အောစာအုပ်

ဒါကတော့ လုပ်မှာပေါ့

ဒါကတော့ လုပမြှာပေါ့
ရေးသားသူ – အမညမြသိ

စိုးခိုငတ်ဈယောကြ ဦးလေးအိမ်၌ နရင်ေး ကြောင်းတကကြာ ဘှဲ့ရခဲ့သည်..။ မိဘနှစ်ပါးစလုံးကလည်းဆုံးပါးသှားကြပြီမို့ ကြောင်းပြီးတော့ ရှာမပြနဖြစ်တော့ပဲ ဦးလေးနှင့ြ အတူ နထေိုငခြဲ့သည်..။ ဦးလေးဖြစ်သူကလည်း လူပျိုကြီး..။ ဦးလေးနှင့ြ အတူ နထေိုငရြင်း နှစ်နှစ်ခန့အြကြာတွင် ဦးလေးလည်းသဆေုံးသှားခဲ့ရာ တဈယောကတ်ည်း ကနွခြဲ့ပြီး အိမကြို တဈခွမ်းပိုင်းကာ အိမင်ှားခေါတ်ငထြားခဲ့သည်..။

အိမင်ှားနသေော မိသားစုမှာ ပန်းအိဖြူ ဆိုသော သမီးတဈယောကပြါလာသည်..။ စိုးခိုငကြ ဖောရြှစွောနတတေသ်ူမို့ အိမင်ှားမိသားစုနှင့ြ သိပမြကြာခငမြှာပင် မိသားစုပမာ ရင်းနှီးသှားခဲ့သည်..။ မိဘများက အကူအညီတောင်းသဖြင့ြ သမီးဖြစ်သူ ပန်းအိ အား စာကူပြပေးခဲ့ရာမှ အခုဆိုလငွြ ပန်းအိလေးနှင့ြ သမီးရည်းစားမက လငမြယားမကြ အခွအနေသေို့ပင် ရောကရြှိနခေဲ့ပြီ..။

မိဘများက ရပကြှကဈြေး၌ ဆိုငထြှကဈြေးရောင်းကြသညမြို့ နေ့ခင်းဘကဆြိုလငွြ အိမ်၌ သူတဈယောကသ်ာ ကနွန်ခေဲ့တတသ်ည်.။ ပန်းအိလေးကို လကမြထပရြသေးပမယေ့ြ မယားအရာ မှှောကခြဲ့ပြီး ဖြစ်သည့အြတွကြ ကာမမှုကိဈစများ၌ တဈယောကန်ှင့ြ တဈယောကြ အရှကကြုနကြာ ပြင့လြင်းစွာ ဆကဆြံနိုငသ်ည့ြ အဆင့သ်ို့ပင် ရောကရြှိနလပြေေီ..။

အခုလည်း စိုးခိုငကြ တူးဘိုငဝြမ်းခေါြ ယောကြွားတဈယောကန်ှင့ြ မိန်းမနှစ်ယောကအြတူတူ ကာမစပယ်ှကပြွောပြါးမှုကို လုပကြှည့ခြငွန်ရော ၊ ပန်းအိဖြူက ထိုသို့ပြုလုပမြှုတွင် ပါဝငရြနသ်ဘောတူသည့အြတွကြ သူတို့နှင့အြတူ သညလြိုမွိုး အပြောကြွူးမည့ြ အခွားအမွိုးသမီးတဈယောကကြို ရှာဖြစဉြေးစားလတေော့သည်..။

ပထမတွငတ်ော့ မိမိ အကြံအဖန် ဖြစ်နသညေ့ြ မိန်းမတဈယောကလြောကြ ၊ ဒါမှ မဟုတ် ပြည့တ်နဆြာ အမွိုးသမီးတဈယောကကြို အောဒြါခေါယ်ူကာ လုပကြှဖို့ စိတကြူးမိသေးသည်..။ သို့သောြ ဒီထကပျိုကောင်းသည့ြ စိတကြူးတဈမွိုး ရသောကြောင့ြ ပန်းအိဖြူကို သှေးတိုးစမ်းသည့ြ သဘောမွိုး ပြောကြည့်သ်ည်..။

“ ဦးတို့နဲ့ အတူတူလုပကြှဖို့ မိန်းမတဈယောကြ ရှာရတာ ဦးအနနေဲ့ မလှယကြှောပဲကြ..။ အဲဒါ ပန်းအိဖကကြ ဖနကြှည့ပြါလား..”

