အောစာအုပ်

ဧကရီရဲ့ ငရဲခန်း ( အပိုင်း ၇ ဇာတ်သိမ်းပိုင်း)

အပိုင်းရှေးရန် – အပိုင်း (၁) ၊ အပိုင်း (၂) ၊ အပိုင်း (‌၃) ၊ အပိုင်း (၄) ၊ အပိုင်း (၅) ၊ အပိုင်း (၆) ၊ အပိုင်း (၇) ဇာတသ်ိမ်း

ဧကရီရဲ့ ငရဲခန်း 🏵️(အပိုင်း ၇ ဇာတသ်ိမ်းပိုင်း)🏵️
ရေးသားသူ – မောငအြောငမြွိုး

ဧပရယတ်ို့ လကထြပပြှီးသညမြှာ တဈနှစ်ပငကြွောခြဲ့၍ သမီးလေးတဈယောကပြင် မှေးပြီးနပြေီ။ ခကြကြှီးနှင့ြ သောင်းစိနတ်ို့လည်း ရနပြှဲတွင် လူသတခြဲ့သဖြင့ြ ထောင် ၁၀ နှစ်စီ ကနွကြပြေီ။ ထို့ပြင် ဧပရယ် ကိုယဝြနစြဆောငကြတည်းကပင် ဧပရယ့အြမေ ဒေါခြငသ်ဈက သမီးကိုပြုစုရန် အတူလာနသဖြေင့ြ မာလလည်း ဧပရယ့အြနား ကပခြှင့မြရ။ ဂွူလိုငစြိုးလည်း စလုံးသို့ ထွကသ်ှားသညမြှာ ကြာပြီ။ ခကသ်ညကြ ထကကြခေိုငမြှာလည်း ရနကြုနရြှိ ဦးလေးအိမသ်ို့ပြောင်း၍ ကြောင်းတကန်သဖြေင့ြ မာလ လုံးဝငတန်သညေမြှာ တဈနှစ်ခန့ရြှိပြီ။

ဒေါခြငသ်ဈကလည်း ဧပရယန်ှင့ြ ကလေးအနားမှ မခွာ။ ဒေါခြငသ်ဈမှာ ဧပရယတ်ို့အိမတ်ှင် ခွံရှင်းရနန်ှင့ြ အခွားအလုပမြွားခိုင်းရန် အတောအြတန် စိတခြရွသညဟြုထငသ်ည့ြ ညိုကြီးကို ခေါထြားသည်။ မာလကတော့ ဧပရယ့အြိမန်ားသို့ ကပခြှင့မြရသညပြင် ၆ လခန့ရြှိနပြေီ။ တဈခါတဈခါ အခွအနေေ လာကြည့်သ်ောလြည်း ဘှားတောြ ရှိနသေေးသမွှ ကာလပတလြုံး စိတရြှညရြှညထြား၍ စောင့ရြမညဟြု မာလ အားတင်းထားသည်။

”ဟဲ့ ညိုကြီး ဒီမှာ ဧည့ခြန်းထဲက နင့ြ ပြငလြကစြ အဲကြန်းကြီး လာပြင်ဦး”

”ဟုတ် ဟုတကြဲ့ လာပါပြီ အနတ်ီလေး”

ဒေါခြငသ်ဈက ပြောပြောဆိုဆို အပေါတ်ကသ်ှားသည်။ ကောင်းကြောလြည်း အလုပသ်ှားသဖြင့ြ ဧည့ခြန်းထဲတွင် ဧပရယတ်ဈယောကတ်ည်းသာ သမီးလေးကို နို့တိုကန်သည်ေ။ ဧပရယမြှာ ကလေးအမေ ဖြစ်လာသောလြည်း အဝတအြစားများကို သပသ်ပရြပရြပ် ခပြခြပြရြပရြပသ်ာ ဝတသ်ည်။ သမီးလေး မှေးပြီးသောလြည်း ဧပရယမြှာ ကိုယဝြနဆြောငစြဉကြပင် ခန်ဓာကိုယကြို ဒေါခြငသ်ဈက ဂရုစိုကပြေးသဖြင့ြ မပကြစြီးပဲ ပြည့ပြှည့တ်င်းတင်းဖြင့ြ ပို၍လှလာသယောငရြှိသည်။ ခါးကဉွလြေးမှာလည်း ကလေးမှေးပြီးစ ကလေးအမဟေု ထငရြကစြရာမရှိ။

ဧပရယမြှာ နို့တိုကရြလှယအြောင် ဘရာစီယာမဝတ်။ ခွိတ် ၅ ခုပါသော အဖြူရောင် ဇာဘောလြီလေးအား အပေါဆြုံး ၂ ခွိတ် ဖြုတဝြတထြားသည်။ နဂိုကပင် လှသူဖြစ်ရာ ဧပရယ့တ်ငသ်ားများမှာ ပို၍တင်းအိလာပြီး တဈလုံးတဈခဲကြီး ဖြစ်လာသည့အြပြင် သားကောင်းမိခင် ပီသစွာပင် နို့အုံတွကေ နို့ရညတ်ှဖြငေ့ြ လုံးတင်းနသည်ေ။ အခွားအမွိုးသမီးများလို ပြော့တွဲကခွှင်း မရှိ။

