အောစာအုပ်

ဧကရီရဲ့ ငရဲခန်း (အပိုင်း

အပိုင်းရှေးရန် – အပိုင်း (၁) ၊ အပိုင်း (၂) ၊ အပိုင်း (‌၃) ၊ အပိုင်း (၄) ၊ အပိုင်း (၅) ၊ အပိုင်း (၆) ၊ အပိုင်း (၇) ဇာတသ်ိမ်း

ဧကရီရဲ့ ငရဲခန်း 🏵️(အပိုင်း-၁)🏵️
ရေးသားသူ – မောငအြောငမြွိုး

”ကိုညိုကြီး သမီးခရီးထွကဖြို့ လိုတာတွေ ဝယထြားပေးဦး”

”သှောြ ဟုတ် ဟုတကြဲ့ပါ မမလေး။ မမလေးက ဘာနဲ့သှားမှာလဲ”

”ရှင် သှောြ ကားနဲ့ပဲသှားရမှာ တောလမ်းလည်းဖြစ် ခရီးဝေးလည်း သှားရမှာဆိုတော့ အိမကြကား ယူမသှားတော့ဘူး”

”ကြှနတ်ောြ ပြငဆြငထြားလိုကပြါမယ် မမလေး”

ကိုညိုကြီးမှာ ဧပရယထြကြ အသကကြှီးသောလြည်း ဧပရယအြား လေးစားမှုဖြင့ြ မမလေးဟု ခေါခြှင်းဖြစ်သည်။ မှာစရာရှိသညမြွားမှာ၍ ထွကသ်ှားသော အလှဘုရငမြလေး၏ သေးသှယသ်ော ခါးလေးအောကမြှ တောင့တ်င်းပြည့ဖြှိုးသော တငစြိုငအြိအိ တင်းတင်းကြီးများကို ညိုကြီး မကြစြိကြှတထြှကမြတတ် ကြည့်န်မေိသည်။ ဧပရယ် တဈလှမ်းလှမ်းသှားတိုင်း တငစြိုငကြှီးများက စည်းခကြကြွ တုနခြါသှားသည့အြပြင် အင်ျကြီနှင့ြ ထဘီကြားမှ ခါးသားဝင်းဝင်းလေးက လကကြနဲ လကကြနဲ ဖြစ်သှားသေးသည်။

”ဟဲ့ ညိုကြီး သမီးခရီးထွကမြှာတဲ့ အဆငအြပြဆေုံး ကား စီစဉပြေးလိုကြ”

”သှောြ ဟုတကြဲ့ပါ အနတ်ီလေး။ အခုပဲ ဧပရယ် လာပြောသှားတာ။ ကားကတော့ express တော့ မရှိဘူး။ သီးသန့င်ှားတဲ့ စလှန်းပဲရမှာ။ အပြနလြည်း ကြိုပြောရင် ကြှနတ်ောြ စီစဉပြေးလို့ရပါတယ်။ သဘကခြါ နံနကြ ၇ နာရီ စထွကမြှာ။ ဟိုကို ညနေ ၅ ခွဲ ၆ လောကြ ရောကမြယဗြွ”

”အေးအေး မင်းပဲစီစဉထြားလိုကြ”

ညိုကြီးမှာ ဧပရယတ်ို့အိမမြှ အလုပသ်မား မဟုတသ်ောလြည်း ဧပရယ့အြဖကေုမျပဏီတွင် ၈ နှစ်ခန့ြ အလုပလြုပလြာသဖြင့ြ ဧပရယတ်ို့နှင့ြ အတောရြင်းနှီးသည်။ အသကြ ၄၂ နှစ်ရှိပြီဖြစ်ပြီး ဧပရယတ်ို့အိမသ်ို့ ပစ်စည်းလာသယတ်ိုင်း ဂိုထောငန်ှင့ကြပလြကြြ လသာဆောငတ်ှင် လှမ်းထားလေ့ရှိသည့ြ ဧပရယ့ြ ဘောလြီလေးများကို ကိုင်၍ ဧပရယ့ြ ပငတ်ီနုနုလေးများဖြင့ြ လီးကိုအုပကြာ ဂွင်းထုလေ့ရှိသည်။

ညိုကြီးမှာ ဧပရယ့ကြို စတငမြှငမြှငခြှင်းကပင် မှငသ်ူငေးလောကသ်ည့ြ အလှဘုရငမြလေးကို စိတထြဲမှ အကြိမကြှိမ် ပြဈမှားခဲ့မိသည်။ ယခုလည်း ပစ်စည်းလာသယရြန် ရောကလြာခွင်းဖြစ်၍ ၃ ထပသ်ို့ တကလြာခဲ့သည်။ ညိုကြီးအတွကြ ကံကောင်းပြနပြှီ။ လှမ်းထားသော အဝတမြွားထဲတွင် အသားရောငန်ုနု ဆှဲသား ဇာဘောလြီလေးနှင့ြ အဖြူရောင် ခွိတ် ၅ ခုတပ် ဇာဘောလြီလေးတို့ကို တွေ့လိုကသ်ည်။ မကြလြုံးကို ဝေ့ကြည့်လြိုကရြာ အဖြူရောငဆြှဲသား ပငတ်ီနုနုလေးတဈထညကြိုပါ တွေ့လိုကသ်ည်။

ညိုကြီး စိတမြထိန်းနိုငတ်ော့။ ဧပရယ့ဘြောလြီ အသားရောငလြေးကို ရငပြုံခွကန်ရောမှ ကိုင်၍ မကြန်ှာတွငအြပကြာ အားရပါးရ ရှူရှိုကလြိုကသ်ည်။ မှှေးပြံ့နသေော ရနံ့သင်းသင်းလေးက ညိုကြီး၏ တဈထပတ်ည်းသော ပုဆိုးအောကမြှ လိငတ်ံကို တောငမြတလြာစသည်ေ။

ညိုကြီးမှာ ဧပရယ့အြလှကြနယ်ကတ်ှင် မိခဲ့သော ယောကြွားပေါင်းများစွာအနကမြှ အရေးမပါသော အညတရ တဈယောကသ်ာ ဖြစ်သည်။ သို့သောြ ထိုအလှဘုရငမြလေးက လှနခြဲ့သော ၅ ရကကြပင် လူကုံထံ အသိုင်းအဝိုင်းထဲမှ လူရညသ်န့ြ တဈဦးနှင့ြ စေ့စပသ်ှားခဲ့သည်။

