ဒို့ကိုကြိုကရြင် အိမကြိုလိုကခြဲ့
ရေးသားသူ – ရာဂနတသ်ား
ဒီနေ့တဈနကေုနတ်ာ စောကကြွိုးနည်းချင်စြရာကြီး ဗွာ။ နေ့လယခြင်းကဆို ပိုဆိုးသေးတယ်။ နကေ မတရားပူ၊ ခွှေးတပြံပြံနဲ့ ဘာမှလုပလြို့မရဘူး။ ကြှနတ်ောတ်ို့ ငယင်ယကြထကြ အခု ပိုပူလာသလိုပဲ။ ကြှနတ်ောဘြဲထငလြို့လား ဒါမှမဟုတ် ကြှနတ်ောြ့ရဲ့ မကောင်းမှုတွအတွေကြ စရံသတတ်ဲ့အနနေဲ့ ကြှနတ်ောသ်ှားတဲ့ နရောတလွှောကြ အိုဇုံးလှှာကို အပေါကဖြောကပြှီး ငရဲရဲ့ အရသာကို မှည်းစမ်းစလေားဘဲ ..။
ခငဗြွားလည်း ကြုံဖူးမှာပါ ဟုတတ်ယမြဟုတ် လား..။ အာ .. ဒါဆိုရင် ခငဗြွား .. ငရဲရဲ့ အရသာကို မှည်းစမ်းနရတေဲ့ ဒုစရိုကသ်ားကောင် တဈကောငဘြဲ ..။ သူတောကြောင်းဆို အေးမှလို့ တဈခကြကြလေးမှ ပူတယ် အေးတယလြို့ မငှီးဘူး။ အေးလေ .. ဒီစာအုပဖြတပြှီ ဆိုမှတော့ ခငဗြွားဟာ မကောင်းဆိုးဝါး တဈကောငပြဲ။
အေးဗွာ .. နေ့လညခြင်းက သိပပြူပမေဲ့ .. ညနကြတေော့ အေးစိမ့စြိမ့န်ဲ့ .. ကြှနတ်ော့အြကြိုကြ ရာသီ ဥတုပေါ့ ..။ ဆောင်းတွင်းဆိုတော့ မနကန်ဲ့ည အေးပြီး နေ့လညပြူတယ် မဟုတလြား ..။ နှဆေိုရင် ကြှနတ်ောတ်ော့ ဒီတောငကြို ကြောန်ိုငပြါ့မလား မသိဘူး။ ညနကေ အေးခမွြးတော့ တဈနကေုန် ထိုင်းမှိုင်းနတေဲ့စိတတ်ှေ တဈခါတည်း ကြညသ်ှားလရေဲ့။ ဒါနဲ့ ရချိုး၊ အဝတအြစားလဲ နည်းနည်းပါးပါးသပြီး အပြငကြို လမ်းလွှောကထြှကခြဲ့တယ် ..။ တဈယောကထြဲဆိုတော့ ပငွြးစရာတော့ ပငွြးစရာ ..။
ကြှနတ်ောန်ရတောက ပငွြးစရာကြီးဗွာ။ ကြှနတ်ော့ြ ဦးလေး တိုကဆြောကလြို့ သှားစောင့ပြေးရတယလြေ ။ ညညဆို တဈတိုကထြဲ တဈယောကတ်ည်း ညည သရဲကြောကလြိုကရြတာ အိပလြို့ရတယ် မရှိဘူး ..။ ဒါပမေဲ့ .. ဂုဏသ်ိကျခာကမွှာစိုးလို့ ဘယသ်ူ့မှ မပြောပါဘူး။ ခငဗြွားလည်း လွှောကမြပြောနဲ့ဦး။
ကြှနတ်ောန်တေဲ့နရောကို ပြောပြထားရဦးမယ်။ ဗိုလတ်ထောင် (၅၃) လမ်းမှာဗွာ ..။ နေ့လညခြင်းတောင် မလှှဲမရှောငသ်ာမှ လမ်းထွကကြှတယ် ဗွ။ ညနဆေိုဝေးရော .. မှို့ပကြကြှီးလို ချောကကြပန်တောဘဲ ..။ ညဆို စဉြးစားမနနေဲ့ အာကာသရနသ်ူတွရေဲ့ ဖကြဆြီးခွမှေုန်းခံရတဲ့ ကမျဘာလို ချောကကြပတ်ိတဆြိတန်တောဘဲ။
အဲဒီဘယသ်ူမှ မလွှောကတ်ဲ့ လမ်းမှာ အေးခမွြးသာယာတဲ့ ညနခင်ေးရဲ့ အရသာကို ခံစားရင်း လမ်း သလားနမေိတယ် ..။ ထမင်းစားဖို့ အခွိနကြ စောသေးတော့ ထမင်းဆိုငဘြကလြည်း မသှားချင်သ်ေးဘူး။ ကြှနတ်ော့အြိမန်ဲ့ အတောလြေးလှမ်းတဲ့ နရောလည်းရောကရြော မကြန်ှာချင်ြးဆိုငကြ လွှောကလြာတဲ့ ကောငမြလေးတဈယောကကြို တွေ့လိုကရြတယ်။ ပုံစံကြည့်ရြတာကတော့ ဆောကန်တေဲ့ အိမတ်ဈလုံးလုံးမှာ အလုပဆြင်းပြီးလို့ ပြနတ်ဲ့ ပုံစံဘဲ ..။ ရုပကြရှကကြှမ်း ရကြေိုလေး ..။
ဒါပမေဲ့ .. အလုပကြှမ်းသမားပီပီ ကိုယလြုံးသိပကြောင်းတယ် ..။ ပြီးတော့ အရပကြလည်း အတောရြှညသ်ား ..။ မှနမြာအမွိုးသမီးတွမှော သူ့လိုရှညတ်ဲ့လူ ခပရြှားရှား။ အေးစကတ်ဲ့ မကြဝြန်းညိုကြီးတွနေဲ့ ကြှနတ်ော့ကို လှမ်းကြည့်န်လရေေဲ့ ..။ သူ့ရငသ်ားကြီးတွဟော တဈလှမ်း လှမ်းတိုင်း လှုပခြါနလရေေဲ့ ..။ လကထြဲမှာ ထမင်းခွိုင့လြေးတဈခု ဆှဲထားတယ် ..။ ပေါငန်ားလောကမြှာ ထမီကို မထားလရေဲ့ ..။
သူ့ရဲ့အခွအနေကေိုကြည့်ပြှီး ကြှနတ်ော့ရဲ့ စိတ် တွေ ဝငလြာပါတယ်..။ ဒါကတော့ ထုံးစံဘဲ ..။ ဟိတကြှီး ဟနကြှီးနဲ့ လူတွေ တွေ့ရင် ရှိနကြှတာဘဲ မဟုတလြား။ အဲ .. နှမ်းပါးသူတွေ တွေ့ရငတ်ော့ .. ထိကပါး ရိကပါးနဲ့ မလေးမခန့ြ လုပတ်တကြှတယ် မဟုတလြား။ အခုလည်း ဒီလိုပါဘဲ။ ကောငမြလေးရဲ့ .. နှမ်းနှမ်းပါးပါး အခွအနေကေိုကြည့်ပြှီး ကြှနတ်ောြ နောကပြှောငခြငွတ်ဲ့စိတတ်ှေ ဟုန်းကနဲထလာရဲ့။
““အခစွကြလေး .. နောကကြလွှခညွလြား””
ကြှနတ်ော့ကြို မကြစြောင်းတဈခကြထြိုးပြီး ပြုံးယောငပြှုသှားလရေဲ့။ အခုန .. တဈခွန်း နှစ်ခွန်းလောကဘြဲ စဖို့ စိတကြူးထားပမေဲ့ သူ့ရဲ့ တုနပြှနမြှုတွေ့တာနဲ့ .. နည်းနည်း ရှေ့ဆကလြှမ်းဖို့ ဆုံးဖြတလြိုကမြိတယ်။ ဒါနဲ့ … သူ့ကိုကြောဖြှတစြ ပြုနတေဲ့ ခွလှမြေးတွကေို ရပလြိုကပြှီး .. သူ့နောကလြိုကဖြို့ ခွေဦးလှည့လြိုကပြါတယ်။
အားပါး .. အိုးကြီးက ကယန်တောဘဲ ..။ တဈသကြ တွန်းလို့ မကုနမြဲ့ အိုးဘဲ ..။ ကားပြီး ကော့နတယ်ေ။ ခါးကတော့ သူဌေးသမီးတွလေို မသေးဘူး .. နည်းနည်း တုတတ်ယ် ..။ ဒါပမေဲ့ ခါးတုတတ်ာကဘဲ သူ့ဖငကြှီးနဲ့ ကြည့်လြို့လှနတယ်ေ။ ခါးသေးရင် ရုပတ်ောငဆြိုးဦးမယ်။
သူ့ဖငကြှီးကိုတွေ့တာနဲ့ ကြှနတ်ော့ရြငတ်ှေ တုန် လာတယ်။ သူ့နောကလြိုကရြင်း ဘယလြို အငထြရိုဝငရြမလဲလို့ စဉြးစားနမေိတယ်။ ဘိုးတောဘြုရားခတ်ကေလို .. တွံတေးသိန်းတန် သီချင်ြးလည်း မဆိုချင်ဘြူး။ ဦးနုခတ်ကေလို စိုင်းထီးဆိုင် သီချင်ြးလည်း မဟဈချင်ဘြူး။ နှစ်ဆယ့တ်ဈရာစု ပုံစံဝငအြောင် ဘယလြိုတွေးရမလဲလို့ ခေါင်းချောကအြောင် စဉြးစားနမေိတယ်။
အံမယ် .. သူက တဈခကြြ တဈခကြြ လှည့ကြှည့တ်ယဗြွ။ ဖငကြိုလည်း တမငကြော့ပြီး ရမ်းလွှောကန်လရေေဲ့။ သူ့ထမီတပတန်ှမ်းလေးက ဖငသ်ားတွကေို အတိုင်းသား ပြနတယေလြေ။
““မမ .. သိပလြှတယဗြွာ ..။ အရေိုးဗဈ ကလား။ ဟုတမြယတ်ော့ မထငပြါဘူး ..။ အရေိုးဗဈကတဲ့ ဟာတွထကြေ အများကြီးသာတယ် ..။ တငပြါးကြီးတွကေို ကားပြီး တင်းနတောဘဲ။””
““ဟင်းနောြ .. မမိုကရြိုင်းနဲ့ ..””
““မရိုင်းပါဘူးဗွာ .. တကယ့အြလှကို သချော ကြကကြှကကြှင်းကြင်း ပြောတာပါ။ ကြည့်ပြါဦး ဘယလြောကြ ကကြသ်ရရှေိသလဲလို့ ””
““ပြောလို့မရဘူးလား””
သူ့အသံ နည်းနည်းမာလာပါတယ် ..။ ဒါပမေဲ့ ကြှနတ်ောြ ဂရုမစိုကပြါဘူး ..။ တဈလမ်းလုံး ရှင်းနတောဘဲ ..။ အောရြငလြည်း ပြနပြှေးရုံပေါ့ .. ဘာမှ အကြိုးမယုတဘြူးလေ အကြိုးရှိဖို့ဘဲလိုတယ်။
““အဈမနို့တွကလေည်း သိပလြှတာဘဲနောြ .. ကိုငကြှည့ခြငွလြိုကတ်ာ ..””
ဒီတဈခါတော့ သူဖြတကြနဲ ကြှနတ်ော့မြကြန်ှာကို လှမ်းကြည့်လြာပါတယ် .. ပြီးတော့ ..။
““ဟင်း .. လူနဲ့ စကားတွနေဲ့က မလိုကလြိုကတ်ာ .. ရုပကြလေး သနားကမားနဲ့ ..””
““ဘာလဲ .. ရုပသ်နားကမားနဲ့ကောငမြှာ လီးမပါဘူး ထငလြို့လား””
““လှနန်ပြေီနောြ ..””
““ဖြစ်ချင်တ်ာကို ပြောတာပါ .. မမရယ်””
““တခွားလူသှားပြောပါလား””
““တခွားလူက မမလောကြ မလှဘဲ..။ ကြည့်စြမ်းပါဦး ပေါငတ်နကြှီးကို ဘယလြောကလြှလဲလို့ ..။ မမတဈကိုယလြုံး ဒီလောကလြှနမှဖြေင့ြ စောကဖြုတဆြို ထိရကစြရာမရှိအောင် လှမှာဘဲ””
အဟား .. မချောပြေးပြီ .. သုတခြွတငေပြှီ ကြှနတ်ောန်ဲ့ ဝေးအောင် ကြိုးစားနလရေေဲ့ ..။ ဒါမူတာပါ သူ့စောကဖြုတ် လှတယဆြိုတာ ဘယသ်ူမကြိုကဘြဲ နမလေဲ ..။ ခေါင်းကိုငုံ့ပြီး ခွလှမြေးကြဲကြီးတွနေဲ့ လှမ်းနလရေေဲ့။
““ဘယလြိုလဲ .. မမ စကားမပြနတ်ော့ဘူးလား။ ကြှနတ်ောလြေ မမကို မှုတခြငွတ်ယ် ..။ မမရဲ့ စောကဖြုတလြှလှလေးကို အားရပါးရ ဖြဲပြီး စောကစြေ့ကလေးကို လွှာစောင်းတိုကခြငွတ်ယ် ..။ ပြီးတော့ စောကခြေါင်းထဲ လွှာထိုးထည့ပြှီး မှှပစ်ေလိုကခြငွတ်ယ်။ မမခံကြည့်စြမ်း။ တဈခါတည်း ဆှမွေိုးမေ့သှားမယ်””
ခေါင်းသာ တွငတ်ှငကြှီး ငုံ့ရင်း ရှေ့ဆကသ်ှားနလရေေဲ့ ..။ ကြှနတ်ောလြည်း တဖြေးဖြေး ရဲလာပြီး ကားတွကေို ခရားရလှေှတ် တတွတတ်ှတ် ပြောနမေိတယ်။ သူ့ဘကကြ ဘာမှမတုန့ပြှနတ်ာနဲ့ .. ဖြတကြနဲ သူ့လကကြို ဖမ်းဆှဲလိုကတ်ယ် ..။ ခွှေးစေးတွနေဲ့ .. ရခေဲလို အေးစကန်လရေေဲ့။
““အို.. ဘာလုပတ်ာလဲ.. အောလြိုကရြမလား..””
