B-side (ဘီဆိုကဒြြ)
ရေးသားသူ – နောငရြဲ
“သဲရေ… သဲ… မောငပြှနလြာပြီ… တံခါးဖြင့ပြါဦး…”
“ဟင်… မောင်… ပြောတော့ နောကြ ၂ ရကလြောကြ ကြာဦးမှာဆို…”
“ဟုတတ်ယ်… သဲနဲ့ ဖုန်းပြောတုန်းက အဲ့လိုပဲ… နောကတ်ော့ အလုပကြ စောစော ပြီးတာနဲ့ ဂွာကြီးကလည်း မင်း ပြနခြငွရြင် ပြနလြို့ ရပြီ ဆိုတာနဲ့ ခကြခြငွြး မန်းလေးက ဆင်းလာတာ…”
“လာ… အထဲဝင်… မောင်… သဲ… ရသှေားခပလြိုကြဦးမယ်…”
“နပေါဦး… သဲရ… ရှှတ်…”
“မောငန်ောြ… အခန်းအပြငကြှီးမှာ…”
“ဘာဖြစ်လဲ… ကိုယ့အြိမမြှာ ကိုယ့မြိန်းမ ကိုယန်မ်းတာကို… ဘယသ်ူမှလည်း ရှိတာ မဟုတဘြူး…”
“သဲ ရှကတ်ာပေါ့လို့…”
“မရှကပြါနဲ့… သဲရာ… မောငလြေ… သဲကို အရမ်း သတိရနတော… သဲရော… မောင့ကြို သတိမရဘူးလား…”
“မောငကြလည်း ပိုကို ပိုတယန်ောြ… မောင် ခရီးထွကတ်ာဖြင့ြ တဈပတလြောကပြဲ ရှိသေးတာကို…”
“သဲကလည်း… မောငပြှောရင် လှနတ်ယ် ဖြစ်မယ်… ရော့… ကိုငကြှည့ြ…”
“ဟင်… မောင်… အဲ့လောကတ်ောင် ဖြစ်နတောလား…”
“ဟုတတ်ယ်… သဲရ… သဲကို တွေ့တာနဲ့ မောငရြဲ့ ညီလေးက အလိုလိုကို ထောငလြာတော့တာပဲ…”
“ခိခိ… နပေါဦး… အမောပြေ ရလေေးတော့ သောကလြိုကြ… ပြီးရငတ်ော့ မောင့သ်ဘော…”
“အိုခဗြော…”
“ရော့… မောင်… ရသေောကလြိုကြဦး…”
“ကြေးဇူးပဲ… သဲ… (ဂလု… ဂလု… ဂု…) ရကေ အေးနတောပဲ… သဲရာ… အမောကို ပြသှေားတာပဲ… လာဦး… အနားကို…”
“ဟှင့ြ… လူကို အနားတိုးခိုင်းပြီး တအားဝုန်းတော့မယပြေါ့လေ…”
“မဟုတပြါဘူး… သဲရာ… သဲ ဗိုကလြေးကိုလည်း ကိုငခြငွလြို့…”
“အထဲက ကလေးလေးရေ… မင်းတို့ အဖေ နှာဘူးကတော့ မပြောချင်တ်ော့ဘူး… လှနတ်ယ်…”
“ဟားဟား… အဲ့လို ဘူးလို့ပဲ… သဲက ကြိုကတ်ာ မဟုတဘြူးလား…”
“ခိခိ… ဟုတတ်ယ်… မောင်… မောငကြ ဘာလေး လိုချင်တ်ာလဲ…”
“မောငကြ သားဦးလေး လိုချင်တ်ယ်…”
“သဲကတော့ မိန်းကလေး လိုချင်တ်ယ်… ဒါမှ သဲ အဖောရြမှာ…”
“ဘာလေးပဲ ဖြစ်ဖြစ်ပေါ့ သဲရာ… ခစွရြမှာတော့ ခစွရြမှာပဲပေါ့… မောငကြလေ ယောကြြားလေး မှေးပါစဆေိုပြီး သဲနဲ့ နေ့တိုင်းနီးပါး… လုပန်တောပေါ့…”
“ဟင်… ဘာမှလည်း မဆိုငဘြူး…”