ဧပရယမြှာ ကလေးမကြန်ှာကိုကြည့်ရြင်း ကလေးနှင့မြှှူ၍ နို့တိုကန်သဖြေင့ြ ညိုကြီးကို သတိမထားမိ။ ညိုကြီး၏ စိတထြဲတွငတ်ော့ ဒီကောငမြလေးကို လှိမ့န်အေောင် လိုးပစ်ချင်န်သည်ေ။ ကလေးမကြန်ှာနှင့ြ ကြယန်သဖြေင့ြ ဧပရယ့န်ို့သီးခေါင်းကို မမှငရြသောလြည်း ဘယဖြကန်ို့အုံသား ဖြူဖြူဝင်းဝင်းကြီးကို တဈခွမ်းလုံးနီးပါး မှငန်ရသေည်။ ညိုကြီး၏ ပုဆိုးအောကကြ ကောငကြ တောငမြတန်ပြေီ။ ညိုကြီး ဒီထကြ ပိုမှငခြငွသ်ေးသဖြင့ြ အရဲစွန့ြ၍ ဧပရယ့န်ားသို့ ထသှားလိုကသ်ည်။

ကလေးက နို့ဝပြီဖြစ်၍ စို့တဈခကြြ မစို့တဈခကြန်ှင့ြ ဆော့နသည်ေ။ ဧပရယ့အြနီးသို့ ရောကလြွှင် ညိုကြီး အလှနတ်ှေ့ချင်ခြဲ့သည့ြ နို့သီးခေါင်း ပန်းဆီရောငလြေးကို ထငထြငရြှားရှား တွေ့နရပြေီ။

”ဟဲဟဲ ကလေးက အမတေူလေးပဲ။ ခစွစြရာကောင်းလိုကတ်ာ။ ကြီးလာရငတ်ော့ သူ့အမလေို ချောတော့မှာပဲ”

”ဟင်းဟင်း ကိုညိုကြီးကလည်း မှှောကန်ပြနေပြှီ”

ညိုကြီးစကား ရောဖောရောဖြင့ြ ကလေးပါးလေးကို ကိုငကြာ ပြတကြာဖြင့ြ ဧပရယ့န်ို့အုံသား ဖြူဖြူဝင်းဝင်းများကို အငမ်းမရ ကြည့်န်မေိသည်။ ဧပရယကြ အပြငမြှ ပြနရြောကစြဖြစ်၍ အပြာရောင် ရငဖြုံးအင်ျကြီလေးအား နှိပသ်ီးများ တဈဝကခြန့ြ ဖြုတထြားသဖြင့ြ ဘောလြီရငပြုံခွကြ နှစ်ဖကလြုံးကို အထင်းသား မှငန်ရသေည်။ ထို့ပြင် ဘယဖြကဘြောလြီရငပြုံခွကကြို လှပထြားသဖြင့ြ ဖြူဝင်းတင်းအိနသေော နို့အုံသားတဈလုံးကို အနီးကပ် မှငန်ရသေည်။

ဧပရယမြှာ အိမတ်ှငဖြစ်၍ ညိုကြီးကို သတိမထားမိပဲ လှတလြှတလြပလြပ် နို့တိုကန်ပေုံရသည်။ ညိုကြီးကလည်း ရသည့အြခွင့အြရေးကို လကလြှတမြခံ။ ကလေးကို ချော့မှှူသလိုနှင့ြ ဧပရယ့ရြငခြှငထြဲသို့ တိုးဝငသ်ည်။ ဧပရယ့ကြိုယန်ံ့ သင်းသင်းလေးက ညိုကြီးကို သာယာစသည်ေ။

သှောြ…. အလှဘုရငမြလေး၏ ရငခြှငန်ားတောင် သီခွင့ရြခဲ့ပြီပဲ။ ကလေးက တခစ်ခစ်ရယလြွှင် ဧပရယ် ဘာကိုမှ သတိမထားမိတော့။

”ကလေးလေးရေ ပူတူတူးလေးရေ ဒီမှာ ဦးကိုကြည့်ပြါဦး”

ညိုကြီးက ကလေးပါးကို ဧပရယပြှေ့ထားသည့ြ လကကြှားမှ လွှို၍ ကိုငကြာ မှှူနရော ညိုကြီး၏ လကခြုံမှာ ဧပရယ့န်ို့အုံသား အိအိလေးနှင့ြ ဖိကပမြိနသညေ့အြပြင် နို့သီးခေါင်းလေးနှင့ပြါ ထိမိနသည်ေ။ အတနကြှာမှ ဧပရယ် သတိထားမိပြီး ဘောလြီရငပြုံခွကအြား ဆှဲဖုံးကာ အင်ျကြီနှိပသ်ီးများအား ပြနတ်ပလြိုကသ်ည်။ ညိုကြီးကတော့ ဧပရယ် သတိမထားမိစရန်ေ ကလေးကို ဆကလြကခြွော့မှှူနသည်ေ။

”သမီးရေ မမေေ ခဏအိပလြိုကြဦးမယန်ောြ။ ခဏနေ မောငကြောင်းကြောလြာတော့မှ ဒေါကတ်ာသိန်းထွန်းဆီ သှားရမယ်”

”ဟုတ် ဟုတကြဲ့ အမေ”

