အောစာအုပ်

လွဲလွဲလေးလည်း ကောင်းပါတယ်

လှဲလှဲလေးလည်း ကောင်းပါတယ်
ရေးသားသူ – အမညမြသိ

နှရောသီပူအိုကသ်ော ကာလမို့ ထငပြါရဲ့……။ ခငမြှင့ဟြာ ဘောလီအင်ျကြီလေးသာ ဝတပြှီး အိပပြွောန်ေ၏။ အိုကစြပပြူလောငန်သဖြေင့ြ လူးလှန့ရြင်းနှင့ြ ခါးကထမီဟာလည်း ပေါငရြင်းထိကို လနတ်ကန်သည်ေ။ သတိရလို့ကြည့်လြိုကတ်ော့ မိမိကိုယသ်ည် ခငမြှင့ြ၏ ကုတငဘြေးတွင် မတတ်ပရြပလြွှကသ်ား ရှိနသညေကြို သိရှိလိုကရြသည်။

အတွေ့အကြုံမရှိသေးတဲ့ လူပျိုသိုးလေးတဈယောကန်ှယ် ရငတ်ဈခုလုံး တုနရြီနသလေို ဒူးများကလည်း မနိုငခြငွအြောင် ဖြစ်လာသည်။ ညှတခြှကလွောသဖြင့ြ ကုတငကြို အားပြုလိုကမြိ၏။ သိမ့ကြနဲ ကုတငလြှုပသ်ှားသဖြင့ြ ခွငထြောငအြတွင်းမှ ခငမြှင့သ်ည်…

“….ကိုလှငလြား….. လာလေ… ဘာပြုလို့ ကုတငဘြေးမှာ ရပန်တောလဲ……”

ဆိုတဲ့ ခငမြှင့ရြဲ့ အိပခြငွမြူးတူးခေါသ်ံကြောင့ြ မောငမြောငတ်ဈယောကြ ညို့ခကြမြိသလို ဆတကြနဲ ကုတငပြေါကြ ခွငထြောငထြဲကို ရောကသ်ှားရသလို လူဟာလည်း တဆတဆြတ် တုနန်ရသေည့အြဖြစ်……။

“…..ကိုလှင်… ဘာဖြစ်နတောလဲ.. တလှုပလြှုပန်ဲ့….”

လို့ပြောဆိုပြီး မောငမြောငရြဲ့ကိုယလြုံးကို သူမဘကဆြှဲလိုကသ်ည်။ ဒိတကြနဲ ရငအြစုံဟာ အပြငကြို ပြုတထြှကသ်ှားပလားဟုပင် ထငမြှတလြိုကရြသည်။

နှေးထွေးနူးညံ့သော ခငမြှင့ရြဲ့လကအြစုံနဲ့ အဖကခြံလိုကရြတော့ မောငမြောငတ်ို့ သှေးဆူလာပြီး အေးအေးမောန်ဲ့ ဖိုကဖြူးတဲ့ အတွေ့အကြုံကလည်း သူ့ကို တွန်းအားပေးနသညေမြို့ မောငမြောငရြဲ့လကတ်ှဟော ခငမြှင့ရြဲ့နောကကြွောကို သိုင်းယှကဖြကတ်ှယ် လိုကပြှီး နီထွေးစွတစြိုနတေဲ့ ခငမြှင့န်ှုတခြမ်းနှစ်လှှာကို ဖိကပန်မ်းစုပလြိုကသ်ည်။

“…..ဟင်း…ဟင်း….ဟင်း…..”

ပူနှေးခွိုမှိနသ်ော အနမ်းစကြောင့ပြငထြင်….. ခငမြှင့သ်ညလြည်း အခစွသ်ှေးတို့ ထကြှလာခွပြေီ။ မောငမြောငသ်ည် နောကကြွောမှနေ၍ ခငမြှင့ရြဲ့ဘောလြီအင်ျကြီခွိတတ်ှကေို ဆှဲဖြုတကြာ ခွှတပြဈလိုကပြှီး ဆှဲပါကိုငပြါများသဖြင့ြ ဖောင်းကားပြည့ဖြှိုး လုံးမောကန်တေဲ့ ခငမြှင့န်ို့ကြီးနှစ်လုံးကို သူ၏လကမြွားဖြင့ြ အသာအယာ အုပကြိုငပြှီး ဖြဖြရှရှလေး ပြတပြေးခါ မတတ်ောငန်တေဲ့ နို့သီးခေါင်းလေးကို လကခြွောင်းကြားမှာ ဖိကြိတပြှတခြွလေိုကတ်ော့…..

“……အာ့… အင်း….. ဟင်း…. အို… ကိုလှင်…. အင့ျ…..”

ခငမြှင့ခြါးလေး ကော့တကရြင်းက မပြင့တ်ပြင့ြ ငှီးငှူမှုပြုလိုကြ၏။ မောငမြောငရြဲ့ လကအြစုံကလည်း သူမရဲ့ ပေါငတ်ှင်းသားတဝိုကကြို ကတုံကရငကြှီးနဲ့ ပြတသ်ပပြေး၏။ ဖူးဖူးရှရှ အဖုတကြလေးတဝိုကမြှာတော့ စောကမြှှေးတွကေ ထိုးထိုးထောငထြောငမြို့ မောငမြောငဆြုပဆြှဲလိုကသ်ည်။

“…..အိုး….. နာလိုကတ်ာ…. ကိုလှငရြယ်…… တအားဆုပဆြှဲတာကိုး…… ဟှန်း….”

