အောစာအုပ်

ဘာနဲ့အစားထိုးမှာလဲ

ဘာနဲ့အစားထိုးမှာလဲ
ရေးသားသူ – ပေါကကြွောမြ

ညက တိတဆြိတလြှန်း၍ အမှောငကြ သိပသ်ည်းလှန်းနသည်ေ။ ခစွထြှန်း အပိုငစြားရထားသော ကားဂိုဒေါင်၏ နောကဖြကြ အိပခြန်းလေးထဲ၌မူ အပြာရောင် မီးပြင်းလေးက လင်းလကြ၍နသည်ေ။

“ ဒါ အဈကို့ အိမလြားဟင်…”

“ ဟင့အြင်း….ကိုယကြ သူများဆီမှာ ကပန်ရတော…”

“ အင်း…တောတ်ောြ ခမွြးသာတာပဲ…”

ကောငမြလေးက စကားတတပြှီး ဖေါရြှှေ၏။ ညဉ့မြယလြေးတဈယောကကြို ခစွထြှန်းက ညလုံးပေါကဆြှဲလာခဲ့ခွင်း ဖြစ်သည်။

“ မင်း…ကိုယ့ကြို ဈေးမပြောရသေးဘူးနောြ…”

“ ငါးခုလေ…အဲဒီပေါကဈြေးပဲ…”

“ အဟဲ…ငါးရာလား…”

“ အဲ…ဟယ်…ငါးထောငလြေ ဆရာကြီးရဲ့…”

“ ကိုယ် တကယမြသိလို့ပါ…အခုမှ မင်းကို ပထမဆုံး ခေါမြိတာပါ…”

“ သနားလိုကရြတော့မလား…”

“ မသနားပါနဲ့…ရပါတယ်….သုံးထောငဆြို မရဘူးလား…”

“ အလိုလေးတောြ…ဘာမှတလြို့ ဈေးဆဈနရတောလဲ…တဈညလုံး ရှငန်ဲ့နရမေယ့ြ ကမွဒုကျခကိုလည်း ထည့တ်ှကြ အုံး….”

“ ငါးထောငပြဲလားကြာ…အဲဒါ…အကုနပြဲ…”

“ ဟင်း…ကမွတော့ ဖိတစြာမှားပြီထငတ်ယ် ဒါနဲ့ ရှငတ်ဈယောကပြဲ လုပရြမှာနောြ…”

“ တဈယောကထြဲပါ…”

“ အင်း တခွို့က တဈယောကထြဲဆိုပြီး ခေါသ်ှားတာ ဟိုရောကတ်ော့ လေးငါးချောကယ်ောကဖြစ်ရော ငှကတွေော့ အပြည့မြပေးချင်ဘြူး…”

“ ကိုယကြ အဲဒီလူယုတမြာစာရင်းထဲ မပါ ပါဘူး…မနကလြေးနာရီထိုးတာနဲ့ မင်း ပြနပြေါ့…”

“ အနားယူခွင့တ်ော့ ရှိမှာပေါ့နောြ…”

“ မပြောတတဘြူး…ကြုပကြ အတောထြနန်တော…”

“ ဟင်း…ကြကသ်ီးတောင် ထလာပြီ…ကဲပါ အခွိနဖြှုန်းမနနေဲ့…ရှင့အြဝတတ်ှေ အရငခြွှတ်….”

“ မင်း အရငခြွှတပြေါ့…”

“ ကဲလာ….အကိုက ကမွကို ခွှတ်….ကမွက အကို့ကို ခွှတပြေးမယ်…ဟလား…”

“ အောြ…ငှကြေေးနဲ့ကာမကို ရောင်းဝယသ်ူလေးတွမေို့ ဘာဆိုဘာမှ အခကအြခဲမရှိ စင်းလုံးချောလို့…”

ခစွထြှန်းက သူမ၏ အပေါအြင်ျကြီကို ခွှတလြိုကသ်ည်။ ပြီးတော့ အောကခြံဘရာစီယာကိုပါ ခွှတပြဈလိုကသ်ည်။ အ တွင်းမှာ မာတင်း၍ ဖြံ့ထွားသော ဖြူဖြေး၍နသညေ့ြ နို့နှစ်လုံးက ရုန်းကန်၍ ထွကလြာသည်။

“ မင်း ဒီအလုပ် လုပတ်ာ ကြာပြီလား…”

“ တဈနှစ်ရှိပါပြီ…”

“ မင်းနာမည် မပြောရသေးဘူးထငတ်ယ်…”

“ အလကားပါ တခွားနာမညတ်ှေ ပြောမှာပေါ့…အပိုတွေ ပြောမနပေါနဲ့…”

“ စကားပြောဖို့ လှယအြောငပြါ…”

“ မသေီ…ပါ ”

“ အောြ…မသေီ အင်း…ဒါနာမညပြေါ့နောြ ”

“ ဟင်း…ဟင်း…သချောပါတယ်…”

မသေီ၏ မကြန်ှာလေးက တလောကလုံးကို ထီမထငသ်လို မကြန်ှာပေးလေးနှင့ြ ဖြစ်လင့ကြစား မကြလြုံးလေးတွေ က ရီဝေ၍နသည်ေ။ ရှှန်းလဲ့၍နသည်ေ။ တောကပ်၍နသည်ေ။ နှုတခြမ်းလေးတွကေ ရှှန်းလကစြိုပြေ၍ ဖူးလုံးနသည်ေ။

“ မင်း…ချောတော့ အတောခြွောတယ်…”

“ အကို နှမှောလိုကတ်ာလို့ ပြောမလို့လား…အပိုတွေ မပြောကြေးကြာ…မသေီ စိတည်ဈတယ်…”

မသေီက ခစွထြှန်း၏ ပုဆိုးစကို ဆှဲခွှတပြှီး ကြမ်းပြငပြေါသ်ို့ ပုံခလွိုကသ်ောအခါတွငမြူ သူမ၏ ပါးစပလြေး ဟ သှား သည်။

“ အလိုလေး…လေး…မနဲမနောကြီးပါလားရှင့ျ…”

မသေီက ခပင်ိုကင်ိုကကြှီး တွဲကနွသေော ခစွထြှန်း၏ လီးကြီးကို လကကြလေးနှင့ြ တယုတယလေး ဆှဲမသည်။

“ ကြီးလိုကတ်ာဟယ်…ခစွစြရာကြီး….ကြည့်ပြါအုံး…”

မသေီ၏ လကဖြဝါးလေးပေါြ၌ အိပပြွောန်သေော မှှပြေေးတဈကောငန်ှယ် စင်းစင်းကြီး ငှိမန်သေော ခစွထြှန်း၏ လီးထိပဖြူးကြီးမှာ ခပည်ိုညိုဖြင့ြ တုတခြိုငလြှသည်။

“ မင်း ထဘီခွှတပြေးမယလြေ…”

“ အင်း…ခွှတလြေ…ကမွတော့လေ အကို့ဟာကြီးတွေ့ပြီး ပြနအြမ်းချင်စြိတတ်ောင် ပေါကလြာပြီကြယ်…”

မသေီက မှိုရသူ မကြန်ှာမွိုးလေးနှင့ြ ရှှန်းရှှန်းလဲ့လဲ့ ကြည့်ရြင်း ပြောလိုကသ်ည်။ ခစွထြှန်း၏ လီးကြီးကိုလည်း လကန်ှဈဖကဖြှင့ြ ဘယည်ာပြောင်းကစားရင်း တခါတရံ ဂွေးစိကြီးကိုပါ ဖြစ်ညှဈတတသ်ည်။ လမှှေးများ ထူပိန်းနသေော ဆီးစပမြှ ထိုးထွကလြာသော လီးတနကြှီးသည် ဂွေးစိကြီးအောကသ်ို့ပင် ရောကကြာ အမှောင်းလိုကကြှီးဖြစ်၍နသည်ေ။ မသေီက လီးဒဈကြီးကို သူမ၏ လကခြွောင်းလေးနှစ်ချောင်းဖြင့ြ ညှပကြိုငကြာ ဖြဲခပြှီး အနီးကပကြှည့သ်ည်။

“ အကို့ ဟာကြီးက ထနမြယ့ပြုံပဲ သိလား…”

“ ဘာဖြစ်လို့လဲဟင်…”

“ ဒဈနကတ်ယ်…ထိပလြုံးပြီး လုံးပတထြှားတယ်…အတနထြကတ်ောင် နဲနဲကြီးနသေေးတယလြေ…ဒါမွိုးကြီးတွကေ မိန်းမသုံးလေးယောကကြို တပျိုငတ်ည်း လုပန်ိုငတ်ဲ့ အမွိုးအစားပေါ့…”

“ ပေါကပြေါကြ ရှာ…ရှာ…”

ပြောလိုကပြှီးခစွထြှန်းက မသေီ၏ ခေါင်းလေးကို မနာအောငထြုလိုကသ်ေးသည်။

“ ဟုတတ်ယ် အကိုရဲ့ ယောကြွားတွေ တနဆြာကို လေ့လာထားမှ ကိုယန်ဲ့ အပေးအယူလုပမြယ့ြ ယောကြြား ဘာ အမွိုးအစားဆိုတာ သိထားရတာပေါ့…”

“ ဟား…မင်းက အတောရြင့န်ပြေီပဲ…”

ခစွထြှန်းက မသေီ၏ စောကပြတကြို စမ်းရင်းပြောသည်။ မသေီက ပေါငကြှားထဲ ထိုးနှိုကလြာသော ခစွထြှန်း၏ လကကြို ပေါငန်ှဈဖကကြားပေးလိုကရြင်း…

“ မသေီ….ဒီအလုပကြို တဈလမှ တဈခါပဲလုပတ်ာပါအကို…ပြီးတော့လဲ ရောဂါရနိုငမြယ့ြ အခွအနေမွေိုးလဲ ရှောင် တယလြေ….”