စေ့စပပြှဲနေ့တွင် ဧည့သ်ညမြွားကို ဧည့ခြံရင်း ပန်းရောငဝြတစြုံလေးဖြင့ြ အလှကြီးလှနသညေ့ြ ဧပရယ့ကြို ညိုကြီး စိတမြထိန်းနိုင် ဖြစ်မိသည်။ ဧည့ခြံပြဲ ပြီးပြီးချင်ြးပင် ဧပရယ့ပြန်းရောငဝြတစြုံလေး အထကမြှ ပေါန်သေော နူးညံ့ဝါဝင်းနသညေ့ြ ပုခုံးသားလေးများနှင့ြ နို့ညှာလေးကို မှန်း၍ စိတထြဲမှ ဧပရယအြား မလှုပန်ိုငအြောင် ကြိုးတုပကြာ အကြိမကြှိမ် စိတမြှန်းဖြင့ြ မုဒိမ်းကငွ့န်မေိခဲ့သည်။

ညိုကြီး အတိတကြို ပြနတ်ှေးနရောမှ ယခုရရှိထားသည့ြ အခွင့အြရေးကို သတိပြနရြလာသည်။ ဧပရယမြှာ သတို့သားလောင်းနှင့ြ ခရီးထွကပြှီး ပြနလြာ၍ မကြာမီပင် လကထြပလြငွြ ထပမြညဖြစ်၍ နောကဆြိုလွှင် ယခုကဲ့သို့ အခွင့အြရေး ရချင်မြှ ရပတေော့မည်။ ညိုကြီး ဧပရယ့ဘြောလြီလေးကို အငမ်းမရ ရှူရှိုကရြင်း ဧပရယ့ပြငတ်ီလေးကို ပုဆိုးအောကသ်ို့ ထည့ကြာ လီးတံကို လုံအောငပြတလြိုကသ်ည်။ ထို့နောကြ ရှေ့တိုးနောကင်င် စလုပတ်ော့သည်။

နူးညံ့လှန်းသော ပငတ်ီအသားပြော့ပြော့လေးက ညိုကြီး၏ လီးတံကြီးတဈလွှောကြ ကောင်းလှန်းသော အထိအတွေ့ကို ပေးစွမ်းနသည်ေ။ ညိုကြီး၏ လကကြလည်း ဧပရယ့ဘြောလြီ ရငပြုံခွကြ၏ အောကမြှ ဧပရယ့ြ နို့သီးလေးများထိနမညေ့ြ နရောကို လကမြဖြင့ြ ပြတန်မေိသည်။ ညိုကြီး၏ စိတထြဲတွငတ်ော့ အလှဘုရငမ်၊ အိန်ဒွရှငေမြလေး ဧပရယအြား မလှုပန်ိုငအြောငခြွုပ်၍ မုဒိမ်းကငွ့န်မေိသည်။ ညိုကြီးအထင် ကြှဲကောသီးတခွမ်းစာခန့ြ ရှိမည့ြ ဧပရယ့ြ နို့အုံတင်းတင်းအိအိကြီး နှစ်အုံကိုလည်း စိတကြူးဖြင့ြ အဓမျမကိုငန်မေိသည်။ ဧပရယအြား ဂိုထောငထြဲရှိ ပစ်စည်းဖာပေါတ်ှင် လေးဖကထြောကခြွုပထြားပြီး နောကမြှနေ၍ ဧပရယ့ြ ပန်းလေးထဲသို့ လီးကို စိတကြူးဖြင့ြ ထည့န်မေိသည်။ ဧပရယ့ြ အောသ်ံငိုသံများက ညိုကြီးကို ပိုစိတကြှှစသည်ေ။

”အ အ အ အားးး ရှိးးးးးး ထွကပြှီ ဧပရယ် ဟားဟား မင်းအပျိုဘဝကို ငါရသှားပြီ အ အ ရှိးးးးးးးးး”

ညိုကြီး ဧပရယ့ပြငတ်ီလေးအား လွှငမြှနစြှာ ဖယလြိုကပြှီး သုတရြညမြွားကို ဧပရယ့ကြိုယထြဲသို့ စိတကြူးဖြင့ြ ပန်းထည့လြိုကတ်ော့သည်။

”တီ တီးးးးးးးးးးး တီ တီ တီးးးးးးးးးး”

အောကမြှ ပစ်စည်းသယရြန် စောင့န်သေော ကားက စိတမြရှညတ်ော့သဖြင့ြ ဟှန်းတီးတော့သည်။

”လာပြီဗွို့ ဒီမှာပစ်စည်းရှာနရလေို့”

ညိုကြီး ဧပရယ့အြဝတအြစားများကို အဝတတ်န်းတွင် စနဈတကြ ပြနလြှန်းသည်။ ထို့နောကြ ပစ်စည်းဖာကို ထမ်းကာ အောကသ်ို့ ပြေးဆင်းလာခဲ့တော့သည်။

———————————————–

အခွိန် ၁၀ နာရီခွဲခန့ြ ကားစီးပြီးနောကြ ဧပရယန်ှင့ြ ကောင်းကြောတ်ို့ နယမြှို့လေးသို့ ရောကရြှိလာခဲ့သည်။

”အင်း လူလည်းနှမ်းခြိနပြေီ ရေချိုးလိုကျဦးမှ”

ဟင်းဟင်း သူဧပရယ့ကြို ရည်းစားစကား စပြောတော့ ကြောငတ်ောငတ်ောငန်ဲ့။ စာအုပကြှီးက လကကြ ကိုငလြာသေးတယ်။ မကြန်ှာကြီးကလည်း နီလို့။ ဆိုင်းမဆင့ြ ဗုံမဆင့ြ ပြောခလွိုကတ်ာလေ။ ဒါပမယေ့ြ အခုတော့ အဲဒီကောငကြ ဧပရယရြဲ့ အခစွရြဆုံး ခစွသ်ူ ဖြစ်လာပြီလေ။ သှောြ…. သိပခြစွရြတဲ့ ကိုရယလြေ။