”ကိုညိုကြီး သမီးကို ဟိုနားက ပုခကလြေး ယူပေးဦး။ ဟုတ် ဟုတတ်ယ် ကြေးဇူးပဲ”

ဧပရယမြှာ ကလေးကို ပုခကလြှှဲ၍ တေးဆိုသိပန်သဖြေင့ြ ကုန်းနသည်ေ။ လုံးတင်းလှပလှန်းသော တငသ်ားကြီးနှစ်လုံးမှာ အပြာရောငပြှင့ရြိုကြ ထဘီပါးလေးအောကမြှ ကော့ထွကန်သည်ေ။ ခါးသားဝင်းဝင်းလေးမှာလည်း အင်ျကြီနှင့ြ ထဘီကြားမှ လကသ်ုံးလုံးစာခန့ြ ပေါန်ရော ညိုကြီး မနနေိုငတ်ော့။ ဖြစ်ချင်ရြာဖြစ်ဟု ညိုကြီး စိတပျိုင်းဖြတလြိုကပြှီး ကုန်းနသေော ဧပရယ့န်ောကမြှနေ၍ ဖငကြှားသို့ လီးဖြင့ထြောကြ၍ နို့အုံတင်းတင်းနှစ်အုံကို မိမိရရ ကိုငပြဈလိုကသ်ည်။

”အို ရှင် ရှင် ကိုညိုကြီး မိုကရြိုင်းလိုကတ်ာ ဖယ် လကဖြယ် ကြှနမ် အောလြိုကမြှာနောြ”

”ဟဲဟဲ အောရြဲရင် အောကြှည့လြေ။ မင်းကလေးကို သတပြဈမှာပေါ့။ ငါက တဈခါပဲ လုပမြှာပါ ဟဲဟဲ”

ကလေးဆိုသော စကားကြောင့ြ ဧပရယ် လန့သ်ှားသည်။ သမီးလေးကိုတော့ အထိမခံနိုင်။

”ရှင် မ မလုပပြါနဲ့ မကောင်းပါဘူး။ ကြှနမြမှာ ယောကြွားရှိတယလြေ။ အို လှှတပြါ ဖယ် အမေ နိုးလာလိမ့မြယ်”

”ဟဲဟဲ မဟုတလြည်း မင်းက အလိုးခံဖူးပြီးပြီပဲ။ ငါ တဈခါလောကြ လိုးလိုကလြို့ ဘာမှမထူးသှားပါဘူး”

ဧပရယ် ဘယလြိုပြောပြော မရ။ ညိုကြီးက သူတဈခွိနလြုံး ကြိတကြှှခေဲ့ရသော အလှဘုရငမြလေးကို လကလြှှတမြခံတော့။

”ဟီးးဟီးးး မင်းနို့တွကေ အိနတောပဲနောြ။ ကိုငလြို့ကောင်းလိုကတ်ာ။ ရှိးးး မင်းယောကြွားတော့ ပြတာပဲ ဟီးးးးး”

ဧပရယ် အသံတိတ် ကြိတ်၍ရုန်းသောလြည်း မလှတန်ိုင်။ ညိုကြီးက ဧပရယ့န်ို့တွကေို တအားညှဈထားသဖြင့ြ နို့ရညလြေးများပင် စီးထွကလြာသည်။

”ဟင့ြ ဟင့ြ ကိုညိုကြီးရယ် သမီးတောင်းပနပြါတယ် ခမွြးသာပေးပါရှင် ဟင့ြ ဟင့ြ”

ဧပရယ် ရုန်းအားမရှိတော့။ အတွင်းခံ ဘောလြီထဲသို့ ညိုကြီး၏ လကကြှမ်းကြီးက တိုးဝငလြာကာ ဧပရယ့ရြငအြုံနုနုတွကေို စိတတ်ိုင်းကြ နယန်ပြေီ။ ညိုကြီးက ဧပရယအြား အနီးရှိ စားပြဲပေါတ်ှငပြင် ကုန်းခိုင်းထားလိုကပြှီး ထဘီကို လှနတ်ငလြိုကသ်ည်။ အေးခနဲ ဖြစ်သှားသော ခံစားမှုကြောင့ြ ပငတ်ီကို ဆှဲခွှတလြိုကပြှီမှန်း ဧပရယ် သိလိုကသ်ည်။ ညိုကြီးရှေ့တွင် ဖငအြပြောငသ်ားဖြင့ြ ကုန်းနရသေဖြင့ြ ဧပရယ် မကြန်ှာ မထားတတအြောင် ဖြစ်နသည်ေ။ ညိုကြီးကလည်း ဧပရယ့အြဖုတထြဲ လီးကို ခကြခြငွြးမထည့သ်ေးပဲ ဧပရယ့ြ မိန်းမကိုယတ်ဈလွှောကြ လီးဖြင့ြ ပြတဆြှဲနသည်ေ။

ညိုကြီး မိမိကံကြမျမာကိုပင် မယုံနိုင်။ မိမိစိတမြှန်းဖြင့သ်ာ ကာမဆကဆြံခဲ့ရသော မိန်းမချောလေးအား လကတ်ှေ့ လိုးရတော့မည်။ ထို့ပြင် ဧပရယအြား ကိုငရြမညမြှာ ဤမွှလှယမြညဟြု မထငထြားခဲ့။ ညိုကြီးက ဧပရယ့ြ အဖုတဖြောင်းဖောင်းလေးထဲသို့ သူ၏လီးတံကြီးအား တဖြည်းဖြည်း ထိုးထည့လြိုကသ်ည်။