“ ကောင်းပါတယကြှာ…”

“ ဟုတပြါတယ်….အကိုလည်း မသေီကို စိတသ်န့မြှ လုပပြါ အကို စိတမြသန့ရြင် အလကား ပိုကဆြံကုန် နမှော….”

ခစွထြှန်းက ကြေးစားမလေး မသေီကို လေးစားစွာ တဈခကြန်မ်းလိုကသ်ည်။ ရမှေှေးနံ့က ရငထြဲအထိ ထိုးဖောကဝြင် ရောကသ်ှားသည်။

“ မင်းကို မှငမြှငခြငွြး…”

“ လိုးချင်သ်ှားတယပြေါ့…”

“ ဟာကြာ မသေီကလဲ ခစွတ်ယလြို့ ပြောမှာပါ…”

“ သှားစမ်းပါ အကိုရာ…ခစွတ်ယဆြိုတာလဲ အနကဖြှင့ပြှီး ကာလကုနအြောင် စောင့ကြှည့တ်ော့ နောကဆြုံးတော့ လိုးချင်တ်ယ် ဆိုတာပဲ ထွကလြာတာပါ…”

“ မင်းကို အကို အရှုံးပေးလိုကပြှီ…”

“ ဒါပေါ့…ဒီလိုပဲဖြစ်ရမယလြေ…ဟင်း…”

မသေီက ခစွထြှန်းလီးထိပဖြူးအဝကို လကည်ှိုးလေးဖြင့ြ ပြတကြှည့ြ၍နသည်ေ။

“ မင်း…ဘယပြုံစံကို ကြိုကသ်လဲ…”

“ အိုး…အကိုက ပိုကဆြံပေးထားတာပဲ အကိုကြိုကသ်လိုပြောလေ ကုန်းပေးရမလား…”

“ အေး ကောင်းတယ်….ဖငကြုန်း….”

“ အကို…ဖငထြဲတော့ မလိုးနဲ့နောြ…အကို…”

“ အေးပါဟာ…”

“ ပြောထားရသေးတယ်…အကိုတို့ ယောကြြားတွကေ နှာခေါင်းပေါကတ်ောင် ထားချင်တ်ာ မဟုတဘြူး…”

“ စကားပြောလိုကတ်ာ သာလိကာမလေးရယ်…”

မသေီက ခစ်ကနဲ တဈခကြရြယသ်ှမ်းရင်း…စောစောက ခစွထြှန်းက ခွှတပြေးမယပြှောခဲ့သောလြည်း မခွှတဖြစ် သေးသည့ြ သူမ၏ ထဘီကို ခွှတခြလွိုကပြှီး ခစွထြှန်းဖကသ်ို့ တဈခကြလြှည့ပြှလိုကပြှီး ကော့ပြလိုကသ်ည်။

“ ပစ်စည်းလည်း ကြည့်အြုံးနောြ အကို…”

ခစွထြှန်းဆီက စကားပြနမြရတော့။ ခါးကို ကော့ထားသဖြင့ြ အနထြှကလြာသော စောကဖြုတ် အသားစိုငကြှီးက နဲနဲနှောနှောကြီးမဟုတ်…အလယကြှဲကြောင်းစပကြှားမှ ခပဟြဟပြူးထွကန်သေော စောကစြိကြီးက လကတ်ဆဈခန့ရြှည် သည်။ စောကမြှှေးအခွို့က ပေါငခြှံအထိ ခပပြါးပါးရှိသည်။

“ မင်း ဟာကြီးကလဲ သေးမှမသေးပဲ မသေီ…”

“ ဟင်း…ဟင်း…ဒါမထသေးဘူး….သဘောပေါကျ…”

အမလေး ထများထရငတ်ော့ ဒါကြီးအကကြှဲလာလမလေား မဆိုနိုင်။ ခစွထြှန်းက မသေီ့ စောကပြတကြှီးကို ခပရြှရှ ကိုငကြှည့ကြာနစဉြေ…

“ ကဲ…ကိုကစြားမှာလဲ မဟုတဘြဲနဲ့ ဖယတ်ော့…”

မသေီက ငှိမ့ည်ောင်းစွာ ကိုယကြို တပတလြှည့ပြှီး ခစွထြှန်းရှေ့၌ဖငကြို ကားပြီး ကုန်းပေးလိုကသ်ည်။ အောကခြှေ ရှင်းရှင်းနှင့ြ စောကပြတကြှီးက ဖငကြှားမှ အနောကသ်ို့ အုံလိုကကြှီး ပြူးထွကလြာသည်။

“ အကိုကလဲ အဟင့ြ…ဘာလို့ အကြာကြီး စိုကကြှည့န်ရတောလဲ လုပမြယ့ဟြာကို မလုပသ်ေးဘဲနဲ့…”

ခွှဲတဲတဲ နှာသံလေးနှင့ြ တီးတိုးပြောလိုကသ်ော မသေီ၏ စကားကိုကြားမှ ခစွထြှန်းက မသေီ၏ ဖငန်ောကန်ားသို့ တိုးကပပြှီး ရပလြိုကသ်ည်။

ကားဂိုဒေါငအြပြငဖြကြ တိုကကြှီးနှင့ြ ဆကသ်ှယထြားသော လူသှားလမ်းလေးအတိုင်း လကန်ှိပမြီးသေးသေးလေးဖြင့ြ အသုံးပြု၍ အရိပတ်ဈခုက ကားဂိုဒေါငဆြီသို့ ခဉွြးကပ်၍လာသည်။ တကယဆြို ထိုလကန်ှိပမြီးရောငလြေးကို ခစွထြှန်းရှိရာ ပြတင်းပေါကမြှ မှငန်ိုငသ်ည်။ သို့သောလြည်း ခစွထြှန်း အာရုံက မသေီ စောကပြတကြှီးပေါြ၌သာ ရောကန်သဖြေင့ြ မီးရောင် ကို သတိမထားမိလိုကခြွေ။

မသေီက သူမ၏ကြီးမားလှသော တငပြါးကြီးနှစ်လုံးကို ဘယည်ာယိမ်းနှဲ့ရင်း ဆော့ကစားနရော တောငန်သေော ခစွထြှန်း၏ လီးတနကြှီးနှင့ြ မသေီ၏ စောကပြတကြှီးမှာ မထိတထိဖြင့ြ ယမ်းခါနသည်ေ။ တဈခကြြ တဈခကြြ မသေီက ခစွထြှန်း၏ လီးကြီးကို စောကပြတအြောကသ်ို့ လွှိုသှင်းထားပြီး ပေါငန်ှဈလုံးနှင့ြ ညှပခြါ ရှေ့တိုးနောကဆြုတ် လုပန်သဖြေင့ြ လီးကြီးမှာ မချင့်မြရဲကြီးဖြစ်လာပြီး ခစွထြှန်းကိုယတ်ိုငမြှာလည်း ရှုးရှုးရှဲရှဲ အသံတွေ ထွကလြာသည်။

“ ခစ်…ခစ်….ခစ်….မာနထြလာပြီ…ခစ်ခစ်…”

ခစွထြှန်း၏ လကန်ှဈဖကကြ မသေီ၏ ဖငကြှီးတွကေိုကိုငရြင်း လီးနှင့စြောကပြတ် တဲ့တဲ့ဖြစ်ရန် ကြိုးစားနရင်ေး နှာမှုတသ်ံကြီးက ပြင်းထန်၍လာသည်။ မသေီက သဘောကပြှီး တခစ်ခစ်ရယရြင်းပြောသည်။

“ နင့ြ ဖငကြ ငှိမင်ှိမန်စမြေးဟာ…”

“ အိုး….ဝငအြောငလြုပပြေါ့လို့…ခစ်…ခစ်…”