“ဆိုငတ်ာပေါ့… သဲရ… သဲဗိုကထြဲက ကလေးလေးကို မင်းဖြစ်ရမှာ ဒီလို အချောင်းကြီး ရှိတဲ့ ကလေးလေး ဖြစ်ရမှာနောြ ဆိုပြီး နမူနာပုံစံ ပြပြနတော…”
“ခိခိ… မောငကြတော့ ရူးပါ့ကြာ…”
“လာ… သဲ… နမူနာလေး ပြရအောငလြို့…”
“တွေ့လား… ဖဖနှေောဘူးကြီးပါလို့… ခိခိ… အဲ့… မောင်… မနကဖြန် အိုဂွီနဲ့ ခွိန်းထားတယ်… မနကပျိုင်းလောကပြေါ့… ဒီညတော့ မလုပန်ဲ့နောြ… ဆရာဝနကြို အားနာစရာ ဖြစ်နမယ်ေ…”
“အင်း… အိုခလေေ… အခုက ညနေ ၅ နာရီလောကပြဲ ရှိသေးတာဆိုတော့… ၂ ခေါကြ ဆကတ်ိုကတ်ော့… လုပလြို့ ရတယမြလား…”
“အာ… မောငကြတော့… တကယ့ြ နှာဘူးကြီးပဲကြာ… ခိခိ…”
နယဘြကကြို အလုပကြိဈစနဲ့ သှားရာမှ ပြနလြာသော နောငရြဲသည် သူ့အိမသ်ူဖြစ်သော သဲမှတထြကြ ကို အရမ်းကြီး လှမ်းကာ အိမပြှနရြောကရြောကခြှင်း အခစွစြခန်းသှားရန် ပူဆာနတေော့သည်။
အိမထြောငကြပြှီး ၂ လ လောကမြှာ ကိုယဝြနရြကာ၊ အခုဆိုရင် သဲမှတထြကရြဲ့ ဗိုကကြလေးသည် ၄ လ ကြောကြွောသ်ို့ ရောကကြာ တောတ်ောလြေးပင် ပူထွကန်သည်ေ။ ထူးခွားသညကြ နို့တွသည်ေ အရငကြနှင့ြ မတူပဲ ဆူထွကလြာသည်။ နို့သီးခေါင်းတွကလေည်း အရငကြထကြ ပိုကြီးလာကာ၊ နောငရြဲ အကြိုကပြင် ဖြစ်သည်။
အခုလည်း အိပခြန်းထဲကို သဲမှတထြကကြို ခေါလြာပြီး၊ အခစွန်မ်းတွေ ခွှတေော့သည်။ တဈပတလြောကြ မိန်းမနှင့ြ ဝေးနတေော့ လိငစြိတတ်ှကလေည်း တအားကြှတကန်သည်ေ။ အနမ်းခွှနသေေော နောငရြဲကို သဲမှတထြကကြ ခဏရပ် ဆိုတဲ့ သဘောနဲ့ လကကြာပြပြီးတော့ ရချိုးခန်းထဲကို ဆှဲခေါသ်ှားသည်။
“မောငကြလည်း… အရမ်း ညဈပတတ်ယ်… အခုမှ အပြငကြနေ ပြနလြာတာကို… ရဆေေးပါဦးလား… တောကြှာ… ဒီအချောင်းကြီးမှာ ကပန်တေဲ့ သဲတွေ၊ ပိုးမှှားတွကေ သဲရဲ့ အထဲကို ဝငသ်ှားပြီး ရောဂါဖြစ်ရင် ဘယလြို လုပမြလဲ…”
“ဟုတသ်ားပဲ… ဆောရီးပါ… သဲရယ်… မောင် လောသှားလို့ပါ…”
“ဟင့ြ… ပြောလိုကရြင် ဒါမွိုးခညွြးပဲ… လာ… သဲ ကိုယတ်ိုင် ဆေးပေးမယ်… အဝတအြစား ခွှတပြှီး ရပန်ေးအောကကြို ဝင်…”
“ဒါဆိုလည်း သဲရယ်… ရေ တခါထဲ ခြိုးရအောင်…”
“သဲက ခြိုးပြီးသားလေ…”
“ဘာဖြစ်လဲ… နောကတ်ခေါကြ မောငန်ဲ့ အတူတူ ခွိုး… နောြ…”
