အောစာအုပ်

မတော်တရော်

မတောတ်ရောြ
ရေးသားသူ – ကာမမင်းသား

(အိပမြကသ်ခငမြှ ဖတ်၍ကောင်းအောင် ပြငဆြငရြိုကတ်ငသ်ည်။)

💕အခန်း (၁)💕

ရနကြုနမြှို့ မောငထြောလြေးလမ်းရှိ တည်းခိုခန်းတဈခု၏ ဧည့ခြန်းအတွင်းတွင် လူနှစ်ယောကြ တီးတိုးစကားပြောနကြသေည်။ တဈယောကကြ အရပအြနည်းငယပြုသော လူရညသ်န့ြ တဈဦးဖြစ်ပြီး၊ နောကတ်ဈယောကကြတော့ ပထမလူထကြ အသကအြနည်းငယကြှီးပုံရပြီး လူကောငထြှားထွား၊ အသားညိုညို မှင့မြှင့န်ှင့ြ ဖြစ်သည်။

”အဈကိုညိုကလည်း ဒါလေးတောင် ဖြစ်အောင် မလုပပြေးနိုငဘြူးလား။”

လူထွားကြီးက အရပပြုပုလူကို စိတပြကြလြကပြကြန်ှင့ြ ပြောသည်။

”ဇောကြှီးကလဲကြာ… ငါလည်း တဈနကေုနထြှကပြှီး လိုကရြှာနတောပဲ အခုဟာက စီမံခကြရြှိလို့တဲ့ကြ”

”ဟူး”

ဇောကြှီး ဆိုသော လူထွားကြီး စိတပြကြလြကပြကြန်ှင့ြ လပေူတဈခကြကြို မှုတထြုတလြိုကသ်ည်။

”ဇောကြှီးကလဲကြာ…. စိတမြပကြပြါနဲ့ … နောကတ်ဈခေါကတ်ော့ ရမှာပါကြာ…။ အရင် အခေါကတ်ှကလေည်း ငါရအောင် ရှာပေးခဲ့တာဘဲဟာ…”

ကိုညိုဆိုသောလူက လပြထေေိုး၍ ဇောကြှီးကိုဖြောင်းဖသွည်။ ဇောကြှီးက ကုလားထိုငန်ောကမြှီပေါြ လှန်၍တငထြားသော သူ့ခေါင်းကို ခါရမ်းလိုကသ်ည်။ ဒီကိဈစမွိုးနှင့ြ ပတသ်ကလြာလငွြ ဇောကြှီးကို ဖြောင်းဖြ၍ရမည် မဟုတမြှန်း ကိုညို ကောင်းကောင်းသိသည်။ သူတို့နှစ်ယောကလြုံး ပဲခူးတိုင်း ညောငလြေးပငမြှို့နယအြတွင်းရှိ ကြာအင်းကြီးရှာမှာနသေော လူများဖြစ်ကြသည်။

ဇောကြှီးက ရှာမှာ သဈခွဲစကရြှိသည်။ ကိုညိုက သူ့မနန်ဂွော ဖြစ်သည်။ ဇောကြှီးက လူပျိုကြီးဖြစ်ပြီး ကိုညိုက ကလေးနှစ်ယောကအြဖေ ဖြစ်သည်။ သူတို့နှစ်ယောကြ တဈလလွှင် နှစ်ခေါကလြောကြ ရနကြုနသ်ို့ တကြ၍ ပြောပြါးနကြဖြေဈသည်။ အခု သူတို့ပြောပြါးရာ ကြကလြေးတွကေ ပြောကခြှင်းမလှပြောကြ၍ နသည်ေ။ ကိုညို တဈနေ့ခင်းလုံး လှည့ရြှာတာတောင် တဈယောကမြှ မရခဲ့ပေ။ ကိုညို ခွမကေိုငမြိ လကမြကိုငမြိဖြစ်နသည်ေ။ ဇောကြှီး သူ့ အပေါြ ငှိုငှငမြှာလည်း ကြောကသ်ည်။ ပစ်စည်းကလည်း ရှာမရ ဖြစ်နသည်ေ။

ကုလားထိုငန်ောကမြှီပေါြ လှနတ်ငထြားသော ဦးခေါင်းအား ဇောကြှီးက ဆတခြနဲ ထောငလြိုကသ်ည်။ ပြီးတော့ ဧည့ခြန်းထောင့ြ ကောငတ်ာဒေါင့မြှ ကောငတ်ာတွင် တဈစောငပြှီး တဈစောင် ကူးရေးနသေော တည်းခိုခန်းမနန်ဂွောထံသို့ လှမ်းကြည့်လြိုကသ်ည်။

”မနန်ဂွောကြီး”

တည်းခိုခန်းမနန်ဂွောက ဇောကြှီးထံ လှမ်း၍ကြည့်သ်ည်။

”ခငဗြွားတို့ တည်းခိုခန်းမှာ တောတ်ော့ကြို လူရှင်းနပေါလားဗွ…။”

”ဟဲဟဲ .. ဟုတတ်ယဗြွ..။ ဆရာတို့ ဘာများလိုအပလြို့လဲ..။”

တည်းခိုခန်းမနန်ဂွောက သူ့မကြန်ှာမှ မကြမြှနကြိုခွှတရြင်း ဇောကြှီးထံ လှမ်းပြောလိုကသ်ည်။

”အောြ … ပငွြးစရာကောင်းနလေို့ပါဗွာ…။ ပြောစြရာလေး ဘာလေးများ မရှိဘူးလားလို့ပါ။”

”အဟဲ…”

အသကြ ၄၀ လောကရြှိပြီဖြစ်သော တရုတကြပြား မနန်ဂွောက စဉြးစားသလို တဈခကြလြုပလြိုကသ်ည်။ ပြီးမှ…

”ဒီမှာက စီမံခကြရြှိတယဗြွ… ။ ဒါကြောင့ြ ဒီလောကရြှင်းနတော။”

”ကြံစမ်းပါဦးဗွာ…။ ကြုပတ်ို့က ဧည့သ်ညတ်ှဆေိုတော့ ဒီမှာက သိပပြှီး ကြှမ်းကငွတ်ာ မဟုတဘြူးဗွ…။”

ဒီတဈခါတော့ ကိုညိုက ဝငပြှောလိုကခြှင်းဖြစ်သည်။

”တဈခုတော့ရှိတယဗြွ…။”

”အင်း … ဆိုစမ်းပါဦး..။” ”ပြောပါဦးဗြ…။”

ဇောကြှီးရော ကိုညိုပါ ပျိုငတ်ူလိုလို မေးလိုကမြိသည်။

”ကြုပအြသိတဈယောကရြှိတယ်။ လုပမြလုပတ်ော့ မသိဘူး။ သူက လုပစြားနတေဲ့သူတော့ မဟုတဘြူး။ သူ သဘောတူလို့ လုပမြယဆြိုရငတ်ော့ ဈေးတော့ တောတ်ောတ်ောင်းလိမ့မြယ် ထငတ်ယ်။”

”ဒါက အရေးမကြီးပါဘူးဗွာ။ သားသားနားနားတော့ရှိတယ် မဟုတလြား။”

ဇောကြှီးက အားတကသ်ရော ပြောသည်။

”ဟာ… သားနားရုံတင် မဟုတဘြူး။ ချောလည်းချောတယ်။ တောင့လြည်းတောင့တ်ယ်။ အသကကြ ၂၅ လောကပြဲ ရှိသေးတာ…။ အသားကလည်း ဖြူဖြူလေး….။”

”ဟုတပြှီဗွာ..။ ခငဗြွားရအောငသ်ာ လုပလြာခဲ့…။ ခငဗြွားအတွကလြည်း ကြုပသ်ပသ်ပ် ထပပြေးဦးမယ်။”

”ရပါတယဗြွာ။ ခငဗြွားတို့က ဒီတည်းခိုခန်းရဲ့ ဖောကသ်ညတ်ှမေို့ ကြုပကြ ကူညီတာပါ။”

ဇောကြှီးက သူ၏လကထြဲမှ ရှှရေောင် လကပြတန်ာရီကို ကြည့်လြိုကသ်ည်။

”အခုမှ သုံးနာရီပဲရှိသေးတာ… ဒီညမှီနိုငတ်ာပေါ့။”

”သူသဘောတူရင် တဈခါထဲ ခေါလြာလို့ရတယ်။ ခငဗြွားတို့ စားသောကပြှီးတော့သာ အဆငသ်င့ြ စောင့န်ပေါ။”

”ကောင်းပါပြီဗွာ… ။ ဒါနဲ့ မနန်ဂွောကြီးနဲ့ သိနတောကြာပြီ။ နာမညတ်ော့ ကြုပတ်ို့မသိသေးဘူး။”

ကိုညိုက လူရညလြညသ်ည်။ အပြောအဆို ညကသ်ည်။

”ကြုပန်ာမညကြ တရုတလြို စိနခြွောင်း၊ ဗမာလို စိနမြှင့ြ လို့ ခေါတ်ယ်။”

”အေးဗွာ … ကြုပတ်ို့နာမညတ်ှလည်ေး မှတပြုံတငထြဲမှာ တွေ့ပြီးရောပေါ့။ အောငမြှငအြောငသ်ာ လုပခြဲ့ပါဗွာ။ ဇောကြှီးက ခငဗြွားအတွကြ ဘောကဆြူးကောင်းကောင်း ပေးမှာပါ။ အောြ ဒါနဲ့ ကြုပတ်ို့က နှစ်ယောကစြလုံး အလုပလြုပမြှာနောြ။ ခငဗြွားကို ကြိုပြောထားတာ… ဟဲ…ဟဲ။”

”ဟုတပြါပြီဗွာ။ ကြှနတ်ောြ ခဏနရင်ေ သှားလိုကပြါ့မယ်။”

”ကဲ … ကိုညို ကြုပတ်ို့လည်း ထမင်းလေးဘာလေး စောစောစီးစီး သှားပြီး စားလိုကကြှရအောငလြား။”