မသေီက ဆော့ကစားနည်း တဈခုဟူ၍ပင် သတမြှတန်သလေားမသိပါ။ ခစွထြှန်းကို ပြောငစြပစြပပြှောရင်း လီးတန် ကြီးကို စောကဖြုတဝြသို့ မဝငအြောင် နိမ့ခြွီမှင့ခြွီဖြင့ြ၎င်းင်းင်း၊ ဘယည်ာရမ်းခါ၍၎င်းင်းင်း ရှောငတ်ိမ်းနရော ခစွထြှန်း ကြှဲမှီးတိုလာ သည်။ ခပဖြှဖြကိုငထြားသော မသေီ၏ ခါးသေးသေးလေးကို သူ့လကကြှီးဖြင့ြ တင်းကြပစြှာ စုံကိုငဆြုတယ်ူပြီး ရမ်းခါနသေော ဖငကြှီးကို ထိန်းခွုပလြကြြ ဖငကြှားထဲမှ နောကသ်ို့ပြူးထွကန်သေော စောကပြတအြုံကြီးကြားသို့ လီးထိပကြှီးကို မရမက ဇွတသ်ှင်းလိုကသ်ည်။

“ ဗွှတ်…ဗွဈ…ဗွဈ…”

“ အ…အဟ…ကြှတ်…ကြှတ်…အကိုကလဲ တအားပဲ…”

“ နငကြ ငှိမင်ှိမမြှ မနတော…”

“ ခစွလြို့ ကြီစားတာပဲ ဟာကို…”

“ ငါက မနနေိုငတ်ော့ဘူး ဟ…”

“ အ….ဟင်…အကိုကလဲ ထနသ်လားမမေးနဲ့….အ…အား…ကြှတ်…ကြှတ်….ကြှတ်….အဝငကြှမ်းတယကြှာ….. အကို့ လီးထိပဖြူးကြီးက တောတ်ောမြာတာပဲ ရှီး…အ….”

မသေီ၏ စောကပြတထြဲသို့ လီးတနကြှီးကို တရှေ့ရှေ့စိုကခြနွရော မသေီကို စကားပြနမြပြောနိုငခြွေ။

“ ဗွဈ…ပလဈ…ပြဈ…ဗွဈ…”

“ ဟား…အား…ရှညလြွှားလိုကတ်ာ အကိုရာ အကို့ဟာကြီးက မဆုံးသေးဘူးလား….အိုး…အိုး…ကြှတ်….ကြှတ်…. လညပြင်းမှာတောင် တဈဆို့ဆို့ကြီး ဖြစ်လာပြီကြာ….”

“ အဆုံးဝငလြား…မသေီ…”

“ အိ…အ…ဝငတ်ယ်….ဝငတ်ယ်…အဆုံးပဲ….အိ…အ….”

မသေီ၏ ဖငကြှီးမှာ မရမ်းနိုငတ်ော့၊ မဆော့နိုငတ်ော့ခွေ။ တင်းကြပသ်ော လီးတနကြှီးက စောကဖြုတအြုံကြီးတဈခု လုံး ပြည့ကြှပသ်ှားအောငပြင် တိုးဝငန်ဆေဲ…။

“ အား…အ….နအေုံး….နအေုံး….အမလေး…တအားနာလာပြီ အကို….ခဏလေး….ခဏလေး….”

“ ဘယလြိုလုပအြုံးမလို့လဲ မသေီ…”

“ တံတွေးနဲနဲစွတမြှ ခံနိုငမြှာ နပေါအုံး….”

မသေီက နီရဲသော နှုတခြမ်းစိုစိုလေးကြားမှ တံတွေးအနည်းငယကြို စွတယ်ူပြီး လီးကြီးနှင့ြ စောကပြတကြှားသို့ စိမ့ြ ဝငအြောင် လကပြှနကြိုငပြှီးပြတသ်ပပြေးလိုကသ်ည်။

“ ဖြေးဖြေးနောြ အကို….တအားနာရငတ်ော့ မသေီ အောမြှာ သိလား…”

“ အေးပါ…ပေါငန်ည်းနည်း ထပကြားလိုကြ ဟုတပြှီ….”

အမှောငထြုထဲမှ မီးရောငင်ယသ်ည် ကားရုံ၏ နောကဖြကြ အခန်းဘေးတွင် မှိတသ်ှားကာ ငှိမသ်ကသ်ှားသည်။ အခန်းထဲမှ မပီဝိုးတဝါး စကားအခွို့ကြားလိုကရြစဉြ အရိပကြ ငှိမသ်ကခြါ အခန်းတွင်းသို့ ချောင်းကြည့်လြိုကသ်ည်။ ကောငမ် လေး တကိုယလြုံး အဝတမြရှိ ကုတငဘြောငကြို လကထြောကပြှီး ဖငကြှီးကုန်းထားသောကြောင့ြ နို့ကြီးနှစ်လုံးက တွဲလှဲ လှုပ် ရမ်းနသည်ေ။ ကောငမြလေး ဖငန်ားတွင် မကြန်ှာကြီး ငုံ့လကြြ လကန်ှဈဖကကြ ခါးနှစ်ဖကကြို စုံကိုငကြာ လီးတနတ်ဈဝကခြန့ြ ဝငန်သေော စောကပြတထြှားထွားကြီးကို စိုကကြှည့န်သေူက ခစွထြှန်းဖြစ်နသည်ေ။

သီတာ ပါးစပလြေးကို လကခြွောင်းလေးများဖြင့ြ အထိတတ်လန့လြေး ပိတလြိုကမြိသည်။

“ နာတယ်…နာတယ်…အကို မသေီ မခံနိုငဘြူး…အကို့ဟာကြီးကို တဝကပြဲ လိုးပါ အကိုရယ်….”

သီတာ နားတွေ ထူပူကုနသ်ည်။ သီတာသည် အိမထြောငရြှငမြတဈယောကဖြစ်သောလြည်း သညလြို တခွားမိန်းမ နှင့ြ ယောကြွားတို့ လိုးသောမှငကြှင်းမွိုး တခါမှ မမှငဖြူးခဲ့ခွေ။

“ အား….အား….နာပါတယဆြိုမှ အဆုံးထိ သှင်းနပြနေပြှီ….ကြှတ်….ကြှတ်….ကြှတ်….”

မသေီဟုခေါသ်ော မိန်းမငယလြေးက သူမ၏ ဖငကြှီးကို လကတ်ဈဖကဖြှင့ြ ဆကခြါ ဆကခြါပြတရြင်း ငိုမဲ့မဲ့လေး ပြော နလငေ့ကြစား ခစွထြှန်းက မသေီ၏ ခါးသေးသေးလေးကို ကစွကြစွပြါအောင် ဆုတလြိုကပြှီး သူ၏ ပြောငလြကန်သေော လီး တနကြှီးကို မသေီ၏ စောကပြတထြဲသို့ ပကကြွိသှားနှုန်းမွိုးဖြင့ြ လိုးသှင်း၍နသည်ေ။

“ အမလေး…အ….အီး….သပေါပြီနောျ….ဟင်း….ဟင်း….မသေီ့ကို သနားပါအုံး အကိုရယ်….”

အသံလေးက တိုးတိုးလေးပဲဖြစ်သည်။ သို့သောြ သီတာ ကောင်းကောင်းကြားနရသေည်။ သီတာ၏ ခွတွေေ လကြ တွေ အေးစကလြာသည်။ နှလုံးခုနန်ှုန်းလည်း မှနလြာနသညေမြို့ ကိုယပြါရောပြီး အလိုလိုမောလာသည်။ နားထငစြပမြှ ခွှေးသီးလေးများ စို့ထွကလြာကာ အာခေါငတ်ှခွေောကကြပလြာပြီး တံတွေးလေး မှိုခလွိုကရြသည်။

“ ဗွှတ်….ဘှတ်….”

“ အ…ကြဲပြီ….ကြဲပြီ….ဒုက်ခပါပဲ ရှီး….ကြှတ်….ကြှတ်….”

ကောငမြလေး ခါးလေးကုန်းထလာပြီး သူမ၏ စောကပြတကြို ဗိုကအြောကသ်ို့ သှင်းသည်။ လီးကြီးက အနည်းငယ် ပြနထြှကလြာသည်။

“ ငှိမင်ှိမန်စမြေးပါ ဟ…ဆုံးပဲ ဆုံးနပြေီ….”

“ မခံနိုငဘြူး….မခံနိုငဘြူး….ဟူး…ဟူး….ဟူး….”

သီတာ ချောင်းကြည့်န်သည်ေ။ အသားတွေ တဆတဆြတတ်ုနလြာသည်။ ဒူးတွေ ကြေးညှှတခြငွလြာသည်။ လမှှေး မဲမဲကြီးများက အုံကောင်းလှပြီး ညိုထွားလှစွာသော ခစွထြှန်း၏ လီးကြီးကိုလည်း တအံ့တအောလေး စူးစိုကကြှည့န်မေိ သည်။

“ အင့ျ….အင့ျ….အင့ျ…အ…အ…”

“ ပြှတ်…ဗွဈ….ပြဈ…ပြှတ်….”