“ပြီးရော… ပြီးရော… ဖဖနှေောဘူး…”
“ဟားဟား…”
“သဲ… သဲကို နမ်းလို့ မရဘူးကြာ… အရမ်းခစွတ်ယ်… သိလား…”
“သဲလည်း ခစွပြါတယ်… မောငရြယ်… မောင်… သဲ… ဆပပြှာတိုကပြေးမယန်ောြ… ပြီးရင် သဲကို ပြနတ်ိုကပြေး…”
“ပြနတ်ိုကပြေးမှာပေါ့… သဲရ…”
“မောင်… ကြောကုန်းဘကြ လှည့လြိုကြ… အနောကကြို ဂွီးတွန်းရအောင်… ဂွီးတွကေ အများကြီးပဲ… ကြည့်ြဦး… သန့သ်န့ရြှင်းရှင်း နပေါ… မောငရြ…”
“သှောြ… သဲရယ်… အခုမှ အပြငကြ ကားစီးပြီး ပြနလြာတာကို…”
“မောင်… သဲ… မောငရြဲ့ ညီလေးကို ဂွီးတွန်းပေးမယန်ောြ…”
“အင်း…”
“မောင်… မောင့ဟြာက တနေ့ထကြ တနေ့ ရှညလြာသလိုပဲနောြ…”
“သဲကတော့ ပြောတော့မယ်… ဒီအတိုင်းပါပဲ… သဲရ… သဲ ကြိုကလြား…”
“ကြိုကတ်ယ်… မောင်… မောင့ဟြာကို လကန်ဲ့ ကိုငပြှီး ရှေ့တိုးနောကဆြုတ် လုပပြေးတာ ရငထြဲ တလှပလြှပန်ဲ့…”
“ဟုတလြား… ခံချင်န်ပြေီပေါ့လေ…”
“မောငန်ောြ… အင်း… ဟုတတ်ယ်… သဲလည်း မောင် ခရီးသှားထဲက လှမ်းနတော… ဒါပမယေ့ြ ဖြည်းဖြည်းတော့ လုပန်ောြ…”
“အင်းပါ… သဲရ…”
“နေဦး… သဲ… မောင့ဟြာကို စုပခြငွသ်ေးတယ်… သဲက ဗိုကန်ဲ့ ဆိုတော့ ကြမ်းပြငမြှာ ထိုငဘြို့ မလှယဘြူး မောငရြ… ရချိုးခန်းအပြငကြ ပလတစြတဈခုံလေး ရှိတယ်… ယူပေးနောြ… မောင်…”
“အင်း… ခဏစောင့ျ…”
“ဟုတ်…”
“ရပြီ… သဲ… ထိုငတ်ော့…”
“ဒါမွိုးဆို… အရမ်း စကားနားထောငန်ောြ… ခကြခြငွြးကို လုပပြေးတော့တာပဲ…”
“ဟဲဟဲ…”
“မောင်… သဲ စုပတ်ော့မယန်ောြ…(ပြှတ်… ပြှတ်… ပြှတ်…) ကောင်းလား… မောင်…”
“အင်း… ကောင်းတယ်… သဲ… ဂွေးဥတွကေိုလည်း စုပပြေးဦး… သဲ…”
“ဟုတ်…” (ပြှတ်… ရှလှတ်…)
“ကောင်းလိုကတ်ာ သဲရယ်… ဂွေးဥစုပန်ရင်ေး မောင့ဟြာကို သဲလကခြွောင်းလေးတွနေဲ့ ထုပေးတာ မိုကတ်ယကြှာ… သဲ ပညာတွေ တိုးတကလြာတယ်…”
“မောင် သငပြေးတာကိုး… လုပတ်ော့မလား… မောင်…”
“ဟင့အြင်း… မောင်… မလုပပြဲ တအားအောင့ထြားတာ ကြာတော့ အခု ပြီးချင်န်တယ်ေ… သဲ ပါးစပထြဲ ပြီးလို့ ရမလား…”
“ရတာပေါ့… မောငရြဲ့… မောင့အြခစွရြညတ်ှကေ သဲဗိုကထြဲတောင် ရောကလြို့ ကလေးလေးတောင် ဖြစ်နပြေီ… သဲ အကုန် မှိုခပြဈမယလြေ…”