ဇောကြှီးက ပြောပြောဆိုဆို ထရပလြိုကသ်ဖြင့ြ ကိုညိုကပါ ထရပလြိုကပြှီး နှစ်ယောကစြလုံး တည်းခိုခန်း တံခါးဆီသို့ လွှောကြ၍ ထွကလြာခဲ့တော့သည်။

———————————————-

တိုကပြကြအြဆောကအြဦးတဈခု ၊ ပတလြညကြာရံထားသော နံရံတွကေ အခွို့နရောများတွင် ပျိုကြ၍ အပေါကကြှီးများ ဖြစ်နသည်ေ။ ထိုနရောများကို ဝါးတားပရုဟုခေါသ်ော ပလတစြတဈ အပြာရောငမြွားနှင့ြ ကာထားသည်။ တိုကပြကြတ်ှကြ အမိုးမရှိ၍ ဝါးလုံးတန်းထိုးကာ အပေါမြှ တာလပတ် (တာပေါလြင်)စ အစိမ်းရောငကြှီးကို မိုး၍ထားသည်။ ထိုတာလပတမြှာ ဆေးရောငမြွား ပြယန်ပြေီဖြစ်ပြီး အခွို့နရောများတွင် အပေါကတ်ှတေောင် ဖြစ်နပြေီ။

ထိုတိုကပြကြအြဆောကအြဦးမှာ ပုဇွနတ်ောငဈြေးအနီးတွငရြှိပြီး ထိုတိုကပြကြအြတွင်းတွငတ်ော့ ယောကြြားမိန်းမ၊ ကလေးလူကြီး စုစုပေါင်း (၈) ယောကတ်ိတိ ရှိသေး၏။ အားလုံးသော လူသားများမှာ ဟောင်းနှမ်း၍ အရောငမြပေါတ်ော့သည့ြ အဝတအြစားများကို ဝတစြားထားကြပြီး အခွို့က ထင်းမီးဖိုနှင့ြ ထမင်းခကြန်ကြသေည်။ တခွို့က တိုကပြကြရြှေ့ရှိ ရဘေုံဘိုငတ်ှင် အဝတလြွှောန်ကြသေည်။ တခွို့ကတော့ တိုကပြကြကြှမ်းခင်းတွင် တုံးလုံးပကလြကြ လှဲနကြသေည်။

အားလုံးထဲတွင် ထူးခွားသညကြတော့ အသကြ ၂၅ နှစ်လောကရြှိသော မိန်းကလေးတဈယောကြ ဖြစ်သည်။ အသားဖြူဖြူ၊ ချောချောလေးနှင့ြ ပါတိတပြှင့ရြိုကြ အစိမ်းရောငဝြမ်းဆကလြေးကို ဝတထြားပြီး ဆံပငကြို နောကတ်ှဲလေး ထုံးထားကာ သနပခြါးအဖြေးသားလေးနှင့ြ သန့သ်န့ရြှင်းရှင်း သပသ်ပရြပရြပလြေးဖြစ်ကာ ၈ နှစ်သားလောကရြှိသော ကလေးမလေးတဈယောကကြို သနပခြါးလိမ်းပေးနသည်ေ။

”ဒေါလြေး သမီးတို့နဲ့ တဈသကလြုံး နသှေားပါလား။”

”အောြ… နချင်ေတ်ာပေါ့ ကလေးလေးရယ်…။ ဒေါလြေးမှာလည်း ကိဈစဝိဈစတွေ ရှိသေးတယ်။”

”ဒါဆို ဒေါလြေး ဘယတ်ော့ပြနမြှာလဲဟင်…။”

သူ့ကို သံယောဇဉဖြစ်နပေုံရသော ကလေးမလေးအား စိတမြကောင်းစွာနှင့ြ ကြည့်လြိုကသ်ည်။

”အင်း … တဈနှစ်လောကတ်ော့ ကြာဦးမယ် ထငတ်ာပဲကြယ်…။”

သူမ၏ အသံက တိမဝြငသ်ှားပြီး ကြညလြဲ့ဝိုင်းစကန်သေော သူမ၏ မကြလြုံးဝိုင်းဝိုင်းလေးများတွင် မကြရြညမြွားဝဲလာသည်။

”ပြမ်… ပြမ်….. ပြမ်….”

တိုကပြကြကြှီးရှေ့မှ ကားဟှန်းသံ ကြားလိုကရြသည်။ ပါတိတဝြမ်းဆကန်ှင့ြ မိန်းကလေးက လှမ်း၍ကြည့်လြိုကသ်ည်။ အငှားလိုကသ်ည့ြ တကျကစီကားလေးတဈစီး ရပလြိုကပြှီး ကားခေါင်းခန်းတံခါးပြင့ြ၍ တရုတကြပြားတဈယောကြ ဆင်း၍လာသည်။

”ဟင်… အဈကိုစိနမြှင့ြ”

ပါးစပမြှ ရရှတေလြိုကပြှီးသညန်ှင့ြ ပါတိတဝြမ်းဆကန်ှင့ြ မိန်းကလေးက အပြငသ်ို့ ပြေးထွကလြာခဲ့သည်။ ကားလေး ပြန်၍မောင်းထွကသ်ှားသည်။

”လာ အဈကိုစိနမြှင့ြ အထဲဝငပြါဦး…”

”မဝငတ်ော့ဘူး ရှှရည်ေ …. အထဲမှာပြောလို့ မကောင်းဘူး”

”ဘာများလဲ…”

နှစ်ယောကစြလုံး မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် မတတ်ပရြပလြိုကကြှသည်။

”ဟိုတဈခါ နငပြှောတဲ့ ကိဈစလေ။”

ရှှရည်ေ စဉြးစားသလိုလုပရြင်း မကြန်ှာတဈခုလုံး နီရဲသှားသည်။ စိနမြှင့ကြလည်း စကားကိုဖြတ်၍ တောင့တ်ောင့ဖြှောင့ဖြှောင့ြ အခွိုးကလွှပနသေော ခန်ဓာကိုယအြား တဈခကြကြှည့လြိုကသ်ည်။

”အင်း… ပြောလေ… အဈကိုစိနမြှင့ြ”

”ငါတို့ တည်းခိုခန်းမှာ တည်းခိုနကြေ ဧည့သ်ညန်ှဈယောကပြဲ..။ လူရညသ်န့တ်ှပေါ။”

”နှစ်ယောကတ်ောငလြား။”

”ဟုတတ်ယ်။”

”ဗရုတတ်ှတေော့ မဟုတပြါဘူးနောြ။”

”မဟုတပြါဘူး။ ငါကလည်း နင့ကြို တွေ့တဲ့လူနဲ့ လှှတပြေးပါ့မလားဟာ။ နငင်ါ့ကို ပြောထားတာတောင် ကြာနပြေီပဲဟာ။”

”တဈခါမှ မလုပဖြူးတော့ စိတထြဲမှာ ကြောကန်သလေိုပဲ…။”

”ငါကတော့ အတင်းမတိုကတ်ှန်းချင်ဘြူး။ နင့်ဟာနင် စဉြးစား။”

ရှှရညေဆြိုသော မိန်းကလေး အနည်းငယမြွှ တွဝသှေေားပြီး ခေါင်းငုံ့ကာ စဉြးစားနသည်ေ။ စိနမြှင့ကြ သူမကို အကဲခတ်၍နသည်ေ။ ခဏနတေော့မှ ရှှစငေရြဲ့ ခေါင်းလေး ပြနမြော့လာသည်။

”လုပမြယ် အဈကိုစိန်…။ ကြှနမြမှာ ရှေးစရာလမ်း မရှိဘူး။ ဒီမှာတဈနှစ်လောကြ နရေဦးမှာ။ အထဲက လူအတွကလြည်း ငှကလေိုသေးတယ်။ ကြှနမြမှာပါလာတဲ့ လကဝြတလြကစြားတွကလေည်း ကုနပြှီ။ နားကပတ်ဈရံပဲ ကနွတ်ော့တယ်။ ဒီနားကပကြလည်း အထဲကလူ ပြနထြှကလြာရင် ရင်းနှီးစားဖို့ ငှခနွေထြားရဦးမှာ။”

”အေးအေး… ။ ဒါဆို တည်းခိုခန်းကို ည (၈) နာရီလောကြ ရောကအြောငလြာခဲ့။”

”ဟုတ်… ဟုတကြဲ့။”

”ငါသှားမယ် ရှှရည်ေ….။”

ကောငမြလေးက ခေါင်းငှိမ့ပြှလိုကပြှီး သူ့ရှေ့မှ ထွကသ်ှားသော တရုတကြပြားစိနမြှင့ြ၏ ကြောပြငကြို ကြည့်ရြင်း တွေးတောနမေိသည်။

————————————————-

ရှှရညေကြ ကြမ်းခွံကုန်းသူ ၊ ပုစွနဒြိုင် ငါးဒိုငပျိုငရြှငရြဲ့ တဈဦးတည်းသောသမီး ဖြစ်သည်။ သူတို့ဒိုငကြ ကုနထြမ်းတဲ့ကောငန်ဲ့ လိုကပြှေးလို့ မိဘတွကေ အမှပြတ်ေ ကြငှောပြီး ပစ်ထားခဲ့သည်။

အိမထြောငကြတွာမှ တဈနှစ်မပြည့သ်ေး။ လငဖြစ်သူက ဖဲဝိုင်းမှာ အဖမ်းခံရပြီး ထောင် (၂) နှစ် ကသွှားသည်။ အင်းစိနထြောငထြဲတွင် ဖြစ်သည်။ ခွုပရြကကြ ၆ လလောကရြှိတော့ အင်းစိနကြို ရောကသ်ှားတာ အခု ၆ လလောကရြှိပြီး ဒီကတည်းက ရှှရည်ေ ရနကြုနကြို လိုကပြါလာခဲ့သည်။

