အပျိုစငလြေး
ရေးသားသူ – ?????
“ဟာ စိတပြကြစြရာပဲကြာ ဖုန်းဘလြကေလည်း ကုနသ်ှားပြနပြှီ”
ရုံးပိတရြကမြို့ မိမိအိမလြေးထဲတွင် အေးဆေးစွာ အငတ်ာနကြ သုံးမညဟြု ကြုံးဝါးထားကာ သုံးတောငမြသုံးရသေးဘူး ဘလြကေ ကုနသ်ှားသည်။ မင်းမင်းခန့တ်ယောကြ ရရှတေရြင်း ငှတသေောင်းထုပယ်ူကာ ခပလြှမ်းလှမ်းက ကုနစြုံဆိုငလြေးသို့ ထွကလြာခဲ့သည်။
သူသည် ဤရပကြှပလြေးသို့ ပြောင်းရှှေ့ကာ ငှါးရမ်းနထေိုငသ်ညမြှာ မကြာသေးပေ။ မနကအြလုပသ်ို့သှား ညပြနအြိပမြို့လည်း သူအား လူသိပမြသိပေ။ ခွံဝနလြေးနဲ့ တထပတ်ိုကပြုလေးက သူ့အတွကြ အပန်းဖြစရောပင် ဘေးပတဝြန်းကငွမြှ လူများလည်း အရောအနှော မလုပသ်ောကြောင့ြ သကသ်ောင့သ်ကသ်ာ ရှိလှသည်။
ဖုနင်ှဖြညေ့ကြဒဝြယပြှီး ပြနအြထွကတ်ှင် အိုး လှလိုကတ်ာ သူရငခြုန် လောကအြောငပြင် ကောငမြလေးမှာ လှရကန်ိုငလြှန်းသည်။ အိမတ်ှင်းအောငလြေးမို့ အသားရညလြေးမှာ ဝင်းဖန့ကြာ မထူမပါး မကြခြုံလေးနှင့ြ မကြန်ှာဝိုင်းလေးကို သူငေးကြည့်မြိတာ ဘယလြောကြ ကြာသှားသညမြသိ ကောငမြလေးမှာ
“ဦး နည်းနည်းလောကြ ဖယပြေးပါလား ”
ရှကကြို့ရှကကြန်း အသံလေးမှာ နားဝငပြီယံလှပသည်ေ။ အိမန်ရင်ေး တပတန်ှမ်း လကပြှတလြေးနှင့ြ အရောငအြဆင်း မရှိတော့သော ထမီလေးနှင့ြ သူမ၏ခန်ဒာကိုယ် ကောကကြှောင်းလေးများကို အပိုအလိုမရှိစပေေ။ သူလည်း ပြနထြှကမြသှားသေးပဲ ဟိုကြည့်ဒြီကြည့်န်ှင့ြ ဆိုငမြှ ပစ်စညမြွားအား ကိုငကြာ သူမလေးအား ခိုးရှိုးနတေော့သည်။ ခစွစြရာသူမလေး ပြနထြှကမြှ မသိမသာ အနောကကြ လိုကကြာ
“ညီမ ညီမ”
အနောကမြှ လှမ်းခေါရြာဝယ်
“ရှင် ဘာမေးမလို့လည်း ဟင်”
“ညီမက ဒီရပကြှပထြဲကပဲလား”
“ဟုတပြါတယ် အဈကို့အိမရြဲ့ မကြစြောင်းထိုး သုံးအိမကြပါ”
“ဟင် ညီမက အဈကို့အိမသ်ိတယ်”
“ခစ်ခစ် ” ဟု သူမကရယရြင်း
“သိတာပေါ့ ညီမက ဒီမှာ မှေးကတည်းက နလောတာလေ။ ဒါပဲနောြ အိမရြှေ့ရောကန်ပြေီ အမတေို့ သိရင် ဆူလိမ့မြယ်”
သူအားတကသ်ှားကာ ခွံရှေ့မှ ပိတရြပကြာ
“အဈကို ညီမလေးနဲ့ ဖုန်းပြောချင်တ်ယ် ဖုန်းနံပတပြေးပါလား”
“အို သိမှမသိပဲနဲ့ မပေးပါဘူး”
“ဒါဆိုလည်း ရတယလြေ အိမထြဲထိ လိုကတ်ာပေါ့ ”
ဟု သူပြောရင်း ကောငမြလေးရှေ့မှ ဖယပြေးလိုကသ်ည်။
“မလုပပြါနဲ့ အိမကြ ဆူလိမ့မြယ်”