”ဗွှတ် ဖြတ် ဘှတ် အင့ျ အမေ့ ကိုညိုကြီး ဖြေးဖြေး”

ဧပရယ် မကြရြညစြမ်းစမ်းနှင့ြ ရုန်းကြည့်သ်ေးသောလြည်း အရာမထငသ်ဖြင့ြ တဈခါပါပဲလဟေု တွေးကာ ညိုကြီးစိတတ်ိုင်းကြ လိုကလြိုကလြွောလွောလေး နပေေးလိုကခြှင်း ဖြစ်သည်။ ဧပရယ့အြဖုတလြေးမှာ အပျိုမဟုတသ်ောလြည်း ညိုကြီး၏ လီးတံကြီးက အရညတ်ှေ စိုရှှဲလွှကြ ဝငသ်ှားသဖြင့ြ ကာမအရသာများက ကောင်းလှန်းနသည်ေ။ ဧပရယ့ြ ပန်းဆီရောင် အဖုတလြေးထဲသို့ သူ့လီးမည်းကြီး ဝငန်ပေုံကို မယုံနိုငဟြနဖြှင့ြ ညိုကြီး ကြည့်န်မေိသည်။

”ဗှှတ် အင့ြ ဟင့ြ ခါးကိုကော့ပေးထားစမ်း ကောငမ်။ ငါ့လီးက ရှညတ်ယ်။ အဆုံးဝငသ်ှားရင် မင်း ဆှမွေိုးမေ့သှားမယ် ဟားဟားး”

”တိုး တိုးတိုး ပြောပါ အဈကိုရယ် အမနေိုးသှားလိမ့မြယ်”

ဧပရယ့အြဖုတလြေးက ကလေးမှေးဖူးသညဟြုပင် မထငရြ။ စီးကြပန်သည်ေ။ ညိုကြီး လီးကြီးသောကြောင့လြည်း ဖြစ်နိုငသ်ည်။ ညိုကြီး ဧပရယ့အြဖုတလြေးကို ပယပြယန်ယန်ယ် ဖြဲထားကာ လီးကို စိမထြည့ြ၍ ညှောင့လြိုးပေးနသည်ေ။ လီးကို အရင်းမှ မှှေ့ပေးသည့န်ည်းဖြစ်ရာ မိန်းကလေးအတွကလြည်း အထူးအရသာ တွေ့စသေော နည်းဖြစ်သည်။

”ဟင်း ဟင်း မေ့နလေိုကတ်ာ။ မင်းကို အင်ျကြီတောင် မခွှတရြသေးဘူး။ ခွှတစြမ်း မင်းနို့တွကေို ကြည့်ခြငွတ်ယ်”

”အဈကိုရယ် ဧပရယ့ကြို လုပခြငွတ်ိုင်း လုပန်ရတော မကြနပေသ်ေးဘူးလား။ ကိုကောင်းကြောြ ပြနလြာရင် တွေ့သှားလိမ့မြယ်”

ညိုကြီးကတော့ ဧပရယပြှောနစဉေပြင် ဧပရယ့ြ အင်ျကြီလေးအား ခွှတပြှီးနပြေီ။ ဧပရယ် အထွန့မြတကခြငွသ်ဖြင့ြ အင်ျကြီခွှတရြန် လကမြှှောကပြေးလိုကသ်ည်။ ဧပရယ့ြ အောကခြံဘောလြီက တင်းယင်းနသေောလြည်း အပေါဆြုံး ခွိတ် ၂ ခု ပြုတန်သည်ေ။ နို့အုံဝင်းဝင်းအိအိများက နို့ရညမြွားဖြင့ြ ပြည့တ်င်းနသည်ေ။

ညိုကြီး ဧပရယ့ကြို စိတလြှတလြကလြှတ် ခံစားရန် အခန်းထဲသို့ သှင်းရကသ်ား ခေါသ်ှားလိုကသ်ည်။ ထို့နောကြ မှနတ်ငခြုံရှေ့တွင် လကထြောကခြိုင်းထားပြီး တဈခကြခြငွြး ဇိမယ်ူလိုးတော့သည်။

”ဖြတ် ဖြှတ် ဗှှတ် ဖောကြ ဖောကြ ဗှှတ် ဖြှတ် ဗှှိ ဇိ အ အားး ဟင့ြ အမနေိုးသှားမယ်။ အသံတွေ အကယွကြှီးပဲ”

ဧပရယ့န်ို့ညှာလေးက ဘောလြီပေါမြှ ပေါန်သညေကြို မှနထြဲတွင် မှငန်ရသေည်။ ညိုကြီးက တဈခကြခြှင်းလိုးရင်း ဧပရယ့ြ ဘောလြီကြိုးနှစ်ချောင်းကို လကမြောင်းသား အိအိပေါသ်ို့ သပခြလွိုကသ်ည်။ ထို့နောကြ ဘောလြီခွိတမြွားကို ကကြနွန ဖြုတသ်ည်။