ခငမြှင့ြ တွန့လြိမကြောကကြှေးနရင်ေးမှ မပြင့တ်ပြင့ြ တိုးတိုးလေး ကြိတ်၍ ပြောလိုကြ၏။ ဘယအြခွိနကြ ခွှတခြလွိုကမြှန်းမသိ မောငမြောငခြါးတွင် ပုဆိုးမရှိတော့။ သူ့ပေါငတ်ှင်းပိုင်း ပေါငသ်ားများနှင့ြ ခငမြှင့ြ၏ အိစကကြှီးမားသော ပေါငလြုံးကြီးများ နှေးထွေးစွာ ထိတွေ့မိကြ၏။ ဝိုးတဝါးအလင်းရောငအြောကြ ခွငထြောငအြတွင်းမှာတော့ အသကရြှူသံပြင်းပြင်းနှင့ြ အဝတမြွား လှုပရြှားသံများကိုသာ ကြားနပြေီး… နှစ်ဦးစလုံး စကားပြောသံ တိတန်ကြေ၏။

ခငမြှင့ြ၏ တသှေးတမှေး ကိုယလြုံးလေးကို မောငမြောင် ပြတသ်ပန်ှိုးဆှနသညေကြို ခငမြှင့ြ ယားယံစွာခံစားရင်း တွန့ကြနဲ ဆတကြနဲ… လိမကြော့တကသ်ှားရရှာပြနသ်ည်။

“….ဘာတွလေုပန်မှန်ေးမသိဘူး…. ခါထဲမှ….”

မောဟိုကတ်ုနရြီသံဖြင့ြ ခငမြှင့ရြဲ့ အသံလေးများက မောငမြောင့ရြငကြို လှုပခြတသ်ှားစသည်ေ။ ဖိုမ…အထိအတွေ့ကြောင့ြ နှစ်ယောကစြလုံးမှာ တုနတ်ုနလြှုပလြှုပဖြှင့ြ ကိုယတ်ှယစြမ်းသပန်မေိကြပြန်၏။

မောငမြောငလြကတ်ဈဖကကြ ခငမြှင့ြ၏ ဖောင်းအိနသေော စောကဖြုတကြလေးကို စမ်းပြီး အကြဲကြောင်းအလိုကြ အထကအြောကြ ပြတသ်ပပြေးမိသလို… ခငမြှင့ြ၏ လကတ်ဈဖကကြလည်း မောငမြောင်၏လီးကို ဆုပကြိုငဖြစ်ညှဈပေးသဖြင့ြ ပူနှေးနူးညံ့သော အထိအတွေ့လေးများကြောင့ြ လီးကြီးမှာလည်း တဖြေးဖြေး မာတင်းလာပြီး ထောငထြလာလသည်ေ။ မောငမြောငရြဲ့ အရှယန်ှင့မြမွှသော လီးကြီးက ခငမြှင့လြကထြဲဝယ် ပြည့ဖြှိုးတင်းမာကာ လကတ်ဆုပစြာလောကြ ကြီးထွားလှန်းလှ၏။

ခငမြှင့သ်ည် သန်းလှငန်ှင့ြ အိမထြောငကြသွည့ြ တဈပတကြွောကြွောအြတွင်းမှာ ညစဉထြိတွေ့ အလိုးခံဖူးပြီး သန်းလှငရြဲ့လီးကို ကိုငတ်ှယဆြုပကြိုငခြဲ့ဖူးပမယေ့ြ ယခုလောကြ မကြီးထွားဟု စိတထြဲမှာ ထငမြှတမြိလိုကပြမယေ့ြ ကာမရဲ့လောငမြှိုကမြှုကြောင့ြ စဉြးစား တွေးခေါမြှုခွနအြားများမှာ ယုတလြွော့နည်းပါးစလသေည်ေ။ တကကြှှလှုပရြှားမှုတွကေ ခငမြှင့ကြို ခွုုပကြိုငလြှှမ်းမိုးလကြရြှိ၏။ တဈခုဘဲ ခငမြှင့စြိတထြဲမှာ စနိုးစနောင့ဖြစ်မိသည်။

သန်းလှင်၏ခွှေးနံ့သည် အနည်းငယစြူးလှ၏။ ယခု အမှောငထြဲ၌ မိမိကို အားပါးတရကြီး ဖကပြှေ့ပြတသ်ပန်သေော အနံ့ကတမွိုး။ တခါတရံ ခွှေးနံ့က စူးရှသလိုရှိပြီး တဈခါတရံ မှှေးမှှေးလေး ခွိုအီနပြနေသ်ညကြိုတော့ ခငမြှင့ြ တဒင်ျဂစဉြးစားမိလိုကသ်လိုရှိသည်။

“…..ကို…..ကိုလှင်…..”