““ခစွလြို့ပါ မမရယ် .. အရမ်းမှုတခြငွတ်ယ် .. လွှာထိုးပြီး ယကခြငွတ်ယ် .. ခိုကသ်ှားမှာပါ .. တဈခါလောကြ စမ်းကြည့်ပြါ””
““သှားသှား .. မသိဘူး .. လာမပြောနဲ့””
သူမဟာ ပြောလည်းပြော လကကြိုလည်း ရုန်းနရေဲ့ ..။ ဒါပမေဲ့ သူ့လို မိန်းကလေးတဈယောကဟြာ ကြှနတ်ော့လြို အားကစားသမားတဈယောကရြဲ့ အခွုပအြနှောငကြ ဘယလြှတန်ိုငပြါ့မလဲ။ ဒါပမယေ့ြ … သူ့ကို ခစွရြတာ အတောအြားစိုကန်ရတေယ် ..။ သနတ်ော့ သနတ်ယ်။
““လှတလြို့ ပြောနတော မရဘူးလား””
““မလှှတဘြူး .. မကြနပေရြင် အောလြိုကြ””
ဒီလိုကြတော့လည်း ငှိမကြသွှားလရေဲ့ ..။ ညိုပြီး မတညင်ှိမတ်ဲ့.. မကြလြုံးတွနေဲ့ ကြှနတ်ော့ကြို ကြည့်လြာတယ်။
““အားရငခြဏလိုကခြဲ့ ..။ လကဖြကရြညသ်ောကရြင်း စကားပြောရတာပေါ့ ..။ မိတဖြစ် ဆှဖြစ်ေလိုဘဲ သဘောထား ..။ ဟိုးရှေ့နားမှာ ကိုယ့ဂြဟောရှိတယ်””
သူလိုကမြယဆြိုတာ ကြှနတ်ောြ အလိုလို သိနတယ်ေ။ ဒါပမေဲ့ မူသေးတာပေါ့ ..။ မလိုကခြငွသ်လိုလို ဘာလိုလိုနဲ့ မှကေို ခွစေုံကနထြားတယ်။
““လာပါဗွာ .. လကဘြကရြညသ်ောကရြုံဘဲ ..။ ပြီးရင် လိုကပျို့ပေးမယ် ..။ လမ်းမှာ ဒီလိုကြီး စကားရပ် ပြောနလေို့ မကောင်းဘူး ..။ လာပါနောြ .. လာလာ””
မလိုကခြငွြ လိုကခြငွပြုံစံမွိုးနဲ့ ဆောင့ဆြောင့အြောင့အြောင့ြ လိုကလြာပါတယ်။ တကယဘြဲ ကြှနတ်ောရြဲ့ တိုကကြို ခေါသ်ှားတာပေါ့။ တိုကတ်ဈခုလုံး အချောမကိုငရြသေးလို့ မှောငမြဲပြီး ဘိလပမြှနေဲ့ ဘာတွနေဲ့ ဆေးနံ့တွနေဲ့ မှှနထြူနတယ်ေ။ သူတို့ကတော့ ဒီအနံ့တွနေဲ့ အကြှမ်းတဝငရြှိမှာပေါ့။
““ဝင် .. တံခါးပိတထြားလိုကမြယ်””
တံခါးကိုပိတပြှီးမှ မီးကို ဖြင့လြိုကတ်ယ် ..။ နီယှန် မီးချောင်းရဲ့ တနခြိုးနဲ့ .. အခန်းတဈခုလုံး လင်းထိန် သှားတာဘဲ။
““ဒါဘယသ်ူ့တိုကလြဲ””
မချောက စိတဝြငတ်စား မေးလိုကလြရေဲ့။
““ဦးလေးတိုကပြါ .. ကိုယကြ လာစောင့ထြားရ တယ် ဆိုပါတော့ ..။ ကဲ လာထိုင် လကဘြကရြည် သောကရြအောင်””
လကဘြကရြညန်ှဈခွကြ ငှဲ့ထည့ရြင်း သူ့ကို ခေါလြိုကပြါတယ်။ တံခါးဝမှာ ရပန်ရောကနေ တအိအိနဲ့ ရငမြောစရာ လှုပခြါရင်း စားပြဲဆီ ရောကလြာလရေဲ့။
““သိပမြကြည့်န်ဲ့ .. မကြလြုံး ကြှတကြသွှားမယ်””
““လှတာကိုး ..””
““လိမတ်ာ .. ရုပဆြိုးလှန်းလို့ ယူမဲ့သူတောင် မရှိဘူး ..””
““ကြှနတ်ောြ ယူမယလြေ ..””
““ဟင်း .. ရှငကြ ခစွလြို့ယူတာမှ မဟုတဘြဲ .. လိုးချင်လြို့ ယူတာ မဟုတလြား””
““အား ..””
ကြှနတ်ောြ တဒင်ျဂ အသှားလရေဲ့ ..။ ထိမှနတ်ဲ့ စကားကို သူကတော့ သဘောကပြှီး ပြုံးနလရေေဲ့ . .။ မဲ့ပြုံး ဆိုပါတော့ ..။ နာကညွြးခကြတ်ဈခု ရှိမယထြငတ်ယ်။
““ဒါနဲ့ .. နာမညဘြယလြိုခေါလြဲ””
““တငမြေ ..””
““ကောင်းသားဘဲ .. ရိုးလကေောင်းလဘေဲ မဟုတလြား””
““ရှငမြှှောကပြှောတာပါ .. ရှင့န်ာမညကြော””
““ဟုတသ်ားပဲ .. ရဲလင်းထွန်း တဲ့””
““တကယရြဲတယဆြိုတာတော့ ယုံသှားပြီ .. အသကဘြယလြောကလြဲ””
““၂၃-နှစ်””
““ကမွထကြ ၂ နှစ်ကြီးတယ်””
““တကယပြှောတာလား””
ဟုတမြှာပါ မိန်းမတွကေ ယောကြွားတွထကြေ ခန့မြှန်းရတာ ခကတ်ယ် မဟုတလြား။ လဘကရြည် ငုံ့သောကန်တေဲ့ သူ့ရဲ့အင်ျကြီကြားထဲက မသိမသာ အံကလွာတဲ့ နို့တွကေို မကမြကမြောမော ကြည့်လြိုကပြါတယ်။
““ဘာဘဲဖြစ်ဖြစ် .. ဒို့ကိုကြိုကရြင် အိမလြိုကခြဲ့””
ဗိုလတ်ထောငမြှာ နခေဲ့တာကို အမှတတ်ရဖြစ်အောင် ဇာတလြမ်းတဈပုဒတ်ော့ ရှာရမှာဘဲ။ ခုံပေါမြှာ တငထြားတဲ့ သူ့လကဆြီ ကြှနတ်ော့လြကကြို အသာလှမ်းလိုကတ်ယ် ..။ ပထမ ဆတကြနဲ တွန့သ်ှားပမေဲ့ နောကတ်ော့ ငှိမန်ရေဲ့ ..။ အဆငပြှတေဲ့ အနအထေားမှာ ရှိတော့ လကဘြကရြညခြှကကြို အသာခပြှီး သူ့ရဲ့နောကဘြကကြို ပတသ်ှားလိုကတ်ယ် ..။ သူ့အနနေဲ့လည်း ဒါကို အကြှမ်းတဝငရြှိမှာပါ။
““တငမြေ .. တငမြေ .. ခစွတ်ယကြှယ်””
ပြောပြောဆိုဆို သူ့လညဂြုတပြေါြ အနမ်းတဈပြင့ြ တငပြေးလိုကတ်ယ်။ ဂုတပြေါကြ အမှှေးနုလေးတွေ ထောငထြားသှားလရေဲ့ ..။ လကန်ှဈဘကကြလည်း နောကကြနလွှေိုပြီး တင်းမာဖောင်းမို့နသေော နို့အုံတွကေို လှမ်းကိုငလြိုကတ်ယ်။
““အို ..””
တဈခွန်းသာဆိုပြီး လကကြို ဖယခြဖြို့ ကြိုးစားပမေဲ့ ဟနဆြောငန်တောမို့ မအောငမြှငပြါဘူး ..။ သူ့ရဲ့ ရငဘြတရြှေ့က နှိပကြှယသ်ီးတွကေို တထောကထြောကန်ဲ့ ဖြုတခြလွိုကတ်ယ်..။ ဝတတ်ာကြာလို့ ဝါထိနထြိန် ဖြစ်နတေဲ့ ဘောလြီအဖြူရောငကြလေး ပေါလြာတယ်။ တင်းမာပြည့ဖြှိုးတဲ့ နို့အုံတွကေို မဆံ့မပြဲ ထိန်းထားရရှာတဲ့ ဘောလြီကို ကမန်းကတန်း အငှိမ်းစားပေးလိုကတ်ယ်။ ပြီးတော့ .. သူ့အင်ျကြီနဲ့ ဘောလြီကို ကြိုးကြိုးစားစား ခွှတပြဈလိုကတ်ော့ ကမျဘာကြောြ ပန်းပုပညာရှင် ဂိုဒငရြဲ့ စံပြမယတ်ှေ ရှူံးလောကတ်ဲ့ တငမြဟော ကြှနတ်ော့ရြှေ့မှာ အပေါပျိုင်းဗလာနဲ့ ငုတတ်ုတထြိုငန်ရေဲ့။ ရှကလြို့ထငတ်ယ် .. ခေါင်းငုံ့ပြီး မကြစြိမှိတထြားတယလြေ။
““သိပလြှတာဘဲ တငမြရယ်ေ .. လငရြှိလား””
““ဟင့အြင်း””
““အပျိုလား ..””
““ဟင့အြင်း””
““ဟာ နင့ဟြာကြီးက ဘယလြိုကြီးလဲ””
““အသကြ (၁၅) နှစ်ကစပြီး ကြိုကရြင် ကုန်းတတ် လာတယ် ..””
““ဟိုကြ .. အခုဆို ဘယန်ှဈယောကလြောကြ ရှိပြီလဲ””
““လေးငါးယောကလြောကတ်ော့ ရှိပြီထငတ်ယ်””
““နောကဆြုံးတဈယောကကြ ဘယတ်ုန်းကလဲ””
““ကြာပြီ .. တဈနှစ်ကြောလြောကရြှိပြီ .. ကနထြရိုကတ်ာ တဈယောကပြေါ့ ..””
““ကိုယ် နောကဆြုံးပေါ့ ..””
““အင်း ..””
စကားတပြောပြောနဲ့ သူ့နို့ကိုအုပကြိုငပြှီး နို့သီးထိပကြလေးတွကေို လကည်ိုးနဲ့ လကမြကြားမှာ လှိမ့ပြှီး ညှဈပေးနမေိတယ်..။ သူလည်း အရသာတွေ့ပုံရတယ်။ နို့အုံကြီးဟာ ပိုပြီးတင်းမာဖောင်းကြှလာပြီး ရငလြည်း ကော့လာတယလြေ။ နို့ကို ကလိပေးနရင်ေးက ခေါင်းငုံ့ပြီး သူ့နှုတခြမ်းထူထူကြီးတွကေို စုပယ်ူလိုကတ်ယ်။
“အင်း ..””
ဆိုတဲ့ အသံရှညကြှီးနဲ့ ကြှနတ်ောဂြုတကြို လိုကစြမ်းပြီး ဖကထြားလရေဲ့။ အခုဆို ကြှနတ်ောဟြာ သူ့ခေါင်းပေါြ ထိုငရြသလို ဖြစ်နပေါပြီ ..။ တငပြါးတဈခွမ်းဟာ ဆီးခုံမို့မို့ပေါြ ဖိဖိပြီး စောကမြှှေးတွနေဲ့ ထိနသလေိုဘဲ။
တငမြဟော ကြမ်းစားပုံဘဲ ..။ ပါးစပထြဲမှာ အာမှှေးနံ့သင်းနတေဲ့ .. လွှာကလည်း ကြမ်းလိုကတ်ာ.. ကြှနတ်ောတ်ောင် လကမြှှောကရြမလို ဖြစ်နပြေီ ..။ ကြှနတ်ော့လြွှာဟာ သူ့လွှာကို လိုကရြှာပြီး တွေ့တွေ့ချင်ြးဘဲ လွှာနှစ်ချောင်းဟာ တဈခုနဲ့တဈခု လိမယ်ှကပြှီး လှနဆြှဲနကြတေယ်။ အလိုးခံရတဲ့ အရသာကိုသိပြီး တဈနှစ်ကြောကြွောလြောကြ ခွုပတ်ည်းခဲ့ရတော့ အခုနည်းနည်းလေး ဆှပေးရုံနဲ့ အဲ .. ဟုန်းကနဲ ထတောကလြာရပြီ။
ကြှတကြနဲ နှုတခြမ်းချင်ြး နှုတလြိုကပြှီး သူ့နို့သီးကို ကုန်းစို့တော့ တငမြတဈေယောကြ ခါးကြီးကော့တကလြာပြီး ကြှနတ်ော့ခြေါင်းကို လကန်ဲ့စုံကိုငပြှီး နို့နဲ့ အတင်း ဖိကပပြေးနလရေေဲ့။
““အင်း .. ဟင်း ..ဟင်း.. အိုး .. လှှတ် .. လှှတ် .. လှှတ် ..””
နို့ကို စိမပြှနပြေေ စို့ယူယင်း အစိကို အသာခွပေေးလိုကတ်ယ် ..။ သူ့နို့တွဟော အပျိုနို့နဲ့ မခွားလှပါဘူး ..။ နို့သီး သိပမြထွကသ်ေးသလို လုံးဝ ပုံမပကြသ်ေးပါဘူး။ အရငလြကဟြောင်းသမားတွေ အကိုငအြတွယ် ကောင်းလို့လို့ ဆိုရမှာပေါ့ ..။ ထမီပြသှေားတာနဲ့ လကတ်ဈဖကကြို အသာလွှော့ခလွိုကပြါတယ်။
““အိုး ..””
