မေ့အတွကြ ခနွထြားဦးနောြ
ရေးသားသူ – ခမွြးမှေ့သာဇံမောငမြောငန်ှံ
နန်းမခင်ေ နှင့ြ ဒေါသ်င်းသင်းမှိုငကြို အများက ညီအဈမဟု ထငထြားကြသည်။ အမှနတ်ော့ တူဝရီးတောစြပသ်ည်။ ဒေါသ်င်းသင်းမှိုင် က နန်းမခင်ေ၏ အဒေါဖြစ်သည်။ အသကြ (၄၀) ထဲ ရောကန်ပြေီ ဖြစ်ပမယေ့ြ လှတုန်းတောင့တ်ုန်း ဖြစ်သည်။ သူမ၏အလှကို မှငသ်ာအောင် ပြောရလွှင် မင်းသမီး ရတနာခငလြို အလှမွိုး ဖြစ်သည်။ ခပဆြငဆြငလြည်း တူသည်။
နန်းမခငေကြ အသကြ (၂၂) နှစ်ရှိပြီဖြစ်သည်။ တကျကသိုလတ်ှင် သရုပပြှဆရာမလုပရြင်း Ph.D တကန်သည်ေ။ ဒါကြောင့လြည်း အဒေါဖြစ်သူ ဒေါသ်င်းသင်းမှိုငထြံ လာရောကန်ထေိုငခြှင်း ဖြစ်သည်။ နန်းမခငေတ်ို့ မိသားစုနတောက တောငကြှီးတွင် ဖြစ်သည်။ ဒေါသ်င်းသင်းမှိုငကြ (၃၈) လမ်းထဲတွင် ကိုယပျိုငတ်ိုကခြန်းဖြင့ြ နသည်ေ။
ဒေါသ်င်းသင်းမှိုငတ်ို့ လငမြယားတွငကြ သားသမီးမရှိ၍ နန်းမခငေကြို ငယင်ယကြတည်းက သားသမီးလို ခစွခြဲ့ကြသည်။ ဒေါသ်င်းသင်းမှိုင်၏ ခငပြှန်းက နယသ်ာလနတ်ှင် အလုပသ်ှားလုပန်တော (၁၀) နှစ်ကြောပြှီ ဖြစ်သည်။ ဒေါသ်င်းသင်းမှိုငကြ (၃၆) လမ်းထဲတွင် တိုကခြန်းတဈခန်းဝယ်၍ စာရေးကိရိယာ စတိုးဆိုငတ်ဈခု ဖြင့ထြားသညမြှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။ မပူမပင် စားသောကန်ထေိုငရြ သောလြည်း အလကား ထိုငမြနတတေသ်ော ဒေါသ်င်းသင်းမှိုငကြ စတိုးဆိုငတ်ငမြက ကြောကပြှဲစားအလုပကြိုပါ လုပပြါသေးသည်။
ဒေါသ်င်းသင်းမှိုငကြ သူမအလုပန်ှင့ြ သူမ အလုပရြှုပန်တတေသ်လို နန်းမခငေကြလည်း သူမ၏ ကြောင်းကိဈစနှင့ြ သူမ တဈနကေုနအြလုပမြွားနတတေကြှသဖြင့ြ တဈယောကကြို တိုကခြန်းသော့တဈချောင်းစီ ကိုငထြားကြလသည်ေ။
********************************
ဒီနေ့ညနေ ကြောင်းမှပြနလြာတော့ နန်းမခငေတ်ဈယောကြ စာရေးကိရိယာများ လိုအပသ်ဖြင့ြ ဆိုငသ်ို့ဝငပြှီးမှ အိမသ်ို့ပြနရြန် ဆုံးဖြတ်၍ လာခဲ့သည်။ (၃၄) လမ်းထဲ ခွိုးဝငလြိုကရြင်း သူမ၏ လကပြတန်ာရီကို ကြည့်လြိုကတ်ော့ ညနေ (၅) နာရီခွဲပြီ ဖြစ်သည်။ ဆိုငမြွားပိတသ်ှားပြီလားဟု နန်းမခင်ေ စိတပြူသှားသည်။ နန်းမခင်ေ ဆိုငရြှေ့ရောကတ်ော့ ဆိုငတ်ံခါးမှာ ခပဟြဟလေး ဖြင့ထြားသဖြင့ြ အထဲသို့ ဝငလြိုကသ်ည်။ ဆိုငထြဲတွင် မညသ်ူ့ကိုမှ မတွေ့ရ။ ဘယသ်ှားကြလဲ မသိပေ။ နန်းမခင်ေ ကြာကြာမစဉြးစားနိုင်။ ဆီးသှားချင်ြ၍ ဆိုငန်ောကဖြကသ်ို့ ဆကပြှီးဝငလြာခဲ့သည်။ ဆိုငန်ောကဖြကခြန်းတွင် ခွရင်ေးဖကကြ ရချိုးခန်းအိမသ်ာတို့ နှစ်ခန်းက တွဲလကြရြှိပြီး ခေါင်းရင်းဘကခြှမ်း၌ အထပသ်ားဖြင့ကြာ၍ စတိုခန်းလုပရြနရြညရြှယကြာ အခန်းလုပထြားသည်။
နန်းမခင်ေ အိမသ်ာထဲဝငပြှီး ပြနအြထွကြ ရှေ့မှအခန်းထဲမှ စကားသံသဲ့သဲ့ကြား၍ သူမသည် နံရံဘေးသို့ကပ်၍ နားထောငလြိုကသ်ည်။ နန်းမခင်ေ၏ မကြန်ှာလေး နီမှန်းသှားပြီး အခန်းတံခါးဝသို့ ဖြေးဖြေးချင်ြး တိုးကပလြိုကရြာမှ အတနင်ယဟြနသေော တံခါးကြားမှတဆင့ြ အထဲသို့ ကြည့်လြိုကသ်ည်။ နန်းမခင်ေ တကိုယလြုံး ဖိန်းရှိန်းသှားကာ အသကပြင် အောင့ထြားလိုကမြိသည်။
သူမတွေ့လိုကရြတာကတော့ နဝင်ေးမောင် ဆိုသော လူက ကုလားထိုငတ်ှင် ပေါငကြားထိုငန်ပြေီး သူ့ပုဆိုးကို ဖြညခြထွားသည်။ ရှေ့သို့ငေါထွကန်သေော သူ့လီးတနကြှီးက မဲမဲတုတတ်ုတကြှီးနှင့ြ တဈမိုကခြန့ရြှိသည်။ ဒီလီးတနကြှီးကို သူ့ရှေ့တွငထြိုငန်သေော စတိုးဆိုင်၏ အရောင်းစာရေးမလေး နန်ဒာက သူမ၏ လကဖြှူဖြူလေးတဈဖကဖြှင့ြ ဆှဲကိုငကြာ လီးကြီးကို ငုံ့ကြည့်ရြင်း ပြတသ်ပပြေးနသည်ေ။
“ ဟင်း…. အဈကို့ဟာကြီးက ဒီတဈခါ တောတ်ောန်ဲ့ မထလာပါလား…..။ ဘာလဲ…. နန်ဒာက ဆှဲဆောငမြှု မရှိတော့လို့လား…..”
“ မဟုတပြါဘူး…. နန်ဒာရယ် တခါတလေ ဒီလိုပဲ ဖြစ်တတတ်ာပဲ…..”
ပြောပြီးသညန်ှင့ြ နန်ဒာက ထိုငရြာမှထပြီး နဝင်ေးမောငကြို ကြောခိုင်းလိုကသ်ည်။
“ ကဲ…. ဒီမှာကြည့်ြ နန်ဒာ့တငကြှီးတွကေ…. မလှဘူးလား….”
“ လှပါတယ်….. နန်ဒာရယ်…. လှလို့လည်း ကိုယကြ အသဲစွဲနတောပေါ့…..”