ခစွထြှန်း မီးကုနယ်မ်းကုန် ဒလစပဆြောင့ြ၍နရော ဂွေးစိကြီးနှစ်လုံးက မသေီဆီးခုံအထိ ကော့ကော့ပြီး ဖြောကကြနဲ ဖတွကြနဲ ရိုကသ်ည်။ ပြှတကြနဲ ပြဈကနဲ အသံလေးတွကေ သုံးလေးခကြြ ဆောင့မြှ တဈခါထွကလြာတတသ်ည်။ မသေီ ဆိုသော ကောငမြလေးက ကုတငဘြောငကြို လကန်ှဈဖကဖြှင့ြ တင်းတင်းဆုတကြိုငပြှီး မကြလြုံးလေးကို စုံမှိတပြှီး နှုတခြမ်း လေးကို ကိုကလြကြြ ခေါင်းလေးကို မော့ထားရှာသည်။ မသေီ၏ နှုတခြမ်းအစုံ တင်းတင်းလေးစေ့ထားသည့ကြှားမှ လညခြွောင်းသံတအင့အြင့ကြ ဆောင့ဆြောင့ထြှကလြာသည်။ သီတာတဈယောကြ ဘာမှ သတိမရဘဲ ဆကလြကခြွောင်း မှောင်းနမေိပရော အားရစရာကောင်းလှသော ကြားကြားယားယားရှိသည့ြ ခစွထြှန်း၏လီးကြီးက သီတာ၏ ရငထြဲ၌ အရိပ် ထငစြှဲကနွခြဲ့ပတေော့သည်။

သီတာဆိုတာက အခွားမဟုတပြေ။ ဒီအိမ်၏ အိမကြှီးရှင် ဦးထူးကြောြ၏ ဇနီးဖြစ်သည်။ သမီးတဈယောကအြမေ ဖြစ်ပြီး အသကကြ (၃၂)နှစ်ရှိပြီဖြစ်သည်။ ဦးထူးကြောန်ှင့ြ သီတာတို့မှာ ခစွထြှန်း၏ အလုပရြှငဟြုလည်း ပြော၍ရသည်။ သူငယခြငွြးဟူ၍လည်း ပြော၍ရသည်။ ထူးကြောန်ှင့ြ ခစွထြှန်းက ငယသ်ူငယခြငွြးတွဖြစ်ေသည်။ ထူးကြောအြလုပမြှနသ်မွှကို ခစွထြှန်းက အားလုံးဝိုင်းဝန်း၍ လုပပြေးခဲ့သညမြှာ ထူးကြောြ အိမထြောငမြကမွှီ ကတည်းကပငဖြစ်သည်။ ခစွထြှန်းက ကားက အစ မောင်း၍ပေးသည်။ အရငကြ ထူးကြောန်ှင့ြ ခစွထြှန်းတို့ တိုကကြှီးပေါတ်ှင် အတူနခေဲ့ကြသည်။ နောကြ ထူးကြောြ အိမထြောငကြသွှားတော့ ခစွထြှန်းက ကားရုံထဲတွင် ဆင်း၍နခေဲ့ခွင်းဖြစ်သည်။ လှနခြဲ့သော (၄)လခန့ကြတော့ ထူးကြောတ်ဈယောကြ ကားအကစြီးဒင့ဖြစ်ကာ ကြယလြှနသ်ှားခဲ့ရရှာသည်။

သီတာက သူမရှေ့မှ မှငကြှင်းကို စူးစူးရဲရဲကြည့်န်လသေည်ေ။ ခစွထြှန်းက အဆကမြပြတ် ဆောင့ြ၍ -ိုးနသေော အခါ မသေီက သူမ၏ ဖငကြှီးကို နောကသ်ို့ စည်းခကြဝြါးခကြကြကြလွေး ပြန်၍ဆောင့ပြေးနသည်ေ။

“ အား….ရှီး….ကောင်းလိုကတ်ာ ကိုကိုရယ်….”

မသေီက မကြတ်ောငလြေး မှေးပြီး အဈတဈတဈအသံလေးနှင့ြ ပြောလိုကသ်ံကို ကြားရသောအခါ သီတာ၏ စိတထြဲမှ မသေီကို နရင်ေးထိုငရြင်း အတောြ စောကမြှငကြပသ်ှားမိသည်။

“ အခုနကတော့ သတေော့မယ့အြတိုင်း…” ဟု စိတထြဲမှ မကြမနေပရြရှတေန်မေိသည်။

“ ထွကြ…ထွကကြုနပြှီ ကိုကို….အ….အ…”

“ အင့ျ….အင့ျ….အင့ျ….ကဲကြာ…ကဲကြာ….”

ခစွထြှန်းကလည်း လကမြောင်းကြောကြီးတွေ ထောငထြလာအောင် မသေီ၏ ခါးလေးကို တအားဆုတကြိုငဆြှဲယူပြီး လီးတနကြှီးကို အဆုံးဖိ၍ ဆောင့ခြလွိုကပြှီး ခစွထြှန်း၏ လီးတနကြှီးကလည်း မသေီ၏ စောကပြတထြဲသို့ အတင်းဖိကပ်၍ ခစွထြှန်း၏ ကိုယကြှီးသည် တဆတဆြတဖြစ်သှားရလသည်ေ။

သီတာ ခွာကနဲ လှည့ြ၍ ထွကခြဲ့သည်။ သူမ၏ ရငထြဲတွငတ်ော့ ခစွထြှန်းသည် သံချောင်းကြီးအလားရှိသည့ြ ထွားကြိုင်းအကကြှဲ၍နသေော လီးတနကြှီးတဈချောင်းကို ပိုငဆြိုငထြားသော ယောကြြားပီသသူတဈဦးဖြစ်ပါလလေားဟု တုနတ်ုနယ်ငယ်ငလြေးပင် တွေးမိလိုကလြတေော့သည်။

************************************

ထူးကြောြ ဆုံးပြီးကတည်းက သီတာတဈယောကြ နေ့စဉလြို မကြရြညန်ှင့ြ မကြခြှကဖြစ်နရှောသည်။ မိခငဖြစ်သူ နေ့စဉြ ငိုနသညေမြို့လည်း ရှယလြီ လေးခမွာ အချော့ခံရမည့အြစား သူမ ကပင် မိခငဖြစ်သူ သီတာကို ပြန်၍ ချော့မော့ရမလို ဖြစ်နသည်ေ။ အဆိုးဆုံးကား သီတာ အရကသ်ောကတ်တလြာ၏။

“ သီတာ…အရကသ်ောကတ်တလြာတာတော့ မကောင်းဘူး…”

“ အောြ…အောြ….ကိုခစွထြှန်းက ကမွကို သတိပေးဖောရြသေးသားပဲ….အဟတဟြတ်….”

ဒီနေ့လည်း သီတာ တဈယောကြ ထုံးစံအတိုင်း မူးနပြနေသ်ည်။

“ ကနွောကြ စတနောနဲ့ သတိပေးတာပါ သီတာ…”

“ စတနော….ဟလား…သီတာ့ကို ရှငဘြယလြောကအြထိ နားလညထြားသလဲ ကိုခစွထြှန်း…”

မှေးစင်းထားသော မကြတ်ောငကြော့ကြီးများဖြင့ြ သီတာက ခစွထြှန်းကို ခပင်ေါ့ငေါ့မေးလိုကသ်ည်။

“ ကနွောကြ သီတာတို့လို ပညာတတ် တဈယောကမြဟုတပြါဘူး သီတာ…ရှင်းရှင်းပြောရရင် သီတာ့ကို သနားမိလို့ ပါ…သသေူကပြနရြှငရြိုးမှ မရှိတာဘဲ….သီတာ…”

“ အဲဒါကြောင့ြ ကမွ ဒုကျခလှလှတွေ့တာပေါ့…ဟင်း…ဟင်း…သူ့ကြောင့ြ ကမွ ဘယလြိုဒုကျခတွေ ခံစားနရတေယဆြိုတာကိုရော ရှငသ်ဘောပေါကသ်လား ကိုခစွထြှန်း…ဟင်…ပြောစမ်းပါ….”

“ အာ….ပေါကတ်ာပေါ့….သီတာ….ပေါကပြါတယ်…လငယ်ောကြြားတဈယောကြ ဆုံးရှုံးရတဲ့ မိန်းမသားတဈယောကြ ဟာ လုံခွုံမှု အားကိုးမှုတွေ ကြယပြွောကကြုနတ်ာပေါ့….ဒါပဲလေ…”

“ ဟား….ကိုခစွထြှန်း ရှငဟြာ ကမွထငတ်ာထကြ ပိုညံ့တယ်….အတောလြေးညံ့တယ်….သိလား….”

“ ဗြာ….”

“ မဗွာနဲ့လေ….သိကျခာတွေ သမာဓိတွနေဲ့ အရှကအြကြောကတ်ှကြေားမှာ ကမွရဲ့ ခန်ဓာကိုယကြ ကာမဆန်ဒကို ဘယ် လိုအစားထိုးရမှာလဲ….”