“ဟ အဈကိုက လူရမ်းကားမှ မဟုတတ်ာ အိမန်ီးနားချင်ြးတွပေဲ ညီမ အမတေို့နဲ့ ဝငမြိတဆြကတ်ာပေါ့”
ဟုပြောလိုကရြာ သူမတုနလြှုပသ်ှားကာ ဘာဆကပြှောရမှန်းမသိပေ။ ရငထြဲမှာလည်း လှိုကမြောလာကာ အိမထြဲထိ ဘာကြောင့် မလိုကစြချင်ေလြည်း သူမလည်း မစဉြးစားတတတ်ော့ပေ။ နောကပြှနလြှည့ကြာ သူ့ရှေ့သို့ မကြန်ှာချင်ြးဆိုငလြှည့ကြာ
“တဈခါပဲ ပြောမယန်ောြ အိမထြဲထိ မလိုကန်ဲ့ သိလား”
သနားစရာ မကြဝြနလြေးများကြောင့ြ သူခေါင်းငှိမ့လြိုကသ်ည်။ ၀၉— ဟုပြေားရင်း ခွံတခါးပိတကြာ ပြေးဝငသ်ှားတော့သည်။ မှသှေးရငမြွား တုနရြငကြာ အိမထြဲသို့ ဟနမြပကြြ ဝငလြာသည်။
”ညဉြးကလေ ခိုင်းလိုကရြင် တအားကြာတာပဲ”
“အို အမကလေည်း မကြာပါဘူး”
ဟုပြောရင်း မိခငဖြစ်သူ ဝယခြိုင်းသော ပစ်စည်းများအားခကြာ မိမိအိပခြန်းတွင်းသို့ဝငကြာ အတွင်းမှခကြခြကြာ ကုတငပြေါသ်ို့ ပကလြကလြှန် လှဲခရွင်း တုနရြငန်သေော ရငဘြတအြား လကန်ှင့ဖြိကာ မိမိတိတတ်ခိုး စွဲလမ်းနရသေော အကိုကြီးမှာ “ဟှန်း” တဈယောကတ်ည်း မကြစြောင်းထိုးကာ
“မုန်းဖို့ကောင်းလိုကတ်ာ လူကိုကြည့်န်တောများ တကိုယလြုံး ဖောကထြှကမြတတပြဲ။ ပြီးတော့ သူများအိမရြှေ့ထိ လိုကလြာပြီး ဖုန်းနံပတမြရမက အတင်းပဲ တောင်းသှားသေးတယ်၊ မုန်းဖို့ကောင်းလိုကတ်ာ သူမှတကြော မှတမြိပါ့မလား”
ဟု စိတပြူကာ မှသှေးတယောကြ ဖုန်းအား ကောကကြိုငကြာ မကဆြေ့ဘောကလြေးအား ဖြင့ကြှည့န်မေိတော့သည်။
“အယ် အခုမှသတိရတယ်”
ဟု ရရှတေရြင်း ဖုန်းခလုပမြွား အားနှိပကြာ
“နှစ်သဈခစြျဦးရေ …. နှစ်သဈခစြျဦးရေ…”
ဖုန်းအသံလေးကြောင့ြ အိချောတဈယောကြ လန့ကြာ သှားမိတော့သည်။ မိမိတဈယောကတ်ည်း လမ်းထိပကြ မမမှဆီက အပြာစာအုပင်ှါးကာ ခိုးဖတန်တေုန်း ဖုန်းသံကြောင့ြ စိတအြနှောကအြယှကဖြစ်ကာ
“အေး ပြောမှသှေး နငကြလည်း စာမေးပြဲ ဖြပေီးကတည်းက ငါ့ဆီ ဖုန်းတောင် ဆကဖြေါမြရဘူး အခုဘာကိဈစလည်း”
“မမအိ ညီမလေး ပြောစရာရှိတယ်”
“အေးပြောလေ ”
“ဟိုတဈယောကလြေ သိလား”
“ဘယတ်ဈယောကလြည်း နင့ဟြာက အစမရှိဘာမရှိနဲ့ ”
“မှသှေး ပြောပြောနတေဲ့ ခပခြွောခွာ လူကြီးလေး”
”အောအြေး သိပြီသိပြီ ဘာလည်း နင့ကြို ဟိုက ဖငလြာနှိုကသ်ှားလို့လား”
“ဟာ အဈမအိကလည်း ဘာမှန်းလည်း မသိဘူး
“ဟား.. ကောငမြလေး ရှကသ်ှားပြီ ပြောပြော”