”ရှိးးး ဖောကြ ဖောကြ ဖောကြ ဖတ် ဗှှတ် ဖတ် ကြောပြငလြေးက ဝင်းအိနတောပဲ ရှိးးး ပြှတ် ပြှတ်”

ညိုကြီးက ကနွသ်ေးသည့ြ ဧပရယ့ဘြောလြီခွိတမြွားကို ကုနအြောငဖြှုတ်၍ ဘောလြီခွှတလြိုကသ်ည်။ လားးးလားးး လှလိုကတ်ဲ့ ဧပရယ် ယောကြွားရပြီးတာတောင် အလှကတကတ်ုန်း။ ညိုကြီး ဧပရယ့ြ နို့ဖြူဖြူကြီးတွကေို ကိုငပြှီ။ ဧပရယ့န်ို့အုံတွကေို လကကြှမ်းကြီးဖြင့ြ နယခြံရသဖြင့ြ ဧပရယ် ထွန့ထြှန့လြူးနသည်ေ။ ဧပရယ့ြ ခါးကဉွကြဉွလြေးကို ဆှဲ၍ ဝတလြဈစားလဈ လိုးနရသေဖြင့ြ ညိုကြီး ကိုယ့ကြံကိုမယုံနိုင်။

”ဗှှတ် စွတ် ဖြတ် ဖောကြ ဖောကြ ဖောကြ ဖတ် ဖတ် ရှိးးးး ကောင်းလိုကတ်ာ အိုးလေးတွကလေည်း လုံးတင်းပြီး ကားနတောပဲ ရှိးးးး”

ရှေ့မှ မှနတ်ငခြုံရှိ မှနထြဲတွင် လကထြောကကြုန်းနရသေော ဧပရယ့ကြိုယလြုံး ဖြူဖြူနုနုလေးအား ညိုကြီးက နောကမြှ နို့နှစ်လုံးကိုကိုင်၍ ပယပြယန်ယန်ယ် လိုးနပေုံက ဇာတကြားတဈကားလို ပေါန်သည်ေ။ ညိုကြီး၏ လကကြှမ်းကြီးတွကေ ဧပရယ့တ်ဈကိုယလြုံးကို နောကမြှ ရဈပတထြားပြီး လီးတံကြီးကလည်း ဧပရယ့ပြန်းလေးထဲ ထိုးဝငလြိုကြ၊ ထွကသ်ှားလိုကြ ဖြစ်နရော ဧပရယ် မိမိ၏ နို့ဖြူဖြူတင်းတင်း နှစ်လုံးကို ကိုငထြားသည့ြ ညိုကြီး၏ လကကြှမ်းကြီးအပေါမြှ ထပကြိုငထြားမိသည်။ ညိုကြီးကတော့ သူစိတမြှန်းဖြင့ြ အကြိမကြှိမ် လိုးခဲ့ရသည့ြ အလုပရြှင်၏ သမီးချောလေးကို မညှာမတာ လိုးတော့သည်။

”ဖောကျ ဖောကျ ဖတ် ဖြတ် ဖြတ် ရှိးးးးး အားးး ဖောကျ ဗွှတ် ဗွှတ် ဖတ် ဖတ် ဖတ်”

လီးဝငထြှကသ်ံ၊ ဧပရယ့ဖြငသ်ားနှစ်လုံးနှင့ြ ညိုကြီး၏ ဆီးစပရြိုကမြိသံတို့က တဖြတဖြှတ် တဖတဖြတ် ဆူညံစွာ ထွကပြေါန်သည်ေ။ ညိုကြီးက လိုးနရောမှ ဧပရယ့လြညကြုတသ်ား ဝင်းဝင်းနုနုလေးများကို စုပယ်ကသ်ည်။ ညိုကြီး သူ၏အလုပရြှင် သမီး အချောအလှလေးကို ဒီတဈသကြ လိုးခွင့ရြှိလိမ့မြညဟြု မထငခြဲ့။ ယခုတော့ မီးကုနယ်မ်းကုန် လိုးနပြေီ။ ဧပရယ့န်ို့တွကေို နို့ရညခြွိုတွေ ထွကလြာသညအြထိ ညှဈထားရင်း လိုးသည်။ ဧပရယ့ြ နို့သီးခေါင်းများကို ဆှဲလိမပြေးသည်။ လီးကို အဆုံးထည့ထြားပြီး ဧပရယ့ကြိုယလြေးအား နောကသ်ို့ လှနထြားကာ နို့တွကေို ကိုငစြို့သည်။

ဧပရယ် အိမတ်ှငခြိုင်းသော ညိုကြီးနှင့ြ ဖြစ်ချင်တ်ိုင်း ဖြစ်နပေုံကို ဒေါခြငသ်ဈမှငလြွှင် ဘယလြိုဖြစ်မယ် မသိ။ ဧပရယကြတော့ အိမတ်ှငခြိုင်းသည့ြ အလုပသ်မား၏ ပိုငစြိုးပိုငန်င်း ကာမဆကဆြံမှုကို ခံနရသေည်။ ညိုကြီးက ကြှဲကောသီးတဈခွမ်းခန့ရြှိသည့ြ ဧပရယ့န်ို့အုံ ဖြူဖြူတင်းတင်းတွကေို ညှဈပြီး စို့နသဖြေင့ြ နို့ရညတ်ှေ ထွကကြုနသ်ည်။ ညိုကြီးက လှယလြှယန်ှင့လြည်း မပြီး။ ပုံစံအမွိုးမွိုး ပြောင်းလိုးနတော မိနဈ ၂၀ ခန့ရြှိပြီ။ ကိုပြနလြာလွှင် သို့မဟုတ် အမနေိုးလာလွှင် ဘာဖြစ်မည် မသိ။