“ သီတာ…”

ပုံမှနလြညပြတ်၍နသေော ကမျဘာကြီးသည် ရုတခြညွြး ရပတ်န့ြ၍သှားသည်။ ခစွထြှန်း အလန့တ်ကြား အောလြိုကြ သည်။ သီတာကိုလည်း အံ့သှ နှမှောတသစွာသော မကြလြုံးဖြင့ြ ကြည့်သ်ည်။

“ ဟင်း….ဟင်း….ကိုခစွထြှန်း သီတာကို အထငသ်ေးသှားပြီ မဟုတလြား….ဟင်း….ဟင်း….ဒါပါဘဲ လောကကြီးက သဘာဝရဲ့ အမှနတ်ရားတခွို့ကို ပြောငပြှောငတ်င်းတင်း ပြောဆိုဖို့ ခွင့မြပေးပါဘူးလေ…..မဟုတဖြူးလား….ဒီတော့ ကမွ ညဈတယ်…ဖောကပြှနတ်ယ်….တဏှာကြီးတဲ့ မိန်းမစာရင်းထဲလည်း ကမွ မပါချင်ဘြူး တဏှာကြီးသူ မဖြစ်ချင်ဘြူး….ဒီတော့ သောကတ်ယ် မူးတယ် မူးတော့ မေ့မယ် ဒါကြောင့ြ သောကတ်ယ်….”

သီတာ ခစွထြှန်းကို မထမကြေမြှင် တဲ့တဲ့ပြုံးပြပြီး အရကခြှကကြို မော့၍ သောကခြလွိုကသ်ည်။ တကတ်ကစြငသ်ှား သော အရကဖြနခြှကထြဲသို့ အရကထြပဖြှည့ရြနအြတွကြ ပုလင်းကို လကလြှမ်းလိုကပြှနသ်ည်။

“ တောပြှီ….သီတာ….သီတာ လှနန်ပြေီ…”

ခစွထြှန်းက ဖြူလှှသှယလြွှသော သီတာ၏ လကလြေးကို ဆတကြနဲ အပေါမြှ အုပကြိုငပြှီး ဟန့တ်ားသည်။ သီတာက သူ့လကကြို ခပတ်င်းတင်း ဆုတကြိုငထြားသော ခစွထြှန်း၏ မကြန်ှာကို ဆတကြနဲ မော့ကြည့်သ်ည်။

“ ရှင်….ကမွ အသားကို မထိနဲ့ ကိုခစွထြှန်း….”

“ သီတာ….ထပမြသောကန်ဲ့လေ….”

“ ဒါ ကမွ အခွင့အြရေးပါ….ရှင့ြ အပူမပါဘူး ”

“ သီတာ့ အတွကြ ကနွောြ တားနရတောပါ….”

“ ဟင်း….ဟင်း….ဟင်း….ကိုခစွထြှန်း ရှငဟြာ အတောမြတရားတဲ့သူဘဲ….ဟင်း….ကမွ အရကသ်ောကတ်ာကို တားတယန်ောြ….ဟိုကားရုံက အခန်းထဲမှာ ရှင် ကောငမြလေးတဈယောကကြို တဈညလုံးခေါပြှီး လုပန်တောကတွော့ အဲ့ဒါ လူကောင်းတဈယောကရြဲ့ အကငွ့လြား ကိုခစွထြှန်း….”

ခစွထြှန်းက ဆုတကြိုငထြားသော သီတာလကလြေးကို ကယောငကြတမ်းလှှတလြိုကမြိရင်း ကုန်းထားသော ခါးကို ဆန့ြ၍ ရပလြိုကသ်ည်။

“ ပြောလေ….ကိုခစွထြှန်း ”

“ ကနွောကြ ယောကြွားလေးပါ သီတာ…”

“ အောြ….အောြ….ယောကြလြားတော့ ဖာခလွို့ရတယ် မိန်းမက ယောကြွားကို ခံချင်တ်ယဆြိုတော့ ဘယလြိုလုပကြှ သလဲဟင်….”

“ တောတ်ော့ သီတာ….သီတာ သိပမြူးနပြေီ….”

ခစွထြှန်း၏ စိတထြဲ၌ မကြာမီ တစုံတရာ အမှားအယှင်းကြီး မှားယှင်းသှားမညကြို စိုးရိမသ်ှားသည်။ သီတာ သောကမြည့ြ အရကခြှကကြို ခစွထြှန်းက အမှတမြဲ့လိုဖြင့ြ တိုကခြလွိုကသ်ည်။

“ ယောကြြားတွေ မူးသလို မိန်းမတွရေော မူးလို့ မရဘူးလား ကိုခစွထြှန်း….ရမ်းလို့မရဘူးလားဟင်….ကိုယလြုပခြငွြ တာကို စွပပြှီးလုပပြဈဖို့ လောကကြီးက ဘာလို့ခွင့မြပြုတာလဲဟင်….”

ဒေါသနှင့ြ ဒယိမ်းဒယိုငထြရပရြင်း အောပြှောလိုကသ်ော သီတာတဈယောကြ ဆိုဖာပေါသ်ို့ ဝရုန်းသုန်းကား ပြနပြှီးလဲ ကသွှားရာ သူမ၏ ခပရြော့ရော့ထဘီလေးက ဖတွကြနဲ ကြှတပြှီး ပေါငလြညထြိ လွှောဆင်းသှား၏။ ဆီးခုံမှ မှှေးညှင်းနုနုနှင့ြ အိဝင်းမှည့တ်င်းနသေော တငပြါးကြီးအစုံက မိမှေးတိုင် ဖမှေးတိုင်းဖြစ်ကာ ခစွထြှန်း၏ မကြလြုံးများကို ပြူးကယွသ်ှားစေ သည်။

“ ကိုခစွထြှန်း….”

“ ဗြာ….သီတာ….”

“ ရှင် သီတာကို မသနားဘူးလား ဟင်….”

“ သ..သနားပါတယ်….သီတာ…”

“ ကမွကို နားရောလညပြှီလား ဟင်….”

ငိုသံအကအြကလြေးနှင့ြ ပြောရင်း သီတာ၏ လကလြေးတဈဖကကြ သူမ၏ စောကမြှှေးလေးများကို ရှရှှလေးပြတ်၏။ ဆိုဖာကို ကြောမှီထားရင်း အခွားလကတ်ဈဖကဖြှင့လြည်း ဝင်းစကစြကြ နို့ကြီးနှစ်လုံးကို ဆှဲလှနလြိုကသ်ည်။

“ ပြောလေ…ကိုခစွထြှန်း….”

“ နား….နားလညပြါတယ်….သီတာရယ်…”

ခစွထြှန်း၏ ဒူးတွေ တဆတဆြတတ်ုနန်သည်ေ။ အိအိစိုစို ခန်ဓာကိုယမြယလြေး၏ ရာဂခိုးဝသေော မကြလြုံးအစုံကိုပင် သူရငမြဆိုငရြဲပေ။ မဖြစ်စဖူး ရငခြုံသံကြီးက ကယွလြောငစြှာ ထွကပြေါလြာပြီး အလိုလိုနရင်ေး ရငမြောလာသည်။ ကြောကြ ရုပကြှီးတဈရုပန်ှယ် ခွစေုံရပကြာ လကန်ှဈဖကကြို ဆန့ဆြန့ကြှီးခရွပန်သေော ခစွထြှန်း၏ ပုဆိုးကြားမှ တစုံတရာသည် ထောင်၍ထကာ ရှေ့သို့ငေါထွကလြာသည်။

သီတာက ဒါကို မှငသ်ည်။ ပြုံးရိပလြေးသန်းနသည်ေ။ ဗိုကအြောကမြှ ကြေးဆင်း ငုံ့ဝငန်သေော စောကပြတလြေးကို အထကသ်ို့ကော့တငပြဈလိုကပြှနသ်ည်။ အသားဆှတဆြှတဖြှူသော သီတာ၏ စောကပြတကြှီးမှာ ဖောင်းအိစွင့ကြားနပြေီး စောကပြတတ်ဈခွမ်းကို လကကြလေးနှင့ြ မသိမသာဆှဲဖြဲထားသဖြင့ြ ရဲနသေော အတွင်းသားနီနီလေးကို ကြည့်ရြင်း ခစွထြှန်း တံတွေးကို ဂလုကနဲ မှိုခလွိုကမြိလသည်ေ။

ထိုင်းကနဲ ထောင်းကနဲ အခွုပအြထိန်းမရှိ ထောငလြာသော လီးတနကြှီးက ပုဆိုးကြားမှ အရုပဆြိုးစွာ ထိုးထွကလြာ ပါလသည်ေ။ ခစွထြှန်း၏ ခွအစေုံက မူလီစုပထြားသလို မရှေ့ ခန်ဓာကိုယကြှီးကသာ သံလိုကအြား အဆှဲခံရသော သံထည် ကြီးတဈခုလိုရှေ့သို့ ငိုကင်ိုကသ်ှားလိုကြ ပြနပြှီး တင်းမတလြာလိုကဖြစ်နသည်ေ။

“ ရှင်….ကမွကို နားလညတ်ယဆြို….”