ထငတ်ောင် မထငစြရာဘဲ ..။ အမှှေးမရှိဘဲ ပြောငသ်လင်းခါနတေဲ့ .. ချောကြိကြိ စောကဖြုတ် ဖောင်းဖောင်းလေးကို တွေ့လိုကရြပါတယ်။
““ဟား .. အမှှေးတွေ ရိတထြားလား””
““မဟုတပြါဘူး .. အစကတည်းက မပေါကတ်ာ။ လှလား..””
““မသိဘူး ..””
““ဟုတသ်ားဘဲ .. ဘယသ်ူက ကိုယ့စြောကဖြုတကြို လှတယလြို့ ပြောမလဲ””
စောကဖြုတဟြာ သိပန်ူးညံ့ပြီး ပြော့စိစိဖြစ်နတယ်ေ။ လူနဲ့ စောကဖြုတန်ဲ့ မလိုကဘြူးဆိုပါတော့။ လူက ကြမ်းကြမ်းတမ်းတမ်း စောကဖြုတကြ နုနုနယန်ယန်ဲ့ သူဌေးသမီးတွတေောင် မရှိတဲ့ စောကဖြုတမြွိုး။ ဖယောင်းလို ချောပြီး ဂွမ်းလို နူးညံ့နရေဲ့ ..။ လကဟြာ စောကဖြုတပြေါကြ ခွာကိုမခွာချင်ဘြူး ..။ ကိုငရြတာတောင် ဒီလောကြ အရသာရှိနရင်ေ လိုးရရငတ်ော့ ဘယလြိုနမယ်ေ မသိဘူး။
သူ့လကတ်ဈဖကကြို ယူပြီး ထောငမြတစြပြုနတေဲ့ လီးကြီးပေါြ တငပြေးလိုကတ်ယ်။ လင်းမှှတဈေကောငလြို တုတတ်ုတရြှညရြှည် အထိအတွေ့ကြောင့ြ မကြလြုံးဖြင့ကြှည့ပြှီး လီးမှန်းသိတော့မှ အသာငှိမန်တယ်ေ။ သူနဲ့ ကြှနတ်ောတ်ူတာ တဈခကြရြှိတယ်။ ဘာလဲဆိုတော့ နှစ်ယောကလြုံး အောကခြံ မဝတတ်တတ်ာဘဲ။
ကြှနတ်ောြ .. ပုဆိုးပေါကြ ကိုငခြိုင်းရတာ အားမရဘူးလေ ..။ ဒါကြောင့ြ ပုဆိုးကို လှနတ်ငလြိုကြ တယ် ..။ ငပဲကြီးဟာ လာကတခွငကြို တအံ့တသှ ကြည့်န်တေဲ့ နလပိန်းတုံးပုံစံနဲ့ ဘှားကနဲ ပေါလြာတယ်။ သူ့လကကြှမ်းကြီးကို ကိုငပြှီး လီးကို လကထြဲ ထည့ပြေးလိုကတ်ယ်။ ကစားစရာရသှားတဲ့ ကလေးတဈယောကလြို ပြတသ်ပဆြုပန်ယပြေးလရေဲ့။ လီးဟာလည်း တောငသ်ထကြ တောငလြာပြီး ဒုတကြှီးလို မာလာတယ်။ အကြောပျိုင်းပျိုင်းနဲ့ ကြောကစြရာအသှငကြို ဆောငန်လရေေဲ့။
သူ့လကထြိပတ်ှေ ဆကမြိဖို့ လကန်ှဈလုံးလောကြ လိုပါတယ်။ ဒါကိုဘဲ သူက.. ဟင် .. သူ့ဟာကြီးက တုတလြိုကတ်ာလို့ နောကပျိုင်းမှာ ပြောသေးတယ် ..။ အရှညကြတော့ ချောကလြကမြခွဲလောကြ ရှိတယ်။ ဒဈဟာ ခရမ်းခဉွသ်ီးကြီးလို နီရဲ ပြောငလြကန်တေော့တယ် ..။ သူ့လကဟြာ လီးကိုကိုငပြှီး အပေါတ်ကလြိုကြ အောကဆြင်းလိုကြ လုပန်တယ်ေ။ ပြီးတော့ ဒဈထိပကြို အသာပြတပြေးနရေဲ့ ..။
ကြှနတ်ောလြည်း သူ့စောကဖြုတ် ပြောငပြှောငလြေးကို ပြတသ်ပထြားရင်း အကြဲကြောင်းကို လိုကစြမ်းမိတယ် ..။ ဖြံ့ထွားတဲ့သူမို့ အကြဲကြောင်းဟာ စိနေ အောင် ကပန်ရေဲ့ ..။ လကခြလယအြနနေဲ့ အသာဆှဲပြတပြှီး နည်းနည်းချင်ြး ဖိသှင်းကြည့်တ်ယ် ..။ ပြော့အိပြီး ကြှံဝငသ်ှားပမေဲ့ အခေါင်းထဲ လကကြ မရောကန်ိုငဘြူး။
““ပေါငန်ည်းနည်းဟပေး တငမြေ ..။ စောကဖြုတကြ သိပကြပန်တေော့ အပေါကရြှာမတွေ့ဘူး””
ပြောပြောဆိုဆို ဖငကြှှပေးလိုကတ်ယ် ..။ သူလည်း မငှင်းပါဘူး ဖငကြှှပေးတာနဲ့ ပေါငကြို ဖြဲပေးလိုကလြရေဲ့။ ဒီတော့မှ .. လကည်ိုးနဲ့ လကသ်ူကြှယသ်ုံးပြီး နှုတခြမ်းသားနှစ်ခုကို ဟလိုကပြါတယ် ..။ ပြီးတော့ လကသ်ူကြှယကြို အသာထိုးသှင်းလိုကပြါတယ်။ ဟိုးအဆုံးထိ မဝငပြမေဲ့ တဝကလြောကြ ဝငတ်ယ် ..။ ဒါလည်း ကောင်းကောင်း ကလိပေးလို့ရတာဘဲ မဟုတလြား။
စောကစြေ့ ခွှနခြွှနတ်ုတတ်ုတကြှီးကို လကခြွောင်း တွကြေားမှာ ညှပပြှီး ပြတသ်ပဆြှနယပြေးနမေိတယ်။ တဖြေးဖြေးနဲ့ စောကစြေ့ဟာ မာကြောပြီး တဆတဆြတ် တောငလြာတယ် …။ စောကစြေ့ဟာ လူနဲ့လိုကအြောင် ထွားတာဘဲ ..။ လကသ်န်း ၂ ဆဈလောကရြှိပြီး လကသ်န်းလောကလြည်း တုတတ်ယ် ..။ ဒီလောကြ စောကစြေ့ထွားတဲ့ မိန်းမမွိုး တဈခါမှ မတွေ့ဖူးဘူး…။ စောကစြေ့ကို ကလိပေးရင်းနဲ့ အခေါင်းထဲက အရညကြှညတ်ှကေ စိမ့စြိမ့ယ်ိုစီးလာပါတယ်။
အခုန ခပကြှပကြှပဖြစ်နတေဲ့ လကခြွောင်းဟာ အရညတ်ှနေဲ့ စိုစွတပြှီး အခေါင်းထဲ ချောငခြွောငဝြငလြို့ရသှားပါတယ်။ လကခြလယ် တဆုံးထိုးလိုကတ်ော့ မကြန်ှာတဈခကြမြဲ့သှားတယ် ..။ ကြှနတ်ော့ကြိုလည်း တင်းတင်းကြပကြှပ် ဖကလြာတယ် ..။ သူ့နို့အုံဟာလည်း လထေိုးထားတဲ့ ရောဘြာဘောလုံးလို တင်းမာလာလရေဲ့။ အသားညိုသူမို့ နို့သီးတွဟော နို့အုံထိပမြှာ ပိတုန်းနားနသလေို အနကရြောငဖြကကြို လုနပေါတယ် ..။ ရမကစြိတကြှောင့ြ အသကရြှူကြမ်းနတောမို့ .. နို့အုံကြီးတွဟော ကြှကြှတကလြာပါတယ်။
ကြှနတ်ော့လြကခြွောင်းဟာ စောကခြေါင်းထဲမှာ ဝငလြိုကြ ထွကလြိုကန်ဲ့ ကစားနတေော့ .. သူလည်း စိတတ်ဖြေးဖြေးကြှလာပြီး ဖငကြို အသာကော့ကော့ပေးနတယ်ေ။ စောကခြေါင်းထဲ .. အသားဆိုငန်ုနုလေးတွကလေည်း လကကြိုလာပြီး ရဈပတန်လရေေဲ့ ..။ စောကစြေ့ကို လကန်ဲ့ ပြတဖြိတိုင်း ဆတကြနဲ .. ဆတကြနဲ .. တုနတ်ုနသ်ှားတယ်။ လီးကိုငထြားတဲ့ သူ့လကကြို အသာဖြုတခြလွိုကတ်ော့တယ် ..။ ပြီးတော့ ကုလားထိုငမြှာ ခပရြှောရှော ထိုငန်တေဲ့ သူ့ရှေ့မှာ ဒူးထောကထြိုငခြလွိုကတ်ယ် ..။ သူ့ကို ကြှနတ်ောတ်ှေ့ခါစက ပြောတဲ့ စကားတွဟော နောကန်တော မဟုတဘြူးဆိုတာ သဘောပေါကသ်ှားလရေဲ့။
““နည်းနည်းလွှောဦး .. အေးဟုတပြှီ .. ပေါငကြိုဖြဲလိုကြ ခွထေောကတ်ဈချောင်း ဟိုခုံပေါတ်ငလြိုကြ ..။ နေဦး နောကခြုံတဈလုံးခပြေးမယ် .. ကဲ ရော့ .. တင် .. ဒီပေါြ ..””
အခုဆို တငမြဟော ခုံသုံးလုံးပေါမြှာ လောဘတကြီး ခွထိုငန်တေဲ့ ပုံစံဖြစ်သှားပါပြီ ..။ တဈလုံးပေါထြိုင် ကနွန်ှဈလုံးပေါြ ခွထေောကတ်ှေ ကားတငထြားလရေဲ့။ ကြှနတ်ော့မြကြန်ှာ ရှေ့တည့တ်ည့မြှာ အညိုရောင် စောကဖြုတပြှောငပြှောငလြေးဟာ ခစွစြရာ .. ဟပြဲနလရေေဲ့။ အကြဲကြောင်းနားရောကတ်ော့ အရောငကြ ပို့ရင့ပြှီး နီညိုရောငလြုနရေဲ့ ..။ စောကစြေ့ဟာ နီရဲတဲ့ ပန်းပငအြလယကြ အတိုငလြေးလို ထောငန်ရေဲ့။ အတွင်းနှုတခြမ်းတွဟောလည်း ခွလေိပပြှီး ပန်းပြင့တ်ဈခုလို ကြှားကြှားဝင့ဝြင့ြ လှနလရေေဲ့။
အဲဒီစောကခြေါင်းထဲ ကြှနတ်ော့လြွှာကို ထိုးထည့်လိုကတ်ယ်။ နည်းနည်းတော့ ညှီတယ် ..။ အေးပေါ့လေ .. လကလြုပလြကစြားဘဲ ဒီလောကတ်ော့ ရှိမှာပေါ့ ..။ ဒါပမယေ့ြ သနပခြါးနံ့လေးလည်း သင်းနတေော့ ခံသာသလိုရှိတာပေါ့ ..။ ငနကြွိကြိအရသာကို လွှာမှာ ခံစားလိုကရြတော့တယ် ..။ လွှာဝငသ်ှားတာနဲ့ တွန့ကြနဲဖြစ်သှားပြီး တဆတဆြတ် တုနန်လရေေဲ့ .. အရသာတွေ့နပြေီလေ..။
ကြှနတ်ောလြည်း စောကခြေါင်းကို လွှာနဲ့ ဝိုကမြှှေ ကလိပေးနမေိတယ် ..။ အထဲမှာ ပြောင်းလဲမှုတွကေ အံ့သှစရာပါဘဲ ..။ လွှာကို အထဲကနေ ဆှဲစုပန်တယ်ေ ..။ စောကစြေ့ကို နှုတခြမ်းလှှာတွနေဲ့ တယုတယ ပြတတ်ိုကပြေးတော့။
““အိုး .. ဟင်း ဟင်း .. အား .. ကိုကိုရယ်.. အား .. အမေ့ . . ဟင်း ဟင်း . .အိုး ..””
တငမြဟော ခကြခြငွြးဘဲ ကိုကိုတွေ ဘာတွေ ဖြစ်သှာလရေဲ့ ..။ သူ့ရဲ့ စိတကြူးယဉြ အခစွဇြာတလြမ်း ဟာ အခုမှလာပုံဘဲ ..။ ကြှနတ်ောကြ ပုံပြငထြဲက မင်းသားလေးပေါ့။ သူကတော့ အိပပြွောန်တေဲ့ မင်းသမီးလေးပေါ့။ ရှေးရိုးစဉလြာ ပုံပြငထြဲကလို နှုတခြမ်းကို နမ်းပြီး မနှိုးဘဲ စောကဖြုတကြို ခတ်သေဈပုံစံနဲ့ နမ်းစုပန်ှိုးတော့ သူ့ခငမြွာ ကိုကိုတွေ ဘာတွေ ဖြစ်ကုနတ်ာပေါ့။
သူ့ကို ဒီပုံစံနဲ့ နှိုးတာ အလကားတော့ မဟုတဘြူးနောြ ..။ အတုန့အြလည့်ဆိုတာ လာရမှာပေါ့။ ရောဘြာတံ ပြော့ပြော့လေးလို မာစိစိဖြစ်နတေဲ့ စောကစြေ့ကို မလှတတ်မ်း ဖိကိုကထြားတော့ တငမြဟော ဖငလြေးကြှကြှလာသလို သူ့လကန်ဲ့ ကြှနတ်ော့ခေါင်းကို စုံကိုငပြှီး စောကဖြုတန်ဲ့ ဖိဖိကပထြားတယ်။
““အိုး ..ကိုကိုရယ် .. ဟင်းဟင်း ..ဟင်း””
စောကဖြုတထြဲက ပစွခြွှဲခွှဲ အရညတ်ှကေ စိမ့စြိမ့ယ်ိုကြလာတယ်။ ကြှနတ်ောြ့မေးစေ့နဲ့ နှုတခြမ်းတဝိုကမြှာ ပကြေံပြီး နရထေိုငရြ ခကစြပေါတယ် ..။ ဘာဘဲဖြစ်ဖြစ်လေ .. စမိမှတော့ ဆုံးခန်းတိုငအြောင် လုပရြမှာဘဲ။ ဒီတော့ .. စောကဖြုတသ်ားထဲ လကမြနှစ်ချောင်း ထိုးထည့ပြှီး ဆှဲဟလိုကပြါတယ် ..။ မတရား ဆှဲဟလိုကလြို့ အတွင်းသားအတောမြွားများဟာ အပြငကြို အံကလွာပါတယ်။
““အိုး .””
