မောငသ်ာ ကကြိုးတွေ ဖနတ်ီးရင် ကြှနမြက ဗုံတဈလုံးပါ မောငရြယ်
ရေးသားသူ – မောငခြှိမ့ြ
🏵️[ အခန်း ၁ ]🏵️
လရောင် တိမဖြုံး
အလင်းပြောကတ်ဲ့
မိုးည မှောငရြီ
ကြယခြပင်းတို့
ရယ်(ရီ)ခင်ျး ဖြဲ့လည်း
ရာဂ သံသရာ
ကာမကြိုးလေး
ခညွန်ှောငမြိပေါ့
စလေိုရာစေ
တကယ် အလိုကြ
မောငသ်ာ ကကြိုးတွေ ဖနတ်ီးရင်
ကြှနမြက ဗုံတဈလုံးပါ မောငရြယ်….။
——————————————
” အမလေး … အအ …… နာလိုကတ်ာ … ဟင့ြ … တောပြါတော့ ”
နှေးလေ နာလှန်းလို့ တောငပြနရြင်း မကြရြညတ်ှပေါ စီးကလွာတယ်။
” အင့ြ … အင့ြ …… ခဏလေး အောင့ခြံလိုကြ …… အရမ်းကောင်း လာတော့မှာ”
” အားးးးးးး …… အ အ …… ကြဲပြီ …… နှေးဟာလေး … ပြဲပြီနမှော …… နာလိုကတ်ာ …… အဟင့ြ ဟင့ြ ”
အခကြြ ၂၀ ခန့ြ ဆောင့လြိုးပြီးမှ နှေးအဖုတထြဲ လီးကို အရင်းထိ ကပထြားလိုကတ်ာ။
” မနှေး … ကိုမိုး … အင်ျကြီ ခွှတမြယန်ောြ ”
” ဟာ … မခွှတန်ဲ့ ”
” အင့ျ … အင့ျ ……… ဘှတ် …… ဘှတ် ”
နှေး ရှကလြို့ နို့အုံပေါြ လကန်ှဈဖကြ ကာပြီး ငှင်းတော့ ကိုမိုးအောင် က ဖငကြှီးပြနကြှှပြီး နှစ်ခကြြ ဆောင့လြိုးရင်း နှေးလကတ်ှေ ဆှဲဖယပြဈတယ်။ အခွှတမြခံရင် နာမယ် ဆိုတဲ့ သဘောပေါ့။ အဖုတထြဲ တင်းကြပအြောင် နာနလေို့ နှေးလည်း လကလြွှော့ လိုကရြတယ်။ ခညွသ်ား အင်ျကြီပေါကြ နှိပသ်ီးတွေ တဈလုံးချင်ြး ဖြုတပြှီး ဘေးကို ဖြဲခပြဈတာ။ နို့အုံကို ဖုံးထားတဲ့ နှေးရဲ့ ဘောလြီကို နို့သီးခေါင်း ပေါအြောင် ဆှဲခပြှီး တဈဖကပြှီး တဈဖကြ စို့တော့တာပဲ။ နို့စို့နရင်ေး ခဏကြာမှ လီးကို ဖြည်းဖြည်းချင်ြး ထုတပြှီး တဈခကြခြငွြး လိုးပေးနတယ်ေ။
” မနှေး ”
” ဟင် ”
” ကနွောြ … မနှေးကို … ခစွတ်ယ် ”
နှေး ဘာပြနပြှောရမှန်း မသိဘူး။ အထိအတွေ့ အောကြ သာယာမိပမယေ့ြ နှေးမှာ မောငတ်ဈယောကလြုံး ရှိနတောလေ။ နောကတ်ဈယောကြ ခစွဖြို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုငဘြူး။
” ကိုမိုးရယ် … နှေးက …… ကိုမိုး သူငယခြငွြးရဲ့ … မိန်းမလေ …။ ဒီလိုမွိုး နမေိတာ … လူမသိရင် … ဘာမှမဖြစ်ဘူး …။ အခစွဆြိုတာ ပါလာရင် … မတူတော့ဘူး … ခံစားရလိမ့မြယ် ”
” ဟင် … မနှေးက … ကနွော့အြပေါြ … မခစွပြဲနဲ့ …… ”
တဈခကြခြငွြး လိုးရင်း ကိုမိုးအောင် မကြဝြန်းထဲ မကြရြညတ်ှေ ဝဲလာတော့ နှေးပါ ဝမ်းနည်းလာရတယ်။ မောင့ကြှယရြာ သူစိမ်းယောကြြားနဲ့ ကာမဆကဆြံရင်း တကယမြွား ခစွမြိသှားပြီလား ပြနစြဉြးစားနမေိတာ။ အလိုလိုပဲ နှေးအပေါကြ ဖိလိုးနတေဲ့ ကိုမိုးအောင် မကြန်ှာကို ဆှဲပြီး နှုတခြမ်းကို အကြာကြီး စုပပြေးနမေိတယ်။
” အခွင့ရြေး ရှိသလောကြ … ဒီလိုလေးပဲ … နရအေောငန်ောြ … ကိုမိုး … ”
စကားဆုံးတော့ ကိုမိုးအောငကြ မကြရြညတ်ှနေဲ့ နှေးမကြန်ှာကို စိုကကြှည့ရြင်း ခပကြှမ်းကြမ်း ဆောင့လြိုးပစ်တာ။
” ဇောထြူး … ခရီးထွကတ်ိုင်း … ကိုမိုးကို …… လိုးခွင့ပြေးနောြ ”
” နှေးကို … လိုးတဲ့ခွိန် … တခွားဟာတွေ … မတွေးပါနဲ့ … ကိုမိုးရယ် … စိတကြို လွှော့ထားနောြ ”
ရှိုကသ်ံ သဲ့သဲ့လေးနဲ့ ပြောတော့ နှေး ခေါင်းညိတပြှရင်း ပြနပြှောလိုကတ်ယ်။ ခကြခြငွြး ပေါငကြှားထဲ ကိုယလြုံး လွှောဆင်းပြီး လိုးနတေဲ့ အဖုတလြေးကို ယကပြေး နတော။ နှေး သူ့မကြန်ှာကို အဖုတန်ဲ့ ဆှဲကပလြိုကတ်ယ်။ အစိလေး စုပပြှီး ပေါငတ်ံ၂ဖကြ မှှောကကြှေးရင်း လွှာနဲ့ ဖငဝြလေး ဝိုကယ်ကပြှီး လွှာထိပလြေး ထိုးသှင်းနတော။ လွှာထိပလြေး နှေးဖငပြေါကထြဲ အထုတအြသှင်း မှနလြာတော့ ရပခြိုင်း လိုကရြတယ်။
” ရှီးးးးး … အားဟ … ရပ် … ရပတ်ော့ … နှေး … ကိုမိုးနဲ့ …… အတူတူ ပြီးချင်တ်ယကြှာ ”
ဖငဝြလေး တအားယားလာတော့ နှေး မထိန်းနိုငပြဲ ပြီးသှားမှာ စိုးရိမန်မေိတာပေါ့။ ကိုမိုးအောငကြ နားလညပြါတယ်။ ခကြခြငွြး ဖငပြေါကလြေး လွှာနဲ့ လိုးပေးနတောကို ရပပြှီး ခါးမတလြိုကတ်ယ်။ ပြီးမှ နှေးကိုယပြေါြ မှောကပြှီး မနားတမ်း ဆောင့လြိုးပေးတာ။ အခကြပြေါင်း များစွာ ဆောင့ရြင်း နှစ်ယောကသ်ား ရှေ့ဆင့ြ နောကဆြင့ြ အထွတအြထိပ် ရောကခြဲ့ကြတယ်။
——————————————
နှေးတို့ လငမြယား ကိုမိုးအောငအြိမကြို တဈခွမ်း ငှားနတော ၈ လ ရှိသေးတာပါ။ မောင့ြ သူငယခြငွြးမို့ ရင်းရင်းနှီးနှီး နမေိရာက ဒီလိုတွေ ဖြစ်ကုနတ်ော့တာ။ နှေးနာမညကြ သီတာနှေး ။ နှေး ယောကြြား နာမညကြ ကိုဇောထြူး ။ ဖုန်းကုမျပဏီမှာ လုပရြင်း ဒီမှို့လေးမှာ ရှိတဲ့ သူတို့ကုမျပဏီ လကခြှဲတဈခုကို ပြောင်းလာတာ။ နှေးက ယောကြြားကို မောငလြို့ပဲ ခေါတ်တတ်ာ ခစွသ်ူဘဝ ကတည်းကပဲ။ မနကြ ၈ နာရီဆို အိမကြထွကြ ညနေ မှောငရြီပျိုးမှ ပြနပြှန် လာတတတ်ယ်။ မောင် အလုပ် သှားရင် နှေး တယောကထြဲ အိမမြှာ ကနွန်ရဈေတာပေါ့။ ကလေးလည်း မရှိတော့ နေ့လညန်ေ့ခင်း ပငွြးရင် အခန်းချင်ြး ကပလြကြြ ကိုမိုးအောင် အိမဘြကြ သှားလညမြိတယ်။
ကိုမိုးအောငကြ မောငန်ဲ့ ရှယတ်ူပဲ။ ၃၅ နှစ်လောကြ ရှိပြီ နှေးထကြ ၃ နှစ်လောကြ ကြီးတာပါ။ ကလေးတဈယောကြ အဖပေါ။ သူမိန်းမက ကလေးမှေးပြီး ပြီးချင်ြး ဆုံးသှားတာ ပြောတယ်။ ကလေးက ၃ နှစ်သားလေး။ စကားပြောရင် တီတီတာတာလေးနဲ့။ နှေးစရောကြ ကတည်းက အူယားနတော။ လူချင်ြး ခငတ်ာနဲ့ ကလေးကို သှားသှား ထိန်းပေးမိတယ်။ တခါတခါ ကိုမိုးအောငရြဲ့ အိပခြန်းထဲထိ ဝငပြှီး ကလေးကို မှူမိတာပေါ့။
ကိုမိုးအောငကြ အိမမြှာပဲ ဖုန်းဆိုငလြေး ဖြင့ထြားပြီး တဈပတ် တဈခါလောကပြဲ မှို့ထဲ ဆိုငကြယန်ဲ့ ဖုန်းအပို ပစ်စည်းလေးတွေ သှားဝယတ်တတ်ယ်။ အိမမြှာဆို ကိုမိုးအောငန်ဲ့ နှေးပဲ အမြဲ ရှိနဖြစ်ေတာ။
မောင့ကြိုတောင် နှေး ထမိနလြေးပဲ လှနပြှီး ခံတတတ်ာ။ ကိုမိုးအောငန်ဲ့ကြမှ ပုံစံအမွိုးမွိုး တုံးလုံးခွှတပြှီး အကြာကြီး အလိုးခံရတော့တာ။ မောငဆြို အလှနဆြုံး ၅ မိနဈလောကပြဲ အရညထြှကပြှီး ထိုးအိပ် သှားရောပဲ။
နှေးက ရုပရြည် သာမနပြဲ။ အရပကြတော့ မိန်းကလေးတွထေဲ တန်းမှီပါတယ်။ ၅ ပခွေဲ နည်းနည်းကြောပြှီး ခန်ဓာကိုယကြတော့ ဆှဲဆောငမြှု အပြည့ရြှိတယ်။ နို့အုံက ပုံမှနဆြိုဒြ ဆိုပမယေ့ြ ခါးအောကကြ စွင့ကြား လုံးဝန်းနတေဲ့ ဖငသ်ားစိုငတ်ှကေ အခုထိ မသိတဲ့သူဆို နှေးကို အပျိုပဲ ထငန်ကြတော။
——————————————
ကိုမိုးအောငန်ဲ့ မှားမိကြတာ ၂ လလောကပြဲ ရှိသေးတာပါ။ မောငခြရီး ထွကသ်ှားပြီး ၃ ရကမြှောကန်ေ့ နေ့ခင်းဘကြ ထမင်းစား တီဗှီခဏကြည့်ပြှီး အိပခြန်းထဲ ဝငလြာခဲ့တယ်။ အင်ျကြီနဲ့ ဘောလြီ ခွှတပြှီး စကပန်ဲ့အင်ျကြီတွဲလကြြ အိမန်ရင်ေး ဝတတ်ဲ့ဟာလေး ယူဝတလြိုကတ်ယ်။ ပြီးမှ ထမိနကြို ခွှတပြှီး ခွရင်ေးဘကြ ခေါကထြားလိုကတ်ာ။ အိပယ်ာပေါလြှဲပြီး မနေ့က အဖြစ်အပကြကြိုပဲ တွေးနမေိတယ်။
မနေ့ညနေ နှေး အိမပြှနရြောကတ်ော့ ဟိုဘကြ အခန်းပေါကရြှေ့ ကိုမိုးအောငရြဲ့ ဖိနပတ်ှေ့တယ်။ ကလေး အသံတော့ မကြားမိဘူး။ ပငွြးတာနဲ့ ကလေး သှားကြည့်မြလို့ ကိုမိုးအောင် အိမခြန်းဘကြ ကူးလာတော့ တံခါးက နည်းနည်းလေး ဟနတယ်ေ။ ဧည့ခြန်းလေးထဲ ကိုမိုးအောငကြ လကတ်ဈဖကြ ဖုန်းကိုငကြှည့ရြင်း ပုဆိုးလှနပြှီး ဂွင်းထုနတော။ ကလေးတော့ မမှငဘြူး အိပန်တောနမှော။
မှငကြှင်းက နှေးကို စိတလြှုပရြှားစတယ်ေ။ မောငကြ အဝေးမှာလေ။ ဆကမြကြည့်ပြဲ ခွသေံမကြားအောင် ပြနထြှကလြာခဲ့တာပေါ့။ သူစိမ်းယောကြြား တဈယောကရြဲ့ လီးကို မှငလြိုကရြတော့ စိတထြဲ တဈမွိုးကြီးပဲ။ တွေးရင်း နှေးလကကြ ဒူးဖုံးစကပ် အောကန်ားစထဲ လကသ်ှင်းပြီး အဖုတလြေးကို ပြတန်မေိတယ်။ အစိလေးကို လကခြလယထြိပန်ဲ့ ခွလေိုကြ၊ အဲ့လကခြွောင်းလေးကိုပဲ အဖုတထြဲ ထိုးထည့လြိုကန်ဲ့ အသကရြှူ မှနလြာရတာ။
လကခြွောင်းလေး အထဲရောကတ်ိုင်း ဖငကြိုလည်း ကော့ကော့ နမေိတယ်။ ၁၀ မိနဈလောကပြဲ အရညတ်ှေ ပန်းထွကလြာရောပဲ။ နောကရြကြ နလညေဘြကြ ကလေးသံလေး ကြားတာနဲ့ ကူးလာတော့ သားအဖ ၂ ယောကြ ဆော့နကြတေယ်။
” ဟော …… မနှေး … ဇောထြူး မရှိတော့ … ပငွြးနတော ထငတ်ယ် ”
” ဟုတ် …… ကိုမိုး … ”
နှေးလည်း ကလေးကို ဝငမြှူရင်း အိမရြှေ့ ဖုန်းဆိုငထြဲ ဈေးဝယလြာတော့ ကိုမိုးအောငကြ ထသှားတာ။ အဲ့ခွိန် ဘာရယမြဟုတဘြူး ကိုမိုးအောင် ထိုငတ်ဲ့နားက သူ့ဖုန်းကို တွေ့လို့ ကောကဖြှင့ကြှည့မြိတယ်။ လော့ခမွထားတော့ နှေးလည်း ဟိုကြည့်ြ ဒီကြည့်န်ဲ့ ဂယလြာရီ ဖြင့ကြှည့တ်ော့ အံဩသှားရတာပဲ။ နှေး နောကဖြေး ရချိုးနတေဲ့ပုံတွေ အိပခြန်းထဲ အိပပြွောန်တေဲ့ပုံတွေ ကလေးနဲ့ ဆော့နတေဲ့ပုံတွေ အများကြီး။ ထူးခွားတာက နှေး ပေါငရြင်းထိ မှငန်ရတေဲ့ ပုံတွကေို ခိုးရိုကထြားတာ။ ခကြခြငွြးပဲ ဟိုနေ့က ဖုန်းကြည့်ပြှီး ဂွင်းမှန်းထုနတော နှေးပုံတွေ နမှောဆိုပြီး တွေးမိတော့ အဖုတလြေးထဲ ဆဈကနဲ့ ခံစားလိုကရြတယ်။ ဗှီဒီယိုတွေ ကြည့်တ်ော့ အပြာကားတွေ အများကြီး။ နှေး အိပပြွောန်တေုန်း တံခါးကြားကနေ ချောင်းရိုကြထားတဲ့ မူဗီ အတိုလေးတွရေောပဲ။
အဲ့ခွိန် အိမထြဲ ပြနဝြငလြာတဲ့ ခွသေံ ကြားလိုကရြလို့ ဖုန်းကို ပြနပြိတပြှီး သူ့နရောလေး ပြနထြားလိုကတ်ာ။ ကလေးက အိပတ်ောငန်ပြေီ။ နှေးလည်း နှေးအိပခြန်းဘကြ ပြနလြာခဲ့တာ စိတထြဲ ကတုနကြယင် နဲ့ပဲ။ အိပခြန်းထဲ လှဲရင်း အိပလြဲမရ ကိုမိုးအောင် ဖုန်းထဲက နှေးပုံတွေ အကြောင်းပဲ မတွေးပဲ ပေါပြေါလြာတာ။
၁၅ မိနဈ လောကကြှ ကိုမိုးအောင် နှေးအိပခြန်းထဲ သူ့ဖုန်းလေး ကိုငပြှီး ဝငလြာတယ်။ မောငကြလည်း ခရီးထွကန်တေော့ အိပခြနလြေးထဲ ၂ ယောကထြဲ ဆိုတဲ့ အသိက နှေးတကိုယလြုံး ရှိန်းကနဲ့ ဖြစ်လာရတာပေါ့။ ပကလြကြ အနထေားနဲ့ အိပခြငွယ်ောင် ဆောငန်တေဲ့ နှေးဗိုကကြို ပြတပြှီး နိုးပါလရေော။
” ဟင် …… ကို … ကို …… ကိုမိုး …… ”
နှေးမကြလြုံး ဖြင့ကြှည့တ်ော့ ကုတငစြောင်း ခွတဈေဖကြ ကြေးတင် ထိုငရြင် ပုဆိုးအောကန်ားစကို ပေါငရြင်း လှနတ်ငန်တယ်ေ။
” မနှေး … ကနွော့ြ ဖုန်း … ဖြင့ကြှည့သ်ှားတာ မလား ”
” ဟင် ”
ကိုမိုးအောင် စကားကြောင့ြ နှေး ရှကလြည်းရှကြ လန့လြည်းလန့ပြှီး ခွဖြေားလကဖြွားတွေ အေးစကြ ကုနတ်ာ။ အဲခွိန် ဘာမှ ဆကမြပြောပဲ ဂွင်းထုပြတော့ ကြောငပြှီး ကြည့်န်မေိတယ်။
” ကနွောြ … မနှေးကို … ခစွန်တော ကြာပြီဗွာ … သူငယခြငွြး မိန်းမမို့ … အောင့အြီးနခေဲ့ရတာ … ”
စကားပြောရင်း ဂွင်းထုနတေော့ မကြန်ှာပူတာနဲ့ ကုတငပြေါကြ ဆင်းပြီး အပြငထြှကဖြို့ ထထိုငလြိုကတ်ာ။
” မသှားပါနဲ့ …… မနှေးရယ် … ဒီမှာ ကြည့်ပြါဦး ”
တဆကထြဲ နှေးပုခုံးကို လကန်ဲ့ တွန်းတားရင်း သူ့လီးကြီးကို ကော့ပြနတော။
” အိုရျ … ”
” ကိုငထြားပေးပါလား ”
ပြောပြောဆိုဆိုနဲ့ နှေးလကတ်ဈဖကကြို ယူပြီး သူ့လီးပေါြ တငပြေးရင်း နှေးလကကြို သူ့လကန်ဲ့ အုပကြိုငထြားတယ်။
” ဟာ …… မလုပ် …… အှန့ျ … ပြှတ် …… ပြှတ် ပြှတ် ”
ငှင်းနတေဲ့ နှေးကို နှုတခြမ်းချင်ြး တေ့စုပပြှီး လှတန်တေဲ့ လကတ်ဈဖကန်ဲ့ လညပြင်းကို သိုင်းဖကထြားတော့ လှုပမြရဘူး။ ၅ မိနဈလောကကြှ နှေးလည်း အထိအတွေ့အောကြ မွှောပါနခေဲ့တာပေါ့။ ပါးစပထြဲ ထိုးမှှနတေေဲ့ ကိုမိုးအောငလြွှာကို နှုတခြမ်းနဲ့ ပြနစြုပပြေးရင်း လကကြလည်း အလိုလွောကြ သူ့လီးကို ပြတသ်ပပြေးနမေိတာ။
စိတပြါလာမှန်းသိတော့ နှေးလကကြို အုပကြိုငထြားတဲ့ သူ့လကကြိုခွာပြီး နို့တွေ ညှဈပေးနတယ်ေ။ တဆကထြဲ အနမ်းမပကြပြဲ အင်ျကြီနဲ့ ဘောလြီခွှတပြှီး နို့တွေ ပြနည်ှဈပေးပြနရြော။ တဖြည်းဖြည်း နှေးကို ပကလြကြ လှဲခိုင်းပြီး ထမိနဆြှဲခွှတတ်ော့ သူ့လီးကို ကိုငထြားရင်း ဖငကြှီး ကြှပေးနမေိတာ။ အဖြစ်ပကြတ်ှကေ မှနလြည်းမှန် စိတလြှုပရြှားမှု့လည်း တအား ပြင်းထနလြာရတယ်။ ဘေးနား ဖငပြှနခြေါင်းပြန် လှဲခတွော့ နှေးဖငန်ား သူ့မကြန်ှာ ရောကလြာတာ။
မကြန်ှာချင်ြးဆိုငလြှည့တ်ော့ သူ့မကြန်ှာက နှေး အဖုတန်ဲ့ တည့တ်ည့ြ ရောကသ်ှားရောပဲ။ ပေါငတ်ံတဈဖကြ မပြီး ပေါငအြတွင်းသားလေးတွေ နမ်းနတေုန်း နှေး စိတလြောသှားရတယ်။ အဖုတန်ဲ့ သူ့မကြန်ာကို ဆှဲကပမြိတာပါ။ အလိုကတ်သိပဲ အဖုတကြို ယကလြိုကြ အစိလေး စုပလြိုကန်ဲ့ နှေးမကြန်ှာတည့တ်ည့ြ ပုဆိုးကြား လီးကြီးက တန်းမတန်ရေော။
