မောငမြထောင်းနဲ့ ညောင်းလိမ့မြယ်
ရေးသားသူ – ခမွြးမှေ့သာဇံမောငမြောငန်ှံ
“ အာနိုးရေ….ဟေ့ အာနိုး…”
“ လာပြီ….အဈမရေ…”
နှားစာစင်းနသေော အာနိုး အိမဘြေးမှ မပြေးရုံတမယလြာခဲ့ပြီး…. အိမပြေါသ်ို့ လှမ်းတကလြိုကတ်ော့ မခငအြေးနှင့ြ မကြန်ှာချင်ြးဆိုငမြိသည်။
“ နင့ြ ဦးလေးလည်း ပိုကတ်ဲရောကရြင် ပြနမြလာတော့ဘူး… နင့ပြဲခိုင်းရမှာပဲ…။ ညနစေောင်းရင် မိုးရှာလိမ့မြယထြငတ်ယ်….။ နင်… နှားတွေ သှားသိမ်းခွတေော့…။ နင့ြ ဦးလေးကတော့ ပြနလြာမယ့ပြုံမပေါဘြူး …..”
“ အခုပဲ သှားလိုကတ်ော့မယ်….အဈမ….”
အာနိုးက အိမရြှေ့မကြန်ှာစာ သံဇကာတွင် ခွိတထြားသော ခမောကကြို ဆှဲဆောင်းပြီး ထွကသ်ှား
သည်။ မခငအြေး အိမပြေါကဝြမှရပကြှည့ရြင်း ပြုံးမိသည်။ အာနိုးက ဖငပြေါ့သည်။ သိတတသ်ည်။ ဒီလို သူရင်းငှားမွိုးရထားတာ သူ့တို့အဖို့ ကံကောင်းလှသည်။ ပြီးတော့ အာနိုးက တဈကောငကြှှကြ မခငအြေး၏ယောကြွား ကိုသန်းငှေ၏အဖေ မခငအြေး၏ယောကျခမအိမတ်ှင် ငယင်ယထြဲက နလောပြီး ကိုသန်းငှနှငေ့ြ မခငအြေး အိမထြောငကြတွော့ သူတို့ဆီလာပြီး သူရင်းငှားလုပန်တော ဖြစ်သည်။
အသကကြ (၁၅) နှစ်ခန့သ်ာ ရှိသေးသောလြည်း အာနိုးဆိုသော နာမညရြအောင် သူ့ခန်ဓာကိုယကြ ထွားကြိုင်းလှသည်။ အခု ကိုသန်းငှနှငေ့ြ မခငအြေးတို့ အိမထြောငကြပြှီး (၂) နှစ်ခန့အြတွင်းမှာပင် အာနိုး တောတ်ောထြှားလာသည်။ ဒီနှစ်ဆို ထွနတ်ုံးတောင် နိုငန်ခွပြေေီ။
မခငအြေးတို့တွင် လယ်ဧက (၂၀) ကြောြ ရှိသည်။ လယတ်ှေ ထွနတ်ုံးပိတကြတည်းက မခငအြေး၏ယောကြွား ကိုသန်းငှကေ ပိုကထြဲသို့ စတဲခနွသည်ေ။ ဒီနှစ် ချောင်းရိုးတွင် လိုငစြငရြသူက ကိုသန်းငှေ၏ သူငယခြငွြး။ ဒီတော့ ကိုသန်းငှတဈေယောကြ အရကပြေါ၍ ပုစွနရြှေး ငါးရှေး မိန်းမတွမွေားသည့ြ ပိုကထြဲမှ မပြနတ်ော့။ အိမမြှာက သူ့သူရင်းငှား အာနိုးကို ယုံကြညစြိတခြတွာလည်းပါသည်။ သူကိုယတ်ိုငကြ ပြောပြွောပြါးပါး နတတေတ်ာလည်း ပါသညပြေါ့။
ကိုသန်းငှကေ အသကြ (၃၀) ခန့သ်ာ ရှိသောလြည်း အာနိုးက ငယင်ယထြဲက အတူနလောသူမို့ နှုတကြွိုးပြီး ဦးလေးဟုသာ ခေါသ်ည်။ မခငအြေးကတွော့ အသကြ (၂၇) နှစ်တောင် ရှိနပြေီဖြစ်ပမယေ့ြ အဈမ ဟုသာ သူကခေါလြသည်ေ။ အိမမြှ ကြင်းထဲသို့ ထွကသ်ှားသော အာနိုးတဈယောကြ မှငကြှင်းထဲမှ ပြောကသ်ှားတော့မှ မခငအြေးက အိမထြဲသို့ လှမ်းဝငရြန် ကြံလိုကရြင်း ကောင်းကငသ်ို့မော့၍ ကြည့်လြိုကမြိသည်။ တောငဘြကဆြီမှ မိုးရိပတ်ို့က တကစြပြုနပြေီ။ သူမ အာနိုးကို လှှတလြိုကသ်ညမြှာ မှနသ်ှားသညဟြု တွေးရင်း မခငအြေးသည် အိမပြေါကဝြ သံဇကာတံခါးကိုပိတကြာ အိမထြဲသို့ ပြန်၍ဝငခြဲ့လသည်ေ။
ရှာမှနေ၍ကြည့်လြွှင် တဈပြလောကြ အကြာတွင် တောတန်းလေးတဈခု ရှိသည်။ ထိုတောတန်းလေး ပတလြညတ်ှင် စားကကြကြောင်းသဖြင့ြ ရှာမှကြှဲနှားများကို လှှတကြှောင်းထားလေ့ရှိသည်။ အခုလည်း အာနိုးတဈယောကြ ထိုတောတန်းလေးသို့ ရှေ့ရှု၍ လယကြှင်းများကိုဖြတကြာ လွှောကလြာခဲ့၏။
“ ဟော ဟိုရှေ့မှာ…. ဒီဖကပြှနလြာနကြတော…. အိမကြ ကောငတ်ှလေား မသိဘူး….”
လမ်းခုလတအြရောကြ နှားတဈစု ပြနလြာနသညေကြို တွေ့လိုကရြသည်။
“ ဟုတတ်ာပေါ့….အိမကြကောငတ်ှပေဲ…”
ထိုအခိုကြ မိုးက တဖြောကဖြှောကြ ကလွာသည်။
“နှားသိမ်းဖို့တော့ မလိုတော့ဘူး။ မနေ့က ဦးလေးကိုသန်းငှေ မှိုစားချင်တ်ယ် ပြောတယ်…။ ကြုံတုန်း သှားပြီး ခူးလိုကြဦးမှပဲ….”
အာနိုးတဈယောကြ ရှေ့တွငမြဝေးတော့သော တောတန်းလေးဆီသို့ ဆကြ၍လာခဲ့သည်။ ထိုအခိုကြ မိုးက သည်းထနစြှာ ရှာလာသည်။ အာနိုး တောတန်းလေးသို့ အရောကလြာခဲ့သည်။ ပြီးတော့ သူမိုးခို နကြေ ညောငခြေါင်းပေါကကြှီး ရှိရာသို့ အပြေးအလှှား လာခဲ့သည်။ မိုးက တမိုးလုံး မဲမှောငပြှီး သဲသထကြ သဲလာသည်။
“ ဟင်… ငါ့ အရင် ဘယသ်ူရောကန်တောလဲ….”
ညောငပြငအြခေါင်းပေါကကြှီး ရှိရာသို့ လှမ်း၍အမှငရြတွင် လူတဈယောကြ ငုတတ်ုတလြေး ထိုငန်ေ သညကြို မိုးထဲလထေဲတွင် မသဲမကြဲ တွေ့မှငလြိုကရြသည်။
“ ဟင်…..ထွေးထွေး….”
“ ဟင်….အာနိုး….”
“ နင်….ဘာလာလုပတ်ာလဲ….”