“ ဟာ… ဦးကလည်း သမီးက အဲဒါမွိုးအတွကြ ဘယလြိုလုပ် ရှာတတမြှာလဲလို့..၊ ဒါတွေ သမီးမှ နားမလညတ်ဲ့ဥဈစာ..”

“ ပန်းအိအဖို့ သိပမြခကပြါဘူးကြာ..၊ ဟို ခွိုခွိုဌေးတို့ ၊ မကငွကြှူးတို့လို ပန်းအိသူငယခြငွြးမ တဈယောကယ်ောကကြို ဖြစ်ဖြစ် ၊ ဒေါခြငမြမတို့ ဒေါစြတယလြာတို့လို ပန်းအိရဲ့ ဆရာမလေးတွတဈေယောကယ်ောကကြို ဖြစ်ဖြစ်၊ ဖကလြိုကန်မ်းလိုကြ ဟိုကိုငဒြီကိုင် လုပလြိုကန်ဲ့ အသာဇာတသ်ှင်းယူလာရင် ဖြစ်ပါတယ်..။ အဆငပြှသှေားပြီး သမီးတို့နှစ်ယောကြ ပလူးနကြတေဲ့အခွိန် ဦးကဝငလြာရင် အားလုံး အိုကသှေားမှာ…”

ခွိုခွိုဌေးသည် ရခိုငကြပြားမလေးဖြစ်ကာ အသားညိုပြီး ကိုယလြုံးတောင့သ်ည်..။ မကငွကြှူးကတော့တရုတကြပြားမလေးဖြစ်ကာ အသားဖြူကာ ခွိုခွိုဌေးလောကြ ကိုယလြုံးမထွားသောလြည်း လုံးလုံးကစွကြစွန်ှင့ြ အခွိုးအစားကသွည်..။ သူတို့နှစ်ယောကလြုံး ပန်းအိဖြူနှင့ြ ရှယတ်ူ အတန်းတူသူငယခြငွြးမလေးများ ဖြစ်ကြသည်..။ ပန်းအိဖြူဆီ လာနေ၍ စိုးခိုငကြ တွေ့သိမကြမြှန်းတန်းမိနကော (အခွအနေပေေးပါက ) လိုးချင်န်သညေ့ြ ကောငမြလေးတွဟေုလည်း ဆိုနိုငသ်ည်..။

ဒေါခြငမြမကတော့ ပန်းအိတို့၏ အတန်းမှ သင်ျခွာသငသ်ော ဆရာမ ၊ ဒီရပကြှကထြဲမှာပင် နသည်ေ..။မန်တလေးသူ ၊ အသကြ ၃၀ ဝန်းကငွြ ၊ ညိုညိုချောချော အရပမြှင့လြကြြ ကိုယလြုံးခပသ်ှယသ်ှယ် ။ကြောင်းအသှား ကြောင်းအပြန် စိုးခိုငတ်ို့၏ အိမရြှေ့မှ ဖြတသ်ှားဖြတလြာ လုပရြာ ၊ စိုးခိုငကြ အိမထြဲမှတိတတ်ိတ် ချောင်းကြည့်ကြာ ငမ်းနမေိသော မိန်းမတဈယောကဖြစ်သည်..။

ဒေါစြတယလြာကတော့ ပန်းအိတို့ကြောင်းက ကာယနည်းပြဆရာမ..။ ဘိုကပြားမ ။ အသကြ ၂၇ နှစ်ခန့ရြှိပြီး ရှရေောငဆြံပငတ်ိုတို ၊ အသားဖြူကာ လူကောငကြ အတောထြှားသည်..။ စိုးခိုင် တဈခါနှစ်ခါသာ မှငဖြူးသောလြည်း ဒီဆောကြှီး ဖိုကပြဈလိုကရြဟု စိတထြဲက ပစ်မှားမိသညကြတော့အကြိမကြှိမ်..။ ထိုအမွိုးသမီးလေးယောကထြဲမှ ဘယတ်ဈယောကကြို ဖနန်ိုငသ်ညဖြစ်စေ စိုးခိုငအြဖို့သူကြိတလြိုးချင်န်သေူ တဈယောကကြို လိုးရမှာကတော့ သချောသညမြို့ ပန်းအိဖြူကို အကြံပေးတိုကတ်ှန်းနခွင်ေး ဖြစ်သည်..။

“ သမီးက ဘယလြိုမွိုး ဖနရြမှာလဲ…ဦးရ…”

“ ဦးက ပြောပြပေးမှာပေါ့ …ဖနန်ိုငရြငတ်ော့ သမီးရော ဦးရော အပြတအြရသာတွေ့မှာ..”