ပုဆိုးလှနပြှီး ထိပလြေးကို လွှာနဲ့ တို့ကြည့်တ်ော့ တွန့သ်ှားသေးတယ်။ အ… ကနဲ ညည်းသံ တိုးတိုးလေး ကြားလိုကရြတာနဲ့ ဒဈဖြားလေး ငုံပြီး ပါးစပထြဲမှာပဲ ဒဈကို လွှာနဲ့ လိပယ်ကတ်ော့ ကော့ထိုးနတော။ မကြာဘူး နှေးလည်း ကိုမိုးအောင် မကြန်ှာကို စောကရြညန်ဲ့ ပန်းလိုကသ်လို သူလည်း နှေးပါးစပထြဲ လရညတ်ှေ ညှဈထုတန်တော။ ထထိုငပြှီး နှေးနဲ့ မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် တစောင်းလှဲတော့ အလိုလို နှုတခြမ်းချင်ြး စုပမြိကြတယ်။
နှေး နှုတခြမ်းဒေါင့ကြ သူ့အရညတ်ှေ ယကပြေးတော့ နှေးလည်း သူ့မကြန်ာပေါကြ နှေးအရညတ်ှေ ပြနယ်ကြ ပေးလိုကတ်ာပေါ့။ နှေးအဖုတကြို ပြတပြေးတော့လည်း သူ့လီးကို ပြနဆြှပေးနမေိတယ်။ ၁၅ မိနဈလောကပြဲ လကထြဲပြနမြာလာပြီး အပေါကြ တကလြိုးတော့တာပဲ။
နှေးယောကြြား မောင့လြီးထကြ နည်းနည်း တုတတ်ော့ ဖြည်းဖြည်းနဲ့ ခပစြီးစီး ဝငလြာပြီး နှေးပေါငတ်ံ နှစ်ဖကကြို စိခံပေးတော့ ကိုမိုးအောင် တအား ကြိုကသ်ှားရတယ်။ နို့စို့ရင်း တဈခကြခြငွြး ဖိဆောင့ြ ပေးနပြေီ။ ပထမအကြိမ် လိုးဖူးတာ ဆိုပမယေ့ြ နှစ်ယောကသ်ား တဈခွီစီ ပြီးထားကြတော့ နည်းနည်း ကြာကြာလေး လိုးပြီးမှ နှေးအဖုတထြဲ ပူကနဲ့ လရညဝြငလြာတာ။ အဲ့ခွိန် လီးတံကို ပြနည်ှဈထားရင်း နှေးလည်း အတူလိုကပြှီးလိုကတ်ယ်။
ကိုယပြေါကြ ဘေးလိမ့ခြတွော့ နှေးလည်း အလိုကသ်င့ြ ကိုယလြုံးလှည့ပြှီး ကိုမိုးအောင် ရငခြှငထြဲ ခေါင်းတိုးဝငမြိတာပေါ့။ နှစ်ယောကသ်ား ကိုယလြုံးတီး အနအထေားနဲ့ လိုးပြီး ဖကအြိပန်တော မောငမြှငရြင် ဘယလြိုနမလေဲ မသိဘူး။
——————————————
🏵️[ အခန်း ၂ ]🏵️
တဈပတလြောကြ နှေး မကြန်ှာပူလို့ ကိုမိုးအောငကြို ရှောငန်မေိတယ်။ နောကရြကြ မနကပျိုင်း ဈေးသှားပြီး ပြနရြောကတ်ော့ ထမင်းဟင်းခကြြ အမှိုကလြှဲပြီး အိမထြဲ အမောဖြနတေော။ ဆောင့ကြှောင့ထြိုငပြှီး အိမပြှတင်းပေါကြ ငေးနတေဲ့ နှေးလေ အောကစြ လှတန်တော သတိမထားမိဘူး။ ကိုယ့်အိမထြဲ ကိုယမြို့ အမှတတ်မဲ့ ထိုငမြိတာပါ။ စိတထြဲ တဈယောကယ်ောကြ ကြည့်န်သလေို ခံစားရလို့ မကြလြုံး ကစားမိတော့ ပြတင်းပေါကကြနေ ကိုမိုးအောငပြေါ့ နှေးပေါငကြှားထဲ ခိုးကြည့်န်တယ်ေ။
” မနှေး … ကိုမိုး … မှို့ထဲ …… လိုတဲ့ ပစ်စည်းလေးတွေ …… သှားဝယမြလို့ … ဘာမှာဦးမတုန်း ”
” အောြ …… နှေး …… ဒီနေ့ … ဈေးသှားတာ … အကုနဝြယလြာတယ် … မမှာတော့ပါဘူး ”
” ကလေးအိပန်လေို့ … နားစွင့လြိုကပြါဦး ”
” ရတယ် … ကိုမိုး ……… သှား သှား ”
အောကစြလှတန်တေဲ့ ထမိနကြို ပြနဖြုံးရင်း ဖြလေိုကတ်ာ။ ကိုမိုးအောင် ထွကသ်ှားတော့မှ နှေးလည်း အိပခြန်းထဲ ဝငပြှီး မှေးနလေိုကတ်ယ်။ ၁၂ နာရီ လောကကြှ မောင် ထမင်းစား ပြနလြာတော့မှာမို့ ထမင်းဟင်း ခူးခပပြှီး စောင့န်တောပေါ့။ လာတော့ ထမင်း အတူစား ခဏစကားပြောပြီး မောငလြည်း အလုပ် ပြနထြှကသ်ှားတယ်။ ပြီးတာနဲ့ နှေး ရချိုးမလို့ ထမိနရြငလြွားပြီးမှ စားပြီးသား ပန်းကနတ်ှေ ဆေးဖို့ သတိရမိတာ။ ထမိနရြငလြွားနဲ့ပဲ နောကဖြေး အိုးခွကြ ပန်းကနတ်ှေ ဆေးကြောနတေုန်း ကိုမိုးအောင် သေးလာပေါကတ်ာ အိမသ်ာထဲ မပေါကပြဲ နှေးဘကလြှည့ပြှီး ပေါကပြှနတယ်ေ။
လီးမှငတ်ာ မဆန်းပမယေ့ြ မနကကြ အဖြစ်အပကြကြှောင့ြ နှေးစိတထြဲ ရှိန်းကနဲ့ အဖုတလြေး ပူနှေး လာရတာပေါ့။ ပန်းကနတ်ှဆေေးရင်း ကိုမိုးအောင် လီးထိပကြ သေးပန်းထွကန်တောကို ကြောငကြှည့ြ နမေိတယ်။ အကြာအဝေးက ခွလှမြေး ၁၀ လှမ်းလောကပြဲ ကြာတော့ အတိုင်းသားပဲ။ ကိုမိုးအောင် က နှေးရှိနတောကို သတိမထားမိသလိုနဲ့ သေးလည်းကုနရြော လီးကို လကန်ဲ့ကိုငရြင်း လီးထိပ် အပေါကကြ သေးစကတ်ှေ ခါခပြှီးမှ သူတို့ အိမခြန်း နောကဖြေးပေါကကြနေ ပြနဝြငသ်ှားတာ။
နှေးလည်း ဆေးထားတဲ့ ပန်းကနတ်ှေ အိမထြဲ သိမ်းဆည်းပြီးမှ နောကဖြေး တဈခေါကြ ပြနထြှကြ လာပြီး ရချိုးလိုကတ်ယ်။ ရချိုးနတေုန်း ကိုမိုးအောငကြလည်း ဖိုးစညလြုံးလေး ခွီပြီး ထွကလြာပါရော။
” ဟော … ဟိုမှာ … သား … တီတီနှေး ရေချိုးနတော … ခြိုးခိုင်းလိုကျ ”
” ဟေး …… ဖိုးစညလြုံးလေး … နိုးပြီလား … လာလာ … တီတီနှေးနဲ့ …… ရချိုးရအောင် ”
” တီတီနှေး …… သားကို ရေချိုးပေး ”
စကား မပီကလာလေးနဲ့ ပြောပြီး ဖငတ်ုံးလုံးလေး လွှောကလြာတဲ့ ဖိုးစညလြုံးကို နှေးက ခွိုင်းကနေ ဆီးပြေ့လိုကတ်ယ်။
” ဟိတ် … ခလိ ခလိ …… ”
” ယား … ယားတာ … မလုပန်ဲ့ … ခလြြး ခလြြး ”
ကိုမိုးအောငကြ အသားညိုသလောကြ ဖိုးစညလြုံးက သူ့မိန်းမနဲ့ တူတာနမယ်ေ။ အသားက ဖြေးဥနပြေီး ဗိုကပြူ ဖငကြောကလြေးပေါ့။
” လာခဲ့ကြ …… ဗှမ်း ဗှမ်း ……… ”
” ဖြီးးးး …… ဖလူးးးး … ဟီး …… ခခြြ ခခြြ ခခြြ ”
နှေး ရငခြှငထြဲ မတတ်ပရြပလြကြလြေး ထားပြီး ရဖလေားနဲ့ ခွကြ ၂၀ လောကြ လောင်းပေးလိုကတ်ော့ တခိခိနဲ့ သဘောတွေ ကနွရှောတာ။ ကိုယလြုံးလေး တုနပြှီး နှေး နို့အုံနှစ်ဖကကြို လကဖြဝါး သေးသေးလေးနဲ့ ဆှဲကုတထြားတယ်။ နှေးကလည်း ရချိုးရဲ့ တန်းလန်းဆိုတော့ ထမိနရြစေိုက နို့အုံ ကပန်တောပေါ့။ ကလေးက ခမွြးလို့ ကိုငမြိကိုငရြာ ကိုငလြိုကတ်ာ လကန်ှဈဖကလြုံးက နှေး နို့သီးခေါင်း တည့တ်ည့ပြဲ။ အားနဲ့ ကုတဆြှဲတော့ နို့သီးခေါင်း နှစ်ဖကြ ကြိန်းလာရတယ်။
” ကဲ …… ဆပပြှာတိုကြ မယဟြေ့ ”
ပြောပြီး နှေးလည်း ဒူးထောကထြိုငန်ရော ခွတဖေကြ ကြေးပြီး ဖငခြထွိုငရြင်း ဖိုးစညလြုံးလေးကို ကြေးထားတဲ့ ပေါငပြေါြ တငလြိုကတ်ယ်။ အနီးရှိတဲ့ ဆပပြှာခွင်းထဲက ဆပပြှာခဲယူပြီး တကိုယလြုံး တိုကပြေးလိုကတ်ာ။
” ဟေ့ …… ဂွိုးလေးက … ဘယမြှာတုန်း …… ဒီမှာ ဒီမှာ … ခခြြ ခခြြ ”
ဖိုးစညလြုံးလေးက တခွားကလေးနဲ့ မတူဘူး။ လီးတံလေးကို ထိရင် တအားယားတတတ်ယ်။ အခုလည်း နှေးပေါငပြေါြ ထိုငရြင်း ပေါငတ်ံလေးစိပြီး နှေးလကကြို သူ့လကကြလေးနဲ့ ဆှဲခွာနတော။ အဲ့ခွိန် ဘာရယမြဟုတဘြူး။ ခပလြှမ်းလှမ်းက မကြစြောင်းထိုး အနအထေားနဲ့ ထိုငပြှီး ငှိမန်တေဲ့ ကိုမိုးအောငဘြကြ နှေးမကြလြုံး ကစားကြည့်မြိတယ်။
ကိုမိုးအောငကြ ဒူးတဈဖကြ ထောငထြားတဲ့ နှေး ပေါငကြှားထဲ စိုကကြှည့ပြှီး ပုဆိုးအပြငကြနေ လကကြို သူ့ပေါငကြှားထဲ ထည့ထြားနတော။ အဲကြမှပဲ နှေးကိုယန်ှေး သတိထားမိတော့တယ်။ ထမိန် အောကန်ားစက တုတပြှီး ဒူးပေါတ်ငန်တေော့ အောကကြ လှတန်တယ်ေ။ ထောငထြားတဲ့ ဒူးခေါင်းကို ပြနခြပြှီး ဆပပြှာမှုပတ်ှနေဲ့ ဖိုးစညလြုံး လီးတံ လေးရော ဥလေးတွပေါ မှနမြှနတ်ိုကရြင်း ဖငကြှား လေးပါ တိုကပြေးလိုကတ်ာ။
” ကဲ …… ပြီးပြီ …… ရပြနေခြွိုးမယ် ဟေ့ ”
ဖိုးစညလြုံးလေးကို ရအမှေနခြွိုးပေးပြီး ကိုမိုးအောငဆြီ ခွီပြီး ပေးလိုကတ်ယ်။ ကိုမိုးအောင် ပေါငကြှားက ဟာကြီး သိသိသာသာ ထောငထြှကန်တော နှေး မှငဖြစ်အောင် မှငလြိုကရြတာပဲ။ ရဖလေားနဲ့ ရအဝေ လောင်းပြီး ဆပပြှာတိုကန်တေုန်း ရချိုးတဲ့နား လွှောကလြာတဲ့ ခွသေံ ကြားရတယ်။ ခွသေံပဲ ကြားရတယ် မကြလြုံးက ဆပပြှာနဲ့မို့ ဖြင့မြရသေးဘူး။ မကြန်ှာသဈပြီး ကြည့်တ်ော့ ကိုမိုးအောငလြေ နှေးရဲ့ ရစေို ကိုယလြုံးကို ကြည့်ရြင်း တံတွေးမွိုခနွတယ်ေ။
” မနှေး …… ဒီမှာကြည့်ဦး ”
ပြောပြောဆိုဆို နှေးနားကပလြာပြီး ပုဆိုးကို ဖြညပြှ နတော။ ခါးပုံစ ဖြညပြှီး ပုဆိုး အပေါအြနားစကို ပေါငလြယလြောကြ လွှောပြတော့ လီးက အကြော ပျိုင်းပျိုင်းနဲ့ အထကအြောကြ တုနန်တယ်ေ။
” ဟင် … သှားပါ … ကလေး … အအေးပတန်မယ်ေ ”
” ကလေးကို ရသေုတပြေးပြီးပါပြီ … မနှေးရယ် …။ ဒါကြီးက … တအားတင်းနတော … မခံနိုငတ်ော့လို့ ”
ခုနက နှေးဟာကို မှငတ်ော့ စိတကြှှလာတာနမယ်ေ။ ပြောပြောဆိုဆိုနဲ့ နောကကြွောဘကြ ကပလြာပြီး ဖငကြှားထဲ သူ့ဟာနဲ့ ထောကန်တော။ နှေးဖငကြ ထွားတယ် အလိုလို ကော့ထွကန်တတေတ်ာ ခါးသေးတော့ ပိုဆိုးတာပေါ့။
” မနှေး … ဟိုတဈနေ့က … ကိဈစ … ကနွောြ တောင်းပနပြါတယ် နောြ ”
” ဟင် …… မပြောနဲ့တော့ …… ရတယ် ”
ဖငကြို လကန်ောကပြှနစြမ်းတော့ လီးထိပန်ဲ့ နှေး လကခြွောင်းတွေ ထိမိသေးတယ်။ လီးကြီး တွန့ကြနဲ့ နောကဆြုတသ်ှားပြီး ခကြခြငွြး ပြနထြောကထြားတာ။
” ဟာ …… မလုပန်ဲ့ …… ကိုမိုး … ”
မောင့ကြှယရြာ အညှာလှယတ်ဲ့ နှေးလည်း ကိုယ့ဟြာကို မကြနပေဖြူး။
” အဲဒါဆို … နှေး … ကနွော့ကြို … ဂွင်းတိုကပြေးလေ ”
စကားဆုံးတော့ ကိုမိုးအောငကြ နောကကြွောဘကကြနေ ညာဘကဘြေး ဝန်းထရံနား ကပရြပပြေးတယ်။ နှေးလည်း ဆပပြှာမှုပတ်ှေ ကပန်တေဲ့ လကန်ဲ့ပဲ ဂွင်းထုပေးနတောပေါ့။ ရုတတ်ရကြ လကတ်ဈဖကကြ နှေးနို့တဈလုံးကို လာကိုငပြှီး ရစေိုထမိန် အပြငကြနေ ဆုပန်ယရြင်း ထမိနမြှာ ကပန်တေဲ့ နို့သီးခေါင်းလေးကို လကည်ိုးလေးနဲ့ ကြင်းပေး နတယ်ေ။ နို့အုံလေး ညှဈတုန်းက ဘာမှမဖြစ်ပမယေ့ြ နို့သီးခေါင်းလေး ဝိုင်းပေးတော့ ဆကကြနဲ့ ကိုယလြေးတွန့ပြှီး ဂွင်းထုပေးနတေဲ့ လကကြ မှနလြာရောပဲ။
အိမထြောငသ်ည် မိန်းမတဈယောကအြနနေဲ့ နို့ကိုငတ်ာလောကကြ အဆန်း မဟုတပြမယေ့ြ နရောရယ် အခွနရေယေကြှောင့ြ နှေးအတွကြ အတွေ့ထူးနတောပါ။ နောကဖြေးဆိုပမယေ့ြ ရစညေကြနကြ အပေါအြမိုးပဲ မိုးထားတော့ ဘေးအိမ် ၂ ဖကကြ ကြည့်ရြင် ညာဘကအြိမကြ အိမသ်ာ ကြယန်လေို့ မမှငရြပမယေ့ြ ဘယဘြကအြိမကြ ကြည့်ရြင် နှေးဂွင်းထုပေးနတေဲ့ မှငကြှင်းက အတိုင်းသားလေ။
ကိုမိုးအောငလြည်း ပါးနပပြါတယ်။ ဘယဘြကအြိမကြို အကဲခတရြင်း နို့သီးခေါင်းလေး ကစားနရောကနေ ပေါငကြှားထဲ ပြောင်းနိုကန်တယ်ေ။ နှေး စိတထြဲ တရှိန်းရှိန်းနဲ့ ပတဝြန်းကငွြ သတိထား ကြည့်န်တေုန်း အဖုတကြိုနိုကရြင်း ရစေိုထမိန် အပါးလေးပေါြ ခွှနပြှီး ထောငထြှကလြာတဲ့ နို့သီးခေါင်းလေးကို စုပတ်ော့ ကိုယဟြာကို သတိမထားမိပဲ ရငဘြတလြေး ကော့ပေးနမေိတယ်။ တဈခကြတ်ဈခကြြ နို့သီးလေး သှားနဲ့ ဖိခဲတော့ ဂွင်းထုပေးနရောက ရပပြှီး လီးတံကို ခပတ်င်းတင်း ဆုပကြိုငည်ှဈမိပြနရြော။
လူစိမ်း တဈယောကယ်ောကမြွား မှငသ်ှားမလား ဆိုတဲ့ စိုးရိမစြိတန်ဲ့ ညှဈထားတဲ့ လီးကို ဖြည်းဖြည်းချင်ြး ပြနထြုပေးတော့ သိပမြကြာလိုကပြါဘူး လကထြဲ လီးအရညပြှားပေါကြ တဒုတဒြုတန်ဲ့ သှေးတိုးတာ ခံစားမိတယ်။ ခပသ်ှကသ်ှကြ ထုပေးလိုကတ်ော့ နှေး ရစေိုထမိနပြေါြ လရညတ်ှေ ဖြေးကနဲ့ ပကပေကြုနရြောပဲ။
——————————————
ရချိုးပြီးတော့ ကိုမိုးအောငကြို နှေး ရငမြဆိုငရြဲလို့ အပြငထြှကလြညပြှီး နေ့လည် ထမင်းစားခွိနလြောကမြှ အိမပြှနလြာခဲ့တာ။
” မနှေးရေ … မနှေး ရှိလား ”
” ရှင် ”
ထမင်းစားပြီး ဧည့ခြန်းထဲ ဖြာခင်း ခဏလှဲနတေုန်း ကိုမိုးအောငကြ ဖိုးစညလြုံးလေး ခွီပြီး ဝငလြာပြနရြော။
” သားလေး … ဟိုမှာ … မင်း တီတီနှေး … အိပန်တော ”
” တီတီနှေး ”
ဖိုးစညလြုံးလေးကို နှေးရှိတဲ့နရော ပြပြီး အောကခြွ ပေးတော့ ကလေးက နှေးဆီ ပြေးလာတယ်။ နှေးလည်း လှဲနရောက ထထိုငလြိုကတ်ာ။ အနား ရောကတ်ာနဲ့ ကြေးထားတဲ့ ဘယဖြကပြေါငပြေါြ တကထြိုငပြှီး နှေးပါးကို ဘယည်ာ နမ်းတော့တာပဲ။ အဲခွိန် ကိုမိုးအောငကြ နှေးရဲ့ ဒူးတဈဖကြ ထောငထြားတဲ့ ညာဘကပြေါငန်ား ကပထြိုငလြိုကတ်ယ်။
” အှန် ”
ပေါငသ်ားလေး လာထိလို့ ကြည့်လြိုကတ်ော့ ထမိန် အောကန်ားစကနေ လကသ်ှင်းပြီး ပြတန်တော။ ထောငကြှေးထားတဲ့ ဒူးကို စိလိုကတ်ော့ မမှီတော့ပါဘူး။ နှေး အဖုတလြေးဆီ လကခြွောင်းတွေ ကရွောကလြာတယ်။
” မနှေး … မနကကြ … အားမရဘူး … တဈခါလောကြ … လုပရြအောငန်ောြ ”
” ဟာ … ကိုမိုး ကလည်း … ကလေးရှေ့ … ဘာတွေ ပြောနတောလဲ ”
” ကလေးက …… မနှေးသိပရြင် … အိပပြါတယ် ”
” ဟမ် ”
” တီတီနှေး …… သား … ဆငကြှီး စီးချင်တ်ယ် ”