“အင်း ပြောမယ် အဲ့လူကြီးလေ”
ဟုအစခွီကာ ယနေ့ ဖြစ်ပကြသ်မွှအား တလုံးမကနွြ ပြောပြလိုကလြသည်ေ။
“မှသှေး နငတ်ော့ အလိုးခံရတော့မယ် အားကတွယဟြာ”
“အယ်.. အမကလည်း ဘာစကားတုန်း”
“ကောငမ် ခုမှလာရှကမြနနေဲ့ ညည်းခံချင်န်တော ငါသိတာပေါ့”
သူမရှကရြှကဖြှင့ြ ဖုန်းခလွိုကလြသည်ေ။ ပါစပမြှလည်း ပြစိပြစိနှင့ြ အပျိုကြီး လငအြမှနရြ သှားမှအေးမှာ။ မိခငဖြစ်သူ ဒေါပြပမှာ သမီးဖြစ်သူအား လှမ်းခေါကြာ မှသှေးနှင့ြ ဒေါပြပ နှစ်ဦးသား ထမင်းစားကြလသည်ေ။ ဒေါပြပလည်း ကဆွင်းလာသော စီပြားရေး အခွအနေကြေောင့ြ ယခငလြို အသုံးအစွဲ မကြီးတော့ပဲ ခွိုးခွံခွှတောကာ မိမိခငပြှန်းရှိစဉကြ ကိုယပျိုင် အငှါးကားလေးအား ခငပြှန်း၏ တပညရြင်း အေးမောငအြား နေ့စဉပြေး စနဈဖြင့ပြင် ငှါးရမ်းကာ နထေိုငစြားသောကရြသည်။
ကားမှာလည်း အိုနှမ်းကာ ဟိုဟာပကြလြိုကြ ဒီဟာပကြလြိုကန်ှင့ြ စားဖို့တောင် အနိုငန်ိုငပြင်။ မင်းမင်းခန့တ်ဈယောကြ ရှှငလြန်းတကကြှှစွာဖြင့ြ မှတသ်ားလာသော ဖုန်းနံပတအြား ဖုနအြတွငရြိုကထြည့ကြာ သူမလေးအား ‘အရမ်းခစွသ်ှားပြီ ခွာတိတရြယ်’ ဟု မကဆြေ့ပိုလိုကလြသည်ေ။ သူမလေးဟု မှတသ်ားထားလသည်ေ။
မှသှေး၏ နာမညကြို သူမမေးလိုကခြှင်းအား တကိုယတ်ည်း ရရှတေကြာ ဘာပဲဖဈဖြစ် ဖုန်းနံပတရြခဲ့ပြီပဲ ဟု ကြနပေကြာ ကဗွာတိုလေးများ ပန်းပြင့လြေးများအား သူမအား ဆကသ်ရန် ရှာဖြနတေေော့သည်။ အခွိနမြညမြွှ ကြာသှားသညမြသိ ဝမ်းဗိုကမြှ ဆာလောငမြှတသ်ိတမြှု ဝဒနောကြောင့ြ ဟင်းမခကြန်ိုငတ်ော့ပဲ အသင့စြား အမဲသားနှပဗြူးအား ဖောကကြာ ထမင်းနှင့ြ စားသောကလြိုကတ်ော့သည်။
ထမင်းစားပြီးသညန်ှင့ြ အားသှင်းထားသော ဖုနအြားဖြုတကြာ ‘ခွာတိတလြေး သတိရနတယ်ေ၊ ခွာတိတ် ဘာလုပ်၊ ကိုယ့ကြို ဘာလို့စာမပြနရြတာလည်း ခွာတိတရြယ်’ သူမနနေိုငဖြစ်ကာ သူမလေးထံသို့ ဖုန်းခေါလြိုကတ်ော့သည်။
“နငထြားခဲ့မှာလား နငရြကစြကမြှာလားလေ…”
ဝိုင်းလေးရဲ့ သီချင်ြးတေးသှားလေးကြောင့ြ သူပင် စိတမြကောင်းဖြစ်ကာ ဘာကို လှမ်းလို့လှမ်းမှနပြင် မသိဖြစ်မိသည်။ ဇွဲမလွှော့ပဲ ဒုတိသအကြိမ် ဆကခြေါရြာတွငတ်ော့ ခွိုသာသော အသံလေးကြောင့ြ သူပြောမြိသှားတော့သည်။
“ဟဲလို ”
“ညီမလေး အဈကို့ကို မှတမြိလား”