“ ငါ မှိုလာခူးတာ…. မိုးတွသေဲလာလို့ မပြနန်ိုငတ်ော့တာ…. ဒီမှာ တကိုယလြုံးလည်း ရှှဲနပြေီဟာ…. ခမွြးလိုကတ်ာ ”
ထွေးထွေးက မေးရိုကသ်ံလေးဖြင့ြ ပြောသည်။ ထွေးထွေးတို့တဲက တောတန်းလေးနှင့ြ ရှာအကြား ကြင်းထဲတွငရြှိသည်။ တောတန်းလေးမှဆိုလွှင် တခေါလြောကသ်ာ ဝေးသည်။
“ အီး….ဟီး….ခမွြးလိုကတ်ာ အာနိုးရာ…”
ထွေးထွေး တကိုယလြုံး ခိုကခြိုကတ်ုနန်သည်ေ။ အာနိုး ထွေးထွေးကို သချောကြည့်လြိုကသ်ည်။ တကိုယလြုံး ရှှဲရှှဲစိုနေ၍ အဝတအြစားများက တကိုယလြုံး ကိုယတ်ှင် ကပန်သည်ေ။ ထွေးထွေးရဲ့ လုံးလုံးတဈတဈ ခစွစြရာကိုယလြုံးလေးမှာ အတိုင်းသား လှပလကြရြှိသည်။
“ အား…. ဟီး…. ဟီး…. လုပ်…. လုပပြါဦး…. အာနိုးရ…. ငါ… ငါ… ခမွြးလိုကတ်ာ….. အီး…. ဟီး….”
အာနိုး ဘာလုပရြမှန်းမသိ… ခွမကေိုငမြိ လကမြကိုငမြိ ဖြစ်နသည်ေ။
“ နင့ြ အဝတတ်ှခွှတေပြှီး ညှဈလိုကရြငကြောင်းမယ်….”
“ ဟာ….. နင်….. နငကြလဲ…”
ထိုအခိုကြ လကလေည်း ကြမ်းလာသည်။
“ အာ…နိုး… အမလေး…. ဟီး… ဟီး…. ခမွြးလိုကတ်ာ…. လုပ်…. လုပပြါဦး….”
မထူးတော့ပြီ။
“ ကဲ…. နင် မကြစြိတွေ မှိတထြားလိုကြ….”
ထွေးထွေးကလည်း ဘာမှစဉြးစားမနတေော့… မကြလြုံးအစုံကို မှိတခြလွိုကသ်ည်။ အာနိုး ထွေးထွေး၏ အဝတအြစားတွကေို ခွှတသ်ည်။ အဝတတ်ှေ ရညှဈေရင်း အဝတအြစားတွေ အားလုံးကြှတ် သှားသော ထွေးထွေးကို ကြည့်ကြာ အာနိုးတဈယောကြ စိတတ်ှေ ဖောကပြှနလြာသည်။
ထွေးထွေး၏ ထိပကြလေးတွေ နီနသေော နို့လေးနှစ်လုံးက လိမျမောသ်ီး ခပရြှယရြှယလြေးတွလေောကြ ရှိ၏။ ပြီးတော့ ထွေးထွေး၏ ပေါငန်ှဈလုံးကြားမှ စိမ်းမှမှ အမှှေးလေးတွနှငေ့ြ တောငပြူစာခုံးခုံးလေး…. နှုတခြမ်း နှစ်ခုက စေ့ကပ်၍ တင်းနသည်ေ။
“ ဟင်း….ဟင်း….ခမြျး….ခမြျးသေးတယ်….”
“ ငါ…ငါ…ဖကထြားမယ်….”
အာနိုး ထွေးထွေးကို ဘေးမှထိုင်၍ ဖကလြိုကသ်ည်။ ဗလကောင်းသော အာနိုး၏ ရငခြှငထြဲတွင် ထွေးထွေး၏ ကိုယလြုံးလေးမှာ ပြောကလြုမတတ် ဖြစ်နေ၏။ အသားချင်ြးထိလိုကရြတော့ အာနိုး၏ သှေး တွကေ ဆူသထကြ ဆူပြကလြာသည်။
အာနိုး၏ ရငခြှငထြဲ ရောကသ်ှားတော့ ထွေးထွေးမှာ ခမွြးတာတော့ နည်းနည်းသကသ်ာသှားသည်။ ဒါပမယေ့ြ အာနိုး၏ ပေါငန်ှဈလုံးကြားမှ အချောင်းကြီးက သူမ၏ ပေါငရြင်းတွငတ်ငကြာ ဆီးခုံကို ကန့လြန့ဖြှတ် ထိ၍နသည်ေ။ ယားတတသ်ော ထွေးထွေး ယားကြိကြိ ဖြစ်နေ၏။
ခဏအကြာ ဘာကြောင့မြှန်းမသိ ထွေးထွေးတဈယောကြ ဒီအချောင်းကြီးကို ပို၍ထိချင်သ်ည့ြ သဘောဖြင့ြ သူမ၏ ခါးလေးကို ပို၍ဖိကပပြေးမိသည်။ အတွေ့အာရုံက နှစ်ယောကစြလုံးကို တဈနရောတည်းတွင် ထိန်းခွုပထြားလိုကပြှီ။
“ ထွေးထွေး….ခမြျးသေးလား….”
“ အင်း….နည်းနည်းတော့ ခမြျးသေးတယ်….”
အာနိုး ထွေးထွေးကို ပြငဖြကရြနအြတွကြ ကိုယခြငွြးခွာလိုကရြာမှ ငုံ့ကြည့်မြိလိုကတ်ော့ ထွေးထွေး၏ ကိုယလြုံးအရှေ့ လှုပကြနဲ ဖြစ်သှားသော နို့လေးနှစ်လုံးက အာနိုး၏ မကြလြုံးထဲမှနေ၍ ခန်ဓာကိုယတ်ှင်း ထိ ဝင်၍သှားသည်။ အာနိုး သတိလကလြှတဖြစ်ကာ ထွေးထွေး၏ နို့လေးတဈလုံးကို ငုံ့၍ စို့ပစ်လိုကြ သည်။
“ အာ…..နင်…..နင်….ဘာ….ဘာလုပ်….”
ပြောသာပြောသည်… ထွေးထွေးက မရုန်းဖယ်။ သူမပြောလိုကကြာမှ အာနိုးက ပို၍ ဖိစုပလြိုကသ်ည်။
“ အာ….ဟေ့….အ….”
ထွေးထွေး ရငဘြတလြေး ကော့တကသ်ှားသည်။ စောစောက ခမွြးတာတွေ ဘယရြောကသ်ှားမှန်း မသိဘဲ တကိုယလြုံး ဖြိုးဖြိုးဖငွြးဖငွြးဖြစ်ကာ တဖြေးဖြေး နှုံးကလွာသည်။ အာနိုးကလည်း ခသေူမဟုတပြါ။ လကတ်ှေ့မရှိပမေဲ့ ရှာလယကြ တိုးလှိုငတ်ို့ ဗှီဒီယိုရုံတွင် သန်းခေါငလြောကမြှပြသည့ြ နိုငင်ံခွား အပြာကားတွကေို ခဏခဏ ကြည့်ဖြူးထားသူ ဖြစ်သည်။
အာနိုးက သူမ၏နို့လေး နောကတ်ဈလုံးကို ပြောင်း၍အစုပ် ထွေးထွေးက အာနိုး၏ ကိုယလြုံးကြီးကို ပြနဖြကထြားလိုကမြိသည်။ ပြီးတော့ သူမ၏ ဆီးခုံကို လာ၍ထောကန်သေော အာနိုး၏ ဟာကြီးကလည်း တဆတဆြတ် ခုံးထနသညေကြို ထွေးထွေး သတိထားမိသည်။ အပျိုမလေး ထွေးထွေးကလည်း လကတ်ှေ့မရှိပမယေ့ြ အဖနေဲ့အမတေို့ အဝှါပြုကြတာကို မကြည့်ခြငွြ မှငလြကြသ်ား မကြာခဏ တွေ့မှငခြဲ့ဖူးသူ ဖြစ်သည်။
အာနိုး ထွေးထွေးကို ပကလြကလြှန် လှဲလိုကသ်ည်။ ပြီးတော့ သူ့ပုဆိုးကို ခွှတအြခွ ထွေးထွေးက ပေါငန်ှဈလုံးကို ထောငလြိုကသ်ည်။ အာနိုး ဒူးထောကြ၍ ဝငကြာ လီးကို နှုတခြမ်းနှစ်ခုကြား တေ့၍ဖိခသွည်။
“ အမေ့…. အီး…. အာနိုး…. မလုပ်…. မလုပပြါနဲ့ဟာ….”