ခငမြှင့ြ ကြီးထွားသနမြာသော လီးကြီးကို ဆုပကြိုငရြင်း တိုးညှင်းစွာခေါကြှည့ြ၏။ တုန့ပြှနသ်ံ ထွကမြလာဘဲ ပြင်းထနသ်ော အသကရြှူသံနှင့အြတူ နှာခေါင်းမှ ပူနှေးသော သကပြှနလြကေ ခငမြှင့ြ၏ မကြန်ှာကို ရိုကခြတလြာသည်။ တဆကထြဲမှာဘဲ လကတ်ှကေ မိမိရဲ့စောကဖြုတထြဲကို ထိုးနှိုကကြလိပေးနသလေို လုံးကစွမြာခဲနတေဲ့ နို့တွကေိုလည်း တဖကစြီ တလှဲ့စီ စို့ပေးခွင်းကို ခံစားလိုကရြပြနတ်ော့ ခငမြှင့ြ မတူသော ဖိုမဆိုသော အထိအတွေ့တွကေ ခငမြှင့အြား ရဈပတခြွုပန်ှောငလြာသဖြင့ြ ရုန်းထွကန်ိုငစြှမ်းတွေ လှင့မြွောကုနပြှီဖြစ်သည်။

မောငမြောငကြလည်း တလုံးတပါဒမွှ ပြောဆိုမနတေော့ဘဲ သူမကို အပျိုဘဝထဲက ပိုးပန်းပြီး စိတမြှန်းနဲ့ ဂွင်းတိုကခြဲ့ရပေါင်းများလှပြီမို့ ယခုလကတ်ှေ့ အပိုငန်ှိပရြနကြိုသာ စိတစြောစွာ ပြုမူနလရေော ဘာဆိုဘာမှ အပိုပြောမနတေော့…။ ဆရာ့ဆရာကြီးတွရေဲ့ သငကြှားပို့ခခွကြတ်ှေ၏ သငခြန်းစွာတွကေို နံပါတစြဉအြလိုကြ ကာမရဲ့ သော့ခကြမြွားကိုသာ တွငတ်ှငကြှီး ဖြင့လြှဈဖို့ ကြိုးစားနလတေေော့သည်။

“….ဟင်း…. ဟင်း… အီး…. အား….. ယားတယ်… အဟင့ျ… ဟင့ျ…..”

တုနရြီလှိုကဖြိုသောအသံ တိုးညှင်းစွာ ထွကပြေါလြာသည်။ ခငမြှင့ြ ဂနာမငှိမတ်ော့ ပေါငတ်ှကေို ခွဲ့လိုကစြုလိုကန်ဲ့ ရာဂသှေးတွေ ဆူကုနပြှီဖြစ်သည်။ သူမရဲ့စောကဖြုတ် အတွင်းသားနံရံများကလည်း တလှုပလြှုပ်၊ တရှရှနဲ့ အရညကြှညမြွား ရှှဲရှှဲစိုစပြန်ေ၏။

မောငမြောငသ်ည် သူမ၏ပေါငန်ှဈဖကကြှား ဒူးထောကြ၍ အနတေောဖြစ်အောင် နရောယူလိုကပြှီး ခငမြှင့ြ၏ ပြည့ဖြှိုးအိစကန်သေော ပေါငန်ှဈဖကကြို ဆှဲကားမှှောကပြင့ြ၍ သူ့ပေါငပြေါြ တငလြိုကသ်ည်။ ပူနှေးသော လီးထိပ်၏ အထိအတွေ့က ခငမြှင့ြ၏ စောကခြေါင်းဝမှတဆင့ြ တကိုယလြုံးသို့ ပြံ့နှံ့စီးဆင်းစသညေမြို့ မချင့်မြရဲသော ဝဒနောတဈရပကြို ခံစားလိုကရြပြနသ်ည်။ လီးကို စောကခြေါင်းဝတွင် တေ့ထောကပြှီး ဂွိုင်းအောကသ်ို့ လကလြွှိုသှင်းပြီး ပုခုံးနှစ်ဖကကြို အားပြုကိုငလြိုကသ်ည်။ ပြီးတော့ နှေးထွေးအိစိုသော ခငမြှင့ြ၏နှုတခြမ်းကို ငုံခဲဖိကပပြှီး သူ၏လီးကို ဖိသှင်းလိုကသ်ည်။

“…….ဗွဈ….. ဗွဈ…. အာ….. အီး…. ဗွဈ….. စွပ်…….”

“……အား… အ…. မလေး….. ကြှတ်… ကြှတ်….”

လီးကြီးဝငသ်ှားပုံက ခပကြှမ်းကြမ်းလေးပင်။ စောကစြိထိပလြေးကို ထိုးဖိပြီးမှ စောကခြေါင်းထဲသို့ ဖိဖိပြီး ထိုးဝငသ်ှားခွင်းဖြစ်ရာ ဆီးခုံတဈခုလုံး ထူပူ၍ ကငွတ်ကသ်ှား၏။ ပြည့သ်ိပကြှပသ်ိပန်သေော အထိအတွေ့ကြောင့ြ ခငမြှင့မြှာ ခွှေးလေးများပင် ပြံလာသည်။ ကယွလြောငသ်ော အသံဖြင့လြည်း မငှီးတွားရဲ။ အပေါထြပမြှာ အိပန်ကြသေော သန်းလှင် အဖေ၊ အမတေို့ နိုးသှားမှာစိုးသဖြင့ြ အံကြိတကြာ အသားလေးများ တဆတဆြတ် တုနသ်ညအြထိ မာနတ်င်း၍ ခံလိုကရြသည်။

“…..ဗွဈ… ဗွဈ…… ပလပ်…. ပြှတ်… ပြှတ်….. ဒုတ်…. အား… အ……”

တင်းတင်းမာမာကြီး တိုးဝငန်သေော လီးကြီးက တဖြေးဖြေး နဈဝငန်ရောမှ ရုတတ်ရကြ ဗှဈကနဲ ဒုတကြနဲ အသံတွနေဲ့အတူ စောကခြေါင်းအတွင်းသား သားအိမဝြအထိ စူးစူးနဈနဈကြီး ဝငရြောကလြာသဖြင့ြ ခငမြှင့အြလန့တ်ကြား

”….အား..”

