တောတ်ောကြဲတဲ့ မောဒြယဂြဲလြ
ရေးသားသူ – ကမျဘာကြောရြတနာဝင်းထိန်
နောငလြတ် ပါးစပကြှီး ခါးလညကြို ဖြတန်င်းခံလိုကရြသော ကြောစြံကေး ပါးစပန်ှယ် ပြဲသှား၏။
“အားပါး …. အောကစြလှတန်တောကြ.. အဟီး”
ထိနဝြင်းနှင့ြ သန်းရှိနတ်ို့နှစ်ယောကြ .. သံပတပြေးထားသော စကရြုပမြွားနှယ် လှုပစြိလှုပစြိ လမ်းလွှောကန်ရောမှ.. နဖားကြိုးအဆှဲခံလိုကရြသလို.. တုံ့သှားသည်။ ခွာကနဲ ခေါင်းနှစ်လုံးက နောငလြတကြှည့ရြာသို့ လိုကကြှည့ြ ကြသည်။ ထိနဝြင်းက .. ဟိုကကြနဲ အောြ၏။ သန်းရှိနကြ မကြကြှီးပြူးပြီး… ဂလုကနဲ တံတွေးမှိုခွ၏။
“ပေါတ်ငကြှီး..”
သုံးယောကသ်ား ..လမ်းမအလယမြှာ တန်းစီရပန်မေိကြသည်။ နှစ်ထပ် ပဉွထြောငအြိမကြလေးက သားနားသပရြပသ်ည်..။ ပြူတင်းပေါကမြွားကို ကြညပြှာရောင် ဇာလေးများ ခွိနဆြှဲထားသည်။ အိမရြှေ့နှင့ြ လူသှားလမ်းကလေး တဈခုမွှသာဝေးပြီး ခွံကကဉွြးမှောင်းသည်။ ခေါင်းရင်းဘကြ၌ ရစငေတ်ဈခု ရှိ၏။ ရစငေအြောကြ ကြိမကြုလားထိုငလြေးပေါြ၌ လှပကြော့ရှင်း ပြပြဈေ နုထွား အားပါးပါးကြီး တဈယောကကြ ဒူးနှစ်ဖကြ ပူးထပကြာ စာဖတန်ေ သည်…။ ပူးထပထြားသော ညာပေါငရြင်းအထိ ထမီလေးက ဟောင်းလောင်း..။ ဖြူဖြေးဥနသေော အတွင်းသား အစိုငအြခဲကြီးများကို သုံးယောကသ်ား အမဲသားသည် ဘေး၌ထိုငန်သေော ခွေးမကြလြုံးမွိုးဖြင့ြ ဝင်းလကစြှာ ကြည့်န်ကြေ၏။
“ပြမ်…ပြမ်..”
“စောကပြတကြှီး ..”
ထိနဝြင်းက ယောငလြငွြ ..အဲဒါကြီး အမြဲထည့ယ်ောငသ်ည်။ ယခုလည်း အနားကပတ်ီးလိုကသ်ော ဟှန်းသံကြောင့ြ ထိနဝြင်းက ယောငလြိုကမြိ၏။ နောငလြတန်ှင့ြ သန်းရှိနကြှားသို့ ကားဦးက တိုးဝငလြာသည်။ ပြီး.. ဟှန်းကိုထပတ်ီး လိုကပြှနသ်ည်။
“ပြမ်..ပြမ်..”
“စောကပြတကြှီး..”
ထိနဝြင်းကလည်း ဝတ်တရားမပကြြ ယောငပြှနသ်ည်။ နောငလြတကြ ဝရုန်းသုန်းကား ဖြစ်နသေော ထိနဝြင်းကို လှမ်းဆှဲသည်။ ဆှဲမိသညကြ ပုဆိုးခပုံစဖြစ်နလရေော ပုဆိုးစကြီစက နောငလြတလြကထြဲ ပါလာသည်။ အောကခြံ ဘောင်းဘီ ဝတလြေ့မရှိသော ထိနဝြင်း၏ မဲနကမြှောငမြှောင် ဦးစွန်းဖုတကြှီးလို မဲကနဲ ပေါသ်ှား၏။ လမှှေးများ အောကြ၌ ငုတတ်ိတိ သေးကြေးလှသော ကလေးလီးသာသာလေးကပါ ဘှားကနဲ မှငကြှင်းထဲ ဝငလြာ၏။
“ဟာ …စောကပြတကြှီး..”
ဒီတဈခါ သန်းရှိနကြလန့ပြှီး ထခုနသ်ည်။ ထိနဝြင်း ပုဆိုးစကို အတငပြှနလြုပြီး..မကြန်ာကြီးနီရဲလာကာ သန်းရှိနကြို ဒေါသနှင့အြောသ်ည်..
“ဘာလို့ ဇွတအြောန်တောလဲ .. စောကပြတမြှန်း မသိ လီးမှန်း မသိ…တောကြ..”
အမှနကြ ထိနဝြင်း ရှကရြမ်းရမ်းခွင်းသာ ဖြစ်သည်။ ကားရှေ့တည့တ်ည့ြ၌ မကြစြိနောကစြရာ ရှုပထြှေးနသေော သူ တို့သုံးယောကကြို ကားမောင်းလာသူက စိတမြရှညဟြနဖြှင့ြ ဟှန်းထပတ်ီးလိုကပြှနသ်ည်။
“ပြမ်..ပြမ်”
“စောကျ…အဲ..အဲ..”
ထိနဝြင်း ယောငမြညဟြု ပါးစပပြှငပြှီးကာမှ ကားထဲကထွကလြာသော မိန်းကလေးမကြန်ာကြောင့ြ အားနာပြီး မ ယောငဖြစ်တော့။
“လမ်းလယခြေါငမြှာ ဘာလုပန်ကြတောလဲ”
“ကြည့်န်တော..ဟဲ..ဟဲ..”
“ဘာကြည့်တ်ာလဲ…ဟှန်း..”
“ဟိုမှာ..အောကစြလှတန်တောကို..”
“ဘာ…ဘာ ပြောတယ်”
ခွံကဉွြးလေးထဲမှ ထွကလြာသော မချောက စာအုပကြို လကည်ိုးလေးညှပကြိုငရြင်း ဝငမြေးလိုကသ်ည်။ ထိနဝြင်း လကည်ိုးကြီးက အလိုလိုနရင်ေး သန်းရှိနန်ှာခေါင်းကို ထိုးမိသှားသည်။ ကားလေးထဲမှ နောကထြပ် မိန်းကလေး တဈဦး ထပဆြင်းလာပြနသ်ည်။
“ဘယကြ တောသားတွလေဲ မသိဘူး..”
“မိုးညိုဘကကြပါ…သိလို့လား.. ဟင်”
“ရှင့ကြို ဘယသ်ူက မေးနလေို့လဲ… ဘာမှန်းလဲမသိဘူး.. ဂယောငတ်ှေ..”
နောငလြတကြ အခွအနေကေို ဝငထြိန်းရနကြှိုးစားသည်။
“ဒီလိုပါ.. အဟဲ.. ဒီလိုလေ..”
“လာပြနပြှီ..တဈယောကြ..အကုနလြုံး အရူးထောငကြ ထွကလြာတာများလား.. မသိဘူး.. ကိုညို ကြေးဇူး..”
ကားဒရိုငဘြာကို လကကြလေးပြပြီး သုံးယောကသ်ား ခွံဝင်းထဲ ဝငသ်ှားကြ၏။ ရယကြွဲကြဲလုပထြားသော နောငလြတ် ပါးနှစ်ဖကြ တင်းကနဲဖြစ်သှားသည်။
“ပြမ်..ပြမ်..”
“စောကပြတကြှီး…ဟာ..သှားစမ်းဗွာ..မှနမြှန်”
ထိနဝြင်း လန့ယ်ောငပြှီးမှ ကားဒရိုငဘြာကို အောလြိုကြ၏။ ဒရိုငဘြာကြီးက ..ပြမ် ကနဲ တဈခကြထြပန်ှိပလြိုကပြှီး..
“မင်းယောငတ်ာ ..နားထောငကြောင်းလို့ပါ.. ဟား.. ဟား.. ဟား…. ဟား…”
“တောကျ…အရေးထဲ”
ကားမောင်းထွကသ်ှားသည်… နောငလြတကြ အိမအြပေါထြပသ်ို့ တန်းစီတကသ်ှားသော.. ဖငဝြိုင်းဝိုင်းလေးများကို အသအချောလိုကကြှည့ရြင်း.. သကပြှင်းခသွည်။
“တောတ်ောြ အပေါကဆြိုးတဲ့..ကောငမြတွေ..”
“အေးကြ..အပေါကဆြိုးမယထြငတ်ယ်…အပေါကြ..”
“ဘာအပေါကလြဲ…မင့ဟြာက”
“စောကပြေါကလြကြော.. လုံခညွကြွှတလြို့ မကြန်ာဘယထြားရမှန်း မသိရတဲ့အထဲ..”
“ဟိုမှာ သှားထားပါလား..”
“ဘယမြှာတုန်း..”
“အပေါင်..ဆိုင်..လေ..”
နောငလြတ် ထိနဝြင်းနှင့ြ သန်းရှိနတ်ို့မှာ သကတ်ူရှယတ်ူ (20) ဝန်းကငွြ လူငယမြွားဖြစ်ကြသည်။ နောငလြတကြ ကမာရှတဝြပရြှော့တဈခုမှာ အလုပလြုပရြင်း ဝါသနာပါရာ ဂီတအနုပညာဘကကြို တိုးဝငန်သေူ ဖြစ်သည်။ ထိနဝြင်း က တွံတေးသား.. မိဘပိုင် မာလကာခွံတွကေို ဦးစီးလုပကြိုငန်ရင်ေး စာပလေောကကို လာနင်းနသေူ.. သန်းရှိနကြ စီးပြားရေးသမား..အားလုံး..စုမိ..ဆုံမိကြသည်။ အိမတ်ဈလုံးကို စုငှားကြသည်။ နကြသေည်။ စိတတ်ူကိုယတ်ူ အိပ် စားအတူ..သှားအတူ နောကဖြေးသှာလငွသ်ာ ကြဲပြားသှားကြသည်။
နောငလြတတ်ို့သုံးယောကြ ..မကြာခဏ အလုပပြိတရြကဆြုံကြပြီး..ရုပရြှငကြှည့ြ..ကြေးအိုးသောကြ..တဈခါတဈ လေ အပြာကားကြည့်ြ..ဘီယာသောကြ.. ယခုလည်း အပြာကားကြည့်ပြှီး ပြနလြာခွင်းဖြစ်ရာ အရှိနမြသသေေးခင် အောကစြကလေး ပေါန်သေော မချောလေးကို ငေးမိကြခွင်းဖြစ်သည်။
ဒီရပကြှကြ၌ နောငလြတတ်ို့ နခေဲ့ကြသညမြှာ သုံးနှစ်နီးပါးရှိလာပြီး.. ဒီလမ်းကို အကြိမပြေါင်းများစွာလည်း သှားလာခဲ့ဘူးကြသည်။ ဒီမချောလေးများကို သည့န်ေ့မှ စတငတ်ှေ့မိကြခွင်းအတွကြ သူတို့သုံးယောကြ အံ့သှကြ၏။ နောငလြတန်ှင့ထြိနဝြင်းက သညကြိဈစကို အလေးနကြ ဆှေးနှေး၏။
“အဆန်းတကယွလြုပလြို့ကြာ..မင်းတို့ကလဲ ကြောင်းတွပြနေဖြှင့တ်ော့.. နယကြ ကြောင်းလာနကြတော ဖြစ်မှာပေါ့ဟ..”
သန်းရှိနတ်ှေးသော အတွေးကို နောငလြတန်ှင့ြ ထိနဝြင်းလုံးဝ မတွေးမိကြ…ပညာရှိ သနရြှိနကြို အထငကြှီးမိကြသည်။
“သုံးရကအြတွင်း..မှတပြုံတငန်ံပတန်ဲ့ မိဘ.. အမည်.. အတန်း.. နရပြေ.. လိပစြာတွေ အတိအကြ ရစရမေယ်”
အရှိနရြသှားသဖြင့ြ သန်းရှိနကြ ဘယသ်ူမှ တာဝနမြပေးပဲ မဟာတာဝနကြှီးကို အလုအယကြ ယူသည်။ ပြီးမှ လည် ချောင်းဝ၌ အရိုးကန့လြန့ခြံနသေော မကြန်ာကြီးဖြင့ြ…
“ဟို…အဲ… တဈယောကထြဲတော့.. လှတမြထားနဲ့လေ”
ဟု ဆို၏။
“ကဲ..ဒါဆို..ခွဲတမ်းခမွယ်..”