ပြောပြောဆိုဆို နဝင်ေးမောငကြ နန်ဒာ၏ ဖငသ်ားကြီးများကို လကန်ှဈဖကဖြှင့ြ ထဘီပေါမြှပင် ဆုပန်ယပြေးသည်။ ခဏကြာသောအခါ နဝင်ေးမောငကြ မတတ်ပထြရပလြိုကသ်ည်။ ပြီးတော့ နဝင်ေးမောငကြ လကတ်ဈဖကဖြှင့ြ နန်ဒာ၏ ဖငသ်ားကြီးများကို ဆုပန်ယရြင်း ကနွလြကတ်ဈဖကကြ သူထိုငခြဲ့သော ကုလားထိုငကြို သူ့ကိုကြောခိုင်းနသေော နန်ဒာ၏ရှေ့ဖကသ်ို့ တွန်းပို့လိုကသ်ည်။
“ နန်ဒာ ကုလားထိုငပြေါလြကထြောကပြှီး ကုန်းလိုကပြါလား….”
“ အင်း….”
မှငန်ရသေော နန်းမခင်ေ ရငဖြိုသှားသည်။ ဖငကြုန်းခိုင်းပြီး လုပမြှာပါလား။ နန်ဒာက နဝင်ေးမောင် ပြောသည့အြတိုင်း သူမရှေ့သို့ ရောကလြာသော ကုလားထိုငကြို နသေားတကပြှုပြင်၍ ကုလားထိုငကြှမ်းခင်းစောင်းနှစ်ခုကို လကလြေးနှစ်ဖကဖြှင့ြ ဆုပကြိုငပြှီး သူမ၏ ကိုယလြုံးလေးကို ကုန်းပေးလိုကရြာ နဝင်ေးမောငကြ နန်ဒာ၏ ထဘီလေးကို ခါးဆီသို့ လှနတ်ငလြိုကသ်ည်။
တဈရဈနသေော နန်ဒာ၏ ဖငသ်ားကြီးများမှာ ဖြူဖြေးကားစွင့န်ပြေီး ထိုဖငသ်ားကြီးနှစ်ခုကြားမှ နောကဖြကသ်ို့ စူထွကန်သေော နန်ဒာ၏ စောကပြတန်ှုတခြမ်းသား စူစူကြီးများမှာ အညိုရောငသ်န်းကာ ဖောင်းတင်းနပြေီး ကြည့်န်သေော နန်းမခငေပြင် မိန်းမချင်ြးဖြစ်လွှကြ အသဲယားကာ တံတွေးတဈခကြြ မွိုခလွိုကမြိသည်။
နဝင်ေးမောင် တုန့ဆြိုင်းမနတေော့ပါ။ မာတောငန်ပြေီဖြစ်သော သူ့လီးကြီးကို စောကပြတဝြတွင် တေ့လိုကပြှီး ဆောင့သ်ှင်းလိုကလြသည်ေ။
“ ဗွဈ…. ဗွဈ….. ဗွိ….. ဗွဈ…. ဖြတ်…. အိုး….. အင့ျ…..”
နန်ဒာ၏ခေါင်းလေးမှာ မော့တကသ်ှားပြီး ကြမ်းပြငပြေါတ်ှင် ရပန်သေော သူမ၏ ခွထေောကန်ှဈချောင်းကလည်း အနည်းငယ် ကားသှားလသည်ေ။ နဝင်ေးမောင်၏ လီးကြီးမှာ စောကပြတကြှီးထဲသို့ တဆုံးဝငသ်ှားသညန်ှင့ြ နန်ဒာက သူမ၏ဖငကြှီးကို ရှေ့တိုးနောကင်ငလြုပ်၍ ဆောင့ပြေးသည်။ နဝင်ေးမောငကြ နန်ဒာ၏ ဖငသ်ားတဈတဈကြီးများကို ဆုပန်ယ်၍နသည်ေ။ နဝင်ေးမောငကြ မတတ်ပသ်ာရပန်ပြေီး နန်ဒာက သူမ၏ဖငကြှီးကို နောကသ်ို့ ပစ်၍ပစ်၍ ဆောင့ပြေးနခွင်ေး ဖြစ်သည်။
“ ပလှတ်….. ဖြတ်…. ပလှတ်…. ဖြတ်…. ဗွဈ….. ဗွဈ…..”
“ အဈကို ကောင်းလား ဟင်….”
“ သိပကြောင်းတာပဲ နန်ဒာရာ….”
“ ဗွဈ… ပလှတ်…. ဇွတ်…. ဖြတ်…. ဗွဈ….. ပြှတ်….”
“ နန်ဒာ့ကို ကြိုကရြဲ့လားဟင်…..”
“ ကြိုကတ်ာပေါ့ နန်ဒာရယ်…. ကြိုကလြို့ အခုလို လိုးပေးနတောပေါ့….”
“ ဖြတ်….. ဖြတ်…. ပလှတ်….. ပြှတ်…. ဗွဈ…..”
“ အင်း….. ဟင်း….. ဟင်း….. နန်ဒာ ညောင်းလာပြီ ကိုရယ်….။ အဈကို ဆောင့ပြေးဦးနောြ….. နာနာဆောင့န်ောြ….။ နန်ဒာအထဲက ယားတကလြာပြီ….”
“ ပလှတ်…. ဗွဈ…. ဗွဈ….. ဖြတ်….”
နဝင်ေးမောငကြ နန်ဒာ၏ခါးကို သူ၏ လကန်ှဈဖကဖြှင့ြ စုံကိုငကြာ အားရပါးရ ဆောင့လြိုးနသည်ေ။ နန်ဒာ၏ အသကကြ အခုမှ (၂၀) ကြောကြွောသ်ာ ရှိသေးသည်။ နဝင်ေးမောငကြ (၃၀) လောကရြှိပြီ။ အားကောင်းသနမြာသော အရှယဖြစ်၍ သူ၏ဆောင့ခြကြမြွားက ပြင်းထနလြှသည်။ နဝင်ေးမောင် ဆောင့ြ၍ နန်ဒာကို လိုးလိုကတ်ိုင်း နန်ဒာ၏ ကိုယလြုံးလေးမှာ ရှေ့သို့တိုး၍တိုး၍ ငိုကသ်ှားရသည်။ ကြည့်န်သေော နန်းမခငေသ်ည် နဝင်ေးမောငကြ နန်ဒာကိုဆောင့လြိုးလိုကတ်ိုင်း သူမ၏စောကပြတထြဲ တင်းကနဲ တင်းကနဲဖြစ်ကာ ခံစားနရသေည်။
“ ပြဈ…. ပလှတ်…. ဖြတ်…. ဖြတ်…. ဗွဈ….. ဗွဈ….”
“ အင်း…. ဟင်း…. ဟုတပြှီ…. အဲလိုဆောင့ြ…. ဆောင့ြ…. မရပန်ဲ့…. ဒါကြောင့ြ ကို့ကို…. နန်ဒာက အသဲစွဲနတော…. အင်း…. ဟင်း…. ကြှတ်… ကောင်းလိုကတ်ာ ကိုရယ်…. အမလေးနောြ….”
“ ဗွဈ…. ဗွဈ…. ဖြတ်…. ပလှတ်…. ဖြတ်…. ပြှတ်…. ဗွဈ….. ဗွဈ….”
နန်ဒာကတော့ သူမ၏မကြလြုံးလေးများကို မှိတကြာ အလိုးခံရင်း တဟင်းဟင်းညီးတွားကာ ကာမဆိပမြွား တကန်ရှောသည်။ သူတို့ကို ချောင်းကြည့်န်သေော နန်းမခငေခြငမြွာမှာတော့ အသားလေးတွေ တဆတဆြတတ်ုနရြင်း ကာမစိတမြွား အလှနအြမင်း ထကြှလာသည်။ နန်းမခင်ေ အနရအေတောခြကကြာ ခံစားနရသေည်။ ဒီကြားထဲ နန်းမခင်ေ သူမကိုယသ်ူမ မကြနပြေ ဖြစ်နရသေည်။ ကြည့်ပြါဦး နည်းနည်းဆို များများဖြစ်သှားတတသ်ည်။ နန်းမခင်ေ၏ စောကပြတအြတွင်းမှ စောကရြညမြွားက တစိမ့စြိမ့ထြှကကြာ ပေါငခြှံနှစ်ဖကဆြီသို့ပင် စီးကြ စိုရှဲနပြေီဖြစ်၍ နန်းမခငေမြှာ ခံစားရခကန်ပြေီး မကြမနေပ် ဖြစ်နရသေည်။
“ ဖြတ်…. ပြဈ…. ဖြတ်…. ပလှတ်… ဖြတ်…. ဗွဈ…. ပြှတ်….. ဗွဈ….. ဗွဈ…..”
