အောစာအုပ်

မမလှလှ ခပ်ရွရွ

မမလှလှ ခပရြှရှ
ရေးသားသူ – ခမွမြှေ့သာဇံမောငမြောငန်ှံ

ဖြံ့ထွားကားစွင့ြ လုံးတဈနသေော တငသ်ားအစုံပေါသ်ို့ သနမြာသော လကဖြဝါးနှစ်ခုက ဘယည်ာပေါငထြိပအြပေါန်ားဆီမှ ကရွောကြ၍လာသည်.။ ခငန်ှဲ့ရီ နောကသ်ို့ ပြုံးယောငသ်န်းသော မကြန်ှာလေးနှင့ြ သမငလြညပြှန် လှည့ကြှည့လြိုကသ်ည်..။

“ဟင့ျ……ကို….“

သံရှညလြေးနှင့ြ မူလိုကစြဉြ တငသ်ားအစုံပေါကြ လကန်ှဈဖကကြ ခငန်ှဲ့ရီအား နောကကြွောမှ နေ၍ သိုင်းဖကလြိုကသ်ည်..။

“ကိုကလည်းကြာ……..“

ခငမြောငလြှင်၏ မကြန်ှာက ခငန်ှဲ့ရီ၏ မကြန်ှာဘေးသို့ ကပလြိုကရြင်း ပါးပြငလြေးတဈဖကကြို အသံမထွကအြောင် နမ်းလိုကသ်ည်..။

“ရီလေး…လာကြာ….တို့ တဈခြီလောကျ ဆှဲကြရအောင်….“

“ဟာကြာ…ကို ကလဲ.. အခုမှ ဘယန်ှဈရကြ ရှိသေးလို့လဲ… ရီလေး တငပြါးကြီးတွေ ပိနကြသွှားမှာပေါ့….“

ခပခြွှဲခွှဲ အသံလေးအဆုံး ခငမြောငလြှငကြ သကပြှင်းကို မွှင်းမွှင်းလေး ခလွိုကသ်ည်.။

“မလုပရြတာ တဈပတရြှိသှားပြီလေ…..ရီလေး..ရဲ့…“

“အင်းပါ….နောကြ နှစ်ရကြ သုံးရကလြောကန်မှေ လုပကြှာ..နောြ…ကိုကလဲ…..“

ခငမြောငလြှင် စိတပြကြလြကပြကြဖြှင့ြ ခငန်ှဲ့ရီကို သိုင်းဖကထြားသော လကအြစုံကို ဖယရြှားရုတသ်ိမ်းလိုကသ်ည်..။ ခငန်ှဲ့ရီ နောကသ်ို့လှည့ြ၍ ခငမြောငလြှငန်ှင့ြ မကြန်ှာချင်ြးဆိုငလြိုကသ်ည်..။

“ကိုယကြလဲ…အိမထြောငကြတွာ ၁၂ နှစ်ပဲ ရှိနပြေီ ယ.. သားတောငမြှ ၆ တန်း ရောကန်ပြေီ…မလွှော့သေးဘူး….“

ခငမြောငလြှင် ဘာမှ စကားပြနမြပြောမိ…။ သုနသ်ုနမြှုနမြှုန် ဖြစ်နသေော မကြန်ှာကြီးနှင့ြ ခငန်ှဲ့ရီကို ပြန်၍ ကြည့်န်သည်ေ..။

“ကဲပါ…စိတကြောကမြနပေါနဲ့…နောကြ ၃ ရကြ…. ဟုတပြှီလား… ရီလေး ကတိပေးပါတယ်…. ကဲ… ရီလေး ဈေးသှားဦးမယ်… ကိုက ဒီနေ့ အလုပန်ားတော့ သားကို ကြူရှင် သှားကြိုပေး… ဟုတပြှီလား…“

“အင်း…….“

ခငမြောငလြှင် မလှမ်းချင်လြှမ်းချင်ြ ခွလှမြေးများဖြင့ြ ကြောခိုင်း၍ ထွကသ်ှားတော့မှ ခငန်ှဲ့ရီက မှနတ်ငခြုံရှေ့ လှမ်းလာပြီး အလှပြငတ်ော့သည်..။ ခငမြောငလြှငကြ အသကြ ၄၀ ထဲ ရောကန်ပြေီ..။ ခငန်ှဲ့ရီက ၃၅ နှစ်..၊ ကလေးတဈယောကအြမဆေိုပမယေ့ြ မွိုးရိုးကြောင့လြားမသိ..။ ခငန်ှဲ့ရီက လုံးဝ ကမွသှား..။ သူမကိုယကြိုလည်း သူမ ဂရုစိုကသ်ူမို့ အလှအပတွကေ အရာမယှင်း..။ လှမှဲ လှလကြြ…။ ရင်းနှီးသူများက အပျိုတုန်းကထကပြင် ပို၍ လှလာသညဟြု ပြောစမှတ် ပြုရသည်..။

ခငန်ှဲ့ရီကို တွေ့သော ယောကြွားတိုင်းက သူမကို ငေး၍ မဆုံး..။ အနားမှာ ယောကြွားဖြစ်သူ ပါတာတောငမြှ အရေးမထားကြ..။ ခငန်ှဲ့ရီကို ငမ်းကြသည်..။

……………………………………………………..

ခငန်ှဲ့ရီတို့နတောက တောငဒြဂုံ (………) ရပကြှကတ်ှင် ဖြစ်သည်..။ ခငပြှန်းသညကြ ရုံးတကြ ၊ သားက ကြောင်းသှားဆိုတော့ မနကကြို ရုံးခွိနကြွောင်းခွိန် မှီအောင် ရပကြှကထြဲက ပြံကညွနေ ဈေးလေးကိုပဲ အမြဲ သှားဝယလြေ့ရှိသည်..။

ဈေးသို့ ထွကလြာတော့ ညနေ ၅ နာရီ လောကရြှိပြီ..။ ဈေးသို့အသှား လမ်းတလွှောကြ၌ ယောကြွားတွကေ သူမကို စောင်း၍တဈမွိုး ငဲ့၍တဈဖုံ ကြည့်ကြှတော့ ခငန်ှဲ့ရီ စိတထြဲ ပီတိ ဖြစ်မိသည်..။

ပြံကဈွေးလေးထိပဖြကန်ားတွင် ရှိသော လကဘြကရြညဆြိုငသ်ို့ ရောကလြငွြ လကဘြကရြညကြှိုကသ်ော ခငန်ှဲ့ရီတဈယောကြ လမ်းမအစပတ်ှင် ရှိသော စားပြဲတွင် ထိုင်၍ လကဘြကရြညသ်ောကသ်ည်..။ ဘေးမှ ခွေးခွပေေါသ်ို့ ဈေးခွင်းတောင်းကို တငလြိုကသ်ည်..။ လကဘြကရြညသ်ောကရြင်း ခငန်ှဲ့ရီ၏ မကြလြုံးက ဘေးဘီသို့ ကစားလိုကမြိသည်..။

“ဟင်……….“

အသံလေးကတော့ လညခြွောင်းဝတွင် ပြောကသ်ှားသည်..။ ခငန်ှဲ့ရီ၏ မကြန်ှာလေးကတော့ ပန်းနုရောငသ်န်းသှားသည်..။ ကြည့်ပြါဦး… အသားဖြူဖြူ အရပရြှညရြှည် ခပခြွောချော ကောငလြေးတဈယောကြ လကဘြကရြညဆြိုငရြှေ့နားက ကြမ်းယာဆိုငပြေါမြှနေ သူမကို အငမ်းမရ စူးစူးရဲရဲ စိုကကြှည့န်သည်ေ..။ ကောငလြေးက ရှိလှမှ ၁၈ ၊ ၁၉ ပေါ့..။

ခငန်ှဲ့ရီမှေးလငွြ သူမ၏ သားအရှယလြောကပြင် ရှိဦးမည်..။ ဒီကောငလြေး ဘယသ်ူဆိုတာ ခငန်ှဲ့ရီ ကောင်းကောင်းသိသည်..။ သူမသားရဲ့ သူငယခြငွြး၏ အဈကို ဇယွော ဆိုသော ကောငလြေး ဖြစ်သည်..။ နေ့တိုင်း ဒီကြမ်းယာဆိုငမြှာ လာ၍ ထိုငန်တော တွေ့ရသည်..။

ခငန်ှဲ့ရီ ထိုငန်ရောနှင့ြ ကောငလြေးထိုငန်ရောက ခပစြောင်းစောင်းလေး..။ ကောငလြေး၏ မကြလြုံးတွကေ သူမရဲ့ တဈကိုယလြုံးကို လှှမ်းခွုံထားသည်..။