တငမြေ နာသှားပုံဘဲ .. အရမ်းဆှဲဖြဲလိုကတ်ော့တာကိုး ..။ ကြှနတ်ောြ မကြန်ှာတဈခုလုံးကို စောကဖြုတမြှာ အပထြားလိုကတ်ယ်။ လွှာဟာ ဟိုး အထဲရောကအြောင် အငန်ဲ့အားနဲ့ ထိုးဝငန်တယ်ေ။ စောကခြေါင်းနံရံတွကေို ခပကြှမ်းကြမ်းလေး ဖိတိုကပြေးနမေိတယ် ..။ ဝငလြိုကြ ထွကလြိုကြ လုပန်တေဲ့ လွှာရဲ့ စည်းခကြန်ဲ့အညီ တငမြဟော ထွန့ထြှန့လြူးနတယ်ေ။
““အား . အား .. အား .. အင် .. အင် .. ဟူး ..””
ကြှနတ်ောြ ခေါင်းကို လကန်ဲ့ စုံကိုငပြှီး စောကဖြုတမြှာ တအားဖိကပပြေးထားလိုကပြါတယ် ..။ သူ့စောကခြေါင်းထဲက ကတွဲ့ဟာတွေ ပါးစပထြဲ ဒလဟော ဝငလြာတာပေါ့ ..။ ဘယလြိုမှ လှှဲရှောငမြရတော့ အသာငုံထားလိုကရြတယ်။ ခဏနတေော့ ခေါင်းကို လှှတပြေးတာနဲ့ မတတ်ပရြပပြှီး သူနဲ့ နှုတခြမ်းချင်ြး ဆကလြိုကပြါတယ်။ ပြီးတော့ ငုံထားတဲ့ ဟာတွကေို သူ့ပါးစပထြဲ အသာထွေးထည့ြ ပေးလိုကတ်ယ်။
““အု .. ဝု .. အင့ျ . .ဂလု .. ဘာတွလေဲ””
““မင်းဟာတွဘေဲ .. ဘယလြိုလဲ အရသာရှိရဲ့လား””
““ဟင်း ..””
သကပြှင်းတဈခကြခြပြှီး ငှိမကြသွှားတယ်။ ဒီလိုနဲ့ ရရိုးလား .. သူ့ကိုခွရပလြိုကပြါတယ်။ ကြှနတ်ော့ရြဲ့ ငပဲကတော့ သူ့မကြန်ှာရှေ့မှာ တရမ်းရမ်းနဲ့ပေါ့ ..။
““တငမြေ .. ဒီမှာကြည့်စြမ်း””
““ဟဲ့ ..””
မကြစြိဖြင့ကြှည့လြိုကတ်ဲ့ တငမြဟော မကြန်ှာရှေ့မှာ ဘှားကနဲ ပေါလြာတဲ့ လီးကြီးကိုကြည့်ပြှီး လန့သ်ှားပုံပါဘဲ ..။ မကြလြုံးပြူးပြီး ခေါင်းနောကြ တွန့ြ သှားတယ် ..။
““ဟယ် .. လန့လြိုကတ်ာ .. ရငကြို တုနသ်ှားတာဘဲ ””
““ဘာလို့လန့တ်ာလဲ””
““မွှမြေားလားလို့ ..””
““ဟုတတ်ယ် .. စောကခြေါင်းထဲဝငမြယ့ြ လီးမှှပေေါ့ ..””
““ကြည့်ျ .. ရိုင်းပြီ””
““အမှနပြှောတာ .. ကဲ ပါးစပဟြ””
““အံမယ် .. ဘာလုပမြလို့လဲ””
““လီးစုပခြိုင်းမလို့လေ ..””
““ဟအေေး .. ဒါတော့ မလုပန်ိုငဘြူး””
“အံမယ် .. နငကြ ကြီးကယွလြို့ .. နင့ကြှတော့ ငါလုပပြေးရသေးတယ် ””
““ဒါကတော့ ကိုယ့ဘြာသာ ကိုယလြုပတ်ာဘဲ .. လီးစုပတ်ဲ့ ကောငမြလို့တော့ အခေါမြခံနိုငဘြူး””
““ဒါဆိုကောင်းပြီ .. ငါ့လီးက စုပမြှတောငတ်ာ မတောငတ်ော့ နင့ကြို မလိုးရတော့ဘူးပေါ့ ..””
““လကန်ဲ့ ဂွင်းတိုကပြေးမယလြေ””
တငမြကေ တထဈလွှော့သှားပါတယ်။
““မရဘူး . ဒီကောငကြ အကငွ့ပြါနတော .. စုပမြှဘဲတောငတ်ယ် ..””
““ဟင်း .. စိတမြောရပါလား.. ကဲကဲပေး””
““ဟိတ် .. ကိုကတ်ော့ မကိုကလြိုကန်ဲ့နောြ””
ဟုတတ်ယလြေ .. လီးသာ စုပခြိုင်းရတယ် ခပလြန့လြန့ပြဲ .. မတောလြို့ ကိုကလြိုကမြှ ဒုကျခ။ ပထမတော့ အငတ်ငတ်ငလြုပန်တေဲ့ တငမြဟော အခုတော့လည်း စိတပြါလကပြါနဲ့ တပြှတပြှှတမြှညအြောင် စုပန်တယ်ေ ..။ သူ့ပါးနှစ်ဖကဟြာ ခွိုင့လြိုကြ ဖောင်းလိုကန်ဲ့ သချောစူးစိုကပြှီး လီးကို စုပန်လရေေဲ့။
““အား .. ကောင်းလိုကတ်ာ တငမြရယ်ေ””
သူဟာ လွှာကို လီးဒဈမှာ ပြလေိုကြ ရဈပတပြှီး မှှင်းစုပန်တယ်ေ ..။ လီးဟာ တဖြေးဖြေးနဲ့ တင်းမာတောငထြလာပါပြီ။ သူ့ရဲ့နဂို အသှငအြပြငဟြာ လုံး၀ အရခွေံခွှတခြလွိုကသ်လို ပြောင်းသှားလရေဲ့ ..။ အခုန ပြော့ခွနပေမေေဲ့ အခု ဒုတတ်ဈချောင်းလို မာနပြေီလေ။ အခုန မဲမဲချောကကြပကြပဖြစ်နတေဲ့ လီးဟာ အခုဆို နီရဲပြီး ပြောငလြကန်ရေဲ့။ အကြောတွေ ဘေးပတလြညမြှာ ထောငထြပြီး အားမာနအြပြည့န်ဲ့ တိုကခြိုကမြဲ့ အသှငကြို ဆောငန်ပေါတယ် ..။ ဂွေးဥတွဟောလည်း တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ကြုံ့ဝငသ်ှားပြီး ရောဘြာတုံးတဈခုလို ရှုံ့ပြီးစုနရေဲ့။
တငမြကတေော့ လီးစုပတ်ာ အရသာတွေ့သှားပုံပဲ ..။ လီးအရင်းကို လကန်ဲ့ကိုငပြှီး ခေါင်းကို ရှေ့တိုးနောကင်ငန်ဲ့ စုပန်ရေဲ့ ..။ လီးဟာ သူ့ပါးစပထြဲမှာ ပြည့ကြှပန်ပြေီး တဝကလြောကြ သှင်းမိရငဘြဲ အာခေါငကြို သှားသှားထိုးမိတယလြေ ..။ ဒါလည်း ဂရုမစိုကဘြူး .. တပြှတပြှှတမြှညအြောင် အသဲအသန် စုပန်တယ်ေ ..။ ကြှနတ်ောကြိုများ အရှဲ့တိုကသ်လားဘဲ .. သူ့စုပအြား ကောင်းလေ .. ကြှနတ်ောြ ဒုကျခရောကလြပေေါ့။
““ဟား .. တငမြေ . အိုး .. အား .. ကြှတ်.. ကြှတ်.. ကြှတ်.. အိုး .. အား .. အားဟား .. အင်း .. ရှီး .. ကြှတကြွှတ်.. ကြှတ်.. ကောင်းလိုကတ်ာ တငမြရယ်ေ .. အိုး ..””
ကြှနတ်ောြ့နှုတကြ မအောင့န်ိုင် မအီးနိုင် အာမဋေိတသ်ံမွိုးစုံ ထွကန်လရေေဲ့ ..။ ဒီလိုထွကမြိလို့ ကိုယ့ကြိုယကြိုဘဲ ရှကမြိပါရဲ့။ ဒါပမယေ့ြ ဘယလြိုမှ ထိန်းလို့မရဘူး ဒီတဈခေါကထြဲ မဟုတဘြူး .. အခေါကတ်ိုင်းဘဲလေ။ ကြှနတ်ောလြည်း ဖီးလတ်ကလြာတာနဲ့ သူ့ခေါင်းကို ကိုငပြှီး ပါးစပထြဲ လိုးလိုးဆောင့ဆြောင့ခြငွန်မေိတယ်။ သူကတော့ အခံရခကမြှာပေါ့လေ ..။ ဒီလိုခံရခကတ်ာကိုဘဲ အရသာမဟုတလြား ..။ ခပန်ာနာလုပရြတဲ့ ကြှနတ်ောကြလည်း ပိုပြီး ကြနပေန်ှဈသိမ့မြှုရှိလာတယလြေ။
သူ့ ပါးစပထြဲမှာ လီးကို ပတလြညလြှည့ပြှီး ဆောင့ပြေးသလို သူကလည်း သိပခြံစားမှုမပြပဲ အလှယတ်ကူနဲ့ ခံရှာပါတယ်။ လီးဟာ လညခြွောင်းရော ဘယည်ာပါးစောင်းကိုရော အာခေါငကြိုရော နရောအနှံ့ ဟိုထိုး ဒီထိုးနဲ့ပေါ့။ သူကတော့ အစုပမြပကြပြါဘူး။
““ပြှတ်..ပြှတ်.. ဒုတ် .. ဝု ..ပြှတ်.. ဒုတ်.. အု .. ရှီးကောင်းတယ် .. တငမြရယ်ေ .. အိုး.. ကောင်းလိုကတ်ာ .. စုပ် .. စုပ် .. မှနမြှနလြေး စုပပြေး . . အား .. မှနမြှန် .. စုပ် .. စုပ် .. တငမြေ ..တငမြေ .. အား ””
ကြှနတ်ော့ဆြောင့ခြကြြ မှနလြာသလို သူလည်း ကြှနတ်ော့ရြဲ့ တုနတ်ုနရြီရီ တောင်းဆိုခကြကြှောင့ြ လီးကို သှေးထွကမြတတ် အားရပါးရ စုပပြါတော့တယ်။ လီးဟာ သူ့အာခေါငကြို ထိုးမိတိုင်း
““အု””
ဆိုတဲ့ အသံဟာ ဗလုံးဗထွေးနဲ့ ထွကလြာတယ်..။ ဒါပမေဲ့ မညှာနိုငလြို့ အားရပါးရ ဆောင့ပြေးလိုကတ်ော့ ကြှနတ်ော့လြီးဟာ တင်းကနဲဖြစ်သှားပြီး ဆီးပြနတ်လွှောကြ သုတရြညန်ှေးနှေးလေးတွေ စီးဆင်းလာပါတယ်။ ထုံးစံအတိုင်း သူ့ခေါင်းကို လကန်ဲ့ကိုငပြှီး လီးကို သူ့ပါးစပန်ဲ့ တဈမိနဈလောကြ စိမထြားလိုကတ်ယ်။
ဟုတတ်ယလြေ .. အခုန ကြှနတ်ောြ သူ့ကို လုပခြဲ့သလို ကြှနတ်ောရြဲ့ သုတရြညတ်ှေ ပါးစပထြဲငုံပြီး နှုတခြမ်းချင်ြး တေ့မစုပခြငွဘြူး ..။ သူမွိုခလွောကပြှီထငမြှ အသာလေး လီးကို ဆှဲထုတလြိုကတ်ယ် ..။ ပြှတဆြိုတဲ့ အသံနဲ့အတူ လီးဟာ မွှော့မဲကြီးတဈကောငလြို ပြောငပြှောင် ပြော့ပြော့ကြီး ပါးစပအြပြငကြို ရောကလြာတယ်။
““အား .. ကောင်းလိုကတ်ာ .. ဘယလြိုလဲ တငမြေ .. လီးစုပရြတာ ကောင်းရဲ့လား””
““မဆိုးပါဘူး .. ဒါကြောင့ြ အချောကတ်ှေ လီးစုပဝြါသနာပါတာကိုး ..””