“ အ… ကို… ကို… နန်ဒာပြီးတော့မယ်…. ဆောင့ြ ဆောင့ြ…. နန်ဒာ့စောကပြတကြှီး… ကြဲသှားအောင်…. ဆောင့လြိုကစြမ်းပါ…. ကိုရယ်… အမ လေး… လေး…. ကြှတ်…. ကြှတ်….”
လီးတနကြှီးမှာ ကငွတ်ကလြာပြီဖြစ်သော နဝင်ေးမောငကြလည်း နန်ဒာ၏ တုနတ်ုန် တုနတ်ုန် ဖြစ်နသေော ဖငသ်ားကြီးများကို လကန်ှဈဖကဖြှင့ြ အားပါးတရ ဆုပကြိုငကြာ အားကုနထြုတ်၍ ဆောင့လြိုးလိုကလြသည်ေ။
“ ပလှတ်…. ဖြတ်…. ဗွဈ… ဇွတ်… ဗွဈ…. ပြှတ်….”
“ အား…. ပြီး…. ပြီးပြီ…. အ…. ဟာ…. ကို..ရယ်… အင်း….. ဟင်း…..”
“ အ…. ကြှတ်…. ကြှတ်…. နန်ဒာ…. အ…. အ… အ….. ဟင်း….”
ရှေ့သို့စိုကကြသွှားမတတ် ဖြစ်သှားသော နန်ဒာ၏ ကိုယလြုံးလေးကို ဖငသ်ားကြီးများမှ ဆှဲထားရင်း သူ၏လီးကြီးကို အရင်းသို့ အတင်းဆှဲ၍ကပကြာ နဝင်ေးမောင်၏ ကိုယကြှီးမှာ နှစ်ခါသုံးခါလောကြ တွန့ကြနဲ တွန့ကြနဲ ဖြစ်သှားရလသည်ေ။ နန်းမခငေလြည်း ကတုနကြယင် ဖြစ်၍နသေော သူမ၏ကိုယလြုံးလေးကို အသာထိန်း၍ လွှောကလြာခဲ့ပြီး လိုအပသ်ော စာရေးကိရိယာများကို တခွားဆိုငမြှာ ဝင်၍ ဝယတ်ော့မညဟြု ဆုံးဖြတရြင်း ဆိုငမြှပြန်၍ ထွကလြာခဲ့လတေော့သည်။
***********************************
ကြောင်းဆင်းအလုပပြှနခြွိနမြို့ ကားတွကေ ကြပသ်ိပန်သည်ေ။ ဒါပမယေ့ြ ဘာမှမတတန်ိုင်။ နေ့တိုင်း တကျကစီ မစီးနိုင်။ နန်းမခင်ေ ကားပေါသ်ို့ အတင်းတိုး၍ တကလြိုကသ်ည်။ ကားပေါတ်ှင် ဟိုဖကဒြီဖကြ လှည့ြ၍မရအောင် ကြပန်သည်ေ။ ကားထွကပြှီး ဘာမှမကြာလိုကြ နန်းမခင်ေ၏ ဖငကြှီးနှစ်ခုအောကသ်ို့ လကတ်ဈဖကကြ ကပလြာပြီး ကားလှုပတ်ိုင်း အဲဒီလကကြ သူမ၏ဖငကြှားကို ဖိဖိပြတန်သည်ေ။ လူတွေ ပြည့ကြှပန်သဖြေင့ြ နန်းမခငေမြှာ နရောပြောင်း၍ မရရုံမွှမက နောကသ်ို့ပငလြှည့ြ၍ မကြည့်န်ိုင် ကြည့်လြို့လည်း မဖြစ် ရှကစြရာကြီး။
တ ဖြေးဖြေးလကကြ အတင့ရြဲလာကာ ရှေ့သို့တိုးဝငလြာပြီး စောကပြတအြောကန်ှုတခြမ်းစပထြိ ရောကလြာပြီး ဆကပြှီး ပြတန်ပြနေသ်ည်။ နည်းနည်းဆို များများဖြစ်တတသ်ော နန်းမခငေတ်ဈယောကြ စောကရြညမြွားစိမ့ြ၍ ထွကလြာခွပြေီ။ မကြန်ှာလေးနီမှန်းသှားပြီး သူမကိုယ် သူမလည်း မကြနပြေ ဖြစ်သှားရသည်။ နန်းမခင်ေ ဆင်းရန် ကားဂိတကြ နှစ်မှတတ်ိုငသ်ာ လိုတော့သည်။ ဒီမှာတင် နန်းမခငေစြိတထြဲ အကြံတဈခုရလိုကသ်ည်။ ဒါကတော့ သူမလည်း ကားပေါမြှ ဆင်းတော့မညဖြစ်၍ နောကကြငနဲသားကို ခံစားပြီး ကနွခြဲ့အောငလြုပဖြို့ စဉြးစားလိုကသ်ည်။
လူတွကြပေန်သညေ့ကြှားမှ နန်းမခငေကြ သူမ၏ခွထေောကန်ှဈဖကကြို ရသလောကကြားပြီး အပေါတ်န်းကို ကိုငထြားသော လကကြို ဖြုတကြာ သူမ၏ရှေ့မှ ထိုငခြုံစွန်းကိုကိုငပြှီး ခန်ဓာကိုယအြပေါပျိုင်းကို ရှေ့သို့ငိုကကြာ နောကသ်ို့ ဖငသ်ားကြီးတွကေို ကော့ပေးလိုကတ်ယ် ဆိုရငပြဲ နောကကြလကကြ အကြိုကတ်ှေ့သှားပြီး နန်းမခင်ေ၏ စောကပြတအြုံလေးကို အောကကြနပငေ့ပြှီး အုပကြိုငလြိုကကြာ တဈခကြြ နှစ်ခကြြ ဖစွည်ှဈလိုကသ်ည်။ နန်းမခင်ေ တွန့ကြနဲ တွန့ကြနဲ ဖြစ်သှားပြီး တကိုယလြုံး အသားလေးတွေ နီမှန်းသှားပြီး မကြလြုံးလေးတွမှော အရညလြဲ့သှားပြီး စင်းကသွှားသည်။
လကကြ စောကဖြုတအြုံလေးကို အုပကြိုငပြှီး ဖိဖိပြီးပြတလြာသည်။ စိုရှှဲနသေော စောကရြညလြေးများက ထဘီပိတသ်ားလေးကို ဖောကပြှီး အဲဒီလကကြို စိုသှားမှာ အသအချောပင် ဖြစ်သည်။ ခဏသာ ပြတရြသေးသည် နန်းမခင်ေ ဆင်းရမည့ြ ကားဂိတသ်ို့ ကားက ထိုးဆိုကလြိုကသ်ည်။ နန်းမခငေတ်ိုး၍ ထွကလြိုကသ်ည်။ နောကကြလကကြ မမှီမကမ်း သူမ၏ တငသ်ားတဈဖကကြို အသာလေးကိုင်၍ ပါလာသည်။ ဒါဆိုသူလည်း ဒီဂိတမြှာ ဆင်းမှာပဲပေါ့။ ကားပေါကဝြ ရောကပြှီ။ နောကကြလကကြ လကည်ှိုးလား လကခြလယလြား မသိ။ အဲဒါနဲ့ ဆောင့ထြိုးလိုကသ်ည်။ နန်းမခင်ေ၏ စောကပြတအြောကစြပလြေး အောင့သ်ှားသည်။ သူ ဘယသ်ူလဲမသိ။ ကားပေါမြှ လှမ်းဆင်းရင်း ဗှုံးကနဲ လှည့ကြှည့ြ၍မရ။ ကားအောကရြောကသ်ှားပြီး နှစ်လှမ်းသုံးလှမ်းလောကြ လွှောကပြှီးတော့မှ နန်းမခင်ေ အမှတတ်မဲ့နောကသ်ို့ လှည့ကြှည့သ်ည်။
“ ဟင်….”