“ဟင်…ငါ….ဘယလြိုဖြစ်တာလဲ…“

ခငန်ှဲ့ရီ သူမကိုယ် သူမ အံ့သှမိသည်..။ ကိုယ့သ်ားလောကရြှိသော ကောငလြေး၏ အကြည့်ကြှောင့ြ အပျိုဖြန်းလေးလို သူမ ရငတ်ှေ ခုနန်သည်ေ..။ ဘေးရှိ ခွေးခွပေေါတ်ှင် တငထြားသော ဈေးခွင်းတောင်းက သူမ၏ အောကပျိုင်းကို ကြယထြားသလို ဖြစ်နသည်ေ..။ ဈေးခွင်းတောင်းကို ယူ၍ မှကြေီးပေါသ်ို့ ခလွိုကသ်ည်..။ ပြီးတော့ မသိချင်ယ်ောငဆြောငကြာ လကဘြကရြညကြို ဇိမခြံ၍ အခွိနဆြှဲ သောကန်သည်ေ..။

ခငန်ှဲ့ရီ ကောငလြေးဖကသ်ို့ ဖြတခြနဲ ကြည့်လြိုကတ်ော့ သူမကို စူးရဲစွာ ကြည့်န်သေော ဇယွောနှင့ြ မကြလြုံးချင်ြး ဆုံမိသည်..။ ထိုအခိုကြ ခငန်ှဲ့ရီ ပြုံးပြလိုကပြှီး မကြလြှှာခကြာ ရနှေေးကြမ်းကို ငှဲ့၍ သောကန်လေိုကသ်ည်..။ ဇယွော ထိုငန်ရောမှ ထ၍ သူမဆီသို့ ဦးတညလြွှောကလြာသည်..။ ခငန်ှဲ့ရီ ၏ ရငတ်ှေ တဒိန်းဒိန်း ခုနလြာသည်..။ ကောငလြေး အနားရောကလြာတော့ ခငန်ှဲ့ရီ မော့ကြည့်လြိုကသ်ည်..။

“လာလေ..သား …..လကဘြကရြညသ်ောကြဦး…..လေ…“

“ဟင့အြင်း…မသောကတ်ော့ဘူး..အနတ်ီ…“

“သား….ထိုငလြေ..“

ခငန်ှဲ့ရီက သူမဘေးရှိ စောစောက ဈေးခွင်းတောင်း တငထြားသော ခွေးခွခေုံကို ထိုးပေးသည်..။ ကောငလြေးကလဲ ခပရြဲရဲပင် ဝင်၍ ထိုငလြိုကသ်ည်..။

“မင်း အမရေော နကေောင်းရဲ့ လား….၊ မတွေ့တာတောင် ကြာပြီ….“

“နကေောင်းတယ်..အနတ်ီ.. အမလည်ေး ညီလေးနဲ့ အလုပရြှုပန်တယ်ေ….“

“အင်း….လကဘြကရြညသ်ောကပြါလား….သား…မှာလိုကမြယ်…“

“ဟင့အြင်း..သောကပြှီးပြီ….အနတ်ီရဲ့….“

ခငန်ှဲ့ရီ၏ အသံတွကေ မူမှနမြဟုတကြှောင်း သူမကိုယ် သူမ သိနသည်ေ..။ ဇယွောက ခငန်ှဲ့ရီ၏ တဈကိုယလြုံးကို ဘေးလူများ မသိအောင် ဖြတခြနဲ ကြည့်သ်ည်..။ အထူးသဖြင့ြ ခငန်ှဲ့ရီ၏ ဖြံ့ဖြံ့ထွားထွား ရငသ်ားအစုံကို အကြည့်မြွားသည်..။ ခငန်ှဲ့ရီ မသိချင်ယ်ောငဆြောငန်သေောလြည်း ကောငလြေးနှင့ြ နီးနီးကပကြပ် ထိုငန်ရသေညဖြစ်၍ မနတတေမြထိုငတ်တ် ဖြစ်လာရသည်..။

“ကဲ…အနတ်ီ ဈေးဝယလြိုကြဦးမယ်….နောြ…သား…“

“ဟုတကြဲ့….. သားလည်း ဟိုဖကြ ခဏလွှောကလြိုကြဦးမယ်…“

ကောငလြေးက အရငထြ၍ ဈေးတန်းဘကသ်ို့ ထွကသ်ှားသည်..။ ခငန်ှဲ့ရီ လကဘြကရြညဖြိုးရှင်းကာ ဈေးတန်းဖကသ်ို့ လွှောကလြာပြီး ဈေးဝယသ်ည်..။ ဝယစြရာရှိသညမြွား ဝယခြှမ်းပြီးသောအခါ ခငန်ှဲ့ရီ မကြလြုံးကစားကြည့်တ်ော့ ဇယွောဆိုသော ကောငလြေး ဈေးတဈဖကထြိပန်ားတွင် မယောငမြလညန်ှင့ြ ရပ်၍ သူမကိုပဲ ကြကကြှည့ကြှကကြှည့ြ လုပန်သညေကြို တွေ့လိုကရြသည်..။ ခငန်ှဲ့ရီ သကပြှင်းတဈခကြခြပြှီး ဈေးမှ ပြနခြဲ့လသည်ေ..။

………………………………………………………

နောကတ်ဈနေ့တွင် မနကပျိုင်း တဈကြိမ် ၊ နေ့လညပျိုင်းတွင် တဈကြိမ် ဇယွောဆိုသော ကောငလြေး အိမရြှေ့မှ စကဘြီးနှင့ြ ဖြတရြင်း အိမဖြကသ်ို့ လှည့ြ လှည့ကြှည့သ်ှားသညကြို ခငန်ှဲ့ရီ တွေ့လိုကရြသည်..။ ညနဈေေးထွကတ်ော့ ခါတိုင်းထကပျို၍ ခငန်ှဲ့ရီ အလှပြငမြိသည်..။

ခငန်ှဲ့ရီ လကဖြကရြညဆြိုငရြောကတ်ော့ ဇယွောက သူမသောကန်ရော စားပြဲဘေးရှိ စားပြဲတွင် ဝငထြိုငကြာ လကဖြကရြည် မှာသောကသ်ည်..။ သူတို့နှစ်ယောကြ ဘေးမှ လူတွအလေဈတွင် တဈယောကကြို တဈယောကြ မကြလြုံးချင်ြးဆိုင် ကြည့်မြိလိုကြ ပြုံး၍ ပြလိုကကြှနှင့ြ နှစ်ယောကစြလုံး၏ ရငထြဲတွငတ်ော့ တဈစုံတဈခုကို သိနသလေို ခံစားနရလေသည်ေ..။ နောကတ်ဈနေ့တွငလြည်း ထိုနည်းတူပင်…။

……………………………………………………………..

လေးရကမြှောကသ်ောနေ့တွငတ်ော့ ခငန်ှဲ့ရီ လကဖြကရြညဆြိုငသ်ို့ ရောကတ်ော့ ဇယွော့ကို မတွေ့ရ..။ ခငန်ှဲ့ရီ ဘေးဘီသို့ မကြလြုံးကစားရင်း ရှာကြည့်သ်ည်..။ မတွေ့ရ…။ ဈေးတန်းဖကသ်ို့ လှမ်း၍ ကြည့်သ်ည်…။ ကောငလြေးကို မတွေ့ရ…။

ခငန်ှဲ့ရီ နမထေိ ထိုငမြထိ ဖြစ်လာရသည်..။ ဇယွောများ လာဦးမလားဟု လကဖြကရြညဆြိုငတ်ှင် ခါတိုင်းထကြ ပို၍ ကြာကြာလေး ထိုငန်မေိသည်…။ မှောငရြီပျိုးလာတော့မှ ခငန်ှဲ့ရီ ဈေးတန်းထဲ လွှောကလြာပြီး ဈေးဝယသ်ည်..။ ဈေးထဲတွငပြင် လူအတောရြှင်းနခွပြေေီ….။ တခွို့ဆိုငလြေးတွဆေို သိမ်းဖို့ပင် ပြငန်ကြပြေီ…။ ခငန်ှဲ့ရီ စိတထြဲ အတောပြင် မနတတ်ေ မထိုငတ်တ် ဖြစ်နသည်ေ…။ ဝယရြင်းခွမ်းရင်း ဈေးတန်းအလယလြောကရြောကတ်ော့မှ… ဟငခြနဲဖြစ်ကာ ခငန်ှဲ့ရီ ရငထြဲမှာ ဖိန်းရှိန်းသှားသည်..။