“ဘယလြို..ခွဲတမ်းခမွှာလဲဟ..”
ထိနဝြင်းက လွှောကန်သေော ခွလှမြေးများကို ရပလြိုကြ၏။ ထူထဲသော မကြခြုန်းနှစ်ဖကကြို ကြုတလြကြြ စဉြးစား ဟနပြှုပြီး ခါးကို ထောကလြိုကသ်ည်။
“ငါက…ကားပေါကြ ပထမဆင်းလာတဲ့ ဟာမလေးကို အငထြရကဈြဖြစ်တယ်.. မင်းကရော နောငလြတ်..”
“ဟို…စာဖတရြင်း..အောကစြလှတန်တေဲ့.. ဟာမလေးကြာ..”
နောငလြတ် မဆိုင်းမတွ ဖြလေိုကသ်ည်။
“အား..ဒါဆို…ဒုတိယ ကားပေါကြဆင်းလာတဲ့ …စကီလေးကြာ”
“အေး..ဒါဆို..အဝမွှတေယ်.. ဒီတော့.. ကိုယ့ဆြောန်ာမည်… ကိုယ့ဖြာသာစုံစမ်းကြေး.. ဘယ့န်ှယ့လြဲ”
“အို…စိနလြိုကြ”
စိနလြိုကဟြုအောလြိုကသ်ော ထိနဝြင်းနှင့ြ သန်းရှိနအြသံက အားရပါးရ ရှိသဖြင့ြ ကယွလြောငသ်ှားသည်။ သူတို့ အနောကမြှ အမဲရိုးတဈချောင်းကို ကိုကခြွီလာသော ခွေးပင် ကိနကြနဲ လန့အြောပြှီး.. ထွကပြှေးသည်။ အမဲရိုးက ထိနဝြင်းခွထေောကန်ားတွင် ကနွရြဈသည်။
“လီးမှပဲ…ခွေးတောငလြန့ပြှီး..အမဲရိုးကနွခြဲ့ပြီ..”
—————————————–
“ဒါ…နောကဆြုံးထွကတ်ာ..အဈကိုရ..မိန်းကလေးတွတေောင် ငှားတယ်”
“ဘာစာအုပလြဲ…ပြစမ်းပါဦး”
“အခစွခြှဲတမ်းလေ…ပီပြငတ်ယ်..”
ထိနဝြင်းက စားအုပအြငှားဆိုငလြေးမှ ခွာတိတလြေး ထိုးပေးသော စာအုပလြေးကို ဟိုလှန် ..ဒီလှနလြွောကဖြတရြင်း..မကြလြုံးပြူးပြ၏။
“ဟီး..ဟီး…မိုကတ်ယဟြ…အဟေး..ယူသှားမယ်”
“တဈရကပြဲနောြ ..အဈကို..”
“အေးပါ…နောကန်ေ့ အပြီးဖတမြှာပါ..”
“ပြီးမှပဲ…လကကြခခွငွတ်ဲ့ စာအုပဗြွ…ရသ..စာပထေဲမှာတော့ ..ဒီစာရေးဆရာက.. သန့တ်ယ် အဈကို.. ဗလာခွီ လွှောကရြေးနတော မဟုတဘြူး.. ဖြစ်ရပမြှနတ်ှကေို ကြောရိုးယူထားတာ..ဗွ.”
“အခစွခြှဲတမ်း …ပြနရြောကပြလား..ဟင်..”
“သောကပြလုတတ်ုတ်..”
ထိနဝြင်းက အလန့တ်ကြား အောရြင်း.လှည့ကြှည့လြိုကသ်ည်။ ထိနဝြင်း စိတထြဲ၌ ဟ…နောငလြတ် ဆောလြေး ဟု ရရှတေလြိုကြ၏။
“မ…မရောကသ်ေးဘူး..မမလေးရဲ့..”
“ပြနရြောကပြှီးတာကို …နင်..ထပင်ှားလိုကတ်ယ်..မှုတလြား”
မချောလေးက စွာပုံရသည်..ထိနဝြင်းလကထြဲက…စာအုပပြါးလေးကို ဘယထြားရမှန်းမသိအောင် ဖြစ်သှားသည်။
“ငါ..လဈပြီ”
ထိနဝြင်းက စာအုပင်ှားသမားလေးကို မကြစြပြဈပြလိုကပြှီး..အလငွအြမှနထြှကလြာခဲ့သည်။ ဘာမဆိုင် ညာမဆိုင် သတင်းထူး တဈပုဒရြလိုကသ်ော ထိနဝြင်း ရငတ်ှခေုနန်သည်ေ။
“နောငလြတ်…မင်းဆောလြေးက…စာအုပလြာငှားတယဗြွား..”
“စာအုပလြာငှားတာ…..အဆန်းလားဟ..ထိနဝြင်းရ”
“မှုတဖြူးဟ…သူငှားတာ..ဒီ စာအုပ်..”
“ဟေ…”
နောငလြတန်ှင့ြ သန်းရှိနကြ “အခစွခြှဲတမ်း” စာအုပလြေးကို ..ကြည့်ရြင်း ပျိုငတ်ူအောလြိုကသ်ည်။ ထိုစဉမြှာပင် ဝထျတုစာအုပ် သုံးလေးအုပကြိုငကြာ..လမ်းထိပမြှ ပြနဝြငလြာသော စွာတေးလေးကို တွေ့လိုကကြှရသည်။
“လာနပြေီ..မင်းလိုကရြှှီးပါလား…နောငလြတ်..”
“ဟာ..ဘာအငထြရိုမှ မဝငရြသေးပဲ..ဖြစ်ပါ့မလားဟ..”
“ဖြစ်ပါတယ်..တဈနေ့ကကိဈစကို တောင်းပနပြေါ့..”
“ဟုတသ်ားပဲ..မင်းကလဲ..ကြောငန်ပြနေပြှီ”
ထိနဝြင်းက ပင့ပြေးသလို သန်းရှိနကြ မှှောကပြေးသည်။ နောငလြတ် ရငတ်ှတဒေိတဒြိတ် ခုနလြာသည်။ ခွဖြေား လကဖြွားတွေ အေးချင်ခြငွဖြစ်လာသည်။ သို့သောြ..သူငယခြငွြးများ အထငသ်ေးမှာလည်း စိုးသေးသည်။
“အေး..ငါလိုကရြှှီးအုံးမယ်..”
နောငလြတ် လကဘြကရြညဆြိုငထြဲမှ သှကလြကသ်ော ခွလှမြေးများဖြင့ြ ထလိုကသ်ှားသည်။ လကဘြကရြညဆြိုင် မှ သီချင်ြးသံက..ကယွလြောင် စူးရှလှန်းလှသည်။
“ညီမ..”
နောငလြတ်..မချောလေးနောကမြှ အသံပြု၏။ လှပဝိုင်းစကခြါ တင်းကားနသေော တငပြါးဆုံ လုံးလုံးလေးများက စည်းခကြမြှနမြှန် တကလြိုကြ ကလွိုကြ သှားနသေော ခွာတိတမြလေးက.. မကြား..သှားမှဲသှားနသည်ေ။ နောင် လတ် ရငတ်ှေ ပို၍ ပို၍ အခုနမြှနလြာသည်..အသံကိုမှင့ပြှီး ထပခြေါလြိုကသ်ည်…။
“ညီ..မ…”
အသံက တုနခြပန်သဖြေင့ြ တိုးတိတလြှန်းနေ၏။ ပြော့ပြောင်း နကမြှောငသ်ော ဆံနှယလြေးများ ဖြားကနဲ..ဖြားကနဲ နောကသ်ို့လှင့ကြနွရြဈအောငပြင် မချောလေးက ခွလှမြေးမှန်၏။
“ညီမလေး…”
အနားကပပြှီး..သူခေါလြိုကသ်ည်။
“အို..”
ကောငမြလေး တဈကိုယလြုံး တုနလြှုပသ်ှားသည်..တဈဖကသ်ို့လည်း ကိုယလြေးယို့သှားပြီး..မကြမြှောငကြုတ် ကြည့်ြ၏။ နောငလြတ်..ဘာဆကပြှောရမှန်းမသိ..ရယပြှလိုကသ်ည်။
“ဘာလဲ..သှား စဈဆေးခိုင်းနတောလား..ကမွ သှားဆရာဝန် မဟုတဘြူး..”
“ဟာ..မဟုတပြါဘူး..ရီပြတာလေ..”
“ဘာကိဈစ..အဖြူထညကြှီး..ရီပြတာလဲ..မလိုပါဘူး..”
“ဟိုဥစ်စာ…ဖြစ်လို့ ရီပြတာပါ”
“ဘာ..ဥစ်စာလဲ..ဟှန်း..မသိဘူး.”
နောငလြတ် အကဉွြး အကြပသ်ို့ရောကန်သည်ေ..ရှေ့မတိုးသာ နောကမြဆုတသ်ာ..ဘာလုပ်၍ ဘာပြောရမှန်းမသိ..အစ စဉြးစားထားသမွှလည်း ခေါင်းထဲမှ မပေါဖြစ်နရသေည်။
“အောြ..ဟိုဒင်း…ကြှနတ်ောြ တောင်းပနခြငွလြို့ပါ..”
“ရှင့ကြို ကမွ ပိုကဆြံခွေးထားတာမှ မဟုတပြဲ”
စွာတေးက သရောပြှုံးနှင့ြ တဈလုံးမကနွြ ခလွောတ်ုတပြှဈနေ၏။
“ကိုယ်..အကောင်းပြောတာပါ..ဟိုတဈနေ့က ကိဈစ တောင်းပနပြါတယ်..”
“အိုး..ဘယကြိဈစလဲ..ခငဗြွားလာမရဈနဲ့နောြ..”
စွာတေးက …စွာလှန်းသဖြင့ြ နောငလြတ် ကြှတန်သည်ေ။
“မှတထြား..ရီးစားစကားပြောတာ..ဒီပုံတွနေဲ့ လမ်းပေါမြှာ..အာပလာလုပတ်ဲ့ ခတ်ကေ ဟိုး နိငတ်ီးပျိုင့တ်ီးမှာ ကနွြ ခဲ့ပြီ..သှားတော့”
“ဟုတကြဲ့…ဟုတကြဲ့..”
နောငလြတ် အကြီးကယွဆြုံး ကရွှုံးသှားသည်…လူလညခြေါငမြှာ..ခွေးခွီး နင်းမိသော မကြန်ှာကြီးဖြင့ြ မအီမသာ.. တပခြေါကပြှနခြဲ့ရသည်။
——————————————-
“လာ…ဒီက..လာကြည့်ြ..တွေ့လား…အပီအပြငပြဲ..”
ထိနဝြင်းက လကထြဲက အားကောင်းလှန်းသော ရကြေောင်းသုံး မှနဘြီလူး အလေးကြီးကို နောငလြတ် လကထြဲ ထည့ရြင်း ပြောသည်.။ နောငလြတ် မှနဘြီလူးကို ယူပြီး ထိနဝြင်း ညှှနပြှရာသို့ ကြည့်ြ၏။
“ဟား…ပိုငတ်ယကြှာ..ထမင်းမစားပဲ ဒီပြူတင်းပေါကကြ..တဈနကေုန် ထိုငကြှည့ဖြို့ကောင်း တယ်..”
လညတ်ိုင် ကြော့ကြော့လေးကို မော့ထား၏ ။ဖားဝသေော ဆံနှယလြေးများကို စုစည်းသိမ်းတငရြင်း..ရငလြွားထမီ လေး မောကကြှှလာသညအြထိ ခါးကိုဆန့လြိုကသ်ည်..စွံ့စွံ့ကားကား တငပြါးကြီးများက ခုံပုလေးပေါြ၌ ပုံ့ပုံ့ အိ အိ လေး ရှိနေ၏။ ထိနဝြင်း..လကန်ှဈဖကကြို ပြတရြင်း..ဝါကြှားလာသောလသေံနှင့ြ ရယရြင်းပြောသည်။
“ဦးဏှောကဆြိုတာ..လှှာသုံးရတယကြှ..မှတထြား ..ဟဲ..ဟဲ”
“တောပြါပတယ်ေ..ကိုထိနဝြင်းရယ်..တကယပြါဗွာ..”
“ဟဲ..ဟဲ..မခွီးကြူးနဲ့.. မနတတေဖြူးကြ..ဟီး..ဟီး..”