“ ဘာလဲ…ဦးစိုးက သူတို့ကို လုပခြငွန်တောလား..”

“ ဟာ…ဒီလိုမွိုးတော့ မဟုတပြါဘူး .. ပန်းအိရာ..”

“ ဖနလြို့ရရငကြော မလုပဘြူးလား…”

“ ဟဲ ဟဲ ဟဲ…ဒါကတော့..လုပမြှာပေါ့…”

“ ဟှန့ြ…ဦးစိုး ဒါမွိုး ဝါသနာကြီးမှန်း သိပါတယန်ောြ…”

“ ဟဲဟဲဟဲ….ဟဲဟဲဟဲ…..”

စိုးခိုငကြ ရယကြွဲကြဲ လုပန်လေိုကသ်ည်..။

“ ဟော…ပြောရင်းဆိုရင်း ..ဟိုမှာ လာနကြပေါရော လား…၊ တိုကဆြိုငလြိုကတ်ာ…”

“ ဟိုတဈယောကကြ ….ဘယသ်ူလဲ…”

ဆရာမလေးများနှင့ြ ကြောင်းသူလေးများ ဖြတလြွှောကသ်ှားကြပြီးသောအခါ စိုးခိုငကြ ပန်းအိဖြူကိုမေးသည်..။

“ ဘယတ်ဈယောကလြဲ…ဦးရဲ..”

“ ဆံပငတ်ိုတိုနဲ့ ဆရာမလေးဟာ လေ…”

“ အောြ….တီခယွြ အိုငရြင်း လေ..၊ သူက အင်ျဂလိပစြာ ပြတယ်..။ ကြောင်းက ကြကခြှနေီ တာဝနခြံပေါ့…။ ကြောင်းဆေးခန်းမှာလည်း ထိုငတ်ယ်…၊ ဘာလဲ…တီခယွြ အိုငရြင်းကိုပါ ဖနကြှည့ရြမှာလား…”

“ လုပကြှည့လြေ….”

“ ဟှန့ြ…ဦးစိုးက တီခယွအြိုငရြင်းက ဖငကြှီးလို့ သဘောကပြှနတ်ာလား….”

“ ပန်းအိကလဲကြာ….တဈယောကမြရ တဈယောကြ အဆငပြှအေောင် ဖနကြှည့ပြါလို့ ပြောတာပါ…ကြ….”

စိုးခိုငကြ ထိုအမွိုးသမီး ငါးယောကတ်ှင် ဆရာမ အိုငရြင်းဆိုသူကို အကြိုကဆြုံး ဖြစ်သှားသည်..။ ပြီးတော့ ဆရာမ ဒေါစြတယလြာပေါ့…။

“ အင်းလေ…..လုပကြှည့တ်ာပေါ့..”

“ ဆရာမ အိုငရြင်းက ဘာလူမွိုးလဲ…”

“ ဂွူးနဲ့ ပနခြွာပီကပြားလို့ ပြောကြတာပဲ…”

ဒီလိုနှင့ြ စိုးခိုငသ်ည် ပန်းအိဖြူကို အမွိုးသမီးအချင်ြးချင်ြး ခငသ်လိုလို ၊ စသလိုလိုနှင့ြ ဖကလြိုကြ ၊ကိုငလြိုကလြုပရြန် နည်းလမ်းများ ၊ အခွင့အြရေး ရလငွြ ရသလို ဟိုကိုငဒြီနှိုကလြုပရြန် နည်းလမ်းများကိုပန်းအိဖြူအား သငပြှပေးသည်..။ မိန်းကလေးချင်ြး ပလူးကြသည့ြ အခန်းတွပေါသော လကဈြဘီယနအြပြာကားများကို စပါယရြှယ် ငှားပြကာ ကြည့်ရြှုနည်းယူစသည်ေ..။