ကြှနတ်ောတ်ို့နှစ်ယောကြ ထိုငခြုံတဈလုံးစီမှာ ထိုငပြှီး ခဏနားလိုကကြှတယ် ..။ တဈယောကရြဲ့ အင်ျဂါ အစိတအြပိုင်းတွကေို တဈယောကကြ စိတဝြငတ်စား ကြည့်ပြှီး ရငတ်ှမေောလာလရေဲ့ ..။ ရငထြဲက ရမျမကလြှိုင်းဟာ ရငဝြကို တဝုန်းဝုန်းရိုကလြို့ .. အသကရြှူပြင်းလာရတယ်။
““ဘယလြိုလဲ တငမြေ .. ခံဖို့အသင့ဘြဲလား””
ကြှနတ်ောဟြာ ကြေ့ကောကြ သှယဝြိုကပြှီး ပြော တာကို ဘယလြိုမှ မကြိုကတ်ဲ့အတိုင်း တငမြေ့ကို ရှင်းရှင်းဘဲ မေးလိုကပြါတယ်။
““အမြဲတမ်း အဆငသ်င့ဘြဲ ..။ ဒါပမေဲ့ အရမ်းတော့မလုပန်ဲ့နောြ .. ငိုမှာဘဲ ..။ အခုန စုတပြှဲထားတာ အခုထကထြိ စပန်သေေးတယ် ..။ သူ့ဟာကြီးက အကြီးကြီး . .အရမ်းတော့ မလုပန်ဲ့ ..။ တငမြေ ခံနိုငမြှာ မဟုတဘြူး ..””
““အေးပါ .. ကဲ .. ကဲ .. ဟိုစားပြဲခုံပေါမြှာ မှေးအိပလြိုကြ ..။ တဈကိုယလြုံးမတကန်ဲ့ ..။ ခွထေောကကြ ကြမ်းပေါမြှာ ရှိပစေ ..။ အေး.. ခါးစောင်းတွကေ ခုံ စောင်းမှာ ထိနပစေေ””
သူ့နို့တွဟော ခုံပေါမြှာ မညှာမတာဘဲ ခံထားရလို့ ပြားကပန်ပေါတယ် ..။ အခု ကြှနတ်ောလြုပတ်ဲ့ပုံက နာဇီအရာရှိတွေ အကဉွြးကြ အမွိုးသမီးချောကို စိတကြှိုကြ ပြုကငွ့တ်ဲ့ပုံစံပါဘဲ ..။ ဒီအကြောင်းကို နိုငင်ံခွားဝတ်ထု တဈခုထဲမှာ ဖတမြိလို့ အခွင့ကြှုံတုန်း သုံးကြည့်တ်ာပါ။
အခုဆို .. တငမြလည်ေး ကိုယတ်ုံးလုံး ဘာအဝတအြစားမှ မရှိပါဘူး။ ကြှနတ်ောလြည်း အဝတတ်ဈလှှာ မတငဘြဲ ဗလာကိုယထြီးနဲ့ပါဘဲ။ တငမြနေောကမြှာ ဝငရြပလြိုကပြှီး အတိုင်းအတာတွကေို ကြည့်လြိုကတ်ော့ အားလုံးအတောဘြဲ။ စောကဖြုတဟြာ လီးရှေ့မှာ အရညတ်ဈစိုစိုနဲ့ ဖိတခြေါန်တယ်ေ ..။ အမှှေးမရှိလို့ အသားဆိုငတ်ှသော ထင်းထင်းကြီး ပေါန်ရေဲ့ ..။ စားပြဲဘေးမှာရှိတဲ့ နိုငလြှနကြှိုးခွကေို ယူလိုကပြှီး သူ့ပေါငကြိုကား .. ခွကငွြေးဝတ် တဈဖကန်ဲ့ စားပြဲခွထေောကတ်ဈခုကို ပူးခညွလြိုကပြါတယ်။ ပြီးတော့ နောကတ်ဈဖကန်ဲ့ စားပြဲခွထေောကကြို ပူးခညွလြိုကတ်ယ်။
““ဒါ ဘာလုပတ်ာလဲ .””
နည်းနည်း အံ့သှရုံကလှဲပြီး ပုံမှနအြသံနဲ့ဘဲ မေးလာလရေဲ့။
““ပိုကောင်းအောငလြို့ပါ စောင့ကြှည့န်ပေေါ့ .. ဘာလို့ မပြီးခင် သိချင်ရြတာလဲ””
““ကောင်းပါပြီတော့ .. ကောင်းပါပြီ””
အခုဆို တငမြဟော ကားပြီး ကုန်းထားပါတယ်။ စောကပြတ် အကြဲကြောင်းလေးနဲ့ ဖငအြကြဲကြောင်းဟာ တဆကထြဲလို ဖြစ်နတောမို့ ကောပြတရြုပတ်ဈရုပလြို ဘယည်ာခွမ်းနှစ်ခု ကောန်ဲ့ ကပထြားသလိုမွိုးဘဲ လုပထြားတာလားလို့ ထငစြရာ။
““ကဲ .. စပြီဟေ့ ..””
ပြောပြောဆိုဆို သူ့နောကမြှာဝငပြှီး လီးဒဈနဲ့ စောကဖြုတသ်ား နူးနူးညံ့ညံ့လေးတွကေို ဖိမှှေ ပြတတ်ိုကပြေးပါတယ်။ ခဏကြာတော့ တငမြဟော တဟင်းဟင်း ဖြစ်လာပြီး ဖငကြို ကော့ပေးနလရေေဲ့ ..။ စောကဖြုတဟြာလည်း ရှုံ့ခွီပြခညွြ ဖြစ်လာပါတယ်။
““ဟင့ြ .. လုပတ်ော့လေ .. ဘာလုပန်တောလဲလို့ ..””
““ဟင်းဟင်းဟင်း .. ဖြေးဖြေးပေါ့ .. တငမြရယ်ေ အခွိနတ်ှေ အများကြီးရှိပါသေးတယ်””
မခံခွိ မခံသာ ပုံစံနဲ့ ပြောရင်း သူ့စောကဖြုတကြို ကလိမှှပေေးနမေိတယ် ..။ ခရမ်းခဉွသ်ီးလိုချောပြီး ပြောငလြကတ်င်းမာနတေဲ့ ဒဈနဲ့ စောကစြေ့ကို ဖိပြတပြေးတော့ နဂိုကမှ ကြီးတဲ့ စောကစြေ့ဟာ တဆတဆြတန်ဲ့ လီးကို ရနထြောငန်ပေါရော ..။ စောကဖြုတကြ အရညတ်ှကလေည်း တစိမ့စြိမ့ြ ပေါငတ်ဈလွှောကြ ယိုစီးလာလရေဲ့။
““ဟင်း .. လုပပြါတော့ဆို .. ဒီမှာ မခံနိုင် တော့ဘူး .. သိပယ်ားနပြေီ သိလား .. အလကား လူကို ဒုကျခပေးနတယ်ေ .. လုပပြါ.. နောြ””
ကြှနတ်ောြ လုပခြငွန်ပေါပြီ .. ဒီတော့ အဲ့ဟနတေဲ့ အကြဲကြောင်းထဲ ဒဈကို အသာထိုးသှင်းလိုကြ တယ်။ အရညတ်ှနေဲ့ ခွှဲကြိနတောမို့ ရှောကနဲ ဝငသ်ှားလရေဲ့။ ရှောကနဲ ဝငသ်ှားတာနောြ .. ချောငခြွောငခြွိခွိ ဝငသ်ှားတာ မဟုတဘြူး .. အရညတ်ှကြေောင့သ်ာဝငန်ိုငတ်ာ ..။ ဒဈဝငတ်ာနဲ့ သူလည်း မှောကတ်ုနသ်ှားပြီး ဖငကြှောတွေ ရှုံ့သှားတယ် .. ။ အသားစိုင် ကဉွြးကဉွြးလေးကို တိုးဝငရြတာမို့ ““ဗှဈ”” ကနဲ ပြည့သ်ှားသလို နာသှားတဲ့ သူ့ပါးစပကြလည်း အားကနဲ အောရြှာတယ်။
““ဖြေးဖြေး .. နာတယ် .. မရတော့ဘူး ..””
တငမြရယ်ေ .. နငကြလည်း အခုနက လီးကို ခစွတ်ယဆြို .. အခုတော့လည်း ဖြေးဖြေးတဲ့။ လီးတဈချောင်းလုံးကို အထငမြသေးသင့ကြှောင်း နင့ကြို ပညာပေးမယလြို့ စိတထြဲက ပြောပြီး ဝငလြကစြလီးကို ဆကသ်ှင်းလိုကပြါတယ်။
““ဗွှဈ .. ပြှတ် ..ပြှတ် .. အ .. အ .. အား .. ဖြေးဖြေး .. ဖြေးဖြေး .. ရှဈကြီးခိုးပါရဲ့ .. နာလှန်းလို့ပါ ..””
ခွတေောကတ်ှေ ကြိုးတုပခြံထားရတဲ့ တငမြဟော အစွန်းတွကေို ကစွကြစွပြါအောင် ဆုပပြှီး ခေါင်းကို ဘယည်ာရမ်းခါရင်း ငယသ်ံပါအောင် အောန်တယ်ေ။ ကြှနတ်ောရြဲ့ သနားညှာတာစိတ် .. လူလူချင်ြး ကိုယခြငွြးစာစိတတ်ှဟော ရမျမကလြှိုင်းနဲ့ ကစင့ကြလွား လှင့မြွောသှားပြီမို့ ကြှနတ်ော့ရြဲ့ ရငထြဲမှာ ကောင်းကောင်းကြီး လိုးဖို့နဲ့ .. တငမြကေို ခိုကသ်ှားအောင် လုပဖြို့ဘဲ ရှိပါတော့တယ်။
““တငမြရယ်ေ .. ဒီလီးနဲ့ အလိုးခံရတာများ အောြ နရသေေးတယ် ..။ ခဏအောင့ခြံ မကြာခင် ကောင်းသှားမယ် ..။ အဲဒီတော့မှ စောကပြတပြှဲချင်ပြှဲပါစေ .. လိုးပါတော့လို့ မတောင်းပနန်ဲ့။ နငကြလည်း လူကြီးသလောကြ စောကပြတသ်ေးတာကိုး ..။ ကိဈစမရှိဘူး .. နောကဆြို ကယွလြာမှာပါ .. များများသာအလိုးခံပေး..။ အံမယ်.. ငိုနတယ်ေ ဟုတလြား ..။ တိတပြါဟာ ခဏနရင်ေ မနာတော့ပါဘူး .. စိတခြွ””
တငိုငို တယိုယိုဖြစ်လာတဲ့ တငမြကေို အသာချော့မော့ရင်း လီးကို အဆုံးထိအောင် သှင်းခလွိုကပြါတယ်။
““ပြှတ်.. စွပ် ..ပြှတ်.. ဒုတ်.. အ .. အား.. အမေ့ ..””
လီးထိပဟြာ သားအိမကြို မညှာမတာ သှားဆောင့ခြလွိုကပြါတယ်။ မလှတမြလပ် ဖြစ်နရှောတဲ့ တငမြဟော မလှုပန်ိုငမြရှားနိုငဘြဲ လီးရဲ့ဒဏခြကြတ်ှကေို ဘလိုင်းကြီး ခံလိုကရြလရေဲ့ ..။ သားအိမကြို ဒုတကြနဲ ဆောင့သ်ံနဲ့ အမတသေံဟာ တခွိနထြဲလိုလို ပေါထြှကလြာပါတယ်။ ဒီတဈခါတော့ . .အံကြိတခြံနပေုံရတယ် ..။ ““အမေ””လို့ အောပြှီးတာနဲ့ ခုံပေါမြကြန်ှာအပပြှီး ငှိမန်တယေလြေ ..။ လူကငှိမပြမေဲ့ စောကဖြုတကြ လှုပရြှားနတယ်ေ ..။ ကြပကြှပသ်ိပသ်ိပ် ဝငန်တေဲ့ လီးကို တရဈရဈနဲ့ ရဈပတန်တယ်ေ ..။ အစွမ်းကုနရြဈပတပြှီး ပြနလြွော့သှားလိုကြ .. ပြီးတော့ ပြနပြတလြိုကန်ဲ့ လှုပရြှားနတယ်ေ။
လီးကို ထုတတ်ယဆြိုရုံသာ ထုတပြှီး အထဲပြနသ်ှင်းတဲ့ ပုံစံကို ခပမြှနမြှနလြေး လုပပြေးလိုကတ်ော့ နရထေိုငရြတာ အသားကသွှားပုံဘဲ ..။ အခုန အသလေို ငှိမန်ရောက နည်းနည်းလှုပရြှားလာတယ်။
““ပြှတ်..ပြှတ်..ဗွှတ် .. ဟင့ျ . အင့ျ .. ဒုတ်.. အား .. ပြှတ်.. ဟင့ျ .. ဟင့ျ .. အင့ျ . .ဖတ်.. အိုး .. စွပ် .. ဒုတ် .. အား . .အင့ျ ..””
ဆောင့တ်ဲ့ အရှိနဟြာ တဖြေးဖြေးနဲ့ မှနလြာပါတယ်။ ဒါပမယေ့ြ သူလည်း အခုနလို ရုန်းရင်းဆနခြတ် အမူအရာတွေ မရှိတော့ဘူး ..။ ခံသားကသွှားပုံဘဲ။
““ကောင်းရဲ့လား တငမြေ ..””
““အင်း ..””
““ဒါနဲ့များ အခုန ဘာလို့ငိုရတာလဲ””
““နာတာကိုး .. သူ့လီးကြီးနဲ့ ဒီလောကြ သေးသေးထဲ မညှာမတာ လိုးထည့တ်ာကိုး””
““ဘာဘဲဖြစ်ဖြစ် .. အခုတော့ ကောင်းသှားပြီ မဟုတလြား .. ပြီးခါနီးပြောနောြ .. အတူပြီးစို့””
““အင်း ..””