နောငလြတ် မကြလြုံးများကို မှနဘြီလူးနှင့ြ ပြနတ်ပ်၏။
“ဟ..ဘာကြီးလဲ..”
ရုတတ်ရကြ နောငလြတသ်ည်.. အထူးစိတဝြငစြားဟနဖြှင့လြည်း..ပြူတင်းပေါကမြှ ကြှံကသွှားမတတ် ကုန်းကြည့်ြ ၏။
“ဟယ်..အယန်တောပဲ..ဟိဟိ..ရှာတတတ်ယ် ကြံကြံဖနဖြန်..”
မမခိုင့လြကထြဲမှ..ရာဘာလီးအတုကြီးမှာ ကြီးမားပြောငလြကန်သည်ေ..မခေိုငကြ..ရယကြွဲကြဲ မကြန်ာဖြင့ြ လီး ထိပကြှီးကို လွာထိပလြေးဖြင့ြ ထိုးပြသည်။ တဝကခြန့အြထိလည်း ပါးစပထြဲ ငုံ၍စုပပြှလိုကရြာ မှနတ်ငခြုံတွငထြိုင် နသေော ယုနှယမြှာ …တသိမ့သ်ိမ့ြ ဖငဆြောင့ပြှီးရယသ်ည်။
“ကောငမ် ဘယန်ှဈခါ စုပဖြူးနပြေီလဲ မသိဘူး..ဟှန်း”
“မစုပဖြူးလို့ ..ဒါကြီး ဝယလြာတာ..စမ်းကြည့်ရြအောင်..ယုနှယ်”
“ဘယလြိုစမ်းမှာလဲ…ဟုတမြှလဲ လုပန်ောြ…မမခိုင်”
မမခိုငကြ အခန်းဒေါင့သ်ို့သှားကာ ထမီလေးကို ခွှတလြိုကြ၏။ ယုနှယ်..မကြလြုံးအဝိုင်းသားဖြင့ြ ကြည့်န်ရှောသည်။ ဖြူဝင်းစိုပြသေော မမခိုင့ြ အောကပျိုင်း အလှလေးများမှာ မိန်းကလေးချင်ြး အားကလွောကသ်ော အလှဖြစ်သည်။ ပြည့တ်င်း ဖေါင်းကားနသေော တငပြါးလေးနှစ်လုံးက ရအေိုးတင်၍ ရလောကအြောင် ကော့တင်းခွိတန်သည်ေ။ မခေိုငကြ ယုနှယထြံသို့ တဈခကြြ စွကြညေ့ရြင်း..ရယသ်ည်။ ပြားခပြတ်င်းမာနသေော ဗိုကသ်ားလေး အောကမြှ သေးကငွသ်ော ခါးသှယလြေးတွင် လီးအတုကြီး ခါးပတဖြှင့ြ သားရေ အပြော့စားကို ပတလြိုကသ်ည်။ ချောကြ လကမ် ရှညလြကြြ လေးလကမြခွဲခန့အြရှယတ်ောင် လုံးပတရြှိသောလီးကြီးက မခေိုငဆြီးခုံမှနေ၍ ရှေ့သို့ ထောင် ထွကလြာသည်။ ခါးပတ် အတွင်းပိုင်းမှ အလားတူ တနဆြာမွိုး တဈခုက မခေိုင်၏ အဂြါစပအြတွင်းသို့ နှစ်ဝငသ်ှား သည်
“အင်း..အင်း..ကြှတ်..ကြှတ်..”
ခါးပတကြို တင်းတင်း ပတလြိုကသ်ညန်ှင့ြ မခေိုငစြောကပြတလြေးအတွင်း ပြည့ကြှပန်ာကငွသ်ော ဝဒနောကို ခံစား လိုကရြသည်…ယုနှယကြ မခေိုငလြုပန်ပေုံကို ကြည့်ြ၍ သဘောပေါကသ်ှားသည်။ ခါးလေးလိမရြင်း ကြည့်န်ရောမှ မှနတ်ငခြုံ ထိုငခြုံပေါမြှထကာ အခန်းဒေါင့သ်ို့..မရဲတရဲ လွောကသ်ှားက မခေိုင့ခြါးပတရြှိ လီးကြီးကို အသအချော ကိုငကြှည့သ်ည်။
“ထမီ ခွှတလြိုကလြေ .ယုနှယ်..စမ်းကြည့်ရြအောငပြါဆို..”
“အယ်..ကြဲပြဲကုနရြင်…ဘယလြိုလုပမြလဲ..”
“အိုး..နင့ဟြာက..ဒါလေးတောင်..မဝငအြောင် ..ကဉွြးနလေို့လား..”
“မသိဘူးလေ..တဈခါမှ..မလုပဖြူးတဲ့ဟာကို..”
“ခွှတပြါ…နာတော့လည်း..မလုပန်ဲ့ပေါ့..”
မခေိုင် အဆှယကြောင်း ၍ ယုနှယ် ..ထမီ ခွှတလြိုကသ်ည်..။ ပြဈမွိုးမဲ့မထင် အလှမွိုးဆိုသညကြို..နောငလြတတ်ို့ အဖြဲ့ စာဖြဲ့ဖူးကြသည်…အပြဈကင်းစငပြှီး ..မှဲ့စွန်းလေးတောင် မရှိသော အလှမွိုးဖြစ်သည်။ ယခု မှနဘြီလူးထဲ၌ ယုနှယ်၏ ဖြောင့စြင်းကြီးမားသော ပေါငတ်နကြှီးများကြားမှ အဖုတမြဲမဲကလေးကို ထင်းကနဲ တွေ့ရသည်။ ခုံးခုံး မို့မို့လေး ဖေါင်းကားနသေော ဆီးခုံဝင်းဝင်း လေးအောကမြှ အကြဲကြောင်း နကရြှိုင်းရှိုင်းလေးက ပေါငကြှားမှ တိုးဝင် ပြောကကြှယလြကြရြှိသည်။
မခေိုငကြ ..ထမီလွောခလွိုကသ်ည်..နှင့ြ မတထြောငကြာ ဝင်းလကစြှာပေါြ လာသော..ယုနှယန်ိ့ကြီးနှစ်လုံးကို အသာအယာ ဆုတကြိုငလြိုကပြှီး..နိ့သီးခေါင်းလေးများကို ဖြေးညှင်းစွာ ပြတ် နယပြေးလိုကြ၏။
“ဟာ..ဟာ…အ..ဟင့ျ..”
ယုနှယ် ..မကြတ်ောငလြေးများ မှေးစင်းသှားကာ မခေိုငလြကကြလေးများကို ဆုပကြိုငလြိုကမြိသည်။ အကြော စိမ်းလေးများ ယှကသ်န်းနသေော ယုနှယပြါးပြငလြေး နှစ်ဖကြ၌ တမဟုတခြငွြးသှေးရောငလြေးများ လှမ်းသှား သည်။ မခေိုင်..အသကရြူသံလေး ပြင်းလာသည်..ယုနှယ် နိ့သီးခေါင်းလေး နီနီစွေးစွေးကို နှုတခြမ်းနှစ်လှှာဖြင့ြ ငုံခဲ၍ လွာ ထိပကြလေးဖြင့ြ ကလိပေးလိုကရြာ ယုနှယခြမွာ တီ…ဆားနဲ့တို့သကဲ့သို့ ဖတွဖြတွလြူးကာ တွန့လြိမသ်ှား လေ တော့သည်။
“အင်…ဟင်း…ဟင်း..အ..ကြှတ်…တမွိုးကြီးပဲ..ခိုငရြယ်..”
“ယုနှယ် ..ဟာထဲကို ဒါထည့လြေ…ပေါင်..ကားထား..”
“ဖြစ်…ဖြစ်ပါ့.မလား….ခိုင်…မဝငရြင်..ဒုကျခ..”
“အရမ်းနာရင် မထည့န်ဲ့ပေါ့. ..ယုနှယရြဲ့ …ကဲ…လာ..”
မခေိုငကြ သူမခါးမှ ရာဘာလီးတုကြီးကို ယုနှယစြောကပြတအြဝ၌တေ့ပြီး…ခါးကိုဖကခြါ…ဖိသှင်းလိုကသ်ည်..
“ဗွှတ်..အား…အာ…နာတယ်..ခိုင်…နာတယ်…”
ချောကသ်ှေ့သော ရာဘာလီးတုကြီးက ဖြူဖြေးနူးညံ့သော ယုနှယ် စောကဖြုတလြေးထဲသို့ အချောကတ်ိုကကြှီးဝင် သှားလရော နာကငွသ်ှားရရှာသည်..။ မခေိုငကြ ဖိသှင်းခွင်းကို ရပလြိုကပြှီး..ယုနှယ် ၏ လှပစိုပြသေော နှုတခြမ်း လေးကို ..စုပယ်ူလိုကပြှနသ်ည်။ မခေိုငကြ ရာဘာလီးအတုကြီး တဈဖကကြ ဝငထြားသညမြို့ အလှနခြံချင်စြိတတ်ှေ ပြင်းပြနသလေောကြ ယုနှယမြှာအစိမ်းသကသ်ကလြေးဖြစ်ရာ…ရုတတ်ရကြ ရှကခြှင်း ကြောကခြှင်းတို့ကသာ ကြီး စိုးနသဖြေင့ြ ခံစားမရနိငအြောင် ဖြစ်နရလေသည်ေ..။
“မရဘူး…မရဘူး…ခိုင်…ယုနှယ်..အရမ်းနာတယ်..”
ယုနှယကြ မခေိုငပြုခုန်းကို တွန်းထုတရြင်းဖြင့ြ ပြောသည်။ သို့သောြ မခေိုငကြ မကြန်ာလေးတပြငလြုံး နီရဲလာကာ အသားလေးများ တဆတဆြတတ်ုနလြာပြီး အသကရြှုပြင်းထနလြာနေ၏။
“အစမို့ပါ…နှယရြဲ့..အို..မတွန်းနဲ့လေ..အင့ြ…အ”
“ဟင့အြင်း…ဟင့အြင်း…မလုပခြငွတ်ော့ဘူး…နာတယ်..နာတယ်..”
ယုနှယကြ ဇွတကြနင်ှင်းသည်။ မခေိုင့ပြုခုန်းကို တွန်းထားနရောမှ ခါးကိုစုံကိုငပြှီး တွန်းပြနသ်ည်..မခေိုငကြလည်း အားနှင့ြ ပြနဆြှဲသှင်းနလရေော လီးကြီးမှာ ယုနှယ် စောကပြတလြေးထဲသို့ တဈဝကလြိုးပေး နသကေဲ့သို့ ဖြစ်နေ ပသည်ေ.။ ဝငသ်ှားလိုကြ..ထွကလြာလိုကဖြှင့ြ လှုပရြှားရင်း..ယုနှယ် စောကခြေါင်းလေးအတွင်းနှင့ြ ပြတတ်ိုကဖြန် များလာ လတေော့သည်။ ထို့ကြောင့ြ စောကရြကြညေလြေးများ ယိုစီးကလွာ၏..လီးအတုကြီးတွငလြည်း စိုစွတ် ပြောငလြကလြာလတေော့သည်။
ယုနှယ်.. ပေါငသ်ားလေးများမှာ မသိမသာ ပုစွနဆြိတခြုနလြေး ခုနလြာသည်။ ရင် ထဲ၌လည်း တဒိန်းဒိန်း နှလုံးခုနသ်ံမှညန်သည်ေ။ ပထမတုန်းကတော့ အပြောလြိုလို အစမ်းသဘောလိုလို လုပခြဲ့မိခွင်းဖြစ်သောလြည်း..အဂြါစပထြဲသို့ ထိုပစ်စည်းကြီး နင့န်င့န်ဲနဲ ဝငရြောကပြှီး တကယခြံစားနရသေောအခါ ဘယတ်ုန်းကမှ မခံစားဖူးသေးသော အရသာ တဈမွိုးကို ယုနှယ် ခံစားလာရသည်။။
မခေိုင်၏ ကြှမ်းကငွပြါးနပစြှာ ကိုငတ်ှယ် ပြတသ်ပပြေးမှုလေးများကလည်း.. တဈကိုယ် လုံးကြကသ်ီးလေးများ အဖုအဖု ထလာသည်။ တဇိုးဇိုး တဇတဇြတ် တုနရြီလာပြီး..နှုတခြမ်းလေးနှစ်မှှာမှာလည်း ပုစွနဆြိတ် ခုန် ခုနလြာလတေော့သည်။
“အား…အင်း..ဟင်း..ဟင်း…အ…အား…အား…အ.”