ကို့ပုံစံက ပိနပြိနပြါးပါး အသားဖြူပမယေ့ြ ရုပကြ တညတ်ညတ်ံ့တံ့လေးမို့ ဧပရယန်ှင့ြ လိုကဖြကသ်ညဟြု ပြောကြသည်။ ကို့အကြောင်းတွေ စဉြးစားရင်း ရပန်ေးအောကတ်ှင် ထိုငန်မေိသညမြှာ အတောကြှာသှားသည်။ ရပန်ေးကိုပိတ်၍ တဘကတ်ဈထညပြတကြာ ရချိုးခန်းထဲမှ ထွကခြဲ့သည်။

”အင်း ငါ့အသားလေးက ဖြူဥနတောပဲ။ ဟင်းဟင်း ကိုကတော့ ကြည့်ခြငွမြှာပေါ့။ အခွိနဆြှဲထားလိုကြဦးမယ်”

ဧပရယ် ရချိုးပြီး ကိုယတ်ုံးလုံးဖြင့ြ အခန်းထဲမှ မှနရြှေ့တွင် တဈယောကတ်ည်း စဉြးစားခန်း ဖြင့န်မေိသည်။

”အင်း အင်ျကြီက အပါးပဲဝတမြှာဆိုတော့ ဘောလြီပဲ ဝတလြိုကပြါမယလြေ”

ဧပရယ် ဖြောင်းစင်းသှယတ်န်းနသေော ပေါငတ်ံဝင်းဝင်းလေးတဈလွှောကြ အသားရောင် ပငတ်ီလေးကို ဆှဲတငလြိုကသ်ည်။ အိစကလြုံးဝန်းနသေော တငစြိုငတ်င်းတင်းကြီးနှစ်လုံးတွင် ပငတ်ီလေးက ကြကတ်ိကပသ်ှားသည်။ ထို့နောကြ ခွိတ် ၅ ခုတပ် အသားရောင် ဘောလြီလေးကို ပုခုံးပေါသ်ို့ ကြိုးတငလြိုကပြှီး မို့ဝန်းတင်းအိနသေော ရှှရငေအြစုံအား ဘောလြီရငပြုံခွကတ်ှင် အံကဖြှဈအောင် ထည့လြိုကသ်ည်။ ထို့နောကြ ဘောလြီခွိတမြွားကို တဈခွိတခြငွြး သချောတပလြိုကသ်ည်။ ထို့နောကြ တင်းရင်းနသေော ဘောလြီအား အံကဖြှဈသှားအောင် ပြုပြငလြိုကသ်ည်။ ဖြူဝင်းနသေော ရငည်ှှန့န်ှဈမှှာက ဘောလြီပေါမြှ လွှံထွကန်သည်ေ။ ထို့နောကြ အစိမ်းရောငန်ုနု ထဘီပြင့ရြိုကြ အပြော့လေးကို တင်းနအေောင် ဝတလြိုကသ်ည်။ ထို့နောကြ ရငအြပေါပျိုင်းတွင် ဇာစဖြစ်သည့ြ အစိမ်းရောင် လကပြှတလြေးကို တင်းယင်းစွာဝတလြိုကသ်ည်။

ပုခုံးပေါတ်ှင် တင်းနသေော ဘောလြီကြိုးနှစ်ချောင်းနှင့ြ အင်ျကြီအောကမြှ ရငည်ှှန့လြေးမှာ ယောကြွားများကို လညပြှနင်ေးစလေောကသ်ည်။ စိတတ်ိုင်းကြ အလှပြငဆြငပြှီးနောကြ ဧပရယ် မှနထြဲမှ ပုံရိပကြို ကြနပေစြှာ ကြည့်ပြှီး အခန်းပြငသ်ို့ ထွကခြဲ့သည်။

”ကိုရေ လမ်းသှားလွှောကရြအောင်”

”ဟ ခစွကြ တကယကြို လှနတောပဲ။ သူများတွေ ကြည့်ကြုနတ်ော့မယ်”

”သှောြ ကြည့်တ်ာများ ကြည့်ပြါစပေေါ့ ကိုကလည်း ဟင်းဟင်း”

—————————————-

”ဟာ ဟွောင့်တွေ ဟိုမှာကြည့်စြမ်း လီးတယကြှာ အသားဖြူဖြူလေး အိုးလေးကလည်း တင်းနတောပဲကြာ”

”ဟွောင် လန်းလှခညွလြားဟ”

”တောကြ အဲ့လိုဆောလြေးသာ လေးဖကကြုန်းခိုင်းပြီး မုဒိမ်းကငွ့လြိုကရြလို့ကတော့။ ရှီးးး ပြောရင်း လီးတောငတ်ောငတ်ယ်”

”အေးကြာ အိုးတွကရှေယပြဲ။ ရုပကြလည်းချော ဖငထြောငခြိုင်းပြီး ဖငလြိုးလိုကရြလို့ကတော့”

ဧပရယ်၏ သေးကငွသ်ော ခါးလေးနှင့ြ လုံးဝန်းပြည့ဖြောင်းသော ဖငသ်ားများကို ကြည့်ရြင်း လူတဈစု စိတကြှှနကြသေည်။ ဧပရယကြတော့ အကြည့်ခြံရပေါင်း များပြီဖြစ်၍ ဂရုပငမြစိုကြ။ မကြန်ှာလေး မော့ကာမော့ကာနှင့ြ ပြုံးရယရြင်း လမ်းလွှောကန်သည်ေ။

ဧပရယ် ခွလှမြေး တဈလှမ်းလှမ်းတိုင်း ပြည့တ်င်းနသေော အိုးများက စည်းခကြကြွ ညငည်ငသ်ာသာလေး လှုပရြှားသှားသည်။ ဆေးမဆိုးပဲ ပန်းရောငရြဲနသေော နှုတခြမ်းလေး၊ ဖြူဝင်းနသေော အသားအရေ၊ လှပသှယစြင်းသော နှာတံ၊ ကြညလြဲ့နသေော မကြလြုံး၊ ကကြသ်ရရှေိလှန်းလှသော ကိုယဟြနကြွော့ကြော့တို့ကြောင့ြ ထိုသူတို့ ငေးတာ မဆန်း။