ဟု အံကြိတ်၍ အောဟြဈလိုကမြိရင်း မောငမြောင်၏ ရငဘြတကြှီးကို ဆီး၍တွန်းထားလိုကရြသည်။ တဈပတကြွောကြွောြ အလိုးခံထားဖူးသည့ြ စောကဖြုတကြ အခုခွိနထြိ ကြိန်းနဆေဲ ကြပန်ဆေဲမို့ မောငမြောင်၏ စံခွိနမြှီ ကြီးထွားရှညလြွားလှန်းသော လီးကြီးဒဏကြို အလူးအလဲ ခံစားနရသေည်။ တွန်းထားသော လကန်ှဈဖကမြှာ တဆတဆြတ် တုနန်သည်ေ။ တဟင်းဟင်းနဲ့ မာနထြနသေော မောငမြောင် အရှိနကြိုမလွှော့ဘဲ ဖိ၍လိုးလိုကပြှနသ်ည်။

“….အာ့… အား…. အို့.. အို့.. ကြှတ်….. ကြှတ်….. အမလေး…. နာ…. နာတယ်….. အို… ကိုလှင်…. ရယ်….. ဒီကနေ့မှ… ကိုလှင့လြီးက…. အကြီး…. ကြီး… ဖြစ်နပေါလား…. ကိုလှငရြယ်……. ရှီး…. ကြှတ်… အ…….”

“…..ပြှတ်…. စွတ်…. စွတ်…. စွိ….. ထုတ်…. အာ့…. အမ့လေး…. တောြ….. တောပြှီ…… အင့ြ…. အား….. နာတယ်….. နာ…. တယ်…… ကြှတ်…. ကြှတ်……..”

နာကငွစြူးရှစွာ ပြောဆိုလာသော ခငမြှင့ရြဲ့ တိုးလွှိုးတောင်းပနသ်ံကြောင့ြ မောငမြောငကြ အလိုးအညှောင့ကြို ရပပြှီး ရုန်းကနဖြယရြှားနသေော ခငမြှင့ရြဲ့ လကအြစုံကို ဖယရြှားကာ တဆတဆြတ် တုနန်သေော သူမရဲ့နှုတခြမ်းကို ဖိကပင်ုံခဲစုပယ်ူလိုကပြှီး သူမရဲ့နို့တွကေို ဖြဖြလေးပြတလြိုကြ၊ တင်းကနဲနအေောင် ဆုတခြွနယေဖြတလြိုကြ၊ ခန်ဓာကိုယတ်ဈခမွြးကို ပြတသ်ပပြေးနပြနေရြာ ခဏကြာတော့ ခငမြှင့ြ ရုန်းကနဖြယရြှားခွင်းများ ငှိမသ်ကသ်ှားသလို ပေါငန်ှဈလုံးကလည်း ရမ်းခါနလတေေော့၏။

အရင်းထိ နဈဝငန်သေော လီးကြီးကို အသာအယာ ခွှတလြိုကသ်ည်။ စောကဖြုတန်ှုတခြမ်းသားလေးများ လီးကိုငုံခဲ၍ စုပုံပါလာလသည်ေ။ နောကထြပအြသာလေး ဖိကြိပ်၍ သှင်းလိုကသ်ည်။ ခငမြှင့တ်ဈခကြမြွှ တွန့ကြနဲ ဖြစ်သှားရပြနသ်ည်။ ရုန်းကနလြှုပရြှားရင်းမှ ခွငထြောငကြှိုးကလည်း ပြုတကြလွို့ထွေးနသညေကြို မောငမြောငလြကတ်ဈဖကကြ ဖယရြှားရင်း….. ခငမြှင့ရြဲ့ နို့တဈဘကကြို ဆုပကြိုငဆြှဲယူပြီး ဆကြ၍လိုးလိုကသ်ည်။

သှကလြကသ်ော ဆောင့ခြကြြ…. ရိုကခြကြမြွားဖြင့ြ အဆကမြပြတ် ဆကြ၍လိုးနရောမှ ခငပြှင်းပြင်း ဝဒနောကို ခံစားလိုကရြသဖြင့ြ……

“…….အီး… ဟီး….. ဟင်း.. အ.. အား…. ကြဲသှားပြီ… ထငတ်ယ်…… အာ့… အား… အမလေး…. ကြှတ်…. ကြှတ်…… အ…….”

စောကပြတကြလေး ကြဲသှားသဖြင့ြ စောကဖြုတမြှာ အနည်းငယ် ကယွသ်ှားသလိုရှိပြီး ကြီးမားသော လီးကြီးက စောကခြေါင်းအတွင်းပိုင်း သားအိမအြထိ ထိထိမိမိကြီး ပြတတ်ိုကြ လိုးသှင်းမိပြနလြရော… ခငမြှင့ြ နားဖြားခွဖြေားလေးများ ပူနှေးသှားပြီး… တဖငွြးဖငွြးဖြင့ြ နာကငွခြံကောင်း ဖြစ်လာတော့သည်။ အောကမြှနေ၍ ဖငကြိုပင့မြှှောကြ ကော့ထောငပြေးလာသည်။

“……အား… ရှိ….. ကြှတ်…. ကြှတ်….. ဆောင့ျ… ဆော့င်….. အင့ျ…. အ…. ဒုတ်….. ဘှတ်..”