“ခစွလြိုကတ်ာ… သဲရယ်… အား… အား… ပြီးပြီ… သဲ…”
“ကြနပေပြှီလား… မောင်…”
“အင်း…”
“ဒါဆို သဲကို ဆပပြှာတိုကပြေးဦး…”
“ထိုငခြုံမှာပဲ ဆကထြိုငန်ေ… မောင် ဆပပြှာတိုကပြေးမယ်…”
ထိုငခြုံမှာ ထိုငန်သေော သဲမှတထြကကြို ဆပပြှာတိုကပြေးရန် နောငရြဲသည် လကထြဲသို့ ဆပပြှာရည် အများကြီး ညှဈခလွိုကသ်ည်။ ထို့နောကြ ပုခုံး၊ ကြောကုန်း၊ ရငဘြတ်၊ နို့ တွကေို ဆပပြှာတိုကြ ဆေးကြောပေးသည်။ နို့တွကေို ဆပပြှာတိုကတ်ော့ အလုံးလိုကြ အတဈလိုကကြှီးတွမေို့ ဆပပြှာတိုကပြေးရင်းနှင့ပြင် နယပြှီး လုံးခွမေိတော့သည်။ နို့သီးခေါင်းတွကေိုလည်း ပြတခြွပေေးသည်။ ရပန်ေးလေးနှင့ြ ဆေးခလွိုကတ်ော့မှ သန့ရြှင်းပြီး ပြောငလြကန်တေဲ့ နို့သ်ီးခေါင်းတွကေို စို့တော့သည်။
သဲမှတထြကြ ကတော့ မကြလြုံးတွေ စုံပိတကြာ နသလေို၊ တခါတခါလည်း လငဖြစ်သူ နောငရြဲကို ရဈဝနသေညေ့ြ မကြလြုံးတွနှငေ့ြ ကြည့်တ်တသ်ည်။ နို့တွကေို စို့နရင်ေးနှင့မြှ ဗိုကဖြောင်းဖောင်း ပူပူလေးကို ဆပပြှာတိုကပြေးသည်။ ပြီးတော့မှ သဲမှတထြကရြဲ့ ညီမလေးကို ဆပပြှာတိုကပြေးတော့သည်။ ဆပပြှာမတိုကခြငထြဲက ညီမလေးသည် အရညမြွားဖြင့ြ ချောကြိကြိ ဖြစ်နသည်ေ။
သဲမှတထြကြ အနောကကြနေ နရောယူလိုကကြာ အနောကကြနေ ကိုယလြုံးကို သိုင်းဖကရြင်း ညီမလေးကို ပြတပြေးတော့သည်။ အစေ့ကလည်း ပုံမှနထြကပြင် ငေါထွကသ်ယောင် ကြီးလာသည်။ အတွင်းသားတွကလေည်း နူးညံ့နသည်ေ။ ရဖြငေ့ြ ဆပပြှာတွကေို ဆေးကြောလိုကပြှီးမှ ညီမလေးထဲသို့ နောငရြဲသည် လကခြွောင်းလေးတွေ ထိုးသှင်းကာ အသှင်းအထုတ် လုပပြေးတော့သည်။ အသကရြှူသံတွကေ တဖြည်းဖြည်း ကယွလြာကာ၊ အောသ်ံတိုးတိုးလေးလည်း ထွကလြာသည်။
“အ… အ… မောင်… သဲ ပြီးပြီ… သဲ… ပြီးပြီ…”
“သဲရဲ့ဟာလေးထဲကို မောင် လကန်ဲ့ လုပပြေးနတော ကောင်းလား…”
“ကောင်းတယ်… မောင်… တောပြှီ… ရပတ်ော့… အ… အ… မောင်… တောပြှီ… အ…”
ဒူးနှစ်ချောင်းကို လိမသ်ှားတဲ့အထိ ပေါငကြို စေ့လိုကသ်ော သဲမှတထြကကြို ကြည့်ကြာ နောငရြဲသည် လကအြသှင်းအထုတကြို မရပပြေးပဲ နသည်ေ။ ဆင့ပြှား ပြီးဆုံးခွင်းကို ခံစားစလေိုသောကြောင့ြ အဆကမြပြတ် လုပပြေးခွင်းဖြစ်သည်။