ပြောနပမေယေ့ြ ထွေးထွေး၏ ပေါငန်ှဈလုံးက ပို၍ကားသှားသည်။ တဈကြိမလြည်းမဝင် နှစ်ကြိမ် လည်းမဝင် အာနိုး၏စိတတ်ှကေ ထရုံမဟုတ် ကြမ်းလာသည်။ ထွေးထွေး၏ စေ့ကပန်သေော စောကပြတ် နှုတခြမ်းသားနှစ်ခုကို ဖြဲကာ ဟသှားတော့ လီးကိုတေ့ပြီး အတင်းဖိခလွိုကသ်ည်။
“ ဗွဈ…. ဗွဈ…. အမလေး…. သပေါပြီ… အင့ျ…. အီး…. ဟီး….”
နာလှန်း၍ ထွေးထွေး ငိုခလွိုကသ်ည်။ သူမ၏ အသားလေးတွေ တဆတဆြတ် တုနန်သည်ေ။ နှစ်ယောကစြလုံး မသိသည့အြခကြကြတော့ ထွေးထွေး၏ စောကပြတန်ှုတခြမ်းအောကစြပလြေး တဈ လကမြလောကြ ကြဲသှားပြီး သှေးတွေ ထွကလြာသည်။ ဒါတငမြဟုတ် ထွေးထွေး၏ စောကခြေါင်းထဲမှလည်း သှေးလေးတွစေီး၍ ထွကလြာသည်။
တကိုယလြုံး တဆတဆြတတ်ုနကြာ ငိုနသေော ထွေးထွေးကြောင့ြ အာနိုးတဈယောကြ ဘာလုပရြ မှန်း မသိအောင် ဖြစ်သှားသည်။ ထွေးထွေး၏ စောကခြေါင်းထဲသို့ တဆုံးဝငန်သေော လီးကြီးကို ဖိကပထြားလိုကပြှီး ထွေးထွေး၏ ကိုယလြေးကို ငုံ့၍ ဖကထြားလိုကသ်ည်။ ခဏတာ ငှိမပြှီးနလေိုကတ်ော့ နာကငွတ်ာတွေ လွော့သှားပြီး ပူနှေးတောင့တ်င်း သနမြာလှသော လီးကြီး၏ အတွေ့က ပို၍လာသည်။
အာနိုးမှာလည်း တဆုံးမှှုပန်ှံထားသော လီးကြီးကို ပတလြညကြှပည်ပ်၍နသေော စောကပြတသ်ား နုနုလေးများက ဝိုင်းဝန်းဆုပန်ယပြေးသလို ဖြစ်လာသောကြောင့ြ မရိုးမရှဖြင့ြ မနနေိုငဖြစ်လာပြီး လီး ကြီးကို ဆှဲဆှဲထုတပြှီး ဆောင့သ်ည်။
“ ဗွဈ…. ဗွဈ…. ပလှတ်…. ဖြတ်….. အမေ့….. အား….. အမေ့….”
ထွေးထွေး၏ ကိုယလြုံးလေး တသိမ့သ်ိမ့ြ ဖြစ်နသည်ေ။ ကြှမ်းကငွမြှု မရှိသေး၍ အာနိုးက လီးကို တဆုံးထုတ်၍ မဆောင့ဘြဲ လကန်ှဈလုံးလောကြ တဝကလြောကြ ထုတ် ထုတပြှီး ဆောင့သ်ည်။ ဘယလြိုပဲ ဖြစ်ဖြစ် လီးက ရှေ့တိုးနောကင်ငဖြှင့ြ ရှေ့လွားနလတေေော့ လီးချောင်းကြီးတဈခုလုံးက စောကပြတအြတွင်းသားလေးတွကေို တောကလြွှောကြ ပြတတ်ိုကြ၍နသဖြေင့ြ နှစ်ယောကစြလုံး အရသာထူးနကြသေည်။ ကိုယလြုံးလေး တသိမ့သ်ိမ့ဖြစ်ကာ ရှေ့တိုးနောကင်ငဖြှင့ြ တလှုပလြှုပ် ဖြစ်နတေော့ ခန်ဓာကိုယ် အပေါယ်ံမှ နို့အုံလေးနှစ်လုံးက ရမ်းခါ၍နသည်ေ။ လုပရြမှန်းသိ၍တော့ မဟုတ်။
အာနိုးက ထွေးထွေး၏ နို့အုံနှစ်ဖကကြို လကန်ှဈဖကဖြှင့ြ လှမ်းဆှဲသည်။ နို့သီးရဲရဲလေးတွကေို လကည်ှိုးလကမြတို့ဖြင့ြ ညှပကြှည့သ်ည်။ အဆောင့ကြလည်း မပကြပြေ။
ဘယအြရာနှင့မြွှမတူအောင် အရသာထူးနသေူက ထွေးထွေး။ တဟင်းဟင်း အသကရြှူသံပြင်းပြင်းကြားက တွေ့ချင်ဇြောဖြင့ြ အာနိုးကို မကြလြုံးလေး ဖြင့ြ ဖြင့ကြှည့ပြှီး မကြလြုံးလေးလညကြာ ပြနမြှိတ် မှိတသ်ှားသည်။ ခံစားရခကလြာတော့ ထွေးထွေးတဈယောကြ ခါးလေး ကော့ကော့တကလြာသည်။
လီးကို တဝကလြောကြ တဝကလြောကြ ထုတ် ထုတပြှီး ဆောင့န်ရတော အာနိုးစိတထြဲ သိပပြှီး အားမရချင်တ်ော့ပေ။ အာနိုးတကိုယလြုံးလည်း ဆိမ့ြ၍ အရသာရှိလှသည်။ အာနိုး သူ့လီးချောင်းကြီးကို အဆုံးနီးပါး ထုတ်၍ ဆောင့သ်ည်။ ထိုသို့ ဆောင့လြိုးလိုကတ်ိုင်း ထွေးထွေးမှာ ခါးလေး ကော့တကန်သည်ေ။
“ ပြှတ်…. ဖြတ်…. ဗှဈ…. ဒုတ်…. အာ….. အာနိုး….. ငါ….. ငါ….. ဘယလြိုဖြစ်…… ဗှဈ….. ဖြတ်…..”
“ အင်း…..ထွေး….ထွေး….”
အာနိုး ဒီလောကပြဲ ပြောလိုကန်ိုငသ်ည်။ ထွေးထွေး တကိုယလြုံး လူးပြံလာခိုကြ အာနိုးက အသာကုန် ငါးခကြလြောကြ ဆောင့ပြှီး လီးထိပမြှ အရညတ်ှကေို တပြှတပြှှတ် ပန်းထုတပြဈလိုကတ်ော့သည်။ ထွေးထွေးက သူ့ကိုလှမ်း၍အဖကြ အာနိုးတကိုယလြုံးက ထွေးထွေး၏ ကိုယပြေါသ်ို့ မှောကကြသွှားလေ တော့သည်။
“ ကဲ… ဖယပြါဦး…. ဒီမှာ အသကရြှူလို့တောင် မရဘူး….”
ဒီတော့မှ အာနိုးက ထွေးထွေး၏ ကိုယပြေါမြှထပြီး လီးကိုပါ စောကခြေါင်းထဲမှ တဈခါထဲ ခွှတလြိုကသ်ည်။
“ သှား… အပြငထြှကန်ေ…. ငါ အဝတတ်ှေ ဝတ်ဦးမယ်….”