ရနကြုနရြောကတ်ော့ အရငကြ သူတို့ငါးဒိုငတ်ှင် အလုပလြုပဖြူးသော မိသားစုနှင့ြ တွေ့သည်။ ထိုမိသားစုက ပုဇွနတ်ောငဈြေးတွင် ငါးရောင်းသည်။ နဂိုကတည်းက သဘောကောင်းသော ရှှရညေ့ကြို ခငပြှီးသား ဖြစ်နသေော ထိုမိသားစုက သူတို့နှင့ြ အတူနရန်ေ တိုကပြကြကြှီးတွင် ရှှရညေကြို ခေါထြားခဲ့ခွင်း ဖြစ်သည်။

ရှှရည်ေ လမ်းဘေးတွင် ရပန်ရောမှ တိုကပြကြကြှီးဘကသ်ို့ ဖြည်းညင်းစွာ ပြန်၍ လွှောကလြာခဲ့သည်။ အမှနတ်ော့ ရှှရညေမြှာ စိနမြှင့ြ၏စကားကို ကြားရကတည်းက ရငတ်ှခေုနန်မေိသည်။ လငရြပြီး တဈနှစ်တောင် မပြည့သ်ေးခွိနတ်ှင် လငကြ ထောငကြသွှားပြီး အခု လငန်ှင့ခြှဲနရတော တဈနှစ်ကြောလြောကရြှိပြီ ဖြစ်သည်။ လူကငှိမန်ပမေေဲ့ သှေးသားတွကေ ငှိမန်တောမဟုတ်။ အမွိုးမွိုး ခွိုးနှိမထြားခဲ့ရသည်။

အခု စိနမြှင့ပြှောစကားတွအရေ ညကြရင် ယောကြြားနှစ်ယောကန်ဲ့ ကာမစပယ်ှကရြတော့မညကြို အသအချော သိလိုကရြပြီဖြစ်၍ ရှှရည်ေ၏ သှေးသားတွကေ လှုပရြှားဆူပြကြ၍ လာခွပြေီဖြစ်သည်။

————————————————-

💕အခန်း (၂)💕

စောရြလာပြီဆိုတော့ ဇောကြှီးနဲ့ ကိုညိုတို့ အထူးအခန်းကို ငှား၍ ပြောင်းလိုကကြှသည်။ နှစ်ယောကစြလုံး အရကကြလေးကလည်း တမှမှနှင့ြ ခပထြှထွလေေေး ဖြစ်သည်။

ည (၉) နာရီကြောကြွောလြောကတ်ှင် တည်းခိုခန်းမနန်ဂွော တရုတကြပြား စိနမြှင့ကြ အခန်းတံခါးခေါကြ၍ ရှှရညေကြို အခန်းထဲ သှင်းပေးလိုကသ်ည်။ ကိုညိုက ရှှရည်ေ၏ တဈကိုယလြုံးကို အားရပါးရကြည့်ပြှီး မနန်ဂွောစိနမြှင့န်ှင့အြတူ အခန်းပြငသ်ို့ထွကသ်ှားသည်။

ဇောကြှီးကလည်း အခန်းတံခါးကို လော့မခပြဲ ပိတလြိုကပြှီး မကြန်ှာလေးငုံ့ကာ ခပရြို့ရို့လေး ရပန်သေော ရှှရညေ့တ်ဈကိုယလြုံးကို သိမ်းကြုံးပြီး ကြည့်လြိုကသ်ည်။ ငယင်ယန်ုနု ချောချောလေး၊ တငသ်ားတဈတွကေ တလုံးတခဲကြီး ဖောင်းတင်းနသလေို ရငသ်ားအစုံကလည်း ထွားထွားမို့မို့ ရှိလှသည်။ ကြည့်ရြုံနှင့ြ ဇောကြှီး လီးတောငလြာပြီ။

”လာ… ထိုငလြေ..။”

ဇောကြှီးက လောကြတစြကားဆိုသည်။ အခန်းထဲတွငကြ ထိုငစြရာ ကုလားထိုငမြရှိ။ ဒီတော့ ရှှရညေမြှာ မှေ့ယာထူကြီး ခင်းထားသော ကုတငစြောင်းတွင် မရဲတရဲလေး တငပြလှှဲ ဝငထြိုငလြိုကသ်ည်။ ဇောကြှီးမှာ အရကခြိုးဝနသေေော မကြလြုံးများနှင့ြ ရှှရညေအြား ကြည့်ရြင်း သူမထိုငန်ရောအနီးသို့ တိုးကပလြိုကသ်ည်။

”နာမညဘြယလြိုခေါလြဲ ကလေးမ။”

”ရှှရညေလြို့ ခေါပြါတယ်။”

ယဉယ်ဉကြွေးကြေးလေး ပြနပြှောရင်း ရှှရည်ေ၏ ငုံ့ထားသော မကြန်ှာလေးက မော့၍လာသည်။ ဆေးမဆိုးဘဲ နီရဲနသေော နှုတခြမ်းလုံးလုံးလေးနှစ်လှှာက ခပဟြဟလေးနှင့ြ မကြန်ကဝြန်း ဝိုင်းဝိုင်းလေးတွကေ ကြညလြဲ့၍နသည်ေ။

ရှှရည်ေ၏ မကြန်ှာလေး မော့၍အလာတွငတ်ော့ ဇောကြှီး၏ မကြန်ှာကြီးက ငုံ့၍ကလွာရင်း သူမနှုတခြမ်းတွကေို ငုံ့၍ တဈခကြစြုပန်မ်းလိုကကြာ လကန်ှဈဖကကြလည်း သူမ၏ ကိုယလြုံးလေးကို ပြေ့ဖကလြိုကသ်ည်။ ရှှညေ့ရြဲ့ ကိုယလြုံးပြည့ပြှည့ြ အိအိလေးကို သူ့ကိုယလြုံးကြီးနဲ့ ဖိကာ တဈဖြည်းဖြည်း မှေ့ယာထူကြီးပေါသ်ို့ ဖိခလွိုကသ်ည်။

“အို … အဈကိုကြီး… အင့အြင့ြ…”

ဇောကြှီးက ရှှရညေ့ကြိုယပြေါကြ အင်ျကြီလေးကို ခွှတပြေးလိုကသ်ညန်ှင့ြ အောကမြှ ဘောလြီအတွင်းက ရငသ်ားဖြူဖြူ အိအိလေးတွကေ ဝင်းဝင်းဝါဝါပင် ပေါထြှကလြာတော့သည်။ ဇောကြှီးတဈယောကြ ရှှရညေ့ြ နို့ကြီးတွကေို ဘောလြီပေါကြပင် နှုတခြမ်းအစုံဖြင့ြ ဖိကပ်၍ နမ်းစုပ်၍သာမက သှားနဲ့လည်း တဇတဇြတန်ဲ့ မှညအြောင် ကိုကလြိုကတ်ော့ ရှှရညေ့ြ ခငမြွာ ထွန့ထြှန့လြူး၍ နလသေည်ေ။ ပြီးတော့ ဇောကြှီးရဲ့ လွှာကြီးက ဘောလြီအင်ျကြီအတွင်းမှ ပြညလြွှံထွကန်သေော သူမရဲ့ နို့အုံနှစ်လုံးကြားသို့ အတင်းပငထြိုးထည့ကြာ ယကတ်ော့သည်။

ရှှရညေမြှာ ဇောကြှီးရဲ့ လွှာကြမ်းကြီးရဲ့ အထိအတွေ့တွကြေောင့ြ ရငသ်ားမို့မို့တဈစုံမှာ ကော့တကလြာသညအြထိ မခွိမဆန့ြ ခံစားနရတေော့သည်။ မတတန်ိုငတ်ော့ပါ။ ရှှရညေမြှာ သူမ၏ ကြောအောကသ်ို့ လကလြေးတဈဖကြ ထိုးထည့ြ၍ ဘောလြီအင်ျကြီ ကြယသ်ီးတွကေို ဖြုတကြာ ဘောလြီကို တပါတည်း ခွှတပြေးလိုကရြင်း မကြလြုံးနှစ်လုံးကို စုံမှိတ်၍ ထားလိုကသ်ည်။ ဝင်းအိ၍ ဝကသ်ားပေါကစြီ အရှယပြမာဏလောကရြှိသော သူမ၏ နို့ကြီးနှစ်လုံးမှာ ဝင်းကနဲ ပေါထြှကလြာတော့သည်။

ဇောကြှီးက ရငသ်ားဖြေးဖြေးတဈစုံကို လကန်ှဈဖကဖြှင့် ဆုပကြိုငဖြစွည်ှဈလိုကပြှီး နို့ကြီးနှစ်လုံးကို အလယမြှာ ပူးကပသ်ှားအောင် ခပတ်င်းတင်း ဆုပကြိုငလြိုကတ်ော့သည်။ ရငသ်ားမှာ ထွားလှန်းသောကြောင့ြ နို့သီးခေါင်းနှစ်လုံးမှာ လကန်ှဈလုံးလောကပြဲ ခွားတော့သည်။ ဇောကြှီးက သူမ၏ နို့သီးနှစ်ခုလုံးကို ပါးစပထြဲ တဈခါတည်းထည့ြ၍ စုပလြိုကပြှီး ခပကြှမ်းကြမ်းပင် လွှာနဲ့ ထိုး၍ထိုး၍ ယကပြေးလိုကတ်ော့သည်။ ရှှရညေ့ြ နှုတခြမ်းဖြားမှ တအင်းအင်း ညည်းသံလေးများ ပေါထြှကလြာတော့သည်။

ရှှရညေမြှာ လွှာဖြင့ြ ထိုးယကလြိုကသ်ော ဒဏကြှောင့ြ နို့သီးလေးများ တလှုပလြှုပ် ဖြစ်သှားခွိနမြှာပင် သူမရဲ့ ပေါငတ်နကြှီးများမှာလည်း စုလိုကကြားလိုကြ တကလြိုကမြှှောကလြိုကဖြှင့ြ ဂနာမငှိမ် ဖြစ်၍နလသေည်ေ။