“အမေ မအိပသ်ေးဘူး ဒါပဲနောြ”
“ဒါဆို မကဆြေ့ပြနပျို့လေ နောြ နောြ”
တဖကမြှ တိတဆြိတသ်ှားကာ ခဏအကြာတွငတ်ော့ သကပြှင်းခသွံနှင့အြတူ ညှိုးငယသ်ော အသံလေးဖြင့ြ
“ဘလြမေရှိလို့ပါ ကိုကြီးရယ်”
ဟု ပြေားရင်း ဖုန်းခသွှားတော့သည်။ သူအရမ်းပင် သနားသှားကာ ခကြခြငွြးပင် သူမဖုန်းလေးထဲသို့ ငှငေါးထောင် လှမ်းလှှဲပေးလိုကြ လတေော့သည်။ ထို့နောကြ ‘အရမ်းခစွမြိသှားလို့ပါ ညီမလေးရယ် တမွိုးမထငပြါနဲ့’ ဟု မကဆြေ့ပို့လိုကြ လတေော့သည်။
မှလေးတယောကြ ပြောရြမညလြော ဝမ်းနည်းရမညလြော ဝခွေဲမရ ဖြစ်နတေော့သည်။ မိမိတဖကသ်ကြ ကြိတကြာ သဘောကနွသေော ခစွကြိုကြီးဆီမှ ဂရုစိုကြ တန်းဖိုးထားမှု ခံရခွင်းအတွကြ ဝမ်းသာပီတိ ဖြစ်မိရသောလြည်း မိမိဘဝအတွကြ ဝမ်းနည်းကာ သိမင်ယန်မေိတော့သည်။ ထို့နောကတ်ှင် အခွိနသ်ိပမြကြာလိုကပြဲ သူမတို့နှစ်ယောကြ ခစွသ်ူဖြစ်သှားလတေော့သည်။ ခစွသ်ူဖြစ်ခဲ့သညမြှာ နှစ်လပငပြှညတ်ော့မည် အပြငမြှာတကြိမမြှ ခစွသ်ူနှင့ြ တွေ့ခွင့မြရပဲ သူမ၏ပါးလေးအား နမ်းခွင့မြရရှိသေးပေ။
“ဟဲလို အဈမ ပပ လားခငဗြွ”
“အမရေေ ဖုန်းလာနတယ်ေ ဦးအေးမောငဆြီက”
ဟုပြောရင်း ထမင်းဟင်းခကြန်သေော မိခငထြံသို့ ဖုန်းအားသှားပေးကာ အနားတွငရြပကြာ အသာနားစွင့န်တေော့သည်။ ဒေါပြပလည်း စိတပြူသှားကာ ယခုလို အခွိန် အေးမောငတ်ခါမွှ ဖုန်းမဆကဖြူးခွေ ကားတခုခုဖြစ်တာပဲဟု တထဈခတွှကကြာ ပူပနမြိတော့သည်။ မိမိတို့စားဝတန်ရေေးမှ ဤကားလေးကြောင့သ်ာ
“အေးမောင် ပြောလေ ဘာဖြစ်လို့လည်း”
ဟုစိုးရိမစြှာဖြင့ြ မေးလသည်ေ။ တဖကမြှလည်း
“အဈမ ကြှန်တောြ သထုံကို လူသှားပို့ပြီး အပြနမြှာ ရပထြားတဲ့ ဆိုငကြယကြို တိုကမြိလို့ ကြှနတ်ော့ကြို ကြိုကထြိုရဲစခန်းမှာ ကားရောလူရော အဖမ်းခံထားရလို့ ပိုငရြှငကြိုယတ်ိုင် လာရောကြ ထုတယ်ူပါဆိုလို့ အဈမဆီ ဖုန်းဆကရြတာ အဈမရယ် ကြှနတ်ော့ကြို အခုခကြခြငွြး လာခေါပြါနောြ နောြ အဈမ”
ပြောကာ ဖုန်းခသွှားလတေော့သည်။ လကထြဲတွင် ရှိစုမဲ့စု ငှလေေးအား ယူကာ သမီးအား စိတမြခနွိုငပြဲတဖြဖြမှာကာ ကြိုကထြိုသို့ ခကြခြငွြးပင် ဆင်းလာတော့သည်။
စခန်းရောကသ်ောြ အေးမောငအြား အာမခံဖြင့ထြုတလြို့ ရသောလြည်း ကားမှာ မနကတ်ရားရုံးတွင် ဒဏင်ှဆေောငပြှီမှ ထုတယ်ူခွင့ရြမည် ဖြစ်သောကြောင့ြ ဘယလြိုမှပင် ပြနလြို့မရတော့ခွေ။ သမီးဖြစ်သူအား အကြိုးအကြောင်း ဖုန်းဆကကြာ လှမ်းပြောလိုကြ လတေော့သည်။