“ နင်… ခမြျးသေးလား….”
“ မသာကောင်…. စကားမများနဲ့…. အပြငထြှကန်ပေါဆို….”
အာနိုး သူ့ပုဆိုးကို ကောကယ်ူ၍ ညောငပြငအြခေါင်းပေါကကြှီးထဲမှ ထွကလြိုကရြသည်။ စောစောကတော့ ခံချင်တ်ိုင်း အလိုးခံနပြေီး အခုမှ မိန်းကလေးတွမွေား ရှကတ်ောမြူနကြသေည်။ ဒါကို အာနိုးမသိ။ ဘယလြိုလဲဟ ဟူသော အတွေးဖြင့သ်ာ စဉြးစားရခကန်သည်ေ။
ခဏနတေော့ ထွေးထွကေ အဝတအြစား စုံလငစြှာဖြင့ြ ညောငပြငအြခေါင်းပေါကကြှီးထဲမှ ကိုယလြုံးလေးလှည့ကြာ အပြငသ်ို့ ထွကလြာသည်။
“ အာနိုး…. နင် ဒီကို ဘာလာလုပတ်ာလဲ….”
“ ငါ… မှိုခူးမလို့….”
အာနိုး ထွေးထွေးမကြန်ှာကို ရဲရဲမကြည့်ရြဲ…။ ထွေးထွေးမှာလည်း ထိုနည်းတူ မကြန်ှာလေး အောကြ ငုံ့၍ ပြောနသည်ေ။
“ နင်…. မှို မခူးရသေးဖူးပေါ့….”
“ အင်း….”
“ ဒါဆိုရော့…. အဝတယ်ူသှား….”
ထွေးထွေးက ညောငပြငခြှရင်ေးတွင် ခထွားသော ပုခုံးတွငလြှယရြန် ကြိုးတပထြားသော တောင်းလေးအပြည့ြ မှိုတွကေို နှိုကပြှီး အာနိုးကို လှမ်း၍ပေးသည်။ အာနိုးက သူ့ပုဆိုးခါးပုံစထဲ ထည့သ်ည်။
“ ကဲ…အာနိုး…. နင် ပြနတ်ော့….”
“ ငါ နင့ကြို လိုကပျို့ဦးမလားလို့….”
“ မရှညန်ဲ့…. ငါ့တဲ ငါပြနတ်တတ်ယ်…. နင် ပြနန်ှင့တ်ော့….”
အာနိုး လေးလေးပငပြငန်ှင့ြ ထ၍ ရှာကို ဦးတည်၍ လွှောကသ်ည်။ အာနိုး အတောဝြေးဝေး ရောကသ်ှားတော့မှ ထွေးထွေးက ညောငမြှဈဆုံကို လကထြောကြ၍ အားယူပြီးထသည်။ ပြီးတော့ မှိုတွထညေ့ထြားသော တောင်းလေးကို လှယလြိုကပြှီး လွှောကလြှမ်းလိုကသ်ည်။ ထွေးထွေးတဈယောကြ လမ်းလွှောကတ်ာ ကြတတနှင့ြ ထော့နင်းထော့နင်း ဖြစ်နသည်ေ မဟုတပြါလား။ သူမကိုယသ်ူမ ဒီလိုဖြစ်မညကြို ခန့မြှန်းမိသော ထွေးထွေးက သူမဒီလိုပုံ လွှောကလြှမ်းတာကို အာနိုး မှငတ်ှေ့သှားမှာစိုး၍ အာနိုးကို အရငပြှနခြိုင်းခဲ့တာပင် ဖြစ်တော့သည်။
——————————————
ကိုသန်းငှေ လှတခြငွတ်ိုင်း လှတ်၍နသည်ေ။ ပိုကတ်ဲမှာစား ပိုကတ်ဲမှာ အိပသ်ည်။ မခငအြေး စိတ် ညဈရသည်။ သူကယောကြြား အကြောင်းမဟုတ်။ ပိုကတ်ဲမှာက မိန်းမတွပေေါသည်။ မခငအြေးတို့ မိန်းမသားမှာသာ စိတည်ဈနရသေည်။
သန်းငှေ ပြနမြအိပတ်ာ ရကြ (၂၀) ကြောပြှီ။ နေ့ခင်းဖကြ ပြနလြာတတသ်ောလြည်း ခဏသာ။ အာနိုးကို ခိုင်းစရာရှိတာခိုင်း၊ သူမကိုလည်း ပြောစရာရှိတာ ပြောပြီး ပြနသ်ှားတတသ်ည်။
မခငအြေး စိတတ်ှလနေပြေေီ။ သူမ၏ လိုအပသ်ော ဒုကျခအတွကြ ဘယလြိုဖြရှင်ေးရမညမြှန်း မသိ။ ရချိုးပြီးစ သနပခြါးလိမ်းနသေော မခငအြေးတဈယောကြ တွေးမိပြီး စိတသ်ောကရောကန်ခေိုကြ သူမ၏ရှေ့မှ မှနထြဲတွင် အရိပတ်ဈခု တွေ့လိုကသ်ည်။
ခပလြှမ်းလှမ်းတွငထြိုင်၍ နှားနဖားကြိုးအတွကြ ကြိုးထိုးနသေော အာနိုးက သူမ၏ နောကကြွောကို ကြကကြှည့ကြှကကြှည့ြ လုပန်ခွင်ေးပင်။ အာနိုးတဈယောကြ ထဘီရငလြွားဖြင့ြ သနပခြါးထိုငလြိမ်းနေ သော မခငအြေးကို ခိုးကြောငခြိုးဝှကကြှည့ရြင်း သူနှင့ြ ကိုယခြငွြးရင်းနှီးခဲ့ဖူးသော ထွေးထွေးနှင့ြ နှိုင်းယှဉကြှည့န်မေိသည်။
ထွေးထွေးက သူနှင့ြ သကတ်ူရှယတ်ူလောကသ်ာ ရှိသည်။ တောသူတောငသ်ား အလုပကြှမ်းပါမရှောင် လုပန်ကြရေသူမို့ ခန်ဓာကိုယကြတော့ တောင့တ်င်း သနမြာထွားကြိုင်းလှသည်။ ဒါပမယေ့ြ ထွေးထွေး၏ အလှက အပျိုပေါကြ မပြည့စြုံသေးသော အလှ။ မခငအြေး ဆိုတာက အသကကြ အစိတပြတဝြန်းကငွဆြိုတော့ အလှက ပြည့စြုံနပြေီ။ ပြီးတော့ အိမထြောငသ်ည်။ အိမထြောငသ်ညဘြဝ ဆိုတာက ယောကြွားနှင့ြ သဟဇာတဖြစ်ကာ တည့လြွှငတ်ည့သ်လို စိုပြလန်ေးဆန်း၍ အလှတွေ တိုးတတတ်ာမွိုး။ ဒီတော့ မခငအြေး၏ အလှက ထွေးထွေး၏ အလှထကြ ပိုသည်။
အာနိုး၏ အတွေးထဲတွငတ်ော့ ဒါမွိုးတွမရှေိ။ အာနိုး စဉြးစားမိသညကြ ထွေးထွေးထကြ မခငအြေးက ပို၍ကြည့်ကြောင်းသည်။ ပြီးတော့ ထွေးထွေးကို ကြည့်ရြ မှငရြ တွေ့ရသညထြကြ မခငအြေးကို မှငရြ တွေ့ရ ကြည့်ရြသညကြ သူ့စိတတ်ှေ ပို၍ထလာသညဟြု တွေးမိသည်။ ဒါပမယေ့ြ မစရဲ။ သူက သူရင်းငှား၊ မခငအြေးက သူရင်းတိုင်၊ ပြီးတော့ သူ့အပေါြ မိဘကဲ့သို့ ကောင်းသည်။ ဒီတော့ အာနိုး ဘာမှမတတန်ိုင်။ ကြည့်ြ၍သာနရသေည်။ ကြည့်တ်ာတောင် ခိုးကြောငခြိုးဝှကြ ကြည့်ရြသည်။ ဗှောငမြကြည့်ရြဲပေ။