ကိုမိုးအောငန်ဲ့ နှေးတို့ ပြောနတေုန်း ဖိုးစညလြုံး လေးက ဆငစြီးချင်တ်ယ် ပြောနပြနေရြော။ ခါတိုင်း နှေးက မောင့ပြုဆိုးတဈထညကြို ဆငန်ှာမှောင်း ပုံစံ လုပပြှီး လေးဖကထြောကပြေးရင်း ဖိုးစညလြုံးလေးက ကြောပေါြ တက္ကစီးနကြေ။ အခုဟာ ကိုမိုးအောင် ရှိနတေော့ လေးဖကကြုန်းရမှာ တမွိုးကြီးပဲ။
” စီးရမှာပေါ့ … သားရယ် … မင်း တီတီနှေးကို … ဆငကြှီး လုပခြိုင်းလိုကြ ”
စဉြးစားနတေုန်း ကိုမိုးအောငကြ နှေးပေါငကြှားထဲ အဖုတန်ိုကန်တေဲ့ လကကြို ပြနထြုတပြှီး ထရပလြိုကတ်ယ်။ နှေး ပါးပြငလြေး ပုဆိုးထဲက ဟာကြီးနဲ့ ထိမိသေးတာ။ နှေးတို့ အိပခြန်းထဲ ဝငပြှီး မောင့ရြဲ့ ပုဆိုးတဈထညယ်ူပြီး ပြနထြှကြ လာတယ်။
” သားလေးရေ …… ဆငကြှီး လာတော့မှာနောြ ”
ပုဆိုးကို ဆငန်ှာမှောင်းပုံစံ လိပပြှီး နှေးကို မကြရြိပ် မကြကြဲပြနတော။ နှေး နဖူးပေါြ ဆငန်ှာမှောင်းပုံစံ လုပထြားတဲ့ ပုဆိုးကို စွပပြှီး လေးဖကြ ထောကခြိုင်း နတယ်ေ။ နှေးလည်း ဘာပြောရမှန်း မသိတော့ပါဘူး ဖိုးစညလြုံးလေးက ပြောန်ရှောတာ။ လေးဖကြ ထောကပြေးတော့ ဖိုးစညလြုံးက နှေး ကြောပြေါြ တကပြါလရေော။ အဲခွိန် နှေး ထငတ်ဲ့အတိုင်းပဲ။
ကိုမိုးအောငကြ ကလေးကို နှေးကြောပေါကြ ပြုတမြကအွောင် ထိန်းပေးသလိုနဲ့ နှေးဖငန်ောကကြ ဒူးထောကရြင်း ကပပြါလာတယ်။ ထမိန် အောကန်ားစကို ခါးထိ လိပတ်ငထြားတော့ သူ့ရှေ့ နှေးဖငကြှီး အဖြေးသားပဲ နမှောပေါ့။ ဧည့ခြန်းလေးထဲ လေးဖကထြောကြ အနအထေားနဲ့ ကလေးကို ပတပြေးနတေုန်း ကိုမိုးအောငကြ ဒူးထောကလြကြြ အနထေားနဲ့ ဖငန်ောကကြပန်တေော့ လီးထိပကြ ဖငဝြလေးကို ထောကမြိလိုကြ အဖုတလြေးကို ထိုးမိလိုကပြဲ။ တဈခကြတ်ဈခကြြ အစိလေး လီးထိပန်ဲ့ ထိုးမိရင် နှေး လေးဖကထြောကြ လွှောကရြင်း ခါးလေး တုနတ်ုနသ်ှားတယ်။
” မနှေး … စောကဖြုတလြေး … တင်းလာပြီ ”
နောကကြ ပြောရင်း နှေးအဖုတလြေးကို လကဝြါးနဲ့ ပင့ကြိုငပြှနရြော။
” ကိုငလြို့ … ကောင်းလိုကတ်ာ …… အိနတောပဲ ”
” အ … ရှီးးးးး … ကလေး ရှိနတောကို … အအ ”
” သားလေးက … နှေးကြောပေါြ … ငိုကန်ပြေီ … အောကခြလွိုကမြယ် … ခဏလေး ”
ခကြခြငွြးပဲ နှေးကြောပေါကြနေ ဖိုးစညလြုံးလေးကို ခွိုင်းကမပြီး ဘေးနားခလွိုကတ်ယ်။ ဖိုးစညလြုံးက တကယကြို ငိုကန်ရှောတာ။ မကြလြုံးလေး စင်းပြီး နှေးဘေးနား ခွခွလေေေး လှဲအိပသ်ှားတာ။
” မနှေး … ဒီအတိုင်းလေးပဲ …… နနေောျ ”
စကားသံကြားမှ ဖငကြှီး ကုန်းထားတာ သတိရမိတာ။ ဘေးနားလှဲခရွငရြသားနဲ့ နှေးကိုယတ်ိုငကြ တစုံတရာကို စောင့န်တေဲ့ အဖြစ်မွိုးလေ။ နှေးလည်း ဘာမှ မပြောတော့ပါဘူး။ တဈခါ လိုးဖူးပြီးသားလေ။ တကယတ်ော့ သှေးနဲ့ကိုယ် သားနဲ့ကိုယမြို့ လငကြှယရြာ သာယာမိတာပါ။
” ဟင် … အဲဒါ … ဖငပြေါကကြှီး … မယကြ … ယကြ … အအ … ”
ထမိန် အောကန်ားစကို ခါးထိ လိပတ်ငပြှီး ဖငဝြကို လွှာဖြားလေး လာထိတော့ ဆကကြနဲ့ တုနသ်ှားရတယ်။
” ငှိမင်ှိမန်ပေါ … မနှေးရဲ့ … ကလေး … နိုးသှား လိမ့မြယ် ”
နှေးပြောမှ ဖငဝြလေး ယကန်ရောကနေ အဖုတကြို ပြောင်းယကပြေးတာ။ အစိလေး စုပလြိုကြ စောကခြေါင်းထဲ လွှာနဲ့ ထိုးမှှလေိုကမြို့ အဖုတလြေး ယားတကလြာတယ်။
” အ အ … ဟင့ြ … နှေး … မနနေိုငတ်ော့ဘူး … ထွကြ … ထွကြ … ထွကတ်ော့မယ် … အ ”
နှေးပြောရင်း လေးဖကထြောကြ အနထေားနဲ့ ခေါင်းလှည့ကြှည့တ်ော့ ကုန်းယကန်ရောက ဒူးထောကရြင်း လီးကို ညာလကန်ဲ့ ထိန်းကိုငပြှီး စောကပြတ် နှုတခြမ်းသား နှစ်ခုကြား ဒဈနဲ့ ပြတပြေးနတော။
” ကြှတ် … ရှီးးး … လုပ် … လုပ် … လုပပြါတော့ … ဒီမှာ … နှေး သတေော့မယ် ”
” လိုးတော့မယန်ောြ … မနှေး ”
စကားဆုံးတော့ ဘယလြကန်ဲ့ နှေးခါးကို ကိုငပြှီး သူ့လီးကို အဖုတထြဲ ဖိထည့လြိုကတ်ယ်။
” ဗွိ …… အ …… ဇွိ …… ဟင့ျ … အ …… ဘှတ် … ဘှတ် …… ဗစြျ … ဗှပ် …… ဖြပ် ဖြပ် …… အ … အင့ျ …… ဗစြျ …… အား … အ ……ကြှတ် … ကြှတ် … ”
လှညပြှန် ကြည့်န်ရောက လီးဝငတ်ာနဲ့ နှေးခေါင်းလေး မော့တကသ်ှားရတာပေါ့။ အံလေးကြိတပြှီး အသကပြှင်းပြင်း ရှူနတေုန်း ကိုမိုးအောငကြ အဖုတထြဲ လီးတဆုံး ဝငတ်ာနဲ့ ခကြခြငွြး ခပသ်ှကသ်ှကြ ပြနဆြှဲထုတပြှီး အားမနာတမ်း ဆောင့လြိုးနတယ်ေ။
” ဖြပ် …… ပလှတ် …… အား …… အင့ြ …… ကောင်းလိုကတ်ာ …… နှေးရယ် …… ရှီးးးးး … အင့ြ အင့ြ … နာနလေား ဟင် …… ဖြည်းဖြည်း လုပရြမလား … ရှီးးးးး … အင့ြ … ဘှတ် … ဖြပ် ”
” အ … အ …… ဟင့ျ …… ရ … ရ … ရတယ် …… လုပ် …… ဟင့ျ … အင့ျ … ”
——————————————
🏵️[ အခန်း ၃ ]🏵️
အခကြြ ၃၀ လောကပြဲ နှေး ပြီးသှားခဲ့ရတယ်။ ကိုမိုးအောငကြတော့ ၁၅ မိနဈလောကြ ဆောင့လြိုးပြီးမှ လရညတ်ှေ ပန်းထည့ပြဈတယ်။ ကလေးနိုးရင် လာပို့ဖို့ ပြောပြီး နှေးတို့အခန်း အနောကပြေါကကြ သူတို့ အခန်းဘကြ ပြနထြှကသ်ှားတာ။ သူစိမ်းယောကြြား တဈယောကန်ဲ့ မောင့ကြှယရြာ ခိုးပြီး အလိုးခံမိတဲ့ အဖြစ်ကို တွေးမိတော့ စိတထြဲ တဈမွိုးကြီး ဝမ်းနည်းလာသလိုပဲ။
ရချိုးပြီး ထမိနရြငလြွားနဲ့ သနပခြါး လူးနတေုန်း မောင့ဆြီက ဖုန်းဝငလြာတယ်။
” နှေး … မောင် နောကြ ၅ ရကြ လောကမြှ … ပြနရြောကမြယ် ”
” ဟင် … မောငပြှောတော့ … တဈပတပြဲဆို ”
” အင်း … အလုပကြ … ဒီမှာပဲ ထပပြေါလြာလို့ ”
မောငကြ ကလေးယူရင် ငှကြေေး အဆငပြှအေောင် ဆိုပြီး မောငတ်ို့ ဖုန်းကုမျပဏီက အထကလြူကြီးနဲ့ နားလညမြှုလုပပြှီး တာဝါတိုင် တပဆြငတ်ဲ့ အလုပပြါ တွဲလုပန်တော။ တခါတခါ နယထြှကရြင် အနည်းဆုံး တဈပတလြောကြ ကြာတယ်။ မောငဖြုန်းခသွှားတော့ နှေး ဟိုးအရင် ဒီအိမရြောကခြါစ အကြောင်းတွေ ပြနစြဉစြားနမေိတာပေါ့။
——————————————
” နှေးရေ …… ဒီမှာ … ဘီယာ ပါလာတယကြှ …။ မိုးအောငရြော …… အတူသောကမြှာ …… အမှည်း လုပပြေးနောြ ”
” ဟမ် … လာပြီ … လာပြီ မောင် ”
ဒီအိမလြေး ရောကလြာပြီး ၂ လလောကန်တေော့ နှေး အိပခြန်းထဲ လှဲနတေုန်း မောင့အြသံကြောင့ြ အမှန် ပြေးထွကလြာမိတယ်။ မောင့သ်ူငယခြငွြး နှေးတို့ရဲ့ အိမရြှင် ကိုမိုးအောငရြော ဧည့ခြန်းထဲ အတူ ထိုငန်ကြတော။ နှေးလည်း မီးဖိုခန်းထဲ ဝငပြှီး အသားတုရယ် ဝကအြူချောင်းရယ် မှပေဲဆနရြယ် ကြောပြှီး မောငတ်ို့ ၂ ယောကန်ား သှားခပြေးလိုကတ်ာ။
” အင့ြ … ဒါပဲမှည်းတော့ … မောငကြ ကြိုမှ မပြောတာ ”
နှေး အမှည်းပန်းကနခြတွော့ ကိုမိုးအောင် မကြလြုံးတွကေ နှေးရငသ်ားတွပေေါြ ရောကန်တောလေ။ အိမန်ရင်ေး ဖရိုဖရဲပုံစံနဲ့ နှေးဝတထြားတဲ့ အင်ျကြီက လညပြင်းဟိုကန်တော။ အမှည်းပန်းကနတ်ှေ ခပြေးပြီး အခန်းထဲ ပြနဝြငတ်ော့ နှေးဖငကြှီး ခိုးကြည့်န်တေဲ့ ကိုမိုးအောငရြဲ့ မကြလြုံးတွေ သတိထားမိလိုကတ်ယ်။
ကိုမိုးအောင် စိတကြ တမွိုးပဲ မောငရြှိရင် နှေးအပေါြ မိတဆြှတဈေယောကလြို ဆကဆြံတတပြမယေ့ြ မောင့ကြှယရြာဆို စကားပြောရင် ဟိုပုတ် ဒီပုတန်ဲ့ ပြောတတတ်ာ။ နှေးလည်း အနအထေိုင် ဆငခြှငပြှီး နနတေောပါ။ မောင့အြပေါြ ခစွတ်ဲ့စိတန်ဲ့ မောင့ြ သူငယခြငွြးကို မကြန်ှာ မပကြစြချင်ေဘြူးလေ။
အခန်းထဲ ပြနလြှဲတော့ နှေးဖင် အကြည့်ခြံခဲ့ရတာကို ပြနတ်ှေးရင်း ထူးထူးခွားခွား စိတတ်ှေ မရိုးမရှ ဖြစ်လာရတယ်။ မောငန်ဲ့ ညအိပယ်ာဝင် ကာမဆကဆြံဖို့ ကြိုတွေးမိတော့ လကကြ ထမိနကြှား အလိုလို ရောကသ်ှားမိတာ။
မောငန်ဲ့ အိမထြောင် သကတ်မ်းက ၃ နှစ်ကြောြ ၄ နှစ်ထဲမှာပါ။ အရင် နှေးတို့နတေဲ့ မှို့လေးကတည်းက အိမထြောငရြေး သုခ မပြည့ဝြခဲ့တာပါ။ မောငကြ သူ့အလုပတ်ှနေဲ့ နေ့တိုင်း မအားလပဘြူး။ ညပိုင်း အိမပြှနရြောကရြငလြည်း လငမြယား လုပဖြို့ နနသေောသာ ပငပြန်းပြီး တန်းအိပရြောပဲ။ နှေးရဲ့ ဆန်ဒလေးတွကေို လကန်ဲ့ပဲ အာသာ ဖြညန်ခေဲ့ရတာ ကြာပါပြီ။
” နှေးရေ … အမှည်း လုပပြါဦး … ဒီမှာ သောကကြောင်းတုန်း … အမှည်းက မရှိတော့ဘူး ”
ရုတတ်ရကြ အိမရြှေ့ဧည့ခြန်းက မောင့အြသံကြောင့ြ နှေး အတွေးစတွေ ပကြသ်ှားရတယ်။ မီးဖိုချောင် ပြနဝြငပြှီး မှပေဲဆံနဲ့ ကြကြဥ ထပကြှောပြေးလိုကတ်ာ။ ညပိုင်း အိပယ်ာဝငတ်ော့ မောငကြ စပါလရေော။
” နှေး ”
” ရှင် ”
” ညနကေ … မိုးအောင် … နှေးဖငပြဲ … ခိုးခိုး ကြည့်န်သလေားလို့ … ခိခိ ”
မောင့ြ စကားကြောင့ြ နှေး ခကြခြငွြး မကြန်ှာလေး အမ်းပြီး ရငခြုနသ်ှားရတယ်။
” ဟာ … မောငကြလည်း … ကိုယ့မြိန်းမကို … ပြောစရာလား ”
နှေးက စိတကြသိကအောကြ ဖြစ်သှားပမယေ့ြ မောငကြ နှေးဖင် အကြည့်ခြံရတာကို စိတမြဆိုးပဲ ပြောနတေော့ အံသှမိတယ်။
” မဟုတပြါဘူး … မိုးအောငလြည်း … သူ့မိန်းမ ဆုံးသှားတော့ … နှေးကိုပဲ … မှန်းပြီး ပစ်မှားနမှော တွေးမိလို့ ”
” ဟာ … မောငကြလည်း … အဲဒါ … နှေးက … ဘာလုပရြမှာတုန်း … ဟှန့ြ ”
နှေး နည်းနည်း စိတဆြိုးတဲ့ ပုံစံနဲ့ ပြနပြှောတော့ မောငအြသံ တိတသ်ှားရောပဲ။ အဲတုန်းက နှေး တကယလြည်း ဝမ်းနည်းသှားမိတာပါ။ မောင့ရြဲ့ရှေ့မှာပဲ နှေးဖငကြို ငမ်းနတော သိသိကြီးနဲ့ သဝနမြတိုပဲ သာယာနတောလေ။
ခဏ ငှိမသ်ှားပြီးမှ အိပယ်ာထဲ ပကလြကအြနထေားနဲ့ နှေးကို မောငကြ နို့တွေ ဆုပန်ယပြေးနတော။ နို့သီးလေး စို့လိုကြ ဖြဖြလေးကိုကလြိုကန်ဲ့ လကကြ အဖုတကြို ပြတပြေးပြနရြော။ မဆကဆြံဖြစ်တာ ကြာတော့ နှေးလည်း အဖုတလြေး ခဏနဲ့ ရှှဲနှစ်လာတယ်။
” နှေး … တကယလြို့ … မောငမြရှိတဲ့အခွိန် … မိုးအောငကြ …… ဇွတကြှိုးစားရငရြော ”
” ဟာကြာ … မောငကြ … နှေးကို …… ကိုမိုးအောငန်ဲ့ … တကယ် … လိုးစချင်ေန်တောလား ”
ဘယအြခွိန် တကလြိုးမလည်း မွှောန်တေုန်း ကိုမိုးအောငအြကြောင်း ထပပြှောတာနဲ့ နှေးလည်း ဒီတဈခါ ရှဲ့မေးပစ်တာ။
” ဟာ … နှေးရယ် …… ဆောရီး နောျ … ”
နှေးစကားဆုံးတော့ အဖုတကြို ပြတပြေးနတေဲ့ မောငကြ ပေါငကြှားထဲ ခကြခြငွြး ဒူးထောကြ နရောယူတော့တာ။ ခါတိုင်း နှေးစုပပြေးမှ တောငမြတလြာတဲ့ လီးက ထူးထူးခွားခွား စုပမြပေးရပဲ တဆတဆြတ် ထောငရြမ်းနတယ်ေ။ မလိုးရတာကြာပြီ ဖြစ်တဲ့ နှေးအဖုတလြေးကို ကုန်းယကပြေးတာ။ ၅ မိနဈလောကြ ယကပြေးပြီး မီးကုနယ်မ်းကုန် ဆောင့လြိုးနတော။ နှေးတို့ အိမထြောငသ်ကတ်မ်း တဈလွှောကြ တဈခါမှ မရဖူးတဲ့ ဆောင့ခြကြတ်ှနေဲ့ပါ။
” နှေး … တကယလြို့ … မှားသှားလည်း … မောင် … မောင် … မောင် ခွင့လြှတ် မှာပါ …။ အင့ြ … ဗစွြ … ဘှတ် … ဖြပ် … ဗှိ … ဘှတ် ဘှတ် ဘှတ် … အား … အ … အင့ြ အင့ြ ”
ဘယကြိဈစမဆို ပြင့လြင်းတတပြမယေ့ြ ကြောကစြိတရြှိတဲ့ မောငလြေ မနားတမ်း ဆောင့လြိုးရင်း နှေးအပေါြ မစဉြးစား မဆငခြှငပြဲ ပြောပြီး ကာမစိတ် တအား ပြင်းထနန်တော သတိထားမိလိုကတ်ယ်။ နှေးလည်း မောင့ြ စကားလုံးတွကြေောင့ြ လီးဝငလြာတိုင်း ကိုမိုးအောင် တကလြိုးနသလေို ခံစားမိနတောပါ။ နှေးကိုယတ်ိုင် ကိုမိုးအောငရြဲ့ လီးကို စိတထြဲ မှန်းပြီး ခံရင်း မယုံနိုငလြောကအြောင် ကာမအထွဋထြိပ် ရောကခြဲ့ရတယ်။ အဲဒီညက နှေးတို့လငမြယား ၃ ခွီ ဆကတ်ိုကြ လိုးဖြစ်ကြတာ။
——————————————
နောကပျိုင်း မောငကြလည်း လိုးခါနီးကြ ကိုမိုးအောင် အကြောင်းတွေ လုပဇြတခြင်းပြီး ပြောပြော လိုးတော့တာပဲ။ မောငမြရှိခွိန် ကိုမိုးအောငကြ ဇွတတ်ကြ လိုးတာတို့၊ နှေးကိုလည်း မောငမြသိအောင် ဘယလြိုခံမှာလည်းတို့ အမွိုမွိုး မေးမေးလိုးတာ။ ကြာတော့ နှေးစိတထြဲ ကိုမိုးအောင် တကယလြိုးပေးသလို ခံစားလာရတယ်။
အဲ့လို နလောရင်း နောကထြပ် ၄ လလောကကြှ မှတမြှတရြရ နှေးတို့နတေဲ့ ရပကြှကရြဲ့ ကထိနန်ေ့ကြီး မောငအြလုပသ်ှားတော့ နေ့ခင်းဘကြ စားသောကပြှီး နှေးတို့ ကိုယန်ံ့ သုတရြညန်ံ့တွနေဲ့ နံဆောန်တေဲ့ အယကခြင်းတွေ လွှောဖြှတပြဈတယ်။ ပြီးတာနဲ့ ကုတငကြို ကြမ်းပိုး ကပမြှာစိုးလို့ ပိုးသတဆြေး ဖနွြးလိုကတ်ော့ အနံ့တွကေ မှနထြူပြီး အိပခြန်းထဲ နမရေဘူး။