“အသံတွကေ ကယွလြိုကတ်ာ ကိုလှငရြယ်……..”

ခငမြှင့ြ၏ အားမလိုအားမရသံနှင့ြ အလိုမကဟွနစြှကဖြကသ်ော စကားသံတဈရပ် မောငမြောင့်နားမှာ တိုးညှင်းစွာ ကြားလိုကရြပြနသ်ည်။ အမှောငတ်ှင်း၌ ကြီးမားသော အပူလှိုင်း ကာမမီးလောငမြှိုကခြှင်းကို ခံစားနကြသေော ခငမြှင့န်ှင့ြ မောငမြောငတ်ို့နှစ်ယောကြ တင်းတင်းကြပကြှပကြှီး ဖကတ်ှယရြင်း လိုးနကြပြေနသ်ညမြှာ တဖြေးဖြေး အမှင့ဆြုံးအခွအနေသေို့ ဆိုကရြောကသ်ှားလသည်ေ။

“……ဟင့ျ…. ဟင့ျ…… အင့ျ….. အိုး… အိုး….. ရှီး…. ကြှတ်….. ကြှတ်……”

“….စွတ်…စွတ်….ဗြီ…..ဒုတ်…ဒုတ်…..”

“…..အား… အား…. ကောင်း…. ကောင်းလာပြီ…… ဆောင့ြ…. ဆောင့ြ…. အင့ြ… ကိုလှင်…… ခငမြှင့ြ….. ပြီး….. ပြီး…… တော့မယ်… အား…. ထွကြ…. ထွကကြုနပြှီ…”

ခငမြှင့ြ တရှီးရှီး… တကြှတကြွှတ်… ငှီးတွားပြီးနောကြ မောငမြောင်၏ နောကကြွောကို တွဲဖကရြမ်းခါရင်း စောကခြေါင်းအတွင်းမှ သုတရြညမြွား ပစွကြနဲနအေောင် ပေါငတ်ှင်းကြောတွေ တောင့တ်င်း၍ ညှဈထုတပြဈလိုကရြင်းမှ ငှိမကြသွှားရလသည်ေ။

ထိုစဉမြှာဘဲ မောငမြောငကြလည်း စီးပိုငပျိုငကြှီး လိုး၍ကောင်းသော ခငမြှင့ြ၏ စောကပြတည်ှဈအားကြောင့ြ သူ့လီးထိပမြှ သုတရြညမြွားကို ပန်းထုတပြဈလိုကရြင်းမှ ခငမြှင့ြ၏ကိုယပြေါသ်ို့ မှောကခြပြှီး ဖငကြိုဆတကြနဲ… ဆတကြနဲ.. ညှောင့ရြင်းမှ အရသာထူးကို ခံစားရင်း မှိန်းကသွှားလသည်ေ။

နှစ်ယောကသ်ား တင်းကြပစြှာ ဖကတ်ှယန်မ်းရှိုကြ အမောဖြရင်ေးမှ ခဏအကြာမှာ မတိုးလှန်း မကယွလြှန်း နှစ်ကိုယကြှားလသေံဖြင့ြ ခငမြှင့ြ၏နှုတဖြွားမှ မောလတွုနရြီလှိုကဖြိုသံဖြင့ြ……..

“….ဒီနေ့ညလို အဖြစ်မွိုးကို တဈသကလြုံး မေ့လို့ရနိုငတ်ော့မှာ မဟုတတ်ော့ဘူး…. မောငမြောင်…….”

ဒိတကြနဲ ထိတလြန့အြံ့သှကာ ရုတခြညွြးပင် သူမပေါမြှ မှောကလြွှကမြှေးနသေော မောငမြောင် ခေါင်းနပန်းကြီးကာ ဆတကြနဲ ခေါင်းထောင်၍ သူမ၏ကိုယလြုံးလေးဘေး တဈဖကကြို တံတောငဖြှင့ထြောကြ၍ အံ့သှသောအမူအရာဖြင့ြ ခငမြှင့အြားကြည့်ရြင်း….

“…..နင်…… နင်…. ခင်… ခငမြှင့ြ…. ငါ့ကို….. မှတ်…. မှတမြိသှား…….”

“..အင်း…. အစကတော့…. နငမြှန်းမသိဘူး….။ ငါ့စောကဖြုတကြလေးထဲ…. နင့လြီးကြီး ဝငသ်ှားတော့ ငါ့ယောကြြားလီးက ဒီလောကလြည်းမကြီး ရှညလြည်းမရှညတ်ော့ ငါ့သံသယစိတကြို ကြီးထွားလာတယဟြ….။ ပြုတကြလွာတဲ့ ခွငထြောငကြို နငဖြယပြဈလိုကတ်ဲ့အခါမှာတော့ မှနအြိမကြ အလင်းရောငလြေးနဲ့ပဲ ငါအားစိုကကြှည့လြိုကတ်ော့ ငါ့ယောကြာြးမဟုတဘြဲ နငဆြိုတာ ငါသသခွေောခွာကြီး သိလိုကရြတယ်…”

“….ဒါဆိုလည်း…. ခငမြှင့ရြယ်….. အဲဒီအခွိနထြဲက ရုန်းကနဖြယရြှားပစ်လိုကပြေါ့….”