ဒီကောငလြေး အရငကြနဲ့မတူဘဲ ငါ့ကို ဘာလို့တမွိုးပြောင်းလာရတာလဲ။ ဟုတပြှီ။ အာနိုးဆိုတာက ငါ သဆေိုသေ ရှငဆြိုရှငရြမဲ့သူပဲ။ ငါ့ သဘောပဲ။ အာနိုး သူမကို ကြည့်တ်ာတွေ့ရပြီး မခငအြေး၏ စိတတ်ှကေ ပြောင်းလာရသည်။ ခွထေောကကြိုဆင်း အာနိုးဘကကြို ဘေးခေါင်းပြူ၍ အာနိုးရှိနေ ကြည့်န်တောကို မသိချင်ယ်ောငဆြောင်၍ ထမီကို ပေါငရြင်းထိ ဆှဲတငပြှီး ခွထေောကန်ှဈချောင်းကို သနပခြါး စိမ် ပြနပြေေ လိမ်းပစ်လိုကသ်ည်။
မခငအြေး၏ ဖြူဖြေးတောင့တ်င်းသော ပေါငတ်ံကြီးတွကေ အာနိုးကို တ ဖကပြှနမြလှည့ဘြဲ ငေးကြည့်မြိသညထြိ ဖြစ်သှားသည်။ ဒါတငမြကသေး မခငအြေးက ရငလြွားထားသော ထဘီကို ဖြတကြနဲ ဖြညခြကြာ ရငဘြတကြို သနပခြါး ကဗွာကယာ ပြတတ်ိုကပြေးသည်။ ကလေးမမှေးသေးသော အိမထြောငသ်ည်၏ နို့ကြီးတွကေ ဖြေးနု၍ ဖြံ့ထွားတင်းမာလှသည်။
လှဈကနဲ ခဏတာ ဖြစ်သောလြည်း အာနိုးတဈယောကြ ဖငကြှှပြီး ထရပ် တော့မလိုပင် ဖြစ်သှားရသည်။ ဆကပြှီးတော့လည်း အာနိုးထိုငပြှီး မနချင်ေတ်ော့ ကြာရငခြကမြည်။ ထိုငရြာမှထကာ အိမဘြေးသို့ ဆင်းလာခဲ့သည်။ အိမဘြေးရောကတ်ော့ ပုဆိုးကိုဖြညပြှီး လီးကိုကြည့်သ်ည်။ လီးထိပတ်ှင် အရညလြေးတွကေ စို့နရေုံမွှမက ညောငစြေးတန်းကာပင် ကနွကြသေေး၏။
ဗှုံးကနဲ အာနိုးစိတထြဲတွင် ထွေးထွေးကို သတိရလိုကသ်ည်။ ဒါပမယေ့ြ သူခကြခြငွြး ခေါင်းခါလိုကသ်ည်။ မနေ့က ထွေးထွေးတို့တဲဆီ သူရောကခြဲ့သည်။ ဘယသ်ူမှမရှိဘဲ ထွေးထွေးတဈယောကထြဲ သာ ရှိပမယေ့ြ ထွေးထွေးက
“ နင်…. ငါ့ဆီမလာနဲ့ဦးဟာ…. မတွေ့ချင်သ်ေးဘူး ”
ဟု သူ့ကို ပြောလိုကသ်ည် မဟုတပြါလား။ အာနိုး စိတပြကြလြကပြကြဖြှင့ြ အိမဘြေးရှိ ပဉွခြပြကြှဲနသဖြေင့ြ မှောကထြားသော နှားစာခွကကြှီးပေါတ်ှင် ထိုင်၍ ငိုငန်လေိုကသ်ည်။
“ အာနိုးရေ…. ထမင်းစားမယဟြေ့…”
ဘယမြွှကြာသှားသည် မသိ။ အိမပြေါမြှ မခငအြေး၏ ခေါသ်ံကြားရမှ အာနိုး ဖြတကြနဲ သတိထားမိလိုကသ်ည်။ မှောငရြီပျိုးနပြေီ။
“ လာပြီ…. အဈမရေ…”
ထမင်းစားရန် အိမပြေါသ်ို့တကလြာသော အာနိုး အိမပြေါသ်ို့ရောကတ်ော့ ထူးဆန်းသော မှငကြှင်းကို တွေ့လိုကရြသည်။ ပြငထြားသော ထမင်းပြဲ ပြီးတော့ ထမင်းပန်းကနကြ နှစ်ခပြြ။ ခါတိုင်းဆို သူတို့စားပြီးမှ အာနိုးက ကိုယ့ပြန်းကန် ကိုယခြူးပြီး စားရသည်။ အခုတော့….
“ လကဆြေးလေ…. အာနိုး….. အဈမနဲ့ အတူတူစားရအောင် ”
မီးဖိုထဲက ဟင်းပန်းကနကြို ကိုင်၍ထွကလြာသော မခငအြေးက ပြောသည်။ အာနိုး မီးဖိုထဲဝင်၍ လကဆြေးသည်။ လကဆြေးပြီး ထမင်းပြဲကို ပြနရြောကတ်ော့ ထူးဆန်းတာကို ထပတ်ှေ့ရပြနသ်ည်။ တဝကလြောကရြှိသော အရကပြုလင်းနှင့ြ ကိုင်းဖနခြှကတ်ဈလုံး၊ ပြီးတော့ မတခြှကတ်ဈခွကန်ှင့ြ ရကအေပြည့ြ။
“ နင် ပငလြည်း ပငပြန်းတယ်… ပြီးတော့ မိုးလည်းအေးတယ်…. သောကခြငွရြင် သောကလြိုကြ…။ အဈမ… သရကသ်ီးမှည့တ်ှေ လှီးလိုကြဦးမယ်….။ ပြီးမှ အတူတူ ထမင်းစားကြတာပေါ့….”
မခငအြေး မီးဖိုထဲသို့ ပြနဝြငသ်ှားသည်။ အာနိုး အကြိုကတ်ှေ့ပြီ….။ ခထွားသော ကြကသ်ားဟင်း နှင့ြ မှည်းကာ အရကတ်ဈပိုင်းကို ခဏအတွင်း ကုနအြောင် သောကပြဈလိုကသ်ည်။ သူအရကသ်ောကြ၍ ပြီးလောကမြှ မခငအြေးက မီးဖိုထဲမှ လှီးထားသော သရကသ်ီးမှည့ပြန်းကနကြို ကိုငပြှီး ထွကလြာကာ ထမင်းစားပြဲပေါတ်ှငခြရွင်း အာနိုးနှင့ြ မကြန်ှာချင်ြးဆိုငကြာ စားသည်။
အိမထြဲတွင် ထွန်းထားသော ဘကထြရီမီးရောငကြ ပြပြလေး။ မခငအြေး၏ ကိုယမြှ မှှေးပြံ့သော ရနံ့တို့က အာနိုး၏ အရကရြှိနကြို တိုးမှှင့ပြေးနသယေောင်။ အင်ျကြီမပါသော အာနိုး၏ ကိုယလြုံးကြီးက လည်း မခငအြေး၏ သှေးတို့လှည့ပြတမြှုကို မှနဆြနန်စသေည်ေ။ မခငအြေးက ဟင်းတွေ တပြုံကြီးကို အာနိုးပန်းကနထြဲ ခပထြည့ပြေးပြီး ထမင်းစစားသည်။ မကြလြှှာခထွားရာမှ တဈခကြတ်ဈခကြြ အာနိုးကို ကြည့်ရြင်းစားသည်။
မခငအြေးက သူ့ကိုကြည့်ြ၍ စားနခွေိနတ်ှင် အာနိုးက မကြလြှှာခထွားသည်။ မခငအြေး မကြလြှှာခထွားခွိနတ်ှင် အာနိုးက သူမကို ကြည့်ရြင်း ထမင်းစားသည်။ ထမင်းစားပြီးသှားတော့ အာနိုးက စားပြီးပန်းကနတ်ှကေို ဆေးရနထြပသ်ည်။
“ နေ…. နေ…. အဈမ ဆေးလိုကမြယ်…. မင်း လကဆြေးတော့….။ ဟိုမှာ အဈမ ထန်းလကြန်ဲ့ ရနှေေးကြမ်း လုပထြားတယ်။ သှားသောကခြွေ။ ပြီးတော့ အင်ျကြီလည်း ဝတထြားဦး မိုးအေးတယ်….”