ဇယွောက ဈေးတဈဖကထြိပ် လမ်းဘေးတွင် ဆောင့ကြှောင့လြေးထိုင်၍ သူမရှိရာဖကသ်ို့ ငေးကြည့်န်သည်ေ..။ ခငန်ှဲ့ရီ သတိလကလြှတဖြစ်ကာ ဇယွောရှိရာသို့ ဦးတည်၍ လွှောကလြှမ်းသှားမိသည်..။ ပြီးမှ သူမကိုယ် သူမ သတိထားမိတော့ ဇယွောရှိရာနှင့ြ မလှမ်းမကမ်း တဖကဈြေးထိပန်ားပင် ရောကလြို့နပြေီ…..။

ခငန်ှဲ့ရီ ကိုယရြှိနသ်ပ်၍ ရပလြိုကသ်ည်..။ ကြည့်လြိုကတ်ော့ ဈေးထိပဆြုံးတွင် ရောကန်ပြေီး သူမ၏ ရှေ့တွင် ပီနံအိတလြေးခင်း၍ ကြကသ်ှနလြေးတွေ ပုံ၍ ရောင်းနသေော အဖြားကြီး တဈဦး…။

“အဖြား….ဘယလြိုရောင်းလဲ…..“

“တဈပုံကို တဈရာပါ….တူမကြီး….“

“တဈပုံပေးပါ….“

ခငန်ှဲ့ရီ ဇယွောကို လှမ်းကြည့်လြိုကသ်ည်..။ ပြီးတော့ သူမခပလြှမ်းလှမ်းသို့ တဈခကြြ လှမ်းကြည့်သ်ည်..။ ဓါတမြီးတိုင် တဈတိုငလြောကအြကြာတွင် လမ်းဘေး၌ ပေါကန်သေော ကြူမှကရြုံတွေ ရှိသည်..။ ဇယွောဘကသ်ို့ တဈခကြလြှမ်းကြည့်လြိုကပြှနသ်ည်..။ သူမကို ကြည့်န်သေော ဇယွောကို ကြူမှကရြုံတွေ ရှိရာသို့ မေးငေါ့ပြသည်..။ ဇယွော သူ့နောကသ်ို့လှည့ကြှည့ပြှီး ခကြခြငွြး သဘောပေါကကြာ ထပြီး ကြူမှကရြုံတွေ ရှိရာသို့ လွှောကသ်ှားသည်..။

“ဒီမှာ…ကြကသ်ှနလြေ…တူမ….“

“အောြ….ဟုတ်…ဟုတကြဲ့…..“

ကြကသ်ှနထြုတကြို ယူပြီး ဈေးခွင်းတောင်းထဲ ထည့လြိုကသ်ည်..။ ပြီးတော့ ပိုကဆြံအိတထြဲမှ ငှတဈေရာထုတ်၍ အဖြားကြီးကို ပေးလိုကပြှီး ဈေးတန်းထဲသို့ လှည့ကြှည့လြိုကသ်ည်..။ အမှနတ်ော့ အိမတ်ှင် ကြကသ်ှနကြ တဈပိူာလောကြ ဝယထြားပြီးသား ရှိသည်..။ ဈေးတန်းထဲတွင် လူလည်း အတောရြှင်းနပြေီ….။

ခငန်ှဲ့ရီနရောတွငပြင် ရပပြှီး လမ်းဘေးနှစ်ဖကရြှိ ဈေးဆိုငမြွားကို တဈဆိုငခြငွြးနီးပါး စေ့စေ့စပစြပ် ကြည့်သ်ည်..။ ခငန်ှဲ့ရီပုံစံက ဘာဝယစြရာ ကနွသ်ေးလဲဟု ရပပြှီး စဉြးစားနတေဲ့ ပုံ…။ ဈေးဆိုငတ်ှေ သိမ်းဖို့ပြငန်ကြပြေီ..။ သူမကို ဂရုစိုကကြှည့န်သေူ တဈယောကမြှ မရှိ..။ ခငန်ှဲ့ရီ သုတခြနဲ လွှောကကြာ ကြူမှကရြုံတွဆေီသို့ သှားသည်..။ မှကရြုံတွနေား ရောကတ်ော့ ဇယွောက မှကရြုံတဈရုံအတွင်းနားတွင် ဆောင့ကြှောင့ထြိုငပြှီး သူမကို ကြည့်န်သည်ေ..။

အနားတွင် အိမတ်ှကေ ကြဲသည်..။ သူတို့ကို မမှငန်ိုင်..။ ခငန်ှဲ့ရီ ရပလြိုကပြှီး လမ်းသှားလမ်းလာ ရှင်းမရှင်း ခဏကြည့်လြိုကရြာ အသှားအလာ တဈယောကမြှ မရှိ..။ ခငန်ှဲ့ရီ ဖြတခြနဲ ကြူမှကရြုံထဲ လှမ်းဝငကြာ ဇယွော့ ရှေ့တွင် ဆောင့ကြှောင့ြ ထိုငခြလွိုကသ်ည်..။ ဇယွောကလည်း သှကသ်ည်..။ ခငန်ှဲ့ရီ၏ လညပြင်းကို လကတ်ဈဖကဖြှင့ြ လှမ်း၍ ဆှဲယူဖကလြိုကပြှီး ပါးနှစ်ဖကကြို အငမ်းမရ နမ်းလိုကသ်ည်..။

ဇယွောက ခငန်ှဲ့ရီကို လှမ်း၍ ဖကကြာ ဆှဲယူလိုကရြင်း ဆောင့ကြှောင့ထြိုငန်ရောမှ ဒူးထောကလြကြသ်ား ဖြစ်သှားတော့ သူ့ပုဆိုးထဲမှ တောငထြနသေော လီးကြီးက ခငန်ှဲ့ရီ၏ ပေါငတ်နကြို ထိုးထောကမြိနသည်ေ..။ ခငန်ှဲ့ရီ တဈကိုယလြုံး အပျိုမလေးသဖြယ် ဖနွြးခနဲ ကြကသ်ီးတွေ ထသှားသည်..။

ပါးနှစ်ဖကကြို နမ်းပြီးသှားတော့ ခငန်ှဲ့ရီ၏ မကြန်ှာကို သူ့ပခုံးတဈဖကြ နှင့ြ မှေးထားလိုကရြာ ခငန်ှဲ့ရီက ဇယွော့ ပုခုံးကို သူမနဖူးနှင့ြ မှေးတင်၍ အောကသ်ို့ ငုံ့ကြည့်လြိုကသ်ည်…။ ဇယွောက ကနွလြကတ်ဈဖကဖြှင့ြ ခငန်ှဲ့ရီ၏ နို့အုံတဈဖကကြို အုပကြိုင်၍ ဖစွည်ှဈကာဆှဲသည်..။ နဖူးမေးတင်၍ ငုံ့ကြည့်န်သေော ခငန်ှဲ့ရီသည် ပုဆိုးထဲမှ တဆတဆြတ် တောငထြနသေော လီးကြီးကို တစိုကမြတမြတ် ကြည့်န်မေိသည်..။

ခငန်ှဲ့ရီ၏ နို့ကြီးတဈလုံးကို ဇယွောက ဖစွည်ှဈနရင်ေး ပါးတဈဖကကြိုလည်း ရှိုကြ ရှိုကန်မ်းသည်..။ ခငန်ှဲ့ရီတဈကိုယလြုံး ဖိန်းရှိန်း၍ တုနခြိုကန်သည်ေ..။ ဇယွော အသကရြှူသံကလည်း တရှူးရှူးပြင်းထနန်သည်ေ..။

“တောပြှီ..ကြာ..နောြ…..“

တိုးတိုးလေးပြောပြီး…ခငန်ှဲ့ရီ မတတ်တထြရပလြိုကတ်ော့ ဇယွောကလည်း ဆတခြနဲ ထရပလြိုကပြှီး ခငန်ှဲ့ရီ ကိုယလြုံးကို ဆှဲဖကလြိုကသ်ည်..။ သနလြိုကတ်ဲ့ ကောငလြေး…။ ခငန်ှဲ့ရီ အသကရြှူမရလောကအြောင် ဖြစ်သှားသည်..။ ပြီးတော့ သူ့ဟာကြီးက ပေါငထြိပကြို ဟိုထောကသ်ညထြောကန်ဲ့ အတောကြှီးကို သနမြာတာပဲ…။