အဈတဈတဈ တိုးအကအြကြ အသံလေးက ရှတတလေး တိုးညှင်းငှိမသ်ကစြှာ ပေါလြာသည်။ ခစွထြှန်းစိုကကြှည့န်ေ သည့ြ စောကပြတဖြှေးဖြေးကြီး၏ အကြဲကြောင်းရဲရဲလေးထဲမှ စောကစြေ့နီနီလေး။

“ လာလေ….ကိုခစွထြှန်း…”

သံလိုကဆြှဲငငအြားထကြ ပြင်းသော ဣတ်ထိယဆှဲငငအြားကြောင့ြ ခစွထြှန်းသည် သီတာရှိရာသို့ ဒရှတတ်ိုကကြှီး ရှေ့လွားရောကရြှိသှားသည်။ သီတာက ခစွထြှန်း၏ ပုဆိုးကို ဆှဲ၍ခွှတခြလွိုကသ်ည်။ ဒိုင်းကနဲ ပုဆိုးကြားမှ ကနထြှကလြာ သော ကြီးမားတင်းပြောငန်သေော လီးတနကြှီးကို သီတာက ဖောင်းကဈဖြူဖြေး၍ သှယလြွှနသေော သူမ၏ လကခြွောင်း လေးများဖြင့ြ အထကအြောကဆြင့ကြာ လကန်ှဈဖကဖြှင့ြ ဖြဖြလေး ဆုတကြိုငလြိုကပြှီး လီးတနကြှီးကို ဖြဲခလွိုကသ်ည်။ လီးတနကြှီး၏ ထိပဖြူးကြီးက ညိုမဲနပြေီး အတွင်းပိုင်း ဒဈအောကခြှေ၌ အနည်းငယန်ီရောငသ်န်းနသည်ေ။ ဆုတကြိုငထြား သော သီတာ၏ လကလြေးနှစ်ဖကြ အတွင်း၌ လီးကြီးမှာ လွှံထွကန်သည်ေ။ တဈပတဆြုတ်၍ မနိုငအြောင် လုံးပတကြှီးက ထွားကြိုင်းလှသည်။

“ ရှငဟြာ ယောကြြားပီသလှန်းသူ တဈယောကပြဲ ရှင်…”

သီတာက အသိတရားမဲ့သော ကာမနှံအတွင်းသို့ တရဈရဈတိုးဆင်းနဈမှုပစြပြုလာသည်။ ရှှမ်းစိုနီရဲသော နှုတခြမ်း လေးအစုံဖြင့ြ လီးတနကြှီးကို ငုံလိုကကြာ အတွင်း၌ လွှာဖြားလေးဖြင့ြ မထိတထိလေး ကလိ၏။

“ အ…..ကြှတ်….အင်း….အင်း….အင်း….သီတာရယ်….”

ခစွထြှန်း၏ လကန်ှဈဖကကြ သီတာ၏ နောကကြွောမှ ဆိုဖာကြောမှီကို ဆတကြနဲ လှမ်း၍ ထောကလြိုကသ်ည်။ ဆီးခုံကြီးပေါြ၌ ထောငထြနသေော လမှှေးကြီးများမှာ ရှဲကနဲ ထောငထြသှားပြီး ထောငထြ အုံကြှကုနသ်ည်။ ပေါငခြှံတဝိုကြ သာမက ဖငကြှီးများပါ ကြကသ်ီးလေးများ အစီအရီပေါထြှကလြာကြသည်။ သီတာက ပါးစပအြတွင်းမှ ဒဈကြီးကို အသာပြန် ဆုတပြှီး ဒဈခွိုင့ထြဲသို့ လွှာဖြားလေးဖြင့ြ ခပဖြိဖိလေး ထိုးဖိကာ ရဈဝိုကကြစားလိုကသ်ောအခါ….

“ အား….အား…..သီတာ….သီတာ….ရယ်….အဟင်း….ဟင်း…..”

ခစွထြှန်း၏ ပေါငကြှီးနှစ်ဖကကြ ဘေးသို့ ကားသှားပြီး သီတာ၏ ပါးစပလြေးထဲသို့ လီးကို ဖိသှင်းလိုကမြိ၏။ လကန်ှဈ ဖကဖြှင့ြ တင်းတင်းဆုတကြိုငထြားမှုကြောင့ြ လီးကြီးက သီတာ၏ ပါးစပထြဲသို့ (၂)လကမြခန့သ်ာ ဝငသ်ှား၏။ သီတာက လီး ထိပဖြူးကြီးကို မိမိရရစုပထြားပြီး သူ၏ လွှာလေးကို မာကစွလြွှကြ ဒဈကြီးကို ဝိုကြ၍၎င်းင်းင်း ထိပဖြူးကြီးကို လွှာဖြားဖြင့ြ ထိုးလိုကြ လွှာပြားဖြင့ြ ယကလြိုကြ လုပပြေးသည်။

“ ဟား….အား….အို့အိုး…. ကြှတ်…. ကြှတ်…. ကြှတ်…..”

ခစွထြှန်း၏ မကြန်ှာကြီးက မကြန်ှာကကြဆြီသို့ မော့လိုကြ သီတာလုပန်ပေုံကို ငုံ့ကြည့်လြိုကဖြှင့ြ ဂဏာမငှိမအြောင် ဖြစ်နပြေီး နှုတခြမ်းကိုလည်း လွှာဖြင့ြ အကြိမကြှိမယ်ကန်မေိသည်။ လီးတနကြှီးကမူလထကြ (၂)ဆခန့ြ ထွားလာပြီး အံ့ဖြယ် ကောင်းလောကအြောငပြင် မာကြောလာ၏။ အကြောများ အပျိုင်းပျိုင်းထလာသည်။ ခပမြော့မော့ကြီး ထောငန်သေော လီးဒဈကြီးက မီးချောင်းရောငဖြှင့ြ တဖြတဖြှတတ်ောကပြကာ တံတွေးလေးများဖြင့ြ စိုစွတပြှောငတ်င်းလာသည်။

“ ရှင်….ဒီမှာထိုငပြါလား ကိုခစွထြှန်း…”

သီတာက ခစွထြှန်းကို လေးယောကထြိုင် ဆိုဖာကြီးပေါြ၌ ထိုငခြိုင်းသည်။ ခစွထြှန်းကလည်း သံပတပြေးထားသော အရုပတ်ဈရုပပြမာ ထိုငခြလွိုကသ်ည်။ ခစွထြှန်း၏ လီးတနကြှီးက ကိုးဆယဒြီဂရီ မတတ်ောငပြှီး ခေါင်းမော့လွှကရြှိသည်။ သီတာက သူမထဘီကို ခွထေောကမြှ ခွှတယ်ူပြီး ဆိုဖာလကတ်န်းပေါသ်ို့ တငထြားလိုကသ်ည်။ ထဘီမရှိသော သီတာ၏ အောကပျိုင်းကြီးက ယောကြြားနှင့ြ လေးလ လောကဝြေးသှားသည့အြခွိနမြှာပင် အားသဈအငသ်ဈတွနှငေ့ြ ဖြံ့ဖြိုးစွင့ကြားလွှကြ ပိုမိုတင်းမောကလြွှကရြှိလသည်ေ။ သီတာ၏ ခွတဈေဖကကြ ခစွထြှန်း၏ ခါးမှ ဖြတလြွှကြ ကြောခြှလိုကစြဉြ ကြမ်းရှရှ ခွဖဝေါး လေးနှင့ြ လီးထိပကြှီးကို တိုကမြိသှားသေးသည်။

“ အို….ကနတ်ော့….”

သီတာက ရုတတ်ရကြ တောင်းပနရြင်း ခစွထြှန်း၏ ပုခုံးနှစ်ဖကကြို သူမ၏ လကလြေးနှစ်ဖကဖြှင့ြ စုံကိုငကြာ ခစွထြှန်း၏ လီးတဲ့တဲ့ပေါသ်ို့ စောကပြတအြဝကိုတေ့ပြီး ဖြေးဖြေးချင်ြးထိုငခြသွည်။

“ ဗွဈ….ပြှတ်….ဗွဈ….ဘလှတ်….”

“ အား….အား….နာတယ်….သိလား….”

ခစွထြှန်းက သီတာ၏ ခါးလေးကို လကန်ှဈဖကဖြှင့ြ ဇတကြနဲ ဆုတကြိုငရြင်း ခပတ်ိုးတိုး အောလြိုကသ်ည်။ သီတာက ကြားဟနမြတူ တင်းရင်းပြည့အြင့စြှာ လိုးသှင်းနသေော အရသာကို အံလေးကြိတကြာ ခံစားရင်း မကြန်ှာကို အပေါမြော့ပြီး ဂွေးစိနှင့ြ ဖငကြှီးထိသညအြထိ ထိုငခြလွိုကလြသည်ေ။

“ ဗွဈ….ဗွဈ….ဒုတ်….”

“ အေ့….အင်း…..အင်း….”