တငမြဟော တဖြေးဖြေးနဲ့ စိတထြနလြာဟန် တူပါတယ်။ ဖငကြို ကော့ကော့ပေးနတယ်ေ ..။ စောကပြတ် အတွင်းသားတွကလေည်း လီးကို တဖြေးဖြေးနဲ့ အားရပါးရ စုပယ်ူနတယ်ေ။ နှစ်ယောကလြုံးမှာ ခွှေးတွေ ရချိုးထားသလို ရှှဲနတယ်ေ ..။ ဒါပမယေ့ြ အခါတိုင်း ခွှေးထွကသ်လို နရထေိုငရြတော့ မခကဘြဲ .. ပိုလို့ကောင်းနသေေး ..။
ကြှနတ်ောဟြာ သူ့ပုခုံးကို သချောဆှဲကိုငပြှီး… လီးကို ဒဈခနွပြှီး ထုတလြိုကပြါတယ်။ ပြီးတော့ ဆှဲကိုငထြားတဲ့ ပုခုံးကို အားပြုပြီး တရှိနထြိုး ဆောင့ခြလွိုကပြါတယ်။ ““အင့ြ”” ကနဲ မှညရြုံက လှဲပြီး နာကငွ့ဟြန် မပြတော့ပါဘူး။ ဖငကြှီးတရမ်းရမ်းနဲ့ ကြှကြှပေးလာတယ် ..။
ကြှနတ်ောလြည်း စိတတ်ှေ မထိန်းနိုင် မသိမ်းနိုင် ထကြှလာပြီး စောကခြေါင်းထဲ မညှာမတာ လိုးမိပါတော့တယ်။ လီးကို ပုံစံအမွိုးမွိုးနဲ့ သှင်းလိုကြ ထုတလြိုကြ လုပပြေးမိတယ်။ ပတခြွာလည် မှှပြေီးတော့လည်း သှင်းတာဘဲ ..။ အောကစြိုကပြှီးလည်း သှင်းတာဘဲ .. အိုဗွာ စုံလို့ဘဲ။ နည်းတွေ လွှောကရြေးနရင်ေ ကမွြးတဈစောငတ်ောင် ဖြစ်သှားမယ်..။
““ကိုကို .. မှနမြှနဆြောင့ပြေး .. တငမြေ .. ပြီးတော့မယ် ..””
နှစ်ယောကလြုံးပြီးမှ ကောင်းမှာဆိုတော့ ကြှန် တောလြည်း သူနဲ့ ခွိနသ်ားညှိပြီး ဆောင့ပြေးနရတေယ်။ သူ့စောကဖြုတထြဲက အရညတ်ှကြေောင့ြ အသံမွိုးစုံ ထွကန်ပေါပြီ။ ယ ဘာမှကြာလိုကတ်ယလြို့ မထငရြပါဘူး။
““ကဲ..ကဲ .. ကဲ .. အင့ျ.. အင့ျ .. အင့ျ . .အား ””
ကြှနတ်ောြ ကြိုတင် စိတကြူးထားတဲ့အတိုင်း နှစ် ယောကလြုံး ပျိုငတ်ူပြီးသှားပါတယ် ..။ ကြှနတ်ော့ရြဲ့ သုတရြညန်ှေးနှေးတွဟော သူ့ရဲ့ စောကခြေါင်းတဈခုလုံး ပြည့သ်ှားအောင် ထွကကြသွှားပါတယ်။ သူ့အခေါင်းထဲကလည်း ကြမ်းပေါမြှာ အိုငထြှန်းသှားလောကအြောငကြို ကလွာလရေဲ့။ ခဏလောကြ သူ့စောကခြေါင်းထဲ လီးကို စိမထြားပြီးမှ စွပကြနဲ ဆှဲနှုတလြိုကတ်ယ်။
““အာပါး .. ကောင်းလိုကတ်ာ””
““ကောင်းနေ .. တဈယောကထြဲ .. ဒီမှာ ကြိုးတွဖြပေေေးဦး””
ဟုတသ်ားဘဲ .. အိပရြာဖကြ ခွေဦးလှည့န်တေဲ့ ကြှနတ်ောဟြာ အားနာနာနဲ့ သူ့ကို အနှောငထြဲကနေ ဖြပေေးလိုကပြါတယ်။ ပြီးတော့ ကုတငဆြီ တွဲခေါသ်ှားပြီး နှစ်ယောကသ်ား အခွိနတ်ောကြှာလှဲပြီး တဈယောကန်ဲ့ တဈယောကြ ဖကအြိပရြင်း ဇိမယ်ူနမေိတယ်။
““ကဲ .. ပြနမြှဘဲ .. သိပန်ောကကြရွင် ကားရမှာ မဟုတဘြူး””
““တငမြေ .. ဒီမှာအိပမြှာ မဟုတဘြူးလား””
““ဘယသ်ူကပြောလို့လဲ ..””
““မသိဘူးလေ ””
““မအိပပြါဘူး .. အိမကြ စိတပြူနမှောပေါ့””
““သှားကော သှားနိုငလြို့လား””
““ရပါတယ် . နည်းနည်းတော့ နာတာပေါ့ .. ဒါပမေဲ့ကိစ်စမရှိပါဘူး ..””
““ဒါဆို ခဏနေဦး လိုကပျို့ပေးမယ် ””
““ရပါတယ် ..””
““မရနဲ့ .. လိုကပျို့မှာဘဲ””
““ဒါဆိုလည်း လိုကျ ..။ ဒါနဲ့ မရိုမသေ ..””
““ဟိုထိုငခြုံပေါကြ ထဘီနဲ့အင်ျကြီကို ယူခိုင်းမလို့ မဟုတလြား””
““အင်း ..””
ကြှနတ်ောတ်ို့ဟာ (၅) မိနဈတောင် မကြာလိုကဘြဲ တိုကခြန်းအပြငဘြကြ ရောကသ်ှားပါတယ် ..။ ဆောင်းလေ တဈခကြြ ဝှေ့တိုကလြို့ စိမ့ကြနဲ ဖြစ်သှားလရေဲ့။
““တငမြေ .. တဈခါလောကြ ညလာအိပပြါလား””
““မလှယဘြူး အိမကြ အဖောပြါမှ ညအိပခြှင့ပြှုတာ။ အဖောဆြိုတာကလည်း ညီမလေးနဲ့ ဒေါကြှီးတို့ပဲရှိတာ။ အဲဒီတော့ ဘယလြိုလုပမြလဲ .. မလှတမြလပကြှီး””
““အေးပေါ့လေ .. ကြည့်လြုပရြတာပေါ့ .. ဒါနဲ့ နောကြ ဘယတ်ော့ တွေ့ဦးမလဲ””
““နေ့တိုင်းလာခဲ့မယ်””
““တကယန်ောြ””
““တငမြတေို့က ဆင်းရဲပမယေ့ြ မညာတတဘြူး””
““အိုကေ””
ဟဲဟဲ တကယတ်ော့ တငမြေ မပေါလြာပါဘူး။ ဒီပြဲမှာ ဘယသ်ူနိုငတ်ယဆြိုတာ ခငဗြွား ဆုံးဖြတတ်ော့ ..။ မိန်းမစိတဟြာ သိပဆြန်းကြယတ်ာဘဲ ..။ ခံတုန်းကတော့ ကောင်းကောင်းခံပြီး နောကမြပေါလြာတော့ဘူး .. အံ့ရောဘဲ။ ကြှနတ်ောလြည်း မင်းသားတဈယောကမြှ မဟုတတ်ာ .. ခဏခဏ ဘယစြုံပါ့မလဲ။ ဒီတော့ တဈတိုကလြုံးမှာ တဈယောကထြဲ ဥဈစာစောင့လြို နရတောပေါ့ ..။
တဈလလောကြ ဘယလြိုမှ အပြောင်းအလဲ မရှိဘဲ စောင့န်ရတေယ် ..။ တငမြကေိုတော့ နေ့တိုင်း လာနိုးလာနိုးနဲ့ မွှောမြိတာပေါ့။ ဒါပမေဲ့ ..မချောက မပေါလြာတော့ဘူး။ သူနတေဲ့ နရောလည်း သချောမသိ ..။ အလုပလြုပတ်ဲ့ တိုကကြိုလည်း မသှားချင်ြ ..။ တဈခါနှစ်ခါတော့ လမ်းသလားဖူးပါတယ် ..။ အရိပအြယောငတ်ောင် မတွေ့ရပါဘူး။
ဒါနဲ့ ကြှနတ်ောလြည်း ဆငလြီးခွေးမွှောြ လုပမြနတေော့ဘူး။ သူ ဒီတော့ ဘာလုပလြဲ.. ဟိုဖကလြှည့န်တောပါ .. ခွေးကို ပြောတာနောြ။ ကြှနတ်ောကြတော့ ကိုယတ်ှေ့ဖြစ်ရပ် ဇာတလြမ်းတဈပုဒရြေးဖို့ တခမ်းတနား စိုင်းပြင်းနတောပေါ့။ လောကမှာ မမွှောလြင့တ်ာတွေ ဖြစ်တတတ်ယဆြိုတာ ခငဗြွားလည်း သိမှာပေါ့ ..။
ကြှနတ်ောြ တငမြေ့ကို မေ့နပြေီ.. စိတကြ ကယောကကြယကြ ဖြစ်နတေဲ့ အခွိနမြှာ တငမြတဈေယောကြ မိုးပေါကြ ကလွာသလို ဘှားကနဲ ပေါလြာတယ်။ နောကပြှီးတော့ သူတဈယောကထြဲလည်း မဟုတဘြူး နှစ်ယောကဗြွ။ ဟာ .. ပေါတ်ောမြူတွေ .. မဟုတပြါ ..။ ကြှနတ်ောြ တကယပြဲ ဝမ်းသာသှားလရေဲ့။
““မွှောန်တယ်ေ မဟုတလြား .. ကြနပြွူတာ ဗဒငေဆြရာပုံစံနဲ့ ဒကကြနဲ ဟောလိုကပြါတယ်။””
““အေးပေါ့ .. တဈခါထဲ ပြောကသ်ှားလိုကတ်ာ.. တိုကမြွားတောငပြှိုပြီး သပြေီလားလို့””
““ဟဲ့ . . မပြောကောင်း ပြောကောင်းဟာ””
““ကဲ..ဝငကြှလေ””
““ဝငမြှာ ..ဝငမြှာ . မပူနဲ့””
ကြှနတ်ောြ တံခါးစောင့ပြိတသ်လိုလိုနဲ့ .. သူတို့နှစ်ယောကြ ကြောသ်ှားတဲ့အထိ စောင့န်လေိုကပြါတယ် ..။ နောကပျိုင်း အလှကို မှငခြငွလြို့ပေါ့။ အားပါး .. တငမြဘေေးက ခွာတိတမြကလည်း မနည်းမနောကြီးဘဲ ..။ တငမြထကေတ်ောင် လှသေး ..။ တငမြကေ ခါးနည်းနည်း တုတတ်ယလြေ ..။ သူကတော့ ခါးကိုကဉွြးလို့ ..။ ပြီးတော့ .. တငမြအသေားက နည်းနည်းပြတယ် ..။ ဒီ ကောငမြလေးကြတော့ တဈကိုယလြုံး ကစွလြစွပြှီး ဖငသ်ားတွေ တဈလုံးချင်ြး တဈတဈရဈရဈကြီးနဲ့ .. မှှဈစို့ပေါကလြို လှချင်တ်ိုင်းလှနရေဲ့။
““လာလေ .. ဘာကြည့်န်တောလဲ””
““အကင်းပါးတဲ့ တငမြဟော ဖြတကြနဲ နောကြ လှည့ပြှီး သူခိုးဖမ်းရင်း ငေါကင်ေါကြ ပြောလိုကပြါတယ်။
““ဟဲ ..ဟဲ .. လှလို့ပါ””
““လာပါ .. အခွိနဖြှုန်းမနနေဲ့””
မကြစြောင်းလေး တဈခကြထြိုးပြီး ခပည်ုညုပြော လိုကတ်ဲ့ တငမြေ့ အမူအရာကြောင့ြ ကြှနတ်ော့စြိတ် တွေ ဟုန်းကနဲ ထလာပါတယ် ..။ သူမဖကကြ အထာပေးနပြေီလေ ..။ ကောငမြလေးကတော့ အငေးသား ကြည့်န်လရေေဲ့..။ ကြှနတ်ောြ စားပြဲမှာ ထိုငမြိတယဆြိုရငဘြဲ။
““ညီမလေး ဒါ မမပြောတဲ့ ကိုရဲလင်းထွန်းတဲ့ .. ။ ကိုကို .. ဒါ တငမြပြေောတဲ့ တငမြေ ညီမလေး””
ကြှနတ်ောြ ဘုရားမတမိအောင် မနည်းထိန်းထားလိုကရြတယ်။ ညီမနှစ်ယောကကြ တဈခွားစီဘဲ ..။ တဈယောကတ်ဈမွိုးစီလေ။ အကြီးမက အသားညိုတယ် ကြမ်းတမ်းတဲ့ ပုံပေါကတ်ယ်။ အငယမြက အသားဖြူတယ် .. ဖြူရုံတငမြကဘူး ဖြေးနတယေဆြို ပိုမှနမြယ် .. နုနုနယန်ယ် ပုံပေါကတ်ယ် ..။ ပစ်စည်းတွကတေော့ နှစ်ယောကစြလုံး ကောင်းတာဘဲ ..။ အကြီးမက နည်းနည်းပြတယ် .. အငယမြက ကစွတ်ယ်။
““နာမည် ဘယလြိုခေါလြဲ ညီမလေး””
““သူဇာပါ””
““အင် .. နာမညလြည်းလှ လူလည်းလှတာဘဲ””
““သှား .. လာမှှောကန်ပြနေပြှီ””
““အောြ .. တကယပြှောတာပါ”
အောြ.. အဈမကို ရှေ့မှာထားပြီး သူဇာနဲ့ ကြှနတ်ောြ စကားနဲ့ စလူးမိပါတယ် ..။ ဒါပမေဲ့ တငမြဟော သဘောထား ကြီးကြီးထားလရေဲ့ ..။ ဘာမှမပြောရှာဘူး။
““ကဲ.. လကဘြကရြညသ်ောကြဦး””
အိမရြှငတ်ို့ဝတ်တရားအတိုင်း ကြှနတ်ောြ ဧည့ဝြတပြှုရပါတယ်။ လကဘြကရြညကြလည်း ဓာတဘြူးထဲမှာ အဆငသ်င့ရြှိလို့ တောသ်ေးရဲ့ ..။ မနေ့က ဝယထြားတဲ့ ကိတမြုန့ခြှောကတ်ှလည်ေး ကနွန်သေေးတယ်။ ဒါနဲ့ လကဘြကရြညသ်ောကြ မုန့စြားပြီး ၃ ယောကသ်ား ဟိုအကြောင်း ဒီအကြောင်း ပြောနကြေ။