“အင်း…. ခကတ်ော့ခကသ်ားဟ… မောငမြောငရြ…။ မိန်းမသားဘဝဆိုတာ ဒီလိုပါဘဲ…။ ကြိုကခြငွကြှိုကြ မကြိုကခြငွန်ေ ခစွတ်ာမခစွတ်ာ အသာထား…. စောကဖြုတထြဲကို လီးဝငသ်ှားပြီဆိုရငတ်ော့ စောကပြတကြ လီးကို မထွေးချင်ြ မအံချင်ဘြူး ဖြစ်နပြနေရြော.…။ စောကဖြုတကြ လီးကြီးကို ဖြစ်ညှဈဆုပထြားပြီး စောကပြတကြှဲပြဲသညအြထိ အလိုးခံချင်ကြှတော့တာပါဘဲဟာ….။ ဒါပမေဲ့…….”

“…ဘာဒါပမေဲ့လဲ…”

ခငမြှင့ရြဲ့ မိန်းမဘဝဒူနကို တမေ့တမော နားစိုကထြောငရြင်းမှ ခငမြှင့ရြဲ့ နို့သီးခေါင်းလေးတွကေို ပြတသ်ပဆြုပကြိုငရြင်း ပြနလြညမြေးခွန်းထုတလြိုကမြိသည်။

“ဒါပမေဲ့ဆိုတာ မိန်းမတိုင်းတော့ မဟုတဘြူး…. မောငမြောင်….။ ပတဝြန်းကငွန်ဲ့…. နငန်ဲ့ ငါတို့နှစ်ယောကြ ဖြစ်ခဲ့တဲ့ အခွအနေနေဲ့ အခွိနကြလည်း နှစ်ဦးနှစ်ဖကြ အားပေးဦးမှ…။ ကဲပါလေ… ဒါတွပြေောနလေို့ ဆုံးမှာမဟုတတ်ော့ဘူး…..။ နောကတ်ဈခါ လုပမြှာဖြင့ြ လုပတ်ော့ဟာ…..။ နင့အြသပအြနယ်…. အရှိုကတ်ှကေ ငါ့စိတတ်ှကေို မူမမှနအြောင် ဖြစ်နကေုနပြှီ…..။ နောကပြှီး ငါ့ယောကြြား ပြနလြာရငလြည်း ပြူနာ……”

“….နင့ြ…. ယောကြြားသန်းလှင်…. ကင်းတဲမှာ ဖဲရိုကန်ပြေီဟ…..။ ဖဲခပြကြိုငန်ရရေင် မနကလြင်းအောင် ထိုငရြာကမထစတမ်းဆိုတဲ့… အစားထဲကဘဲဆိုတာ နငလြည်းသိသားနဲ့ဟာ…။ ဒီကောင် မနကမြိုးထိနထြိနလြင်းမှ ပြနလြာမယဆြိုတာ သချောပေါကဘြဲ…..”

“…..အင်း… ဟုတတ်ော့ဟုတတ်ယဟြ…. မောငမြောငရြ….။ သူက…. သူ့အဖအတေိုင်းဘဲ.. ဖဲဆိုအသရေိုကတ်ာ…… အိုးပစ်အိမပြဈ…။ အခုလည်းကြည့်လြေ…. သူ့မယားကို ဒီ့ပြငလြူ တကလြိုးနပြေီ….။ ငါတဈခုတော့ တောင်းပနပြါရစဟော……”

“…ဘာကိုလဲ….. ခငမြှင့ြ…..”

“….အခုညဖြစ်တဲ့ ကိဈစကို လူမသိပါစနေဲ့ဟာ….။ နောကပြှီး ငါ့ကိုလည်း အထငမြသေးပါနဲ့လို့…..”

“…အောြ… ဒါက….. စိတခြစွမ်းပါ…. ခငမြှင့ရြာ….။ ဒါမွိုးက လူသိလို့ ဖြစ်တာမှ မဟုတတ်ာ….။ နင့ကြိုလည်း ငါအထငမြသေးပါဘူးဟာ….။ အရငထြဲက နင့ကြို ငါခစွခြဲ့တာဟ… အခုမှ”

“…..ကဲပါဟယ်….. စကားတွေ ပြောမနပေါနဲ့တော့…..။ ငါ… ငါ…. မနနေိုငတ်ော့ပြနဘြူးဟ… လိုးမှာဖြင့ြ…. လိုးလိုကစြမ်းပါဟာ…..”