—————
“ကိုကို မမေေ ဒီည ပြနမြလာနိုငတ်ော့ဘူးတဲ့ မှသှေးကြောကတ်ယ် ကိုကိုရယ်”
မှငလြိုကရြသော မကဆြေ့ကြောင့ြ သူအရမ်းပင် ပြောသ်ှားမိတော့သည်။ အလုပမြှ ပြနရြောကကြာစမို့ ရမေိုးခွိုးကာ ထမင်းပင် မစားနိုငတ်ော့ပဲ ငှသေား သုံးသိန်းယူကာ သူမလေးအိမသ်ို့ ထွကလြာလတေော့သည်။ အခွိနအြားဖြင့ြ ညကိုးနားရီဖြစ်သောကြောင့ြ လူသှားလူလာပင် မရှိတော့ခွေ။ ခွံတခါးအား မိမိဘာသာဖြင့ကြာပင် အေးအေးလူလူ သူမအိမလြေးထဲသို့ ဝငလြာခဲ့တော့သည်။
တံခါးဝတွင် အသင့ကြှိုနသေော ခစွသ်ူလေးအား ခါးမှဆှဲဖတကြာ အနမ်းမိုးများ အဆကမြပြတ် ရှာခလွိုကတ်ော့သည်။ မှသှေးမှာ ဗလောငဆြူ နသေောရငအြား ထိန်းကာပင်
“အို ဘယလြိုဖြစ်နတောလည်း ကိုကိုရယ် သူများတွေ မှငကြုနမြှဖြင့ြ မသင့တ်ောပြါဘူးကြယ်”
ပြောလည်းပြော လကမြှလည်း တွန်းကနကြာ အခန်းတွင်းသို့ ဝငပြှေးသှား တော့လသည်ေ။ မင်းမင်းခန့လြည်း အိမရြှေ့တံခါးအား ပိတကြာ ကိုယ့အြိမကြိုယယ်ာလို သဘောထားကာ သူမလေး အခန်းတွင်းသို့ ဝငခြဲ့လတေော့သည်။ မှသှေးလည်း ရှကလြှန်းလို့ စောငခြေါငမြှှီးခွုံကာ နမေိသည်။ သူသည် သူမကုတငပြေါသ်ို့ ညှငသ်ာစွာထိုငရြင်း
“ခစွလြေး ထဦး ကိုကို ပြောစရာရှိတယ်”
ဟုပြောရင်း စောငအြားအသာ ဆှဲယူလိုကတ်ော့သည်။
“ရော့ ဒီမှာ ခစွလြေးမမေေ အမှုကိဈစအတွကြ ယူထားလိုကန်ောြ”
“အို မယူရဲပါဘူး ပေးချင်ြ မနကကြမွှ လိုကသ်ှားပြီး ကိုယဘြာသာ ပေးပေါ့”
“အင်းလေ သှားကြတာပေါ့ ခုတော့ သူ့သမီးလေးကို အမေ့ကိုယစြား စောင့ရြှောကရြဦးမယ်”
ပြောလည်းပြော ဖတလြည်းဖတကြာ မှသှေးနှုတခြမ်းလေးအား ငုံခဲလွှကြ ခစွရြညဖြှာသော မကြလြုံးရှဲကြီးများအား စိုကကြှည့ရြင်း နှစ်ကိုယတ်ူ အသံတိတ် စကားများ ပြောနကြသေည်။ ၁၈ နှစ် ပြည့ပြှီးကာစ အပျိုလေးမှသှေး ရငအြစုံပေါသ်ို့ သူ့လကခြွောင်းလေးများက ဖြဖြအုပကြာ ပြတသ်ကကြွီစယမြှုကို မှသှေးခငဗြွာ အူထဲအသည်းထဲကပင် လှိုကဖြိုမောနမေိတော့သည်။
“အို…. ကိုကိုရယ် မှသှေး ရငတ်ှေ တုနလြိုကတ်ာကြယ်”
“အခစွလြေး … ဘာမှမဖြစ်စရပေါဘူး ကိုကို တာဝနယ်ူပါတယ်”
“မှသှေးကြောကတ်ယ်..”