အနံ့က စိတထြဲ စွဲနတေော့ အီလညလြညန်ဲ့ နောကဖြေး တံခါးဖြင့ပြှီး မီးဖိုခန်းလေးထဲ ဖြာအသေး တဈခပြခြင်းပြီး လှဲနလေိုကတ်ယ်။ လှဲနရင်ေး ခေါင်းမူးလာတာနဲ့ အိပပြွောသ်ှားတာပါ။ ခါတိုင်းလည်း နေ့လည် နေ့ခင်း ပူလာရင် နှေးအိပဖြူးတာပဲ။ နှစ်နှစ်ခွိုကခြွိုကြ အိပပြွောန်ရင်ေး အိပမြကမြကန်သလေိုပဲ။ ခါးအောကပျိုင်း နှေးကနဲ့ တရှိန်းရှိန်းလေး။ မောငအြလုပကြ ပြနရြောကလြာပြီး အဖုတလြေး ယကပြေးတယ် ထငန်မေိတာ။ ပေါငတ်ံ ၂ ဖကြ ဖြဲပေးရင်း အရကန်ံ့လေးက တထောင်းထောင်းနဲ့ ဆိုတော့ အလုပကြအပြန် ရပကြှကကြထိနမြို့ အပြငမြှာ အရကသ်ောကလြာတယ် ထငမြိတာပဲ။ အရကမြကြိုကတ်ဲ့ မောငကြ တခါတခါ အထကလြူကြီးတွနေဲ့ ရင်းနှီးအောင် အတူလိုကသ်ောကြ ပေးတာတွေ ရှိတယ်။
မကြလြုံးဖြင့ြ မကြည့်ပြဲ ရငထြဲ တလှပလြှပန်ဲ့ ကာမစိတတ်ှေ ဟုန်းကနဲ ကြှလာရတာ။ အမှနအြတိုင်း ပြောရရင် အခုရကြ မောငန်ဲ့လိုးတိုင်း ကိုမိုးအောင် အကြောင်းတွေးရင် စိတကြ တအားကြှနမေိတယ်။ ပိုးသတဆြေးနံ့ကြောင့ြ ခေါင်းက ရီနီတီနဲ့ မူးနတေုန်းပဲ။ ကိုယတ်စောင်း လကထြောကပြှီး ဖငပြှနခြေါင်းပြန် အနထေားနဲ့ အဖုတယ်ကပြေးနတေဲ့ မောငရြဲ့လီးကို ပုဆိုးအပြငကြနေ အုပကြိုငလြိုကတ်ယ်။ တံခါးပေါကြ ပိတထြားလို့ မီးဖိုခန်းထဲ မှောငန်ပမေယေ့ြ လကထြဲ စမ်းမိနတေဲ့ လီးက အရငလြိုးနကြေ လီးနဲ့မတူပဲ တုတတ်ုတခြဲခဲကြီး ဖြစ်နသလေိုပဲ။ ပိုးသတဆြေးနံ့နဲ့ မူးပြီး ထငမြိထငရြာ ထငတ်ာနမှော တွေးရင်း လကထြဲ တင်းမာလာတဲ့ လီးကို မှနမြှနလြေး ဂွင်းထု ပေးနေ မိတာပေါ့။
” မောင် … လိုးမှာဖြင့ျ … လိုးတော့လေ ”
အဖုတလြေးထဲ တအားယားလာလို့ လီးကိုငထြားတဲ့ လကကြို လှတပြှီး ပကလြကြ အနထေားနဲ့ပဲ ပေါငကြားပေးလိုကတ်ယ်။ ပေါငဖြှဲပေးတော့ ကိုယတ်စောင်းလှဲပြီး အဖုတယ်ကန်ရင်ေး မောငကြ ထထိုငလြိုကတ်ာ။ အင်ျကြီကြယသ်ီးတွေ ဖြုတပြှီး ဘောလြီအလယ် နရောကနေ နို့ပေါရြုံ အောကဆြှဲခတွယ်။ ပြီးမှ နှေးပေါငကြှား နရောယူပြီး ကိုယပြေါြ မှောကခြရွင်း နို့စို့တော့တာပဲ။ နှေးက ထုံးစံအတိုင်း မကြန်ှာလေးလှဲပြီး လီးဝငအြလာကို မွှောန်မေိတယ်။
” အအ … အားးးးး … ကြပလြိုကတ်ာ … ဘယလြို ကြီးလဲ … ဟင့ြ ”
အဖုတထြဲ လီးဝငလြာတာနဲ့ စိတထြဲ တမွိုးကြီး ခါတိုင်း လွှောလွှောရှူရှူ ဝငလြာတဲ့ လီးက အဖုတထြဲ တဈစို့ကြီး ဖြစ်နတောလေ။ နို့စို့နတေဲ့ မကြန်ှာ ဆှဲလှနကြှည့မြိတော့မှ နှေး လန့ပြှီး မကြလြုံးပြူးသှားမိတာ။
” ဟာ … ကို … ကို … ကိုမိုး … မဟုတလြား …… မလုပပြါနဲ့ … ဖယ် ဖယ် … ဖယပြါ ”
နှေး စကားတွေ ထဈထဈငေါ့ငေါ့နဲ့ ကာမစိတတ်ှတေောင် ပြောကသ်ှားရတယ်။ နှေး တွန်းထုတတ်ော့ ကိုမိုးအောင် အခန်းထဲက ထွကသ်ှားရောပဲ။ ထမိန် အမှနပြှနဝြတရြင်း မီးဖိုခန်းက ထွကပြှီး နောကဖြေး တံခါးရော အိမရြှေ့ တံခါးရော ပိတထြားလိုကတ်ယ်။
——————————————
ညနစေောင်း မောငပြှနလြာတော့ လငမြယားနှစ်ယောကြ ထမင်းအတူစား ရအတေူ ခွိုးကြတာလေ။ ရတေိုငန်ားရောကတ်ော့ ထိုငပြှီး ဆပပြှာတိုကန်တေဲ့ ကိုမိုးအောင် ပုဆိုးကြားက လီးကြီး ငိုကကြနွတော နှေးမှငလြိုကရြတယ်။ နေ့ခင်း ကြောငတ်ောင် နှေးကို လာလိုးတုန်းက ရှကပြှီး မကြည့်လြိုကရြပမယ်ေ အခုမှ အနီးကပ် ဖကြကြနဲ့ ကြည့်လြိုကမြိတာ။ မောင့ရြှေ့မို့ ခကြခြငွြး အကြည့်ြ လှဲလိုကပြမယေ့ြ မကြလြုံးထဲ လီးကြီးက မထွကတ်ော့ဘူး။ လမှှေးအုံကြီး ရစေိုနပြေီး တွဲကနွတေဲ့ လဥနှစ်လုံးပေါကြနေ အောကကြ အုတခြင်းပေါြ စိုကကြနွတေဲ့ လီးက အညိုရောင် သန်းနတယ်ေ။
မောငန်ဲ့ ရအတေူခွိုးရင်း ရငတ်ဒိတဒြိတ် ခုနန်မေိတာ။ ထူးခွားတာက ကိုယ့လြငရြဲ့ လီးကို ရငမြခုနပြဲ သူစိမ်းယောကြြား လီးကိုမှ ရငခြုနန်မေိရောပဲ။ ရချိုးပြီး နှေးတို့ အိမခြန်းလေးထဲ ပြနရြောကတ်ဲ့ထိ မောင့ကြို စကားမပြောဖြစ်တော့ပါဘူး။ ညပိုင်း ထမင်းမစားခင် ရပကြှကထြဲ သီထားတဲ့ ပဒသောပငတ်ှေ လွှောကကြှည့ပြှီး အပြနကြွ မောငန်ဲ့ ကိုမိုးအောငတ်ို့ ကထိနန်ေ့ဆိုပြီး ဘီယာနဲ့ အရကရြောပြီး သောကကြှပါရော။
ကိုမိုးအောငကြ နခင်ေးက ကိဈစကို မသိသလိုနဲ့ ခပတ်ညတ်ညပြဲ။ နှစ်ယောကသ်ား မူးမှ အရကဝြိုင်း သိမ်းလိုကကြှတာ။ ထမင်းစားသောကပြှီး တီဗှီ ခဏကြည့်ြ အိပယ်ာဝငလြိုကတ်ယ်။ အိပယ်ာထဲ လငမြယား သဘာဝ လိုးတော့ မထငမြှတပြဲ ကိုမိုးအောင် လီးကြီး ပြနမြှငယ်ောငလြာရောပဲ။ နေ့လညကြ ရှကပြှီး တွန်းထုတလြိုကပြမယေ့ြ ညနပေိုင်း အမှတမြထင် မှငလြိုကရြတဲ့ လီးကြီး တောငန်ရင်ေ ဘယလြောကမြွား ထွားလိုကမြလဲ သိချင်စြိတကြ ပြင်းပြလာတယ်။ ဒါမို့လည်း နေ့လညကြ ခကြခြငွြး မဝငပြဲ အဖုတထြဲ တဈနတောလေ။
တွေးမိရုံနဲ့ အဖုတလြေး ယားလာပြီး ဆဈကနဲ့ ဆဈကနဲ့ အရညတ်ှေ ထွကကြုနတ်ော့တာပဲ။ မောငလြည်း ပြီးသှားတော့ နှစ်ယောကသ်ား နှစ်နှစ်ခွိုကခြွိုကြ အိပပြွောခြဲ့ကြတယ်။ ကထိနကြ အငှိမ့ပြါတော့ ဆူညံပြီး နိုးလာပြနရြော။ တရေးနိုးတော့ ထူးထူးဆန်းဆန်း နှေး ကာမစိတတ်ှေ ကြှနတော။ ဘေးနား တခူးခူးနဲ့ နှစ်နှစ်ခွိုကခြွိုကကြို အိပပြွောန်တေဲ့ မောင့ပြေါငကြှား ကြည့်ရြင်း တဈခါမှ မလုပဖြူးတဲ့ အလုပကြို စလုပကြှည့တ်ယ်။ ပုဆိုး အောကန်ားစကို ဗိုကပြေါြ ဆှဲတငပြှီး လီးကို ငုံကြည့်ြ လိုကတ်ာပါ။ မောငကြတော့ အိပလြို့ ကောင်းနတေုန်းပဲ။
နှေး လွှောကလြုပကြှည့တ်ာပါ။ လငမြယား လိုးရငတ်ောင် ထမိနလြေးလှနပြှီး မကြန်ှာလှဲ ခံတတတ်ာလေ။ လီးကို စုပပြေးရင်း မောငန်ိုးလာမလား ဆိုပြီး ရငတ်ထိတထြိတန်ဲ့ ကြည့်န်မေိတယ်။ လီး တကယလြို့ တောငလြာရင် အရဲစွန့ပြှီး အပေါကြ တကလြိုးဖို့ ဆုံးဖြတပြှီးသားပါ။ နှေးပဲ ညံ့တာနမှော မောင့လြီးက တောငကြိုမလာဘူး။ အဖုတထြဲ ထည့ဖြို့လည်း ပြော့ဖတန်တေော့ အဆငမြပြပေါဘူး။ စိတလြွော့ပြီး အိမတ်ံခါးဖြင့ပြှီး အပြငထြှကထြိုငန်မေိတယ်။ လတဖြေူးဖြူးနဲ့ ခမွြးစိမ့စြိမ့လြေးပဲ။ ကိုမိုးအောင် အခန်းဘကကြ ဘာသံမှ မကြားဘူး မီးပိတ် အိပန်ပေါပြီ။ ခဏထိုငပြှီး နောကဖြေး သေးသှားပေါကလြိုကတ်ယ်။
” မနှေး … ကထိနကြ … အသံတွေ ဆူညံနလေို့ … အိပမြပြောဘြူး … ထငတ်ယ် ”
နှေးတို့ နောကဖြေးပေါကြ ပြနဝြငမြယ် လုပတ်ော့ ရုတတ်ရကြ ကိုမိုးအောငကြလည်း နောကဖြေးပေါကြ ဖြင့ပြှီး ထွကလြာတာ။ လူချင်ြးကပတ်ာနဲ့ အရကန်ံ့ကတော့ စူးကနဲ့ပဲ။
” ဟုတ် … မောငတ်ော့ … ဒေါင်းသှားပြီ … ကိုမိုးအောငရြေ … နှကေ … တရေးနိုးလာတာ ”
” မနှေး … ဇောထြူးက … သိပ် မလိုးနိုငဘြူးနောြ ”
” အိုရျ … ဘာတွေ ပြောနတောလဲ ”
” ညအစောပိုင်း … အရကသ်ောကပြှီး … ကနွောလြည်း အိပမြရတာနဲ့ … စကားလာပြောရင်း … မနှေး နဲ့ ဇောထြူး လိုးနတော …… ကနွောြ … မှငလြိုကမြိတယ် ”
” အာ …… မဟုတကြ ဟုတကြတွေ ”
ရုတတ်ရကြ တဈတဈခွခွ ပြောလိုကတ်ဲ့ စကားလုံး တွကြေောင့ြ နှေး ရှကလြည်းရှကြ လူတကိုယလြုံး ကြကသ်ီးတွေ ဖငွြးကနဲ့ ထလာရတယ်။ အိပယ်ာဝငတ်ော့ မီးမပိတလြိုကမြိဘူး။ မောငန်ဲ့နှေး လိုးတာကို ကိုမိုးအောင် မှငသ်ှားပြီ နမှော။ ပိုဆိုးတာက သူ့အကြောင်းတွေ ထည့ပြှောရင်း လိုးခဲ့ကြတာလေ။
” ဟုတပြါတယ် … မနှေးရယ် … ကနွော့ကြိုတောင် … ဇောမြိုး ခွင့ပြှုရင် … အလိုးခံမှာဆို … ”
” ဟာ … ”
နှေ ဘာဆကပြှောရမှန်း စကားစက ရှာမရဘူး။ ထူးထူးခွားခွား စိတမြဆိုးတဲ့အပြင် အဖုတလြေး ယားတကြ လာတယ်။ အဲခွိန် ကိုမိုးအောင် ပေါငကြှားထဲ လီးကလည်း သိသိသာသာ ထောငထြှကလြာပြီး ဘေးတိုကရြပန်တေဲ့ နှေး ညာဘကြ လကခြုံကို လာထိနတော။ မိန်းမ သဘာဝ အထိအတွေ့ အာရုံက ခံစားမိပြီး အဖုတလြေး တဖငွြးဖငွြးနဲ့ တင်းလာရတယ်။ ကိုယ့အြိပခြန်းထဲ ဝငလြိုကရြင် ပြီးနတောကို ကိုမိုးအောင် ဘာဆကပြှောမလဲ သိချင်စြိတကြ ပြင်းပြနပြနေရြော။
” ဒါနဲ့ … ခုန … ဇောထြူး … လီးကို စုပပြေးနတော … ဒီလို တောငမြလာဘူး ……မလား ”
” ဟင် … မဟုတ် ……… မဟုတပြဲနဲ့”
နှေး ဆကကြနဲ့ တုနသ်ှားမိတယ်။ ကြည့်ရြတာ တညလုံး နှေးကို လာလာ ချောင်းနတော နမှော။ နောကဖြေး တံခါး ပိတထြားပမယေ့ြ အိမဘြေးကြားက ဝငပြှီး ပြတင်းပေါကကြနေ ချောင်းတာနမယ်ေ။
” ဟုတပြါတယ် … မနှေးရဲ့ … ကြည့်ပြါဦး ”
စကားပြောရင်း ကိုမိုးအောငကြ ပုဆိုး ခါးပုံစဖြညပြှီး အောကလြွှောပြနတော။ မှငလြိုကရြတာက ပေါငလြုံးကြားက တင်းပြောငန်တေဲ့ နီညိုရောင် လီးကြီးလေ။ နှေး ကြည့်န်မှန်ေးသိတော့ လီးကို ဆကကြနဲ့ ဆကကြနဲ့ တောငပြှနတယ်ေ။
” မနှေး … စုပခြငွြ စုပကြှည့လြေ ”
” အာ …… မစုပ် …… မစုပခြငွြ ပါဘူး ”
ဆကကြနဲ့ ဆကကြနဲ့ တောငမြတန်တေဲ့ လီးထိပကြ ဒဈကြီး ကြည့်ပြှီး နှေး အံသှလှန်းလို့ ပါးစပဟြသှား တာကို တမွိုးတငပြှီး ပြောနတော နမှော။
” ကဲပါ … လာလာ …… ဒီဘကန်ား … နည်းနည်း မှောငတ်ယ် …… ဒူးထောကထြိုငလြိုကြ ”
ရုတတ်ရကြ နှေး လကကြောကဝြတ် ဆှဲတော့ လန့သ်ှားရတယ်။ မူးနတေော့ လကရြဲဇတရြဲ လုပန်တော နမှော။
” လာပါ … မနှေး ရဲ့ …… မှနမြှနလြာ ”
အသံတိုးတိုးလေး ပြောလိုကပြမယေ့ြ နှေး အတွကကြ ဆေးမိနသလေိုပဲ။ ယောငကြန်းကန်းနဲ့ ကိုမိုးအောင် နောကဖြေးပေါကကြ ယအမှောငထြဲ တိုးဝငပြှီး ဒူးထောကြ ထိုငလြိုကမြိတယ်။
” အင့ြ အင့ြ … လီးတအား … စုပခြငွန်တော မလား … မတောငတ်ဲ့ … လီးကို စုပမြနနေဲ့ … ဒါကြီးစုပ် ”
စိတထြဲ တရှိန်းရှိန်းနဲ့ မောငပြှောတဲ့ စကားတွေ ကြားယောငလြာရောပဲ။ ကိုမိုးအောင် လီးကြီးကို သူ့ရှေ့ စုပပြှရင် ကောင်းမှာပဲတဲ့။ တွေးနတေုန်း ကိုမိုးအောင် လကန်ှဈဖကကြ နှေးခေါင်းကို ကိုငပြှီး ပါးစပထြဲ လီးကို ထိုးသှင်းပစ်တာ။ နှုတခြမ်းနှစ်ခုကို အထကအြောကြ စိလိုကရြင် ရသားပဲ။ ပါးစပ် မပိတမြိတော့ လီးက လညခြွောင်းထဲထိ တိုးဝငလြာတယ်။
——————————————
🏵️[ အခန်း ၄ ]🏵️
” အု … ဝု … ဖလှပ် … ပလှတ် … အုအုအု … ဗှိ ”
ရုတတ်ရကြ သူစိမ်းယောကြြားရဲ့ လီးနံ့က နှာခေါင်းထဲ တိုးဝငလြာပြီး ဒဈကြီးက ပါးစပန်ဲ့ အပြည့ဖြစ်နတေော့ မနတတေဘြူး။ ခေါင်းနောကဆြုတတ်ော့လည်း မရဘူး။ နှေးခေါင်းကို ကိုမိုးအောငကြ ဖမ်းကိုငထြားတယ်။
” စိတတ်င်း မထားနဲ့ … မနှေး … လညပြင်းကို ဖြော့ပြီး … ရသလောကြ မွိုကြည့်ြ ”
ကိုမိုးအောင် စကားတွေ ကြားတဈခကြြ မကြားတဈခကြန်ဲ့ လီးတဝကြ ငုံမိအောင် အတောကြှိုးစားနရတော။ စိတထြဲ ဒီလိုလီးကြီးနဲ့ အလိုးခံလိုကရြလငွြ ဆိုတဲ့အတွေး တွေးမိပြနတ်ော့ အောကကြ စောကရြည် စိမ့ထြှကလြာရောပဲ။ မောင့လြီးထကြ ကြီးမားတုတခြိုငတ်ဲ့ လီးကြီး ငုံမိရုံနဲ့ စောကရြည် ပန်းထုတခြငွမြိတယ်။ နှေးပါးစပထြဲ ထပဝြငလြာမှာ ကြောကလြို့ လွှာထိပလြေးနဲ့ ထိုးထိုးတားတော့ ဒဈမှုတရြုံလေး အထုတအြသှင်း လုပန်တော။
” ရှီးးးးးး … အ … အားးးး … ဒဈကို လွှာနဲ့ … ထိုးနတောလား … ကောင်းလိုကတ်ာ … မနှေးရယ် … ပါးစပထြဲ … ပြီးသှားလိမ့မြယ် … ထတော့ ”
၁၀ မိနဈလောကြ ပါးစပကြို လိုးရင်း တဈတဈခွခွ ပြောပြီး လီးကို ပါးစပထြဲက ဆှဲထုတလြိုကတ်ယ်။ ပြီးမှ နှေးကို ခွိုင်းကနေ ဆှဲထူပြီး မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် မတတ်ပရြပမြိတာနဲ့ ထမိနကြို ဆှဲခွှတရြင်း သူ့ပုဆိုးကို စလှယသ်ိုင်းလိုကတ်ာပဲ။
” မနှေး … တအား … ဆာနတောမလား … ရှီးးးးး … ကြည့်စြမ်းပါဦး … အရညတ်ှေ ရှှဲပြီး … ဖောင်းကြှနတော ”
” ဟာ …… ကြှတ် … ”
မလိုးပဲ အဖုတကြို လကန်ဲ့ပြတပြှီး စောကစြိကို ခွနတေေော့ ပေါငတ်ံနှစ်ဖကြ ဖြဲပြီး ကော့ပေးရင်း အဖုတန်ဲ့ လီးကို ဆှဲကပမြိတယ်။ ကာမစိတ် ကြှနတေော့ မရှကတ်ော့ပါဘူး ထငခြငွသ်လို ထငပြေါ့။ဟနဆြောငလြို့လည်း မရတောဘူး စောကရြညကြ အိုငန်ပြေီ လကန်ဲ့ ပြတပြေးရုံကို ပြီးချင်န်ပြေီ။
” လိုးမယန်ောြ …… မနှေး … ”
နှေး မကြန်ှာလှဲထားပမယေ့ြ မရှကတ်မ်း ပြောရရင် အဖုတကြ လီးကို ကြောကကြှောကန်ဲ့ မွှောန်တောပါ။ လီးတဝကလြောကကြကိုငပြှီး စောကခြေါင်းဝထဲ တေ့လိုကမြှ ဗှိကနဲ့ ဖြည်းဖြည်းချင်ြး ဝငလြာတော့တယ်။ လီးက အတောလြေး တုတတ်ော့ အဖုတထြဲ တဈစို့ကြီး ကြပထြုတန်တော။
” မကြောကန်ဲ့နောြ ”