“….အေး…… ငါကလည်း…. လိုးဖို့အသင့ဘြဲ…..။ ဒီတဈခါ တဈမွိုးပြောင်းလိုးမယ်….။ နင် လေးဘကကြုန်းပေးဟာ……”

မောငမြောငရြဲ့ စကားအဆုံးမှာတော့ လီးကို ဖြဖြရှရှ ကိုငတ်ှယပြှတသ်ပန်တေဲ့ ခငမြှင့ြ လူးလဲထကာ ကုတငပြေါြ၌ လေးဘကကြုန်းပေးလိုကြ၏။ သူမ၏ ကြီးမားပြည့ဖြှိုးလှတဲ့ နို့နှစ်လုံးဟာ ရမ်းခါ၍နသည်ေ။

မောငမြောင် သူမရဲ့ခါးပေါကြို လကန်ဲ့ဖိလိုကတ်ော့ ခါးလေးကော့ ဖငလြေးအောကပြဈသှားကာ အရညမြွားဖြင့ြ စိုရှှဲနသေော စောကဖြုတကြှီးက လကတ်ဈဆုပစြာမှ ပြူးပြူးကြီး နောကသ်ို့ ပြူးထွကလြာသညကြို မီးရောငဖြှင့ြ ဝိုးတဝါး မှငတ်ှေ့လိုကရြသည်။

မောငမြောင် ဒူးထောကထြိုငန်ရောမှ ခငမြှင့ြ၏ ဖငစြုံကြီးရဲ့ နောကကြနေ မှင်းထိုင် အနအထေား မကုန်းမကြဖြင့ြ နရောယူ ပြငဆြငလြိုကြ၏။ သူ၏ ကြီးမားရှညလြွားနတေဲ့ လီးကြီးကို အရင်းမှကိုငကြာ အကြဲကြောင်းလေး အထကအြောကြ ဘယည်ာကို လီးထိပဖြှင့ြ လူးလှိမ့ပြှတသ်ပ် ဆှဲယူလိုကြ၏။

“….အ…. အင့ြ…… ကြှတ်… ကြှတ်…. ဒုကျခပါဘဲ… လုပမြှာသာလုပစြမ်းပါဟာ…။ နင် အဲသလိုကြီး မထိတထိ မလုပစြမ်းပါနဲ့… ငါ … မနတတေဘြူးဟ……”

သကတ်ူရှယတ်ူ ငယသ်ူငယခြငွြးတွမေို့ ရဲတင်းပြင့လြင်းစွာ ခငမြှင့ြ ပြောဆိုလိုကသ်ညန်ှင့ြ မောငမြောငကြလည်း လီးကြီးကို သူမ၏စောကခြေါင်းဝတွင် တေ့ထောကြ၍ သေးကငွန်သညေ့ြ ခငမြှင့ြ၏ခါးလေးကို စုံကိုငဆြှဲကာ မဟားတယား ဖိသှင်းလိုကသ်ည်။ ပြီးတော့ ဆောင့ခြကြမြှနမြှနလြေးဖြင့ြ လိုးဆောင့န်ပြနေရြာ ခငမြှင့မြှာ အသဲစွဲအောင် ကောင်းနသမေို့ စောကခြေါင်းထဲက သုတရြညမြွား အဆမတန် ပန်းထုတလြိုကမြိရပြနသ်ည်။ လီးကြီးကလည်း ခပသ်ှကသ်ှကလြေး ဆောင့လြိုးနရော တဘှတဘြှတ် အသံများ မှညဟြီးရရှာ၏။

“…ဟိတ်… အသံတွေ သိပမြမှညစြနေဲ့… ဟ…..”

“….ထိန်းတော့… ထိန်းလုပတ်ာဘဲဟ…။ နင့စြောကဖြုတကြ… အရညတ်ှေ တအားထွကတ်ာကိုး…..”

စကားကို အပြနအြလှန် ပြောဆိုနရင်ေးမှ မောငမြောငသ်ည် တွဲလဲကြ ရမ်းခါနတေဲ့ ခငမြှင့ရြဲ့ နို့နှစ်လုံးကို စုံကိုငဆြှဲယူ ဖြစ်ညှဈဆုပခြွလေိုကြ၏။

“….အား…. ဟင်း… ဟင်း…… အား….. တမွိုးကြီးဘဲ….. မောငမြောင်…… ငါ…. အားမရဘူး.…. ဆောင့ြ… ဟာ…. နာနာလေး…..”

မောငမြောငကြလည်း ဖိုးကြိုင်းတုနဖြစ်သှားကာ ဆှဲကိုငဆြုပခြွနတေေဲ့ နို့ကြီးနှစ်လုံးကို လှှတလြိုကပြှီး သူမရဲ့ ပခုံးနှစ်ဖကကြို လကမြွားဖြင့ြ ဆှဲကိုငအြားပြုပြီး အသားကုန် ပစ်ပစ်ဆောင့လြသည်ေ။

“…..အင့ျ….. အင့ျ…… စွတ်….. စွတ်….. ဘှတ်….. ဘှတ်….. အင့ျ… ဟီး……. ကြှတ်….. ကြှတ်….. ဗွဈ….. ဗွဈ…… ဘူ… ဘှတ်……..”