“မကြောကပြါနဲ့ အစပိုင်းလေးပဲ နည်းနည်းလေးနာမှာပါ”
ဟု ပြောလည်းပြော အမှေးကြဲလေး အနည်းငယသ်ာ ပေါကန်သေော ဖုတဖြုတလြေးအား ပြလွှေော့နသေော ထမီကြားက လကခြွောင်းကလေးများနှင့ြ အထကအြောကြ စုနဆြနကြာ ပြတသ်တန်တေော့သည်။
“အား….. ကိုကိုရယ် မှသှေးလေ ယှစိယှစိနဲ့ ဘာတွဖြစ်ေနမှန်ေး မသိတော့ဘူး ကိုကိုရယ် ..”
“ဘာမှမဖြစ်ဘူး မကြလြုံးလေး အသာမှိတထြား သိလား …”
“ဟုတကြဲ့ ကိုကို …”
“လိမျမာလိုကတ်ာ အခစွလြေးရယ် ”
တလှှာချင်ြးဆီ ခွှတခြထွားသော အဝတမြဲ့ မှသှေးခန်ဓာအား နို့သီးမှ စုနဆြင်းကာ မို့မို့ဖောင်းနသေော ဖုတဖြုတလြေးရဲ့ အကကြှဲကြောင်းလေးကို လွှာထိပကြလေးနှင့ြ
“အား…. ရှီး…ကိုကို ဘာလုပန်တောလည်း မှသှေး မခံနိုငတ်ော့ဘူး ကိုကိုရယ် … လိုးမှာဖြင့ြ လိုးပါတော့ မှသှေးဟာလေး ကြဲရငကြှဲသှား စမ်းပါစေ ကိုကိုရယ် ထိုးထည့လြိုကပြါတော့ …”
“မလောနဲ့လေ အခစွရြယ် ခဏလေးပါ နောြ ”
“အား… ရှီး….”
လွှာထိပလြေးပငမြက လွှာအပြားလိုကပြင် အထကအြောကြ ဘေးဘယမြကနွြ လကြပြေးရင်း သူမ စောကရြညအြား တဂွတဂြှတန်ှင့ြ မွိုခပြလိုကသ်ည်။ မကြန်ှာတဈခုလုံးလည်း ပကြေံနသေောကြောင့ြ ရချိုးခန်းသို့ဝငကြာ မကြန်ှာသဈလိုကသ်ည်။ မိမိတောငမြတန်သေော စံခွိနမြှီ လီးအား ပြောငန်အေောင် ရထပေဆြေးလိုကသ်ည်။ ကုတငပြေါတ်ှင် ကိုယဗြလာနှင့ြ နုံးခွနသေေော သူမအားကြည့်ကြာ လီးမှာတောငသ်ထကြ တောငလြာတော့သည်။
“အခစွကြလေး ထ ကိုကို့ လီးလည်း စုပပြေးဦးလေ”
“ဟင် မှသှေးမှ မစုပတ်တတ်ာ ကိုကိုရယ်”
“လာ ကိုကို သငပြေးမှာပေါ့”
သူမလကည်ှိုးလေးအား နမူနာစုပပြှကာ နှုတခြမ်းဝလေးအား လီးဖြင့ြ တေ့ထားလိုကသ်ည်။ သူမသည် ယခုမှပင် လီးအား သချော မှငဖြူးတော့သည်။ စောစောက ကုနခြမ်းသှားသော အားအငမြွား ခကြခြငွြးပြည့ဝြလာကာ ကိုကို စိတကြွနပေအြောငပြငမြကပဲ စတနောပါပါဖြင့ြ အားရပါး စုပပြေးနမေိတော့သည်။
“အား….အား… ကောင်းလိုကတ်ာ မှသှေးလေးရယ် အား… ကိုကို မရတော့ဘူး မှသှေး ပကလြကလြှနပြှီး အဖုတလြေး ဖြဲထားပေးနောြ”