——————————————–

ဆရာဝနမ် ဒေါြဧပရယန်ှင့ြ ဦးကောင်းကြောတ်ို့ နှစ်ယောကမြှာ နယမြှို့လေးတဈမှို့မှ ဆှမွေိုးများထံသို့ လာလညရြင်း အရေးကြီးကိဈစပေါလြာခွင်း ဖြစ်သည်။ ဒေါြဧပရယန်ှင့ြ ဦးကောင်းကြောတ်ို့မှာ လေးစားမှုဖြင့သ်ာ ဦးဒေါြ တပခြေါရြသောလြည်း အမှနမြှာ နှစ်ဦးစလုံး အသကြ ၂၃ နှစ်ခန့သ်ာ ရှိသေးသည်။ စေ့စပထြားသညမြှာ တဈပတခြန့သ်ာ ရှိသေးသည်။ ကိုက နယရြှိ ဆှမွေိုးများထံသို့ ဇနီးလောင်းလေးကို မိတဆြကပြေးချင်သ်ဖြင့ြ ဘုရားဖူးရင်း တဈခါတည်း ဝငလြာခွင်းဖြစ်သည်။

ကောင်းကြောမြှာ ကြောကမြကြကြုမျပဏီတဈခုကို ဦးစီးနသေူဖြစ်ပြီး ဧပရယမြှာ ဆရာဝနမြလေးတဈဦး ဖြစ်သည်။ မိဘချင်ြး ရင်းနှီးသဖြင့ြ နှစ်ဦး မကြမြှန်းတန်းမိကြရာမှ မကြာမီပင် တဈဦးနှင့တ်ဈဦး မတ်ေတာသကဝြငကြှသဖြင့ြ ၆ လခန့အြကြာတွင် စေ့စပလြိုကကြှခွင်း ဖြစ်သည်။ မိဘများမှာလည်း ကောင်းကြောန်ှင့ြ ဧပရယတ်ို့အား နှစ်ဖကကြှိတ်၍ သဘောတူထားရာမှ ကာယံကံရှငမြွားက မခွဲနိုငမြခွာနိုင် ဖြစ်နကြသေဖြင့ြ အရာရာ အဆငပြှသှေားခဲ့သည်။

ဧပရယမြှာ ကြောင်းတကန်စဉေကြ မယဘြှဲ့ကို နှစ်ကြိမရြဖူးရာ ပိုးပန်းသူများစွာအနကမြှ ကောင်းကြောကြို ရှေးခယွခြဲ့ခွင်း ဖြစ်သည်။ ဧပရယမြှာ အရပ် ၅ ပေ ၅ လကမြကြောပြှီး ဖြူဝင်းနသေော အသားအရနှငေ့ြ သူ့နရောနှင့သ်ူ ပြည့တ်င်းနသေော ကိုယဟြနရြှိသည့အြပြင် ရုပရြညမြှာလည်း ချောမောပြပစွေလြှန်းသဖြင့ြ ယောကြွားသားများမှာ ဘေးတွင် ပိုငရြှငပြါသညကြိုပင် ဂရုမစိုကန်ိုငပြဲ ဧပရယအြား ငမ်းလေ့ရှိသည်။

ဧပရယ်၏ ရငအြုံသားများမှာ လုံးဝန်းတင်းအိနသညေ့အြပြင် သေးကငွန်ှဲ့နှောင်းလှန်းသော ခါးလေးနှင့ြ ခါးနှဲ့လေးအောကမြှ လုံးဝန်းတင်းရင်းပြီး တဈလုံးတဈခဲကြီး ဖြစ်နသေော တငသ်ားစိုငအြိအိကြီး နှစ်လုံးမှာ မှငသ်ူငေးရလောကသ်ည်။ ဧပရယမြှာ စကားပြောလွှငလြည်း အိန်ဒွရရေ တိုးတိုးညင်းညင်းလေး ပြောတတသ်ည်။ လမ်းလွှောကပြုံကအစ ခမွြးသာသော အသိုင်းအဝိုင်းမှ ကြီးပြင်းလာသူပီပီ ယဉယ်ဉလြေး လွှောကတ်တသ်ည်။

ထိုမှို့လေးတွင် ဧပရယအြား အကြီးအကယွြ မကြစြိကနွသေော ကူလီမာလတို့ အုပစြုမှာ ဧပရယအြား မှငမြှငခြငွြးပင် ပြောမဆုံးအောင် ဖြစ်နကြသေည်။

ဒီနေ့ ကိုက မှို့လေးထဲမှ ငယသ်ူငယခြငွြးတဈယောကန်ှင့ြ တွေ့သဖြင့ြ လိုကသ်ှားသည်။ ဧပရယကြိုမူ အမွိုးများနှင့ြ ရင်းနှီးအောင် ထားခဲ့သည်။

”အဈမဖြိုး ဒီနားမှာ မိတ်တူဆိုငရြှိလား စာရှကမြိတ်တူ ကူးစရာရှိလို့”

”သှောြ ညီမလေးဧပရယ် ပငွြးနပြေီလား။ မိတ်တူဆိုငကြ ဈေးကားနဲ့သှားရမှာ။ အဈမအားမှ ကူးထားပေးမယလြေ”

ကိုရဲ့ အဈမဝမ်းကြဲက ဧပရယအြား အားနာဟနဖြှင့ြ အဝတလြွှောစြကဘြေးမှ လှမ်းပြောသည်။

”ရပါတယရြှင့ြ။ ဧပရယ် ကိုယ့ဟြာကိုပဲ သှားလိုကပြါမယ်”