ကြှနတ်ောကြ အဖိုအမကိဈစအကြောင်း စကားဦး သန်းတိုင်း တငမြကေ အတင်းလမ်းလှှဲပစ်နေတယ်။ သူ့ညီမရှေ့မှာ မပြောချင်ဘြူးထငပြါရဲ့။ ကြှနတ်ောကြလည်း သူ့ညီမ ရှေ့မှာမို့ တမငပြှောတာပေါ့။ ဒီအခွိနထြိ သူတို့ ဘာရညရြှယခြကြန်ဲ့ ရောကလြာတယဆြိုတာ မသိသေးဘူး ..။ မေးလိုကလြို့လည်း မသင့တ်ောဘြူး မဟုတလြား။
““ကိုကို .. တငမြတေို့ ဒီမှာအိပမြှာနောြ””
ဗှုံးကနဲ ပြောခလွိုကတ်ဲ့ စကားကြောင့ြ ကိုယ့န်ားတောင် ကိုယမြယုံမိဘူး။
““ဘာပြောတယ် ””
“အောြ .. ဒီမှာအိပမြှာလို့ ပြောတာ ””
““အိမကြလူတွေ စိတပြူနရှောမှာပေါ့””
““ဟင့အြင်း တငမြေ .. သချောပြောခဲ့တယ် ..။ ဒီနေ့ မှောကြဥကျကလာမှာ ဘုရားပြဲရှိတယလြေ ..။ ဇာတပြှဲ ကြည့်မြယဆြိုပြီး ညီမလေးကိုခေါပြှီး ထွကလြာတာ။ လကမြှတတ်ှတေောင် ဝယထြားသေးတယ် ..။ အိမကြ ညီအဈမနှစ်ယောကဆြို စိတခြတွယလြေ ..။ မနကြ ၉ နာရီလောကြ အိမပြှနရြောကရြင် ပြူနာမရှိပါဘူး..။ ဘယလြိုလဲ သဘောကရွဲ့လား””
““အားဟား .. သဘောကတွာပေါ့… တငမြရယ်ေ””
ကြှနတ်ောြ တောတ်ောဘြဲ မှူးသှားပါတယ် ..။ ဆာနတေုန်း ထမင်းအိုးထဲ ဝငထြိုငမြိတဲ့ လူလို ခံစားရတယလြေ ..။ ဒါကြောင့ြ အာသှကလြာပြီး ဟိုအကြောင်း ဒီအကြောင်းတွေ မမောနိုင် မပန်းနိုင် ညီမနှစ်ယောကကြို လကခြွာရိုကပြါတယ် ..။ သူတို့ကလည်း မကြလြုံးအဝိုင်းသားနဲ့ တအံ့တသှ နားထောငန်လရေေဲ့။
““ဒေါငဒြေါင် .. ဒေါငဒြေါင် .. ဒေါငဒြေါင် .. ဒေါငဒြေါင် .. ဒေါငဒြေါင် .. ဒေါင်””
““ဟာ စကားကောင်းနလေိုကတ်ာ ၁၁ နာရီတောင် ထိုးပြီဟ””
““ဟုတသ်ားဘဲ .. ကဲ စကားပြောလို့တော့ ကောင်းရဲ့ .. အိပဖြို့လည်း ပြင်ဦးမှဘဲ””
““ကိုကို .. ညီမလေးကို တဈခန်းသိပရြအောင် .. သူက တဈယောကထြဲ အိပရြမှ ကြိုကတ်ာ””
ကြှနတ်ော့ကြို မကြစြပစ်ပြရင်း ပြောတဲ့ တငမြေ့စကားကြောင့ြ သူဇာ့ကို ဘေးခန်းမှာ သိပဖြို့နရော သှားလုပပြေးရပါတယ် ..။ တိုကအြသဈဆိုတော့ အိပရြာခင်းတွေ ဘာတွတေော့ ဘယစြုံစုံလငလြင် ရှိမလဲ ..။ ဒါပမေဲ့ အတတန်ိုငဆြုံး ကောင်းအောငတ်ော့ လုပပြေးရတာပေါ့။
““မမကရော ..””
““မမက ကိုကိုနဲ့ နည်းနည်း စကားပြောလိုကြဦးမယ် .. ညီမလေး အိပန်ှင့ပြှီးမှ မမ လာအိပမြယ်””
““အင်း .. အင်း””
ပြောပြောဆိုဆို တငသ်ားအိအိကြီးတွကေို ခါရမ်းပြီး ထွကသ်ှားတဲ့ သူဇာရဲ့ နောကပျိုင်းကို ကြည့်ပြှီး ကြှနတ်ောြ လိုကသ်ှားချင်စြိတတ်ှေ ပေါကလြာပါတယ်။ သူဇာလည်း အခန်းထဲက ထွကသ်ှားရော ..
““ဟင်း .. ဘာလိုကကြှည့န်တောလဲ .. တကထဲမှဘဲ .. လူကို ရှိတယတ်ောင် မထငဘြူး .. “
“လှလို့ပါဟာ””
““ဒါကြောင့ြ ညီမလေးကို မခေါလြာချင်တ်ာ ..။ မတောလြို့ ရိပမြိသှားရင် ဒုကျခ..။ မခေါလြို့လည်း မဖြစ်..။ ကဲ .. စစို့ ””
ပြင့ပြှင့လြင်းလင်း တောင်းဆိုလာတဲ့ တငမြေ့စကားကြောင့ြ ကြှနတ်ောြ အင်ျကြီခွှတခြလွိုကပြါတယ်။
““နည်းနည်းလောတယန်ောြ . . တငမြကေ ပြည့ပြှည့ဖြှိုးဖြိုးမှ ကြိုကတ်ာ””
““ဘာလို့လဲ””
““ဒါမှအားရှိတယ် မဟုတလြား””
““စတာနဲ့ အားရှိတာနဲ့ မဆိုငပြါဘူး .. ခွသလေုံးပလှရေိုးဆိုတဲ့ စကား မကြားဘူးဘူးလား””
““အလကား ဒါက တငမြကေိုယတ်ှေ့..။ နောကဆြုံး ဖြစ်ခဲ့တဲ့ ကနထြရိုကတ်ာက မိန်းမလိုကစြားလှန်းလို့ ပိနပြိနန်တော။ တငမြကေို တဈညတဈခွီဘဲ လိုးနိုငတ်ယ်။ ဒါတောင် လဈပိုတို့သောကပြှီးမှ တဈခါလိုးပြီးတာနဲ့ အသကေောငလြို လှဲအိပတ်ော့တာဘဲ ..။ တငမြဖြငေ့ြ စိတည်ဈလိုကတ်ာလေ။ စောကခြေါင်းထဲက ယားယားတကလြာလို့ လူကို ရူးချင်န်တောဘဲ။ သူ့ကို ငှကြေောင့သ်ာ သည်းခံနရတော နို့မို့ရင် ကနထြုတတ်ာကြာပြီ””
တငမြရေဲ့ ဒူနကြောင့ြ ကြှနတ်ောြ ကြကသ်ီးထသှားပါတယ် ..။ ဒီဆောဟြာ ကြှနတ်ောတ်ို့ထကတ်ောင် တင်းတာဘဲ။ ပုံစံကြည့်ရြတာ ၂၄ နာရီ အခွိနပြှည့ြ ခံချင်န်တေဲ့ပုံဘဲ ..။ ဟိုတဈခါက ဖတဖြူးတဲ့ ကာလီဒါသ စာအုပထြဲက ဟတ်ထရီရဲ့ ပုံစံတွေ အပြည့အြစုံပါလရေဲ့။
အဲ .. တဈခုတော့ရှိတယ် ..။ အခုကတော့ အခုခတ်ေ ဓာတုဗဒေ အမှှေးအနံ့သာတွနေဲ့ ဖုံးကြယထြားလို့ ဘယလြိုမှ ဖမ်းလို့မရတော့ဘူး ..။ အင်ျကြီခွှတလြိုကလြို့ ကားကားကြီး ပေါလြာတဲ့ ရငအြုံကို တယုတယ လာကိုငတ်ှယ် ပြတသ်ပန်တယ်ေ။ ပြီးတော့ ကြှနတ်ောရြဲ့ နို့သီးတွကေို လွှာလေးထုတပြှီး တို့ကြည့်န်တယ်ေ ..။ နောကတ်ော့ ပါးစပထြဲငုံပြီး စို့ပါလရေော ..။ ကြှနတ်ောဖြှင့ြ ကြကသ်ီးတဖနွြးဖနွြး ထရောဘဲ ..။
သူ့ကိုသာ ရနဈေသူလို တင်းတင်းကြီး ဖကထြားမိတယ်။ တငမြလကေကြ ကြှနတ်ော့ပြေါငခြှကြားကို ရောကလြာပါတယ် ..။ ပြီးတော့ ပုဆိုးပေါကြနပြေီး လီးကို တဖြေးဖြေးနဲ့ ပြတသ်ပဆြုပန်ယပြေးတယ် ..။ ကြှနတ်ောဟြာ တငမြပြေုသမွှ နုနရပေါတယ်။ ကြှနတ်ောြ လုပန်ိုငတ်ာ တဈခုဘဲရှိတယ်။ တငမြေ အင်ျကြီရဲ့ ကြယသ်ီးတွကေို တဈလုံးချင်ြး လိုကဖြှုတတ်ာပါဘဲ ..။ ပြီးတော့ ကိုယကြိုခွာပြီး အသာခွှတပြေးလိုကတ်ယ် ..။ သူ့ရဲ့ ဘရာစီယာကိုလည်း ခနွမြထားခဲ့ဘူး။
ကိုယအြပေါပျိုင်းဗလာ ဖြစ်သှားတာနဲ့ ထဘီကိုပါ ခွှတခြလွိုကတ်ယ် ..။ မချောက တမငအြောကခြံ မဝတလြာဘူးနဲ့တူတယ် ..။ အခုဆို သူ့တဈကိုယလြုံး မိမှေးတိုင်း ဖမှေးတိုင်း ဖြစ်နပြေီ ..။ သူလည်း တပျိုငတ်ည်းလိုဘဲ ကြှနတ်ော့ပြုဆိုးကို ခွှတခြလွိုကပြါတယ် ..။ လီးကြီးဟာ အရှေ့တည့တ်ည့ကြို ခွိနပြှီး ဘှားကနဲ ပေါလြာတယ်။ တငမြဟော လီးရှေ့မှာ ဒူးထောကခြလွိုကပြှီး ဒဈဖြားကို ပါးစပထြဲ ငုံလိုကပြါ တယ်။
““ပြှတ်.. အုဝု .. အင်း .. ပြှတပြှှတ် .. ပြှတ်.. ရှီး .. ကြှတ်.. ကြှတ်.. ကြှတ်..””
ကြှနတ်ောြ့စိတကြို ခါဆင်းသှားအောင် ပြုစုနပေါ ပြီ ..။ ဒဈကို ပါးစပထြဲငုံပြီး မှှင်းစုပန်လရေေဲ့။ ကြှနတ်ောြ ဖငကြှောရှုံ့သှားအောင် ကောင်းပါတယ် ..။ လီးစုပရြုံနဲ့ မကြနပေသ်ေးဘူး ဂွေးဥတွကေိုပါ ပါးစပထြဲငုံပြီး လွှာနဲ့ ကလိပေးနတယ်ေ။ ကြှနတ်ောြ တဈသကမြှာ တဈခါမှ မခံစားဖူးတဲ့ အရသာပါဘဲ။
ပြီးတော့ …လီးကိုပြနစြုပတ်ယ် ..။ ပြှတကြနဲ .. စုပသ်ှင်းလိုကပြှီး .. ပါးခွိုင့အြောင့ြ စုပတ်ယ် ..။ လီးအရင်းကို လကန်ဲ့ အားရပါးရ ဆုပပြှီး ခေါင်းကို ရှေ့တိုးနောကင်ငန်ဲ့ ကြှနတ်ော့ကို ဒုကျခပေးနတယ်ေ ..။ စိတတ်ှေ သိပလြှုပရြှားနတေဲ့ ကြှနတ်ောဟြာ သိပမြထိန်းနိုငပြါဘူး။ တဈကိုယလြုံး ထောင်းကနဲ ဖြစ်သှားပြီး လချောင်းထဲကနေ သုတရြညတ်ှေ ဒလဟော စီးကသွှားပါတယ် ..။ ဒါကို သူက မှိနရြညယ်ှကရြည် မှိုခလွရေဲ့။
““ကဲ..လာ .. သူ့အလှည့ျ””
ပြောပြောဆိုဆို ကြှနတ်ော့ကို ကြမ်းပေါကြို လှဲအိပခြိုင်းလိုကပြါတယ် ..။ ပြီးတော့ မကြန်ှာတည့တ်ည့ြ မှာ ခွထိုငပြှီး စောကဖြုတကြို လကခြွောင်းတွနေဲ့ အသင့ဖြှဲပေးနရေဲ့ ..။ ဒီတော့ လွှာကိုထုတပြှီး စောကခြေါင်းထဲ ထိုးသှင်းလိုကရြတယ် ..။ တဟင်းဟင်းနဲ့ အခစွဝြှကခြကြမြွားတကန်လရေေဲ့။ အခုန ကြှနတ်ော့ကြို လုပခြဲ့တာတွကေို အခုမှဘဲ ပြနကြလဲ့စားခွရတေော့တယ်။ စောကစြေ့ရော စောကပြတတ်ပြငလြုံးရော နှံ့နအေောင် မကြန်ှာပေါမြှာ အငှိမမြနနေိုငတ်ော့ပါဘူး ဖငတ်ရမ်းရမ်းနဲ့ .. တဟင်းဟင်း ငှီးနလရေေဲ့။
သူလည်း .. သိပမြကြာလိုကပြါဘူး .. ““အား”” ကနဲအောပြှီး အခေါင်းထဲက သုတရြညတ်ှေ ယိုထွကလြာတယ်။ .. အဲဒါတွနေဲ့ ကြှနတ်ော့မြကြန်ှာကို စောကဖြုတန်ဲ့ဖိပြီး တိုကပြှတတ်ယ် ..။ မကြန်ှာတဈခုလုံး ရစရာမရှိအောင် ပပြသှေားတယ် ..။ ခဏနားပြီးတာနဲ့ ကြှနတ်ော့လြီးကို ဆှနပြနေရြော ..။ ဒီမိန်းမကို ကြှနတ်ောြ နိုငပြါ့မလား မသိဘူး။ လီးတောငလြာတာနဲ့ လှိမ့ခြပြှီး..