ကြည့်ပြါဦး။ နဝင်ေးမောင် လေ…. သူမကို တဈခကြပြှုံးပြပြီး သူမဖငကြှီးကို လှမ်းကြည့်သ်ည်။ ပြီးတော့ ကားဂိတကြ ကြမ်းယာဆိုငရြှေ့မှာရပပြှီး စီးကရကဘြူးကို ကောကကြိုငလြိုကသ်ည်။
နန်းမခင်ေ ထဘီနောကမြှာ ကြကန်တယေဆြိုတာ သိပမယေ့ြ လှည့ပြှီး ဝတမြနတေော့ဘဲ ခပသ်ုတသ်ုတသ်ာ ဆကြ၍ လွှောကလြာခဲ့တော့သည်။ နဝင်ေးမောင် စိတထြဲတော့ ဘယလြိုဖြစ်ပြီး ကနွခြဲ့တယမြသိ။ နန်းမခင်ေ၏ စောကပြတထြဲမှာတော့ တောတ်ောလြေး ယားတကန်ခွပြေေီ။
နန်းမခငေကြလည်း နှိုကမြယဆြို နှိုကခြငွစြရာ။ သူမ၏ ဖငသ်ားကြီးတွကေ လုံးတဈ၍ ဝတထြားသော အနကပြှာထဘီနှင့ြ အိစကတ်င်းပြောငန်သည်ေ မဟုတပြါလား။ နန်းမခင်ေ၏ စိတကြ မနေ့ကဆိုငတ်ှင် သူမမှငတ်ှေ့ခဲ့ရသော နန်ဒာကို မကမြကရြရ လိုးနသညေ့ြ နဝင်ေးမောင်၏ လီးကြီးကို သှား၍မှငယ်ောငရြင်း ရငတ်ှပေါ တဒိတဒြိတခြုန်၍ ခွထေောကကြို အနိုငန်ိုငသ်ယရြင်း အိမသ်ို့ပြနလြာခဲ့ရလသည်ေ။
နဝင်ေးမောင် ဆိုတာက တခွား မဟုတ်။ နန်းမခင်ေ၏အဒေါြ ဒေါသ်င်းသင်းမှိုင်၏ တပည့ရြင်းဖြစ်၏။ နန်းမခင်ေ အနတ်ီမှိုင်၏ အိမသ်ို့မရောကမြှီကတည်းက နဝင်ေးမောငမြှာ ဝငထြှကန်သေူဖြစ်သည်။ အနတ်ီမှိုင် သှားလိုရာသို့ နဝင်ေးမောငကြ ကားမောင်းပို့ရ၏။ အနတ်ီမှိုင်၏ အရောင်းအဝယ် ကိဈစတွကေို ခိုင်းသမွှ ဝိုင်းဝန်းကူညီနသေူ ဖြစ်သည်။ စာရေးကိရိယာစတိုးဆိုင် ဖြင့ပြှီးနောကြ ထိုဆိုငကြို နဝင်ေးမောငကြ လိုအပသ်မွှ လုပကြိုငပြေးပြီး အုပခြွုပသ်ည်။ ဒါကြောင့ြ နဝင်ေး မောငန်ှင့ြ နန်ဒာတို့ ညှိခဲ့ကြခွင်း ဖြစ်လသည်ေ။
ပြောရမညဆြိုလွှင် နန်ဒာဆိုတာက ဒီစတိုးဆိုငဖြှင့မြှ အရောင်းစာရေးမအဖြစ် ရောကလြာခွင်း ဖြစ်သည်။ နန်ဒာဆိုတာ မရောကမြှီကတည်းက နဝင်ေးမောငန်ှင့ြ နန်းမခငေတ်ို့က အကြှမ်းတဝငရြှိခဲ့တာ ဖြစ်ကြောင်းတို့ကို နန်းမခင်ေ တွေးမိသည်။ နန်းမခငေမြှာ နဝင်ေးမောငကြ သူမနှင့အြရငသ်ိပြီး သူမကို စိတမြဝငစြားခဲ့ခွင်းကြောင့ြ မသိစိတကြ မကြနပေန်ခွင်ေး ဖြစ်လသည်ေ။
***********************************
နောကတ်ဈနေ့ ကြောင်းပိတရြကြ ဖြစ်သောလြည်း နန်းမခငေကြ မအားလပပြေ။ ကြူရှငသ်ှားပြရသေးသည်။ အိမပြှနရြောကတ်ော့ ည နေ (၅) နာရီကြောန်ပြေီ ဖြစ်သည်။ အိမထြဲသို့ လှမ်းဝငလြိုကသ်ော နန်းမခင်ေ၏ ခွလှမြေးများက တန့သ်ှားသည်။ မှနသ်ည်။ ဧည့ခြန်းထဲတွင် အနတ်ီမှိုငန်ှင့ြ ထိုင်၍ စကားပြောနသေော နဝင်ေးမောငကြို တွေ့လိုကရြသောကြောင့ြ ဖြစ်လသည်ေ။
“ လာ…သမီး….ထိုင်ဦး…..”
အနတ်ီမှိုင် လှမ်းခေါလြိုကသ်ံကြောင့ြ နန်းမခငေကြ ကုလားထိုငတ်ဈလုံးတွင် ဝငထြိုငလြိုကသ်ည်။
“ မနကဖြှန် မနကစြောစော အနတ်ီ တောငင်ူကို အရောင်းအဝယကြိဈစနဲ့ သှားရမယ်…..”
“ ဟုတကြဲ့….”
နန်းမခငေကြ မညသ်ူ့ကိုမှ မကြည့်ဘြဲ ခေါင်းငုံ့လွှကကြ ဖြသည်ေ။
“ အဲဒါ…. မောငန်ဝင်ေးက ကားမောင်းပို့ရမှာမို့…. ဒီမှာ အိပလြိမ့မြယ်….”
“ ဟုတကြဲ့….”
“ ကဲ…. သမီးလည်း ပငပြန်းလာပုံရတယ်…. ရချိုးထမင်းစားပြီး နားလိုကြဦး…. အနတ်ီတို့တော့ စားပြီးပြီ….”
“ ဟုတကြဲ့…. အနတ်ီ….”