ဈေးကားမှာ လိုင်းကားပုံစံမွိုးဖြစ်ပြီး ခုံလုံးဝမပါပါ။ ဈေးသညမြွားသာ များသောအားဖြင့ြ စီးကြခွင်းဖြစ်သည်။ လူအလှန် ကြပသ်ည်။ ဧပရယ် ဝတထြားသညကြ လိမျမောရြောငဝြမ်းဆကြ ဖြစ်သည်။ ရငဖြုံးခါးတိုလေးကို ကိုယန်ှင့ကြှကတ်ိ ဝတထြားသဖြင့ြ ရငန်ှဈမှှာက တင်းနသည်ေ။ တငသ်ားနှစ်လုံးမှာလည်း ထဘီတင်းတင်းလေးအောကမြှ လုံးဝန်းစွာ ရုန်းကြှနသည်ေ။ ရငဖြုံးအင်ျကြီနောကကြွောမှ တင်းယင်းနသေော ခွိတ် ၅ ခုတပ် ဘောလြီအရာလေးကို တွေ့နရသေည်။ သချော စူးစိုကကြှည့လြွှင် ဘောလြီခွိတမြွားကိုပါ ဖောကထြှင်းမှငန်ိုငသ်ည်။

”ဟွောင် ဟိုမှာ ငါတို့ရဲ့ နတသ်မီး အကိတလြေး လာပြီ”

”တောကြ အိုးကြီးတွကေ လုံးပြီး တင်းနတောပဲကြာ။ လိုးလိုကရြလို့ကတော့”

မာလတို့အုပစြု ဧပရယအြား နောကယ်ောငခြံ လိုကလြာကြသည်။

”ဟွောင် သူ့အဆင့အြတန်းနဲ့ ဈေးကားစီးမလို့တဲ့ကြာ။ ငါတို့တော့ ပြတာပဲ”

”ဟွောငတ်ှေ အခွင့အြရေးရရင် လကမြလှတဘြူးနောြ”

”မလှဲစနေဲ့ ”

ဧပရယ် ကားပေါတ်ကြ၍ အလယရြှိ လကကြိုငတ်န်းကို ဆှဲထားရာ လုံးတင်းနသေော တငသ်ားနှစ်လုံးမှာ နောကသ်ို့ကော့နပြေီး သေးသှယသ်ော ခါးလေးမှာလည်း အင်ျကြီကြားမှ လကြ ၂ လုံးခန့ြ ပေါန်သည်ေ။

မာလက ဧပရယ်၏ နောကတ်ည့တ်ည့တ်ှင် နရောယူလိုကပြှီး ကနွြ ၄ ယောကကြ ဧပရယ်၏ ပတလြညတ်ှင် ဘာသိဘာသာ နရောယူထားလိုကကြှသည်။ ဧပရယ်၏ အင်ျကြီမှာ ခါးတိုဖြစ်၍ ခါးပတပြတလြည် ပေါန်သညေ့အြပြင် အခွို့နရောများတွင် လကြ ၄ လုံးခန့အြထိ ပေါန်သည်ေ။

မာလ လုပင်န်းစတော့သည်။ ဧပရယ်၏ တငသ်ားနှစ်လုံးအား လီးဖြင့ြ ဖိထောကထြားလိုကသ်ည်။ ပုဆိုးတဈထပသ်ာ ဝတထြားသောကြောင့ြ လီးမှာ ဧပရယ်၏ အိစကတ်င်းယင်းသော တငသ်ားကြီးနှစ်လုံးကို ထိထိမိမိ ခံစားရသည်။ ဧပရယကြတော့ ခွှေးနံ့များ နံစောလြှသဖြင့ြ အာရုံများနရော သတိမထားမိ။

မာလက ဧပရယ်၏ ကြောပေါမြှ ဘောလြီခွိတမြွားကို လကဖြှင့စြမ်းသည်။ ထို့နောကြ လီးဖြင့ြ ဧပရယ်၏ ဖငအြား ပိုမိုဖိကပထြားလိုကသ်ည်။ ဧပရယ် သတိထားမိသှားပြီး အနခကေလြှသောလြည်း ပြသနာ မဖြစ်ချင်သ်ဖြင့ြ မသိဟနဆြောင် နလေိုကသ်ည်။ မာလကတော့ ကမ်းတကလြာပြီ။ ပုဆိုးကို လီးပေါအြောင် လှနတ်ငလြိုကပြှီး ဧပရယ့ဖြငကြှားကို ဖိသှင်းထားလိုကသ်ည်။ ယခုဆိုလွှင် မာလ၏ လီးကြီးမှာ ဧပရယ့ဖြငသ်ား အိအိကြီးများကို အရှိအတိုင်းနီးပါး ခံစားနရပြေီ။

မာလက ဧပရယ့ခြါးနှဲ့လေးကိုပါ လကန်ှဈဖကန်ှင့ြ စုံကိုင်၍ တဈခကြခြငွြး ညှောင့ပြေးနသည်ေ။ မာလ၏ လီးကြီးသလို ဧပရယ်၏ထဘီမှာလည်း အပါးအပြော့မွိုး ဖြစ်သည့အြပြင် ပငတ်ီပါ အပါးလေးဝတခြဲ့သဖြင့ြ ဧပရယ့ဖြငကြှားထဲသို့ မာလ၏ လီးတံကြီးမှာ အမှှောင်းလိုကြ ဖိဝငန်ရော ဧပရယ် လှည့ြ၍ ရနတ်ှေ့လိုကခြငွသ်ောလြည်း တတန်ိုငသ်လောကြ ပြသနာမဖြစ်တာ အကောင်းဆုံးပါပဲလဟေု တွေးကာ ငှိမန်လေိုကသ်ည်။ ကိုယတ်ိုငကြ လူပုံအလယတ်ှင် ရှကြ၍ မပြောရဲသညကြလည်း ပါသည်။

ကားမှာ ၁၅ မိနဈခန့ြ မောင်းရမညဖြစ်၍ မာလအတွကြ ကံကောင်းသညဟြု ဆိုနိုငသ်ည်။ မာလက တဈခကြခြငွြးညှောင့ရြင်း ဘေးကို အကဲခတကြှည့သ်ည်။ ဘေးမှ တပည့လြူမိုကြ ၄ ယောကကြ မာလကို ဆကလြုပဆြိုသည့ြ သဘောဖြင့ြ မကြစြိမှိတပြှသည်။