အရငတ်ခါလို တွန်းထုတမြှာ စိုးရိမလြို့နမှော။ ခါးကို ဆှဲပြီး နှဲ့နှဲ့သှင်းနတယ်ေ။ ကိုမိုးအောငကြ ပါးနပပြါတယ်။ စီးကြပပြှီး တဈအိအိနဲ့ ဝငလြာတဲ့ လီးကို အရင်းထိ တန်းမလိုးပဲ တဝကလြောကြ သှင်းလိုကြ ပြနထြုတလြိုကန်ဲ့ ဖြည်းဖြည်းချင်ြး လိုးနတော။ မောင့လြီးထကြ သိသိသာသာ တုတတ်ော့ လီးတဝကြ လောကန်ဲ့တင် စီးပိုငပြှီး ခံလို့ ကောင်းနတယ်ေ။ အထုတအြသှင်း များလာမှ တဖြည်းဖြည်း နှေးလည် လီးဝငလြာသလောကြ အဖုတ် အတွင်းသားတွနေဲ့ ပြနည်ှဈပေးပြီး အရင်းထိ သှင်းဖို့ ကပပြှောလိုကတ်ာ။
” ဗွိ …… ဘှတ် …… ဒုတ် … အားးးးးးး ”
စကားတောင် မဆုံးသေးဘူး ဒုတကြနဲ့ သားအိမဝြ လာထိလို့ သမတေတ် ခံစားလိုကရြတယ်။ ၅ ခကြြ ၆ ခကြလြောကြ ဆီးခုံးချင်ြး ကပန်အေောင် ဆှဲလိုးလိုကတ်ာ နှေး မကြရြည် ဝဲတကလြာရောပဲ။
” အ … အားဟား … ကြှတကြွှတ် … ကငွလြိုကတ်ာ …… လီးက … အရှညကြှီး ”
မိနဈ ၂၀ လောကြ နားလိုကြ လိုးလိုကန်ဲ့ အသကရြှူသံတွေ ပြင်းလာပြီး နောကဆြုံးတဈခကြြ ဆောင့လြိုးတော့ နှေးပြီးသှားရတယ်။ နှေးပြီးမှ ခပသ်ှကသ်ှကြ ဆှဲလိုးရင်း အခကြြ ၄၀ လောကကြှ အဖုတထြဲ လရညတ်ှေ ဗစွကြနဲ့ တိုးဝငလြာခဲ့တာ။ ပြီးတာနဲ့ လီးဆှဲထုတပြှီး ဒူးထောကထြိုငရြင်း လရညတ်ှေ ပပြနေတေဲ့ နှေးအဖုတကြို လွှာနဲ့ ပြောငအြောင် ယကပြေးနတယ်ေ။ နှေးလည်း လိုးပြီးကာစ အဖုတကြို တဈခါမှ အယကမြခံဖူးတော့ ကိုမိုးအောင် ယကန်တေုန်း ပြင်းပြင်းပြပြနဲ့ သူ့လရညတ်ှရေော လကကြနွြ စောကရြညတ်ှရေော ညှဈထုတ် ပစ်လိုကတ်ာပေါ့။ အိပခြန်းထဲ ပြနဝြငလြာတော့ မောငကြ နှစ်နှစ်ခွိုကခြွိုကြ အိပပြွောန်တေုန်းပဲ။
——————————————
နောကရြကြ အိပယ်ာနိုးတော့ နှေး စိတမြလုံတော့တာ စိတလြည်း တအားညဈတာပေါ့။ လငမြသိအောင် ဖောကပြှနမြိတာလည်း အပြဈရှိသလို ခံစားနရတေယ်။ မနကပျိုင်း စားသောကပြှီး အဝတလြွှောြ ပြီးတာနဲ့ အိမမြှုကိဈစတွေ တဆကထြဲ တန်းလုပလြိုကတ်ယ်။ ၁၀ နာရီ ခွဲလောကြ အားလုံးပြီးတော့ အိပခြန်းထဲ ဝငလြာပြီး အင်ျကြီနဲ့ ခွှတ် ထမိနရြငလြွားရင်း ရမချိုးခင် ကုတငပြေါြ ခဏ ပကလြကလြှဲနတော။ ညက အဖြစ်အပကြကြ မတွေးပဲ အလိုလို ပြနပြေါလြာပြနရြော။ အပေါြ မကြန်ှာခကြကြို မော့ကြည့်ရြင်း လကတ်ဈဖကကြို ပေါငကြှားထဲ သှင်းပြီး မကြလြုံးလေး မှိတလြိုကတ်ယ်။
” ရှီးးးးးး ……… ဟင့ျ ……… ”
နှေးပြီးတာနဲ့ ခကြခြငွြး ဒူးထောကြ ယကပြေးနတေဲ့ ကိုမိုးအောင် ပုံရိပတ်ှကေို အတွေးထဲ ထပခြါထပခြါ မှငယ်ောငလြာတာ။ အဖုတလြေး အုပကြိုင် ထားရာကနေ ပြတပြေးမိတယ်။
” အ အ …… အ ……… ရှီးးးး …… ကြှတ် ”
ကာမသှေး ပြည့လြာတဲ့ စောကဖြုတလြေး ဖောင်းလာပြီး စိတတ်အား ကြှလာရောပဲ။ ပကလြကြ အနထေားနဲ့ ဒူးနှစ်ဖကစြုပြီး မှှောကကြှေး လိုကပြမယေ့ြ ခကြခြှင်း ခွဖြေားပြနထြောကပြှီး ခါးကော့ရင်း အဖုတဝြထဲ လကခြွောင်းလေး သှင်းလိုကမြိတယ်။
” အား … ကြှတ် ကြှတ် … ကောင်းတယ် …… အအ …… အား ရှီး … အင်းဟင်း ဟင်း ”
စောကခြေါင်းထဲ လကခြွောင်းလေးကို ခပမြှနမြှန် အသှင်းအထုတ် လုပရြင်း ဖငကြှီးကော့ထားမိတာ။ မကြာပါဘူး နှေး လကခြွောင်းလေးကို အဖုတကြ ညှဈပေးရင်း ပြီးသှားရောပဲ။
” ဟာ … မနှေး … ရ ရဲ့ လား ”
စောကပြတထြဲက လကကြို ထုတတ်ော့ ပြကကြနဲ့ စောကရြညတ်ှေ ထွကကြလွာတုန်း ကိုမိုးအောင် ဝငခြလွာတာ။ ပြီးခါစဆိုတော့ နှေးအဖုတကြ ကိုမိုးအောငရြှေ့ ဟစိဟစိနဲ့ပါ။ အိပယ်ာပေါြ ကြောငတ်ောငတ်ောင် ဖြစ်နတေုန်း ကိုမိုးအောငကြ ကုတငပြေါြ တကလြာတယ်။ ပြီးထားတဲ့ နှေးစောကပြတကြို ဖြဲပြီး စောကခြေါင်းထဲ လွှာသှင်း မှှပေေးပြနရြော။ အဖုတ် အကကြှဲကြောင်းကြားထဲ ခေါင်းထောငန်တေဲ့ အစိလေးကို နှုတခြမ်းနဲ့ ညှပပြှီး စုပတ်ော့ လကကြနွြ စောကရြညတ်ှေ ဒလဟော ပန်းထွကကြုနတ်ယ်။
အဲ့အခွိန် ထူးထူးခွားခွား ဖငပြေါကထြဲ လကခြွောင်းလေး ထိုးသှင်းတော့ တင်းကနဲ့ပဲ။ တဈခါမှ ဖငအြနိူကြ မခံဖူးတော့ ရငထြဲ တလှပလြှပန်ဲ့ အစိလေး စုပရြင်း ဖငပြေါကထြဲ အသှင်းအထုတ် လုပန်တေဲ့ လကခြွောင်းလေးကြောင့ြ ၅ မိနဈတောင် မကြာဘူး ဒုတိယအကြိမ် စောကရြညတ်ှေ ထပပြန်းထွကကြုန် တော့တယ်။
” ဟင့ျ … အ … အင့ျ … အဟင့ျ ဟင့ျ ဟင့ျ … ရှီးးးး … ဟူးးးး …… ”
အသကမြွှင်းရှူနတေုန်း ခေါင်းရင်းနား တိုးကပ် ဒူးထောကထြိုငရြင်း ပုဆိုးလှနတ်ော့ လီးက နှေး မကြန်ှာနဲ့ ထိမတတ် တောငပြှီး ရမ်းနတော။
” နှေး … အင့ျ … ဒီတဈခါ … နှေး အလှည့ျ ”
မကြန်ှာနား ကပလြာတဲ့ လီးထိပကြို နှာခေါင်းဖြားလေးနဲ့ ဖိပြီး အဖြားမှ အရင်းဘကထြိ နမ်းရင်း တွဲလောင်းကနွတေဲ့ လဥနှစ်လုံးကိုပါ လကန်ဲ့ ခပဖြှဖြ ညှဈပေးလိုကတ်ယ်။ ပြီးမှ ကားထွကန်တေဲ့ ဒဈကြီးကို ခပပြှင်းပြင်း ဆှဲစုပပြဈတာ။ စုပန်တေုန်း ပါးစပထြဲက လီးကို ဆှဲဆှဲထုတတ်ော့ နှေး အငမ်းမရပဲ ပြနပြှန် စုပပြေးနမေိတယ်။ မစုပတ်တ် စုပတ်တန်ဲ့ ကိုမိုးအောငရြဲ့ ကာမပညာအောကြ နှေး ဝတဆြင်း သှားရတာပါ။ နှေးက လှမ်းအစုပ် လီးကို ဆကကြနဲ့ ထိုးသှင်းလိုကြ ပျို့လာမှ ပြနထြုတ် ပေးလိုကန်ဲ့ အခွိနဘြယလြောကြ ကြာသှားလည်း မသိဘူး။
နှေးလေ မောင့လြီးထကြ တုတခြိုငထြှားကြိုင်းတဲ့ ကိုမိုးအောင် လီးကြီးကို မကြရြညတ်ှေ စီးကလွာရင်း အရင်းထိ မွိုနိုငခြဲ့တယ်။ ၂ မိနဈလောကြ လညခြွောင်းထဲ စိမပြှီးမှ လီးတဝကလြောကထြုတပြှီး စုပပြေးတော့ ခါးကော့ပြီး တအအ ညည်းနတော။ အဲဒီနောကြ ကိုမိုးအောငရြဲ့ မီးပြင့မြတတ် လိုးခကြတ်ှအေောကြ နှေး မွော့နအေောင် ခံလိုကရြတယ်။ လိုးအားရလို့ ကိုမိုးအောင် ထွကသ်ှားတော့ နှေး မလှုပန်ိုငဘြူး အဖုတလြေး ယောငကြားပြီး အိပယ်ာခင်းပေါလြည်း လရညန်ံ့ စောကရြညန်ံ့တွေ မှနထြူနတော။ တဈနာရီလာကြ မှေးပြီး အားပြနပြှည့မြှ ပြနထြနိုငတ်ယ်။ ရချိုးရင်း အိပယ်ာခင်းတွပေါ လွှောလြိုကရြတာ။
——————————————
နောကရြကကြစပြီး မနကပျိုင်း မောင် အလုပသ်ှားတာနဲ့ ကိုမိုးအောငကြ သူ့ဖုန်းဆိုင် ခဏပိတပြှီး နှေးကို လာလာလိုးတယ်။ ဖိုးစညလြုံးလေးကို ဧည့ခြန်းထဲ တီဗှီဖြင့ပြှထားပြီး နှေးတို့ အိပခြန်းထဲမှာပဲ တဈရကခြှား တဈခါလောကြ လိုးဖြစ်ကြတာ။ အထိအတွေ့အောကြ သာယာနပမေယေ့ြ တဖကကြလည်း မောင့အြပေါြ သဈစာဖောကသ်လို ဖြစ်တော့ စိတမြသကသ်ာဘူး။ မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် ဝနခြံပြီး တောင်းပနခြငွပြမယေ့ြ ရှကစြိတရြော ကြောကစြိတရြောကြောင့ြ တဈလကြောလြောကမြှ မောငခြရီး ထွကတ်ဲ့ခွိန် ဖုန်းဆကပြှီး ဝနခြံတောင်းပနလြိုကတ်ယ်။ နှေး ငိုပြီး ပြောနတေုန်း မောငကြ သူသိချင်တ်ာ ခကြခြငွြး မေးတော့တာပဲ။
” ဟင် … မိုးအောငကြ … လိုးထားတဲ့ လီးကို … ခကြခြငွြး စုပခြိုင်းတော့ … နှေးက … မရှံဘူးလား ”
” ဟင့ြ … အစပိုင်းတော့ … ရှံတာပေါ့ … နောကပျိုင်း အဲလို စုပခြိုင်းတာကို … နှေး ကိုယတ်ိုင် … စွဲလန်းလာတာပါ ”
” ရပါတယ် … နှေးရယ် …… ဘာနနေေ … မောင် ခွင့လြှတမြှာပါ … မောငကြလည်း အိမထြောငကြွ ကတည်းက … နှေးနား အခွိနပြှည့ြ … မနခေဲ့တာပါ ”
” ဒါပါပဲ … မောငရြယ် … ဖုန်းခလွိုကတ်ော့မယ် ”
” စိတ် အေးအေးထား … မောင် ခွင့လြှတပြါတယ် … မောငပြှနလြာမှ … ဖြစ်ကြောင်း ကုနစြင် … အကုနပြှနပြှောပြနောြ … ”
——————————————
” ခလြှင် လှင် …… ခလြှင် …… ”
နှေး မောင့ဆြီ ဖုန်းဆကပြှီး ဖုန်းခလွိုကတ်ော့ အိပခြန်း တံခါးဝမှ အလှတပဆြငထြားသော ခွူသံလေးကြောင့ြ ရငခြုနသ်ံ မှနသ်ှားရတယ်။
” မနှေး … ဇောထြူး ကို … ပြောလိုကပြှီပေါ့ ”
ည ၉ နာရီ လောကပြဲ ရှိသေးတာ ကိုမိုးအောငကြ စကားသံနှင့အြတူ နှေးတို့ အခန်းဘကြ ဝငခြလွာတာ။
” ဘာနနေေ … ကိုမိုးအပြဈ … ဝနခြံပြီး … မနှေး တို့ လငမြယား … ကြဲရင် … ကိုမိုး … တာဝနယ်ူမှာပါ ”
ညဝတအြင်ျကြီအပါးလေးနှင့ြ ဒူးဖုံးစကပလြေး ဝတထြားရင်း ကုတငစြောင်း မကြရြညလြညပြှီး ထိုငန်တေဲ့ နှေးကို ကိုမိုးအောငကြ ပုခုံးလေး ဆုပကြိုငရြင်း ပြောနတေော့တယ်။
” အှန့ျ … ပြှတ် ပြှတ် ”
စီးကလွာတဲ့ မကြရြညကြို မကြတ်ောင် ခတရြင်း မော့အကြည့်ြ ကိုမိုးအောငကြ နှေး နှုတခြမ်းဖူးဖူးလေးကို စုပယ်ူလိုကတ်ာ။
” ပြှတဈြ … ပြှတ် … စိတမြကောင်း ဖြစ်နပြေီပေါ့ … မနှေး ”
ဘာစကားမှ ပြနမြပြောမိဘူး ကိုမိုးအောင်၏ အနမ်း တွအေောကြ တိတဆြိတန်ခေဲ့မိတယ်။ ဘေးနား ကပထြိုငပြှီး လကတ်ဈဖကကြ နှေးဒူးဖုံး စကပ် အောကန်ားစလေးထဲ ထိုးသှင်းရင်း ပေါငကြှား ရောကလြာပြနရြောပဲ။ နှေး ရုတတ်ရကြ ကိုမိုးအောင် ရငခြှငထြဲ ခေါင်းတိုးဝှေ့ပြီး ရှိုကင်ိုမိတာပေါ့။
” အဟင့ြ ……… ကိုမိုးရယ် …… တောကြှစို့နောြ ”
ပေါငခြှံထဲ ကိုမိုးအောင် လကလြေး ရောကလြာတာနဲ့ ပေါငတ်ံနှစ်ဖကြ စိရင်း တားလိုကမြိသေးတယ်။ မရပါဘူး ကိုမိုးအောငလြကကြ နှေးပေါငတ်ံနဲ့ ညှပခြံရပမယေ့ြ လကခြွောင်းတွကေ လှုပရြှားနတော။ တကယဆြို ဒါက ပထမအကြိမ် မဟုတတ်ော့တာ တဈလကြောလြောကြ လငမြယားလို နခေဲ့ကြတာလေ။ ပေါငကြှားထဲ ဖိနိုကရြင်း နှေးမကြန်ှာကို လှတန်တေဲ့ လကတ်ဖကန်ဲ့ ဆှဲမော့ပြီး ပါးလေးနမ်းတော့ နှေးက သူ့ခါးကို ပြနဖြကြ ထားနမေိတာ။
” မနှေး … စိတည်ှဈမနနေဲ့ … ကနွော့ြ အမှားတွပေါ … ပြောအြောငသ်ာနေ ”
ပြောပြောဆိုဆိုနဲ့ ကုတငစြောင်း ထိုငန်ရောက ကြမ်းပြငပြေါြ မတတ်ပရြပပြှီး ပုဆိုးခွှတခြွ ပစ်တယ်။ ပေါငကြှားထဲ တောငမြတန်တေဲ့ လီးကြီး မှငတ်ော့ ဝမ်းနည်းစိတတ်ှေ ခဏပြောကပြှီး ကိုမိုးအောင် မခိုင်းပဲ လီးကို စုပပြေးနမေိတာ။
” ဘာမှ မတွေးနဲ့ … မနှေး … အားရအောင် စုပ် ”
နှေးခေါင်းကို ခပဖြှဖြလေး ကိုငပြှီး နှစ်သိမ့ပြေးနတေဲ့ ကိုမိုးအောင် လီးကို အရင်းကနေ လကန်ဲ့ ထောငကြိုငပြှီး ဒဈကို ငုံရင်း ထိပပြေါကလြေးကို လွှာနဲ့ ထိုးဆှပေးလိုကတ်ယ်။ လီးထိပ် အပေါကကြ စိမ့ထြှကလြာတဲ့ အရညကြှည် လေးကြောင့ြ ခကြခြငွြးပဲ လွှာပေါြ ညှီစို့စို့ ငံကြိကြိ အရသာလေး ရနတော။
” ရှီးးးးးး … အားးး …… ကောင်းလိုကတ်ာ … မနှေးရယ် ”
ကိုမိုးအောင် ညည်းနတေုန်း ဒဈကို ခပပြှင်းပြင်း စုပပြှီး လကကြလည်း ဂွင်းတိုကပြေးတော့ ၁၀ မိနဈ ကြောကြွောပြဲ လကထြဲ တဒုတဒြုတန်ဲ့ လီးအရညပြှား သှေးတိုးလာပြီး နှေးပါးစပထြဲ လရညတ်ှေ ပန်းထုတပြဈတယ်။
” အ …… အအ …… ထွကြ ထွကြ … ထွကပြှီ …… ”
နှေးခေါင်းကို ခပတ်င်းတင်း ကိုငရြင်း အံကြိတ် ပြောနတေုန်း နှေးလည်း ဝငလြာသမွှ လရညတ်ှေ မွိုခလွိုကတ်ာ။
” အု … ဂလု … ပလပ် ပလပ် … ပြှတဈြ … ပြှတ် ပြှတ် … ပလှပ် … လရညတ်ှေ … အများကြီးပဲ … ကိုမိုး ”
လရညကြုနမြှ လီးကို ပါးစပထြဲက ထုတပြှီး မေးလိုကမြိတယ်။
” အင်း … မနှေးစုပတ်ာ … တအား ကောင်းတယ် ”
” လိုးရော … လိုးနိုငသ်ေးရဲ့လား ”
” လိုးနိုငပြါတယ် … မနှေးဟာ … ယကရြင်း … ပြနမြာ လာမှာပါ … လေးဖကကြုန်းလိုကြ ”
နှေး ကုတင် အလယတ်ိုးပြီး ထမိနခြွှတရြင်း ကိုမိုးအောငရြှေ့ လေးဖကကြုန်းပေး လိုကတ်ယ်။ ခကြခြငွြး လီးတန်းလန်းနဲ့ ကုတငပြေါြ တကပြှီး အဖုတအြကကြှဲ ကြောင်းကနေ ဖငပြေါကထြိ လွှာနဲ့ ပင့ယ်ကန်တော။ ဖငဝြလေး လွှာဖြားနဲ့ ထိုးလိုကြ ပါးစပန်ဲ့ တေ့စုပလြိုကန်ဲ့ တဖြည်းဖြည်း အဖုတထြဲက အရညတ်ှေ ပေါငခြှံထဲ စီးကလွာပြီး နှေးလည်း မခံနိုငတ်ော့ပဲ ရှေ့ကိုယလြုံး အိပယ်ာပေါြ စိုကကြသွှားတော့တယ်။
” အားးး … အမလေး … သပြေီ သပြေီ … ကောင်း …… ကောင်းလိုကတ်ာ …… ကိုမိုးရယ် … ဟင့ြ … အမလေး … အအ အ ”
အဲ့အခွိန် ကိုမိုးက ယကပြေးတာ ရပပြှီး နှေးဗိုကအြောကကြို ခေါင်းရင်းက ခေါင်းအုံးတဈလုံး ယူပြီး ခုပေးနတော။
” ခွထေောကတ်ှေ … နောကစြင်းလိုကြ ”
” အင်း ”
ဗိုကအြောကြ ခေါင်းအုံးခံပြီး ကိုယလြုံး မှောကထြားတော့ နှေးဖငကြှီး အလိုလို ထောငန်မှောလေ။ ပေါငကြှားထဲ ညှပန်တေဲ့ အဖုတလြေးထဲ လီးကို တေ့ပြီး ခါးဆန့ြ လိုးတော့ နှေးလည်း စီးစီးပိုငပျိုငလြေး ခံလို့ကောင်းပြီး ကိုမိုးအောငလြည်း ကြာကြာ လိုးနိုငခြဲ့တယ်။ တခွီပြီးတော့ နှေးလည်း သူ့ဘေးနား ဒူးတဈဖကြ ထောငပြှီး မှေးနတော။
” ဟာ … မနှေး … ဒီလောကြ လိုးထားတာကို … အဖုတကြ … ဖောင်းကားနတော ”
” ဟာကြာ … သှား … ဒါပဲ … လိုကကြှည့န်တယ်ေ ”