မခငအြေး အသံက ရှတတလေး။
“ ဟုတကြဲ့….အဈမ…”
အာနိုးက အင်ျကြီဝတပြှီး ထန်းလကြန်ှင့ြ ရနှေေးကြမ်းကို အခွိုတဲသည်။ ခဏနတေော့ မခငအြေးကပါ ရောကလြာပြီး အာနိုးဘေးတွင် ထိမတတထြိုငကြာ ထန်းလကြဖြှင့ြ အခွိုတဲသည်။
“ အာနိုး…. နင် နောကဖြေးက ထင်းတဲမှာ မအိပန်ဲ့တော့…. အိမပြေါမြှာလာအိပ်….။ မိုးကောင်းတော့ ငါတဈယောကထြဲ မနရေဲဘူး…။ နင့ြ ဦးလေးကလည်း ရှိတာမဟုတဘြူး….။ နင့ြ ဦးလေး ပြနလြာအိပမြှ နင် ထင်းတဲပြနအြိပပြေါ့…..။ သူမရှိရင် အိမပြေါမြှာပဲ လာအိပ်….”
“ ဟုတကြဲ့….အဈမ….”
နှစ်ယောကသ်ား စကားမဆိုမိကြ။ တဈယောကခြန်ဓာကိုယကြို တဈယောကခြိုးကြည့်ရြင်း အသကရြှူသံတွကေ ပြင်းလာရသည်။ အတောလြေးကြာတော့မှ မခငအြေး၏ စကားသံက ထွကလြာသည်။
“ အာနိုး…. တံခါးတွပေိတတ်ော့ မိုးရှာလာပြီ….”
အာနိုး ထိုငရြာမှထပြီး အိမတ်ံခါးတွကေို လိုကပြိတသ်ည်။ မခငအြေးက အာနိုးကို မကြစြေ့ဒေါကြ ထောကြ ကြည့်န်သည်ေ။ ကြည့်န်သေော သူမ၏ မကြလြုံးများက အရောငတ်လကလြကဖြှင့ြ ဖြစ်သည်။ တံခါးတွေ ပိတပြှီးသှားတော့ အာနိုးက မခငအြေး၏ အနားတွင် လာထိုငသ်ည်။
“ နင့ြ အိပယ်ာခင်းပေးဖို့ အခန်းထဲမှာ ခေါင်းအုံးနဲ့ ခွငထြောင် သှားယူလိုကြဦးမယ်…..။ နင် ဖြာခင်း ထား….။ ငါ ဘကထြရီမီး ယူသှားမယ်….”
အာနိုးက ထောငထြားသော သငဖြှူးဖြာလိပကြို ဖြည်၍ ခင်းသည်။ မခငအြေးက ဘကထြရီမီး ချောင်းနှင့ြ ဘကထြရီအိုးကိုယူပြီး အတွင်းဖကရြှိ သူမတို့၏ အိပခြန်းထဲ ဝငသ်ှားသည်။ မကြာမှီတွင် အိပခြန်းထဲမှ မခငအြေး၏ အသံက ထွကလြာသည်။
“ အာနိုးရေ….ဒီမှာ လာယူဟေ့…”
“ လာပြီ…အဈမ…”
အာနိုး မခငအြေးတို့လငမြယား အိပခြန်းထဲသို့ ဝငသ်ှားသည်။ အခန်းထဲတွင် ဘကထြရီမီးက လင်း နသည်ေ။ သူရောကသ်ှားတော့ မခငအြေးက ပုဆဈတုတထြိုငရြင်း သူတို့၏ နှစ်ယောကအြိပမြှှေ့ယာကြီး အောကမြှ ဖြာကိုလှန်၍ ကြမ်းပြငကြို ငုံ့၍ကြည့်န်သည်ေ။ အာနိုးဖကကြို နောကကြွောပေးထားသော မခငအြေး ဖငဆြုံကြီးက အယ်၍ လုံးတဈနသည်ေ။ ဒါကို နောကမြှကြည့်ရြင်း စောစောထဲက မခငအြေးနှင့န်ရင်ေး တထောငထြောင် ဖြစ်နသညေ့ြ အာနိုး၏လီးက ပိုပြီး မာကြော တင်းထောငလြာသည်။
“ အာနိုး ခဏ…. ဒီမှာ ပုရှကဆြိတတ်ှလေား မသိဘူး…”
အာနိုး မခငအြေး၏ အနားကို တိုးကပသ်ှားပြီး ကားအယန်သေော ဖငကြှီးကို အနီးကပကြှည့ရြင်း ရငတ်ှေ တဒိန်းဒိန်းခုနလြာသည်။
“ ဒီမှာဟ….”
“ အမလေး….”
ဒီမှာဟ ဆိုပြီး အာနိုးကို မကြည့်ဘြဲ နောကပြှနလြကဖြှင့ြ ပုတလြိုကသ်ော မခငအြေး၏ လကကြ တောငမြတန်သေော အာနိုး၏ လီးကြီးကို ခပဆြတဆြတ် ရိုကမြိသည်။
“ အမလေး…”
ဆိုပြီး ဗှုံးကနဲ လန့လြည်းလန့ြ နာလည်းနာသှားသော အာနိုးက လီးကိုပုဆိုးပေါမြှ အုပကြိုငလြိုကရြင်း ကိုယကြ နောကသ်ို့ ယို့သှားသည်။
“ ဟင်…ဘာဖြစ်သှားလဲ….”
မခငအြေး ခကြခြငွြးလှည့ကြှည့ပြှီး အာနိုး၏ လကတ်ဈဖကကြို ဆှဲပြီးပြောသည်။
“ ဟို….ဟို…..အဈမ….”
“ တဈခုခုဖြစ်သှားရင် ခကမြယ်….။ အိပယ်ာပေါလြှဲလိုကြ…. အဈမ ကြည့်ပြေးမယ်….”
မခငအြေးက အာနိုး၏ လီးနရောကို ကြည့်ြ၍ ပြောသည်။ မခငအြေး၏ နှာသီးဖြားတဈခုလုံး နီမှန်း နသညေကြို ဘကထြရီမီးရောငအြောကတ်ှင် ထငထြငရြှားရှား မှငန်ရသေည်။ အာနိုးက သူမကို ကြောင်၍ ကြည့်န်သည်ေ။
“ ကဲ…. လှဲမှာ လှဲစမ်းပါဟာ….”
မခငအြေးက လကကြိုဆှဲ၍ အတင်းလှဲခိုင်းတော့ အာနိုးက နှစ်ယောကအြိပ် မှေ့ယာကြီးပေါသ်ို့ ပကလြကလြှဲခလွိုကသ်ည်။ အာနိုး၏ ဘေးသို့ မခငအြေး ဒူးထောကြ၍ ထိုငခြလွိုကပြှီး အာနိုး၏ ပုဆိုးကို ကြင်းလုံးကြှတထြှကသ်ှားအောင် ခွဖြေားမှနေ၍ ဆှဲခွှတပြဈလိုကသ်ည်။ ထောင်းကနဲ ထွကလြာသော အာနိုး၏ လီးက အသကသ်ာငယသ်ောလြည်း သိပပြှီးတော့ သေးသေးကြေးကြေးတော့ မဟုတလြှပေ။ ကိုသန်းငှေ၏ လီးလောကြ မကြီးပမယေ့လြည်း စံခွိနတ်ော့မှီသညဟြု မခငအြေး လီးကြီးကို ငေးစိုကကြှည့ရြင်း တွေးမိလိုကသ်ည်။ အာနိုး မကြန်ှာကို လှည့ကြှည့လြိုကတ်ော့ သူမလီးကြီးကို စိတဝြငတ်စား ငေးစိုကကြှည့န်သညေအြား သူက ကြည့်န်သည်ေ။ မခငအြေး ရှကသ်လို ဖြစ်သှားသည်။
“ အာနိုး…. နင့ြ မကြလြုံးတွေ မှိတထြား….”