“တောျ…..ပြီ ကြယ်…….“

ဇယွော ခငန်ှဲ့ရီကို လှှတပြေးလိုကသ်ည်..။ ခငန်ှဲ့ရီ ဇယွော၏ မကြန်ှာလေးကို ကြညကြှညန်ူးနူးလေး ကြည့်ရြင်း ပါးတဈဖကကြို ရှှတခြနဲ လှမ်းနမ်းလိုကပြှီး ကြူမှကရြုံထဲမှ လမ်းပေါသ်ို့ လှမ်း၍ တကလြိုကသ်ည်..။ ဘာမွှ မကြာ..။ သုံးမိနဈမွှသာ ကြာသည်..။ ဘေးဘီသို့ ကြည့်လြိုကတ်ော့ ဘယသ်ူမှ မရှိ..။ အင်ျကြီလုံခညွတ်ှေ ဆှဲဆန့ရြင်း လကတ်ဈဖကကြ ဈေးခွင်းတောင်းကို ကိုငကြာ ခပသ်ှကသ်ှကြ ထွကခြဲ့သည်..။

ခငန်ှဲ့ရီ၏ ထဘီနောကတ်ှင် လကသ်ီးဆုပခြန့ြ စို၍ ကြကန်သညေကြိုတော့ ဘယသ်ူမှ မသိသလို ရပပြှီး ကနွန်ခေဲ့သော ဇယွောမှာလည်း သူ့လီးကြီးကို ပုဆိုးပေါမြှ အုပကြိုငရြင်း အသကရြှူသံတွေ ပြင်းကာ ကနွခြဲ့လသည်ေ..။

…………………………………………………………

ခငန်ှဲ့ရီနှင့ြ ဇယွောတို့ ညနတေိုင်း လမ်းဘေးကြူမှကရြုံတွင် တွေ့နခေဲ့သညမြှာ လေးရကခြန့ြ ရှိခဲ့ခွပြေီ..။ ခငန်ှဲ့ရီ အိမသ်ို့ ပြနရြောကတ်ိုင်း မနတတ်ေ မထိုငတ်တကြှီး ဖြစ်နရပြေီး စဉြးစားမိတိုင်း စောကရြညကြှညတ်ှကေ စိမ့စြိမ့ထြှကလြာတတကြှသည်..။ ဒီလိုခံစားနရတောကိုပဲ ခငန်ှဲ့ရီ သာယာနှစ်ခွိုကန်မေိသည်..။

“ရီလေး….ညကရွငန်ောြ…..“

ခငမြောငလြှင့ြ အသံကြောင့ြ ခငန်ှဲ့ရီ နောကသ်ို့ လှည့ကြှည့သ်ည်..။ ခငမြောငလြှငကြ သူမကို နောကမြှ သိုင်းဖကလြိုကသ်ည်..။

“ဘယလြိုလဲ…ဟင် ရီလေး….“

အမွိုးမွိုး အကြောင်းပြကာ ရှောငလြှှဲနရတော ဒီနေ့တော့ ဘယလြိုမှ ရှောငလြို့မရတော့မှန်း ခငန်ှဲ့ရီ သိလိုကသ်ည်..။

“ကိုယ့သ်ဘောပဲ…လေ…..“

“အင်း……“

ခငမြောငလြှငသ်ည် ခငန်ှဲ့ရီကို နောကမြှ ဖကထြားရင်း ပါးကို ငုံ့နမ်းပြီး လကကြ ခငန်ှဲ့ရီ၏ တငပြါးကြီးများ ၊ ပေါငတ်ံကြီးများကို ပြတသ်ပဖြစွည်ှဈ၍ ကိုငရြင်း ပေါငန်ှဈလုံးကြားသို့ ထိုးနှိုကလြိုကသ်ည်..။

“ဟာ….ရီလေး….အရညလြေးတွေ ထွကန်တယ်ေ…“

“အို့…ကိုက ဒီလောကတ်ောင် ဖကပြှီး ကိုငန်တော မထွကပြဲ နမလေား…လို့…“

ခငန်ှဲ့ရီ နောကသ်ို့ လှည့လြိုကပြှီး ခငမြောငလြှငန်ှင့ြ မကြန်ှာချင်ြးဆိုငကြာ ခေါင်းကို ခငမြောငလြှင့ြ ရငခြှငထြဲတိုးဝငသ်ည်..။ အမှနတ်ော့ စောစောက ဇယွောနဲ့ တွေ့ခဲ့တာတွေ စဉြးစားမိကာ အရညကြှညလြေးတွေ စိမ့ထြှကန်ခွင်ေး ဖြစ်သည်..။

“ကဲပါ…ကိုရယ်…ဖယအြုံး ညကမွှ တွေ့တာပေါ့… ရီလေး ဈေးသှားဖို့ ပြငလြိုကအြုံးမယ်…..“

“ရီလေးကလဲကြာ….နှစ်ရကစြာလောကြ ဝယပြှီး ရခေဲသတ်ေတာထဲ ထည့ထြားလိုကပြါလား… ရီလေး သှားရလာရတာ ပငပြန်းတာပေါ့….ကြယ်…“

“ဟှန်း….. သူ့မီးက လာတယမြို့လား…. ကိုယ့ယ်ောကြြားကို လတလြတဆြတဆြတ် စားစချင်ေလြို့ ….. ဒါမှ အားရှိမှာ….ဟုတဖြူးလား…..“

“ဟဲဟဲ…..ဟုတပြါတယ်…ဟုတပြါတယ်…“

ဈေးသှားဖို့အတွကြ ခငန်ှဲ့ရီ စိတတ်ိုင်းကြ အလှပြငန်မေိသည်..။ ပြီးတော့ ဘရာစီယာ ဝတမြညလြုပပြှီးမှ မဝတတ်ော့ပဲ တီရှပတ်ဈထညကြို ခေါင်းမှ စွပ်၍ တဈထပတ်ည်း ဝတလြိုကသ်ည်..။ ဝတရြင်း ခငန်ှဲ့ရီ၏ မကြန်ှာလေး ဘာစဉြးစားမိသည် မသိ နီရဲသှားသည်..။

ကလေးတဈယောကအြမဖြစ်ေသောလြည်း ခငန်ှဲ့ရီ၏ နို့အုံထွားထွားတွကေ ပုံပကြမြသှား ၊ လွော့တိလွော့ရဲ တွဲမနေ…။ တင်းတင်းမာမာဖြင့ြ အလုံးမပကြြ လှနဆေဲ ဖြစ်၍ တဈထပတ်ည်း ဝတ်၍ ကြည့်ကြောင်းသည်..။ ပြီးတော့ ကလေးအမလည်ေး ဖြစ်၍ လူအမှင် မတင့တ်ယစြရာမရှိ..။ သူမဈေးသှားတော့ အခွိနကြ မှောငရြိပသ်န်းနပြေီ…။

ခငန်ှဲ့ရီ ပြငဆြငပြှီး ဈေးခွင်းတောင်း ဆှဲ၍ ထွကသ်ည်..။ အိမပြေါကဝြ ရောကမြှ စိတထြဲ မလုံသညမြို့ ….

“သားနဲ့ ကို ဈေးလိုကကြှအုံးမလား……..“

“သားတော့ မလိုကခြငွဘြူး…. မီးလာတုန်း.. ဗနဒြိန်း ကား ဆကကြှည့လြိုကအြုံးမယ်…. မမေေ…“

“ဒါဆို ….မမသှေေားတော့မယ်..နောြ…. ကို…. ရီလေး သှားပြီ……“

“အင်း…..အင်း……….“

ဈေးထွကလြာသော ခငန်ှဲ့ရီ ရငထြဲတွင် ခါတိုင်းနေ့တွလေိုပင် ရငတ်ှေ တဒိန်းဒိန်း ခုနန်သည်ေ..။ ထုံးစံအတိုင်း ဇယွောက ကြူမှကရြုံထဲတွင် စောင့န်သည်ေ..။ ခငန်ှဲ့ရီက သူ့ရှေ့သို့အရောကြ ဆောင့ကြှောင့ထြိုငခြလွိုကသ်ညန်ှင့ြ ဇယွောက လှမ်းပြီး ဖကကြာ နမ်းသည်..။ ပြီးတော့ ခငန်ှဲ့ရီ၏ နို့တွကေို ကိုငဆြှဲကာ ဖစွည်ှဈတော့ ဘရာစီယာ ခံဝတထြားသညန်ှင့ြ မတူပဲ တီရှပတ်ဈထပတ်ည်းသာ ဝတထြားသဖြင့ြ အကိုငခြံရသော ခငန်ှဲ့ရီ နှင့ြ ကိုငန်သေော ဇယွောတို့မှာ အသားချင်ြးထိကာ ကိုငရြသလို အရသာတွေ့လှသည်..။

ခငန်ှဲ့ရီက သူမ၏ နဖူးကို ဇယွော၏ ပခုံးပေါြ မှေးတင်၍ အကိုငခြံနရင်ေးက ဇယွော၏ ပုဆိုးထဲမှ ထောငထြနသေော လီးတနကြှီးကို လကကြလေးဖြင့ြ လှမ်း၍ အသာအုပကြိုငလြိုကသ်ည်..။ ဇယွော တွန့ခြနဲ ဖြစ်သှားသည်..။