အခစွစြိတန်ှင့ြ ကာမစိတ် ပေါင်းစပမြှုကြောင့ြ အပျိုလေးမှာ မရှကကြှောကတ်ော့ပဲ ပေါငန်ှဈဖကကြားကာ မိမိအဖုတလြေးအား လကန်ှဈဖကဖြှင့ြ ဆှဲထားသည်။ မှိုဖူးကြီးပမာ မင်းမင်းလီးကြီးက သူမအဖုတလြေးအား အထကအြောကြ ပြတရြင်း သူမအရညကြှည် လေးများအား လီးထိပကြို စိုရှှဲလာသညန်ှင့ြ တဖြေးဖြေးချင်ြး ဖိသှင်းရာ
“အား….ကိုကို မဆံ့ဘူး ထငတ်ယ်”
ပူနှေးနှေး လီချောငကြှီးကြောင့ြ လနသ်ှားကာ နှုတမြှလည်း စိုးရိမကြာ တဖြဖြ ပြောနတေော့သည်။
“အား…”
သူလည်း ခဏမှေးကာ
“ခစွလြေး…”
“ရှင် ကိုကို ”
“ဟိုစကားပုံ ကြာဖူးလား ခေါင်းဝင် ကိုယဆြံတယဆြိုတာလေ”
“ဟုတ် ကြားဖူးပါတယ် ”
သူလှှဲလိုကသ်ော အာရုံအား သူမအပြည့အြဝ ပါလာသညန်ှင့ြ အပျိုမှေးလေးအား လိုးခွဲကာ လီးတဆုံးပင် ထိုးစိုကထြားလိုကသ်ည်။
“အမလေး… အမရေေ… သပေါပြီး…အား …နာတယ် နာတယ်”
သှေးရူးသှတမြေးဖြင့ြ ထအောသ်ော မှသှေးပါစပအြား ဘယလြကဖြှင့ြ အသာဖိပိတကြာ
“အရမ်းမအောရြဘူးလေ သူများတွေ ကြားကုနမြှာပေါ့”
မကြရြညမြွားကြားက သူ့အား မောကြှည့ရြင်း
“အရမ်းနာတာကို ခစွလြေးကိုခစွရြင် ပြနထြုတလြိုကပြါနောြ နောြ”
ငိုမဲ့မဲ့ အသံလေးနှင့ျ ပြောနတေော့သည်။
“ခဏလေး ခစွလြေး ခဏပဲ မယုံကြည့်န်ေ ကိုကိုလုပပြှမယ် မနာတော့ဘူး သိလား ”
ပြောလည်းပြော နိုးသီးလေးအား ကုနအြစို့ ခါးကုနလြိုကသ်ညမြို့ လီးမှာ လကန်ှဈလုံးခန့ြ ပြနထြှကသ်ှားပြီး သားအိမထြဲ မှှုတန်သေော လီးထိပမြှာ အနောကသ်ို့ ဆုတသ်ှားပြီး သာအိမဝြအား မထိတထိ လှုပကြစားနမှေုကြောင့ြ နာကငွသ်ည့ဝြဒနော သကသ်ာကာ သူ့လီးအား အတွင်းမှ ပြနကြာပင် ညှဈနမေိတော့သည်။ နိုးနှစ်လုံးအား လှည့ပြှောင်း စုပယ်ူမှုကလည်း သူမအားပို၍ပင် အရသာရှိလှသည်။ စောစောက နာကငွမြှုသည် တကယမြွားရော ဟုတပြါလစပေင် ဖုတဖြုတတ်ှင်းမှလည်း နာလညမြှုရကာ ရှေ့တိုးနောကင်င့ြ တဖြေးဖြေး မှနမြှနလြေး လုပပြေးလာရာ
“အား…အင်း… ကြှတဈြ… အီး….”