ပြောသည့အြတိုင်း အာနိုးက မကြလြုံးကို ခကြခြငွြးမှိတလြိုကသ်ည်။ မခငအြေး ပြုံးလိုကပြှီး တောငမြတန်သေော လီးကြီးဆီသို့ သူမ၏ လကတ်ဖကဖြှင့ြ ကတုံကယင် လှမ်းဆုပလြိုကသ်ည်။ အာနိုး ဆတကြနဲ ဖြစ်သှားသည်။ မခငအြေး တံတွေးတဈခကြြ ကြိတ်၍ မွိုခလွိုကသ်ည်။ ပြီးတော့ လီးကြီးကို ခပဖြှဖြလေး ပြတပြေးရင်း မရိုးမရှဖြစ်လာကာ ကနွလြကတ်ဈဖကဖြှင့ြ အောကမြှ ဂွေးဥမဲမဲလုံးလုံးကြီးကို ဖြဖြလေး ဆုပပြေးသည်။
ဒီလိုအယုအယ အကိုငအြတွယမြွိုး အာနိုး တဈခါမှ မခံစားဖူးခဲ့။ မကြလြုံးနှစ်လုံးကို မှိတရြင်း အသာမှိန်းနသည်ေ။ ထောငမြတန်သေော လီးတနကြှီးက ထိပဝြတွင် နှီးတပြားလောကြ အရခွေံလနန်သည်ေ။ မခငအြေး လီးပေါမြှ အရခွေံကို အောကသ်ို့ ခပဖြှေးဖြေးဆှဲခရွင်း ထွကလြာသော လီးထိပန်ီနီကြီး ကို ကြည့်ကြာ မရိုးမရှဖြစ်လာကာ နှုတခြမ်းကို ကိုကလြိုကမြိသည်။
မခငအြေး လီးဒဈကို ဆုပကြိုငလြိုကရြင်းက လကမြဖြင့ြ လီးခေါင်းကြီးကို ဖြဖြလေးဖိ၍ ပြတလြိုကသ်ည်။ ပေါငန်ှဈဖကကြို ဟလိုကရြာမှ အာနိုး ကော့တကသ်ှားသည်။ လကတ်ဖကကြ လီးကိုပြတပြေးရင်း မခငအြေး၏ ကနွလြကတ်ဖကကြ ကြှကသ်ားအမှှောင်းလိုကထြနသေော အာနိုး၏ ပေါငတ်ံကြီးကို မချင့်မြရဲဖြင့ြ လိုကဆြုပန်သည်ေ။ အုံမထူသေးသောလြည်း သနစြှမ်းလှသည့ြ လမှှေးများကို လကခြွောင်းလေးတွဖြငေ့ြ ထိုးဖြလိုကသ်ေးသည်။
လီးကြီးက မခငအြေး၏ လကထြဲတွင် စောစောကထကြ သိသိသာသာ ကြီးမာကြော၍လာရုံမွှမက လီးထိပတ်ှင် အရညကြှညလြေးတွေ စို့လာသည်။ အရိုင်းလေးကို စိတပြါလာအောင် မနည်းလုပရြမညဟြု ထငထြားသော မခငအြေး ပြောသ်ှားသည်။
“ နာသေးလား….ဘယ်…ဘယလြိုနသေေးလဲ…”
“ မနာတော့ဘူး….ကောင်း….တယ်….”
မခငအြေး ပြုံးလိုကမြိသည်။
“ အမလေး….”
“ ဟင်….အဈမ…ဘာဖြစ်တာလဲ…”
အရသာရှိနခေိုကြ မခငအြေးက အလန့တ်ကြား ကိုယလြုံးကို ခါလိုကသ်ဖြင့ြ လန့သ်ှားသော အာနိုး ထ၍ ထိုငလြိုကသ်ည်။
“ ပုရှကဆြိတတ်ှေ….ပုရှကဆြိတတ်ှေ…”
ပြောရင်း မခငအြေးက သူမ၏ အင်ျကြီတွကေို ခွှတပြဈလိုကသ်ည်။
“ ပြတပြေးစမ်းပါဟ…. ပုရှကဆြိတတ်ှေ တကန်တယ်ေ…”
မခငအြေး၏ ကိုယလြုံးဖြူဖြူလေးကို လကတ်ဖကဖြှင့ြ လှမ်းဖကလြိုကပြှီး အာနိုးက အင်ျကြီကြှတသ်ှားသော မခငအြေး၏ အပေါပျိုင်းကို လကဖြဝါးဖြင့ြ ပြတပြေး၏။ ပြတရြင်း နို့နှစ်လုံးကို ကိုငမြိလိုကရြင်း ဘာကိုမှ မစဉြးစားတော့ဘဲ နို့ကိုငုံ့၍ စုပတ်ော့သည်။
မခငအြေး ရငဘြတကြို ကော့ပေးရင်း နို့စို့နသေော အာနိုး၏ လညပြင်းကို လကတ်ဖကဖြှင့ဖြကရြင်း အာနိုး၏ ခေါင်းကို သူမ၏ ရငဘြတသ်ို့ ဖိကပပြေးထားသည်။ အာနိုး နို့တဈလုံးပြီး တဈလုံးစို့သည်။ ပြီးတော့ လကကြထိုငထြားသော မခငအြေး၏ ဖငဆြုံကြီးတွကေို လှမ်း၍ကိုငကြာ ညှဈလိုကသ်ေးသည်။ မခငအြေးတဈယောကြ အပျိုမလေးသဖြယ် အသားလေးတွေ တဆတဆြတ် တုနလြာသည်။
“ နေ… နေဦး… အာနိုး…. ပုရှကဆြိတကြ အောကကြို ဝငပြှနပြှီ….”
အာနိုးခေါင်းက သူမ၏ ရငဘြတမြှ ခွာသှားတော့ မခငအြေး ခါးမှ ထဘီကို ဆှဲခွှတလြိုကပြှီး ပကလြကြ လှနလြှဲလိုကသ်ည်။ ပေါငတ်ဈချောင်းကိုလည်း ထောင်၍ ကားလိုကသ်ည်။
“ ပြတပြါဟဲ့….အာနိုးရဲ့….”
စိတထြနသေော အာနိုး မခငအြေး၏ အမှှေးမဲတွဖေုံးနသေော စောကဖြုတကြှီးကို အတင်းဖိ၍ပြတသ်ည်။ သူရင်းတိုငန်ှင့ြ သူရင်းငှားကြားတွင် ကာထားသော သူတို့နှစ်ယောကကြှားမှ တံတိုင်းက ကြိုးပေါကသ်ှားခွပြေီ။
“ အဲ… အဲ… အဲ့ဒီထိပကြို ကိုကသ်ှားတယ်…. ဖိပြတစြမ်း….”
အာနိုးက ပြူးထွကန်သေော စောကစြေ့ကို ဖိ၍ဖိ၍ ပြတပြဈလိုကသ်ည်။ မခငအြေး ဆတကြနဲ ဆတကြနဲ ခါသှားရင်း စောကရြညကြှညတ်ှေ စိမ့ထြှကလြာသည်။
“ အထဲ…. အထဲကိုဝငသ်ှားပြီ…. လကခြလယန်ဲ့ ထိုးထည့ပြှီး စမ်း… စမ်း…”
“ ဟုတပြှီ….. ဟုတပြှီ…. ဘေးတွကေို လကထြိပန်ဲ့ ကောြ ကောပြှီးစမ်း…..”