မာလ အဆင့တ်ကလြာသည်။ ဧပရယ်၏ ခါးလေးကို လကတ်ဈဖကဖြှင့ြ ဖကထြားပြီး ကြောပေါမြှ ညာလကကြ တဖြည်းဖြည်း ဧပရယ့ြ ခွိုင်းကြားဆီ ရောကလြာသည်။ ဧပရယ့ရြှေ့တွငလြည်း မာလတို့ လူစုထဲမှ တဈယောကကြ ကြောပေးပြီး ကပရြပန်သဖြေင့ြ ဧပရယ် လှုပမြရ။ မာလ၏ ညာလကကြလည်း ဧပရယ့ခြွိုင်းဆီသို့ ရောကလြာသည်။

ဧပရယမြှာ ညာလကဖြှင့ြ ကားအလယမြှ တန်းကို ကိုငထြားသဖြင့ြ ညာလကကြ မှှောကန်သည်ေ။ ဧပရယ် မာလ၏ လကလြူကြားထဲမှ ကြပည်ှပ်၍ တိုးဝငလြာသညကြို သိသောလြည်း မကြာပါဘူးလဟေု တွေးကာ အောင့ခြံနလေိုကသ်ည်။ ဧပရယ်၏ နို့နှစ်အုံမှာ ရှေ့မှ မာလတို့လူ၏ ကြောတွင် အနည်းငယ် ဖိမိနသည်ေ။ မာလ၏လကမြှာ တဖြည်းဖြည်းနှင့ြ ဧပရယ်၏ မို့တင်းဆူဖြိုးသော ညာဖကန်ို့အုံပေါသ်ို့ ရောကလြာသည်။

ဧပရယမြှာ မကြန်ှာမထားတတသ်ဖြင့ြ ခေါင်းမော့၍ ကားအပြငသ်ို့ သတိမထားမိဟနဖြှင့ြ ကြည့်န်လေိုကသ်ည်။ မကြာပါ။ မာလ၏လကကြ ဧပရယ့န်ို့အုံအား မိမိရရ ကိုငမြိသှားပြီး မသိမသာ ဆုပန်ယန်သည်ေ။ ဧပရယ်၏ ဖငကြှီးနှစ်လုံးကလည်း မာလကို ထွေးအိသော အထိအတွေ့ကို ပေးစွမ်းနသည်ေ။ မာလ လကတ်ဈဖကကြ ဧပရယ်၏ အင်ျကြီနှင့ြ ထဘီကြား လှတန်သေော ခါးသားဝင်းဝင်းမှတမြှတလြေးကို ဖကထြားပြီး ကနွလြကတ်ဈဖကကြ ဧပရယ်၏ တင်းအိနသေော အပျိုနို့ နုနုထွတထြှတကြှီး တဈအုံကို ကိုငည်ှဈနသည်ေ။ ဘောလြီက အပြော့စား ဇာဘောလြီ ဝတထြားသဖြင့ြ ဧပရယ့ရြငဘြတတ်ှင် မာလ၏ လကကြှမ်းကြီးကို ထိထိမိမိ ခံစားမိနသည်ေ။ ထို့ပြင် မာလကလည်း ဧပရယ်၏ နုထွားတင်းအိလှသော အသားစိုငမြွားကို အရှိအတိုင်းနီးပါး ခံစားနရသေည်။

ဧပရယမြှာ မာလ၏ ရငခြှငထြဲသို့ ရောကန်သလေို ဖြစ်နသည်ေ။ မာလမှာ ဧပရယ့ြ နို့အုံသားတဈအုံလုံးကို မိမိရရကြီး ခံစားမိသည့အြပြင် နို့သီးခေါင်းလေးရှိမည့ြ နရောအား ဖိခွပေေးလိုကသ်ည်။ ဧပရယမြှာ မိမိ၏ ရငသ်ားတဈအုံလုံးကို ပယပြယန်ယန်ယ် အကိုငခြံနရသေဖြင့ြ အလှနန်ရခေကန်သည်ေ။ မာလကလည်း အခွင့အြရေးကို လကလြှှတမြခံ။ သေးကငွလြှန်းသော ဧပရယ့ခြါးနှဲ့လေးကို ဆှဲဖကထြားရာ ဧပရယ်၏ တင်းယင်းလုံးဝန်းနသော တငစြိုငအြိအိတင်းတင်းကြီး နှစ်လုံးမှာ မာလ၏ ပေါငခြှံနှင့ြ ဖိကပမြိနသည်ေ။

မာလမှာ ပုဆိုးကို လှနတ်ငထြားသောကြောင့ြ လီးတနကြှီးမှာ ဧပရယ်၏ ဖြံ့ထွားလှပသော ဖငတ်ုံးကြီး နှစ်တုံးကြားတွင် အမှောင်းလိုကြ ရောကန်သည်ေ။ ဧပရယမြှာ ရှကလြှန်းသဖြင့ြ လှပသော မကြန်ှာနုနုလေးမှာ နီရဲနသည်ေ။ ဧပရယ် ကိုယကြိုစောင်း၍ ရုန်းထွကရြန် ကြိုးစားလိုကသ်ောလြည်း မာလ၏ လီးတနကြှီးအား ပိုတောငလြာအောင် ဖိပြတပြေးသလို ဖြစ်နရော မာလ၏ လီးတံကြီးမှာ ဧပရယ့ဖြငတ်ုန်းများ၏ နူးညံ့အိစကမြှုကို တဝကြီး ခံစားနရသေည်။

မာလက ဧပရယအြား ရငခြှငထြဲထည့ြ၍ လီးဖြင့ြ ထောကထြားပြီး လညကြုပဝြင်းဝင်းလေးအား ပါးစပဖြှင့ြ စုပန်မ်းတော့သည်။ ဧပရယ့ြ နို့နှစ်လုံးကိုလည်း မိမိရရကြီး စိတတ်ိုင်းကကြိုငကြာ ဆုပန်ယတ်ော့သည်။ ထို့ပြင် အောကကြလည်း လိုးနသလေိုမွိုး လီးဖြင့ြ ဧပရယ့ဖြငကြို ညှောင့ပြေးနရော ဆရာဝနမြလေး ဧပရယမြှာ မာလ၏ အဝတမြခွှတပြဲ လိုးခွင်း ခံနရသေလို ဖြစ်နသည်ေ။ မာလ၏ လကမြွားကလည်း ဧပရယ့န်ို့များကို ကိုငရြုံဖြင့ြ အားမရ။ ပေါငကြှားသို့ ရောကလြာသည်။ တဈခါတဈခါ မာလ နောကမြှညှောင့လြိုကလြွှင် ဧပရယ်၏ ကိုယလြုံးလေးမှာ သိသိသာသာကြီးကို တုနတ်ုနသ်ှားသည်။