“ဘှတ်…စွပ်…ပြှတ်…ဘှတ်…စွပ်..ပြှတ်…ဘှတ်..စွပ်..”
စောကရြမွေားက တစိမ့စြိမ့ြ ကလွာသည်..စောကပြတန်ှုတခြမ်းသားလေးများကို စိုစွတဝြင်းလကြ လာစသည်ေ။ အစ ပထမ ကဲ့သို့ ချောကခြှောကကြပကြပ် နာနာကငွကြငွြ မဟုတတ်ော့ပဲ..တကယ့ပြကတိ ယောကြွားကြီးတဈ ယောကြ၏ လီးကြီးကဲ့သို့ အရသာရှိလှန်းလှပြီး ပြပြဈေချောမှေ့စွာ လိုးပေးနသေော..မခေိုငကြိုယတ်ိုငမြှာလည်း မကြစြေ့ နှစ်လုံးမှိတခြါ နှုတခြမ်းလေးများကို လွှာဖြင့ယ်ကခြါ..ယကခြါ..မှိန်းရင်း ကာမအရသာ ခံစားနေ၏။
“ဘှတ်..စွပ်”
ဟူသော အသံနှင့ြ ဒဈအဖုကြီး ကြှံဝငသ်ှားပြီး စောကခြေါင်းလေးထဲသို့ စူးနှစ်ဝငရြောကသ်ှားတိုင်း စောကစြိလေး မှာ တင်းမာသှားတတပြှီး အတင်းဖိကပ် ပြနလြည်၍ ခါးလေး ကော့ကော့ပေးမိလာသည်။ အိတွဲခွင်း မရှိ..အပျိုစင် နိ့ကလေးအစုံက မာသထကြ မာကာ တင်းသထကြ တင်းကစွမြာတောငန်ပြေီး မခေိုင့န်ိ့သီးခေါင်းလေး များနှင့ြ ယုနှယန်ိ့သီးခေါင်းလေးများ အကြိမကြှိမပြှတ် တိုကြ..မိကြသည်..တဈခါတဈခါ အငန်ှင့အြားနှင့ြ ဆောင့သ်ှင်း ခွင်း ခံလိုကရြသော အခါများတွင် ဆီးအိမတ်ဈခုလုံး ကငွတ်ကသ်ှားကာ စောကခြေါင်း အတွင်းမှ ဆောကတ်ညရြာမရ ..မရိုး..မရှကြီး ဖြစ်ဖြစ် သှားတတသ်ေး၏။
ထိုအခါမွိုးတွင် ယုနှယကြ မခေိုင့ြ ကြောပြငလြေးကို တင်းတင်းလေး ဆှဲဖကခြါ တငပြါးကြီးများ တုနခြါသှားသည် အထိ..အားကမွခံ ပြနလြညဆြောင့ပြှဈလိုကမြိတတ်၏။
“အီး…အား….ယုနှယ်…တတ…အား..ငါ..ပြီးတော့မယ်”
မခေိုငကြ ခွှေးကလေးများ စို့လာပြီး တအီးအီး ငှီးတွားကာ အဆကမြပြတကြှီး ဆောင့လြိုကလြတေော့သည်…။
“ဘှတ်…စွပ်…စွတ်…ဘှတ်…ပြီးပြီ…ပြီး…ပြှတ်..”
“အင့ျ…အင့ျ…အင့ျ…အ .. အီး…မေ…မခေိုင်…အ…အ…အား…”
ဖြူစင် ဝင်းပနသေော ခန်ခာကိုယလြေး နှစ်ခုမှာ အထိန်းအကြပမြရှိ လှုပရြမ်းနကြပြေီး..မှှနှစ်ေကောငကြဲ့သို့ တွန့ြ လိမကြောကကြှေးသှား ကြလသည်ေ…လှပဖြောင့စြင်းသော မခေိုင့ြ၏ ပေါငတ်ံလုံးကြီးများက ယုနှယခြန်ခာကိုယ် လေးကို ပြဲကားကားကြီးခွလကြြ အထကအြောကပြှတသ်ပရြင်း.. တုနခြါသှားရှာသည်..။ယုနှယ် မှာလည်း ငလငွြ ပျိုကသွကဲ့သို့ ရှေ့နောကယ်ိမ်းခါသှားရှာလသည်ေ။။ စောကခြေါင်းအတွင်းမှ သိမ့သ်ိမ့ခြါသှားကြပြီး နှစ်ယောကြ သား..ကစွကြစွပြါအောင် ဖကလြကြြ သုတရြမွေားကို လှတထြုတလြိုကကြှလတေော့သည်…။
“အား….အား….အား……အာ…”
နှစ်ယောကစြလုံး ပြော့ခွသှေားကာ ကြမ်းပြငပြေါြ၌ ပုံလကြသ်ားလေးများ ကရွောကသ်ှားကြလသည်ေ။
မခေိုငန်ှင့ြ ယုနှယ် လီးခါးပတကြှီးနှင့ြ တဈယောကကြို တဈယောကြ အားရအောင် လိုးနကြပေုံကို နောငလြတန်ှင့ြ ထိနဝြင်းက အားကောင်းလှသော မှနဘြီးလူးကြီးဖြင့ြ အစအဆုံးကြည့်ကြာ လူသားစဈစဈလီးကြီးများက..ပုဆိုးများ ထဲမှ သှားရေ တမှားမှားနှင့ြ ပုဆိုးများ စိုစွတခြါ အကြကကြှီးများဖြစ်ကုနသ်ညအြထိ တောငန်မေိကြလသည်ေ။။
——————————————-
“ယုနှယရြေ…ဟေ့…မခေိုင်…အိုး…ဘယလြိုဖြစ်နကြတောလဲ…ဟင်”
အခန်းအတွင်းသို့ ဝေါလပျိုစတာကြီး တဈလိပကြို ကိုင်းရင်းဝငလြာသော ယဉထြှေးမှာ ခွလှမြေးများ တုန့ကြနဲဖြစ် သှားရလသည်ေ…ယုနှယကြ ရှကစြနိးအပြုံးလေးဖြင့ြ ပြုံးရင်း..သူမစောကပြတကြှီးထဲမှ သုတရြမွေားနှင့ြ လိမ်းကြံ ပရနေသေေော လီးကြီးကို ဖငလြေးနောကဆြုတပြှီး ပြှတကြနဲ ဆှဲနှုတလြိုကပြှီး ထလိုကခြါ ရချိုးခန်းလေးထဲ ပြေး ဝငသ်ှားလတေော့သည်…။
မခေိုငကြ ခါးပတခြေါင်းကို ဖြုတန်ေ၏..ပြီးမှ..သူမစောကဖြုတကြှီးထဲ၌ အဆုံးထိ ဖိကပ် ဝငရြောကန်သေော လိငတ်ံအတုကြီးကို လကဖြှင့ြ ကိုငလြှည့ကြာ ပြှတ် ကနဲ ဆှဲနှုတလြိုကသ်ည်..သုတရြအဖေတ် အဖတမြွားက လီးဒဈကြီးတွင် စုပြုံပြီး ကပပြါလာကြလသည်ေ…။
“ဟင်း…ဈေးဦးဖေါကပြှီးကြပြီပေါ့လေ…..ဘယ့န်ှယ့လြဲ..”
“အဟင်း…ထွေး…စမ်းကြည့်ပြေါ့…ဟင်း…ဟင်း”
မယဉထြှေးက ရာဘာလီးကြီးကို မရဲတရဲလေး ကိုငကြှည့ကြာ..အသံတုနတ်ုနကြလေးနှင့ြ ရယရြင်း ပြောသည်။
“အတောကြှီးတာပဲနောြ…ယောကြြားလီး အတိုင်းပဲ ဟယ်…”
“အားလုံးတော့ မတူဘူးပေါ့…ထွေးရဲ့ ..သူ့မှာက ..လူလို အပူရှိန် မရှိတော့…အေးစကစြကကြှီး ခံလို့ အရသာ သိပ် မရှိလှဘူး..”
“အံမယ်…သူအလိုးခံဖူးတာ ကလြို့..ဟှန်း..”
မခေိုငကြ …ရချိုးခန်းထဲသို့ လီးခါးပါတကြို ဆေးကြောသုတတ်ငရြန် ယူဆောငသ်ှားလသည်ေ။ ထိုအခွိနတ်ှင် ယုနှယ် တဈယောကြ ရစကေရြပေေါကကြလေးများ စိုစွတခြိုတွယန်သေော ယုနှယ် မကြန်ာလေးက ပကတိ က လေး မကြန်ာလေးအလား မရှံ့မရအပြုံးလေးနှင့ြ လှပလှန်းနသည်ေ။။ ဒူးဆဈအထိ ဖုံးဖိနသေော ယုနှယခြန်ခာ ကိုယလြေး အောကပျိုင်းမှ ခွသလေုံးသား ဝင်းဝင်းလေးများက ကြှရေုပကြလေး နှယ် တောကပြဝင်းလကန်သည်ေ။ အထွေးက ယုနှယ် နဖူး နုနုလေးကို ညှငသ်ာစွာနမ်းလိုကသ်ည်။
“ဒီမှာ…ပုံတဈပုံဝယလြာတယ်..တွေ့လား..”
လကထြဲမှ ပိုစတာကြီးမှာ ရုပရြှငမြင်းသား စတားလုံး ( ရမဘြို ) ၏ ကြှကသ်ား အဖုအထဈများ ပြပြဈေစွာ ဖေါပြှ ထားသော တည့တ်ည့ရြပန်သညေ့ြ ကိုယလြုံးအလှပေါြ ပုံကြီးဖြစ်သည်။
“ဟယ်…လှလိုကတ်ာ..အဲဒါ…မမထွေး ဘယကြရလဲ..”
“ဖလောရြီဒါက ပြနလြာတဲ့ မမထွေး သူငယခြငွြးမ စိုးသန်တာ..ဆီကလေ…ဒီမှာက..ဒီပုံမွိုး လုံးဝ မရှိဘူး..”
မှနပြါသည်..ဆိုဒကြှီး ကိုယလြုံးပေါြ ပုံများမှာ ယခုနှစ်နောကပျိုင်းမှ နိုငင်ံခွား ရုပရြှငအြဂငွေစြီများက ဈေးတွကြ တွကပြှီး သီးသန့ရြောင်းခလွာခွင်းဖြစ်ရာ…မှနမြာပြညအြတွင်း၌ ယခငရြှိပြီး ပုံများဖြစ်သော သုံးခွိုးနှစ်ခွိုးပုံများ သာ ရှိပြီး ယခုကဲ့သို့ ခွဖြေားအထိ ချောကပြဆေိုဒကြှီးမွိုး လုံးဝ ဝငလြာခွင်းမရှိသေးပေ..။
“ဒီ မတတ်ပ် ဗီဒိုကြီးမှာ ဟောသလိုတင်..”
ထွေးက ကြိုးသိုင်း ပိုကဆြံအိတကြလေးကို စားပြဲပေါတ်ငလြိုကပြှီး ပိုစတာကြီးကို ဘီဒိုကြီး၌ ကပပြှသည်..။ခါးဝတ် ဘောင်းဘီတို အနကကြလေးသာ ပါသော စတားလုံးပုံပ မိန်းမပျိုများ စိတကြူးယဉခြငွစြရာ.. ကြှကသ်ားအဖုအ ထဈကြီးများ အမှောင်းလိုကြ…ကြှရှ ဖေါင်ြးကြှနပြေီး..ညို့အားကောင်းသော မကြလြုံးများကလည်း.. ပကတိ လူ့ မကြလြုံး အနအထေား အတိုင်း ဆှဲဆောငမြှု အပြည့အြဝ ရှိနပြနေရြာ ယုနှယ် ရငခြုနသ်ှားမိသည်။
“ဟှန်း…ရုပကြှီးကလဲ အသကဝြငလြိုကတ်ာ…မမထွေးရယ်..မကြလြုံးကြီးတွကေ ရငကြိုခုနသ်ှားတာပဲ..”
ယဉထြှေးက ကြနပေစြှာပြုံးသည်..ကောဗြူးအဝါလေးကို ယူလိုကပြှီး..ဘီဒိုကြီး၌ စိတရြှညလြကရြှည် ကပန်သည်ေ။ ရချိုးခန်းထဲမှ ထွကလြာသော မခေိုငကြ ပိုစတာပုံကြီးကို တအံ့အအောကြည့်ကြာ .. ခွဖြေားလေးထောကပြှီး မှောကကြှှ မှောကကြှှ ခုနလြိုကရြင်း
“ဟုတပြှီ…မထွေေး..ဒီနားမှာ အပေါကဖြေါကပြှီး ဒါကြီး တပထြားလိုကရြင်..အို..ကေ..”