ဒီလိုနှင့ြ တဈပတခြန့အြကြာတွငတ်ော့ အခွအနေေ ထူးခွားလာလတေော့သည်..။ ထိုနေ့ညနကေ ပန်းအိဖြူသည် ကြောင်းမှ အတောန်ောကကြွ၍ ပြနလြာသည်..။ ပြနရြောကသ်ညန်ှင့ြ စိုးခိုင်၏ အိမခြန်းဘကသ်ို့ ကူးလာကာ ဝမ်းသာအားရ ပြောသည်..။

“ ဦးစိုးရေ….အဆငပြှသှေားပြီ .. သိလား…၊ အိုကပေဲ…”

ထိုစကားကို အခွားသူများ နားလညမြည် မဟုတသ်ောလြည်း စိုးခိုငကြတော့ အထာပေါကသ်ည်..။

“ ဟုတလြား…ဘယသ်ူနဲ့လဲ…”

အသံနှိမ့ကြာ မေးသည်..။

“ ဟိုလေ….ဟို……..”

ပန်းအိဖြူက တိတိကကြ ခကြခြငွြး မပြောသေးပဲ စကားထဈသလို လုပန်ရော..၊ စိုးခိုင် စိတမြရှညခြငွတ်ော့..။

“ ပန်းအိကလဲ…ပြောစမ်းပါ…၊ မှနမြှန် ဘယသ်ူနဲ့ ဖနန်ိုငခြဲ့တာလဲ….”

တဈဘကခြန်းတွင် မိခငဖြစ်သူ အေးအေးမောြ အိမပြှနရြောကန်ပြေီ ဖြစ်ရာ… စိုးခိုငကြ အသံနှိမ့ြ၍ ထိန်းကာပြောနရသေည်..။

“ ဦးစိုးက ဘယသ်ူ့ကို ဖြစ်စချင်ေတ်ာလဲ…ဟင်..၊ အဲဒါ အရင် ပြောဦး…”

ပန်းအိဖြူက စိုးခိုငကြို စ လိုသည့ြ သဘောဖြင့ြ ရဈနသည်ေ..။

“ဟိုလေ….တီခယ်ျ…”

ပန်းအိဖြူက အသာခပဖြှည်းဖြည်း ပြောသည်..။ စကားအသှားအလာအရ ဆရာမလေးသုံးယောကအြနကမြှ တဈယောကယ်ောကြ ဖြစ်တော့မှာ သချောနသညေမြို့ စိုးခိုင် အတောပြင် မရိုးမရှဖြစ်နသည်ေ..။ သူ့သဘောအကဆွုံး ဆရာမ ဒေါအြိုငရြင်း ဖြစ်ပါစဟေုလည်း စိတထြဲက ကြိတကြာဆုတောင်းသည်..။ ပန်းအိဖြူ ဆကပြှောလာတော့မည့ြ အမညကြိုလည်း လောကြီးစွာပင် စောင့သ်ည်..။

“ တီခယွြ…စတယလြာ…ဦးရဲ့…”

မိမိအခခွငွဆြုံးသော အမွိုးသမီး မဟုတသ်ောလြည်း အသားဖြူဖြူ ကိုယလြုံးတောင့တ်ောင့ြ ၊ ရှှရေောငဆြံပငန်ှင့ြ ဘိုကပြားမမို့ စိုးခိုင် ကြနပေပြါသည်..။

“ ဟုတလြား… ဘယလြိုများ အဲဒီဆရာမလေးနဲ့ ဖြစ်သှားတာလဲ ပန်းအိရ..၊ ပြောပြစမ်းပါဦး…. အဲ.. ပန်းအိက ဘယလြိုများ ဖနလြိုကတ်ာလဲ…ဟင်…”

“ အဟိ….သမီးက ဖနတ်ာမဟုတဖြူး…ဦးရဲ့…၊ တီခယွကြ စလာတာ…”

“ ဒီလိုလား…ဘယလြိုစလာတာလဲ…”