သို့သောြ ဧပရယ့ထြံတွင် ညိုကြီး၏ ကိလသော ရမကမြွားကို ငှင်းဆနန်ိုငသ်ည့ြ ခွနအြား မရှိတော့။ ညိုကြီး၏ ကာမရယောဉကြှောတွင် တအင်းအင်း တအီးအီး ညည်းရင်း လိုကပြါနရသေည်။ ညိုကြီး လီးတဈခကြသ်ှင်းလိုကတ်ိုင်း ဧပရယ့ြ ကိုယခြန်ဓာအလယပျိုင်း တဈခုလုံး ပြည့တ်င်းသှားသလို ခံစားရပြီး ညိုကြီး လီးကိုဆှဲထုတလြွှင် အဖုတအြတွင်းသားများကို ပြတဆြှဲသှားသဖြင့ြ ကလီစာများ ပါသှားသလောကြ ကာမအရသာက ပြင်းထနန်သည်ေ။ ကြမ်းခင်းပေါတ်ှငလြည်း ဧပရယ့အြဖုတထြဲမှ အရညမြွားဖြင့ြ စိုရှှဲနပြေီ။

ဧပရယ့ြ အဖုတထြဲမှ အရညမြွားက မှငမြကောင်းအောငပြင် စီးထွကန်ပြေီး ညိုကြီး၏ လီးသှင်းခကြတ်ိုင်းတွင် ဘှတကြနဲ မှညသ်ံကြီးနှင့အြတူ စောကရြညတ်ှကေ ထိန်းမရအောင် ဒလဟော စီးကလွာသည်။ ဧပရယ့အြောကပျိုင်းတွလည်ေး စိုရှှဲကုနပြှီ။ အကြိမကြှိမ် ပြီးနရသေဖြင့ြ ဒူးပငတ်ုနန်ပြေီ။ သို့သောြ နူးညံ့တင်းယင်းသည့ြ ရငအြုံနုနုအစုံကို ကိုငတ်ှယစြမ်းသပန်သညေ့ြ ညိုကြီး၏ လကကြှမ်းကြီးထံမှ ရုန်းမထွကန်ိုငခြဲ့။ အပျိုလေးတွထကေပြင် လှပသေးကငွသ်ော ဧပရယ့ခြါးနုနုလေးကိုလည်း ညိုကြီး၏ သနမြာကြမ်းတမ်းသော လကကြှီးဖြင့ြ ရဈပတခြံထားရသည်။

ဧပရယ့ခြငမြွာ ညိုကြီး၏ လကထြဲတွင် မရှူနိုင် မကယန်ိုင် လီးထည့ခြံနရသေည်။ ဧပရယ့ြ အဖုတလြေးမှာ ကြိမ်းစပလြှပြီ။ နို့အုံတင်းတင်းလေးများမှာလည်း နီရဲ၍ နို့ရညတ်ှဖြငေ့ြ ရှှဲစိုနပြေီ။ ကိုယအြောကပျိုင်းကလည်း အရညမြွားဖြင့ြ ရှှဲနသညေ့အြပြင် ခွှေးတွလည်ေး ပြနန်သဖြေင့ြ ဧပရယ့တ်ကိုယလြုံး နူးညံ့ချောမှတကြာ ပြောငဝြင်းနသည်ေ။ နို့အုံတွကေ ပိုတင်းလာသယောင် ထငရြသည်။

”ဟင်း ဟင်း ကောင်းလိုကတ်ာ အ အ ပြီးတော့မယ် ရှိးးးးး ထွကပြှီ ထွကပြှီ ရှိးးးး အားးးးးးးးးး”

ဧပရယ် ရုန်းလည်းမရုန်းချင်တ်ော့။ ကို့ရငသ်ှေး မဟုတသ်ော ရငသ်ှေးတဈယောကကြို မှေးပြီးခဲ့ပြီ။ ယခုလည်း ညိုကြီး၏ လီးတံကြီးက ဧပရယ့ကြိုယထြဲ အဆုံးထိ ဝငန်ပြေီး သုတရြညတ်ှကေို သားအိမထြဲထိရောကအြောင် ငေါ့ကနဲ ငေါ့ကနဲ ပန်းထုတန်ပြေီ။

”ရှိးးး အားးး လိုးလို့ကောင်းလိုကတ်ာကြာ ကိုယလြိုးပေးတာ ကောင်းလား ခစွလြေး ဟဲဟဲ”

ဧပရယ် စိတည်ဈမိသည်။ ယောကြွားတိုင်း သူများမယားကို စောကြားပြီးလွှင် ဒီလိုပဲ လုပတ်တသ်လားဟု တွေးနမေိသည်။

”ကိုညိုကြီး ရှငပြှီးရင် ဖယတ်ော့။ ကိုကောင်းကြောြ ပြနလြာတော့မယ်။ အမလည်ေး နိုးတော့မယ်”