ဒုတိယအခွီမို့ စောကခြေါင်းကလည်းကြပ် အရညတ်ှကလေည်း ရှှမ်းစိုနသညေမြှာ လအဝေငမြွားပြီး လီးကြီးကို ဆှဲနှုတလြိုကတ်ိုင်း အီးပေါကသ်ံကဲ့သို့ လသေံများ ထွကပြေါလြာသည်။

လိုးနကြေ သန်းလှင်၏ လီး မဟုတဘြဲ….. သူစိမ်းလီးတဈချောင်း အဝငခြံရပြီမို့ အသဈအဆန်းတမွိုးလိုပင် အီဆိမ့အြောင် ကောင်းသှားရသူကတော့ ခငမြှင့ပြင် ဖြစ်၏။ ခေါင်းအုံးပေါြ ခေါင်းစိုကအြားပြုပြီး လကန်ောကပြှနဖြှင့ြ မမှီမကမ်း မောငမြောငရြဲ့ ပေါငတ်ှကေို ဆှဲကိုငအြားပြု ဖိကပသ်လို သူမ၏ဖငကြှီးကိုလည်း နောကသ်ို့ ကော့ကော့ပေးကာ အလိုးခံလိုကမြိလသည်ေ။

“…..ပြှတ်…. ပြှတ်…… စွတ်….. စွတ်…. ဗွှတ်….. ဗွဈ……”

ဆောင့ခြကြတ်ိုင်းမှာ အားပါပြီး ပြင်းထနလြှန်းလှသည်။ ခငမြှင့ဖြငကြှီးနှစ်လုံးမှာ လှိုင်းထ၍ တုနတ်ုနသ်ှားသလို နို့ကြီးနှစ်လုံးကလည်း ဘယည်ာ ရမ်းခါ၍ပငန်ေ၏။

နှစ်ဦးစလုံး ကာမအထွတအြထိပသ်ို့ ရောကလြာကြပြီး အသကရြှူသံများ ပြင်းထနန်ေ၏။ မောငမြောငကြလည်း သူမ၏ တငပြဆုံကို လကဖြှင့ြ တဖနွြးဖနွြးရိုကကြာ အားမာနအြပြည့ဖြှင့ြ လိုးဆောင့န်လေေ၏။

“…ဗွဈ…. ဗွဈ….. စွတ်…. စွတ်…… ဘှတ်….. အ… အား… အ….. အ…… ဟင်းဟင်း….”

ခငမြှင့ြ မကြတ်ောငလြေးများ မှေးစင်းသှားပြီး သူမ၏ စောကခြေါင်းအတွင်းမှ သုတရြညမြွားကို ပစွကြနဲ ပန်းထုတရြင်း ငှိမသ်ကသ်ှားသညန်ှင့ြ မရှေးမနှောင်းမှာပင် လေးငါးဆယခြကြြ ဖိဆောင့လြိုးလိုကရြင်းမှ မောငမြောငတ်ငပြါးများ ခွကဝြငသ်ှားအောင် လီးထိပမြှ သုတရြညမြွားကို ခငမြှင့ြ၏ စောကခြေါင်းကဉွြးလေးထဲကို ပန်းထုတလြိုကရြင်းမှပင်….. နှစ်ဦးသား ကုတငပြေါြ မှောကရြကအြနအထေားဖြင့ြ မိန်းမော၍ သှားလတေော့သည်။

“…..ဟေ့ကောင်…..မောငမြောင်…..”

“…ဟာ….ကိုထွန်းလှင်…”

အိမထြဲမှ ခေါင်းစုတဖြှားနှင့ြ ထွကလြာသော မောငမြောငအြား အသံများကပ်၍ ခေါလြိုကသ်ော ထွန်းလှင်၏ စကားသံကြောင့ြ အလန့တ်ကြား ခေါင်းမော့၍ တုန့်ပြနထြူးလိုကရြမိသည်။

“….ညှောတ်ှမွေားနပြေီ ထငတ်ယ်….”

“…ဗွာ….ဘာ…ညှောမြိရမှာလဲ…..”

“…..စောကဖြုတည်ှောြ….စောကဖြုတ်…..”

“….ခငမြွားကတော့ လုပပြှီ….. မဟုတကြ ဟုတကြ……”

“…….ငါသိပါတယ်…. မောငမြောငရြာ…..။ မနေ့ညက တဈညလုံး…. ငါ့ညီမခငမြှင့န်ဲ့ မင်းတဈညလုံး ဖိုကကြှတာ…..”

“…..အိုး….ခင်…ခင်….ခငမြွား….”

မောငမြောင် ထိတလြန့တ်ုနလြှုပစြှာ နောကသ်ို့ ခွတဈေလှမ်း ဆုတလြိုကမြိရင်းမှ… စကားကို ထဈငေါ့စွာ ပြောဆိုရရှတေလြိုကမြိရသည်။

“….မကြောကပြါနဲ့… မောငမြောငရြာ….. မင်းကို ငါဘာမှမလုပပြါဘူး….. စိတခြနွစမြေးပါ…”

“….အင်း…..တောပြါသေးရဲ့ဗွာ….။ နို့မို့ဆို…. ခငမြွားရဲ့ ပြဲသိမ်း လကသ်ီးခကြမြိလောကပြှီ မှတတ်ာ…..”

“…..မိန်းမနဲ့ယောကြာြးဆိုတာ ထိမိရင် မီးပြင့တ်ယဆြိုတာ ဓမျမတာပါဘဲကြာ…။ သူလည်း စောကဖြုတထြဲ လီးဝငသ်ှားပြီးဆိုတော့…။ အင်း…. ငါကတော့ ပြူနာမရှာပါဘူးကြာ…။ ဒါပမေဲ့… မင်း… သန်းလှငကြိုတော့ ဂရုစိုကကြှာ….။ တောကြှာ မယားထိ ဓားကြည့်ဆြိုတာ ဖြစ်နေဦးမယ်….”

“…..ဟုတကြဲ့… ပါ…. ကိုထွန်းလှင်… ရာ…..”

ပြီးပါပြီ။