ဇောကြှီးတဈယောကြ ရှှရညေ့ြ နို့သီးခေါင်း နီညိုညိုလေးတွကေို နှုတခြမ်းနှစ်လှှာဖြင့ြ စုပရြင်း လွှာဖြင့လြည်း ပြတသ်ပယ်ကပြေးနတေော့ရာ ခံစားမှုအရှိနအြဟုနတ်ှကေ တကသ်ညထြကြ တကလြာကာ ရှှရညေ့ြ လကလြေးတဈဖကကြ ထမီစလေးကို ဆှဲ၍ ဖြညလြိုကတ်ော့သည်။ ရှှရည်ေ တငပြါးလေးကို အသာကြှရင်း ပေါငဖြွားထိ ထမိနကြိုရောကအြောင် ဆှဲခလွိုကသ်ည်။ ပြီးတော့ ခွထေောကကြို အသာကြေးပြီး ထမိနအြစွန်းလေးကို ခွထေောကန်ှင့ည်ှပကြာ ထဘီကို ကြင်းလုံးခွှတလြိုကတ်ော့သည်။ ရှှရညေတ်ဈယောကြ အဝတမြပါတော့ပဲ မိမှေးတိုင်းဖမှေးတိုင်း ဖြစ်သှားပြီ။

ဇောကြှီးက ကိုယကြိုကြှ၍ထိုငလြိုကပြှီး ရှှရည်ေ၏ ဝတလြဈစလဈ ကိုယလြုံးလေးကို အာသာငမ်းငမ်းဖြင့ြ ကြည့်လြိုကရြာက သူမမကြန်ှာလေးကို အကြည့်လြိုကတ်ှင် ရှှရညေန်ှင့ြ အကြည့်ခြငွြးဆုံသှားတော့သည်။ ဇောကြှီးကို ကြည့်န်သေော ရှှရညေကြ နှစ်လိုဖြယ် အပြုံးလေး ပြုံးပြလိုကသ်ည်။ ပြီးတော့ သူမ၏ ဖြူဖြေးသှယလြသွော လကလြေးတွကေ ဇောကြှီး၏ ရငဘြတဆြီသို့ လှမ်းလိုကပြှီး သူမ၏ ဝတလြဈစလဈ ဖြစ်နသေော ကိုယခြန်ဓာလေးကို တဈခကြစြောင်းလိုကသ်ည်။ ပြီးတော့ ဇောကြှီးရဲ့ အင်ျကြီကြယသ်ီးတွကေို သှယလြသွော လကခြွောင်းလေးများနဲ့ တဈလုံးချင်ြးစီ ဖြုတပြေးလိုကသ်ည်။

ထိုအခွိနမြှာ ဇောကြှီးရဲ့ လကန်ှဈဖကကြလည်း အလုပရြှုပလြို့နသည်ေ။ လကတ်ဈဖကကြ သူမရဲ့ နို့ဖြူဖြူဝင်းဝင်းလေးတွကေို တရစပ် ညှဈပေးနသလေို ကနွတ်ဲ့လကတ်ဈဖကကြလည်း ရှှရညေရြဲ့ ပြည့တ်င်းပြီး ဖောင်းကားနတေဲ့ တငသ်ားစိုငကြှီးတွကေို ဆုပန်ယလြိုကြ လုပန်သည်ေ။ ဇောကြှီးရဲ့ အင်ျကြီကြယသ်ီးတွကေို တဈလုံးချင်ြးစီ ဖြုတပြေးနသေော ရှှရညေ့လြကကြလေးတွေ ကတုနကြယငဖြစ်လာပြီး ပါးစပကြလည်း ညည်းသံလေးတွေ ထွကလြာသည်။

ဇောကြှီးတဈယောကြ တငပြါးကို ပြတသ်ပန်သေော လကကြို အမှှေးလေးတွေ လကတ်ဈဆဈလောကြ ပေါကန်တေဲ့ ရှှရညေ့ြ အဖုတလြေးဆီသို့ ပြောင်းလိုကသ်ည်။ ရှှရည်ေ အဖုတလြေးက ဖြူဖြေးနုအိနသည်ေ။ ယောကြြားနဲ့ ဝေးနတော ကြာလို့လည်း အဖုတလြေးက ပြဲအာမနပေဲ ခပတ်င်းတင်းလေး စိကပန်သည်ေ။

ဇောကြှီး ရှှရညေရြဲ့ အဖုတလြေးကို ခပရြှရှလေး ပြတလြိုကြ အစိလေးကို ခပဆြတဆြတလြေး ညှဈလိုကြ လုပပြေးနသည်ေ။ ရှှရညေတ်ဈယောကြ ပါးစပကြ ခပတ်ိုးတိုးလေးညည်းပြီး မကြခြှံလေးများက မှေးစင်းလာသည်။ ရှှရည်ေ စိတကြိုထိန်းပြီး ဇောကြှီးရဲ့ အင်ျကြီကြယသ်ီးတွကေို အမှနပြှီးအောင် ဖြုတလြိုကပြှီး ဖောင်းထဈနသေော ဇောကြှီးရဲ့ ရငအြုပကြှီးကို တပမြကစြှာ ပြတသ်ပပြေးနမေိသည်။

ထိုအခွိနမြှာပဲ ဇောကြှီးရဲ့ လကခြွောင်းတဈချောင်းက ရှှရညေ့ြ အဖုတအြတွင်းသားလေးထဲကို အသာလေး ထိုးသှင်းလိုကသ်ည်။ ပြီးတော့ လကမြနဲ့ အစိလေးကို ဖိပြီးပြတပြေးလိုကရြာ ရှှရညေ့ခြငမြွာ အင့ခြနဲ ဖြစ်သှားပြီး ကိုယလြုံးတီး ဖြူဖြူဖြေးဖြေးလေးမှာ ဖြတကြနဲ ပကလြကလြနသ်ှားတော့သည်။ ပြီးတော့ သူမအဖုတလြေးမှာလည်း မို့သထကမြို့လာပြီး အရညကြှညလြေးများဖြင့ြ စိုရှှဲနတေော့သည်။

ဇောကြှီးတဈယောကြ ပုဆိုးကို ဆှဲခွှတလြိုကပြှီး ကြယသ်ီးတွေ ပြုတန်သေော အင်ျကြီကိုပါ တဈခါတည်း ဆှဲခွှတလြိုကသ်ည်။ နှစ်ယောကလြုံး အဝတအြစားတွမရှေိတော့ပဲ ကိုယတ်ုံးလုံး ဖြစ်သှားကြပြီ။

ထောငမြတန်သေော ဇောကြှီးရဲ့ လိငတ်နကြှီးကို ရှှရည်ေ မသိမသာ ခိုးကြည့်လြိုကရြင်း ရငထြဲဖိုသှားသည်။ လူက အသားညိုသောလြည်း အတနကြှီးက ဖြူဖြေးပြီး ထိပဖြွားက ရဲလို့နသည်ေ။ ပြီးတော့ အတနကြှီးရဲ့ ထိပဖြွားမှာ မှဲ့နကကြှီးတဈလုံးကလည်း ရှိသေးသည်။

ရှှရည်ေ အာခေါငတ်ှေ ချောကလြာသဖြင့ြ တံတွေးတဈခကြြ မွိုခလွိုကပြှီး မကြလြုံးလေးကို အသာမှိတကြာ ငှိမန်လေိုကသ်ည်။ ထိုအခွိနမြှာပင် ဇောကြှီးက သူမ၏ ခွထေောကန်ှဈဖကကြို ကုတငစြောင်းဖကသ်ို့ ဆှဲရင်း သူကပါ ကုတငအြောကသ်ို့ ဆင်းလိုကသ်ည်။

ဘယပြုံစံနှင့ြ လုပတ်ော့မညကြို သိလိုကသ်ော ရှှရညေကြ သူမ၏ ကိုယလြုံးတီးလေးကို ကုတငပြေါတ်ှင် ကန့လြန့ဖြှတ်၍ လှဲပေးလိုကရြာ ကားစွင့ဖြောင်းတဈနသေော သူမ၏ တငသ်ားကြီးများက ကုတငစြောင်းပေါတ်ှင် တင်၍နတေော့သည်။ ပြီးတော့ သူမရဲ့ ပေါငတ်ံရှညကြှီးနှစ်ချောင်းကို အလိုကသ်င့ပြင် ကားပေးလိုကသ်ည်။

ဇောကြှီးက ရှှရညေပြေါငတ်နစြင်းစင်း နှစ်ချောင်းကြားမှာ အလိုကသ်င့ပြင် ရပလြိုကပြှီး လကတ်ဈဖကကြို ရှှရည်ေ့ အဖုတဖြောင်းဖောင်းလေးပေါမြှာ တင်၍ အဖုတန်ှုတခြမ်းသားလေးများကို ခပသ်ာသာလေး ပြတပြေးလိုကသ်ည်။ ရှှရညေစြိတတ်ှေ ထကြှလာပြီး ဇောကြှီးရဲ့ အတနကြှီးကို လကဖြဝါးလေးနဲ့ ဆုပကြိုငကြာ သူမအဖုတအြကြဲကြောင်းလေးတဈလွှောကြ အစုနအြဆနပြင် ပြတပြေးလိုကသ်ည်။ လိငတ်နထြိပဖြူးကြီးက အစိလေးကို ထိထိမိမိပင် ပြတတ်ိုကသ်ှားတော့ ရှှရည်ေ ကုတငပြေါသ်ို့ နောကပြှနလြဲကသွှားတော့သည်။

”အဈကိုရယ်… ညီမကို လုပပြေးပါတော့နောြ…။”