အဆုံးထိ ဝငသ်ည့ြ အခွိနတ်ှငတ်ော့
“အု. အင်း….. အား…”
အရှိနလြေးရလာကာ အရညကြှညလြေးများကြောင့ြ အတွင်းနံရံသား အပြည့အြဝ ပြတမြိ နသေောလြည်း နာကငွမြှုမှာ သိပမြသိသာတော့ပဲ တခါတခါ ခံလို့ပငကြောင်းသောကြောင့ြ ခါးလေးပငကြော့ လာတော့သည်။ နှုတမြှလည်း တိုးညှင်းစွာ
“အား…. အင်း.. ဟင်း..ရှီး.. အား.. အင်း..ရှီး… အဟင်း…အဟင်း….. ကိုကိုရယ် ခံလို့ကောင်းလိုကတ်ာ အရမ်းခစွသ်ှားပြီ သိလား”
မငမြင်းခန့လြည်း အပျိုလေးရဲ့ အခံကောင်းမှုကြောင်း လီးထိပတ်ခုလုံး ကငွတ်ကကြာ အခကြလြေးဆယလြောကမြှာပင် သုတရြညမြွား သူမအတွင်းနံရံများသို့ ပန်းထုတလြိုကလြတေော့သည်။ ခံလို့ကောင်းနတေုနမြှာ ပူနှေးနှေး သုတရြညမြွားကြောင့ြ မင်းမင်းအား သိုင်းဖတကြာ ဆန့င်င် ဆန့င်င် ဖြစ်ပြီး လောကရဲ့ အထူးကဲဆုံး ဘာနဲ့မွှ မလဲနိုငသ်ော ပြီးဆုံးခွင်း ကာမပန်းတိုငသ်ို့ တကလြှမ်းနိုငတ်ောလသည်ေ။
မင်းမင်းခန့လြည်း သူမပေါမြှာပငမြှိန်းရင်း အနားယူနသည်ေ။ ပြီဆုံးခွင်း ရောကသ်ှားသော ပိပိလေး၏ ကြှကသ်ားများမှာ ပြစိပြစိဖြစ်နသေောကြောင့ြ သုတရြညထြှကသ်ောလြည်း အနည်းငယသ်ာ ပြော့နသေောလီးအား ဆှဲကာဆှဲကာ ညှဈနသေောကြောင့ြ လီးမှာတဖြေးဖြေးနှင့ြ အားအငပြှည့ဖြှိုးလာကာ သံချောင်းပမှာမာ တောငလြာပြီး ခါးလေးလှုပကြာ နှုတခြမ်းအား နမ်းရင် ဒုတိယအခွီ စနတေော့သည်။
အရှိနလြေး ရလာသညန်ှင့ြ
“ခစွလြေး ခံနိုငလြာပြီလား”
“ဟုတကြိုကို… နည်းနည်းလေးတော့ နာသေးတယ်”
“အင်းပါ အရမ်းကြီး ဆောင့မြလိုးသေးဘူး”
“ဟုတ် ကိုကို ”
အခကြြ နှစ်ဆယလြကြေ ပုံမှနလြိုးရင်းဖြင့ြ သူမအား လေးဘကထြောကစြပြေီး အနောကမြှနေ၍ သူမဖငလြုံးလေးအား လကန်ှဈဖကဖြှင့ြ ပြတသ်တရြင်း ဆုတန်ယရြင်း အားရပါးရ ဆောင့လြရော
“အား…အု. အား… ရှီး…အား…… ဟင်း….. ကိုကိုရယ် ဘယလြိုများ လိုးနတောလည်း”
ခံကောင်းကောင်းနှင့ြ ဖငလြေးပင် ပြနကြော့နမေိရာ လိုးကောင်းကောင်းနှင် သူလည်း လိုးလိုကတ်ာ ည ၂ နာရီပင် ထိုးသှားသည်။ သူလည်းမောပန်းလာသောကြောင့ြ အားရပါးရ အခကြြ၂၀ ခန့လြိုးဆောင့ရြာ ပြီးဆုံးခွင်း ကာမပန်းတိုငသ်ို့ ရောကရြှိလတေော့သည်။
နှစ်ဦးသား ငယရြှယသ်ူများမို့ သှေးသားဆူဖြိုးကာ ပငပြန်းနှမန်ယမြှု မရှိလပေဲ ခဏသာမွှ မှေးစကကြာ ငါးနာရီလောကြ တခွီထဆှဲပီး ရမေိုးခွိုးကာ နံနကစြာ စားသောကကြှသည်။ မင်းမင်းခန့လြည်း အိမသ်ို့ပြနကြာ ငှေးငါးသိန်းအား ထပယ်ူကာ ဒေါပြပတို့ ရှိရာသို့ လိုကလြာလတေော့သည်။
ပြီးပါပြီ….။