စကားလည်းဆုံး နန်းမခငေကြ ထိုငရြာမှထ၍ အိမအြတွင်းပိုင်းသို့ ဝငလြာခဲ့လသည်ေ။ နန်းမခင်ေ သူမ၏ အိပခြန်းထဲသို့ဝင်၍ အဝတအြစားလဲကာ ရချိုးခန်းတွင် ရချိုးလိုကသ်ည်။ ပြီးလွှင် အလှပြငဖြီးလိမ်းကာ ထမင်းစားခန်းသို့သှား၍ တဈယောကတ်ည်း ညစာထမင်းကို စားနလေိုကလြသည်ေ။ နန်းမခင်ေ ထမင်းစားရင်း သူမတွေ့ကြုံခဲ့ရသည့ြ တဈနေ့က နဝင်ေးမောငန်ှင့ြ နန်ဒာတို့၏ အဖြစ်အပကြမြွား၊ မနေ့က လိုင်းကားပေါတ်ှင် နဝင်ေးမောငကြ သူမကို ကိုငခြဲ့နှိုကခြဲ့သညမြွားကို တွေးမိရင်း သူမ၏စိတတ်ှကေ လှုပရြှားနရလေသည်ေ။
ထမင်းစားပြီးတော့ နန်းမခငေတ်ဈယောကြ ဧည့ခြန်းထဲ မထွကတ်ော့ဘဲ အိပခြန်းထဲတွငပြင် အောင်း၍ ကြောင်းကိဈစ လုပစြရာရှိသညမြွားကို လုပန်လေိုကလြသည်ေ။ ည (၉) နာရီကြောတ်ော့ နန်းမခင်ေ အိပခြငွလြာသညဖြစ်၍ ကုတငပြေါရြှိ အိပယ်ာထကသ်ို့ လှဲခလွိုကရြင်း နဝင်ေးမောငန်ှင့ြ ပတသ်ကြ၍ သူမစိတလြှုပရြှားခဲ့ရသညမြွားက ခံစားလာရပြနသ်ည်။ ပကလြကလြှနန်ရင်ေး သူမ၏စောကဖြုတလြေး တဖြေးဖြေး တင်းမာလာသညကြို သတိထားလိုကမြိသညန်ှင့ြ သူမ၏ ပေါငန်ှဈလုံးကို ကားလိုကပြှီး လကကြလေးကို သူမ၏ စောကဖြုတပြေါသ်ို့တငကြာ ထဘီပေါမြှပင် တ ဖြေးဖြေးချင်ြး ပြတပြေးရင်းက နဝင်ေးမောငန်ှင့ြ နန်ဒာတို့ လိုးကြသညမြွားကို ပြနတ်ှေးကာ အရသာခံစားနလသေည်ေ။
အတနင်ယကြှာသောအခါတွငတ်ော့ နန်းမခင်ေ၏ ကာမစိတမြွားက အဆမတန် ထကြှ၍လာခဲ့ရပြီး စောကရြညလြေးများပင် စိမ့ြ၍ လာခဲ့ရလသည်ေ။ နန်းမခင်ေ သကပြှင်းတဈခကြခြွ၍ အိပယ်ာပေါမြှထကာ ကုတငပြေါမြှ ဆင်းလိုကသ်ည်။ ပြီးတော့ သူမ၏ အင်ျကြီနှင့ြ ဘရာစီယာများကို ခွှတပြဈပြီး ထဘီလေးကို ရငလြွားလိုကပြှီး ကုတငပြေါသ်ို့ ပြန်၍တကမြညအြလုပ် ဆီးသှားချင်ြ၍ နန်းမခငေသ်ည် သူမ၏ အိပခြန်းတံခါးကိုဖြင့ကြာ နောကဖြေးဘကရြှိ အိမသ်ာသို့ လာခဲ့လသည်ေ။
ကိဈစပြီး၍ နန်းမခင်ေ အိမသ်ာမှ ပြနလြာသောအခွိနတ်ှငတ်ော့ အနတ်ီမှိုင်၏ အိပခြန်းထဲမှ စကားပြောသံကြားရ၍ တဈယောကထြဲအိပသ်ော အနတ်ီမှိုင် ဘယသ်ူနဲ့များ စကားပြောနလေဲဟု သိချင်စြိတဖြှင့ြ နန်းမခငေသ်ည် အနတ်ီမှိုင်၏ အိပခြန်းဝသို့ အသာလေး ကပသ်ှားပြီး အိပခြန်းတံခါးကို အသာလေး တွန်းကြည့်တ်ော့ တံခါးရှကကြ ခပဖြှေးဖြေးဟ သှားရာ နန်းမခငေကြ အိပခြန်းထဲသို့ ကြည့်လြိုကသ်ည်။
“ ဟင်….”
နန်းမခငေတ်ဈယောကြ တွေ့လိုကရြပြနပြါပြီ။ အနတ်ီမှိုင်၏ ကုတငထြကရြှိ အိပယ်ာပေါြ၌ နဝင်ေးမောငသ်ည် အဝတမြဲ့ခန်ဓာကိုယဖြှင့ြ ပကလြကလြှနလြှဲနပြေီး သူ၏လီးတနကြှီးက မိုးပေါသ်ို့ ထောငန်သည်ေ။ လီးကြီး၏ထိပမြှာ ပြဲလနန်သည်ေ။ နဝင်ေးမောင်၏ လီးကြီးကို စူးစိုကြ၍ ကြည့်လြိုကမြိသော နန်းမခင်ေ၏ ထဘီအောကမြှ စောကပြတလြေးသည် လှုပကြနဲဖြစ်သှားကာ စောကပြတအြတွင်းမှ ယားတကလြာလသည်ေ။
အနတ်ီမှိုင်၏ ကိုယမြှာလည်း ဘာအဝတအြစားမှ မရှိဘဲ သူမ၏ အဝတမြဲ့ခန်ဓာကိုယကြို နဝင်ေးမောင်၏ ဘေးတွင် ထိုငလြွှကြ တောငမြတန်သေော နဝင်ေးမောင်၏ လီးကြီးကို သူမ၏လကဖြှင့ြ ပယပြယန်ယန်ယကြိုငကြာ ပြတသ်ပပြေးနသည်ေ။
နဝင်ေးမောင်၏ လကတ်ဈဖကကြ သူ၏ဘေးတွင် ပေါငတ်ဈချောင်းထောင်၍ ထိုငန်သေော ဒေါသ်င်းသင်းမှိုင်၏ စောကပြတဝြလေးကို သူ၏လကည်ှိုးကို လကတ်ဈဆဈလောကသ်ှင်းပြီး စောကပြတဝြကို ပတလြညလြှည့ကြာ မှှပေေးနသည်ေ။ အနတ်ီမှိုငမြှာ လကတ်ဈဖကကြ လီးကြီးကိုကိုငလြွှကြ ဖငတ်ကြှကြှဖြင့ြ သူမ၏ မကြတ်ောငလြေးများမှာလည်း တခကြတ်ခကြြ စင်း၍ ကနွလသေည်ေ။ ခဏမွှကြာလွှင် အနတ်ီမှိုငသ်ည် နဝင်ေးမောင်၏ လီးတနကြှီးကို လကတ်ဈဖကမြှ ဆုပကြိုငရြင်း ထိုငန်ရောမှ ခါးဆန့ြ၍ ထလိုကပြှီး သူမ၏ခွထေောကတ်ဈဖကကြို နဝင်ေးမောင်၏ ပေါငရြင်းမှ ကြောခြှလိုကလြသည်ေ။ နဝင်ေးမောငကြ ခပကြားကား ဖြစ်နသေော သူ၏ပေါငန်ှဈလုံးကို စုကပပြေးလိုကသ်ည်။
အနတ်ီမှိုငကြ နဝင်ေးမောငကြို ခွမိသညန်ှင့ြ ဆောင့ကြှောင့ထြိုငကြာ ဖငကြှီးကိုကြှ၍ ကုန်းကြကြလေး လုပလြိုကပြှီး သူမ၏ လကတ်ဈဖကထြဲမှ နဝင်ေးမောင်၏ လီးတနကြှီးကို စောကပြတဝြတွင် တေ့လိုကလြသည်ေ။ အခန်းဝမှ ချောင်းကြည့်န်သေော နန်းမခငေတ်ဈယောကြ မကြလြုံးလေးများ ဝိုင်းသှားလသည်ေ။
စောကပြတဝြ၌ လီးတနကြှီးကို တေ့ပြီးသညန်ှင့ြ သူမ၏ဖငကြှီးကို ဖိခလွိုကရြာ လီးထိပဖြူးကြီး စောကပြတထြဲဝငသ်ှားသညန်ှင့ြ အနတ်ီမှိုင်၏ ပါးစပမြှာ ဟ၍သှားလသည်ေ။ အနတ်ီမှိုငသ်ည် သူမ၏ ဖငကြှီးကို အောကသ်ို့ တဖြေးဖြေး ဖိခရွင်း နဝင်ေးမောင်၏ လီးတနကြှီးကို သူမ၏စောကပြတထြဲ သှင်းလွှကရြှိရာ လီးတနကြှီးက စောကပြတထြဲသို့ တဖြေးဖြေး ပို၍ပို၍ ဝငလြာသညန်ှင့အြမွှ အနတ်ီမှိုင်၏ ပါးစပမြှာလည်း တဖြေးဖြေး ဟ၍ဟ၍ သှားခဲ့ရပြီး လီးချောင်းကြီးတဈချောင်းလုံး စောကခြေါင်းထဲလည်း ဝငသ်ှားရော သူမ၏ပါးစပလြေးမှာ စေ့၍သှားရလတေော့သည်။ အနတ်ီမှိုငသ်ည် လီးတဆုံး ဝငသ်ှားသညန်ှင့ြ လီးအရင်းဆီးခုံနှင့ြ သူမ၏ စောကပြတဝြတို့ကို ဖိကြိတပြှီး စကောဝိုင်း ဝိုင်းပေးသည်။
“ အား…. ကြှတ်….. ကြှတ်….. ကောင်းလိုကတ်ာ…. မမရယ်…. အ….. အင်း…. ဟင်း….. ဟင်း…..”