ပြီးတော့ လီးကို ပုဆိုးပေါမြှပင် အသာကိုင်၍ ပြတပြေးပြနတ်ော့ ဇယွောက သူမကို အတင်းတိုး၍ ဖကပြှီး နို့ကိုငတ်ာတွကေ ကြမ်းလာသည်..။ ခငန်ှဲ့ရီ အရသာတွေ ပိုတွေ့လာသည်..။

ဇယွော၏ ပုဆိုးခါးပုံစကို ဆှဲဖြုတခြလွိုကတ်ော့ လီးက ထောငခြနဲ ထွကလြာသည်..။ ရှင်းသန့လြှသော လူပျိုလီး…။ ဒဈပင် မပြုတသ်ေး…။ အသာလေး လကဖြှင့ြ အုပကြိုငကြာ ပြတပြေးသည်..။ ဇယွော့ လီးမှာ သူမယောကြွား ခငမြောငလြှင်၏ လီးလောကြ မကြီး..။ အရှညကြတော့ အတူတူလောကပြင်..။ အင်း…ခုမှ ငယင်ယလြေး ရှိသေးတာပဲ …ဆကပြှီးထွားလာမှာပေါ့…ဟု တွေးကာ မေးသိုင်းကြိုးနရောကို လကမြလေးဖြင့ြ ဖြဖြလေး ဖိကာ ပြတပြေးလိုကသ်ည်..။ လီးကြီးက ဆတခြနဲ ..ဆတခြနဲ ရုန်းနသည်ေ..။ လီးထိပအြပေါကလြေးမှ အရညလြေးတွေ စို့ထွကလြာသည်..။

“တောပြှီ…နောြ…..မောင်….“

ပြောလဲပြော လီးကြီးကို လကဖြှင့ြ တအားဆုပည်ှဈလိုကပြှီး ခငန်ှဲ့ရီ မတတ်တထြရပလြိုကသ်ည်..။ ပြီးတော့ အဝတအြစားတွကေို ပြန်၍စန့ရြင်း အပြနလြမ်းသို့ လှမ်းခဲ့သည်..။

………………………………………………………………

“ကို…ကလဲကြာ…အစောကြီး ရှိသေးတယလြေ…. အခုမှ ရှဈနာရီလောကပြဲ ရှိသေးတာ…“

“ရီလေးကလဲ…ကြာ…သားလည်း အိပသ်ှားပြီပဲ…..“

အိပယ်ာပေါတ်ှင် ပကလြကလြှန်၍ အိပန်သေော ခငန်ှဲ့ရီကို ကြုံး၍ ဖကလြိုကသ်ဖြင့ြ ခငန်ှဲ့ရီ လန့သ်ှားပြီး ပြောလိုကခြှင်း ဖြစ်သည်..။ ခငန်ှဲ့ရီက ညနကေ ဇယွောနှင့ြ ကိဈစကို စားမှုံ့ပြနန်ခွင်ေး ဖြစ်သည်..။

ခငမြောငလြှငကြ ဖကရြုံသာမဟုတ်..။ လကန်ှဈဖကကြ ခငန်ှဲ့ရီ၏ တဈကိုယလြုံးအနှံ့ကို ကိုငန်ပြေီး မကြန်ှာက ခငန်ှဲ့ရီကို နမ်းသည်.။ ခငန်ှဲ့ရီ မခံချင်ြ..။ ဒါပမယေ့ြ သူက ခငန်ှဲ့ရီရဲ့ လင်..။ မခံ၍ မဖြစ်..။ ခငန်ှဲ့ရီ စိတထြဲ ဇယွောက လှှမ်းမိုးနသည်ေ..။ သူမ၏ မကြစြိထဲ ဇယွော့ လီးကြီးက မထွကြ..။ မခံ၍ မဖြစ်တော့…။ သူ့ကို မှနမြှန် ပြီးအောင် လုပမြှပဲ…။ ငါ သူနဲ့ မပြီးချင်ဘြူး..။ မိန်းမတောတ်ောမြွားများ၏ အတွေးအခေါအြတိုင်း ခငန်ှဲ့ရီ သုံးပစ်လိုကသ်ည်..။

“ကဲ…ပါ….ကို…….ပကလြကလြှနလြိုကြ….“

ခငမြောငလြှင် ပကလြကလြှနလြိုကတ်ော့ သူမက ပုဆိုးကို ဆှဲ၍ ခွှတလြိုကသ်ည်..။ ထောင်းခနဲ ထွကလြာသော လီးကြီးက ထိပကြှီး နီရဲနသည်ေ..။ ခငန်ှဲ့ရီ လကတ်ဈဖကကြ ခငမြောငလြှင်၏ လီးကြီးကို ကိုင်၍ ဂွင်းတိုကပြေးပြီး…ခငမြောငလြှင်၏ နှုတခြမ်းကို ဖိကပ်၍ စုပပြေးသည်..။ ခငမြောငလြှင့ြ လကတ်ဈဖကကြ ခငန်ှဲ့ရီကို ဖကထြားပြီး လကတ်ဈဖကကြနို့ကို လှမ်းဆှဲနယသ်ည်..။ နှုတခြမ်းချင်ြး ခွာလိုကတ်ော့ ခငမြောငလြှင် ကြုံး၍ ထသည်..။

“ကိုယ်….ပြီးတောင် ပြီးချင်န်ပြေီ…ကြာ….“

“ရီလေးလဲ ကိုယ့လြိုပဲ……ကြယ်…“

ပြောရင်း အိပယ်ာပေါသ်ို့ ခငန်ှဲ့ရီက ပကလြကလြှနခြလွိုကသ်ည်..။

“ကို…ရာ မခွှတတ်ော့ဘူးနောြ….ဒီတိုင်းပဲ…လုပတ်ော့..“

ခငန်ှဲ့ရီက ဝတထြားသော ထဘီကို ခါးထိလှနတ်ငပြေးသည်..။ သူမဝတထြားသညကြ ရှပအြင်ျကြီ လကတ်ိုလေး တဈထပတ်ည်းမို့ ရငဘြတကြ အင်ျကြီ ကယွသ်ီးတွေ ကို ဖြုတပြှီး နို့နှစ်လုံးကို ဖောပြေးလိုကသ်ည်..။ ခငမြောငလြှငကြ သူမ၏ လငဆြိုတော့လည်း တာဝနကြွရပေမည်ေ..။

အတော့ကြို စိတထြနပေုံရသော ခငမြောငလြှငကြ ခငန်ှဲ့ရီ၏ ပေါငန်ှဈချောင်းကို ထောင်၍ ဒူးထောကဝြငလြိုကပြှီး လီးကို တေ့ကာ လွှောခနဲ သှင်းလိုကသ်ည်..။ ခငန်ှဲ့ရီက စောကခြေါင်းထဲ ဝငလြာသော လီးကို စောကပြတအြတွင်းမှ ညှပ်၍ ညှဈပေးလိုကသ်ည်..။

ခငမြောငလြှင် လီးကို တဆုံးသှင်းထားရင်း ခငန်ှဲ့ရီကို တဈခကြကြှည့ကြာ..

“ရီလေးက ကလေးတဈယောကမြှေးခဲ့ပမေဲ့ ဗိုကကြှောတွေ ပြတမြနတေော့ ငါကံကောင်းတာပဲ…“

ဟုတွေးပြီး ခငန်ှဲ့ရီ ကိုယပြေါသ်ို့ မှောကခြလွိုကကြာ နို့တဈလုံးကို ဆှဲ၍ စို့ရင်း ဖငကြှှပြီး ဆောင့လြိုးလိုကသ်ည်..။ ပထမ တဈခကြန်ှဈခကြြ ခပဖြှေးဖြေး ဆောင့လြိုကပြှီး သညန်ှင့ြ မနားတမ်း ဒရစပ် ဆောင့လြိုးတော့သည်..။

“အ….အ….. ကောင်းလိုကတ်ာ…ကို ရယ်…. အင်း..ခစွြ…တယ်… သိပခြစွတ်ာပဲ…ဆောင့ြ.. ဆောင့ြ….. အမလေး…ကိုရယ်….“

အငမ်းမရပုံဖြင့ြ ညီးကာ ညှုသံလေး ပေးသည်..။ ပါးစပကြ မ သံလေး ပေးရင်း ခါးက ကော့ကော့တငပြေးကာ စောကပြတထြဲက လီးကို ညှဈညှဈပေးသည်..။