ရှှရညေတ်ဈယောကြ ရမကစြိတတ်ှေ ထကြှလာပြီး သူမကို လုပပြေးဖို့ပင် နှုတမြှထုတဖြောပြှီး တောင်းဆိုလာတော့သည်။ ဇောကြှီးလည်း အခွိနမြဆှဲတော့ပဲ လိငတ်နကြှီးကို ရှှရညေ့အြဖုတဝြလေးမှာတေ့ပြီး ခပဆြတဆြတလြေး တဈခကြြ ဆောင့သ်ှင်းလိုကတ်ော့သည်။

လိငတ်နကြှီးက ရုတတ်ရကြ ဆောင့ဝြငလြာသောကြောင့ြ ရှှရညေ့ခြငမြွာ အင့ခြနဲဖြစ်သှားပြီး ခါးလေးပင် ကော့တကသ်ှားတော့သည်။ ကာမစပယ်ှကခြှင်းမပြုတာ တဈနှစ်လောကရြှိပြီဖြစ်လို့ အဖုတအြတွင်းသားလေးများက တင်းကြပစြီးပိုငန်သည်ေ။ အဖုတကြလေးက ကဉွြးလှသည့အြပြင် ဝငလြာတဲ့ အတနကြှီးကလည်း ကြီးလှတာမို့ ရှှရညေတ်ဈယောကြ နာကငွတ်ဲ့ ဝဒနောလေးတဈရပကြို ခံစားလိုကရြသည်။

ဇောကြှီး သူ့လိငတ်နကြို အဆုံးထိ ပြနဆြှဲထုတလြိုကပြှီး ခါးကိုကော့ကာ တဈခကြထြဲ ဆောင့သ်ှင်းလိုကသ်ည်။

”ဒုတ်… ”

ဇောကြှီးအတနကြှီးက ရှှရညေ့သ်ားအိမခြေါင်းကို သှားဆောင့သ်ည်။

”အား…. နာတယ် အဈကို…။ ”

ရှှရညေတ်ဈယောကြ မကြန်ှာလေးမဲ့ကာ သနားစဖြယ် တောင်းပနရြှာသည်။ ရှှရညေ့ြ တောင်းပနသ်ံက ဇောကြှီးအတွကြ သနားဖို့မကောင်းပဲ ရမကသ်ှေးတို့ကို ပိုမိုကြှလာစသည်ေ။ အဲဒါကြောင့ြ ဇောကြှီး သူ့အတနကြှီးကို အဖြားနားထိဆှဲ၍ ထုတလြိုကပြှီး အားကုနဆြောင့တ်ော့ရာ တဖြတဖြှတ် မှညသ်ံနှင့အြတူ ရှှရညေ့ထြံမှ “အမလေး… အဟင့အြဟင့ြ” မှညသ်ံလေးကလည်း တဈခန်းလုံး ဆူညံနတေော့သည်။

ရှှရညေ့ြ အဖုတလြေးထဲမှ အရညကြှညမြွားကလည်း ရှှဲနဈ၍ ထွကလြာသညမြှာ အိပယ်ာခင်းကိုပင် အကြကလြိုကကြှီး ဖြစ်စတေော့သည်။ ဇောကြှီးဆောင့သ်မွှ ရှှရညေကြ ကုတငစြောင်းမှ ဖငကြှီးကို ကော့၍ ကော့၍ခံသည်။ ခဏအကြာ ခံ၍ကောင်းသထကြ ကောင်းလာစဉမြှာပင် ဇောကြှီးက သူ့လိငခြွောင်းကြီးကို တဆုံးဆှဲ၍ ခွှတလြိုကသ်ည်။

”ပြှတ် …. အင်…. အို”

အရသာပကြသ်ှားသော ရှှရညေကြ ဟငကြနဲ အံ့သှစွာဖြင့ြ မကြလြုံးနှစ်လုံးကို ဖြင့ကြှည့လြိုကစြဉမြှာပင် သူမ၏ရငထြဲ ဒိန်းကနဲခုန်၍ တုနလြှုပအြံ့သှသှားရသည်။ ရှှရည်ေ တွေ့လိုကရြသညကြတော့ ဇောကြှီး၏ဘေးတွင် ရပန်သေော ဝတလြဈစလဈဖြင့ြ အရပပြုပု လူတဈယောကြ ဖြစ်သည်။ ထိုသူက ကိုညိုဆိုသော လူတဈယောကပြင် ဖြစ်တော့သည်။

ရှှရည်ေ၏အကြည့်ကြ ကိုညိုရဲ့ လိငတ်နကြှီးဆီသို့ ရောကသ်ှားသည်။ ရငထြဲတွင် တင်းကနဲ ခံစားလိုကရြသည်။ လူကသာ ပုတာ၊ လိငတ်နကြှီးက ကြီးပြီး အရှညကြှီးဖြစ်သည်။ ပြီးတော့ အဖြားကြီးကလည်း ကော့နသေေးသည်။ နီရဲရဲ ဒဈဖြားထိပတ်ှင် အရညကြှညတ်ှစေို့နသည်ေ။

ဇောကြှီးက ဘေးဖယပြေးလိုကတ်ော့ ကိုညိုက ရှှရညေ့ပြေါငန်ှဈလုံးကြားထဲ ဝငလြာကာ သူ့အတနကြှီးကို အဖုတလြေးထဲသို့ ထိုးဆောင့ြ၍ သှင်းလိုကသ်ည်။

”အ…. အမလေး… ကြှတ်… ကြှတ်…”

ရှှရည်ေ ခါးကော့တကသ်ှားကာ မကြန်ှာလေး ရှုံ့မဲ့သှားသည်။ ကိုညိုက ခပသ်ှကသ်ှကဆြောင့ြ၍ လိုးနသလေို ဇောကြှီးကလည်း ဘေးမှနေ၍ငုံ့ကာ သူမရဲ့ နို့နှစ်လုံးကို ဘယပြှနည်ာပြန် စို့ပေးနလသေည်ေ။

ရှှရညေလြည်း အားကမွခံပင် လကလြေးတဈဖကဖြှင့ြ အရညတ်ှနေဲ့ စိုရှှဲပြီး ပြောငလြကန်သေော ဇောကြှီးရဲ့ အတနကြှီးကို ဆုပကြိုငည်ှဈရင်း ရှေ့တိုးနောကင်င် လုပပြေးလိုကသ်ည်။ ကိုညိုရဲ့ အတနထြှားထွားကြီးကလည်း အဖုတအြတွင်းသားထဲကို ခွိတန်ဲ့ဆှဲသလို ထိထိမိမိ ပြတဆြှဲနသေောကြောင့ြ ရှှရညေမြှာ တဟင်းဟင်းနဲ့ ဖြစ်လာတော့သည်။

ခဏအကြာတွင် ကိုညိုက သူ့အတနကြှီးကို အပြီးတိုင် ဆှဲထုတလြိုကရြာ ဇောကြှီးမှာ ခကြခြငွြးပင် ရှှရညေ့ပြေါငကြှားထဲသို့ ရောကလြာပြီး လိငတ်နကြှီးကို အဖုတလြေးထဲ ဆောင့သ်ှင်းပြီး အားရပါးရ ခပသ်ှကသ်ှကကြှီးပင် ဆောင့ြ၍ လိုးတော့သည်။ ထိုအခါ ကိုညိုက ဘေးမှနေ၍ သူမနို့သီးခေါင်း နီညိုညိုလေးတွကေို လကမြနဲ့ လကည်ိုးကြားမှာ ခပန်ာနာလေးခွရင်ေး နို့နှစ်လုံးကို အားရပါးရ ညှဈနပြနေသ်ည်။

ယောကြွားနှစ်ယောကန်ဲ့ တဈပျိုငတ်ည်း ကာမဆကဆြံနရတေဲ့ ရှှရညေတ်ဈယောကြ ကာမအရသာတွေ တဝကြီး ခံစားနရတေော့သည်။ တဈယောကကြ အားရပါးရ ဆောင့လြိုးလိုကြ၊ ပြီးခါနီးတော့ အတနကြှီးကို ဆှဲထုတပြှီး နောကတ်ဈယောကကြ အားရပါးရ လာလိုးလိုကဖြှင့ြ ရှှရညေမြှာ တဈခွီပြီးတဈခွီ ပြီးနရော လူလည်း မွော့မွော့ပင် ကနွတ်ော့သည်။ နောကထြပ် ဘယန်ှဈကြိမထြပပြှီး ကာမအရသာ အထွတအြထိပကြို ရောကကြာ ကောင်းဦးမညမြသိ။ ရှှရညေကြတော့ သူတို့နှစ်ယောကြ ကြနပေသ်ှားသညအြထိ အလိုးခံရင်း ဘဝမှာ တဈခါမှ မရဖူးတဲ့ ကာမအရသာကို တဝကြီးခံစားရန် ဆုံးဖြတထြားပါတော့သည်။

————————————————-

💕အခန်း (၃)💕

ဇောကြှီးရဲ့ နာမညအြရင်းက ဇောလြင်း ဖြစ်သည်။ အရငကြ လကသ်မားဆရာ ဖြစ်ခဲ့ပြီးနောကြ သဈစကအြသေးလေးတဈခု ထောငခြဲ့ရာမှ အစပြုကာ ရှာတွင် ကြေးရတကြ စာရင်းဝငလြာသူ ဖြစ်သည်။ သူက လူပျိုကြီးလည်းဖြစ်ပြန်၊ သားကြှေးမှု၊ မယားကြှေးမှုတွေ မရှိဘဲ ကုနကြစွရိတန်ည်းကာ သူများထကြ ငှပေိုပြီး စုနိုငခြဲ့သည်။ ဒါ့ကြောင့ြ ဇောကြှီးမှာ နေ့ချင်ြးညချင်ြးပင် ပြလညေပြှီး စီးပြားတကလြာခဲ့ခွင်းပငဖြစ်သည်။

ဇောကြှီးနှင့ြ ကိုညိုက နဂိုထဲက ရှာမှာ သူငယခြငွြးတွေ ဖြစ်သည်။ သောကဖြောစြားဖကတ်ှလည်ေး ဖြစ်သည်။ ကိုညိုက ဇောကြှီးထကြ အသကလြေးနှစ် ပို၍ကြီးသည်။ အရငကြ ရှာရှိ သမဝါယမဆိုငတ်ှင် စာရေးလုပဖြူးသည်။ အတန်းပညာလေးလည်း အသင့အြတင့ရြှိသည်။