အာနိုးက စောကခြေါင်းထဲ လကခြလယထြိုးထည့ကြာ မှှပြတေပြှတရြင်း လကထြိပဖြှင့ြ စောကခြေါင်းအတွင်းသားတွကေို ပြတ်၍ ပြတ်၍ စမ်းသည်။ မခငအြေး ကော့ကနဲ ကော့ကနဲ တကတ်ကသ်ှားပြီး စောကရြညတ်ှကေ ထပပြှီးစိမ့ထြှကလြာသည်။ စောကဖြုတကြှီးကလည်း မှငမြကောင်းအောင် ဖောင်း၍ ခုံးထလာသည်။
“ တောြ….တောပြှီ…”
အာနိုးက လကကြို စောကခြေါင်းထဲမှ ထုတကြာ နောကသ်ို့ ကိုယကြို ယို့လိုကသ်ည်။ မခငအြေးက လှဲနရောမှ ဆတကြနဲထိုင်၍ ဘာမပြော ညာမပြောဖြင့ြ အာနိုးကို ကစွကြစွပြါအောင် ဖကြ၍ နမ်းသည်။ ဒီ တော့ အာနိုးက မခငအြေးကို တအားဖကကြာ ပြနန်မ်းသည်။ အာနိုးစိတတ်ှေ မထိန်းနိုငတ်ော့။ မခငအြေး၏ ပခုံးနှစ်ဖကကြို ကိုငကြာ နောကသ်ို့ ခပဖြှေးဖြေး တွန်းလှဲသည်။ မခငအြေးက ရုန်းသည်။
“ အာ… အာနိုး…. အင်ျကြီခွှတလြိုကြ….”
အာနိုး အင်ျကြီကို အမှနခြွှတလြိုကသ်ည်။ နှစ်ယောကစြလုံး ဝတလြဈစလဈ ဖြစ်သှားသည်။ မခငအြေး အာနိုးကို လှမ်းဖကလြိုကပြှီး ဖုထဈနသေော ရငအြုံကြီးကို နှုတခြမ်းဖြားလေးဖြင့ြ စုပပြှီးနမ်း သည်။ ပြီးတော့ အာနိုးကို ဖကပြှီး ပကလြကလြှန် လှဲပေးလိုကသ်ည်။
မိုးပေါထြောငန်သေော လီးကြီးက တောင့တ်င်းလှန်းသဖြင့ြ တဆတဆြတ် ဖြစ်နသည်ေ။ လီးထိပမြှ အရညလြေးတွကေ ညောငစြေးတန်း၍ ကနွပြေီ။ မခငအြေး လီးကြီးကို နှုတခြမ်းဖြားလေးဖြင့ြ တဈခကြန်မ်းလိုကရြင်း လီးကြီးကို မချင့်မြရဲဖြင့ြ ညှဈကိုငရြင်း အာနိုးပေါသ်ို့ ခွတကသ်ည်။
ကုန်းကုန်းကြကြ အနအထေားဖြင့ြ စောကပြတဝြတွင် လီးထိပကြိုတေ့ရင်း စောကစြေ့ကို လီးထိပဖြှင့ြ သုံးလေးခကြြ ပြတလြိုကသ်ေးသည်။ ပြီးတော့မှ တဖြေးဖြေးချင်ြး ထိုငခြရွင်း မခငအြေး၏ မကြလြုံးများ က စင်းကသွှားသည်။ လီးတဆုံးဝငသ်ှားသညန်ှင့ြ မခငအြေးက ဒူးထောကခြလွိုကပြှီး အာနိုးကို ငုံ့၍ဖကြ ကာ ဖုထဈနသေော ရငဘြတကြှီးပေါြ မကြန်ှာအပရြင်း ဖငကြှှ၍ ဆောင့ြ၏။
“ ဗွဈ… ဗွဈ… ပြှတ်… ဖြတ်…. ဗွဈ… ဒုတ်…. ပလှတ်….”
“ ဟင်း…ဟင်း…အာနိုး ရယ်…”
မခငအြေးက တဈခကြခြှင်း ခပမြှနမြှနဆြောင့လြိုကြ အားမလိုအားမရ ဖြစ်လာခိုကြ ခပပြှင်းပြင်း ခပ် သှကသ်ှကဖြှင့ြ လိုးသည်။ မခငအြေး ဆောင့လြိုးတာက ရိုးရိုးမလိုး။ လီးကို စောကပြတန်ှုတခြမ်းနှစ်ခုဖြင့ြ အတင်းညှပပြှီး လိုးသည်။ မခငအြေးက အအိုဆိုပမယေ့ြ အပျိုမထွေးထွေး၏ စောကပြတထြကပျိုပြီး အရသာရှိကြောင်း အာနိုး တွေးမိသည်။ ခငတ်ှယစြိတကြ မခငအြေးကို ပိုသှားသည်။ ပြီးတော့ စောကပြတဝြဖြင့ြ လီးအရင်းဆီးခုံကို ဖိကပကြာ စကောဝိုင်း လှည့ပြေးလိုကသ်ေးသည်။
“ အာ….အင်း……မမ……အ…..”
အာနိုး ဆတဆြတခြါသှားသည်။
“ ကောင်းရဲ့လား…..ဟင်…..အာနိုး…..”
“ ကောင်းတယ်…..”
“ မမလည်း သိပကြောင်းတာပဲ…. မောငလြေးရာ….. ကော့ပြီး အောကကြနေ ပြနဆြောင့ြ….. ဟုတပြှီ …… ဟုတပြှီ….. အင်း….. ဟင်း……”
မခငအြေး တဈခကြခြှင်း မဆောင့တ်ော့။ ခပပြှင်းပြင်းဖြင့ြ သှကသ်ှကကြှီးကို ဆောင့န်သည်ေ။ နှစ် ယောကစြလုံး တရှူးရှူးဖြင့ြ အသကရြှူပြင်းလာရုံမွှမက အပေါကြ ဆောင့လြိုးနသေော မခငအြေး မောလာသည်။ ဒါပမယေ့ြ သူမ၏ ဆောင့လြိုးခကြကြို မလွှော့ အံကိုကြိတ်၍ ဝမ်းခေါင်းသံ တအင်းအင်းဖြင့ြ ဆောင့လြိုးသည်။ မခငအြေး၏ လကန်ှဈဖကကြလည်း မချင့်မြရဲဖြင့ြ အာနိုး၏ လကမြောင်းအိုးကြီးတွကေို ဖြစ်ညှဈသည်။ ရငဘြတကြှီးကို နှုတခြမ်းဖြင့ြ စုပစြုပန်မ်းရင်း အသာကုနဆြောင့သ်ည်။
“ ဗွဈ…… ဗွဈ… ပြှတ်…. ဖြတ်….. ဒုတ်….. ပလှတ်….. ဟ….. အ…. ဟင်း….”
စောစောက နှူးနှပတ်ာ ကြာထားသဖြင့ြ မထိန်းနိုငတ်ော့ပါ။ နောကတ်ဈခွီမှ ခပကြှာကြာလေး ခံတော့မညဟြု တွေးရင်း မခငအြေး စိတကြိုလွှော့ကာ အသာကုနဆြောင့ြ၍ လိုးလိုကစြဉြ အီးကနဲ အီးကနဲ ဖြစ်ကာ အာနိုး၏ လီးထိပမြှ သုတရြညမြွား ပန်းထွကလြာခိုကြ မခငအြေးမှာလည်း စောကပြတထြဲမှ သုတရြညတ်ှေ ဒလဟော ပန်းထုတလြိုကကြာ အာနိုး၏ ဆီးခုံပေါသ်ို့ သုတရြညမြွား စီးကလွာပြီး တကြှတကြွှတ် စုပသ်ပရြင်း ပြော့ခွကော ကသွှားလတေော့သည်။
ပြီးပါပြီ။