ညိုကြီးက ဧပရယ့ြ နို့အုံတင်းတင်းတွကေို လကသ်ရမ်းနရောမှ အောကသ်ို့ ငုံ့ကြည့်သ်ည်။ ထို့နောကြ ဧပရယ့အြဖုတလြေးကို လကဖြှင့ဖြှဲထားပြီး ပြော့ကနွသေော လီးမဲမဲရှညရြှညကြှီးကို ပြှတကြနဲ ဆှဲထုတသ်ည်။ ဧပရယ် သူနှင့ြ အရှကကြုနသ်ှားစရန်ေ တမငအြဖုတကြိုဖြဲ၍ လီးဆှဲထုတလြိုကခြှင်း ဖြစ်သည်။

”ဟဲဟဲ အရညတ်ှေ အများကြီး ထွကတ်ာပဲ။ သန့ရြှင်းရေး လုပလြိုကြဦး။ ဒီထဲမှာလည်း ပြည့န်တောပဲ”

ညိုကြီးက ဧပရယ့အြဖုတလြေးထဲသို့ လကည်ိုးဖြင့ြ ကောလြိုကသ်ည်။

”ရှငမြညဈပတန်ဲ့ လာမကိုငန်ဲ့ ရှင့အြလိုပြည့သ်ှားပြီ မဟုတလြား သှားတော့”

ညိုကြီးကတော့ မိန်းမချောလေး ဧပရယ်၏ သားအိမထြဲသို့ သုတရြညမြွား ပန်းထုတလြိုကရြသညကြို အထူးကြနပေန်သည်ေ။

”ဟဲဟဲ ဒါဖြင့ကြိုယသ်ှားမယ်။ နောကန်ေ့တွမှေ ထပတ်ှေ့တာပေါ့ ဟင်းဟင်း”

ဧပရယ် စိတည်ဈညဈဖြင့ြ ခေါင်းအုံးတွင် မကြန်ှာအပ်၍ ငိုမိသည်။ သူ့ဘဝသည် ယောကြွားများအတွကြ ဒီမွှတပမြကစြရာ ဖြစ်နသညေလြော။ အလုပတ်ှငလြည်း အတောရြင်းနှီးသည့ြ အမွိုးသား မိတဆြှတွကေအေစ သူ့ယောကြွား၏ မိတဆြှတွေေ အပါအဝင် ယောကြွားအားလုံး သူ့ခန်ဓာကိုယ် အလှအပကို မသိမသာဖြစ်စေ သိသိသာသာဖြစ်စေ ကြည့်ကြှသည်။

————————————–

နောင် ၅ နှစ် ကြာသောျ………..

ဖြူဖြေးချောမောလှန်းသည့ြ အမွိုးသမီးချောချောလေးသည် ခစွစြရာကောင်းလှသော သမီးလေးတဈယောကကြို ပြေ့၍ လဆေိပတ်ှင် တဈစုံတဈယောကကြို လာရောကြ စောင့ကြှိုနသည်ေ။ ထိုအမွိုးသမီးမှာ ချောမောလှပ၍ ကကြသ်ရရှေိသညသ်ာမက၊ ထွားမို့တင်းယင်းသော ရငအြစုံ၊ ကားစွင့ြ လုံးဝန်းကောတင်းသော တငန်ှဈလုံး၊ သေးသှယသ်ော ခါးနှဲ့လေး၊ စသညဖြှင့ြ ခန်ဓာကိုယကြလည်း တင်းယင်းဖြံ့ထွားလှပ၍နရော ရှိသမွှသော ယောကြွားတို့မှာ ထိုကလေးအမေ ချောချောလေးကိုသာ လှည့လြှည့ြ ကြည့်သ်ှားကြလသည်ေ။

”ကို……..”

”ဟာ…. ကိုယ့ဇြနီးလေးပါလား…. ဟားဟား… သမီးလေး… လာပါဦး ဖဖေေ့ဆီ”

ထိုအမွိုးသမီးလေးက သန့ပြှန့သ်ော လူရညသ်န့တ်ဈဦးအား ဝမ်းသာအားရ နှုတဆြကကြာ သမီးလေးကို ထိုးပေးလိုကသ်ည်။ ပြောရြှှငခြမွြးမှေ့ဖြယ် မိသားစုလေးသည် ကားလေးတဈစီးထဲသို့ ပြောရြှှငစြှာ ဝငရြောကြ၍ ထွကသ်ှားကြလသည်ေ။

————————————–

ဧပရယ် ကို့ကို သှားကြိုပြီး၍ အဝတအြစားများလဲရန် အိပခြန်းထဲသို့ သမီးလေးကို လကဆြှဲ၍ ဝငခြဲ့သည်။ ကိုကတော့ ပြနရြောကရြောကခြှင်းပင် ကုမျပဏီအစည်းအဝေး သှားတကရြသည်။ ဧပရယ် အိပခြန်းတံခါးကို ဖြင့လြိုကစြဉမြှာပင် မည်းနကကြှမ်းတမ်းသော လကကြှီးတဈဖကကြ ဧပရယ့ခြါးနှဲ့လေးအား နောကမြှ တင်းတင်းကြပကြှပ် ဆှဲဖကလြိုကပြှီး နောကထြပ် လကကြှမ်းကြီးတဈဖကကြ ထွားမို့တင်းရင်းနသေော ညာဖကရြငသ်ားစိုင် အိအိတင်းတင်းကြီးကို ဇိကနဲ ကိုငည်ှဈပစ်လိုကသ်ည်။ ဧပရယမြှာ လန့လြှန်းသဖြင့ြ ဘာအသံမှပင် မထွကန်ိုငလြိုကြ။