အတူ လှဲနရောက ရုတတ်ရကြ ထထိုငပြှီး ပေါငကြှားထဲ ကြည့်ပြှောတော့ နှေး ရှကတ်ာပေါ့။ ပေါငန်ှဈဖကစြိပြီး ကိုမိုးအောင် လကမြောင်းကို ဆှဲဆိတလြိုကတ်ယ်။ ကာမစိတကြှှတုန်း အလိုးခံမိပမယေ့ြ ခဏ သှေးအေးသှားခွိန် ဒဲ့ကြီး ပြောတော့ စိတထြဲ ရှိန်းကနဲ့ အဖုတလြေးရော ဆဈကနဲ့ ခံစားလိုကရြတာ။
” မနှေး … ကနွော့ကြို … ဘယအြခွိနကြတည်းက … အလိုးခံချင်န်တောလဲ ”
” ဟင့အြင် … မပြောဘူး ”
တကယတ်ော့ ကိုမိုးအောငကြ နှေးကို လိုးတိုင်း ကာမစိတန်ိုးပြီး လိုးပေးနကြမေို့ အခုလည်း နောကတ်ခွီ လိုးဖို့ စကားလုံးတွနေဲ့ ဆှပေးနတောပါ။
” မနှေးကလည်း … လိုးတောင် ပြီးနပြေီ … ဘာလို့ ရှကန်တောလဲ ”
” အာ … ကိုမိုးရာ … နှေး … အနခကေလြာပြီ ”
နှေးရမျမကစြိတကြို ဆှရင်း လကတ်ှကလေည်း အငှိမ် မနဘေူး ပေါငခြှံထဲ ပြတလြိုကြ အဖုတကြို မထိတထိလေး တို့လိုကြ မကြန်ှာကို စိုကကြှည့ရြင်း ပြောနတော။ နှေးလည်း စိတပြှနကြှှပြီး ခါးနား ထိုငန်တေဲ့ ကိုမိုးအောင် ပေါငကြှားထဲက လီးကို စမ်းလိုကတ်ယ်။ မပြော့မမာ အနထေားနဲ့ ဘယဘြကပြေါငရြင်းနား စိုကကြနွတေဲ့ လီးကို ဆုပကြိုငမြိတော့ လိုးထားတာ မကြာသေးတဲ့ လီးအရညပြှား ကပစြီးကပစြီးလေး ဖြစ်နတော။ မောင့ြ လီးထကြ အတုတရြော အရှညပြါသာတဲ့ လီးက လကထြဲ ခပပြှည့ပြှည့မြို့ ခပတ်င်းတင်း ညှဈထားရင်း အားရကြနပြေ နမေိတယ်။
” မနှေး … ပြောလေ … ”
စကားထပပြှောရင်း နှေး လကကြောကဝြတ် အုပကြိုငပြှီး လီးကို ရှေ့တိုး နောကဆြုတ် လုပခြိုင်းနပြနေရြော။
” ဟင့အြင်း ကြာ ”
ကိုမိုးအောင် လီးကို ဂွင်းထုပေးရင်း နှေး နှုတခြမ်းလေး စူထားလိုကတ်ယ်။ အဲ့ခွိန် မပြောမဆိုနဲ့ အစိလေးကို လကန်ဲ့ ခပန်ာနာလေး ညှပခြွတေော့ ဂွင်းတိုကပြေးရင်း နှေးကိုယလြေး ဆကကြနဲ့ တုနသ်ှားရတာ။ ပြီးမှ ထိုငလြကြအြနထေားကို နဲနဲပြီး ကိုယတ်ဈစောင်း အနထေားနဲ့ ခါးညှတရြင်း နို့သီးခေါင်း တဖကကြို ပါးစပန်ဲ့ ဆှဲငုံထားတယ်။ နောကပျိုင်း နှေး စောကပြတလြေးကို လကခြွောင်းလေးနဲ့ လိုးလိုး မေးတော့ ပြောပြလိုကရြတာပေါ့။
” ပထမ … ကိုမိုး နေ့ခင်းဘကျ … နှေးအိပ် နတေုန်း လာလိုးတော့ … မသိသာဘူး ”
” အင်း ”
” ညနပေိုင်း … မောငန်ဲ့ ရလောခွိုးတော့ … ရကနေမြှာ … ကိုမိုးဟာကြီး … အနီးကပ် မှငလြိုကရြတာလေ … နောကရြကတ်ှေ … ကိုမိုး ရချိုးတိုင်း … နှေး … ချောင်းကြည့်ပြှီး … ဟို … ဟို …… ”
” ဟာ … မနှေးရယ် ”
စကားဆုံးတော့ ခါးညှတထြားရာကနေ ခါးဆန့ထြိုငရြင်း မကြန်ှာနားလေး တိုးကပလြာပြီး လီးကို ပါးစပန်ား ကပပြေးနတော။ နှေး ပြနဆြှပေးထားလို့ တင်းပြောငန်တေဲ့ လီးထိပပြေါကကြ အရညကြှညလြေး စို့နတယ်ေ။ ဒဈကြီး ဆှဲငုံတော့ ညှီစို့စို့ အနံ့လေး နှာခေါင်းထဲ ဝငလြာရောပဲ။ အသကမြွှင်းရှူပြီး စုပပြေးတော့ ကားထွကန်တေဲ့ ဒဈကြီးရဲ့ အသားစိုင် လေးက ပါးစပထြဲ တမွိုးလေး။ တခကြတ်ခကြြ လီးအရညပြှားဆီက နှေးရဲ့ စောကရြညန်ံ့လေး ပြနရြနတယ်ေ။
” ရှီးးးးး …… ကြှတ် … တောတ်ော့ … မနှေး … ထုတလြိုကတ်ော့ … လိုးကြစို့ ”
လီးစုပရြတာ မဝသေးပမယေ့ြ ကိုမိုးအောငကြ လီးကို ဆှဲထုတလြိုကလြို့ ပါးစပကြ ကြှတထြှကသ်ှားတဲ့ လီးကို လကန်ဲ့ ပြနယ်ူပြီး ဒဈကြီးကို တဈခကြြ လှမ်းနမ်းလိုကတ်ာ။ နမ်းပြီး လှတပြေးလိုကတ်ော့ နှေးပေါငကြှား ဒူးထောကြ နရောယူပြီး စောကပြတအြုံလေးကို ဒဈနဲ့ သုံးခကြလြောကြ ရိုကပြှီး မှောကလြိုးတော့တာပဲ။ နှေးကိုယပြေါြ ကိုယလြုံးချင်ြး ဖိကပပြှီး မနားတမ်း ဆောင့လြိုးတော့ ကိုမိုးအောင် ကြောပြငကြို ပြနဖြကရြင်း ဖငကြှီး မသိမသာ ပြနကြော့ ပေးလိုကတ်ာပေါ့။
” အ … အားးး … နှေး …… ပြီး …… အ …… အ … ပြီးပြနပြှီကြာ … ရှီးးးး ”
” အင့ြ … ဘှတ် …… ဇွိ … အားဟား …… အားဟား …… ကနွောလြည်း … ထွကပြှီ … မနှေး ရယ် ”
နှစ်ယောကသ်ား မီးကုနယ်မ်းကုန် လိုးရင်း ဒုတိယအခွီ ရှေ့ဆင့န်ောကဆြင့ြ ပြီးသှားကြတယ်။ နှစ်ခွီဆကတ်ိုကြ လိုးပြီးမှ ဧည့ခြန်းထဲ တီဗှီကြည့်ရြင်း အိပပြွောန်တေဲ့ ဖိုးစညလြုံးလေးကို ပြေ့ခွီပြီး သူအိမဘြကြ ပြနသ်ှားတာ။
——————————————
🏵️[ အခန်း ၅ ]🏵️
မောင် ပြနလြာတော့ ဖြင့်ပြောပြီး တောင်းပနလြိုကတ်ယ်။ နှေးထငတ်ာ နှေးကို တဈခုခု ပြောပြီး တုံ့ပြနမြှာပဲ ထငတ်ာ။ ဒါပမယ်ေ့ မောငကြ ကိုမိုးအောငန်ဲ့ ဖြစ်ခဲ့တဲ့ ကိဈစကို အသေးစိတ် လိုကမြေးနတယ်ေ။
” ပြောပြပါ … နှေးရယ် … တဈကယ် သိချင်လြို့ ”
ရှကလြို့ မောင့်ကို ကြောပေးလိုကတ်ော့ နှေး ဖငကြှီး ပြတသ်ပပြေးပြီး သိချင်စြိတ် ပြင်းထနစြှာနဲ့ ထပမြေးနပြနေရြော။
” အာ … ဘာပြောရမှာလဲ … နှေး မပြောချင်ဘြူး ”
” ပြောပါဆို … နှေးရယ် ”
ကြောပေးထားတဲ့ နှေး ဖငသ်ားစိုငကြို ပြတသ်ပ် ဆုပန်ယန်ရောက လကခြွောင်းလေး ဖငကြှားထဲ နရော ရှေ့လိုကတ်ယ်။
” ဟင့်အင်း … ပြောချင်ဘြူး … အ … ကြှတ် ကြှတ် ”
ဖငဝြလေး လကထြိပန်ဲ့ ဝိုင်းပေးရင်း အဖုတ် အကကြှဲကြောင်းထဲ ထိုးဆှဲပေးတော့ ခါးလေး ဆကကြနဲ့ တွန့်ပြီး စုပသ်ပန်ရတော။
” အင်း … အခုရော … နှေး … မိုးအောငကြို … ခံချင်သ်ေးလား … မှနမြှနပြှော ”
မောင့်စကားကြောင့် နှေး ကြောငသ်ှားပြီး ဝမ်းနည်းသှားမိတယ်။ သချောပါတယ် သူစိမ်းယောကြွားလီး ဝငထြားတဲ့ နှေးကို မောငအြထငသ်ေးသှားမှာပေါ့။
” ဘယလြို … မေးလိုကတ်ာလဲ … မောငရြယ် … ဟင့် ဟင့် ”
ရှကလြည်းရှကြ ဝမ်းလည်းနည်းပြီး မောင့်ဘကြ မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် ပြနလြှည့်ရင် ငိုသံလေးနဲ့ ပြနပြှော နမေိတယ်။
” ဖြပေါ … နှေးရဲ့ … နောကရြကတ်ှေ … မိုးအောငန်ဲ့ လိုးဦးမှာလား ”
ငိုနတေဲ့ နှေးမကြန်ှာလေးကို ဆှဲမော့ပြီး နှုတခြမ်းကို ဖိစုပရြင်း ထပမြေးနတေဲ့ မောင့်ကို နားမလညန်ိုငဘြူး။
” ဟင့် ”
နည်းနည်း လန့်နမေိတယ်။ သူစိမ်းယောကြွားနဲ့ ဖြစ်တာကို အပြဈတငစြကား မပြောသေးဘူး။
” မောင် … နှေးကို … အထငသ်ေးသှားပြီမလား … မခစွတ်ော့ဘူးမလား ဟင် ”
စိတလြှုပရြှားမူး ပြင်းထနလြာလို့ အရဲစွန့်ပြီး မေးကြည့် လိုကတ်ယ်။
” ပြှတဈြ … ပြှတ် … ခစွတ်ာပေါ့ … နှေးရယ် … ပြှတ် ပြှတ် ပြှတ် ”
နှေးစကားဆုံးတော့ နှုတခြမ်းချင်ြး ဆှဲစုပရြင်း ပြနဖြှေ နတော။
” ဟင် … တကယ် … တကယလြား … မောငရြယ် ”
ကြညကြှညဖြှူဖြူနဲ့ ခွင့လြှတပြေးတဲ့ မောင့်ကို စိတထြဲ အံဩနမေိတယ်။
” မေးတာ … အမှနတ်ိုင်း ဖြေဦးလေ … နှေး ”
” အာ … မောငကြ … ကြညဖြှူတယလြား ”
ထပခြါထပခြါ မေးနတေဲ့ မောင့်ကို နည်းနည်းတော့ စိတထြဲ ခုလာခဲ့တာပေါ့။
” ကြညဖြှူတာထကြ … ကြယရြာ မှားမိတဲ့ … အဖြစ်အပကြြ အတွကြ … ဝနခြွ တောင်းပနလြာလို့ … ကြနပေမြိတယ် ”
” တကယလြား … မောင် ”
” တကယပြေါ့ … မောင့်ကို … နှေး ခစွန်သေေးတာ … သိရလို့ … ဝမ်းသာနတောပါ ”
” မောငရြယ် … နှေး မှားမိပမယ်ေ … အခစွကြ တဈရကမြှ မလွော့ပါဘူး ”
စကားပြောရင်း ထူးခွားတာက မောငပြုံစံပဲ။ စိတဆြိုး စိတန်ာတဲ့ အမူယာမရှိပဲ ပုဆိုးထဲ လီးက ထောငမြတလြာတာ။ အလိုကသ်င့် မောင့်လွှာဖြားလေးကို ပြနစြုပပြှီး လီးကို ပုဆိုးအပြငကြ အုပကြိုင် ပေးမိလိုကတ်ယ်။ လကထြဲ မောင့်လီးက တဒုတဒြုတန်ဲ့ နှေး စိတထြဲ ကြိတပြွောန်ပြေီး ပေါငခြှံထဲ မရိုးမရှနဲ့ အရည် အိုငလြာရောပဲ။
” မိုးအောင် ဟာက … မောင့်ထကြ တုတလြား ”
” ဟင် ”
မောငမြေးတော့ ကိုမိုးအောင် လီးကြီး မကြလြုံးထဲ မှငလြာပြီး ပေါငကြှားထဲ နှေးကနဲ့ အဖုတဝြ အိုငန်တေဲ့ အရညတ်ှေ ထွကကြလွာတယ်။
” မရှကပြါနဲ့ … နှေးရယ် … မောင် ခွင့်လှတပြှီးသားလေ … ပြောပြ ”
မောငကြ ဇွတပြှောနတေော့ နှေးစိတထြဲ တရှိန်းရှိန်းနဲ့ မပြင့်တပြင့်လေး ဝနခြံနမေိတာပေါ့။
” အှန်း … ထွားတယ် ”
” အရှညရြော ”
” နည်း … နည်း …… နည်းနည်း … ရှညတ်ယ် … ”
” နှေး … စောကပြတလြေးထဲ … မိုးအောင် လီးကြီး … ဝငတ်ော့ ဘယလြို ခံစားရလဲ ”
” ဟာ … မောငရြယ် ”
အသေးစိတ် မေးနတေဲ့ မောင့်ကြောင့် နှေး ရှကလြာ ရတယ်။ တဆကထြဲ ဆောင့်လိုးတိုင်း အဖုတအြတွင်းသားတွေ ထိထိမိမိ ခွိတဆြှဲ ပေးတတတ်ဲ့ ကိုမိုးအောင် လီးရဲ့ အထိအတွေ့ကို တွေးမိတော့ နှေးစိတတ်ှေ ဗှောင်းဆနကြုနတ်ာ။ စိတမြထိန်းနိုငပြဲ မောင့်လီးကို ခပတ်င်းတင်း ကိုငပြှီး ခပသ်ှကသ်ှကလြေး ဂွင်းထုပေးနမေိတယ်။
” ဖြကြော … နှေး ”
” စောကပြတထြဲ … မောင့်ထကြ … အတုတရြော အရှညပြါ သာတဲ့ … လီးကြီးဝငတ်ော့ … မကြိုကပြဲ ရှိမလား ”
အတညပြေါကကြှီး အနခကေအြောင် မေးနတေဲ့ မောင့်ကို ရှကသ်ှေးလေး ဆူပြီး ရှဲ့ပြောမိတာပေါ့။
” နှေးရယ် … အ … ရှီးးးးး … ထွကပြှီကြာ ”
နှေးစကားလုံးက မောင့်အတွကြ အထွဋအြထိပ် ရောကသ်ှားခဲ့တယ်။ လကထြဲ ဒုတကြနဲ့ ဒုတကြနဲ့ လီးတံက နှေးလကထြဲ သှေးတိုးလာလို့ ပုဆိုးလှနကြှည့်တော့ ရဲလနန်တေဲ့ မောင့်လီးထိပ် အပေါကလြေးက လရညတ်ှေ ပစွခြဲပြီး စီးကနွတော။ နှေးဟာလည်း မောငတ်ောင် မကိုငရြသေးဘူး အရညတ်ှေ ရှှဲနရေောပဲ။ အရငန်ဲ့ မတူတဲ့ ကာမ အရသာ အသဈလေး ခံစားမိလိုကတ်ယ်။
” မောင် … နှေးကို … အခု … လိုးပေးကြာ ”
လရညထြှကပြှီး ခါတိုင်းလို ပြော့မသှားပဲ မာထောငန်တေဲ့ မောင့်လီးကို ကြည့်ရင်း နှေး စိတမြထိန်းနိုငဘြူး။ ထမိနထြခွှတပြှီး အိပယ်ာပေါြ ပကလြကလြှန် ပေါငကြားပေးလိုကတ်ာပေါ့။
” အင်း … လိုးပေးမှာ ”
ဖောင်းကြှနတေဲ့ အဖုတကြို ကြည့်ရင်း မောငလြည်း ပုဆိုးထခွှတပြှီး နှေးပေါငကြှား ဒူးထောကြ လိုးတော့တာပဲ။
” မောင် လိုးတာ … ကြိုကသ်ေးရဲ့လား ”
ကာမစိတ် ပြင်းပြင်းထနထြနန်ဲ့ လိုးရင်း မေးနတေဲ့ မောင့် မကြန်ှာက တကကြှှနတယ်ေ။
” အမှနတ်ိုင်း ပြောရမလား … မောင် ”
” အင်း … နှေး … ခံစားရတဲ့ အတိုင်းပြော … ”
” ကိုမိုးနဲ့ … အလိုးခံပြီး … မောင့်လီးကို … မကြိုကတ်ော့ဘူး ”
” အာ …… ဘာ … ဘာ …… ဘာ လို့ … ”
မောင့်မကြန်ှာ အရောငပြှောင်းပြီး ဆောင့်ခကြတ်ှေ မှနလြာတယ်။
” ရှီးးးးး … အအ … ဘာလို့ရမလဲ … အင့် …… အား … ကိုမိုးလီးက … မောင့်ထကြ ထွားပြီး … ကြာကြာ လိုးနိုငတ်ယလြေ … ဟင့် …… အ … ”
” ဟာ ကြာ … ဒါ ဒါ … ဒါဆို …… ”
” ဟုတတ်ယ် … မောင့်လီးက … သေးလည်းသေး … ခဏလေးနဲ့ … ပြီးသှားတတတ်ော့ … ကိုမိုး လီးကြီးကို … နှေး စွဲလမ်းနမေိပြီ ”
မောင့်စကား မဆုံးခင် ဖြတပြှောတော့ မောင့် ဆောင့်ခကြတ်ှကေ မီးပြင့်မတတပြဲ။ အရငကြ ဒီလောကကြှီး မလိုးနိုငတ်ဲ့ မောငလြေ ဘယကြများ ကာမအားအငတ်ှေ ရနလည်ေး မသိဘူး။ အဲ့ခွိန် မောင့်ကို နှိမန်ှိမ် ပြောရတာလည်း နှေးစိတထြဲ သာယာနမေိတာပဲ။ ထူးထူးခွားခွား နှစ်ခွီဆကတ်ိုကြ မနားပဲ ဆောင့်လိုးပေးတာ။ နှေးလည်း မရဖူးတဲ့ မောင့်ဆီက လိုးခကြတ်ှေ ခံယူရင်း အထွဋအြထိပ် ရောကခြဲ့ရတယ်။
——————————————
နောကတ်ဈရကြ မောင် အလုပကြ ပြနလြာတော့ ဂပြဗြူးလေးတဈဗူး ပါလာတာ။ နှေးလည်း ဖုန်းနဲ့ ဆိုငတ်ဲ့ ပစ်စည်းမှတပြှီး မေးမကြည့်ဘူး။ ညပိုင်း ထမင်းအတူစားပြီး တီဗှီကြည့်ပြီး အိပယ်ာဝငတ်ော့ မောငကြ ကိုမိုးနဲ့ သူ့ရှေ့ လိုးပြဖို့ စပြောပါလရေော။ နှေး လန့်သှားမိတယ်။ နှေးကို သချော သူစိမ်းယောကြွားနဲ့ လိုးခိုင်းပြီး ဓာတပြုံရိုကြ တရားစွဲ လငမြယား ကြဲချင်တ်ာမွိုးလား။ အတွေးတွေ ရှုပပြှီး ဝမ်းနည်းသလိုလို တဖကကြလည်း သာယာသလိုလိုနဲ့ စိတလြှုပရြှားနတော။
” ဟင် … နှေး … အဲ့လောကထြိ … မလုပရြဲဘူး … မောငရြယ် ”
ကုတငပြေါြ ခွကေားထိုငန်တေဲ့ မောင့်ပေါငကြှားထဲ ကြောပေးထိုငပြှီး ရငခြှငထြဲမှီရင်း ပြောနမေိတာ။
” ဘာဖြစ်လဲ … နှေးရဲ့ … မောငကြိုယတ်ိုင် ခွင့်ပြုထားတာလေ … နှေးစိတထြဲ … ကြယရြာ ဖောကပြှနမြိတယ် ဆိုတဲ့ … ခံစားခကြကြှီး … မရှိစချင်ေဘြူး ”