ခငမြောငလြှင် အသကရြှူသံတွေ ပြင်းကာ နှာမှုတသ်ံကြီးက တရှူးရှူး ဖြစ်လာသည်..။ အမြဲ ခံနကမွေို့ ခငမြောငလြှင် ပြီးကာနီးပြီကို ခငန်ှဲ့ရီ သိလိုကသ်ည်..။

လီးတဈချောင်းလုံးဖြင့ြ အလိုးခံနရမှေတော့ ခငန်ှဲ့ရီမှာလည်း ဖီလငတ်ှေ နဲ့ ဆိမ့စြပြုလာသည်..။ မကြလြုံးအစုံကို မှိတထြားပြီး သူမစောကပြတထြဲလိုးနသေော လီးက ခငမြောငလြှင်၏ လီးဖြစ်သောလြည်း သူမစိတထြဲ ညနကတွေေ့ခဲ့သော ဇယွော၏ လီးဟု စိတကြူးယဉကြာ နသည်ေ..။ ခငန်ှဲ့ရီ တဈကိုယလြုံး ရှတကလြာသည်..။ ပြီးလို့ မဖြစ်သေး…။ ခငမြောငလြှင်၏ လီးနဲ့ မပြီးချင်တ်ာ စိတထြဲ စွဲနသည်ေ..။ သူ့ကို မှနမြှန် ပြီးခိုင်းလိုကမြှ ဖြစ်မယလြို့ တွေးလိုကသ်ည်..။

ခငမြောငလြှင်၏ တရစပ် ဆောင့ခြကြတ်ှကေ ကုတငကြှီး တဈခုလုံး တကြှိကြှိ မှညန်သည်ေ..။

“လုပ်….လုပ်..ကို …… ရီလေး ပြီးတော့မယ်….. မှနမြှနလြေး…ဆောင့ြ… အား….အ….အင်း…..“

အားသှန်၍ ဆောင့လြိုးလိုကသ်ော ခငမြောငလြှငမြှာ လီးကို စောကခြေါင်းထဲ တဆုံးထိုးနှစ် စိုကသ်ှင်းလိုကပြှီး သုတရြမွေားကို ပန်းထုတပြဈလိုကတ်ော့သည်..။

ခငန်ှဲ့ရီ ပြီးချင်စြိတကြို မနည်း အောင့ထြားလိုကရြသည်..။ ခငမြောငလြှငကြ ခဏအကြာ ခငန်ှဲ့ရီ၏ကိုယပြေါမြှ ဆင်းပြီး ပကလြကလြှနခြလွိုကတ်ော့ ခငန်ှဲ့ရီက ထထိုငပြှီး ခငမြောငလြှငကြို ပုဆိုး ပြနစြှပပြေးလိုကသ်ည်..။ ပြီးတော့ သူမ ခါးထိလှနထြားသော ထဘီလေးကို ပြနဆြှဲခရွင်း အိပယ်ာပေါြ ပြန်၍ လှဲခလွိုကသ်ည်..။

ခငန်ှဲ့ရီ ပြီးချင်သ်ော စိတကြို အတောပြင် ခွုပတ်ည်း၍ ထားလိုကရြသည်..။ လူတဈကိုယလြုံး နှမ်းနယ်၍ နသည်ေ..။ ၁၀ မိနဈလောကြ ကြာတော့ ခငမြောငလြှငထြံမှ ဟောကသ်ံက ထွကလြာသည်..။

ခငန်ှဲ့ရီ အိပယ်ာပေါမြှ အသာအယာထ၍ ကုတငပြေါမြှ ဆင်းလိုကသ်ည်..။ ပြီးတော့ ကုတင် ခွရင်ေးဖကသ်ို့ လာကာ ထဘီဟောင်းတဈထညဖြှင့ြ သူမ၏ ပေါငကြှားတွင် ပကြေံနသညေမြွားကို သုတသ်ည်..။ ထိုအခိုကမြှာပင် လမ်းဒေါင့ဆြီမှ ဂဈတာတီးသံ ထွကပြေါလြာ၍ ခငန်ှဲ့ရီ နားစွင့မြိလိုကသ်ည်.. ။ ဒီနရောတွင် ဂဈတာတီးသံ တဈခါမှ မကြားဖူးခဲ့ပါ..။ ဂဈတာသံနောကမြှ သီချင်ြးသံက ထွကပြေါလြာသည်..။

“သံယောဇဉျ….သံယောဇဉျ…………“

“ဟင်…ဒါ..ဒါ..ဇယွော့ အသံပဲ… ပတဝြန်းကငွကြများ …. အို…. ဒီနားမှာ အပျိုလေးတွေ အများကြီး ရှိတာပဲ….“

နားစွင့န်ရင်ေး လကထြဲမှ ထဘီဖြင့ြ စောကဖြုတကြို ဆကြ၍ မသုတသ်ေးပဲ အသာအုပကြိုငထြားသည်..။ နားထောငရြင်း နားထောငရြင်းဖြင့ြ ဇယွော့ အသံမှန်းလဲ သိနတေော့ ခငန်ှဲ့ရီ၏ စိတတ်ှကေ ကြှလာသည်..။ စောစောက ခငမြောငလြှင် လိုးသဖြင့ြ ပြီးချင်ခြငွြ ဖြစ်နသေော စိတကြ နည်းနည်း ငှိမန်ရောမှ ဟုန်းခနဲ ထ၍ လာသည်..။

“ယောကျြားက အသံ…“

ဆိုသည့အြတိုင်း ခငန်ှဲ့ရီ ဇယွော၏ အသံကိုကြားပြီး စိတတ်ှေ ဟုန်းခနဲ နိုးထလာသည်..။ လကထြဲမှ ထဘီလေးဖြင့ြ စောကပြတကြို ဖိဖိပြတသ်ည်..။ အရသာတွေ့လာတော့ မကြလြုံးအစုံကို မှိတရြင်း ဇယွော၏ အသံကို နားစွင့သ်ည်..။ မကြလြုံးထဲတွငတ်ော့ ညနကေ မှငခြဲ့ရသော ဇယွော့ လီးကြီးကို ပြနမြှငယ်ောငန်သည်ေ..။

ခငန်ှဲ့ရီ သူမစိတကြို မထိန်းနိုငတ်ော့…။ မကြလြုံးဖြင့ြ၍ ကုတငပြေါြ လှမ်းကြည့်လြိုကသ်ည်.။ ခငမြောငလြှငကြ မှနမြှနကြှီး ဟောကြ၍ အိပပြွောန်သည်ေ..။ ခငန်ှဲ့ရီ အံလေး တဈခကြကြှိတကြာ ကြမ်းပြငပြေါြ ဆောင့ကြှောင့ထြိုငခြလွိုကသ်ည်..။ ပြီးတော့ လကထြဲမှ ထဘီဟောင်းလေးကို ဘေးသို့ခလွိုကပြှီး လကတ်ဈဖကကြို နောကပြှနထြောကြ၍ ဖငကြို ကြမ်းပြငပြေါြ ထိုငခြလွိုကသ်ည်..။ ပြီးမှ ပေါငကြို ကားလိုကကြာ မတရားဖောင်းတင်းလာသော စောကပြတကြှီးကို လကဖြှင့ြ အုပကြိုင်၍ ပြတသ်ည်..။ စောကစြေ့လေးကို လကည်ှိုးထိပဖြှင့ြ ကလိသည်..။

နားက ဇယွော၏ အသံကို အဆကမြပြတ် နားစွင့ြ ရင်း မှိတထြားသော မကြလြုံးထဲမှာ ဇယွော့ လီးကြီးကို မှငယ်ောငကြာ လကည်ှိုးလကခြလယ် ပူး၍ စောကခြေါင်းထဲ ထိုးသှင်း၍ ထုတခြွီသှင်းခွီဖြင့ြ ခပကြှမ်းကြမ်း ထိုးသည်..။

“အင်း…ဟင်း…..ဇယ်ောရယ်…..သား….ရယ်…..“

ခဏအတွင်း ခငန်ှဲ့ရီတဈယောကြ ပြီးချင်လြာသည်..။ လကကြို ခပပြှင်းပြင်း ခပသ်ှကသ်ှကလြေး ထိုးထည့်၍ လိုးသည်..။

“ဇယ်ော….မမ..ပြီး…တော့ မယ်….အ…..အ…အား….“

ခငန်ှဲ့ရီတဈယောကြ မကြန်ှာတဈခုလုံး ရှုံ့မဲ့၍ ဖငကြှီးဆတခြနဲ ဆတခြနဲ ဖြစ်ကာ ပြီးသှားရတော့သည်..။

…………………………………………………………..