““ကဲ .. တကလြိုးတော့ .. တို့တာဝနတ်ော့ ကုနပြှီ””
ပေါငန်ှဈချောင်းကို အပေါမြှှောကပြှီး လကတ်ှနေဲ့ ဆှဲဖြဲပေးထားပါတယ် ..။ ရငထြဲမှာ အလွှံတငှီးငှီးနဲ့ ရမျမကမြီးတောကန်တေဲ့ ကြှနတ်ောလြည်း သူ့စောကဖြုတထြဲ လီးကို ဇွတန်ှဈခလွိုကတ်ယ်။ ““ဗှဈ”” ကနဲအသားစိုငတ်ှကေို ထိုးခွဲဝငသ်ှားခွိနမြှာဘဲ..
““မမ …””
““ဟဲ့ .. စောကပြတတ်ှေ ပြဲကုနပြါဘီ””
သူဇာ ဘယအြခွိနကြ ဝငလြာတယ် မသိဘူး။ တငမြေ ထိတလြန့တ်ကြားတောင် အောလြိုကလြရေဲ့။ လှည့ကြှည့လြိုကတ်ော့ တဈကိုယလြုံး ဘာအဝတမြှ မရှိတဲ့ သူဇာကို အလန့တ်ကြား တွေ့လိုကရြပါတယ်။
““ကမွကိုလည်း လုပပြေး .. နို့မို့ရင် အိမပြှနတ်ိုငပြှောမယ်””
““မလုပပြါနဲ့ ညီမလေးရ .. မကောင်းဘူး.. နောကပြှီး ညီမလေး ခံနိုငမြှာလည်း မဟုတဘြူး””
““ဟင့အြင်း .. မရဘူး .. လုပရြမယ် ..။ မမတို့သာ မသိတာ ..။ ညီမလေး ခွံဘေးက ရထမြေးကုလား ဂနဂြရားနဲ့ ခံနတောကြာပြီ ..။ ခံချင်လြှန်းလို့သာခံရတယ် သူရုပကြှီးကို နှလုံးနာလှန်းလို့။ အခု ကိုကို့ဆီမှာ တဈခါလောကတ်ော့ ခံကြည့်ခြငွတ်ယ်။
““ဟယ် .. ညီမလေးရယ် ဖြစ်မှဖြစ်ရလေ ဒီကုလား နဲ့များ””
““ကဲပါ .. မမကို မှနမြှနလြုပပြေး .. ပြီးရင် ကမွပဲ ..””
သူ့စောကဖြုတ် သူ့လကန်ဲ့ ကလိရင်း တောင်းဆိုလာတဲ့အတွကြ တဈဝကမြှုပန်တေဲ့လီးကို အဆုံးထိုးသှင်းလိုကပြါတယ် ..။ သားအိမကြိုဆောင့သ်ံ ဒုတကြနဲ မှညပြှီး တငမြေ မကြန်ှာမဲ့သှားလရေဲ့။
““ဟဲ့ .. နငဘြယတ်ုန်းကတည်းက ကြည့်န်တောလဲ””
““ကမွ အခန်းထဲက ထွကသ်ှားကတည်းကဘဲ ..။ မမလည်း နှာသိပထြတာပဲ သူ့လီးကြီးကို စုပလြို့ .. ဟိဟိ””
““ဟင်းနောြ ကောငမြလေး နငခြံကြည့်ရြင် လီးစုပ် ချင်စြိတပြေါလြာမယ်””
သူတို့ညီမနှစ်ယောကြ စကားပြောနတေုန်း တငမြကေို ခပသ်ှကသ်ှကြ လိုးပေးလိုကပြါတယ်။ အမှနဆြို သူဇာကို ပိုလိုးချင်တ်ာပါ ..။ ဒီတော့ ရှိသမွှ အားကုန် သုံးပြီး မှနမြှနပြှီးအောငဆြိုပြီး အားရပါးရ ဆောင့ဆြောင့ြ လိုးခလွိုကတ်ော့ တငမြလည်ေး အောကကြနေ ဖြဲဖြဲကော့ပေးနတယ်ေ ..။ လီးဝငထြှကသ်ံတွေ အသကရြှူသံတွေ ဆူညံနတောဘဲ။
““အား .. အား.. ဆောင့ြ .. ဆောင့ြ .. ပြီး .. ပြီးတော့မယ် .. လုပပြါ .. မှနမြှန် .. မှနမြှန် .. အား ..””
ကြှနတ်ော့သ်ုတရြညတ်ှေ တဖငွြးဖငွြးနဲ့ တငမြေ့ သားအိမန်ံရံကို သှင်းသှင်းတာနဲ့ တငမြလည်ေး ကော့ကော့ပြီး သူ့ဟာတွေ ပန်းထွကလြိုကပြါတယ် ..။ လီးကို စောကခြေါင်းထဲက ဆှဲစုပန်လေို့ မနည်းခွှတယ်ူရတယ် ..။ နှစ်ယောကလြုံး ခွှေးတွေ ရချိုးထားသလို ရှှဲနတေော့တာပဲ။
““ကဲ..ကဲ..လုပလြေ.. ကမွအလည့်””
““ဟ..နပေါဦး .. ခဏနားပါရစေဦး””
ကြှနတ်ောြ တောတ်ောကြှာကြာလေးနားပြီး အားဖြည့ထြားလိုကတ်ယ်။ ဟုတတ်ယလြေ အငမြတနထြနတ်ဲ့ ညီအဈမနှစ်ယောကန်ဲ့ တွေ့နရတေယ် မဟုတလြား။ သူတို့ကို အရှုံးပေးလိုကရြင် ယောကြွားသိကျခာကသွှားမှာပေါ့။
သူဇာဟာ အဝတမြပါမှ တကယလြှတယ်။ နို့အုံလေးက အုံးမှုတခြှကြ တငထြားသလို စူစူဖောင်းဖောင်းလေး ..။ ပြီးတော့ ခါးလေးက ကဉွြးသှားပြီး တငပြါးကြီးက သူ့အဈမထကတ်ောင် ကားသေးတယ် ..။ အမှှေးတွရှေိသမွှ မဲနကန်တော .. မဟူရာရောငကြို တောကလြို့ ..။ ပေါငတ်နလြေးကသှယပြှီး ရှညန်တေော့ သူ့ရဲ့အလှဟာ ပိုပြီး မကမြောစရာ ဖြစ်နတယ်ေ။ ပြီးတော့ မကြန်ှာပေးက စိနခြေါတ်ဲ့ပုံစံ။
““ကဲ..ကလေးမ .. ဒီစားပြဲပေါမြှာ ပကလြကအြိပ် .. မင်းအဈမလည်း ဒီမှာ အိပခြဲ့ဖူးတယ်””
ကြှနတ်ောပြှောသလို ပကလြကအြိပပြေးတာနဲ့ ကြှနတ်ောဟြာ စားပြဲပေါတ်ကလြိုကပြှီး သူ့စောကဖြုတဖြကြ မကြန်ှာလှည့ြ .. လီးကို သူ့မကြန်ှာတည့တ်ည့မြှာ ထားပြီး ခွမှောကလြိုကပြါတယ်။ ပြီးတာနဲ့ .. အမှှေးမဲတွေ ဖုံးအုပန်တေဲ့ သူ့စောကဖြုတကြို လကန်ှဈချောင်းနဲ့ ဆှဲဟလိုကတ်ယ် ..။ အရညတ်ှေ စိုနတောမို့ ပလပဆြိုတဲ့ အသံမှညပြှီး ဟသှားတယ် . .။ အဲဒီထဲ လွှာထိုးထည့လြိုကပြါတယ်။ သူ့အဈမထကြ ပိုသန့ပြုံဘဲ။ စောကဖြုတထြဲမှာ လပ်(ဈ)ဆပပြှာနံ့လို သင်းလို့ ..။ ဒီတော့ စိတပျိုထလာတာပေါ့ ..။
စောကခြေါင်းကို မကမြကမြောမော ပြားရညအြိုးတဈအိုးလို အားရပါးရ ယကန်မေိတယ်။ စောကစြေ့လေးဟာ ပေါရြုံဘဲရှိတယ် .. ပန်းနုရောငလြေး ..။ ဖိယကပြေးလိုကတ်ော့ ကောငမြလေးခငမြွာ ထွန့ထြှန့လြူးနတယ်ေ . .။
အဲ သူလည်း ကြှနတ်ော့လြီးကို စုပပြေးတယ်။ ဒါပမေဲ့ မစုပတ်တ် စုပတ်တမြို့ .. သိပတ်ော့ အရသာမတွေ့လှဘူး။ ကိဈစမရှိဘူးလေ .. စောကခြေါင်းထဲမှာ အရသာတွေ့ရင် ပြီးတာပဲ မဟုတလြား။ သူကလေ ကြှနတ်ော့လြီးကြီးကို လကန်ှဈဖကန်ဲ့ စုံကိုငပြှီး အားရပါးရ စုပန်တောကို အတောကြှာစုပမြှ သုတရြညတ်ှေ ထွကလြာတော့ တဈစကမြကနွအြောင် လကန်ဲ့ ညှဈယူပြီး မွိုခလွိုကလြရေဲ့ ..။
ကြှနတ်ောကြတော့ ဘာဂွာမှုတလြို့ မပြီးနိုငဘြူး .. သူမှ မပြီးဘဲ ..။ အနည်းဆုံး မိနဈ (၂၀) လောကရြှိပြီ။ ဒီလိုကြာရငတ်ော့ သရခေညွရြဲ့ ..။ နားဖို့တော့ စိတမြကူးဘူး ..။ စိတရြှညရြှညန်ဲ့ ကလိပေးအုန်းမှပဲ..။ တဟင်းဟင်းနဲ့ ကော့ကော့သှားပြီး အရညတ်ှရှေှဲအောင် ကလွာတယ်။ သူ့ကို ပိုလိုးချင်တ်ော့တာနဲ့ လီးဟာ ပြနကြမွသှားပါဘူး ..။ တောငမြှဲတောငန်တောပေါ့။
““ကိုကို ..လာ ..ဒီစားပြဲကြီးက မကောင်းဘူး ဟိုကိုသှားမယ် ..””
ပြောပြောဆိုဆို လကသ်မားတွေ ရပေေါထြိုးတဲ့ ခုံဆီ လကဆြှဲခေါသ်ှားပါတယ် ..။ ရောကတ်ော့ ကြှနတ်ော့ကြို အဲဒီပေါမြှာ ပကလြကအြိပစြပေါတယ်။ ပြီးတော့ .. ကြှနတ်ော့ပြေါမြှာ သူခွရပလြိုကတ်ယ်။ လီးဟာ ငုတတ်ဈချောင်းလို တည့တ်ည့ကြှီး တောငန်တယ်ေ။ အဲဒါကိုကိုငပြှီး စောကခြေါင်းဝမှာ တေ့လိုကတ်ယ်။ တဖြေးဖြေး တငပြါးအားနဲ့ ဖိသှင်းလိုကတ်ော့ မဆန့မြပြဲ မဝငခြငွဝြငခြငွြ တရဈချင်ြး ဝငသ်ှားလရေဲ့ ..။ ကောငမြလေးပေါငတ်ှေ တဆတဆြတ် တုနန်ပြေီးတော့ ခွှေးတွပြေံနတယ်ေ။ တငမြလည်ေး ရငတ်မမနဲ့ ကြည့်န်ရှောတယ်။
ဘာဘဲပြောပြော လီးအဆုံးထိ နဈဝငသ်ှားပါတယ်။ သူဇာတဈယောကြ ကားယားခွပြီး တံကငွလြွှိုခံ ထားရတယဆြိုပါစို့ ..။ တဖြေးဖြေးချင်ြး ပြနထြုတ် ပြနသ်ှင်းလုပရြင်း ကငွ့သ်ားရလာတော့ပြနပြါတယ်။ သူ့နို့တွေ ဗရမ်းဗတာ လှုပခြါနတေဲ့အထိ အားနဲ့ ဆောင့ပြါတော့တယ် ..။ ခါးကိုကော့ထားပြီး တငကြို နောကပြဈထားတယ် ..။ ပြီးတော့ စိတရြှိလကရြှိ ခါးကို နှဲ့နှဲ့ပြီး အားရပါးရ ဆောင့ပြါလရေော ..။ သူ့အဈမထကြ အများကြီးသာတယ်..။ အတွေ့အထိရော .. အရသာရော ပေါ့..။
စောကခြေါင်းထဲကနေ လီးကို စုပစြုပပြှီး မှိုနသလေိုဘဲ ..။ မဆန့မြပြဲနဲ့မို့ စောကဖြုတဟြာ ယောငကြိုင်း လာတော့ .. သှေးပူနတေုန်းမို့ ဘာမှသတိမထားမိပါ ဘူး တဈခန်းလုံး သုတရြညအြနံ့တွေ မှှနထြူနတယ်ေ။ သူ့ကိုယပြေါကြ ခွှေးတွေ ကြှနတ်ော့ပြေါြ ပေါကပြေါကကြလွာတယ်။
မိနဈ ၂၀ လောကကြှာရော ““အား”” ကနဲ စူးထိုးခံရသလို အောပြှီး လထေဲမှာ တဈမိနဈလောကြ မကြဖြှူလန် အကြောဆှဲနတယ်ေ။ ပြီးတော့ ကြှနတ်ော့အြပေါြ အရုပကြှိုးပြတ် ကလွာပါတော့တယ်။
ပြီးပါပြီ။