စကောဝိုင်းလှည့ပြေးရင်း မာကြောသော လီးကြီးက အနတ်ီမှိုင်၏ စောကစြေ့လေးကို လှည့ပြတထြိမိနသဖြေင့ြ သူမ၏မကြလြုံးလေးများ မှိတကြာ တဟင်းဟင်း ဖြစ်နရရှောလသည်ေ။ စောကပြတထြဲမှ ထွကလြာသော စောကရြညမြွားမှာလည်း လီးတနကြှီးအရင်း ဆီးခုံပေါသ်ို့ပင် ကလွာလသည်ေ။ ခဏနလွှင်ေ အနတ်ီမှိုငသ်ည် သူမ၏လကန်ှဈဖကအြား နဝင်ေးမောင်၏ ရငအြုံကြီးပေါသ်ို့ အားပြုလွှကြ ထောကကြာ သူမ၏ဖငကြှီးကို ရှေ့တိုးနောကင်ငလြုပ်၍ လိုးလတေော့သည်။
“ ပလှတ်…. ဖြတ်…. ဗွဈ….. ဗွဈ….. အား….. အား….”
“ ဗွဈ…. ပလှတ်…. ပြှတ်…. ဗွဈ…. ဗွဈ…. ကြှတ်….. ကြှတ်…..”
နဝင်ေးမောငကြ အနတ်ီမှိုင်၏ ဖငသ်ားကြီးများ ဖိခလွိုကတ်ိုင်း သူ၏ခါးကို ကော့ကော့ပေးရင်း လီးကြီးကို အောကမြှပင့ကြာ ဆောင့ပြေးသည်။ နဝင်ေးမောင်၏ လကန်ှဈဖကကြ အနတ်ီမှိုင်၏ နို့ကြီးနှစ်လုံးကို ဆုပန်ယပြေးလွှကရြှိသည့အြပြင် နို့သီးလေးများကိုလည်း ခွမှပေေးနသည်ေ။
“ ပလှတ်… ဖြတ်…. ပြှတ်… ဗွဈ…. ဗွဈ…. ဖြတ်…. ဗွဈ…. ဖြတ်….”
အခန်းဝမှကြည့်န်သေော နန်းမခင်ေ၏ တကိုယလြုံးရှိ သှေးသားများသည် ဆူပြကလြာကာ သူမ၏ စောကပြတထြဲမှ စောကရြညမြွားမှာ ပေါငခြှံလေးများဆီသို့ပင် စီးကလွာသည်။
“ ပလှတ်…. ဗွဈ…. အင်း…. အင်း…. ဖြတ်… ဖြတ်….”
“ အင်း…. ဟင်း…. မောငလြေး လိုးပေးဦးကြာ…. မမ… အား မရတော့ဘူး…. ဟင်း…. ဟင်း….”
အနတ်ီမှိုငကြ ပြောလည်းပြော သူမ၏ဖငကြှီးကိုကြှကာ လီးကိုဆှဲခွှတ်၍ သူမ၏ကိုယလြုံးလေးကို နဝင်ေးမောင်၏ဘေးသို့ လှဲခကြာ ပေါငဖြှူဖြူလေးနှစ်ဖကကြို ထောင်၍ ကားထားလိုကလြသည်ေ။ နဝင်ေးမောငကြ လှဲနရောမှ လူးလဲထလိုကစြဉြ ချောင်းကြည့်န်သေော နန်းမခငေန်ှင့ြ မကြလြုံးချင်ြးဆုံမိသည်။ နဝင်ေးမောငကြ ခကြခြငွြး မကြလြုံးလှှဲလိုကပြှီး အနတ်ီမှိုင်၏ ပေါငန်ှဈလုံးကြားတွင် ဝင်၍ ဒူးထောကကြာ ဟစိလေးဖြစ်နသေော သူမ၏ စောကပြတထြဲသို့ လီးတနကြှီးကို ထိုးထည့ကြာ အားရပါးရ ဆောင့ြ၍ လိုးတော့သည်။
“ ပလှတ်… ဖြတ်…. ဇွတ်…. ပြှတ်…. ဖြတ်…. ဇွတ်…. ပြှတ်…. ဗွဈ…. ဗွဈ….”
“ အ ဟင်း…. ဟင်း…. ကောင်းလိုကတ်ာ မောငလြေးရယ်…. လိုး လိုး…. နာနာ လိုးစမ်းပါ…. အင့ြ…. ဟင်း…. အင်း…..”
“ ပလှတ်…. ဖြတ်…. ဗွဈ…. ပြှတ်…. ဖြတ်….. ဗွဈ…. ဒုတ်….”
“ မောင်… မောငလြေး…. မရပန်ဲ့…. ဆောင့ြ…. ဆောင့ြ…. အ…. အင့ြ…. ဟင်း….. ဟင်း…..”
အနတ်ီမှိုငတ်ဈယောကြ ပြီးချင်လြာပြီကို သိလိုကသ်ော နဝင်ေးမောငကြ အားသှန်၍ ဆောင့ကြာလိုးလိုကပြှီး သူကတော့ မပြီးအောင် ထိန်းထားလိုကသ်ည်။
“ ဖြတ်…. ပလှတ်… ဇွတ်…. ဒုတ်…. ဗွဈ…. ပြှတ်…. ဖြတ်….”
“ အမလေး…. မောငလြေးရယ်…. အ…. အ… အင့ြ… ဟင်း ဟင်း…. အင်း….. ဟင်း…..”