ဧပရယမြှာလည်း မိမိ၏ အသားစိုငမြွားကို သူစိမ်းယောကြွားကြီး တဈဦးက ကိုငခြငွတ်ိုင်း ကိုငန်သေောကြောင့ြ ပန်းလေးထဲမှ စိုစိစိ ဖြစ်လာသည်။ မာလ၏ လီးတံကြီးက ဧပရယ့ဖြငကြှားတွင် ကြကတ်ိကို ဝငန်ရော ဧပရယမြှာ ဖငသ်ားများကို အလိုလို ကြုံ့ထားမိသည်။ မာလက ဧပရယ်၏ နို့နှစ်အုံလုံးကို ညာလကဖြှင့ကြိုင်၍ ရငခြှငထြဲ ဆှဲဖကထြားသည်။ ထို့ပြင် ဧပရယ့အြင်ျကြီမှာလည်း မာလ၏ ကောင်းမှုကြောင့ြ အင်ျကြီနှင့ထြဘီကြား လကတ်ဈဝါးစာကြောကြွောြ ပေါန်သည်ေ။

မာလက ဧပရယ့ဖြငကြှီးအား ကိုငည်ှဈသည့အြပြင် တဈခါတဈခါ ဧပရယ်၏ ပေါငရြင်းနားထိ ခွဲထားသော ထဘီစကတလြေးထဲသို့ လိုကန်ှိုကလြာသည်။ ဧပရယ် သည်းမခံနိုငတ်ော့။ ပေါငန်ှဈလုံးကို လိမယ်ှကလြိုကပြှီး နောကသ်ို့လှည့ကြာ

”ရှင် လှနလြာပြီနောြ ကြှနမ် အောလြိုကရြမလား”

ဧပရယ်၏ နှုတခြမ်းဖူးလေးမှာ တဆတဆြတ် တုနန်သည်ေ။ မာလက လကကြို ဧပရယ့ပြေါငကြှားမှ ရုတလြိုကသ်ောလြည်း အလွှော့တော့မပေး။ လကကြတော့ ထုံးစံအတိုင်း ဧပရယ့န်ို့တွကေို ကိုငန်သည်ေ။ ဧပရယ် မာလ၏လကကြို ဆှဲဖယ်၍ အောတ်ော့မည့ဆြဲဆဲမှာပင်….

”ကဲ ဆင်းမယဟြေ့ ဆင်းကြဆင်းကြ”

စပါယယ်ာ၏ အောသ်ံကြောင့ြ မာလ စိတည်ဈသှားသည်။ ဧပရယ့န်ို့အုံကို ခပကြှမ်းကြမ်း တဈခကြြ
နယပြှီးမှ လှှတပြေးလိုကသ်ည်။ ဧပရယကြ မာလ၏ လကသ်ရမ်းမှုကြောင့ြ လကတ်ဝါးစာမက ဘောလြီအောကဆြုံး ခွိတပြင် ပေါန်ပြေီဖြစ်သော ခါးတိုအင်ျကြီလေးကို ပြနဆြှဲခသွည်။ ဧပရယ်၏ ခါးသားဝင်းမှတမြှတလြေးများကို မာလ စိတကြှိုကြ ကိုငသ်ှားခဲ့သည်။ ဝမ်းဗိုကသ်ားလေးများကို လကကြှမ်း
ကြီးဖြင့ြ ဖကကြိုငသ်ည့အြပြင် ခကြလြေးကိုပါ လကခြွောင်းနှင့ြ ဆှခဲ့သဖြင့ြ ဧပရယ် နုံးခွိသှားသည်။

ဧပရယ် စိတတ်ှေ တမွိုးကြီး ဖြစ်နသည်ေ။ မိမိ တယုတယ ထားခဲ့သည့ြ ရငသ်ားလှလှတွကေို ကူလီတဈယောကကြ ကိုငခြငွတ်ိုင်း ကိုငသ်ှားခဲ့သည်။ ဘေးက ကောငတ်ှကလေည်း ဧပရယ့ဖြငသ်ားတွကေို ကိုငကြှတာများ ရစရာတောငမြရှိ။ ပန်းလေးထဲမှ အရညအြနည်းငယ် စီးကနွသညေဟြု ထငမြိသည်။

”တောကြ မာလတို့ကတော့ ကြီးပြားတယကြှာ”

”ဟွောင် စကားမများနဲ့ မကြခြှပြတေသ်ှားမယ်”

ဧပရယ် မိတ်တူကူးပြီးနောကြ ဈေးထဲသို့ လမ်းကြုံဝငဝြယလြိုကမြညဟြု စိတကြူးကာ လွှောကလြာသည်။ သားငါးတန်း လှနပြှီးနောကြ ဟင်းရှကတ်န်းသို့ သှားရန် ဈေးလမ်းကြားလေးထဲသို့ ဝငလြိုကသ်ည်။ ဈေးလမ်းကြားမှာ လူအလှနပြှတပြှီး မညသ်ူမွှ ဖြတသ်န်းလေ့မရှိကြ။ အကြောင်းမှာ ထိုဈေးလမ်းကြားတွင် ဆိုငခြန်းပကြမြွားသာရှိပြီး ဟင်းရှကတ်န်းသို့ ရောကရြနမြှာ လမ်းမပေါမြှသှားလွှင် ပိုနီးသောကြောင့ြ ဖြစ်သည်။ ဧပရယမြှာ ဒီဈေးသို့ နှစ်ခါလောကြ ရောကဖြူးသောလြည်း မကြှမ်းသေးသဖြင့ြ ဤလမ်းကြားထဲသို့ ဝငလြာမိခွင်း ဖြစ်သည်။

”ဟွောငတ်ှေ စရအောင် လမ်းကြားထဲ ဝငသ်ှားပြီ”

”စားရလို့ကတော့ ဆှမြေိုးမေ့ပြီကြာ”