နောကန်ေ့တွင် ခငန်ှဲ့ရီသည် မနကပျိုင်းထဲက ဈေးသို့သှား၍ ညနပေိုင်းကတွော့ ပြံကဈွေးလေးကို မသှားတော့ပေ..။ ထို့ကြောင့ြ ဇယွောနှင့ြ မတွေ့ရ..။ တွေ့ချင်သ်ော စိတကြ အဆမတန် ရငထြဲတွင် ဖြစ်နပမေယေ့ြ ဒီစိတကြို အတင်းမွိုသိပ် ခွုပတ်ည်းထားပြီး ခငန်ှဲ့ရီသည် ဇယွောကို ရှောငန်ခေဲ့သည်..။

ည ၉ နာရီ ထိုးပြီ..။ သားနှင့ြ လငဖြစ်သူ ခငမြောငလြှငတ်ို့ အိပ်၍ သှားပြီ..။ ညနကေ မသောကတ်ာကြာပြီဖြစ်သော ခငမြောငလြှငကြို ခငန်ှဲ့ရီကပင် စကားစ၍ အရကသ်ောကဖြစ်အောင် ဆှယကြာ အမှည်းကောင်းကောင်း လုပပြေးကာ အရကတ်ိုကခြဲ့သည်..။ ခငမြောငလြှင် ဘယလြိုနည်းနဲ့မှ တဈရေး မနိုးနိုငတ်ော့…။

ခငန်ှဲ့ရီ တွကထြားသည့အြတိုင်း ည ၉ နာရီ ကြောလြငွြ ဂဈတာသံနှင့ြ ဇယွော့ သီချင်ြးသံက ထွကပြေါလြာသည်..။ ခငန်ှဲ့ရီ အိပယ်ာပေါတ်ှင် အသာလှဲ၍ ဇယွော၏ အသံကို နားစွင့ရြင်း ဖီးတကန်မေိသည်.။ ထဘီထဲ လကထြည့ြ၍ စောကဖြုတကြို ပြတသ်ည်..။ စောကစြေ့လေးကို လကည်ှိုးထိပလြေးနဲ့ ကလိသည်..။ ခဏအတွင်း ခငန်ှဲ့ရီ၏ စောကဖြုတကြှီးက မတရားဖောင်း၍ ခုံးထလာပြီး စောကရြညကြှညလြေးတွကေ စိုရှှဲ၍ လာသည်..။

ဇယွော ၏ အသံကို နားစွင့ရြင်း စောကဖြုတကြို ကလိလိုကြ နားလိုကလြုပကြာ အရသာခံနလေိုကသ်ည်..။ သီချင်ြး သုံးပုဒြ ပြီးတော့မည်..။ ဇယွော မနေ့က သီချင်ြး သုံးပုဒပြှီးတော့ ပြနသ်ှားသည်..။ ခငန်ှဲ့ရီ ကပြာကယာ အိပယ်ာပေါမြှထ၍ ခေါင်းဖီးပြီး မကြန်ှာကို မိတကြပတ်ို့လိုကသ်ည်..။ ပြီးတော့ အိမရြှေ့ တံခါးကို အသာလေး ဖြင့လြိုကသ်ည်..။ ဒီအခိုကမြှာပင် ဂဈတာတီးပြီးသှားသော ဇယွောက လှမ်း၍ အကြည့်ဖြှင့ြ ဆုံသဖြင့ြ လကယ်ပလြှမ်းခေါလြိုကသ်ည်…။

ခငန်ှဲ့ရီတို့ အိမကြ ဒေါင့အြိမ် ..။ အိမရြှေ့တွငကြ ပန်းစိုကရြောင်းသောခွံရှိသည်..။ လူနသညေ့တ်ဲက ဟိုတဈဖကတ်ှင် တောတ်ောဝြေးသည်..။ ခွရင်ေးဘကကြ လမ်း ..။ လမ်းတဈဖကကြ အိမကြလည်း ဝေးသည်..။ တဲသာသာ အိမလြေး ဖြစ်၍ ခွံစည်းရိုးပငတ်ှကေ တဲကိုပင် မမှငရြ..။ ခေါင်းရင်းဘကကြအိမကြ လူမနေ..။ အိမကြ ပကြစြီးနပြေီ..။ ဒီနေ့မီးပကြသ်ော ရကြ..။

ခငန်ှဲ့ရီ ညဦးထဲက ခွံစညရြိုးတံခါးကို စေ့ထားသည်..။ ဇယွော ဂဈတာကိုင်၍ ခွံစည်းရိုးတံခါးကို တွန်းဝငလြာသည်..။ ခငန်ှဲ့ရီ အိမတ်ံခါးကို ပြနစြေ့၍ အောကသ်ို့ ဆင်းလိုကသ်ည်.။

ဇယွောက ခွံစည်းရိုးအတွင်းဖကတ်ှင် ဂဈတာကို ထောငခြဲ့ပြီး ခငန်ှဲ့ရီဆီ လွှောကလြာသည်.။ နှစ်ယောကသ်ား ဆောင့ကြှောင့ြ ထိုငခြလွိုကပြှီး.. ထွေးနအေောင် ဖကကြာ နမ်းကြသည်..။ ခငန်ှဲ့ရီတို့ ခွံစည်းရိုးက လူတဈရပကြွောလြောကြ ရှိသော ဝါးကပခြှံစည်းရိုး ဖြစ်သည်.။ ဒီနေ့တော့ ခငန်ှဲ့ရီက ဇယွောကို အတင်းကြုံး၍ ဖကထြားမိသည်..။

ခငန်ှဲ့ရီမှာ ညအိပရြနဝြတထြားသော ရှပအြင်ျကြီလကတ်ိုကို ရငဘြတ် ကယွသ်ီးတွဖြေုတပြေးလိုကသ်ည်..။ ကောငလြေးက ခကြခြငွြးပင် မကြန်ှာကို ထိုးအပကြာ နို့နှစ်လုံးကို ဆှဲစို့သည်..။ ခငန်ှဲ့ရီ ရငဘြတလြေး ကော့၍ ကော့၍ ပေးပြီး နို့နှစ်လုံးကို ကလေးနို့တိုကသ်လို လကဖြှင့မြကိုငကြာ တဈလုံးပြီး တဈလုံး အစို့ခံသည်..။ စောကရြတွကေလေည်း တစိမ့စြိမ့ြ ယိုစီးကနွပြေီ.။

ခငန်ှဲ့ရီ အိမပြေါသ်ို့ တဈခကြန်ားစွင့ကြှည့သ်ည်.။ လငဖြစ်သူ ခငမြောငလြှင့ြ ဟောကသ်ံကသာ အဆကမြပြတ် ထွကန်သည်ေ..။ ဘေးဘီသို့ မကြလြုံး ကစားကြည့်သ်ည်..။ ပတဝြန်းကငွြ တဈခုလုံး မှောငမြဲ တိတဆြိတန်ပြေီး ဘာလှုပရြှားမှုမှ မတွေ့ရ…။

“အနတ်ီ့ကို သိပခြစွတ်ာပဲ…“

“တို့လည်း သားကို ခစွတ်ယ်… အင်း…. မမလို့ခေါတ်ော့နောြ…. အခုပဲ… တို့ကို မယားဖြစ်အောင် လုပတ်ော့မှာမို့လား…. မမလည်း.. မောငလြေးလို့ခေါမြယ်…သိလား….“

“အင်း……“

“ကဲ….လာ….“

ခငန်ှဲ့ရီသည် ဇယွောကို အိမဘြေးသို့ ခေါလြာသည်..။ အိမဘြေး မှကန်ုနုလေးများ ပေါကန်သေော နရောရောကတ်ော့ ….