အနတ်ီမှိုင်၏ တကိုယလြုံး ခါဆင်း၍သှားရတော့သည်။ နန်းမခငေလြည်း အနတ်ီမှိုင်၏ အိပခြန်းတံခါးကို ပြနစြေ့ကာ သူမ၏ အိပခြန်းဆီသို့ ပြနလြာ၍ သူမ၏ အိပခြန်းတံခါးကိုလည်း စေ့လိုကပြှီး အခန်းထဲသို့ လှမ်းဝငကြာ သူမ၏ကိုယပြေါမြှ ရငလြွားထားသော ထဘီကို ခွှတခြလွိုကသ်ည်။ ဝတလြဈစလဈဖြင့ြ ကုတငပြေါသ်ို့တကကြာ ပကလြကလြှန် လှဲခလွိုကသ်ည်။ ပြီးတော့မှ ဘေးရှိ စောငခြေါကလြေးကို ဖြန့ကြာ သူမ၏ကိုယပြေါသ်ို့ လှှမ်းခွုံလိုကပြှီး မကြလြုံးလေးများကို မှိတထြားလိုကလြတေော့သည်။
နာရီဝကလြောကကြှာလွှင် သူမ၏အခန်းထဲသို့ တဈစုံတဈယောကြ ဝငလြာသညကြို ခံစားလိုကရြသည်။ နန်းမခင်ေ မကြလြုံးဖြင့မြကြည့်ပြါ။ ထိုသူက သူမလှဲနရော ကုတငအြနီးသို့ တိုးကပလြာပြီး သူမကိုယပြေါတ်ှင် ခွုံထားသော စောငလြေးကို ဖယလြိုကပြှီး နန်းမခင်ေ၏ ဝတလြဈစလဈ ကိုယလြုံးလေးကို ဖကကြာ ကုတငပြေါသ်ို့ တကလြာသည်။
နန်းမခင်ေ မကြလြုံးလေး ဖြတကြနဲ ဖြင့ကြှည့လြိုကစြဉမြှာပင် ရောကလြာသော နဝင်ေးမောငကြ သူမကို အငမ်းမရ နမ်းသည်။ နဝင်ေးမောင်၏ လကတ်ဈဖကကြ သူမကိုဖကထြားပြီး တဈဖကကြ သူမ ၏ နို့များကို ဆုပန်ယဖြစွည်ှဈပေးနသည်ေ။ ထိုမှတဆင့ြ နို့သီးခေါင်းလေးတွကေိုပါ ခွမှပေေးသည်။ ထို့နောကြ နဝင်ေးမောငကြ နို့လေးတွကေို ငုံ့၍စို့သည်။
နို့တဈဖကကြို အတင်းပငစြုပ်၍စို့ပြီး နို့သီးလေးတွကေိုလည်း လွှာဖြင့ယ်ကပြေးသည်။ ကနွန်ို့တဈလုံးကိုလည်း လကဖြှင့ြ ဆုပန်ယပြေးသည်။ နန်းမခငေမြှာ ခံစားရခကစြှာဖြင့ြ သူမ၏ပေါငန်ှဈချောင်းကို ဆှဲ၍ထောငပြှီး ပေါငန်ှဈလုံးကို စုလိုကကြားလိုကဖြှင့ြ လုပန်ရတေော့သည်။ ခဏကြာလွှင် နဝင်ေးမောငသ်ည် နို့ကိုငန်သေော သူ၏လကကြို အောကဖြကသ်ို့လှမ်း၍ နန်းမခင်ေ၏ စောကပြတကြို အုပကြိုငကြာ ပြတပြေးသည်။ မနေ့က ကားပေါတ်ှင် ထဘီပေါမြှ ကိုငရြကတည်းက နန်းမခင်ေ၏ စောကပြတမြှာ အုံကောင်းပြီး အသားလေးများ အတောြ အိ၍ တခွားစောကပြတတ်ှထကြေ ထူးခွားနသညေကြို သတိထားမိခဲ့ပြီး ကိုငရြတာ အားမရခဲ့ပေ။ အခုဒီအတိုင်း ကိုငရြပြီဆိုတော့ နဝင်ေးမောငကြ အားရပါးရ ဖစွည်ှဈဆုပန်ယသ်ည်။ စောကရြညတ်ှကေ ရှှဲနဈ၍နသည်ေ။
အပျိုမလေး နန်းမခငေမြှာ နို့စို့ခံရင်း စောကပြတပြါ အကိုငအြညှဈခံနရတေော့ ဘယလြိုမှ သည်းမခံနိုငအြောင် ခံစားလာရသည်။
“ အ…. အဈကို… ကမွ မနတတေတ်ော့ဘူး…. ဟင်း…. ဟင်း….”
နန်းမခင်ေ၏ နှုတခြမ်းလေးတွေ တဆတဆြတ် တုနန်သည်ေ။ နဝင်ေးမောင် ကြုံးထပြီး သူ၏ကိုယပြေါမြှ တဈခုတည်းသော အဝတအြစားဖြစ်သည့ြ ပုဆိုးကို ခွှတခြလွိုကသ်ည်။ ရဆေေးပြီးထားပုံရသော သူ၏လီးကြီးမှာ မာတောင်၍ တဆတဆြတ် ဖြစ်နသညေကြို နန်းမခင်ေ က တွေ့လိုကသ်ည်။ စောစောက ဒေါသ်င်းသင်းမှိုငန်ှင့တ်ုန်းက မပြီးဘဲထိန်းထားသဖြင့ြ လီးကြီးက စံခွိနမြှီ မာတောငန်ကော အစာကိုမှငသ်ော မှှဟေောကကြှီးပမာ ခေါင်းတရမ်းရမ်းဖြင့ြ ဖြစ်နသည်ေ။ နဝင်ေးမောင် ဒူးထောင်၍ နန်းမခင်ေ၏ ပေါငကြှားသို့ ဝငလြိုကပြှီး သူမ၏ စောကပြတဝြကို လကဖြှင့ြ အသာဖြဲကာ သူ့လီးကြီးကို တေ့ပြီး ဆောင့သ်ှင်းလိုကလြသည်ေ။
“ ဗွဈ…. ဗွဈ…. အမလေး…. သပေါပြီ…. ဗွဈ…. ဖြတ်….. အား…. ပါး…..”
ကော့တကသ်ှားသော နန်းမခငေတ်ကိုယလြုံး တဆတဆြတ် တုနန်သည်ေ။ လီးကြီးက ကဉွြးကြပန်သေော စောကပြတလြေးထဲသို့ မဆန့မြပြဲ တဆုံးဝင်၍နသည်ေ။
“ အား….အင်း…..ကြှတ်….ကြှတ်…”
တံစို့ထိုးခံထားရသည့ပြမာ ဖြစ်နသေော နန်းမခငေမြှာ အခံရခကစြှာဖြင့ြ ရငခြေါင်းထဲထိ အောင့န်သည်ေ။ နဝင်ေးမောင် လီးကို လွှောကနဲ ဆှဲထုတလြိုကပြှီး ညငည်ငသ်ာသာ (၁၀) ခကြမြွှ လိုးလိုကသ်ည်။
“ ဗွဈ…. ပလှတ်… ဖြတ်… ဇွတ်…. ပြှတ်…. ဗွဈ… ဗွဈ…. အမလေး…. အဈကိုရယ်… အား… အင်း…. ဟင်း…. ကြှတ်…. ကြှတ်…..”
ထိုအခိုကမြှာပင် စောစောထဲက သှေးသားတွေ ဆူပြကန်သေော နန်းမခင်ေ အပျိုမလေးမှာ မထိန်းတတဘြဲ ကိုယလြုံးဖြေးဖြေးလေး သိမ့သ်ိမ့တ်ုနကြာ ပြီးသှားတော့သည်။ ဒါကိုသိလိုကသ်ော နဝင်ေးမောငကြ နန်းမခင်ေ၏ ကိုယလြုံးလေး တုနခြါနစဉေတ်ှင် အားဖြင့ဆြကြ၍ ဆောင့လြိုးပေးနပြေီးမှ သူမ၏ ကိုယလြုံးလေး တဖြေးဖြေး ငှိမကြသွှားခွိနတ်ှငတ်ော့ နဝင်ေးမောငကြ ဆောင့အြားကိုလွှော့ကာ တဈခကြခြငွြး ဆောင့ပြေးနသည်ေ။
“ ဗွဈ… ပလှတ်…. ဗွဈ…. ဖြတ်… ပြှတ်…. ဗွဈ….. ဗွဈ…. အား…. အင်း…. ဟင်း….”
တဖြေးဖြေးချင်ြး အခကြြ (၂၀) ခန့ြ လိုး၍အပြီးမှာတော့ တဈခွီပြီးသှားပြီးသော နန်းမခငေမြှာ ကာမစိတမြွား ခကြခြငွြးပြန်၍ ထလာခဲ့ပြီး သူမ၏ ပေါငလြေးနှစ်လုံးမှာ နဝင်ေးမောင်၏ ကိုယလြုံးကို ထိလိုကခြှာလိုကြ ပြတသ်ပလြာသည်။ နဝင်ေးမောငကြလည်း ဆောင့အြားကို တဖြေးဖြေးချင်ြး တိုးမှှင့ကြာ ခပသ်ှကသ်ှကကြှီး ဆောင့လြိုးတော့သည်။
“ ဗွဈ…. ဒုတ်…. ပလှတ်…. ဖြတ်…. ဇွတ်…. ပြှတ်…. ဗွဈ…. ပြှတ်….”