“အ… မောင်… တကယကြှီး… တောပြှီ… ရပတ်ော့နောြ…”
“အင်း… ကောင်းလား… သဲ…”
“မောင်… လူဆိုး… သဲက ရပဆြိုတာကို မရပဘြူး…”
“သဲ ကောင်းနတောကို ကြည့်ပြှီး မောငလြည်း ဆကလြုပန်မေိတာ…”
“မောလိုကတ်ာ… မောငရြာ…”
“ကောင်းရော ကောင်းလား…”
“အင်း…”
“လာ… ပြီးရင် ရသေုတပြှီး ကုတငပြေါြ သှားရအောင်…”
“ဟင်… ခုမှ သဲ ပြီးတာလေ…”
“ဒီမှာ ကြည့်ျဦးလေ…”
“မောင့ဟြာကလည်း ထောငပြှနပြှီ… လှနလြှန်းတယ်…”
“မလှနပြါဘူးကြာ… သဲကို ခစွတ်ဲ့ အခစွတ်ှကြေောင့ြ စွမ်းအားတွေ တိုးနတော…”
“ခိခိ… လာ… ဆပပြှာတွေ ကနွသ်ေးတယ်… ရပန်ေးနဲ့ ခွိုးရအောင်…”
ရချိုးခန်းက ထွကပြှီး၊ ကုတငပြေါသ်ို့ သှားကာ မပြီးဆုံးသေးသည့ြ အခစွတ်ိုကပြှဲကို ဆကလြကြ ဆငန်ှှဲကသွည်။ နောငရြဲ ကြနပေသ်ညအြထိ သဲမှတထြကကြ လုပစြသည်ေ။ ပြီးတော့မှ နှစ်ယောကသ်ား ဖကကြာ အမောဖြနရေင်ေး အိပပြွောသ်ှားတော့သည်။
အိပရြာက နိုးတော့ ၂ ယောကသ်ား အားတွေ ပြည့လြာသလို ခံစားရသည်။ သို့သောြ ဗိုကကြလည်း ဆန်ဒပြပြီလေ။ ဗိုကဆြာလာသောကြောင့ြ မီးဖိုခန်းသှား ဝငကြာ သဲမှတထြကတ်ဈယောကြ ဟင်းခကြတ်ော့သည်။ နောငရြဲအကြိုကြ ပုဇွနတ်ုတဆြီပြန်၊ ခဉွပြေါငရြှကကြို ဝကသ်ုံးထပသ်ား ပါးပါးလှီးပြီး ကြောလြိုကသ်ည်။ ပြီးတော့ ငပိရညန်ှင့ြ စားရန် တို့စရာ အမှုပလြေးတွေ အဖြစ် ခရမ်းကြှတသ်ီး၊ သခွားသီး၊ ကနစြှန်းပြုတ်၊ ဘူးသီးပြုတလြေးတွကေို စီစဉပြေးလိုကသ်ည်။
မိနဈ ၃၀ လောကန်ဲ့ အကုန် ခကြပြှုတအြပြီးမှာတော့ ဧည့ခြန်းထဲမှာ ထိုငန်သညေ့ြ နောငရြဲကို သှားခေါကြာ ညစာ အတူတူ စားတော့သည်။ ဗိုကဆြာနလေို့လား၊ သဲမှတထြကြ ခကြတ်ာပဲ စားကောင်းလို့လား မသိ။ ထမင်း ပန်းကန် ၃ ပန်းကနလြောကထြိ နောငရြဲ စားပစ်လိုကသ်ည်။ ဗိုကကြားသှားအောင် စားပစ်လိုကသ်ည်။
ညစာ စားပြီးတော့ MRTV4 ကနေ လာသည့ြ The voice Myanmar ကို ကြည့်ကြသွည်။ နောငရြဲနှင့ြ သဲမှတထြကသ်ည် အဆိုဝါသနာ ပါသောကြောင့လြည်း အတူတူ ထိုငကြှည့ကြာ အားပေးကခွှင်းဖြစ်သည်။ အကြိုကကြတော့ မတူဘူးပေါ့။ နောငရြဲက ခပကြှမ်းကြမ်းတွေ ကြိုကသ်ည်။ သဲမှတထြကကြ ဟဈဟော့ကြိုကသ်ည်။