မာလတို့ ၅ ယောကြ ဧပရယ်၏နောကမြှ လိုကသ်ှားကြပြီး လမ်းနှင့ြ အတောဝြေးသည့ြ နရောရောကလြွှင် ဧပရယအြား လမ်းဘေးမှ အမိုးအဖီလေးအောကသ်ို့ ဆှဲသှင်းလိုကပြှီး အဆငသ်င့ရြှိနသေော စားပြဲခုံပေါတ်ှင် ကုန်းခိုင်းထားလိုကသ်ည်။

”ဟင် ရှင် ရှငတ်ို့လှှတ် ကြှနမ် အောလြိုကမြှာနောြ”

မာလက ဧပရယ်၏ နို့နှစ်လုံးကို မိမိရရကိုင်၍ ဖငကြို ဆကတ်ိုကြ ညှောင့ပြေးလိုကသ်ည်။ ထို့နောကြ ဧပရယ်၏ အင်ျကြီနှိပသ်ီးများကို ဖြုတ်၍ အင်ျကြီကို လှနတ်ငလြိုကသ်ည်။ ထို့နောကြ ဧပရယ့ထြဘီကို လငွမြှနစြှာလှန်၍ ပငတ်ီကို ဆှဲခွှတကြာ လီးဖြင့ြ အဖုတကြို တေ့လိုကသ်ည်။ ဘောလြီထဲ လကန်ှိုကကြာ နို့ကိုငသ်ည်။ ဧပရယ်၏ ဘောလြီမှာ တင်းကြပန်သဖြေင့ြ နှိုကမြရပဲ ရငည်ှှန့သ်ား ဖောင်းဖောင်းအိအိလေးများကိုသာ ကိုငမြိသည်။

မာလက ဧပရယ့ြ ဘောလြီခွိတ် ၂ ခုကို ဖြုတလြိုကပြှီး အနည်းငယ် လွော့ရဲရဲ ဖြစ်သှားသော ဘောလြီထဲသို့ လကန်ှိုကလြိုကသ်ည်။ ဧပရယ်၏ နို့အုံလေးမှာ နုထွေးအိစကြ တင်းရင်းနပြေီး နို့သီးလေးမှာလည်း အပျိုလေးလိုပင် နို့အုံပေါတ်ှင် သေးသေးလေး ကပန်သည်ေ။ မာလက ဧပရယ့ည်ာဖကန်ို့အုံကို အားရပါးရ ဆုပန်ယရြင်း နို့သီးလေးကို လိမဆြှဲပေးလိုကရြာ ဧပရယ် ကြောပြငလြေး ကော့တကလြာသည်။

မာလ အခွိနမြဆိုင်းတော့။ ဧပရယ်၏ ခါးနှဲ့နှဲ့ဝင်းဝင်းလေးကို ကိုငဆြှဲကာ လီးကို ဆောင့ထြည့လြိုကသ်ည်။ သို့သောြ ဧပရယမြှာ အတင်းရုန်းနသဖြေင့ြ အပေါကမြတည့ပြဲ ချောသ်ှားသည်။ မာလ၏ လီးကြီးမှာ ဆရာဝနမြလေးဧပရယ်၏ အစိလေးကို တိုကမြိသှားရာ ဧပရယ် တွန့သ်ှားသည်။ မာလ နောကထြပ် အကြိမကြှိမ် ထည့သ်ောလြည်း မဝငန်ိုငသ်ဖြင့ြ စိတမြရှညတ်ော့။

”ဟွောငတ်ှေ ဒီကောငမြဖငကြို ထိန်းထားစမ်း”

”ဖြန်း ဖြန်းးး။ ငှိမင်ှိမန်စမြေး ကောငမ်။ မင်းကို ကောင်းအောင် လိုးပေးမလို့”

”ကယကြှပါဦးရှင် ကယကြှပါ”

လမ်းနှင့ဝြေးသောလြည်း လူတဈယောကယ်ောကြ ကြားသှားပြီး အုပလြိုကရြောကလြာပါက ကိုယကြွိုးနည်းမညဖြစ်၍ မာလတို့ ၅ ယောကလြုံး ခွေးပြေးဝကပြှေး ပြေးကြတော့သည်။ အမှနမြှာ မညသ်ူမှ မကြားလိုကြ။ ဧပရယ် အဝတမြွားကို ပြငဝြတ်၍ ထိုနရောမှ အမှနထြှကခြဲ့သည်။

ကြောကရြှံ့ထိတလြန့မြှုကြောင့ြ တဈကိုယလြုံး တုနန်သည်ေ။ ကို့ကိုတော့ပြနမြပြောပြချင်တ်ော့။ အပြောခြရီးတွင် ပြသနာများ မဖြစ်စချင်ြေ။ ထိုသူတို့၏ မကြန်ှာများကိုလည်း ကောင်းကောင်း မတွေ့လိုကရြ။

အဖြစ်အပကြမြွားမှာ မှနဆြနလြှန်းခဲ့သည်။ ဧပရယ် ဘဝပကြမြည့ဘြေးမှ သီသီလေး လှတခြဲ့သည်။ နောကဆြို ဒီဈေးမလာရဲတော့။ အကယ်၍ ထိုသူများသာ ထွကမြပြေးပဲ ဆကကြငွ့လြွှငဆြိုသည့ြ အတွေးက ဧပရယအြား ကြောခမွြးစသည်ေ။

”ဟွောငကြှာ လီးပဲ ဘယသ်ူမှ မကြားလောကဘြူးကြ လိုးရတော့မယ့ဟြာကိုကြာ”

”လီး ကြားရင် ထောငထြဲလည်း ဝငရြမယ်။ စောကခြှကလြည်း စုတမြှာဟ”

”နာတယကြှာ လီး ဖငကြှီးကို ဖြူဖြေးပြီး လုံးတင်းနတောပဲကြာ။ တောကြ နို့တွဆေိုလည်း တင်းအိနတောပဲ”

မာလတို့မှာ ကြိတမြနိုငခြဲမရ ဖြစ်နကြသေည်။

အပိုင်း (၂) ဆကဖြတရြန် ဒီကိုနှိပပြါ