မောငကြ နှေးကို့ သိုင်းဖကရြင်း နို့သီးခေါင်းတွေ လကန်ဲ့ ညှဈပေးရင်း ပြနပြှောနရှောတယ်။ ညာဘကလြကမြောင်း ဘေးက ခေါင်းတဈခွမ်း စောင်းပြီး နမ်းတော့ နှေးလည်း အလိုကသ်င့် မောင့်ပါးစပကြို ပြနစြုပပြေးနမေိတာ။ နှုတခြမ်းချင်ြး ဆှဲစုပရြင်း နိုသီးခေါင်းကို ညှဈနတေဲ့ မောင့်လကကြို အောကဆြှဲယူပြီး နှေးပေါငကြှားထဲ ထည့်ပေးတော့ ထမိနအြပြငကြနေ အဖုတလြေး ပြတပြေးနတယ်ေ။ နှေးလည်း ခကြခြငွြး ခါးထောကထြားတဲ့ လီးကို လကန်ောကပြှန် ကိုငပြှီး ဆုပကြိုငပြေးလိုကတ်ာ။
” နှေး ”
” ရှင် ”
” ထမိနခြွှတပြှီး … ပကလြကလြှဲလိုကြ ”
စကားဆုံးတော့ ထမိနထြခွှတပြှီး ဘေးနား ပကလြကြ လှနလြှဲအိပလြိုကတ်ယ်။ မောငကြ နှေးပေါငကြှား နရောယူပြီး အဖုတကြို နမ်းလိုကြ၊ ပါးနှစ်ဖကန်ဲ့ ဖိပြတလြိုကန်ဲ့ သူမရှိခင် ကိုမိုးအောင် နေ့တိုင်း လိုးထားတဲ့ အဖုတကြို သချော ကြည့်နရှောတာ။ အဖုတကြိုနမ်းလိုကြ ဖြဲကြည့်လိုကန်ဲ့ ညနကေ ပါလာတဲ့ ဂပြဗြူးလေး ထယူပြီး အထဲကပစ်စည်း ဆှဲထုတတ်ော့ လုံးပတ် ၁ လကမ် အရှည် ၂ လကမြခွဲလောကြ ထိပန်ှဈဖကြ လုံးနတေဲ့ ရှညမြွောမွော အရာလေး မှငလြိုကရြတာ။ အရှည် ၃ ပလေောကြ ဝါယာကြိုး အသေးလေးနဲ့ ထိပတ်ဈဖကကြို ခွိတဆြကပြှီး ဝါယာကြိုး အဆုံးမှာ လေးထောင့် ခလုပလြေးပါတယ်။
အဲဒီ ထိပန်ှဈဖကြ လုံးနတေဲ့ ရှညမြွောမွောဟာလေး အဖုတထြဲထည့်ပြီး ခလုပဖြှင့်တော့ နှေးလန့်သှားမိတာ။ အဖုတထြဲ တုနခြါပြီး ဘယလြိုမှကို မခံနိုငဘြူး။ ခဏနဲ့ ပြီးသှားရတယ်။ နှေးပြီးမှ အရညရြှဲနတေဲ့ အဖုတကြို နောကကြ ဒူးထောကြ လိုးတာ။ အဖုတကြို လိုးရင်း ခုနဟာလေးကို ဖငထြဲ ပြနထြည့်ပြနရြော။
” အာ … ဖငထြဲက ဟာကြီးက … တုနခြါနတော … အား … ရှီးးးးး ”
” အနရခေကလြား … နှေး … ဖြုတပြေးရမလား ”
” ဟင့်အင် … မဖြုတန်ဲ့ … မဖြုတန်ဲ့ … အဲ့အတိုင်းလိုး ရတယ် ”
” နှေးကို … မိုးအောင် … လိုးတာ … မောင် အနီးကပ် ကြည့်ချင်လြိုကတ်ာ ”
အလိုးခံ ကောင်းနတေုန်း ကိုမိုးအောင် အကြောင်း ပြနစြပါလရေော။
” ဟင် … မောင် … တကယ် ပြောနတောလား ”
နောကကြနေ ဒူးထောကြ လိုးနတေဲ့ မောင့်ကို လညပြှန် ငေးကြည့်တော့ အတညပြေါကကြှီး ပြောနတယ်ေ။
” တကယပြေါ့ … နှေး ကိုယတ်ိုင် … စိတပြါလကပြါ ခံတာမွိုး မှငခြငွမြိတာပါ ”
” အာ …… မောင့် စကားကလည်း …… နှေးကပဲ … ရှပြီး … ”
” အောြ … ဆောရီး ဆောရီး … မောငပြှောတာက … နှေးကို … ပုံမှနထြကြ ပိုပြီး … ကာမစည်းစိမလြေး … ရစချင်ေတ်ာပါ … မောငကြ အဖြစ်မရှိလို့ … ”
” အဲတာဆိုလည်း … နှေးကို … ကိုမိုးအောင် ဟနဆြောငပြှီး … လိုးလေ … ”
နှေးပါးစပကြ ရုတတ်ရကြ ထွကသ်ှားတဲ့ စကားကြောင့် ကိုယ့်ဟာကိုယ် တွေးပြီး စိတထြဲ ရှကသ်လိုလို ဝမ်းနည်းသလိုလို ခံစားလိုကရြတယ်။
” အားးး … အင့် … ဗှိ … ဘှတ် … ဗှပဖြှပ် … ကောင်းလိုကတ်ာ … နှေး ရယ် … အင့ြ ကြာ … အင့ြ အင့ြ … ”
မောငလြည်း လိုးရင်း လီးက ခါတိုင်းထကြ သိသိသာသာ မာထငလြာပြီး ဆောင့ခြကြတ်ှလည်ေး အားပါ ပြင်းထနလြာတယ်။ နှေးကိုယတ်ိုငလြည်း ကိုမိုးအောင် လိုးပေးသလို ခံစားမိပြီး ခံလို့ တအား ကောင်းနတောပေါ့။ အဲညက နှေး ဘယန်ှဈခါ ပြီးမှန်းမသိဘူး။ မနကလြင်းလို့ မောငအြလုပသ်ှားတဲ့ အထိ မထနိုငဘြူး။ မောင် ပြနရြောကလြာတော့ ကိုမိုးအောငလြည်း အရှိနသ်တလြိုကတ်ာ ထငတ်ယ်။ နှေးဆီ မလာပဲ ရှောငန်တော။
တဈပတလြောကြ မောငကြ နှေးကို အဲဒီတုနခြါချောင်းလေး ထည့်ထည့် လိုးပြီး ကိုမိုးအောငန်ဲ့ လိုးပြဖို့ ညတိုင်းပူဆာနတော။ နောကဆြုံး နှေးလည်း ဖြစ်ချင်ရြာဖြစ်ပေါ့။ ဘာနနေေ ကြယရြာ ဖောကပြှနမြိတာမို့ မောငစြိတကြွနပေအြောင် ခေါင်းညိတလြိုကတ်ယ်။
——————————————
” နှေး … ဝငခြဲ့မယန်ောြ ”
” ဟုတ် ”
အိပခြန်းပြငကြ မောင့်အသံကြောင့် နှေး စိတတ်အား လှုပရြှားလာတယ်။ ဒီည မောငရြှေ့ ကိုမိုးနဲ့ လိုးပြဖို့ ကတိပေးထားတာ။ အိပခြန်းထဲ မောငန်ဲ့အတူ ကိုမိုး ပါလာတော့ နှေး ရှကလြည်းရှကြ အဖုတလြေးကလည်း တဆဈဆဈနဲ့ ယှစိထိုးနတယ်ေ။ မောင့်ကြယရြာ ကိုမိုးနဲ့ အဆုံးစွနထြိ ပြင့်လင်းခဲ့ပမယ်ေ့ မောငရြှေ့ကြ စိတထြဲ တမွိုးကြီးဖြစ်ပြီး ကိုမိုးမကြန်ှာ မကြည့်ရြဲဘူး။
” နှေး … ရှကမြနနေဲ့ …… မောင့်ကို … ကတိပေးပြီးသားနောြ … ဒီည ကိုမိုးကို … တကလြိုးပြရမှာ ”
အနားရောကတ်ော့ နှစ်ယောကသ်ား ဘီယာနံ့တွနေဲ့ အပြငမြှာ အတူသောကလြာ ကြတာနမှော။
” ဟာ မောငန်ောြ … နှေးကို … ဘယလြို မိန်းမမွိုး ထငန်လေဲ … ပြောပုံကလည်း … အပကြမြပုံစံ … ဖြစ်နပြေီ ဟှန့် ”
နှေး စိတဆြိုးတဲ့ ပုံစံလေး လုပပြှနပမေယ်ေ့ စိတထြဲ မောငရြှေ့ ကိုမိုးနဲ့ လိုးပြရမှာ တွေးမိတော့ ရငတ်ဒိုင်းဒိုင်း ခုနန်ရတေယ်။
” မကြန်ှာကသာ … စိတဆြိုးနတော … အောကကြ … ရှှဲနပြေီမလား … နှေးရ ”
” ဟာ … ဟုတတ်ယ် … နှေးဟာလေး … ယားပြီး … ကိုမိုး လီးကြီးကို … အားရပါးရ ဖြဲခံချင်န်ပြေီ … ဘာဖြစ်လဲ ”
စိတထြဲ အရှိအတိုင်း ရှဲ့သလိုနဲ့ ပြောခပြဈတာ။ နှေးစကား ဆုံးတော့ မောငရြော ကိုမိုးရော စိတလြှုပရြှားပြီး ပုဆိုးထဲက လီးတွေ ထောကထြှကလြာတာ။ မောင့်လီးက သေးတော့ သိပမြသိသာပမယ်ေ့ ကိုမိုးလီးက သိသိသာသာ ငေါထွကန်တယ်ေ။
” မနှေး … ကန်ောျ့ ဟာကို … စွဲလမ်းနတောဆို ”
သရေောပဲ မောငကြ လငမြယားချင်ြး ပြင့်ပြင့်လင်းလင်း ပြောပြမိတာတွကေို ကိုမိုးအောင် ပြနပြှောထားတာနမှော။
” အင်း … အခုကို စုပပြေးချင်လြှပြီ ”
မထူးဘူးလေ ပေါတ်ငပြဲ ပြောပစ်လိုကတ်ယ်။
” ဟမ် … စိတထြိန်းပါဦး … နှေးရဲ့ … ”
ကိုမိုးအောငကြို ပြောတော့ မောငကြ ဝငစြနတယ်ေ။ တဖြည်းဖြည်း နှေးတို့သုံးယောကြ ပြင့်လင်းလာပြီး ရှကစြိတတ်ှေ လွော့လာရတာ။
——————————————
🏵️[ ဇတသ်ိမ်း ]🏵️
” ထိန်းဘူး … သှား … မောငပြဲ နှေးစိတတ်ိုင်းကြ … ခံစားဆို ”
” အင်းပါ … နှေး စိတကြှိုကြ … လှတလြှတလြပလြပ် … ကြိုကတ်ာလုပ် ”
မောင့်စကားဆုံးတော့ ကိုမိုးအောငကြ နှေး ညာဘကဘြေး လာကပထြိုငတ်ယ်။ မောငကြ ခုံတဈလုံးယူပြီး ကုတငဘြေးကနေ နှေးတို့နှစ်ယောကကြို ကြည့်နတော။ ကုတငစြောင်း ဘေးချင်ြးကပလြကြြ အနထေားနဲ့ နှေးမကြန်ှာကို မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် ဆှဲလှည့်ပြီး နှုတခြမ်းချင်ြး စုပတ်ော့ နှေးလည်း ကိုမိုးအောငလြီးကို ပုဆိုးအပြငကြနေ အုပကြိုငလြိုကတ်ယ်။
” မနှေး … အင်ျကြီ ခွှတရြအောင် ”
နှုတခြမ်းချင်ြး တေ့စုပရြင်း နှေးရဲ့ နို့အုံကို အင်ျကြီအပြငကြ ညှဈခွပြေီး ခပတ်ိုးတိုး ပြောနတော။
” အင်း … ”
နှေးလည်း နို့အုံညှဈတာနဲ့ အသကရြှူသံတွေ ပြင်းလာပြီး ရငဘြတလြေး ကော့ပေးနမေိတာပေါ့။
” ကိုမိုးပါသာ … ခွှတလြေ ”
မောင့်ကြယရြာ လကရြဲဇတရြဲ ရှိပမယ်ေ့ မောင့်ရှေ့ကြ ကိုမိုးက နည်းနည်း ရှိနန်တောနမှော။ အင်ျကြီကို ပြောပြီး ခကြခြငွြး မခွှတသ်ေးဘူး။ လီးကြီးကတော့ နှေးလကထြဲ မာထငန်တောပါ။
” ကဲပါ … လုပစြရာရှိ လုပကြှ … မောငခြွှတပြေးမယ် ”
အဲ့အခွိန် မောငကြ ခုံလေးပေါကြ ထလာပြီး နှေး ဘယဘြကဘြေး ကပထြိုငပြှီး အင်ျကြီ ကြယသ်ီးတွေ ဖြုတပြေးနတယ်ေ။ ကိုမိုးအောငကြို သူ့ရှေ့ အားမနာဖို့ စိတလြှတကြိုယလြှတ် သူ့ကြယရြာ နသလေို နဖေို့ ခပတ်ိုးတိုး မှာနတော။ အင်ျကြီကြှတတ်ော့ နို့နှစ်လုံးကို ဖုံးထားတဲ့ နှေးရဲ့ ဇာဘောလြီ ခရမ်းရောငလြေး ပေါလြာတယ်။ အဲဒါက မောငရြှေးပေးထားတာပါ။ နှေးအသားရညကြ လတတ်ော့ ခရမ်းရောငန်ဲ့ ပိုပြီးလိုကတ်ယ် ဆိုပြီး အတွင်းခံဘောင်းဘီကိုလည်း ခရမ်းရောင် အပြောသားလေး ဝတထြားလိုကတ်ာ။
ဘောလြီခွိတ် ဖြုတပြှီးတာနဲ့ ကိုမိုးအောငကြ နှုတခြမ်းချင်ြး စုပန်ရောကနေ နို့သီးခေါင်းနှစ်ဖကကြို ကလေးတဈယောကလြို့ မကမြကမြောမော ဆှဲစို့ပစ်တယ်။ နို့စို့တာနဲ့ နှေးလည် ကိုမိုးအောင် အင်ျကြီကို ခွှတပြေးနတော။ မောငကြ နှေးဘယဘြကဘြေး ကုတငစြောင်း ထိုငန်ရောက ထရပပြှီး ထမိန် အထကဆြငကြို ဖြညပြှီး ခွှတတ်ော့ ဖငကြှီး အသာကြှပေး လိုကတ်ယ်။ အတွင်းခံဘောင်းဘီ ခွှတပြေးတော့ အမှှေးရိတထြားတဲ့ နှေး အဖုတလြေး မို့အဈနပြေီး အစိလေးက ခေါင်းထောငရြင်း အရညလြဲ့နတော။ မောငကြ တဆကထြဲ နှေးနဲ့ ကိုမိုးအောငရြှေ့ ဒူးထောကထြိုငပြှီး ကိုမိုးအောငရြဲ့ လီးကို ကိုငထြားတဲ့ နှေးလကကြို ဖယပြဈတာ။ ပြီးမှ ကိုမိုးအောင် ပုဆိုးကို ခွှတပြေးနတယ်ေ။
” အင့် … စုပပြေးလိုကြ … နှေး ”
ကိုမိုးအောင် လီးကို လေးငါးခကြြ ဂွင်းတိုကပြေးပြီး နှေးကို စုပခြိုင်းနတော။ နှေးလည်း မောငကြိုယတ်ိုင် ကိုငဖြှဲပေးထားတဲ့ လီးကို အားရပါးရ စုပပြေးမိတယ်။ လငကြိုယတ်ိုင် ကိုငထြားတဲ့ သူစိမ်းယောကြွားလီးကို စုပရြတာ နှေးအတွကြ ကာမစိတ် ပိုကြှစတောပေါ့။ ၁၀ မိနဈလောကကြှ ကိုမိုးအောငကြ သူ့လီးကိုငထြားတဲ့ မောင့်လကကြို လှတခြိုင်းပြီး ပကလြကလြှန် လှဲလိုကတ်ယ်။
” မနှေး … ကနွောြ့ မကြန်ှာပေါြ … ခွလိုကြ ”
နှေးလည်း မောင့်ရှေ့ မရှကန်ိုငတ်ော့တာ ဖငပြှနခြေါင်းပြန် တကခြှတော့ ကိုမိုးအောင် လီးကြီးက နှေး မကြန်ှာရှေ့ ငေါကတ်ောကကြှီး။ မောင့်ရှေ့မှာပဲ နှေး အားမနာနိုငတ်ော့တာ လီးထိပကြို ပါးစပန်ဲ့ ဆှဲငုံပြီး စုပပြေးလိုကတ်ယ်။ ပူနှေးနှေး လီးအရညပြှားရဲ့ အထိအတွေ့ကြောင့် ကာမစိတတ်ှေ တရိပရြိပ် ထိုးတကန်တော။ မောငကြ နှေးလီးစုပန်တော ကြည့်ရင်း အံ့သှနရှောတယ်။ ပါးစပထြဲ လီးကြီး မာထငလြာတာနဲ့ ထိပကြိုငုံခဲပြီး လဥနှစ်လုံးကို လကတ်ဖကန်ဲ့ ဆုပခြွပေေးလိုကတ်ယ်။
အမှနတ်ော့ ကိုမိုးအောငန်ဲ့ လိုးတိုင်း မလိုးခင် လီးစုပပြေးရင်း လဥတွေ ညှဈခွပေေးရတာကိုက နှေး စွဲလမ်းနတေဲ့ အခကြတ်ဈခကြပြဲ။ ကိုမိုးအောင် ဟနမြဆောငန်ိုငဘြူး နှေးအဖုတလြေးကို တပြတပြှတ် ယကလြိုကြ အစိလေး စုပလြိုကန်ဲ့ မောင့်ရှေ့ ကိုမိုးအောင် လီးကြီးစုပရြင်း နှေး ပြီးသှားရတယ်။
” ရှီး … ပြှတ် … ပလပ် ပလပ် … ပြှတဈြ … ဟင့် … အ … အား အား … ဟူးးး ရှီးးးး … ”
ကိုမိုးအောင် မကြန်ှာပေါြ ဖငကြှီး ရှေ့တိုး နောကဆြုတ် လုပပြှီး စောကပြတန်ဲ့ ဖိပြတရြင်း စောကရြည် ထုတပြဈလိုကတ်ာ။
” နှေး …… မိုးအောင် … အသကရြှူ ကြပန်ပြေီ … ဖငကြှီး ကြှပေးလိုကြဦး ”
စောကရြည် ပန်းထုတရြင်း ပြတကြောင်းကောင်းနဲ့ ပြတန်မေိတာ။ ဘေးက ကြည့်နတေဲ့ မောငပြှောမှ ကိုမိုးအောင် မကြန်ှာပေါြ ခွမှောကန်တေဲ့ အနထေားကို သတိရမိပြီး ရှကကြိုးရှကကြန်းနဲ့ ဘေးလိမ့်ခလွိုကရြတယ်။ ထောငမြတန်တေဲ့ ကိုမိုးအောင် လီးကြီးကိုတော့ မလှတပြါဘူး ကိုငထြားမိတုန်း။ မောင့်ရှေ့ နည်းနည်း ရှကပြမယ်ေ့ အလိုးမခံရသေးတော့ စိတကြမကဘွူး။ လကထြဲက လီးကို စုလိုကြ ဖြဲလိုကန်ဲ့ အပေါကြ တကလြိုးပေးချင်တ်ဲ့ စိတကြ တဖြားဖြားပဲ။
ဘေးနား မောငရြှိနလေို့ ထိန်းထားရတာ။ နှေး ပြီးသှားပမယ်ေ့ ကိုမိုးအောငကြ တန်းလန်းကြီးလေ။ ခကြခြငွြး နှေးကို ပကလြကလြှန် အိပခြိုင်းပြီး ကိုမိုးအောငကြ အပေါကြ ခွလိုးတော့တာပဲ။ အစပိုင်း ရှိန်းနပမေယ်ေ့ နောကပျိုင်း နှေးကို ဖငကြုန်းခိုင်းပြီး မီးပြင့်မတတ် ဆောင့်လိုးနတော။ အောဟြဈ အလိုးခံနတေဲ့ နှေးကို ကြည့်ရြင်း မောငမြကြန်ှာ အရောငတ်ှေ လဲ့လာတယ်။ ကိုမိုးအောငကြ လိုးကောင်းကောင်းနဲ့ ဘာမှ ဂရုမစိုကတ်ော့ဘူး။
” အား … အ … ပြီးတော့မယ် … နောကတ်ခါ ပြီး … ပြီး … အ … ကြှတ် … ဟင့် … အားအ … ပြီးပြီ … အ … ပြီးပြနပြှီ … ”
နှေး နောကတ်ဈခွီ ပြီးပမယ်ေ့ ကိုမိုးအောင် မပြီးသေးတော့ နှေးကို ပြနလြှဲအိပခြိုင်းပြီး ပေါငတ်ံတွေ မှှောကရြင်း ခွခွင်ေးဝတန်ှဈဖကကြို လကန်ှဈဖကန်ဲ့ ကိုငပြှီး ဆောင့်လိုး ပြနရြော။ ကုတငပြေါြ ပုံစံအမွိုးမွိုးနဲ့ မောင့်ရှေ့ အလိုးခံရင်း နှေးလည်း စောကရြညတ်ှေ ခဏတိုင်း ပန်းထွကန်တော။
——————————————
” ဟာ … မောင် … ရဆေေး ပေးမယလြေ ”