အဲ့ဒီတော့ အားပေးသူလည်း ကြာတာပေါ့။ ကိုယအြားပေးရာ လူကို အားပေးကာ အချင်ြးချင်ြး စကားနာထိုးတာက နောငရြဲနှင့ြ သဲမှတထြကတ်ို့ရဲ့ ပြောစြရာ စကားဝိုင်းလေး တဈခုပင် ဖြစ်သည်။ ည ၁၀ နာရီ ကြောတ်ော့ သှားတိုကြ၊ မကြန်ှာသဈ၊ ခွလကေဆြေးကာ အိပရြာ ဝငတ်ော့သည်။
“သဲ… သဲ…”
“ဟင်… မောင်…”
“သဲ… မနကဖြန် အိုဂွီက ဘယအြခွိနလြဲ…”
“မနကျ ၁၀ နာရီလို့တော့ ပြောတယ်…”
“၁၀ နာရီ ဆိုပမယေ့ြ ၁၂ နာရီလောကြ ရောကသ်ှားနိုငတ်ယမြလား…”
“အင်း…”
“…….”
“မောငန်ောြ… ဘာစဉြးစားလဲဆိုတာ သဲသိတယ်… တောပြှီနောြ… ညနထေဲက ပြောထားပြီးသားနောြ…”
“သဲကလည်း… ဒီမှာလည်း ကြည့်ပြါဦး…”
“မောငကြတော့ နာမညပြှောင်းသင့ပြှီကြာ… အဲဗားထောင် လို့… ခိခိ…”
“နောျ… သဲ…”
“အာ… မရဘူးကြာ… သဲ… မနကဖြန် အိုဂွီနဲ့ ပြရင် အပေါကထြဲမှာ အရညတ်ှေ စမ်းမိရင် ရှကစြရာကြီး… နောြ… ဒီညတော့ မလုပန်ဲ့တော့နောြ… ညနတေုန်းက မောင် အားရအောင် ပေးလုပတ်ာပဲဟာ…”
“ဒါဆို… ပါးစပန်ဲ့ရော…”
“မောင်… ဘယလြိုဖြစ်နလေဲဆို…”
“လုပပြါ… သဲရာ… မောင် မနတတေလြို့ပါ… မောင် တခွားလူတွနေဲ့ မဖောကပြှနတ်ာလည်း သဲ အသိကို… သဲနဲ့ပဲ ဖြစ်တာမို့…”
“ဟှန့ြ… သူ့ဒဏကြ လှတအြောင် သူ့ပဲ ရှုပခြိုင်းရမလို ဖြစ်နပြေီ…”
“ဟီး… မရညရြှယပြါဘူးကြာ…”
“မောငကြလည်းလေ… တကယ့ြ လူဆိုးကြာ… ဒီမှာ ဗိုကကြှီးနဲ့ကို… မောင် ညနကေ လုပလြို့ ဗိုကတ်ောင် အောင့တ်ောင့တ်ောင့ြ ဖြစ်နတယ်ေ…”
“ဟုတလြား… အာ… မောင် စဉြးစားမိပြီ…”
“ဘာလဲ… မောင်…”
“မောငတ်ို့ ငယင်ယတ်ုန်းက ကကဆြကြ ဖြင့ဖြူးတယဟြုတ်…”
“အင်း… သိတယလြေ…”
“အဆေိုကဒြြ (A side) က သီချင်ြးတွေ နားထောငလြို့ ကုနသ်ှားရင် ဘီဆိုကဒြြ (B side) ကို လှည့ပြေးရတယမြလား…”
“အင်းလေ…”
“အခုလည်း မောငတ်ို့ ဘီဆိုကဒြြ သှားရအောင်…”
“ဘုရားရေ… မောင်…”
နောငရြဲနှင့ြ သဲမှတထြကြ ဘာလုပမြယ် ဆိုတာတော့ သိမှာပါနောြ။
ခငတ်ဲ့
နောငရြဲ (မတ်၊ ၂၀၁၉)