင်းဝကေို ဘာပြောစရာရှိလို့လဲ။ နောကမြှ အပြငမြှာပြောမယလြေ …”

မှသိန်းလည်း ဘာမှပြနမြပြောတော့ဘဲ နှင်းဝကေိုယခြန်ဓာလေးကို ငေးကြည့်ပြှီး နှင်းဝေ၏ ကုတငပြေါသ်ို့ ဝငထြိုငလြိုကသ်ည်။

“ ဟို … ဟို … နှင်းဝေ … ညက … အဈကိုလေ …”

သူ့စကားမဆုံးခင် နှင်းဝကေ ထိုငခြုံပေါမြှ ဆတကြနဲထကာ မှသိန်းဖကသ်ို့ လှည့လြိုကြ၏။ နှင်းဝေ၏ ဖြူနုသော မကြန်ှာကား ပန်းသှေးရောငအြတိ။

“ ဘာလဲအဈကို … နှင်းဝမှန်ေး မသိလို့ပါလို့ ပြောမလို့ မဟုတလြား … ”

ထိုသို့ပြောလိုကရြင်း နှင်းဝသည်ေ မှသိန်းထိုငန်ရော ကုတငရြှေ့သို့ ရောကလြာလသည်ေ။ မှသိန်း စကားကို မဆကန်ိုငပြဲ နှင်းဝေ၏ ရငလြွားထားသော ကိုယလြုံးလေးကိုသာ ခပစြိမ်းစိမ်း စိုကကြှည့န်လသေည်ေ။ ထမီကို ရငလြွားထားသဖြင့ြ ဝင်းမှတမြို့မောကန်သေော ရငည်ှန့အြလှကို အထင်းသား မှငန်ရသေည်။ ထမီကို တင်းတင်းစည်းထားသဖြင့ြ လုံဝန်းကာ ငှားစွင့လြှသော ရငသ်ားအလှကြောင့ြ မှသိန်းအကြည့်တ်ို့သည် ထိုနရောက မခွာနိုင် ဖြစ်နရသေည်။ မှသိန်း စိတကြိုတင်းကာ သူ့ရှေ့တွငရြပန်သေော နှင်းဝေ၏ပခုံးကို လှမ်းကာ ကိုငလြိုကလြသည်ေ။ နှင်းဝကလေည်း ရုန်းဖယခြှင်းမပြု။

“ မဟုတပြါဘူး … နှင်းဝေ ၊ အဈကို နှင်းဝမှန်ေး သိရကန်ဲ့ ခစွခြဲ့တာပါကြယ် … ”

စကားအဆုံးမှာတော့ ကုတငစြောင်းတွင် ထိုငန်သေော မှသိန်းသည် သူ၏ရှေ့နားတွင် ကပလြွှကရြပန်သေော နှင်းဝကေိုယလြုံးလေးကို လှမ်းဆှဲယူကာ ဖကလြိုကလြသည်ေ။ နှင်းဝေ ကိုယလြုံးလေးသည် အလိုကသ်င့ပြငပြါလာပြီး မှသိန်း၏ ရရငခြှငထြဲသို့ ရောကသ်ောအခါ သူမ၏မကြလြှှာကို ခလွိုကပြှီး မကြန်ှာလေးက အပေါသ်ို့ မော့ကာနပြေီး နှုတခြမ်းလေးနှစ်လှှာက ပြှင့တ်ော့မယောငယ်ောင်။ မှသိန်းလည်း အခွိနဆြှဲမနတေော့ပဲ နှင်းဝေ၏ နှုတခြမ်းတွကေို ဖိကပစြုပန်မ်းလိုကရြာ နှင်းဝေ ၏ လကမြွားကလည်း မှသိန်းကို ဖကတ်ှယရြင်း ပြနလြှနစြုပန်မ်းခွင်းဖြင့ြ တုန့ပြှနလြသည်ေ။

မှသိန်း၏ လကမြွားကလည်း ဝကမြှီးကဲ့သို့ပင် အငှိမန်သညေမြရှိပဲ နှင်းဝေ၏ တဈကိုယလြုံးအား စုနဆြနကြာ ပြတသ်ပပြေးနသည်ေ။ အထူးသဖြင့တ်ော့ တင်းရင်းစွင့ကြားနသေော နှင်းဝေ၏ တငသ်ားနှစ်ခွမ်းကို အားပါးတရ ဆုပန်ယပြေးနသည်ေ။ နှင်းဝကလေည်း မှသိန်းနှုတခြမ်းတွကေို စိတပြါလကပြါဖြင့ြ အတင်းကိုပင် ဖိကပစြုပန်မ်းနသည်ေ။ ပြီးတော့လည်း သူမသည် မှသိန်း ၏ ကိုယလြုံးကြီးကို တိုးကာဖကလြာပါတော့သည်။