”ဟဲဟဲ… ခစွလြေးက ဘာမှမပြောင်းလဲသေးဘူးပဲ… ဟီးး ဟိဟီးးးး… အရငကြထကတ်ောင် ပိုလှလာသေးတယ်”

”အို…..ရှင်….ရှင်…..မာလ”

”ဟီးးးးဟီးးးး ကိုယမြင်းကို အရမ်းသတိရနတော…။ မင်းစောကဖြုတလြေးထဲကို ကိုယ့လြီးကြီး ထည့ခြငွလြှပြီ…. ဟဲဟဲ”

”အို… မ…. မဖြစ်ဘူး…. မဖြစ်ဘူး… ရှငထြှကသ်ှားတော့”

ဧပရယ် ဘာပြောပြော မာလက ဂရုပငမြစိုကြ။ ဧပရယ်၏ ကိုယလြုံးလေးကို သူ့ဝါသနာအတိုင်း ကုတငစြောင်းတွငဖြိ၍ ကုန်းခိုင်းထားလိုကသ်ည်။

”ရှိးးးးး ခစွလြေး ဖငတ်ှကေ ပိုကြီးပြီး ပိုတင်းလာသလိုပဲ…။ ရှိးးးး အိုးကတော့ ရှယပြဲ”

”ရှင်… ရှင်… ဖယ်… ပြောနတော မရဘူးလား….။ ဟိုမှာ သမီးလေး ကြည့်န်တယ်ေ… လှှတ်”

မာလကတော့ ဂရုမစိုကသ်ည့အြပြင် နှယကြဗွာလေးရှေ့တွင် သူ့အမခွေောချောလေး၏ နို့အုံတွကေို ကိုငည်ှဈပြသည်။ ဧပရယ့လြညတ်ိုင် ကြော့ကြော့လေး၊ ပခုံးသားလေးများနှင့ြ လညကြုပဝြင်းဝင်းလေးကိုလည်း လွှာကြီးဖြင့ြ စုပယ်ကသ်ည်။

နှယကြဗွာလေးကတော့ သူ့အမခွေောချောလေး၏ နို့အုံတွကေို ထိုအသားမည်းမည်း ရုပကြှမ်းကြမ်း လူကြီးက ဆုပန်ယရြင်း ဘာကြောင့ြ တရှိးးးရှိးးးနဲ့ ဖြစ်နတောလဲဆိုတာ စဉြးစားမရ။ ထိုလူကြီးက ငိုယိုရုန်းကနန်သေော သူ့အမေ ဖြူဖြူချောချောလေးကို အဝတတ်ှေ အတင်းခွှတပြဈနသည်ေ။ ထိုလူကြီး မမေေ့ကို ဘာလုပန်မှန်ေး မသိပမယေ့ြ မကောင်းတာ တဈခုခု လုပန်မှန်ေးတော့ နှယကြဗွာလေး သိပါသည်။

”ဟားး…. ပေါလြာပြီ… ပေါလြာပြီ…. ခစွလြေးနို့အုံတွကေ ကြီးလာလိုကတ်ာ…. ကိုယည်ှဈပေးမယန်ောြ”

”ဟင့ြ….ရှင်…..ဖယ်…..မကိုငန်ဲ့…..အ….အမေ့”

”ဟဲဟဲ….. ဒီနေ့ကစပြီး ခစွလြေးကို ကိုယပြုံမှန် လိုးတော့မယ်…။ ခစွလြေး ကိုယ့အြတွကြ ကလေးတွေ မှေးပေးရမယ်… ဟီးးးဟိ”

”အို………”

မာလက လုပပြှီဆိုတော့ ဧပရယ် ထုံးစံအတိုင်းပေါ့။ ဘယလြိုမှ မလှနဆြနန်ိုင်။ တဈသားမှေး တဈသှေးလှနသေော ကလေးအမေ ချောချောလေး ဧပရယအြား တကြော့ပြန် ပိုငဆြိုငရြနအြတွကြ မာလ ပြနလြာပါပြီ။

ဧပရယ် ရုန်းပမယေ့ြ ထုံးစံအတိုင်း မလှတန်ိုင်။ မာလကလည်း နှယကြဗွာလေးရှေ့တွငပြင် သူ့အမခွေောချောလေး ဧပရယကြို အင်ျကြီခွှတသ်ည်။ ထို့နောကြ ဧပရယကြို ဖငတ်ုံးလုံးခွှတ်၍ ဘောလြီကြိုးနှစ်ချောင်းကို ဆှဲကာ တောငမြတန်သေော လီးတံမဲမဲကြီးအား ဧပရယ့ြ အဖုတဝြတွငတ်ေ့၍ အတင်း လိုးသှင်းလိုကပြါတော့သည်။

ပြီးပါပြီ။