” ဒီနေ့..ပီတီခွိနမြှာ လေ့ကငွ့ခြန်းလုပရြင်း သမီးရဲ့ ခွထေောကြ နည်းနည်း ထိမိသှားတယ်..၊ အဲဒါ တီခယွစြတယလြာက ရုံးခန်းထဲခေါသ်ှားပြီး ခွထေောကကြို ဆေးလူးပေးတယ်..။ အသာလည်း နှိပပြေးတယ်…၊ ထိမိတာက ခွသလေုံးမှာပမယေ့ြ… တီခယွကြ နှိပပြေးရင်း မသိမသာ သမီးရဲ့ ပေါငကြို ကိုငတ်ယ်…။ သိပမြရိုးတော့မှန်း သမီးသိတာပေါ့…။ အမူအယာက အစ… သမီးက အသာမသိချင်ယ်ောငဆြောငပြှီး ငှိမခြံနလေိုကတ်ော့ တီခယွကြ ပိုပြီး ရဲရဲတင်းတင်း ကိုငလြာတယ်…။ ပေါငကြို အသာဖြဖြရှရှ ကိုငပြှတသ်လို လကခြွောင်းတွနေဲ့လည်း ခပတ်င်းတင်း ဖစွည်ှဈတယ်..။ သမီးရဲ့ စိတထြဲမှာ ဖိုခနဲ လှိုကခြနဲကို ဖြစ်သှားတာပဲ…။

ဒီလို ပေါငကြို ကိုငရြင်းနဲ့ပဲ တတောငဆြဈနဲ့ သမီးရဲ့ ရငဘြတကြို မထိတထိလုပတ်ယ်..။ သူ့လကကြ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ သမီး ပေါငရြင်းနားကို ရောကလြာတယ်…။ ပေါငခြှံနားကိုသာသာလေး တို့ပြတတ်ယ်…။ သမီးမှာ ကြကသ်ီးလေးတွတေောင် ထသှားရတာ.. ဦးရဲ့ ။ ခံလို့ကလည်း အတောကြောင်းတယ်…။ ဒါကြောင့ြ သမီးက ဘာမှ မသိပဲ လုပမြိသလိုလိုနဲ့ ပေါငကြို အသာကားပေးလိုကတ်ာ..။ ဘာပြောကောင်းမလဲ… တီခယွကြ သမီးရဲ့ ပေါငကြှားက စောကပြတကြို ကိုငလြာတော့တာပဲ…”

“ သူက အဖုတကြို ကိုငပြှတတ်ော့ ဖီလငရြတာက တဈမွိုးပဲ ဦးရ…။ သမီးအဖုတကြို ဦးကိုငပြှတပြေးတာနဲ့ မတူဘူး…။ သမီးလည်း ဖီလငယ်ူပြီး မှိန်းနလေိုကတ်ာ.. တီခယွကြ ပိုကဲလာတယ်…။ စောကပြတကြို ကကြနွန ပြတပြေးရုံတင် မကတော့ဘူး..။ ရငဘြတကြိုလည်း စမ်းလာတယ်…။ နို့တွကေို ဆှဲတယ်…။ ဖငကြိုလည်း ပြတတ်ယ်…။ အခွိန် အတောလြေး ကြာလာတော့ သမီးကို သူနတေဲ့ ဘောဒြါခန်းကို လိုကခြဲ့ဖို့ ခေါတ်ယ်…”

“ အောြ… အဲဒီဆရာမလေးက ဘောဒြါနတောကိုး….။ ဘယမြှာ နတောလဲ…”

“ ဈေးနားက ဒေါခြငအြေးရဲ့ အိမမြှာပါ…။ ဘောဒြါ ဆိုပမယေ့ြ အိမဘြေးက အဖီလို အခန်းလေးပါ..။အတောတ်ော့ ကောင်းတယ်…။ သူနဲ့ ကောင်းကောင်း နှိုကရြ ပြတရြမယဆြိုတာ သိလို့ သမီးလဲ နှစ်ခါတောငခြေါတ်ာ မစောင့ဘြူး.. ၊ ခကြခြငွြးလိုကဖြို့ ခေါင်းငှိမ့လြိုကတ်ယ်..။ ဒါနဲ့ သမီးတို့ နှစ်ယောကြ တီခယွစြတယလြာ နတေဲ့ အခန်းကို သှားကြတယ် ဆိုပါတော့.. ဦးရာ….”