“ဟယ်…အသဲယားစရာကြီးဖြစ်သှားပြီ…ဟီး..ဟီးး”
ထွကေ ဦးဆောငပြှီး ဘီဒိုတံခါးကို ရနဘြို လီးနရော၌ အပေါကင်ယလြေး ဖေါကကြာ ရာဘာလီးကို အတွင်းမှ အသစွပေပြှီး တပလြိုကကြှလသည်ေ..။
——————————————-
“တောကြ…မချင့်မြရဲ ..ဖြစ်လိုကတ်ာကြာ..ဟင်းဟင်း…”
ထိနဝြင်းက မှနဘြီလူးကို သန်းရှိနအြား ပေးလိုကပြှီး ပြော၏။ သန်းရှိနကြ လညခြွောင်းမှ ဇလုပကြှီး တကလြိုကြ ကြ လိုကဖြစ်ခါ…တံတွေးမှိုခရွင်း ကြည့်န်လသေည်ေ။
“ဒီ ဟာ မလေးတွေ…တောြ.တောြ..ယားနကြဘေီ ကြ..”
“အေး..သူတို့က ယားနတယ်ေ..ဒို့ကလဲ တောငန်ပြေီ..”
ထိနဝြင်းက လီးကို လကတ်ဈဖကန်ဲ့ ဆုပကြိုငရြင်း ရမျမကြ မကြန်ာနှင့ြ ပြောလိုကရြာ သန်းရှိနကြ အဟားဟား ရယ် ရင်း ပြောလိုကသ်ည်…
“ဟား..ဟား..ကြကတ်ကရြယ်..မင်းဟာလေးက ကြကတ်ကလြေးလောကရြှိတာ..မင့ဆြောကြ မင်းကို တဈညပဲ ပေါင်းပြီး ကြာပြဈမှာ သချောတယ် ..ဟား…ဟာ..”
“ဟ …ခွေးမသား…လီးကြ..လီး…မှတထြား..မသမခေငွြး တဈညလုံးလိုးမဲ့လီး…ဇီးမကပရြင် ..လီးဖြတပြှဈမယ် ကြ သိလား”
ထိနဝြင်းက ပုကြကြ သူ့ခန်တာနှင့ြ လိုကအြောင် ကြှားလုံးထုတလြိုကသ်ောကြောင့ြ နောငလြတန်ှင့ြ သန်းရှိနမြှ အူနှိပ် ၍ ရယကြှဟနကြို တမငပြှုလုပဖြစ်လိုကကြှသည်..။
“အေး…ရယကြှ…ရယကြှ…နောကမြှ.. ကိုထိနဝြင်းရယ်..ခငဗြွားဟာကြီး ခဏလောကြ ငှားပါဗွာ..လို့ လာမပြောနဲ့ ဟင်း”
ထိနဝြင်း မကြန်ှာက အတညပြှောနခွင်ေးဖြစ်ပါသည်..။ ယောကြားဖြစ်ပါလကြြ ကြကတ်ကြ ဟု အခေါခြံရသညကြို ထိနဝြင်းသာ မဟုတ် ဘယယ်ောကြားကမှ အပြောမခံချင်တ်တကြှပေ…။ နောငလြတကြ ခန်ဒာကိုယထြှားကြိုင်းပြီး ဖြူဝင်းစိုပြသေော အသားအရကြေောင့ြ မိန်းကလေးများ ခိုကြ လောကအြောင် ချောမောသူဖြစ်သည်။ မိန်းကလေး ဆိုသညမြာလည်း ရုပခြွော …ခိုကြ..ပစ်စည်းဥဈစာ ကြှယဝြလငွလြည်း…ခိုကြ…လိငအြဂါကြီးမားလှန်း၍ ထငရြှားသူဆို လငွလြည်း မခိုကသ်ည့တ်ိုငအြောင် စိတဝြငတ်စား ရှိတတကြှသည်။
ယခုလည်း နောငလြတ် ထိနဝြင်းနှင့ြ သန်းရှိနတ်ို့နှင့ြ ဂစွကြနကြန် အဖြစ်မွိုးတိုးခဲ့ကြသည့န်ောကြ အုပစြုချင်ြးက မသိမသာ စိတဝြငစြားမှုကို ဖုံးကြယ် ရနစြောင် ဟနသ်ာပြနကြသေည်။။
“ဒါ…ကမွ ယူထားတဲ့ ..စာအုပရြှင့ြ..”
“ဟလား…ဒါဆိုအတောပြဲ…အတူဖတကြှတာပေါ့..”
နောငလြတန်ှင့ြ မခေိုငကြ စာအုပဆြိုင်၌ ဤနယစြဆုံဖြစ်ကြသည်..
“စကားပြောတာ…ကြည့်ပြှောနောြ…ဟင်း…ပါးကြဲသှားမယ်..”
“ကိဈစမရှိပါဘူး…မခေိုင်…ကိုနောင့အြသဲကို မခွဲရင် ပြီးတာပဲ…တကယတ်ော့..အခစွဆြိုတာ..တဈယောကတ်ဈ လှည့ြ ကြဲကြရတာပါ..”
“ဘာ…ဘာပြောတယ်…”
မခေိုင့ြ မကြန်ာလေး ရဲရဲနီကာ နှုတခြမ်းလေးကိုကပြှီး အောြ၏ ..စာအုပဆြိုငဒြေါင့ြ အတွင်းဘကြ၌ မခေိုငန်ှင့ြ နောင် လတတ်ို့ပြဲကို မညသ်ူတဈစုံတဈယောကကြမှ သတိမထားမိကြခွေ..။
“ဟုတတ်ယ်..မခေိုငရြဲ့..စဉြးစားကြည့်လြေ..ပါးကြဲမယ်..ဘာညာဆိုပြီး ကြိမ်းဝါးကြပမယေ့ြ..ညားသှားကြရင်..တကယ် သှေးထွကအြောငကြှဲနကြရေတာ..မိန်းကလေးတွပေဲ မဟုတလြား”
“ဟင်…ရှင်…ရှင်…”
“စိတမြဆိုးနဲ့ မခေိုင်..ကိုနောငန်ဲ့ဆိုရင်..မခေိုင့ြ ဟာလေးကြဲပြဲသှားမှာတော့ သချောတယ်..သတ်တိရှိမှ ခစွပြါ..”
“အို…ရှင်…ဘယလြိုလူလဲ…ဟင်..”
“ကိုနောင် မခေိုင့ကြို အရမ်း လုပခြငွန်မေိတယ်..မခေိုငရြယ်..အိပယ်ာဝငတ်ိုင်း ကိုနောင့ဟြာကြီးက အမြဲတောင် နပြေီး..မခေိုင့ဟြာလေးကို..လိုးရရင် ဘယလြောကတ်ောင် ကောင်းမလဲလို့..အမြဲ စိတကြူးယဉန်ခေဲ့ ရတာပါ..မေ ခိုငရြယ်..တကယပြါ..”
မခေိုင် အသကရြှုတွေ ရပသ်ှားမလား..ထငရြသည်..။ နောငလြတ် ဤမွှ ရိုင်းစိုင်းလိမ့မြညဟြု ..မခေိုငထြငမြထား ..ရိုင်းပြလှန်းသော နောငလြတစြကားများက မခေိုင့ြ ပါးစပကြို အဟောင်းသားလေးဖြစ်စသည်ေ။
“မခေိုင်…ကိုနောင့ကြို ခစွပြါနောြ..နောြ..မခေိုငအြတွကြ ကိုနောင်…ပုံစံအမွိုးမွိုးနဲ့ ကောင်းကောင်းလေး လိုးပေးနိုင် ပါတယ်..”
နောငလြတကြိုယမြှ အရကန်ံ့သင်းသင်းလေးကို မခေိုင် ရှုရှိုကမြိ၏။ နောငလြတ် အရကမြှုးမှုးနှင့ြ ထငရြာတွေ စွတ် ပြောနခွင်ေးပါ..ထို့ကြောင့ြ စကားဖကပြှိုငန်လငွြေ မိမိ မိနကြလေးဖကကြသာ အနာခညွြးမို့..ဆတကြနဲ လှည့ြ ထွကလြိုကသ်ည်။ နောငလြတကြလည်း ပြတပြါဘိ ..ပုခုန်းလေးနှစ်ဖကကြို လှဈကနဲ လှမ်းဖကကြာ မကြန်ာချင်ြး ဆိုင် ဆှဲလှည့လြိုကရြာ ခေါင်းလေးက မော့သှားပြီး နီစွေးသော နှုတခြမ်းနှစ်လှှာက နောငလြတ်၏ ကြီး မားထူအမ်း သော နှုတခြမ်းကြီး၏ ဆောင့ကြှီး အောင့ကြှီးစုပယ်ူချင်ြးကို ခံလိုကရြ၏။ လကထြဲမှ ဝထျတုစာအုပကြ လှတကြသွှား ၏။ ပူနှေးမာတောငသ်ော ကြီးမားကစွလြဈသည့ြ နောငလြတလြီးကြီးက..မခေိုင့ြ ပေါငကြှားထဲသို့ ..ထမီနှင့ြ ပုဆိုး ကို တွန်းထိုးပြီး ဝငရြောကလြာသည်။
မခေိုင် ဆတကြနဲ နှလုံးလရေိုကြ၏..သတိလကလြှတ် ပေါငလြေး နှစ်ဖကကြို ခပကြှကြလေး လုပပြေးလိုကမြိလရော..နောငလြတကြ..အင့ကြနဲ နအေောင် ဆှဲညှောင့လြိုကြ ၏။
“အို..ဖယ်…လှတ်..”
မခေိုင် ရုတတ်ရကြ အရှကအြကြောကကြှီးလာ ..အလုံးအရင်းနှင့ြ ဝငလြာကာ…နောငလြတရြငဘြတကြို ဆောင့ြ တွန်းပြီး ထွကပြှေးသှား၏။ နောငလြတမြှာ..ဖုတလြှိုကဖြုတလြှိုကဖြစ်နသေော ရငဘြတကြှီးကို ပင့သ်ကခြကြာ မေ ခိုင့တ်ငပြါးကြီးများကို လှမ်းကြည့်န်မေိသည်။ စာအုပအြငှားသမားလေးကလဲ အခုမှ ဆိုငအြနောကဖြကခြန်းကို လှည့ကြှည့လြိုကရြာ ..ပုဆိုးအတွင်းမှ တိုးထွကြ ထောငထြနသေော နောငလြတလြီးကြီးကို တန်းတန်းမတမြတ် ကြီး တွေ့သှားလတေော့သည်။
“ဟား..ဟား….ကြှနတ်ော့ကို မခွိနထြားပါနဲ့ဗွာ…ကြောကတ်တလြို့ပါ..”