သီတာ၏ ဖငကြှီး ခကြခြငွြးပြနကြှှတကသ်ှားသည်။ ရှညလြွှားသော လီးကြီးက စောကခြေါင်းနုနုလေးကို မာကြောစွာ ထိုးဆောင့မြိသှားပုံရလသည်ေ။ နို့ကြီးနှစ်လုံးက ခစွထြှန်း၏ မကြန်ှာရှေ့ဝယ် အိပဲ့ အိပဲ့နှင့ြ ရှိနသညေမြို့ ခစွထြှန်းက သီတာ၏ မကမြောဖြယကြောင်းလှသော နို့ကြီးနှစ်လုံးကို တဈလုံးပြီးတဈလုံး အားရပါးရကြီးစို့နမေိသည်။ သီတာ၏ ခန်ဓာကိုယအြတွင်းမှ သှေးသားများ စုပြုံပေါကကြှဲသှားသည်။ စောကခြေါင်းထဲမှ အရမွေားက ဒလဟော ပျိုဆင်းလာကြသည်။ ခစွထြှန်း၏ မာတင်း မာကြောနသေော အကြောတွထနေသညေ့ြ လီးတနကြှီးကို တစတစ စိုစွတပြှောငဝြင်းသှားစသည်ေ။ သီတာက ဇွတကြနဲ ဇွတကြနဲ ထိုငခြလွိုကတ်ိုင်း လီးကြီးထိပဖြွားက အစွမ်းကုန် ပြဲကားထားသော သီတာ၏ စောကခြေါင်းထဲသို့ တိုး၍ တိုး၍ သူမ၏ စောကစြေ့လေးကို ဖိပြတကြာ ဝင်၍သှားသည်။

သီတာ၏ ဖငသ်ားကြီးများက အောကမြှ ဆိုဖာပေါတ်ှင် ထိုငန်သေော ခစွထြှန်း၏ ပေါငပြေါသ်ို့ ထိုငခြမွိလွှကပြင် ခစွထြှန်း၏ သနမြာသော လကန်ှဈဖကကြ သူမ၏ ဂွိုင်းအောကမြှ လွှို၍ သီတာ၏ ကိုယလြုံးလေးကို ကြုံး၍ ဖကလြိုကကြာ မတတ်ပရြပလြိုကတ်ော့ရာ သီတာ၏ ခွထေောကလြေးနှစ်ဖကကြလည်း ခစွထြှန်း၏ ခါးကြီးကို ခွိတကြိုငည်ှပလြိုကကြာ သီတာ ခမွာ သနမြာထွားကြိုင်းသော ခစွထြှန်း၏ လီးကြီးပေါြ၌ ဒန်းစီးနရသေလို ခပကြော့ကော့လေးပါသှားလသည်ေ။

“ ဘယလြို လိုးမလဲဟင်….ကို ”

“ စားပြဲပေါကြို တငလြိုးပေးမယလြေ….”

“ အင်….မကြိုကပြါဘူး….”

သီတာက ခစွထြှန်း၏ လညပြင်းကို ဟီးလေးခိုကာ မကြစြောင်းလေးထိုးကာ နှုတခြမ်းလေးကို စူတူတူလေး လုပ်၍ ပြောသည်။

“ အို…ကဲပါ….ပထမ တဈခွီတော့ ကို ကြိုကသ်လိုလုပ်….နောကတ်ဈခွီကမွှ သီတာပြောသလိုလုပ်….ဒါပဲ….”

ခစွထြှန်းက သူမကို ဒီအတိုင်းပငထြား၍ လကတ်ဈဖကကြ သူမ၏ ခါးကို သိုင်းဖကကြာ လီးကြီးကို တဈခကြြ ညောင့ြ လိုကသ်ည်။

“ ပြှတ်…”

“ အင့ျ….”

“ ကဲပါ….အခုနက အကိုပြောသလိုပဲ စားပြဲပေါတ်ငပြှီး လုပကြှည့ြ လိုးကြည့်အြုံးလေ….”

သီတာ၏ အပြောနှဲ့နှဲ့ တိုးတိုးလေးနှင့ြ သီတာ၏ အပြုံးနုနုခွှဲခွှဲလေးတွသည်ေ ခစွထြှန်းကို တင်းတင်းကြီး ရဈပတ် နှောငဖြှဲ့မိကြသည်။ ချောမောလှပလှန်းသော စည်းစိမ် ဥဈစာ ကြှယဝြလှန်းသော သီတာကို လိုးခွင့ကြှုံရသည့အြတွကြ ခစွထြှန်း ကြနပေအြံ့သှနရသေည်။ သီတာကို စားပြဲပေါြ ပကလြကလြေး တငလြိုကပြှီး ခွနှစ်ေဖကကြို အထကသ်ို့ တွန်းတင် လိုကသ်ည်။ ထိုအခါကမွှ စောကပြတဖြှူဖြူကြီးထဲသို့ တင်းကြပပြှည့ကြှပစြှာ ထိုးသှင်းထားသော လီးမဲမဲကြီးကို ထငရြှားစွာ တွေ့ရသည်။ ခစွထြှန်းသည် ကြမ်းပြငပြေါမြှပင် မတတ်ပရြပကြာ သီတာ၏ ဖြူဖြေးသော စောကပြတကြှီးကို ဆှဲဖြဲလိုကပြှီး လီးတနကြှီးကို သီတာ၏ စောကဖြုတကြှီးထဲမှ တဆုံးနီးပါး ဆှဲထုတ်၍ ပြန်၍ တဆုံးဝငအြောငပြင် ဆောင့ြ၍ လိုးသှင်းခလွိုကြ လသည်ေ။

“ ပြှတ်….ဗွဈ…ဘှပ်…”

“ အမလေး…ကိုရယ်…ကြှတ်…ကြှတ်….”

စားပြဲပေါလြဲလွှောင်းထားသော သီတာ၏ ကြောပြငလြေးက စားပြဲပေါမြှ ကြှတကသ်ှားပြီး ပြနကြသွှားသည်။ ဖြူဝင်း အိစကသ်ော စောကပြတ် ဖြေးဖြေးကြီးထဲသို့ ညိုမဲပြောငတ်င်းနသေော လီးတနကြှီးက ဇိကနဲ ဇတကြနဲ ဆောင့သ်ှင်းလိုကပြှန် သည်။

“ ပြှတ်….ပြှတ်….ပြှတ်….”

“ အ…..အမလေး….အသဲကို ခိုကသ်ှားတာဘဲ ကိုရယ်….အား…ဟင်း….ဟင်း….”

ခစွထြှန်း၏ လီးတနကြှီးက သီတာ၏ စောကပြတကြှီးထဲသို့ မဆန့မြပြဲဝငကြာ သူမ၏ စောကပြတဝြမှ စောကစြေ့ လေးကို ဖိ၍ ပြတတ်ိုကန်ရော သီတာမှာ ဖြတဖြှတလြူး၍နရသေည်။

“ ပြှတ်…ပြှတ်….ပြှတ်….”

“ အ…အား….အ…. အား…..အ…..အား…. ကြှတ်…..ဆောင့ြ…..ဆောင့ြ….. အားရပါးရဆောင့စြမ်းပါ…..လိုးစမ်းပါ ကိုရယ် သီတာကို မညှာနဲ့ သိလား….အ…..အ…. အ….အား….ဆောင့ြ….. ဆောင့စြမ်းပါ…..”

သီတာသည် သူမ၏ မကြလြုံးလေးကို မဖြင့သ်ေးဘဲ တတွတတ်ှတပြှောလိုကြ စောကပြတကြှီးကို ကော့ပေးလိုကဖြှင့ြ အငှိမမြနဘေဲ ခေါင်းလေးကလည်း ဘယည်ာရမ်းခါ၍ နလသေည်ေ။ ခစွထြှန်းကလည်း တကယကြို အားရပါးရကြီးပင် ဆောင့ြ၍ ဆောင့ြ၍ လိုးနသည်ေ။

“ ပြှတ်…ပြှတ်…ဗွဈ…ပြှတ်…ဗွဈ….”

“ ဆောင့ြ….နာနာသာ ဆောင့ြ….သိလား သီတာ ခံနိုငတ်ယ်….အထဲမှာ တဈခကြြ တဈခကြပြဲ ကငွကြနဲ ကငွကြနဲ ဖြစ်ဖြစ်သှားတာ သီတာခံနိုငပြါတယ်….ဆောင့ထြည့လြိုကစြမ်းပါ….ကိုရယ်….ခပန်ာနာလေးသာ ဖိဆောင့ြ…ဆောင့ြ…ဆောင့ြ အုံး….”

သီတာသည် ရမျမကစြိတတ်ှေ အမှင့ဆြုံးသို့ ရောကလြာဟနတ်ူသည်။ တကိုယလြုံးက အကြောတွကေ တင်းလာပြီး တွန့လြိမကြောကကြှေးလာသည်။ သီတာ၏ လကကြလေးများက သူမ၏ ဆီးစပတ်ှငပြေါကန်သေော စောကမြှှေးလေးများကို ဖိ၍ ပြတလြိုကြ ကြီးမားသော သူမ၏ နို့ကြီးနှစ်လုံးကို ဆှဲညှဈလိုကဖြှင့ြ မခွိမဆန့ခြံစားနရလေသည်ေ။

“ ပြှတ်…ဘှတ်….ဘှတ်….ပြဈ…..ဗွဈ….ပြဈ….”