“ သူ့ဘောဒြါ ရောကတ်ော့ ဘာဆကလြုပသ်ေးလဲ…ပန်းအိရ… ပြောစမ်းပါဦး….”

“ ဟာဟ… ဦးကလဲ… ဘာလုပရြမှာလဲ.. သမီးကို ဖကန်မ်းတယ်..၊ ကိုငတ်ယ်..၊ နှိုကတ်ယ်…. ပေါ့..”

“ ဒါကတော့ သိတာပေါ့.. ပန်းအိရ..၊ ဘယလြိုမွိုး နမ်း … ကိုင် နှိုကပြှတလြုပတ်ယ် ဆိုတာလေးတော့ ပြောပြစမ်းပါဦး…”

“ ဟှန့ြ… ဦးစိုးနောြ… သိပန်ှာဗူး.. ထတာပဲ…တကယ်….ပဲ.. ဝါသနာကြီးလှန်းတယ်…”

“အင်း…အင်း… ဒါမွိုးကို ကိုယတ်ှေ့ ပြနပြှောပြတာ ကြားရဖို့ မလှယဘြူးလေ….”

“သူ့အခန်းထဲကို ရောကတ်ော့ တံခါးကို အရငဆြုံးပိတလြိုကတ်ယ်..။ ပြီးတော့ နှိပပြေးရင်း အဝတအြစားတွေ ကြကေုနမြယလြို့ ပြောပြီး သမီးဝတထြားတဲ့ အပေါအြင်ျကြီနဲ့ ထမီကို ခွှတခြိုင်းတယ်….”

“ ပန်းအိကလဲ တဈခါတည်း ခွှတပြေးလိုကရြောလား…”

“ ဒါပေါ့ ဦးရ… ဒီလိုမှနမြှနခြွှတပြေးလိုကမြှ မှနမြှနဖြစ်မှာ မဟုတလြား…”

“ သူကကော မခွှတဘြူးလား…”

“ အံမယ်… ခွှတတ်ာပေါ့… သူလည်း အဝတလြဲဦးမယဆြိုပြီး အပေါအြင်ျကြီနဲ့ ထမီကို ဖြိုးဖြတဆြို.. ခွှတတ်ယ်…။ ပြီးတော့ အောကခြံ ခွိုင်းပြတစြှပကြယွကြိုပါ ခွှတပြဈလိုကတ်ာ…”

” ဒါဆို… သူ့နို့ကြီးတွေ ပေါလြာတာပေါ့…”

“ ကြှတ်… ဘယပြေါြဦးမှာလဲ…”

“ အောကခြံ ခွိုင်းပြတစြှပကြယွပြါ ခွှတလြိုကတ်ာဆို… နို့ပေါမြလာဘူးလား…”

“ ဦးရာ…ဒီလောကြ မတုံးစမ်းပါနဲ့…။ တီခယွကြ ဘရာစီယာ ဝတထြားတာ..၊ ကြောင်းစည်းကမ်းကကြောင်းမှာ ဘရာစီယာတွေ ဘာတွေ ဝတခြှင့ြ မရှိလို့ ဘရာစီယာ ဝတထြားမှန်း ပေါတ်ငကြှီး ဖြစ်မနရအေောင် အပေါကြ အောကခြံ ခွိုင်းပြတစြှပကြယွြ ထပဝြတထြားတာ.. သိလား…….”

“ အောြ…ရှင်းပြီ…၊ အောကဘြကမြှာကော ဘာအတွင်းခံ ဝတထြားလဲ…”

“ အောကဖြကကြတော့ ပငတ်ီပဲ ခံဝတထြားတာ.. ဦးရ…”

“ သူ့ဘရာစီယာ နဲ့ ပငတ်ီက ဘာရောငတ်ှလေဲ…”

“ အနကရြောငတ်ှေ…ဦးရဲ့…….”