“ အင်း….အင်း….ဟင်း ဟင်း….”
“ နန်းမခင်ေ…. အရသာရှိလာပြီလားဟင်….”
“ အင်း ရှိလာပြီ…. ဒီထကပြှင်းပြင်းလေး လိုးပေးပါလား…. အဈကိုရယ်…. အင်း…. ဟင်း…”
“ ဗွဈ….ဖြတ်…..ပလှတ်….ဗွဈ…..ဒုတ်…..”
အားရပါးရဆောင့လြိုးရင်း အားမရနိုငဖြစ်လာသော နဝင်ေးမောငသ်ည် နန်းမခင်ေ၏ ကိုယလြုံးပေါမြှောကခြွ၍ သူမ၏ ကိုယလြုံးလေးကို ဖကထြားပြီး တပမြကဖြှယကြောင်းလှသော သူမမကြန်ှာလေးကို နမ်းရင်း ဖငကြှှ၍ ဖိဖိပြီး ဆောင့ခြနွသည်ေ။
“ ဗွဈ… ပလှတ်…. ဖြတ်…. ဖြတ်… အင်း… အဈကိုရယ်…. အင်း…. ဟင်း….”
နန်းမခငေကြလည်း သူမ၏ကိုယပြေါြ မှောကခြထွားသော နဝင်ေးမောင်၏ ကိုယလြုံးကြီးကို ဆီး၍ဖကကြာ မလုပတ်တလြုပတ်တဖြှင့ြ သူမ၏ဖငကြှီးကို ကော့ကော့တငပြေးနသည်ေ။
“ ပလှတ်….ဖြတ်….ဗွဈ….ဒုတ်….ဗွဈ….”
“ ကို….ကို…..ကောင်းလား ဟင်….”
“ ကောင်း….ကောင်း တယ်….”
“ ဗွဈ….ပလှတ်…ဖြတ်…ပြှတ်…ဇွတ်….”
“ လီးကို….ညှဈ….ပေးပါလား…..”
“ အင်း….အင်း….ညှဈပေးမယ်….”
“ ပလှတ်….. ဖြတ်…. ပလှတ်…. ပြှတ်…. ဖြတ်…. ဗွဈ…..”
နန်းမခငေကြ သူမ၏စောကပြတထြဲသို့ မကမြကရြရကြီး ဆောင့ဆြောင့လြိုးနသေော နဝင်ေးမောင်၏ လီးကြီးကို မလုပတ်တလြုပတ်တဖြှင့ြ မေးကြောလေး ထောငထြလာသညအြထိ ညှဈညှဈပေးသည်။
“ ပလှတ်…. ဗွဈ…. ဇွတ်…. ဒုတ်…. ပလှတ်…. ဖြတ်…. ပြှတ်…..”
“ ဟင်း….ဟင်း…..အင်း….”
“ ကောင်းလိုကတ်ာ…..မရယ်ေ….”
“ ပလှတ်….ဖြတ်….ဇွတ်…ဗွဈ….ဗွဈ….”
“ ကို…. မေ့ကို… ခု…. ခုလို အမြဲ လုပ်… ပေးနောျ…. အင်း…. ဟင်း…..”
“ လုပ်…ပေး မှာပေါ့….”
နန်းမခင်ေ၏ စောကပြတလြေးမှာ အပျိုစောကပြတဖြစ်၍ စောကခြေါင်းက ကဉွြးလှန်းကာ လီးကြီးကို ဆှဲစုပထြားသလို ဖြစ်နသညေ့အြပြင် စောကခြေါင်းကဉွြးပမယေ့ြ စောကဖြုတအြုံကြီးက ကြီးမားကား စွဲမကဖြှယကြောင်းလှသည်။ ဒါ့အပြင် မလုပတ်တလြုပတ်တဖြှင့ြ လုပန်သေောလြည်း နန်းမခငေကြ ညှဈအားကောင်းလှသည်။ ဒါတွကြေောင့ြ နဝင်ေးမောငမြှာ နန်းမခငေကြို နန်ဒာတို့ ဒေါသ်င်းသင်းမှိုငတ်ို့ထကြ ပို၍စွဲနပြေီ ဖြစ်သည်။
“ ပလှတ်…. ဖြတ်…. ပလှတ်…. ဖြတ်… ဗွဈ… ပြှတ်….”
“ ဟင်း…. ကောင်းလိုကတ်ာ…. ကိုရယ်…. အခုက… စပြီး…. ကို… မေ့ကိုပဲလုပန်ောြ….”
“ အင်း….ပါ….”
“ ပလှတ်…. ဖြတ်…. ဇွတ်…. ဗွဈ…. ဗွဈ…. ဒုတ်….”
“ မကလှေဲရင်… ဘယမြိန်းမမှ…. မလုပရြဘူးနောြ….”
“ အင်း…ပါ…မရေဲ့….”
အရေးထဲ သဝနတ်ိုနပြနေပြါပြီ။ ကောငမြလေး သူ့လီးကို စွဲနပြေီဖြစ်ကြောင်း နဝင်ေးမောင် သိလိုကပြှီး ပြုံးလိုကမြိသည်။
“ ဗွဈ…ပလှတ်…ဗွဈ….ဇွတ်….ဖြတ်….”
“ ဟင်း ဟင်း…. ကိုရယ်…. မေ့ကို…. ခစွလြားဟင်….”
အလိုးခံရင်းက မကြန်ှာလေး ရှုံ့မဲ့မဲ့လေး ဖြစ်ဖြစ်နရင်ေး မေးသည်။
“ သိပခြစွတ်ာပဲ….မရယ်ေ….”
“ မကတေော့…. ကို့ကို မခွဲနိုငတ်ော့ဘူး…. လုပ်…. လုပ်…. ဆောင့ြ…. ဆောင့ြ…. ဗှဈ…. ပလှတ်… ဖြတ်…. ပြှတ်… ဗှဈ…. ဗှဈ…. ဒုတ်…. အင့ြ…. အင်း…..”
“ အဈကို….ပြီးချင်ပြှီ….မေ…ရယ်….”
“ ပလှတ်… ဗွဈ… ပြှတ်… ဖြတ်…. ပလှတ်…. ဗွဈ….”
“ အင်း…. ဟင်း…. ဆောင့ြ ဆောင့ြ…. ကမွလည်း ပြီးချင်ပြှီ အတူတူပြီးရအောင်…. အဈကိုရယ်… နောြ…. အ…. အ…. အား….”
နန်းမခင်ေ၏ စကားဆုံးသညန်ှင့ြ နန်းမခငေကြို နဝင်ေးမောငကြ အားကုနဆြောင့လြိုးတော့သည်။
“ ဖြတ်…. ပလှတ်…. ဗွဈ…. ဗွဈ… ပြှတ်…. ဗွဈ… ဒုတ်….”
“ အ…အ….ဟင်း…..ဟင်း….”
“ အမလေး… လေး…. ကို… ကို…. အင်း…. ပြီး… ပြီး…. ပြီးပြီ…. ကြှတ်…. ကြှတ်… ကောင်းလိုကတ်ာ…. ကို…. ရယ်…. အင်း…. ဟင်း…..”
မှောကကြှှတကလြာသော နန်းမခင်ေ၏ စောကပြတကြှီးအား နဝင်ေးမောင်၏လီးကြီးက ဖိ၍ဆောင့ခြရွင်း လီးကြီးထိပမြှ ပစွခြဲပူနှေးနသေော သုတရြညမြွားကို နန်းမခင်ေ၏ စောကပြတထြဲသို့ ပြှတကြနဲ ပြှတကြနဲ အရှိနပြှင်းစွာဖြင့ြ မကမြကရြရပန်း၍ ထည့ပြေးလိုကလြတေော့သည်။
ပြီးပါပြီ။