ဇောကြှီး သဈစကတ်ညတ်ော့ ကိုညိုက ရုံးပြငကြန်နားကိဈစတွအေားလုံး လိုကပြှီးလုပပြေးသည်။ နောကပြှီး ဇောကြှီးသဈစကတ်ှင် စာရင်းဇယားတွေ ဝိုင်းကူလုပပြေးရင်း တဖြည်းဖြည်း မနန်ဂွောတဈယောကကြဲ့သို့ ကိုညိုက အရေးပါလာခဲ့ခွင်း ဖြစ်သည်။

ကိုညိုမှာ ဇောကြှီးလိုမွိုး လူပျိုလူလှတ် မဟုတပြေ။ ခငစြန်းကြညဆြိုသော သူ့ထကြ အသကြ ၇ နှစ်လောကင်ယသ်ော မိန်းမနှင့ြ အသကြ ၄ နှစ်နှင့ြ အသကြ ၂ နှစ်အရှယ် ကလေးနှစ်ယောကလြည်း ရှိသေးသည်။ ဇောကြှီးက သဈစကတ်ညတ်ော့ ခွံဝိုင်းအကယွကြှီး တဈခုဝယပြှီး ထိုခွံကယွကြှီးထဲတွင် သဈစကတ်ညရြုံသာမက နှစ်ထပခြှတေံရှညအြိပကြှီး တဈလုံးကို ဆောကပြှီး အိမပြေါထြပတ်ှင် ဇောကြှီးကနပြေီး အောကထြပတ်ှင် ကိုညိုတို့မိသားစုက နလသေည်ေ။

ကိုညိုတို့မိသားစုတွင် ကိုညိုနှင့ြ သူ့မိန်းမ ကလေးနှစ်ယောကအြပြင် အသကြ ၁၅ နှစ်အရှယ် ကိုညို၏ခယမ် ခငစြန်းထွေးဆိုသော မိန်းကလေးတဈယောကလြည်း ရှိလသည်ေ။ စန်းထွေးက ကိုညိုတို့မိသားစု၏ အိပဗြာဟီရ အလုပတ်ှကေို ဝိုင်း၍လုပပြေးရုံမက ဇောကြှီး၏ အဝတအြစားတွကေိုပါ လွှောဖြှတပြေးရသည်။ ဇောကြှီးအတွကြ ထမင်းဟင်းကိုတော့ ကိုညိုတို့က ခကြပြေးရလသည်ေ။

————————————————-

ဒီနေ့ ရှာထဲတွင် အလှူရှိ၍ သဈစကဝြိုင်းဆရာကအစ အလုပသ်မားတွအဆေုံး အကုနလြုံး အလှူမှာ ဝိုင်းကူလုပပြေးနရသေဖြင့ြ သဈစကပြိတလြိုကရြသည်။ ဇောကြှီးလည်း အလှူမှာ ထမင်းသှားစားပြီး တရေးတမော အိပပြဈလိုကမြညဟြု ရညရြှယကြာ အိမပြေါတ်ကခြဲ့သည်။ အိမအြပေါထြပကြိုတကသ်ော လှကေားက အိမဘြေးမှနေ၍ သီးခွားလုပထြားခွင်း ဖြစ်သည်။

အပေါထြပရြောကတ်ော့ ဇောကြှီးက အင်ျကြီကို ခွှတပြဈလိုကပြှီး သူ့ခါးမှ ပုဆိုးအသဈကိုလည်း အဟောင်းတဈထညန်ဲ့ လဲဝတကြာ ဖြာတဈခပြခြင်း၊ ခေါင်းအုံးတဈလုံးခပြှီး လှဲလိုကသ်ည်။ ထူးထူးခွားခွား တဈအိမလြုံး တိတဆြိတန်သညေကြို ဇောကြှီး သတိထားမိလိုကသ်ည်။ ကိုညို့ကလေးနှစ်ယောကြ ဘယရြောကန်သညေမြသိ။ ခငစြန်းထွေးကတော့ အလှူတွငသ်ှားပြီး လုပကြိုငပြေးနသညေထြငသ်ည်။

သူအပေါထြပကြို တကလြာတုန်းက…. ဟုတသ်ည်။ အောကထြပတ်ံခါး ဖြင့ထြားသည်။ ပြီးတော့ အထဲမှ စကားပြောသံလိုလိုလည်း ကြားရသည်။ အောကထြပတ်ှင် ကိုညိုတို့လငမြယား ရှိနကြေောင်း တွေးမိလိုကသ်ည်။

ဇောကြှီး လှဲနရောမှ ကပြာကယာထ၍ သူအိပသ်ော အိပခြန်းထဲသို့ ဝငလြိုကသ်ည်။ ပြီးတော့ ခင်းထားသော ဖြာကို ဘေးဘကမြှနေ၍ အသာလှနလြိုကရြာ ကြမ်းခင်းပဉွန်ှဈခပြဟြ၍ ဖြစ်ပေါန်သေော အပေါကလြေးတဈပေါကြ ပေါလြာသည်။ ထိုအပေါကမြှတဈဆင့ြ ဇောကြှီး အောကထြပသ်ို့ ချောင်းကြည့်လြိုကသ်ည်။

သူထငသ်ည့အြတိုင်းပင်။ အောကထြပကြ ကိုညိုတို့ လငမြယား အလုပဖြစ်နကြပြေီ။ သူတို့လငမြယား အလုပဖြစ်တိုင်းလိုလို ဇောကြှီး ဒီအပေါကမြှနေ၍ ချောင်းနကြဖြေဈသည်။ အထူးသဖြင့ြ ဇောကြှီးကြည့်ခြငွသ်ညကြ ခငစြန်းကြည် အလိုးခံတာကိုဖြစ်သည်။

ခငစြန်းကြညမြှာ ဖငကြှီးတငကြှီးတွေ တလုံးတခဲကြီးနှင့ြ ရညရြညကြလည်း ချောမောကာ ခံပြီဟေ့ဆိုရငလြည်း အဝတအြစားတွေ အကုနခြွှတပြှီး ခံလေ့ရှိသည်။ ကိုညိုနဲ့လုပတ်ိုင်း ခငစြန်းကြညတ်ဈယောကြ ပကပြကစြကစြကပြင် အပေးကောင်းလှသညဖြစ်ရာ ဇောကြှီးက ခငစြန်းကြညခြံတာကို မလှတရြအောင် ချောင်းနကြဖြေဈသည်။

ဒီလိုချောင်းလိုကတ်ိုင်းလည်း ဇောကြှီးမှာ မနနေိုငမြထိုငန်ိုငန်ှင့ြ လကန်ှင့ပြင် ဂွင်းတိုကပြဈလိုကရြသညခြညွြးဖြစ်သည်။ တဈနေ့နေ့တော့ ကိုညိုမရှိတုန်း ခငစြန်းကြညကြို ဖနပြှီးစားဦးမညဟြု ဇောကြှီး စိတထြဲမှာ တေးထားလိုကသ်ည်။

အခုလည်း ခငစြန်းကြည် ကိုညို့အပေါကြနေ အားရပါးရ တကဆြောင့န်တောကို ကြည့်ရြင်း အတောကြှီး မနနေိုငမြထိုငန်ိုင် ဖြစ်လာသည်။ သူ၏ လိငတ်နကြို လကတ်ဈဖကဖြှင့ြ ဆုပကြိုငကြာ အငမ်းမရပင် ချောင်းကြည့်န်ရသေည်။

ခငစြန်းကြညရြဲ့ နို့ကြီးနှစ်လုံးက ဖြူဖြေးပြီး အယန်သည်ေ။ ကလေးနှစ်ယောကြ မှေးထားတာမို့ အနည်းငယ် တွဲကနွသညေမြှအပ အပြဈဆိုဖြယရြာမရှိ။ ခငစြန်းကြညတ်ဈယောကြ တငပြါးကြီးကို ပင့ကြာပင့ကြာနဲ့ ကိုညို့အတနကြှီးပေါမြှာ တကဆြောင့န်သည်ေ။ ကိုညိုကလည်း ခငစြန်းကြညရြဲ့ နို့ကြီးနှစ်လုံးကို အောကကြနပြေီး လကန်ဲ့ ဖစွည်ှဈဆုပန်ယန်သည်ေ။

တအောင့လြောကကြှာတော့ ကိုညို ခငစြန်းကြညကြို အောကဆြင်းခိုင်းလိုကပြှီး ပကလြကလြှနကြာ ပေါငန်ှဈလုံးကို ဘေးကားခိုင်းလိုကသ်ည်။ ခငစြန်းကြည် ပကလြကလြှနပြှီး သူမရဲ့ ပေါငတ်ံရှညရြှည် နှစ်ချောင်းကို ဘေးသို့ဖြဲကားလိုကတ်ော့ အမှှေးအမွှငမြရှိပဲ ဖားခုံညှင်းကြီးသဖြယ် ခုံးထနတေဲ့ အဖုတကြှီးက ပေါထြှကလြာသည်။ အပေါထြပကြ ချောင်းကြည့်န်တေဲ့ ဇောကြှီးမှာတော့ ခငစြန်းကြညရြဲ့ အဖုတန်ီညိုညိုကြီးကို ကြည့်ရြင်း သှားရညတ်မှားမှားနဲ့ တကလြိုးချင်စြိတတ်ှေ ဖြစ်ပေါန်သည်ေ။