——————————————-
ဒီည..နောငလြတ် အိပမြပြောတ်ော့..ညဦးပိုင်း စာအုပဆြိုင်၌ ဖြစ်ခဲ့ပြောခဲ့သညမြွားကို တွေးကာ လုံးဝ အိပမ် ပြောြ…။ ထို့ကြောင့လြည်း..သန်းရှိနန်ှင့ြ ထိနဝြင်းတို့ အိပပြွောသ်ှားကသွညန်ှင့ြ ..မခေိုငတ်ို့ အဆာငဖြကသ်ို့ ကူး ဝငခြဲ့သည်။။ လောကကြီးသည်…ဆန်းကယွလြှန်း၏။ တဈခါတဈရံ ခုတရြာတခွား ရှရာတဈခွားဖြစ်တတ်၏။
နောငလြတ် …မခေိုငအြိပသ်ော အခန်းထဲသို့ရောကခြဲ့ပြီး…ထိုစဉမြှာပင် ရမဘြိုပုံကြီးရှိရာသို့ ခွဖေေါ့နှင့ကြာ ဝင် လာသော ထွေးကို နောငလြတ် ရှောငရြနအြတွကြ မတတ်ပ် ဘီဒိုကြီးဒထဲသို့ဝငလြိုကြ ရလသည်ေ..။ အထဲတွင် နေ့လညဘြကကြ တပဆြငထြားသော ရာဘာလီးအတုကြီးမှာ နောငလြတဗြိုကန်ှင့ထြောကခြါ ရုတတ်ရကြ ဘီဒို တ ခါး ပိတမြရဖြစ်သှားသည်။
နောငလြတ်…ကြိုငပြူပြီ…ကြံရာမရဖြစ်နရောမှ ရာဘာလီးကြီးကို ဆှဲဖြုတလြိုကပြှီး… သူ့ လီးကြီး ငိုကပြွော့ပြော့ကြီးကို ဘီဒိုအပေါကမြှ ထိုးထုတခြါ ..ငှိမန်လေိုကရြလသည်ေ။။ ထွေးကလည်း ရမဘြိုပုံ ကြီး ၌ တပဆြငထြားသော ရာဘာလီးအရသာကို ခံစားရနအြတွကြ..တိတတ်ဆိတ် လာခဲ့ခွင်းဖြစ်ရာ..မှုံဝါးသော မီး ရောငအြပြာရောင် ကလေးနှင့ြ ဝိုးတဝါးဖြစ်နသေော ဘီဒို ပေါကမြှ နောငလြတ် လီးကြီးကို နူးညံ့သော လကခြွောင်း လေးများဖြင့ြ အသာအယာ ကိုငတ်ှယပြှတသ်ပလြိုကလြရော..နောငလြတလြီးကြီးမှာ သိသိသာသာကြီး မာတောင် ပြီး တောငထြလာလသည်ေ..။
ထွေးမှာ ရာဘာလီးကြီးကို တဈကြိမမြှ သုံးဘူးသူမဟုတလြရော ..ဘီဒိုအတွင်းမှလီး မှ ရာဘာလီးဟုသာ ထငန်လသေည်ေ..။ နောငလြတအြတွကြ အကဉွြးအကပြထြဲရောကြ နသည်ေ။ နောငလြတ် ခစွသ်ော မခေိုင့ဆြီ သို့လာမိရာမှ မထငမြှတပြဲ ထွေးနှင့ြ..ရငဆြိုငတ်ိုးနမေိခွင်းအတွကြ ခွှေးသီးခွှေးပေါကမြွား ကြ လာနရသေည်။
မိန်းကလေး တဈယောကြ၏ ပယပြယန်ယန်ယ် ကိုငတ်ှယခြှင်းကို ပထမဆုံးအကြိမ် ခံစားရသဖြင့ြ အရသာရှိသလို ရှကသ်လိုလိုကြိးလည်း ဖြစ်နမေိသေး သည်။ လီးထိပ် ဒဈအဝနားတဝိုကြ..လကည်ှိုးထိပကြလေးဖြင့ြ ပြတသ်ပခြှင်း ခံလိုကရြတိုင်း..ဖငစြအိုဝ ရှုုံ့သှားအောင် နောငလြတ် ခံစားလိုကရြလသည်ေ။။ စိမ့ကြငွသ်ော ဝဒနော တဈမွိုးကို လည်း ခံစားလိုကရြသည်။.
“အင်း..ဟင်း…အင်း…အ…အား..”
ထွေး နှုတခြမ်းမှ ညီးသံသဲ့သဲ့ကို နောငလြတ် ကြားနရသေည်။ နောငလြတလြီးကြီးကို လကဖြွားလေးများနှင့ြ ကိုင် တွယ် ပြတသ်ပန်ရောမှာ..လကဆြုပကြလေးထဲ ထည့ကြာ ..ညငသ်ာစွာ ဂွင်းတိုကပြေးနသလေို ပြုနပြနေသ်ဖြင့ြ နောငလြတ် လီးကြီးမှာ အကြောကြီးများ ထောငထြလာအောင်..မာတင်း လာသည်။ ထွေးခမွာ..ဘယသ်ူမှမသိ ဟူသော အသိစိတဖြှင့ြ နောငလြတလြီးကြီးကို ရာဘာလီးအတုဟုသာ ထငပြှီး ..စိတရြှိတိုင်း ပြတသ်ပ် ကိုင် တွယ် နေ ခွင်းဖြစ်၏.။
ဘီဒိုကြီးအတွင်းမှ နောငလြတမြှာ အသားများ တဆတဆြတတ်ုနလြာပြီး..လီးထိပမြှ ခွှဲကြိသော အရညကြှညမြွား ယိုစိမ့လြာသည် အထိ ခံစားလိုကရြသညကြိုမူ..ထွေး မသိခွေ..။ ထွေးက ထမီလေးကို ကြမ်းပြငပြေါသ်ို့ ခွှတခြွ လိုကြ လသည်ေ။ တငပြါးအောကဖြကမြှ တဈထွကန်သေော ဖငန်ှင့ြ ပေါငဆြကန်ရောမှာ ကြှမောကပြှီး ခုံး ထနေ သည်။ ထွေး၏ ဖငအြနအထေားမှာ ဖငကြုန်းပြီး လိုးချင်စြရာကောင်းသော ဖငကြောကြ အမွိုးအစားလေးပင် ဖြစ် သည်။ ခကသ်ညကြ ဘီဒိုအတွင်းမှ နောငလြတ် ခမွာ ထွေး၏ လှပလှန်းသော အဆီနှင့ြ တဝင်းဝင်း ကိုယခြန်ခာ လေး ကို မမှငရြခွင်းပငဖြစ်သည်။
ထွေးက အသားဖြူသည်… စောကပြတ် တဝိုကကြ အခွားနရောများထကြ ပို၍ဖြူဆှတန်သည်ေ။. နူးအိသော အ သားဥလေးက လီးထိပကြို တေ့လာသောအခါ နောငလြတ် ဘီဒိုတံခါးကို အတင်းဖိကပခြါ…လီးကို ထွကန်ိငသ်မွ ထွကအြောင် တွန်းပေးလိုကမြိသည်။
အတွေ့အကြုံမရှိရှာသော ထွေးမှာ လီးကြီး တောငလြာပုံ..ပို၍တင်းမာပြီး..တဒိတဒြိတ် သှေးခုံနပေုံများကို သတိ မထားမိရှာပဲ..ရာဘာလီးအတုဟုသာထငလြကြြ စောကပြတလြေးနှစ်ဖကကြို အသာဖြဲပြီး..လီးကြီးနှင့ြ တေ့ကာ .. ဖိခွ..လိုကရြှာသည်…။
“ဗွဈ…အီး….အ…အ..”
လီးကြီးထိပကြ ..အတနင်ယ် ယောငကြိုင်းနသလေို ကြီးထွား၏။ စောကပြတ် အသဈစကစြကလြေးမို့..စောကပြတ် နုတခြမ်းသား နှစ်ခွမ်းကို စုယူ ပြှတသ်ိပတ်ာ ထိုးဝငသ်ှားခွိန်၌ နှုတခြမ်းသား ထူထူနှစ်ဖတကြှား၌ လီးကြီးထိပ် တဈ နသေေးသည်။ အတနကြှာ တင်းခံနပြေီးမှ.. ဗှဈကနဲ ကြှံဝငသ်ှားသည်။ ပူနှေးမာကောင်းသော အသားချောင်း ကြီး က စောကပြတလြေးထဲသို့ ကြပကြှပတ်ည်းတည်းကြီး တိုးဝငသ်ှားစဉြ ထွေးစောကပြတလြေးမှာ ..ခွိုင့ဝြငသ်ှား ပြီး ..ခဏအကြာမှာ..ပုံမှနပြှနတ်ကလြာကြ ပြီး..လီးကြီးကို စုပယ်ူထားသလို..ညဈမိနသည်ေ။
စောကစြိမာမာလေး က ဘီဒိုအပေါကြ နှုတခြမ်းနှင့ြ ဖိကပပြှတသ်ပမြိသညအြထိ ထွေးက ဖိကပထြားကာ နာကငွခြှင်း ထူးခွားစွာ အီစိမ့ြ ခွင်း ဝဒနော အရသာများကို စုပြုံခံစားရရင်း..မကြလြုံးကလေးမှေးကာ ..ဘီဒိုကြီးတွင် တပထြားသော ရမဘြို ရင် အုပကြှီးနှးဈဖကကြို လကဝြါးလေးနှင့ြ ပြတသ်ပခြါ ဖြေးဖြေးခွင်း…စောကခြေါင်းထဲသို့ လီးရောကသ်ညအြထိ ဖိခွ နေ သည်။
ဘီဒိုအတွင်းမှ နောငလြတမြှာ ဖေါမြပြတတလြောကအြောင် ဖငစြအိုနှင့ြ လီးအရင်း၌ ဆကစြပဖြစ်ပေါန်သေော ကာ မအရသာကို အံကြိပရြင်း…အသံမထွကမြိစရန်ေ သတိထားနရသေည်..။ ဘီဒိုတံခါးကြီး ဆှဲဖြင့ပြှီး..ထွေး အား အား ရပါးရကြီး..ဖကခြါ..ဆှဲလိုးချင်စြိတမြွားမှာ တဖြားဖြား ပေါပြေါကလြာလသည်ေ။ ထွေးက..စောကခြေါင်းအတွင်း..ဖြစ် ဖြစ်ညဈစွာ တဆတဆြတ် တုနန်သေော လီးကြီးကို အသာအယာလေး ဖြေးညင်းစွာ…ဆှဲခွှတလြိုကပြှနသ်ည်။
“ပြှတ်..ပလှတ်..ဗှီ..ပီ..”
လီးကြီးက အကုနကြွှတသ်ှား၏.. စောကပြတလြေးနှစ်ခွမ်းက ရှုံ့သှားပြီး နုတခြမ်းနှစ်စ တင်းတင်းစေ့သှားမိခါ..အ တွင်းမှ..အရကြညေလြေးများ..ပီကနဲ ပီကနဲ ညဈကလွာ၏..လီးကြီးမှာ..အလှနတ်ရာပင်..မာတောငန်သညေကြို တွေ့နရသေည်။ ထွေး..လေ့လာခွင်း…စဉြးစားခွင်းများ မလုပန်ိင်..စောကပြတလြေးကို လကန်ှဈဖကဖြှင့ြ ပြနဖြှဲကာ လီးထိပကြှီးနှင့ြ တေ့ထားလိုကမြိပြနသ်ည်..အဆကတ်ည်း..လဲ ဖငသ်ားကြီးများ..ကြုံ့..ကြုံ့သှားအောင် အားစိုကဖြိခလွိုကလြေ သည်.။
“ဗွှတ်…ဘှတ်…ဘှတ်..အီး…အ…အား..ကြှတ် ကြှတ်..”
သညတ်ဈခွီ မိမိဖာသာ အဆောင့ကြှမ်းမိသှားသဖြင့ြ…စောကခြေါင်းနံရံတဈဖကကြို ခပကြှမ်းကြမ်း ဖိထောကမြိ သှားပြီး..ပေါငရြင်း တဈဖကြ..ကငွတ်ကသ်ှားသညအြထိ..နာသှားလရော..ထွေး…ရှုံ့တွပြီး…မကြရြညလြေး ..ဝိုင်း သှား၏။ ကြှကသ်ား အဖုအထဈကြီးများဖြင့ြ စိတလြှုပရြှားဖြယရြာ ထွားကြိုင်းသနမြာလှသော ရမဘြိုပုံကြီးနှင့ြ နုထွေး သော ပါးပြငလြေးကိုအပခြါ..တအင်း..အင်း..ဝဒနောလေးခံစားရင်း.. တွန့လြိမန်သေော ထွေး၏ လှုပရြှားမှုမှာ..မှင် ရသူ တဈစုံတဈယောကသ်ာ ရှိပါက အလှနအြမင်း ခစွစြရာ အမူအယာလေး ဖြစ်လို့နပလေေိမ့မြည်။
လကဝြါးလေးနှစ်ဖကကြ ဘီဒိုကြီး တံခါးတွင် ကပထြားသော ရမဘြိုပုံ ပိုစတာကြီးကို ဟိုမှ သညမြှ ရှေ့လွား ပြတ် သပန်ပြေီး..တဆတဆြတ် တုနခြါနသေော ကိုခန်တာလေးက ဝဲမှယာ..ယာမှ အထကြ..အထကမြှ အောကြ..ပုံစံအမွိုး မွိုုးပြောင်းကာ..ဖငလြေးတွေ…ဝိုကတ်ှန့ဆြော့ကစားသှားပုံမှာ..အနုပညာ မှောကလြှသော ခံစားမှုပုံဖေါသ်ည့ြ လှုပရြှားမှုလေး ဖြစ်နပရေော.. ကာမအရသာ၏ ကြီးမားသော စွမ်းအငကြှီး အုပစြိုးလှှမ်းခွုံနပေုံမှာ သိသာထငရြှား လှသည်။
ပျိုမှဈသော ထွေး၏ အတွေ့အကြုံ နုနုလေးကြောင့လြည်း လီးအစဈကို အတုဟုထငကြာ မှုံရီဝိုးတဝါးမီး ရောငအြောကြ၌ လှုပရြှား ပြုမူနမေိသော မိမိအဖြစ်ကိုလည်း ယခုတိုင် ထွေး…မသိရှာပါလေ… တအင့အြင့ြ…တအိအိ ငှီးညူသံလေးက တိတဆြိတသ်ော ညယံကို ထွင်းဖေါကြ၍ တိုးတိုးညှင်းညှင်းလေး ပြံ့လှင့ြ နပရေော..အပြငမြှ..တဈစုံ တဈယောကကြသာ ကြားမိပါက..ဖိုမ.စုံတွဲ ..အပေးအယူမွှစွာ ဖြုတန်ကြသေညဟြု သာ ထငကြှပမည်ေ။
“အင်း..ဘှတ်…အင်း…အင်း…ပြှတ်…ဘှတ်…အင်း…အ…”
ဖြေးဖြေးချင်ြး….လေးလေးမှနမြှန် ထွကပြေါန်သေော လီးကြီး အဝငအြထွကအြသံ…ထွေး၏ ညီးညူသံလေးများမှာ မထငရြှားသော အရောငမြှုံဝါးဝါး၌ စိတကြယောကခြှောကခြှားဖြစ်ချင်စြရာ ..ထွကပြေါန်တေော့သည်။ နောငလြတ် ကငွခြွောင်းထဲမှ ဖြိုးဖြိုးဖငွြးဖငွြး ခံစားလာရသည်.. လီးထိပကြ စောကခြေါင်းအတွင်းပိုင်း သားအိမအြဝကို ..ဒုတ် ကနဲ..ထိုးမိသှားတိုင်း..နောငလြတမြှာလည်း..အီစိမ့သ်ှားအောင် ခံစားနရလေသည်ေ…။
——————————————-
“ဟှန်း..အခုမှ ၂ နာရီရှိသေးတယ်…ကိုယပြှနအြိပလြိုကအြုံးမယကြှာ…မခေိုင်”
“ကိုယတ်ော့ …အိပလြို့မရတော့ဘူး..ဟိုဟာကြီးကို မှငန်ရတော.. စိတလြှုပရြှားလိုကတ်ာ”
မခေိုငကြ မကြန်ာလေးကို တဈခကြပြှတပြှီး ပြောလိုကသ်ည်။ ယုနှယကြ ဘီဒိုအပေါကကြှီးထဲမှ ထိုးထွကန်သေော ရောဘြာလီးကြီးကို သသခွေောခွာကိုငကြှည့ရြင်း..