“ဖငခြပြှီး ထိုငလြိုကြ….“

“ခွထေောကဆြင်း….ဟုတပြှီ…. နောကကြို တံတောငဆြဈထောကပြှီး ကိုယကြို နည်းနည်း လှဲလိုကြ… ရပြီ….မောငလြေး…..“

ခငန်ှဲ့ရီ ဇယွော၏ ပုဆိုးခါးပုံစကို ဆှဲဖြုတခြလွိုကသ်ည်..။ ဇယွော့ လီးကြီးက မတခြနဲ ထွကြ၍လာသည်..။ ခငန်ှဲ့ရီ ဘေးတွင် ဆောင့ကြှောင့ြ ထိုငန်ရောမှ ငုံ့၍ လီးကို လကဖြဝါးလေးဖြင့ြ အသာကိုငကြာ ငုံ့နမ်းသည်..။ ပြီးတော့ နီရဲရှှမ်းစိုနသေော သူမနှုတခြမ်းလေးဖြင့ြ လီးဒဈကြီးကို ဖြဖြလေး စုပသ်ည်..။ ဇယွော တွန့ခြနဲ တွန့ခြနဲ ဖြစ်နသည်ေ..။ ထို့နောကြ လွှာကို တဈလဈလေး ထုတကြာ ယကရြုံမွှ မက လုံးတဈနသေော ဂွေးဥကြီးကိုပါ ငုံ့၍ နမ်းလိုကပြှီး နှုတခြမ်းဖြင့ြ ငုံစုပလြိုကြ လွှာလေးဖြင့ြ ယကပြေးလိုကြ လုပန်သည်ေ..။

ပြီးတော့ အမှှေးလေးတွေ ခပပြါးပါး ပေါကန်သေော ဇယွော၏ ဆီးခုံကိုပါ လွှာဖြင့ြ ယကသ်ည်..။ လီးထိပတ်ှင် စိမ့ထြှကလြာသော အရညကြှညလြေးတွကေ လီးတနကြှီးပေါသ်ို့ လိမ့ြ၍ ဆင်းလာသည်..။ ခငန်ှဲ့ရီ မမှီ မကမ်း ထိုအရညကြှညလြေးတွကေို လိုကြ၍ ယကသ်ည်..။ ခငန်ှဲ့ရီ ပေါငခြှံတဈခုလုံးလည်း စိုရှှဲလို့ နပြေီ…

“သိပခြစွတ်ာပဲ…. မောငရြယ်…. လုပရြအောငန်ောြ…. မမ…မနနေိုငတ်ော့ဘူး…..“

တုနခြိုကစြှာ ငှီးသံလေးဖြင့ြ တဈခကြပြှောလိုကပြှီး ဇယွော၏ မကြန်ှာကို ကြည့်ကြာ ပါးပြငတ်ဈဖကကြို ရှှတခြနဲ နမ်းသည်..။ ခငန်ှဲ့ရီ အံတဈခကြကြှိတခြါ သူမ၏ ထဘီလေးကို မ၍ ဇယွော့ပေါငခြှဆုံပေါသ်ို့ ခွ၍ တကလြိုကသ်ည်..။ လကတ်ဈဖကကြ တဆတဆြတဖြစ်နသေော ဇယွော၏ လီးကြီးကို အသာထိမ်း၍ ဆုပကြိုငကြာ စိုရှှဲနသေော သူမစောကပြတဝြတွင် တေ့ကာ စောကစြေ့ထိပကြို လီးဒဈကြီးဖြင့ြ ပြတလြိုကပြှီးမှ အထဲသို့ဝငအြောင် ဖိခသွှင်းယူလိုကသ်ည်..။ အားရကြနပေသ်ှားသော ပီတိအဟုနကြ ခငန်ှဲ့ရီ တဈကိုယလြုံး ပြံ့နှံ့၍ သှားသည်..။

ဇယွော၏ ဆီးခုံနှင့ြ သူမ၏ စောကပြတဝြတို့ဖိကပ်၍ လီးတဈချောင်းလုံးကို စောကပြတထြဲ သှင်းထားပြီး ဖငကြို နှဲ့ကာ လှည့ပြေးသည်..။

“မမရယ်….ဟင်း…ဟင်း….“

ခငန်ှဲ့ရီ ဖငကြိုကြှပြီး တဈခကြခြငွြး လိုးသည်..။ ခငန်ှဲ့ရီ၏ စောကခြေါင်းထဲတွင် အရညတ်ှကေ မတရား ထွကန်သဖြေင့ြ တဘှတဘြှတ် အသံတွကေ ထွကပြေါြ၍ နသည်ေ..။ ဇယွောက လကတ်ဈဖကဖြှင့ြ ခငန်ှဲ့ရီ၏ နို့နှစ်လုံးကို တဈလုံးပြီး တဈလုံး ကိုငသ်ည်..။ ဖြစ်ညှဈသည်..။ နို့သီးလေးတွကေို ခွပေေးသည်..။

လိုးနပမေေဲ့ ခငန်ှဲ့ရီ မကြလြုံးကို မှိတမြထားပါ..။ ရမျမကထြနသ်ော မကြလြုံးအစုံဖြင့ြ ဇယွော၏ မကြန်ှာချောချောလေးကို ကြည့်ကြာ အားပါးတရ ဆောင့ြ၍လိုးသည်..။

“မောငရြယ်….. မောင်…. ဟင်းဟင်း…. အင်း… အောကကြနေ ပင့ပြေး….. ပင့ပြေးပါလား… မောင်…. အင်း…… ဟင်း….. ကောင်းလိုကတ်ာ…. ကြယ်…..“

ရမျမကတ်ှေ ဆူဝလောတော့ ခငန်ှဲ့ရီ အားမရနိုင် ဖြစ်လာရသည်..။ ဇယွောကလည်း အောကကြ ပင့တ်ငကြာ ဆောင့ပြေးသည်..။ လူပျိုပမေဲ့ ကြည့်ဖြူးသော အခွတွကေေ မနည်းတော့..။ စောကခြေါင်းထဲတွင် လီးကချောငသ်လို ဖြစ်နပမေယေ့ြ ခငန်ှဲ့ရီ အတောပြင် ကြနပေအြားရဖြစ်နမေိသည်..။ မကြာမီ ခငန်ှဲ့ရီ တဈကိုယလြုံး ဆိမ့တ်ကလြာသည်..။

“ကြောခပြွီး လှဲလိုကျ….“

ဇယွောထောကထြားသော တံတောငဆြဈကိုဖြုတ်၍ ကြောကို ခလွိုကတ်ော့ ခငန်ှဲ့ရီက ဆောင့ကြှောင့အြနအထေားမှ ဒူးထောကခြလွိုကပြှီး ဇယွော၏ အပေါသ်ို့ မှောကခြကြာ ဖကလြိုကပြှီး ဖငကြှှ၍ ဆောင့သ်ည်..။ ဇယွောကလည်း မတတတ်တတန်ှင့ြ အောကမြှ ပင့ဆြောင့ပြေးသည်..။

“အား…..မောင်….. မောငရြယ်…. မမ ပြီး……အား…..ပြီး ပြီ…. အား…….အား….“

“အ…မမ….အင်း…….“

နှစ်ယောကစြလုံး ပျိုငတ်ူပြီးကာ အရညမြွား အိုငထြှန်းသှားသည်..။ သူတို့နှစ်ယောကကြတော့ တဈယောကကြို တဈယောကြ လှတထြှကသ်ှားမှာ စိုးသည့အြလား အတင်းဖကြ၍ အငမ်းမရ နမ်းလိုကကြှပါတော့သည်..။

……………………………………………………….

ခငန်ှဲ့ရီနှင့ြ ဇယွောတို့ ညစဉြ ပုံစံမွိုးစုံ နှင့ြ တွေ့ခဲ့ လိုးခဲ့ကြသညမြှာ ကြာခဲ့ပြီ…။ အရကကြို ကြိုကသ်ောလြည်း မိန်းမက တားသဖြင့ြ မသောကပြဲ နခေဲ့ရသော ခငမြောငလြှငမြှာလည်း မိန်းမက လိုလိုလားလား ရှိသဖြင့ြ နေ့စဉြ သောကခြဲ့သညမြှာ မကြန်ှာပင် အမ်းတမ်းတမ်း ဖြစ်နခွပြေေီ..။

ပြူတင်းပေါကြ ကို မကြန်ှာပေး၍ ရပန်သေော ခငန်ှဲ့ရီ၏ နောကသ်ို့ ခငမြောငလြှငကြ တိုးကပလြိုကပြှီး သူမ၏ တငသ်ားအစုံကို လကဖြဝါးနှစ်ဖကဖြှင့ြ ကိုငလြိုကသ်ည်..။

“ရီလေး တောတ်ောလြေး ကသွှားတယန်ောြ… နရေော ကောင်းရဲ့လား….“

“ကောင်းပါတယ်…ကိုရဲ့… ရီလေး အသကလြည်း ပြနကြှည့အြုံးလေ…၊ ၃၅ ထဲ ရောကန်ပြေီ… ပြီးတော့ အိမထြောငကြတွာလဲ ၁၃ နှစ်ထဲ ရောကန်ပြေီဟာ….“

“အင်း……..“

“ပြီးတော့ ရီလေးက ဟိုကိဈစကို သိပပြှီး စိတမြသနလြို့ ဒီလောကြ တငန်တော… ဟုတဖြူးလား…. ကိုရဲ့….“

ဟုတဖြူးလား ဟု ပြီတီတီလေး လှည့ပြှောလိုကသ်ော ခငန်ှဲ့ရီ၏ ပါးလေး တဈဖကအြား ခငမြောငလြှငကြ ရှှတခြနဲ နအေောင် နမ်းလိုကပြါတော့သည်..။

ပြီးပါပြီ။