ကိုညိုလည်း နှာမှုတသ်ံတရှုးရှုးပြုရင်း ခငစြန်းကြည့်ရြဲ့ ပေါငကြှားထဲမှာ ဒူးထောကကြာ ထိုငခြလွိုကပြှီး သူ့လိငတ်နကြှီးကို ခငစြန်းကြညရြဲ့ အဖုတဖြောင်းဖောင်းကြီးထဲထည့ကြာ ပေါငန်ှဈချောင်းကို ဆှဲပြီး အားရပါးရပင် လိုးတော့သည်။ ကိုညိုရဲ့ ဆီးခုံနဲ့ ခငစြန်းကြညအြဖုတတ်ို့ ရိုကမြိသံက တဖတဖြတ် ပေါထြှကန်သည်ေ။ အခကြလြေးဆယလြောကြ အားရပါးရ ဆောင့ပြှီးတော့ ကိုညိုတဈယောကြ အားကနဲ ခပတ်ိုးတိုးအောရြင်း ခငစြန်းကြညပြေါြ မှောကခြလွိုကကြာ ဆန့င်ငဆြန့င်ငန်ဲ့ ပြီးသှားတော့သည်။

ဇောကြှီးမှာ အောကထြပသ်ို့ ငုံကြည့်န်ရောမှ ပကလြကလြှနလြိုကပြှီး ခငစြန်းကြညရြဲ့ ကိုယလြုံးလေးကို မှငယ်ောငကြာ သူ့အတနကြှီးကို ပြတသ်ပရြင်း တဈခကြခြငွြး ဂွင်းတိုကန်တေော့သည်။ ထိုအခိုကြ ဘေးလှကေားမှ အပေါသ်ို့ တကလြာသော ခွသေံကို ကြားလိုကရြသဖြင့ြ ဇောကြှီး နားစွင့လြိုကသ်ည်။ တဖြည်းဖြည်း ခွသေံက လှကေားထိပသ်ို့ ရောကလြာသည်။

”ဦးလေး…. ဦးလေး”

ခငစြန်းထွေးရဲ့ အသံမှန်း ဇောကြှီးသိ၍ အခန်းထဲမှ ထွကလြာခဲ့သည်။ ထိုအခိုကြ ကိုညိုတို့လငမြယား ခွိုင့တ်ှပလေုံးတွေ ကိုငပြှီး ခွံပြငသ်ို့ ထွကသ်ှားတာကို တွေ့လိုကရြသည်။ ကလေးတွကေို သူ့ယောကျခမအိမမြှာ သှားခေါရြင်း အလှူအိမကြ ဟင်းတွေ သှားသယတ်ာဖြစ်ကြောင်း ဇောကြှီး တွေးမိလိုကသ်ည်။

”ဦးလေး.. လျှော်မဲ့ အဝတတ်ှပေေးဦး….. ကြှနမ် အဝတလြွှောမြလို့…”

”အေး…. ဒီမှာလာယူဟာ….”

ခငစြန်းထွေးကို ဇောကြှီး ကြည့်လြိုကတ်ော့ ထဘီရငလြွားလေးနှင့ြ ရငဘြတလြေးက ဖြူဝင်း၍နသည်ေ။ ခငစြန်းထွေးက သူ့အဈမဖြစ်သူ ခငစြန်းကြညန်ှင့ြ တူသည်။ အခုအရှယလြေးနှင့ပြင် တငတ်ှရငေတ်ှကေ အပျိုကြီးဖားဖားတွကေို မှီနပြေီ။

ခငစြန်းထွေးကို သချောကြည့်လြိုကမြိရင်း ဇောကြှီးရဲ့ စိတတ်ှေ ပိုပြီးထကြှလာတော့သည်။ ခငစြန်းထွေးက ဟိုတစ ဒီတစ ဖြစ်နသေော အဝတတ်ှကေို ကြမ်းပြငပြေါသ်ို့ ပုံသည်။ ပြီးသှားတော့မှ ခါးလေးကုန်းပြီး ကြမ်းပြငပြေါရြှိ အဝတတ်ှကေို တဈထညခြငွြးကောကြ၍ အစီအရီ ထပန်သည်ေ။

နောကကြကြည့်န်သေော ဇောကြှီးရဲ့ စိတတ်ှေ ဘယလြိုမှ မထိန်းနိုငတ်ော့။ ကုန်းထားသော ဖငသ်ား လုံးလုံးကစွကြစွြ ကားကားကြီးရဲ့ အောကဖြကကြှားသို့ ဇောကြှီးရဲ့ လကတ်ဈဖကကြို ဆတကြနဲ ထိုးသှင်းလိုကပြှီး အဖုတလြေးကို ဇိကနဲ ဆုပကြိုငလြိုကသ်ည်။

”အမလေး”

အပျိုမလေး ခငစြန်းထွေး လန့သ်ှားပြီး ခါးလေးကို ဖြတကြနဲ ဆန့ြ၍ ကော့တကသ်ှားသည်။ သူမတဈကိုယလြုံး ဖြိုးဖြိုးဖငွြးဖငွြး ဖြစ်သှားကာ အသကရြှူမှားသှားစဉမြှာပင် ဇောကြှီးက သူမ၏ ကိုယလြုံးလေးကို စွေ့ကနဲပြေ့ကာ သူစောစောက အိပရြန် ခင်းထားသော ဖြာပေါသ်ို့ တငလြိုကပြှီး စန်းထွေးကို အပေါကြနေ အုပမြိုး၍ မကြန်ှာလေးတဈခုလုံးကို အတင်းနမ်းလတေော့သည်။

”ဦး… ဦးလေး…. မလုပ်… နဲ့ …. ဟာ…. အို…… လှှတပြါ….. အာ….. ဟာ….”

ခငစြန်းထွေး ကြောကအြားလန့အြားနဲ့ ရုန်းနရောမှ တကိုယလြုံး တရှိန်းရှိန်း တဖိန်းဖိန်း ဖြစ်လာရသည်။ ပြီးတော့မှ ဇောကြှီးက သူမရဲ့ နှုတခြမ်းသားလေးတွကေို ငုံခဲလိုကရြင်း လကတ်ဈဖကကြို ခငစြန်းထွေးရဲ့ ပေါငန်ှဈလုံးကြားသို့ ထိုးသှင်းလိုကလြသည်ေ။ ရငဘြတမြှာ စည်းထားတဲ့ ထဘီစလေးက ပြုတထြှကမြသှားပမေဲ့ အောကဖြကမြှ ထဘီစကတော့ ခါးဆီသို့ လနတ်ကကြာ အောကပျိုင်းတဈခုလုံး ဖြူဖြူဖြေးဖြေး ဖငပြှောငလြေးဖြစ်ကာ အဖုတန်ီနီရဲရဲလေးရဲ့ အဝမှပင် အရညကြှညလြေးတွေ စိမ့ထြှကလြာတာကို တွေ့ရသည်။

ပို၍ အတင့ရြဲလာသော ဇောကြှီးက ခငစြန်းထွေးရဲ့ ရငဘြတမြှာ စီးနှောငထြားတဲ့ ထဘီစကိုပါ ဆှဲဖြုတကြာ ထဘီကို ကြင်းလုံးခွှတပြဈလိုကလြသည်ေ။ ခငစြန်းထွေး ဝတလြဈစလဈ ဖြစ်သှားပြီ။ ခငစြန်းထွေးတဈယောကြ တကိုယလြုံး ဘယလြိုဖြစ်သှားမှန်းမသိ ရုန်းကနဖြို့ အားအငတ်ှေ မရှိတော့သည့အြပြင် ရုန်းကနခြငွစြိတ် မရှိလောကအြောင် နှမ်းနယန်ုံးခွိ၍ နတေော့သည်။

ခငစြန်းထွေး မကြလြုံးလေးမှိတကြာ ရငဘြတလြေး နိမ့ခြွီမှင့ခြွီနှင့ြ မော၍နသည်ေ။ ခငစြန်းထွေးရဲ့ နို့လေးနှစ်လုံးက စူစူမို့မို့လေးဖြစ်ကာ ဖောင်းဖောင်းမို့မို့လေး လုံးတကန်သည်ေ။ ဇောကြှီးရဲ့ ပူနှေးသော လွှာကြီးက ခငစြန်းထွေးရဲ့ နို့အုံထိပမြှာ ကပန်သေော နီနီရဲရဲ နို့သီးခေါင်းလေးတွကေို ထိုးပြီးကောကြာ ယကလြိုကခြွိနမြှာတော့ ခငစြန်းထွေးခငမြွာ တကိုယလြုံး ဖငွြးကနဲ ဖြစ်သှားပြီး တွန့သ်ှားရတော့သည်။

ဇောကြှီးက သူမရဲ့ တင်းတင်းလေး စူထွကန်သေော နို့အုံလေးကို လကန်ဲ့ ကိုငပြှီး စို့လိုကသ်ည်။

”အ… အ… ဟင့ျ….”