“ အာ….ဟား….ဟား….အင့ျ…..အ….ဟား….ဟား…..ရှီး….ကြှတ်….”

ခစွထြှန်း၏ ဖငကြှီးက အနောကသ်ို့ ဆုတဆြုတပြှီး အားယူကာ လီးချောင်းကြီးကို စောကဖြုတထြဲမှ ဆှဲ၍ ဆှဲ၍ ထုတ် လိုကတ်ိုင်း လီးချောင်းကြီးတဈလွှောကြ တောကပြှောငကြာနရသေည်။ လီးတနကြှီးကို ဆောင့သ်ှင်းလိုကတ်ိုင်း စောကပြတ် အုံကြီးက ဖောင်းကနဲ ကြှတကသ်ှားပြီး လီးတနကြှီးက အရှိနဖြှင့ြ စောကဖြုတကြှီးထဲသို့ မှုပ်၍ မှုပ်၍ ဝငသ်ှားရလသည်ေ။

“ အင့ြ….အင်း…..ကောင်းလိုကတ်ာ…..ကိုရယ်…..အင့ြ…ဟင်း….ဟင်း…..”

သီတာက တဖြေးဖြေး ငှိမသ်ကစြပြုလာရင်း ပါးစပမြှ မပြင့တ်ပြင့လြေး ညီးရှာလသည်ေ။

“ သီတာ…..ပြီးသှားပြီလား….ဟင်…”

“ သှားပါ….သူက သိပကြှာတာဘဲ….သီတာဖြင့ြ နှစ်ခါတောငပြှီးသှားတယ်….သူ သိပထြနတ်ာဘဲ….ဟှန်း….”

သီတာက ရမျမကရြှိနမြပြသေေးဟနဖြှင့ြ ခပည်ုညုလေးပြောသည်။

“ အကိုက မပြီးသေးဘူး….ဆကလြိုးအုံးမှာ သီတာ အလိုးခံနိုငသ်ေးတယ် မဟုတလြား….”

“ ခံမယ်….ဘာလို့ မခံနိုငရြမှာလဲ ရှင် လိုးနိုငသ်မွှ ကမွက ခံမယ်….”

“ ဟုတပြှီ….ဒါဆိုရင် အကိုက ဒီပုံစံအတိုင်းဘဲ ဆကလြိုးမယ်….”

စကားပြောနရင်ေးက ခစွထြှန်း၏ ကိုယလြုံးကြီးက တလှုပလြှုပန်ှင့ြ ဖြစ်နသဖြေင့ြ သီတာ၏ စောကပြတကြှီးထဲသို့ တဈဆုံးဝင်၍နသေော ခစွထြှန်း၏ လီးတနကြှီးက တလှုပလြှုပဖြှင့ြ ဖြစ်၍နသဖြေင့ြ သီတာ၏ စောကပြတအြတွင်းသားနုနု လေးများကို လီးတနကြှီးက ပြတသ်ပထြိုးဆှသကဲ့သို့ ဖြစ်နလသေည်ေ။

“ အင်း….လုပ်….လုပခြငွလြဲ လုပလြေ….အကို ကလဲ….”

သူမ၏ ဝတလြဈစလဈကိုယလြုံးလေး တဈခုလုံးကို မကြတ်ောငမြခတ် ခဏတာ ရပ်၍ ကြည့်န်သေော ခစွထြှန်းကို သီတာက စိတမြရှညစြှာဖြင့ြ ပြောသည်။ သီတာ၏ စကားအဆုံးမှာပင် ခစွထြှန်းက သူ၏ လီးတနကြှီးကို သီတာ၏ စောကြ ခေါင်းထဲမှ ဆှဲထုတကြာ ဆောင့ြ၍လိုးတော့သည်။ ခစွထြှန်း၏ အသကပြှင်းပြင်းရှုသံ၊ သီတာ၏ ညီးညူ မှညတ်မ်းသံများ သည် အခန်းထဲတွင် ပဲ့တငထြပ်၍နသည်ေ။ ထို့ပြင် ဆီးစပခြငွြးရိုကမြိရာမှ ထွကပြေါလြာသော တဖတဖြတဆြိုသော အသံနှင့ြ ခစွထြှန်း၏ ဂွေးအုကြီးတွကေ သီတာ၏ ဖငဆြုံကြီးကို ထိမိတဲ့ အသံတဖတွဖြတွဆြိုသော အသံတွမှော ဆကတ်ိုကထြှကပြေါြ ၍ နရလေသည်ေ။ စောကရြညမြွား စိုရှှဲနသေော သီတာ၏ စောကပြတထြဲသို့ ခစွထြှန်း၏ လီးချောင်းကြီးက တရှိနထြိုးဆောင့ြ ထိုးသှင်းလိုကသ်ော တဘှတဘြှတ် အသံများကလည်း ဆကတ်ိုကြ ထွကပြေါြ၍နလသေည်ေ။

“ ဘှတ်….ဘှတ်….ဖတ်….ပပြျ….ဘှပ်….ဗွဈ….ပြှတ်….ဘှပ်….ဘှတ်…..”

“ အားပါး….ရှီး….ဆောင့ြ…..ဆောင့ြ ကမွကို တအားဆောင့လြိုးစမ်းပါရှင်….. ဟင်း….ဟင်း….ဟင်း…အကို့ လီး ချောင်းကြီး တဈချောင်းလုံး အဆုံးထိ တခကြထြဲနဲ့ ထိုးစိုကလြိုကစြမ်းပါ….ခံလို့ ကောင်းလှန်းလို့ပါ….အင်း…အား….ပါး… ဟင်း….”

“ ဘှပ်….ဗွဈ….ပြှတ်….ပလှတ်….ဘှပ်….”

“ အား ဟုတပြှီ….အဲလို….အဲလို…. ဟင်း….ဟင်း…. ဆောင့ြ ဆောင့ြ….အဖုတကြှဲချင်ြ ကြဲသှားစမ်းပါစေ…..အမလေး. ….ကောင်းလိုကတ်ာ ရှင်….အား….”

အားပြင်းထိမိလှသော ခစွထြှန်း၏ ဆောင့ခြကြတ်ှကေို ရငသ်ိမ့တ်ုနအြောငခြံရင်း သီတာတဈယောကြ နောကတ်ဈခွီ ထပပြှီး သှားသည်။ သူမ၏ လငယ်ောကြြားနဲ့ပင် တခွီကောင်းလောကသ်ာ ပြီးခဲ့သော သီတာတဈယောကြ ခစွထြှန်း လိုးတာကို ခံရတော့မှ တသကန်ှင့တ်ကိုယ် ဆကတ်ိုကပြှီးတဲ့ အရသာကို တုနခြါ မောဟိုကအြောင် ခံစား၍ နရတေော့သည်။ သီတာ (၃)ခွီမှောကပြှီးသှားသည့အြခွိနတ်ှင် ခစွထြှန်းသည် တရှူးရှူးဖြင့ြ အသကရြှူတွေ အရမ်းမှနလြာသည်။ ဆောင့လြိုး ခကြတ်ှကလေည်း ကြမ်းသထကြ ကြမ်း…မှနသ်ထကြ မှန်၍လာသည်။ ခစွထြှန်း တဈယောကြ ပြီးကာနီး၍လာပြီဆိုသညကြို သီတာက သိသည်။ ခစွထြှန်းတဈယောကြ အရသာ ပိုရှိအောင် လုပပြေးချင်သ်ော သီတာက သူမ၏ ဖငလြုံးလုံးကစွကြစွြ လေးကိုအသာ ပတကြွောပြှီး ခစွထြှန်း၏ ဂွေးအုများကို လကန်ဲ့အသာ လှမ်းကိုငလြိုကပြှီး ဖြဖြလေး ဆုတန်ယပြေးသည်။

ခစွထြှန်းတဈယောကြ အရသာတွေ့သှားတာ သချောသည်။ အသကရြှူတာ ပိုမှနလြာသလို ဆောင့လြိုးခကြတ်ှကေ လည်း ပို၍အားပြင်းပြီး ပို၍ ကြမ်းလာသည်။ ထို့နောကြ ခစွထြှန်း၏ လီးကြီး ငေါကကြနဲ ငေါကကြနဲ ဖြစ်သှားခွိနမြှာပင် သီတာ က သူမ၏ စောကဖြုတကြို ညှဈ၍ သူ၏ လီးကြီးကို စောကဖြုတဖြှင့ြ ညှဈယူလိုကတ်ော့ရာ ခစွထြှန်း၏ လီးထိပကြ သုတရြည် များက ပန်း၍ ထွကလြာတော့သည်။ သီတာ၏ စောကဖြုတထြဲသို့ အရှိနပြှင်းပြင်းဖြင့ြ ပူကနဲ နှေးကနဲ သုတရြညမြွားပန်းဝင် ထိတွေ့လိုကသ်ည့အြခွိနမြှာပင် သီတာတဈယောကြ လေးကြိမမြှောကြ ပြီး၍ သှားရလတေော့သည်။

ပြီးပါပြီ။