“မမထွေး..ဘယလြိုလုပလြဲ မသိဘူး..ချောကကြပန်တောပဲ..”
“အဲဒါကြီးက …ချောကခြငွြ ချောကမြယ်….ကြမ်းပေါမြှာလည်း ကြည့်ပြါဦး..ပုံနတောပဲ…”
မှနပြါသည်…ကြမ်းပြငပြေါြ၌ သုတရြေ အဖတအြဖတမြွား ပုံနသည်ေ…ယုနှယကြ သူမ စောကဖြုတလြေးကို ခပရြှရှ လေးပြတရြင်း…စောကစြိလေးကို ညဈပေးလိုကပြှီး လီးနုတခြမ်းလေးကို လွှာဖြင့ယ်ှကြ လိုကသ်ည်။ နောငလြတ် အပြငမြှ အခွအနေကေို ဘာမှ မမှငရြဖြစ်နပရေော..ရောဘာလီးကို ပြနထြုတပြှီး သူ၏လီးကြီးကို ပြနပြှီး စွပထြား လိုကသ်ည်..။ ယုနှယကြ လကဖြဝါးလေး နုနုဖြင့ြ လီးကြီးကို ပြတသ်ပကြိုငတ်ှယ် လိုကရြာ..ထူးထူးခွားခွား ပူနှေး နပြေီး စေးထန်းနသညေကြို တွေ့လိုကရြလသည်ေ..။
“မခေိုင်…ခ..ခဏ..လာအုံး..”
ယုနှယကြ …လီးကြီးကို ခပတ်င်းတင် ဆုပထြားပြီး..မခေိုင့အြား ခေါလြိုကသ်ည်..။ လသေ့လေးဖြင့ြ..အရေးတကြီး အမူအရာဖြင့ြ ခေါသ်ဖြင့ြ မခေိုင်..ကုတငပြေါမြှ လူးလဲထကာ…ယုနှယအြနားသို့ တိတတ်ဆိတခြဉွြးကပလြာ၏။
“ဒါ ..ရောဘြာလီးမဟုတဖြူး…တွေ့လား..ကိုငကြှည့ြ….”
မခေိုငန်ားဝသို့ ယုနှယကြ ကပပြှီး ပြောသည်…မခေိုငမြကြလြုံးလေးပြူးသှား၏..အကြောအပျိုင်းပျိုင်းနှင့ြ သှေး ကြောကြီးများ ဖေါင်းကားနကော..ဒဈကြီးပြဲလနန်သေော လီးအစဈကြီးကို မကြဝြါးထငထြင် တွေ့လိုကရြ၏။
“အသာနေ..”
ယုနှယကြ..လီးထိပကြို လွှာဖြားလေးဖြင့ြ တဈခကြယ်ကလြိုကြ၏။ လီးကြီး ဆတကြနဲ..ဆတကြနဲ..တုနခြါသှား၏။ နီစွေး ဝင်းလကန်သေော နှုတခြမ်းလေး နှစ်မှှာဖြင့ြ လီးဒဈကြီးကို အာငှေ့နှေးနှေးလေးဖြင့ြ ငုံခဲပြီး ပြှတကြနဲ စုပပြေး လိုကရြာ..လီးကြီးမှာ…သိမ့သ်ိမ့ခြါပြီး..လီးထိပကြှီး အရောငလြကသ်ှားအောင် တင်းတောငသ်ှားသညကြိုတွေ့ လိုကရြလသည်ေ..။
မခေိုငကြ …ဘယန်ှယ့လြဲ..ဟူသော သဘောနှင့ြ မေးစေ့လေးဆတပြှီး မကြခြုံးပင့ပြှီး မေးဟန် ပြုသည်..။ ယုနှယကြ လကဝြါးကလေး ကာပြပြီး..လီးကြီးကို အဆုံးထိငုံခဲကာ လွှာအပြားလိုကြ..စုပယ်ူပြီး လီး အရင်းထိ ပါးစပကြို ဆောင့ခြကြာ… အပေါသ်ို့အားသနသ်နလြေး စုပယ်ူပြဈလိုကလြသည်ေ။ ထိုအခါ လီကြီး မှာ ဆန့င်င် ဆန့င်ငဖြှင့ြ ဟနမြဆောငန်ိငတ်ော့ပဲ…သိသိသာသာကြီး..ဆတကြနဲ ဆတကြနဲ ထောငသ်ှားလတေော့ သည်.။ စိတခြရွလောကအြောင် စမ်းသပပြှီးနောကြ …ယုနှယကြ ဘီဒို တံခါးကို ဆတကြနဲ ဆှဲဖြင့လြိုကလြသည်ေ။
“ဟင်…ရှင်…ရှင်…ကိုနောငလြတ်..”
မိန်းကလေးနှစ်ဦးမှာ..ထိတလြန့အြံ့သှောစွာ ..ရရှတေမြိလိုကကြှလသည်ေ။ နောငလြတမြှ ဘီဒိုတံခါးဖြင့လြိုကြ သည် နှင့ြ ပေါကဝြိုင်းလေး အတွင်းမှ ..လီးကြီးကြှတခြါ..ဘီဒိုအတွင်း ၌ လီးကြီး မတတ်ောငလြကြသ်ား မိသှား လသည်ေ။
“ရှင်…တောတ်ောြ..အကငွ့ယ်ုတပြါလား..ဟင်..ကမွတို့..ရပကြှကကြို အောလြိုကရြမလား…ပြော..”
“မ..မ..လုပပြါနဲ့ မခေိုငရြယ်..ကိုယ်..မင်းဆီကို လာတာပါ..ဟိုတဈယောကဝြငလြာလို့..လန့ပြှီးဒီအထဲ ဝငန်မေိ တာ ပါ..”
“အောြ..ဒါနဲ့ပဲ …ထွေးကို ရှငလြုပလြိုကရြပြီး…ကမွတို့ကိုပါ…”
“ကိုယ်…ကိုယပြှောပါရစေ …မခေိုင်..”
“ထွကြ…အခုထွကခြဲ့…ရှငလြူယုတမြာ…”
“ကိုယ်…မခေိုင့ကြို ခစွလြှန်းလို့..”
“တောစြမ်းပါရှင်…ရှင်..ဆူဆူညံညံဖြစ်သှားမှာကို လိုလားသလား…ကိုနောငလြတ်..”
“ဟာ…မလိုလားပါဘူးဗြာ..”
“ဒါဆို…ကမွတို့ခိုင်းတာ…ရှင်..လုပပြေးရမယ်…”
“လုပပြါ့မယ်….လုပပြါ့မယ်…မခေိုင်..ကြိုကတ်ာခိုင်းပါ…”
မခေိုငကြ…ဟနဆြောငပြှုံးလေး ပြုံးလိုကပြှီး…ယုနှယကြို မကြစြောင်းလေးထိုး၍ ကြည့်လြိုကသ်ည်…ယုနှယကြ ခိုင်း ပစ်ဆိုသော အဓိပျပါယန်ှင့ြ အံကြိတခြါ မေးငေါ့ပြလိုကသ်ည်။ မခေိုငကြ သပတေေော့..အမူယားလေးဖြင့ြ အံလေး ကြိတ် နှုတခြမ်းလေးကိုကခြါ…အတွင်းခံ ဘောင်းဘီလေးကို ခွှတလြိုကြ၏။
ဝင်းလကြ ကစွလြဈသော ခါ အ ထကြ ဆီမှ ..မာတောငလြကြရြှိသည့ြ နိ့လေးနှစ်လုံးမှာ..တုနခြါသှားသည်။ ဖေါင်းကားနသညေ့ြ စောကဖြုတ် အထကြ ပိုင်းလေးက အကြဲကြောင်းလေးကို မမှငရြသေးဘဲ..တဈရဈတင်းပြောငန်သည်ေ…။ပြန့ကြား ကြီးမားသော ပေါင် လုံးကြီးများက ..စောကဖြုတကြလေးကို ညှပထြားသလို ပြောကကြှယန်သည်ေ။ နောငလြတ်..ပုခုန်းကြီးကို..မခေိုငကြ အသာအယာကလေး ကိုငလြိုကသ်ည်။
စူးလကသ်ော မကြဝြန်းကလေးများ က နောငလြတ် မကြလြုံးများကို ပူလောငသ်ော အာသာ ဆန်ဒများနှင့ြ စူးစိုကကြှည့န်သည်ေ…နောငလြတကြ ဝန်း ဝိုင်း နကမြှောငသ်ော မခေိုင့မြကြဝြန်းများကို စူးစိုကခြါကြည့်ရြင်း..မကြန်ှာနှစ်ခု နီးကပလြာသည်။ တဈယောကြ ထွကသ်ကကြို တဈယောကြ ရှုရှိုကမြိလာသည်။ မခေိုင် အသကရြှုသံလေး ပြင်းလာသည်။ ငေါကကြနဲ ငေါကကြနဲ ဆတဆြတခြါနသေော နောငလြတ် လီးကြီးက မခေိုင်၏ ဝမ်းဗိုကသ်ား ဖြေးဖြေးလေးကို တိုး ထောကမြိနေ၏။
ပူပူနှေးနှေး လီးထိပကြှီးက မခေိုင့ြ တဈကိုယလြုံးကို ကငွစြကန်ှင့ြ တို့လိုကသ်လို…တုနတ်ကသ်ှာ စပြေီး..ခွှဲကြိနသေော လီးထိပကြှီးနှင့ြ..မိမိဗိုကသ်ားလေးများ ပူးကပသ်ှားသညအြထိ..နောငလြတ် ရငခြှင် အတွင်း သို့ ပူးကပ် တိုးဝင်းမိလိုကလြသည်ေ။
ယုနှယကြ မခေိုငန်ှင့ြ နောငလြတ် နှစ်ယောကတ်ို့၏..အပြင်းအထန် စိတလြှုပရြှားနကြပေုံကို ဘေးမှကြည့်ကြာ စောကပြတ် အကြဲကြောင်းလေးကို လကခြလယဖြှင့ြ မွှင်းမွှင်းဖြဖြလေး..ပြတသ်ပပြေးနမေိလသည်ေ။ နောငလြတ် က မခေိုင်၏ နုတခြမ်းလေးများကို မထိတထိလေး ငုံစုပပြှီး..လွာဖြားလေးဖြင့ြ မခေိုင့ြ ပါးစပထြဲသို့ထိုးသှင်း ကလိ ပေးလိုကလသည်ေး။ မခေိုင် မကြတ်ောငကြလေးများ မှေးစင်းကာ မကြလြုံးလေး စုံမှိတကြသွှားသည်။
နောငလြတ် လကတ်ဈဖကကြ မခေိုင့န်ိ့လေးတဈလုံးကို ဆုပကြိုငကြာ နိ့သီးခေါင်းလေးကို ပြတခြွပေေးလိုကြ၏။ မေ ခိုင် …အင့ြ…အင့ြ…ကနဲ…ခန်ဒာကိုယကြလေး ကော့ပြံတကသ်ှားရသည်။ မခေိုင့ြ လကကြလေးတဈဖကြ က လည်း နောငလြတ် လီးကြီးကို ခပတ်င်းတင်းလေး ဆုပကြိုငလြိုကပြှီး..ပြတခြွနမေေိသည်။ ပြင်းပြသော အသကြ ရှုသံများက လှတလြပကြယွလြောငစြှာ ထွကပြေါလြာသည်။