မှသိန်း၏ လကတ်ဈဖကကြ နှင်းဝေ၏ တငသ်ားကြီးနှစ်ခုကြားကို လကစြောင်းဖြင့ြ ထမီပေါမြှ ပြတတ်ိုကပြေးလိုကရြာ နှင်းဝေ၏ ကားအယကြာနသေော ဖငသ်ားကြီးများမှာ တလှိမ့လြှိမ့ဖြှင့ြ လှုပကြာနလသေည်ေ။ ထို့နောကြ မှသိန်းလကကြ သူမရှေ့ပိုင်းသို့ ရှေ့ပြောင်းကာ ပေါငရြင်းဆီသို့ တိုးဝငကြာ သူမ၏အင်ျဂါဇာတလြေးကို ဆုပကြိုငပြှတသ်ပပြေးလိုကလြရော နှင်းဝေး၏ခါးကလေးမှာ ကော့ကာတကသ်ှားပြီး မာနဖြီနသေော မှသိန်း၏အတံကြီးနှင့ြ သူမ၏ ခပြရြပကြာနသေော ဝမ်းပဉွြးသားတို့မှာ နှေးထွေးစွာ ဖိကပမြိကြသည်။

သူမကို ထောကထြားသော ပူနှေးနသေော မှသိန်း အတံ အထိအတွေ့၊ အင်ျဂါဇာတအြား လကဖြှင့ြ ကလိပေးနမှေု၊ ဖငသ်ားကြီးနှစ်ခုအား ဆုပန်ယပြှတသ်ပပြေးမှုများကြောင့ြ နှင်းဝေ၏ ကာမဇောများသည် ဒီရလှေိုင်းများကဲ့သို့ တလှိမ့လြှိမ့တ်ကလြာပြီး ခံစားရခကလြာသောကြောင့ြ ရငထြဲတွငပြင် မှန်းကြပကြာလာရတော့သည်။ နှင်းဝသည်ေ သူမ၏ နှုတခြမ်းနှစ်လှှာအား မှသိန်း၏ နှုတခြမ်းများဆီမှ ပြှတကြနဲနအေောင် ဆှဲကာခွာလိုကပြှီး မှသိန်း၏မကြန်ှာကို မော့ကြည့်ပြှီး သူမ၏ လကခြွောင်းလေးများဖြင့ြ မှသိန်း၏ အင်ျကြီကြယသ်ီးများကို တဈလုံးချင်ြးဖြုတကြာပေးနသည်ေ။

ကြယသ်ီးများ အားလုံးပြုတသ်ှားသောအခါ အင်ျကြီကို ခွှတပြေးလိုကသ်ည်။ ပြီးနောကြ နှင်းဝေ၏ကိုယလြုံးလေးကို အိပယ်ာပေါသ်ို့ လှဲခလွိုကသ်ည်။ ထိုအခါမှ မှသိန်းသည် သူမ၏ ရငလြွှားထားသောထမီလေးကို ဆှဲခွှတလြိုကရြာ နှင်းဝမကြေလြုံးလေးများ မှိတလြိုကပြှီး ခါးလေးကို ကြှပေးလိုကသ်ည်။ ပြီးတော့ မှသိန်းက နှင်းဝေ၏ အဝတမြပါသော ကိုယလြုံးလေးကို ကုတငပြေါသ်ို့ ကန့လြန့ဖြှတကြာ တငလြိုကသ်ည်။ ထို့နောကြ ဝင်းပြောငဖြှူဥနသေော သူမ၏ဖငသ်ားကြီးများကို ကုတငစြောင်းတွင် နသေားကအွောင် တငလြိုကပြှီး သူ၏ပုဆိုးကို ခွှတလြိုကစြဉတ်ှငတ်ော့ မကြလြုံးနှစ်လုံးကို စုံမှိတထြားသော နှင်းဝေ၏ တဆတဆြတ် တုနန်သေော နှုတခြမ်းများမှ တိုးလညွငသ်ာသော စကားသံလေးထွကလြာလသည်ေ။

“အဈကို … နှင်းဝကေို မညာနဲ့နောျ …”

“ မညာပါဘူး … နှင်းဝရယ်ေ။ အဈကို နှင်းဝကေို အစောကြီးကတည်းက ခစွန်တောပါကြယ် … ”

“မဟုတဘြူး အဈကို …။ နှင်းဝပြေောတဲ့ ညာမှာ ဟထိုးပါတယ် အဈကိုရဲ့ …”

လူလယမြလေး နှင်းဝေ ပငတ်ည်း ….။

ပြီးပါပြီ။