ခငစြန်းထွေး ရငဘြတလြေး ကော့တကလြာပြီး မကြန်ှာလေး ရှုံ့မဲ့သှားတော့သည်။ ဇောကြှီးက ခငစြန်းထွေးရဲ့ နို့လေးနှစ်လုံးကို တဈလုံးပြီးတဈလုံး ပြောင်း၍ စို့ပေးရင်း သူ့ခါးမှပုဆိုးကို ခွှတခြလွိုကသ်ည်။ ဇောကြှီးက ကောငမြလေးရဲ့ ပေါငန်ှဈလုံးကို လကဖြှင့မြလိုကရြင်း သူမရဲ့ ကိုယလြုံးပေါမြှာ ပိနတေဲ့ သူ့ကိုယလြုံးကြီးကို အသာကြှ၍ထကာ ပေါငန်ှဈချောင်းကြားတွင် ဒူးထောကကြာ ထိုငခြလွိုကသ်ည်။ ပြီးတော့ သူမရဲ့ ပေါငလြေးနှစ်ချောင်းကို ဖြဲကားလိုကသ်ည်။

ခငစြန်းထွေးခငမြွာမှာတော့ ဒါတွကေို ဘာမှမသိ။ ကြောကကြှောကလြန့လြန့န်ှင့ြ မကြလြုံးကို စုံမှိတကြာ အသားလေးတွေ တဆတဆြတတ်ုနရြင်း ခံစားရခကသ်ော ကာမဝဒနောကို ခံစားနရသေည်။ သူမရဲ့ အဖုတဝြလေးမှာလည်း အရညကြှညလြေးတွေ စိမ့ထြှကန်ပြေီ။ ထိုခဏမှာပင် ဇောကြှီးရဲ့ လကတ်ဈဖကကြ အမှေးနုနုလေးများနဲ့ ဖောင်းဖောင်းလေး ဖြစ်နသေော အဖုတန်ှုတခြမ်းသားလေး နှစ်ခုကို အသာဖြဲလိုကသ်ည်။

”အို…”

ထို့နောကြ ဇောကြှီးက သူ့ရဲ့အတန် ညိုညိုတုတတ်ုတကြှီးကို ဖြူဖြေးပြီး တင်းတင်းလေး စိနသေော အဖုတန်ှုတခြမ်းသားနှစ်ခုကြား နီရဲနသေော အဖုတဝြလေးသို့ ဖိ၍ သှင်းလိုကသ်ည်။

”အင့ြ…. အမလေး…. အား…. နာတယ်… ဦးလေးရဲ့…။ သပေါပြီ….။ ပြနထြုတပြေးပါ ဦးရယ်။ ”

လိငတ်နကြှီးက ထိပဖြူးတောင် မဝငသ်ေး။ ခငစြန်းထွေးမှာ အတောကြှီးခံစားရကာ အောဟြဈငိုယိုလိုကသ်ည်။

ဇောကြှီး ငုံ့ကြည့်သ်ည်။ သူ့ အတနကြှီးက အဖုတဝြလေးတွင် မဆန့မြပြဲဖြစ်ကာ အဖုတန်ှုတခြမ်းသားလေး နှစ်ခုက လီးထိပကြို အတင်းငုံ၍ထားသလို ဖြစ်နသည်ေ။ ဖြူဖြူဖြေးဖြေး အဖုတန်ှုတခြမ်းသားလေး နှစ်ခုမှာ အထဲသို့ နဈဝငလြကြြ ခွကန်သည်ေ။

ခငစြန်းထွေး၏ ကိုယလြုံးလေးမှာ ကော့ပြံ၍တကသ်ှားပြီး သူမရဲ့ ပေါငန်ှဈချောင်းကိုလည်း အတင်းပင် ဖြဲကား၍ ပေးလိုကသ်ည်။ ပြီးတော့ အောဟြဈညီးညူရင်း မကြရြညတ်ှေ တသှငသ်ှငစြီးကကြာ ခွုံးပြဲခွ ငိုခလွိုကတ်ော့သည်။

အတွေ့ကောင်းလှသော အပျိုပေါကမြလေးရဲ့ နုနယလြှသော အထိအတွေ့က ဆှမွေိုးမေ့အောငပြငကြောင်းလှသည်။ ဇောကြှီး စိတတ်ှေ တင်းထားသည့ကြှားက ထိပဖြူးကြီးတဈဝကလြောကြ ဝငန်သေော သူ့အတနကြှီးကို ထပ်၍ ဖိသှင်းလိုကပြှနသ်ည်။ ဗှဈကနဲ မှညသ်ံလေးက ထွကပြေါလြာသည်။

”အား….. အမလေး….။ သပေါပြီ…. နာတယ် ဦးလေးရဲ့…..။”

တင်းပြောငန်သေော အတနကြှီးရဲ့ ထိပဖြူးတဈခုလုံး ခငစြန်းထွေးရဲ့ အဖုတလြေးထဲသို့ ဝငသ်ှားပြီ။ ခငစြန်းထွေးရဲ့ အဖုတအြောကန်ှုတခြမ်းစပလြေး ကြဲသှားပြီး သှေးတွေ ထွကလြာသည်။ ခငစြန်းထွေး တဈကိုယလြုံး ခွှေးတွပြနေကြာ တဆတဆြတ် တုနလြာသည်။ ဇောကြှီးရဲ့ အသကရြှူသံတွကလေည်း တရှုးရှုးနဲ့ ပြင်းထနလြာသည်။

ဇောကြှီး သူ့လီးကို အသာလေးထပပြှီး ဖိသှင်းလိုကပြှနသ်ည်။ လီးက မဝငပြဲ တင်းခံနသည်ေ။ ငါးမူးလုံးလောကရြှိသော ပိုကထြဲသို့ တဈကပြလြုံးလောကရြှိသည့ြ သံချောင်းကို ထိုးထည့သ်လို ဖြစ်နသည်ေ။ ဇောကြှီး လီးကို ဆကမြသှင်းသေးပဲ ခငစြန်းထွေးရဲ့ နို့သီးခေါင်းလေးတွကေို လကတ်ဈဖကဖြှင့ြ လှမ်း၍ကိုငကြာ ပြတသ်ပခြွမှပေေးလိုကသ်ည်။

ခဏနတေော့ တအီးအီးငိုနသေော ခငစြန်းထွေးရဲ့ ငိုရှိုကသ်ံလေးတွကေ ကြဲ၍သှားသည်။ ဇောကြှီး သူ့အတနကြှီးကို ထပ်၍ ဖိသှင်းကြည့်ပြှနသ်ည်။ မဝင်။ တင်း၍ခံနသည်ေ။ နည်းနည်း အားပိုထည့ြ၍ ဖိသှင်းလိုကပြှနသ်ည်။

”အမလေး… သပေါပြီ…. အီးး…ဟီးး..”

ခငစြန်းထွေး ကော့တကသ်ှားပြီး ငိုပြနပြါသည်။ ဇောကြှီးတကိုယလြုံး ခွှေးတွပြနေလြာပြီး အသကရြှူသံကြီးတွကေ ကြောကခြမန်းလိလိ တရှူးရှူးဖြစ်ကာ အသာတွေ တဆတဆြတ် တုနလြာသည်။ ဇောကြှီး လူစိတပြွောကသ်ှားပြီ။ ရှိသမွှအားကို သုံး၍ သူ့အတနကြှီးကို ဖိသှင်းလိုကသ်ည်။

”ဗွဈ…. အား……”

စန်းထွေးရဲ့ အာခေါငခြှဈအောလြိုကသ်ော စူးစူးဝါးဝါး အသံလေးက တဈဝကလြောကန်ဲ့ တိမဝြငပြှီး ပြောကကြှယသ်ှားသည်။ ဒါတွကေို ဇောကြှီး မစဉြးစားနိုင်၊ ဂရုမစိုကန်ိုငတ်ော့။ ကောငမြလေးရဲ့ နို့အုံလေးနှစ်လုံးကို လကန်ှဈဖကဖြှင့ြ အားရပါးရ စုံကိုငကြာ စိတရြှိတိုင်း ဆောင့ဆြောင့ပြှီး လိုးပစ်လိုကသ်ည်။ အတောကြှီး ကဉွြးကပြန်သေော အဖုတလြေးကြောင့ြ ဇောကြှီးမှာ ငါးမိနဈလောကန်ဲ့ပင် ပြီးသှားသည်။ စန်းထွေးကို ကစွကြစွပြါအောင် ဖကပြှီး ပါးလေးနှစ်ဖကကြို ဘယပြှနည်ာပြန် နမ်းလိုကပြှီးမှ သူ့လိငတ်နကြို ဆှဲထုတပြှီး ဘေးသို့ ဆင်းလိုကသ်ည်။

”ဟာ…”

သှေးတွကေ မှငမြကောင်းလောကအြောင် အိုငထြှန်း၍နသည်ေ။

”စန်းထွေး… စန်းထွေး…..”

ခေါကြှည့သ်ည်။ ကောငမြလေး စကားမေးမရတော့ပေ။ ဇောကြှီး ကပြာကယာထ၍ အိတတ်ဈလုံးထဲ တွေ့တဲ့ အဝတအြစားနဲ့ လကထြဲရှိ ငှတွကေေို ထည့ကြာ ခွေဦးတည့ရြာသို့ ထွကလြာခဲ့လသည်ေ။

တဈမှို့ဝင် တဈမှို့ထွကြ ပုန်းလွှိုးကြယလြွှိုးဖြင့ြ နောကဆြုံး ဇောကြှီးမှာ ဘိုကလေးမှို့ မှဈ၀ ပငလြယကြမ်းစပရြှိ ကိုင်းသောငပြေါတ်ှင် ဇာတမြှုပ်၍ နထေိုငခြဲ့လတေော့သည်။

(နောငအြခါတွင် တဈရှာသား ငထွားဟု သရကပြငဆြိပရြှာတွင် ခေါဝြေါသ်မုတခြှင်းခံရသူမှာ ဇောကြှီးပင် ဖြစ်ပါသည်။)

ပြီးပါပြီ။

(ဒီဇာတလြမ်း အဆုံးပိုင်းနားလောကမြှာ ကိုညိုနဲ့ ခငစြန်းကြည် အလုပဖြစ်တဲ့ အခန်းကို စာတဈကြောင်းလောကပြဲ ရေးထားတာပါ။ စာရေးဆရာက ဇောကြှီး ချောင်းကြည့်တ်ာကိုပဲ ရေးထားတာပါ။ အဲဒါကို ကြှနတ်ောြ ဖတလြို့ကောင်းအောင် အသေးစိတ် ပြနပြှီး ရေးထားပေးပါတယ်။ ထုံးစံအတိုင်းပဲ စာလုံး အဖြတအြတောကတ်ှေ၊ သတပြုံအမှားတွေ၊ အရမ်းရှညပြှီး ဖတလြို့ မကောင်းတဲ့ စာသားတွကေို ဖတလြို့ကောင်းအောင် အခွိနယ်ူပြီး ပြနပြှငရြေးပေးထားပါတယ်။)

စာဖတသ်ူအားလုံး အဆငပြှကြပေါစေ။
အားလုံးကို ခငမြငတ်ဲ့
အိပမြကသ်ခင်