အနားယူတော့ မောငကြ နှေးအဖုတလြေးကို လာယကြ ပေးနတယ်ေ။ စိတထြဲ တကယကြို အားနာမိတာပေါ့။ နှေး စောကဖြုတကြ အခုလေးတင် ကိုမိုးအောင် လိုးထားတာ ပူပူနှေးနှေး ရှိသေးတာလေ။ ရှကလြည်းရှကြ စိတထြဲလည်း တမွိုးလေး ခံစားမိနတော။ အဲခွိန် ကိုမိုးအောငကြ နှေးခေါင်းရင်းနား ဒူးထောကထြိုငပြှီး ပြော့သှားတဲ့ သူ့လီးကို ပါးစပန်ား တေ့ပေးနတယ်ေ။ မောငကြ အဖုတယ်ကပြေးနတေုန်း ကိုမိုးအောင် လီးကြီး စုပပြေးနရတေော့ နှေးအတွကကြ အရသာ ၂ မွိုး တပျိုငထြဲ ခံစားမိနတော။
” ရှီးးးး … အား … ဖယတ်ော့ နောြ … မောင် … ပြီးမှ ထပယ်ကြ ”
စောကပြတကြ တအားကို ယားလာလို့ မောင့် ခေါင်းကို တွန်းထုတရြင်း ကိုမိုးအောငကြို ပကလြကလြှနခြိုင်းလိုကတ်ယ်။ လီးပေါခြှထိုငရြင်း နှေးဟာလေး ဖြဲပြီး ထိုငခြပြဈတာ။
” ရှီးးးး … အ …… ”
” အား … ကြှတကြွှတ် … ”
မောင့်ရှေ့ နှေးနဲ့ ကိုမိုးအောင် နှစ်ယောကသ်ား ပျိုငတ်ူအောမြိလိုကတ်ယ်။ ပြီးမှ ဖြည်းဖြည်းချင်ြး လိုးပေးတော့ ကိုမိုးအောငကြ နှေးနို့တွေ ညှဈပေးနတော။ စောကပြတကြ မောငယ်ကပြေးထားလို့ အရညတ်ှေ ရှှဲနပမေယ်ေ့ အတွင်းထဲ ကိုမိုးလီးက စီးကြပန်တေုန်းပဲ။
” နှေး … မှောကလြိုကပြါ့လား ”
” ဟင် … မောင် ”
ကိုမိုးအောငကြို ခွလိုးနတော ၅ မိနဈလောကပြဲ ရှိသေးတယ်။ မောင့်စကားကြောင့် ကြောငသ်ှားရတယ်။
” ခဏမှောကလြိုကြ … ပိုကောင်းအောင် … နောကကြနေ ဖငဝြလေး ယကပြေးမလို့ ”
ထပပြှောမှ မောင့် ရညရြှယခြကြကြို သဘောပေါကြ လာတာ။ အပေါကြ ခွလိုးရင်း ကိုမိုးအောင် ရငဘြတပြေါြ ဒူးကြေးပြီး မှောကခြလွိုကတ်ယ်။ မောငကြ ကိုမိုးအောငရြဲ့ ခွသလေုံးနှစ်ဖကပြေါြ ခွပြီး လေးဘကထြောကရြင်း နှေးဖငဝြလေး ယကပြေးနတော။ ကိုမိုးအောငကြ အောကကြပင့်လိုးလိုကြ မောငကြ ဖငပြေါကလြေးထဲ လွှာနဲ့ လိုးလိုကန်ဲ့ ကြာကြာ မခံနိုငဘြူး ၁၀ မိနဈ လောကကြှ စောကရြညပြန်းထွကရြောပဲ။
အရညသ်ာထွကတ်ာ ကာမစိတကြ မကတွော့ နောကြ ၅ မိနဈ လောကကြှ ဖငပြေါကလြေး လွှာနဲ့ လိုးနတေဲ့ မောင့်ကို ဖယခြိုင်းလိုကတ်ယ်။ ခါးဆန့်ပြီး ကိုမိုးအောငလြီးကို အဖုတကြ ခွှတရြင်း ဖင်၀ ပြောင်းတေ့လိုကတ်ာပေါ့။ တဈခကြခြငွြး ဆောင့်ရင်း နှေးဆောင့်ခကြတ်ှအေောကြ ကိုမိုးအောငလြည်း ပြီးချင်လြာတယ်။ နို့တွေ တအားကို ဆှဲညှဈနတော။ အခကြြ ၂၀ လောကြ ခပသ်ှကသ်ှကလြေး ဆောင့်ပစ်တော့ ဖငပြေါကထြဲ နှေးကနဲ့ပဲ။
” အားးးး အ … ပြီးပြီ … မနှေး ရယ် … ကောင်းလိုကတ်ာ ”
” အင့်အင့် … ခဏ ထိန်းထား … ကိုမိုး … မောင် … ဒီနား ပကလြကလြှနလြိုကြ ”
နှေးလည်း ဒုတိယအကြိမ် ပြီးချင်လြာလို့ ကိုမိုးကို လီးမကြှတအြောင် ပြောရင်း မောင့်ကိုပါ တဆကထြဲ ဘေးနား ပကလြကလြှန် အိပခြိုင်းလိုကတ်ာ။ မနကကြ မောငမြှာထားလို့ နှေး သတိတရနဲ့ လုပပြေးမလို့ပါ။ ၁၅ ခကြလြောကြ ထပဆြောင့်ရင်း နှေးလည်း ပြီးချင်လြာလို ကိုမိုးအောင် လီးပေါကြနေ ထရပပြှီး ဘေးနား ပကလြကလြှဲနတေဲ့ မောင့်မကြန်ာပေါြ ခွထိုငလြိုကတ်ယ်။
” ရှီးးးး … အားးးးး … အအ … ကောင်းလိုကတ်ာ … အားဟား … အင်း … အအ အအ ”
မောငပြါးစပန်ဲ့ အဖုတဝြလေး တေ့မိတာနဲ့ အစိလေး ဖိပြတရြင်း စောကရြညတ်ှေ ပန်းခပြေးလိုကတ်ာပေါ့။ အဲ့ခွိန် ကိုမိုးအောငကြ ထလာပြီး မောင့်ဗိုကပြေါြ ခွရပရြင်း နှေးရှေ့ ဖငလြိုးထားတဲ့ လီးကြီး ကိုငရြပန်တော။ ပါးစပလြေးဟပြီး လွှာလေး ထုတပြေးတော့ လွှာပေါြ လီးထိပန်ဲ့ ခပစြပစြပလြေး ရိုကပြှီးမှ ဒဈကြီး တေ့သှင်းပစ်တယ်။ လီးထိပကြ လကကြနွြ လရညလြေး စုပယ်ူပြီး ခကြခြငွြးမမှိုပဲ ကိုမိုးအောငကြို ပါးစပဟြပြပြီးမှ မှိုခလွိုကတ်ာ။ လရညမြှိုနတေုန်း နှေးမကြန်ှာအနှံ့ကို ပြော့သှားတဲ့ လီးတံနဲ့ ပြတပြှီး ဆှဲကပန်တယ်ေ။
——————————————
နာရီဝကလြောကြ ၃ ယောကြ အတူနားပြီး မောငကြ နှေးရဲ့ အဖုတလြေးကို ဖြဲပြီး နီရဲနတေဲ့ အတွင်းသားတွေ တဈခါပြနယ်ကန်တော။ လရညန်ံ့ စောကရြညန်ံ့တွေ ထောင်းထနတေဲ့ အဖုတကြို မကမြကမြောမော ယကပြေးနတေော့ စိတထြဲ ဝမ်းနည်းလာသလိုနဲ့ အရငထြကြ ပိုခစွမြိနတယ်ေ။
” ပြှတဈြ …… ပလပ် ပလပ် ပလပ် … ”
အဖုတကြို ယကလြိုကြ လကခြလယန်ဲ့ စောကခြေါင်း လေးထဲ ထိုးမှှရင်ေး တဈခကြတ်ဈခကြြ အစိကို သှားလေးနဲ့ ဖိကိုကပြေးတော့ နှေးစိတတ်ှေ ပြနကြှှလာတာ။ ဘေးနားက ကိုမိုးအောင် လီးကို ကိုငဆြှပေးနမေိတယ်။
” မောင် … ခဏ ”
အဖုတလြေး မကမြကမြောမော ယကပြေးနတေဲ့ မောင့်ကို ပြောပြီး နှေးထထိုငရြင်း ကိုမိုးအောင် ပေါငကြှား လေးဖကကြုန်းပြီး နရောယူလိုကတ်ယ်။
” အင့် … နောကကြ ယကပြေးနောြ ”
မောင့်ကို ဖငကြှီး ကော့ပေးရင်း နှေးမကြန်ှာ ရှေ့က ကိုမိုးအောင် လီးကို ဒဈကြီး ပြူးထွကလြာအောင် လကန်ဲ့ ဖြဲခလွိုကတ်ာ။ နှေးကို အထွဋအြထိပ် ပို့ပေးနိုငတ်ဲ့ လီးကြီးကို အရငန်မ်းပြီးမှ ထိပကြို ငုံရင်း ဆှဲစုပပြေးလိုကတ်ယ်။
” ပလပ် … ပြှတ် … ပလပ် … ပလပ် … အု … အှန်း … ရှီး … အ … ကြှတ် … ကြှတ် … ”
ခကြခြငွြးပဲ မောငကြ နှေး စောကဖြုတကြို ယကပြေးတဲ့ အသံတွေ နှေးက ကိုမိုးအောငလြီးကို စုပသ်ံတွကေ တပြှတပြှှတ် တပြကပြှကန်ဲ့ ထွကလြာရောပဲ။ ဖငဝြလေးကို မောငကြ လွှာထိပလြေး သှင်းမှှတေော့ နှေးလည်း ကိုမိုးအောင် လီးကို အငမ်းမရနဲ့ ပြင်းပြင်းပြပြ စုပပြေးနမေိတာ။ ခေါင်း ဘယည်ာရမ်းပြီး လီးကို လညခြွောင်းထဲ ဝငန်ိုငသ်လောကြ ဝငအြောင် သှင်းစုပတ်ော့ နှေး အသကရြှူသံတွေ ပြနကြှားနမေိတယ်။
” ပြှတ် … အု … ပြှတ် … ပလောကျ … အု … ဝု … ပြိ … ”
အဲ့အခွိန် ကိုမိုးအောငကြ နှေးခေါင်းကို သူ့လကန်ှဈဖကန်ဲ့ ဖိပြီး ကော့လိုးတော့တာပဲ။ ပါးစပကြို အလိုးခံရင်း မောငကြလည်း ဖငဝြလေး ထိုးမှှလေိုကြ အဖုတလြေး ယကလြိုကန်ဲ့ နှေးလည်း ကိုမိုးအောင် ပေါငကြှာ လေးဖကကြုန်းလကြလြေး တကိုယလြုံး တုနပြှီး ခံရခကန်တော။ အားရပါးရ ညည်းချင်ပြမယ်ေ့ ကိုမိုးအောင် လီးက နှေးပါးစပထြဲ အပြည့ြ ဝငထြှကန်တယ်ေ။ တဖြည်းဖြည်း နှေး မခံနိုငတ်ော့တာ ပြီးချင်လြာပြီ မောငန်ဲ့ ကိုမိုးအောငရြဲ့ အထိအတွေ့အောကြ ရူးမတတပြဲ။ မထိန်းနိုငတ်ော့တဲ့ အဆုံး ပါးစပထြဲက လီးကို ထုတပြှီး ကိုမိုးအောင် လီးပေါြ တကခြှ လိုကရြတာ။
” ဟင့် … အ … နှေး ပြီးတော့မယ် … ထွကကြုနတ်ော့မှာ … ရှီးးးးး … ဗှိ … ဘှတ် … အ … အီး … ဟင့ြ ”
အဖုတထြဲ အရညတ်ှေ အိုငန်ပြေီ လီးထိပ် အဖုတဝြလေး တေ့မိတာနဲ့ ဖိထိုငပြဈတာ။ ကာမစိတ် ပြင်းပြနတေော့ မောင့်ရှေ့ ဟနမြဆောငန်ိုငခြဲ့ဘူး။ လီးအရင်းထိ ကပတ်ာနဲ့ ကိုမိုးအောင် ရငဘြတပြေါြ မှောကခြပြှီး လီးတံကို အဖုတန်ဲ့ ညှဈရင်း နှစ်ခကြပြဲ ကြိတပြှတလြိုကရြတယ်။ စောကရြညတ်ှေ ဒလဟော ပန်းထွကြ ကုနတ်ယ်။
” မနှေး ”
” ရှင် ”
” ဆင်းဦးနောြ … ထပလြိုးရအောင် ”
နှေး အမောပြတေော့ ပကလြကလြှနခြိုင်းပြီး ပေါငကြှားထဲ ဒူးထောကြ နရယေူနတော။ စောကရြည် ရှှဲနတေဲ့ လီးကို ညာလကန်ဲ့ ကိုငပြှီး အဖုတထြဲ ဒဈကြီး ဖိထည့်ပြီးမှ နှေး ကိုယပြေါြ မှောကခြပြဈတယ်။
” ကောင်းလား မနှေး ”
” အင်း … ကောင်းတယ် … လိုး ”
စကားပြောရင်း ကိုမိုးအောငကြ တဈခကြခြငွြး လိုးပေး နတော။ ၁၀ မိနဈလောကကြှ စကားမပြောတော့ပဲ နို့တွစေို့ပေးပြီး ဆောင့်လိုးတော့ နှေးလည်း ကိုမိုးအောင် ကြောပြငကြို ဖကပြှီး ပေါငတ်ံနှစ်ဖကြ ကြေးမှှောကခြံနမေိတယ်။ လဥတွကလေည်း ဖငကြှားထဲ တဘတဘြတန်ဲ့ ရိုကမြိနတော။ ကိုမိုးအောငရြဲ့ အသကရြှူသံတွေ ပြင်းလာပြီး ခွှေးတဒီးဒီး ကလွာပြီ။
” ကောင်းရဲ့လား … နှေး ”
နှေးလည်း ကိုမိုးအောငရြဲ့ မကြန်ှာကို ကြည့်ခံနတော ဘေးနား အသံကြားမှ မောင့်ကို သတိရမိတော့တယ်။
” ရှီးးးးး … အား … ဟုတတ်ယ် မောငရြဲ့ … ကိုမိုး … လီးကြီးက … နှေး စောကပြတထြဲ … ပြည့်ကြပ် နတော … တအား … အရသာရှိတာပဲ … အင်း ဟင်း ”
နှေးပြနပြှောတော့ မောငလြည်း သူ့လီးကို ကိုငရြင်း နှေးမကြန်ှာ ကြည့်ပြီး ဂွင်းထုနရှောတယ်။ မောင့်ကို ကြည့်နတေုန်း ကိုမိုးအောင် ဆောင့်ခကြတ်ှေ မှနလြာလို့ အောကကြနေ မသိမသာ ပြနကြော့ ပေးမိတယ်။ လီးကြီးက စောကပြတ် အတွင်းသားတွေ ခွိတဆြှဲနတေော့ ကောင်းသထကြ ကောင်းလာပြီး တကိုယလြုံးက အကြော အချင်တ်ှေ အီစိမ့်နတော။
” အားးးး … ကြှတ် … ဟုတတ်ယ် … ကောင်းလိုကတ်ာ … ကိုမိုးရယ် … လိုးလိုး … နာနာလေး လိုး ”
နှေး ညည်းပြလေ ကိုမိုးအောငကြ ကြိုကလြပေဲ။ အပေါကြ ဖိလိုးနတော ကုတငတ်ိုငတ်ှပေါ ရမ်းခါ လာတယ်။
” ရှီးးးး … အား … လိုးနတယေလြေ … မနှေးရဲ့ … စောကဖြုတထြဲ … လီးကြီး ဝငန်တောတောင် မသိဘူးလား … အင့် အင့် … ”
” ဟှန့် … သိတယ် … သိတယ် … အဲ လီးကြီးကို … နှေး စောကပြတထြဲ … အမြဲ လိုးပေးစေ ချင်တ်ာ … အားဟား … ရှီးးးးး ”
နှေး မကြလြုံးချင်ြးဆိုငကြှည့်ပြီး ပြောတော့ နှုတခြမ်းတွေ ပြှတကြနဲ့ ဆှဲစုပပြှီး မနားတမ်း လိုးတော့တာပဲ။ လိုးခကြတ်ှကေ ပိုပြီး အားပါပြင်းထနလြာတယ်။
” ကောင်းလား … မနှေး … ကောင်းလား … အင့် အင့် အင့် … ”
” အား … ရှီးးးး … အဲလောကလြိုးမှတော့ … အရမ်းကောင်း … အ အ …… ”
ကိုမိုးအောငကြ မောင့်ရှေ့ စိတတ်ိုင်းကြ လိုးချင်သ်လို လိုးပြနတော။ ဆောင့်ခကြတ်ှေ ရပသ်ှားလည်း လီးကို အဖုတထြဲက မထုတပြဲ အရင်းထိ မှုတထြားရင်း ရှေ့နောကြ ဖိဆှဲလိုကြ ဘယည်ာဝေ့ဝိုကြ ကြိတပြေးလိုကန်ဲ့ နှေးစောကစြိလေး ဆီးခုံးနဲ့ ကြိတကြှိတ် ပြတပြေးနသလေို ဖြစ်နတော။ နှေးလည်း စောကခြေါင်းထဲ မှှနတေေဲ့ လီးကြီးကို ပြနည်ှဈပေးပြီး ကိုမိုးအောင် ကိုယလြုံး ကြှတကန်အေောင် အောကကြနေ ပင့ပြှီး ကော့ပေးနမေိတယ်။
” အားဟား … လီးကို … ညှဈနတောလား … နှေးရာ … အင့် … ဘှတ် … ပြိ … ဇွိ … ဗွိ … ”
ကော့ပေးနတေဲ့ နှေးအဖုတကြို ဖငန်ဲ့ အိပယ်ာခင်း ကပန်အေောင် ဆောင့်လိုးပြီးမှ ပြနပြှန် ဖိမှှပေေးနတော။
” ဟင့် … အ … ကောင်းလိုကတ်ာကြာ … တအားပဲ … ကိုမိုး ဒဈကြီးက … သားအိမဝြကို … ထောကပြှတန်တော … မောငရြဲ့ … ”
ကောင်းလှန်းလို့ ဘေးနား ဂွင်းထုနတေဲ့ မောင့်ကို တပြီး ညည်းလိုကမြိတယ်။ ညည်းသံအဆုံး ကိုမိုးအောငကြ ဖငကြှှပြီး မီးပြင့်မတတ် ပစ်ဆောင့်တာ ၁၀ ခကြတ်ောင် မပြည့်ဘူး။ နှေးလည်း ကိုမိုးအောင် ကြောပြငကြို ခပတ်င်းတင်း ဖကပြှီး ပုခုံးတဈဖကကြို ကိုကရြင်း စောကရြညတ်ှေ ညှဈထုတ် လိုကရြတယ်။ တဈခွိနထြဲ လိုလိုပဲ ကိုမိုးအောင် လီးထိပကြ လရညတ်ှေ တဖြောဖြော ပန်းထည့်နတော အဖုတလြေး နှေးကနဲ့ပဲ။ တဈညလုံး နှေး ဘယန်ှဈခါ ပြီးမှန်း မသိဘူး မောမောနဲ့ အိပပြွောသ်ှားတာ။
မနကြ ၅ နာရီလောကြ ဟိုဘကခြန်းက ကလေးငိုသံ ကြားမှ နိုးလာခဲ့တယ်။ နှေးလကထြဲ ကိုမိုးအောင် လီးကြီး ကိုငပြှီး အိပပြွောန်တော။ ဆီးပုံးတင်းနလေို့ ကြည့်လိုကတ်ော့ မောငကြ နှေးပေါငကြှားထဲ အဖုတပြေါြ ပါးအပပြှီး အိပပြွောန်ရှောတယ်။ နိုးလိုကတ်ော့ မောင့်ပါးပြငမြှာ နှေးအရညတ်ှရေော ကိုမိုးအောင် လရညတ်ှရေော အကြကလြိုကြ ဖြစ်နရေောပဲ။
——————————————
အဲလိုနလောရင်း နေ့ဘကဆြို ကိုမိုးအောငန်ဲ့ လိုးလိုကြ ညဘကဆြို မောငကြ နှေးတို့ လိုးတာတွေ ပြနမြေးပြီး လိုးလိုကန်ဲ့ ကာမစည်းစိမတ်ှေ အပြည့်ရနတောပေါ့။ တခါတခါ မောင် အလုပကြိဈစနဲ့ ခရီးထွကရြင် ညပိုင်း ကိုမိုးအောင် အိပခြန်းဘကြ နှေးသှားအိပပြှီး တဈညလုံး အလိုးခံနမေိတယ်။ ကလေးအိပတ်ာနဲ့ နှေးနဲ့ ကိုမိုးအောငတ်ို့ ကုတငအြောကဆြင်းပြီး ဖြာခင်း လိုးခဲ့ကြတာ။
” တီတီနှေး ”
” ရှင့် ”
” သား … ကြောင်းသှားတော့မယ် … လိုကပျို့ ”
” ဟုတကြဲ့ပါရှင် ”
နှေး အိမရြှေ့ ဧည့်ခန်းထဲ တံမကြစြည်း လှဲနတေုန်း သားလေး ဖိုးစညလြုံး သနပခြါး အဖြေးသားနဲ့ ဝငလြာလို့ ပြနဖြှရင်ေး အိပခြန်းထဲ အဝတ် ဝငလြဲလိုကတ်ယ်။ ပြီးမှ ဖိုးစညလြုံးလေးကို ကြောင်းလိုကပျို့ဖို့ အိမပြှင် ထွကလြာခဲ့တာ။
လတွေ အလီလီ ကုနဆြုံးလာပြီး အခုဆို ဖိုးစညလြုံး လေး သူငယတ်န်း စတကန်ပြေီ။ နှေးတို့လည်း ကလေးမရတော့ ဖိုးစညလြုံးလေးကိုပဲ ခစွန်ရတော။ နှေးလည်း တဈအိမထြဲ ယောကြွားနှစ်ယောကန်ဲ့ ကာမဆကဆြံနရင်ေး သာယာတဲ့ မိသားစုဘဝလေး ပိုငဆြိုငန်ပေါပြီရှင်။
ပြီးပါပြီ။