မခေိုငကြ ကုတငစြှန်းတွင် နှမ်းလွှစွာ ထိုငခြလွိုကသ်ည်။ နောငလြတကြ ဒူးထောကပြှီး မခေိုင့ြ နိ့လေးနှစ်လုံးကို ခပဖြှဖြလေး စို့ပေးနရော ..မခေိုင့ြ မကြန်ာလေးမှ ..မုနတ်ိုင်းမိသော ဌကင်ယလြေးပမာ ဘယည်ာ ခါရမ်းပြီး
“အား…အ…ဟင်း…ကြှတကြွှတ်…”
အလှနအြမင်း ခံရခကစြှာ ငှီးငှူလိုကရြှာလသည်ေ။ မခေိုင့ြ လကန်ှဈဖကကြ ကုတငပြေါသ်ို့ နောကပြှနထြောကြ ထားပြီး..ရငလြေးကို ကော့ပေးထားရှာသည်။ ဆံနှယ် မှောငမြှောငလြေးများက လထေဲ၌ ဝေ့ဝဲ လှင့ပြွံတကန်ေ၏။ ခပပြှဲပြဲလေး ကားပေးထားသော..ပေါငန်ှဈဖကကြို နောငလြတကြ အားပြုကိုငရြင်း..ပြတသ်ပပြေးသည်။ တဖငွြးဖငွြး နှင့ြ သှေးကြှလာသော ကာမဆန်ဒက ချောရြည် အပြည့န်ှင့ြ မီးတောငကြှီး မပေါကကြှဲခင်..ငလငွခြါသညန်ှင့ြ သှကြ သှကခြါလာလသည်ေ။
မခေိုငကြ ကုတငပြေါြ၌ မေးလေးကား ခေါင်းလေးမော့၍ လကန်ှဈဖကြ နောကပြဈထုင် ထားသည်။ နောငလြတကြ ဒူးထောကခြါ မခေိုငပြေါငရြင်းလေးကို ခပတ်င်းတင်း နိ့အစုံကို စုပပြနသေည်ေ။ နောငလြတ် ပေါငကြှားသို့ ယုနှယကြ ပကလြကကြလေးလှနကြာ လှဲလွောင်းလိုကရြာ..နောငလြတလြီးကြီးနှင့ြ ယုနှယ် နှုတခြမ်းလေးမှာ..တေ့မိသှားကြလသည်ေ။
သုံးယောကစြလုံးမှာ ..ကာမစပယ်ှကမြှုအတွေ့အကြုံရှိကြသူများ မဟုတသ်ောလည်း..ကြည့်ဖြူးသော ဗီဒီယိုကား နှင့ြ ကြားဖူးနားဝများအတိုင်း စည်းကိုကြ ဝါးကိုကြ စနှစ်တကြ ပြုလုပန်မေိကြလသည်ေ။ ယုနှယကြ မိမိပေါငကြှား သို့ ခေါင်းထိုးဝငလြာသညန်ှင့ြ..နောငလြတကြ ..ပေါငန်ှဈလုံးကို ကားလေးလိုကသ်ည်။ ပူနှေးသော အာငှေ့နှေး နှေး ဖြင့ြ စုပခြှင်းကို ခံလိုကရြသော နောငလြတအြတွကြ..ပါးစပလြေးထဲသို့ မသိမသာလေး ညှောင့လြိုး လိုကမြိ လေ သည်…ယုနှယကြလည်း..နောငလြတ် ဂွေးဥကြီးကို ခပည်ဈညဈကလေး ဆုပခြွပေေးရင်း..လီးဒဈကြီး ကို သကြားလုံးစုပသ်လို တပြှတပြှှတစြုပပြေးလိုကသ်ည်။
နောငလြတလြီးမှာ တင်းသညထြကြ တင်း တောငသ်ည် ထကတ်ောငလြာလသည်ေ။ သှေးကြောကြီးများ ပေါကကြှဲတော့ မယောင် ဖေါင်းကားလာသည်…သှေးတိုးခွင်း ကြောင့ြ လီးထိပကြှီးမှာ ကြီးမားသော ခရမ်းခဉွသ်ီးကြီးအလား..ပြာလဲ့သော မီးရောငတ်ှင် ပြောငလြကတ်င်းမာ သှားသညကြို တွေ့ရ၏။
နောငလြတလြီးကို ပကလြကလြှနကြ အားရပါးရ စုပန်သေော ယုနှယ် စောကဖြုတလြေးမှာ ခံချင်လြှန်းသဖြင့ြ အရေ လေးများစိုရှှဲနသည်ေ..စောကစြိလေး မပြုတပြူဖြစ်လာသညအြထိ..စောကပြတ် နှစ်ခွမ်းကြားမှ စောကစြိလေးက ထောင်၍ ထွကလြာသည်။ ပါးစပန်ှင့အြပြည့ြ..ကြီးမားလှန်းသော နောငလြတ် လီးကြီးကို မိမိစောကဖြုတထြဲသို့ လိုးသှင်းခွင်း ခံလိုသညမြှာ မ ထိန်းနိငအြောင် ဖြစ်လာနရသေည်။ ထို့ကြောင့ြ မရှကန်ိငတ်ော့ပဲ နောငလြတ် ပေါငကြှားမှ..ခေါင်းပိုင်းကို ပြနထြှကြ ခါ..ခွနှစ်ေချောင်းကို သှင်းလိုကြ၏..ခွနှစ်ေချောင်းက မခေိုင့ပြေါငပြေါသ်ို့ တငလြိုကခြါ..ဇောကထြိုးလေးဖြစ်သည် အထိ..ကော့ထောငလြိုကလြသည်ေ။
ထိုအခါ…ယုနှယ် စောကဖြုတလြေးမှာ နောငလြတလြီးကြီးရှေ့၌ အလိုးခံရန် ဇောကထြိုးလေး.. ခပပြှဲပြဲ နရခေပြှီး ဖြစ်သှား၏။ နောငလြတကြလည်း ယုနှယဆြန်ဒကို သဘောပေါကသ်ဖြင့ြ..မေ ခိုင့န်ိ့လေးများကို စို့ပေးနရောမှ..ခဏ အနားယူပြီး..ယုနှယစြောကဖြုတကြှီးကို ငုံ့ကြည့်လြိုကသ်ည်။ မခေိုငကြ နောငလြတ် လီးကြီးကို အရင်းမှကိုငပြှီး..ယုနှယစြောကဖြုတလြေးထဲ တေ့သှင်းပြီး. . စကဝြိုင်းသဏျဍာန် မှှပေေး လိုကရြာ..မခေိုင် အပြုအမူကြောင့ြ… နောငလြတန်ှင့ြ ယုနှယမြှာ..ထွန့ထြှန့လြူးသှားရ လသည်ေ။
“ဟာ…ဟား…အီး…အ…အမလေး…အို…အိုး…အီး…”
ယုနှယအြောသ်ံလေးက အတနင်ယ် ကယွလြောငသ်ညမြို့ မခေိုငကြ ရှူးကနဲ သတိပေးလိုကရြလသည်ေ။ သို့ သောြ ယုနှယကြ ကြားဟနမြတူ..ခွေ..မှှမလေေး မီးမှိုကခြံရသည့န်ှယ်..တွန့လြိမကြှေ့ကောကြ သှားလသည်ေ။
“ရှူး…တိုးတိုး…ယုနှယ်…”
“အာဟာ…အီး…အဟင့ျ..မရဘူး…မရဘူး…အမလေး..”
“ဟာ…ပြသနာပဲ..”
မခေိုငကြ မသိမသာ ပြုံးရင်း..ငှီးတွားကာ နောငလြတလြီးကြီးကို ယုနှယ် စောကခြေါင်းထဲ အဆုံးထိ ဝငစြရန်ေ နောငလြတခြါးကို ဖကြ၍ တအားပြဈဆောင့ခြလွိုကြ လတေော့သည်။
“ပြှတ်…ပြဈ…ပြှတ်…ပြှတ်…စွတ်…စွတ်…ဘှတ်..”
စောကခြေါင်းက ထောငန်သဖြေင့ြ လီးကြီးက ကောပြှီး ဝငန်ရသေဖြင့ြ..တဖကသ်ပပြှတတ်ိုကပြေးသလိုကြီးဖြစ်ကာ တင်းထောငန်သေော ယနှယစြောကစြိလေးနှင့ြ.. နောငလြတဂြှေးဥကြီးတို့က အရှိနပြှင်းစွာ ခုလုတတ်ိုကမြိနကြေ တော့သည်။ ယုနှယမြှာ ကြမ်းပြငကြို ကြားသဈမလေး သဖြယ် ကုတခြှဈ..ရင်း တအားအား အောခြလွိုကမြိရှာလေ သည်။
“နာ ..နာလေးဆောင့ပြေး…ကိုနောင်…သူပြီးတော့မယ်…”
“အ..အ..အင့ျ…အင့ျ….အင်..”
“ပြှတ်..ပြှတ်..ဖြတ်…ပြှတ်…ဘှပ်..ဘှတ်…”
“အရတွေေ…တ..တအားထွကတ်ာပဲ…အိ”
“မနားနဲ့ ကိုနောင်..မှညပြေ့စေ…နာနာလေး..ဆောင့ြ…ဆောင့ြ..”
စောကခြေါင်းအတွင်း အရှိနန်ှင့ြ စိုကစြိုကဝြငသ်ှားတသော..လီးကြီးအရှိနကြ..ယုနှယအြေား..ဖိန့ဖြိန့တ်ုနသ်ှားစေ ကာ ..ပြှတကြနဲ…ပြှတကြနဲ…သုတရြမွေား ပန်းထွကသ်ှားရရှာသည်။
“ကိုနောင် ဟာကြီးက…မပြော့သေးဘူးနောျ…”
ယုနှယ် စောကဖြုတထြဲမှ.. ပြှတကြနဲ ထွကလြာသော လီးကြီးကို..မခေိုငကြ ပေါငလြေးကားပြီး..ဒါရိုကဆြကသ်ှင်း ရင်း ပြောလိုကသ်ည်။ ယုနှယ် သုတရြမွေားဖြင့ြ..ခွှဲပြောငလြကန်သေော..နောငလြတလြီးကြီးက မာနမြကပြဲ ..မေ ခိုင်၏ လှပဖေါင်းကားနသေော စောကဖြုတလြေးထဲသို့ ထိုးဝငသ်ှားလတေော့သည်…။
“ပြှတ်..ဘှတ်…”
“အမလေး…ကိုနောင်…ဖြေးဖြေး…ကြပ်..ကြပတ်ယ်..”
“နဲနဲ…ဖြဲ..ဖြဲပေးထားလေ…မခေိုင်…အင့ျ…အင့ျ..”
“ရှီး….အ..ကြပလြိုကတ်ာ…ကိုနောငရြယ်…စောကခြေါင်းထဲကို…ပြည့သ်ှားတာပဲကြယ်…အင့ြ…အဟင့ြ…”
“ခါးကော့ပေးထား…မခေိုင်…အင့ျ….အင့ျ..”
“အား…ကိုနောင်…အီး…သားအိမကြို ထောကမြိနပြေီ…အ….အ…အင့ြ.”
မခေိုင့ြ အံကြိတင်ှီးသံလေးက ညဉ့ယ်ံကို ထွကဖြောကြ ပြံ့လှင့သ်ှားလတေော့သည်…။
ပြီးပါပြီ။