စိုးခိုင် ရငထြဲ ကလွိကလွိ ဖြစ်လာသည်..။ သူသည် အနကရြောင် အတွင်းခံများကို စိတဝြငစြားသည်..။အနကရြောင် ဘရာစီယာ ၊ အနကရြောင် အတွင်းခံဘောင်းဘီတိုလေးတို့ဖြင့ြ ရှိနမညေ့ြ ဘိုကပြားမလေး၏ အသှငအြပြငကြ သူ့စိတအြာရုံ၌ ထငဟြပပြေါလြှငလြာသည်..။

“ တီခယွကြ သမီးကို သူအိပတ်ဲ့ အိပရြာပေါြ ခေါတ်ယ်…။ သူလည်း တကလြိုကလြာတယ်..၊ ပြီးတော့သမီးကို ဖကပြှီး ပါးစပခြငွြးတေ့ကပ် စုပန်မ်းတော့တာပဲ…။ သမီးကလည်း ဦးနဲ့ နမ်းနကဆွေိုတော့ အပီပဲ တုန့်ပြနလြိုကတ်ယ်..။ စိတကြလည်း အတောထြနတောမို့ တီခယွ့ဖြငကြှီးကိုတောင် လှမ်းကိုငလြိုကတ်ယ်…”

“ သူ့ဖငသ်ားကြီးတွကေ ဘယလြိုနလေဲ….”

“ ဟာ…အိပြီး တင်းရင်းနတောပဲ…၊ ကိုငရြတာ စီးပိုငန်တောပဲ…။ တီခယွကြ သမီးကိုယပြေါမြှာ ဝတထြားသေးတဲ့ ဘောလြီနဲ့ အောကခြံဘောင်းဘီတွကေို ဆှဲခွှတပြဈတယ်…။ သမီးကလည်း ဘယန်မှောလဲ..။ တီခယွရြဲ့ ဘရာစီယာ နောကကြွောခွိတကြို ဖြုတပြှီး ခွှတခြှာခပြဈလိုကတ်ာပေါ့…”

“ ပငတ်ီကိုရော….မခွှတဘြူးလား….”

“ ဟီဟိ…. ပငတ်ီကိုတော့ သမီးမခွှတလြိုကရြဘူး… တီခယွကြ သူ့ဖာသာသူ ဆှဲခွှတပြဈတယ်…။ ဒီနောကတ်ော့ သမီးနဲ့ တီခယွတ်ို့… ဇောင်းကလှှတလြိုကတ်ဲ့ မှင်းမလေးတွလေိုပဲ …။ အပီကို ဖကကြှ ၊နမ်းကြ ၊ ကိုငကြှ ၊ နှိုကကြှတယ်..။ တီခယွကြ နို့လည်း ကြီးတယ် ဦးရ…။ ဦးကြိုကမြှာပဲ…။ သူ့နို့ကြီးတွဟော သမီးလကတ်ဈအုပ် မကဘူး..။ လုံးကစွပြှီး အိနတော….”

“ နို့သီး ကော ရှညလြား…”

“ ရှညတ်ယ်…”

“ ပန်းအိနို့သီးနဲ့ဆို…ဘယသ်ူက ပိုရှညလြဲ…”

“ တီခယွ့ြ နို့သီးက နည်းနည်း ပိုရှညမြယ် ထငတ်ယ်…၊ သူ့နို့သီးတွကေ ခွှနကြော့ထောငန်တောပဲ… သမီးတော့ ဘာမှ တုံ့ဆိုင်းမနဘေူး.. တီခယွ့န်ို့တွကေို နယဆြှဲ ၊ နို့သီးကိုစို့ အပြတလြုပပြဈတယ်…။ တီခယွကြလည်း သမီးစောကပြတကြို ယကပြေးတယ်… ဦးရဲ့…”

“ ဟား….. တယဟြုတပြါလား…..”

ဒီအတိုင်းဆိုလငွြ သိပခြှငဖြန် သိမ်းသှင်းနစရော မလိုပဲ မိမိတို့ အတူတူ အပြောကြွူးနိုငဖြို့က သချောသလို ဖြစ်နပြေီမို့ စိုးခိုင် အားရဝမ်းသာ ပြောမိသည်..။

“ တီခယွကြ အေးအေးဆေးဆေး တွေ့ကြရအောင် ဆိုလို့ မနကဖြှနန်ေ့လည် ကြောင်းကလဈပြီး အိမမြှာတွေ့ကြဖို့ ခွိန်းလိုကတ်ယ်..။ နေ့လညဖြကဆြို အိမမြှာ ဘယသ်ူမှ မရှိဘူးလို့ ပြောခဲ့တာမို့ တီခယွကြလည်း သဘောကနွတယ်ေ..။ အဲဒါ.. မနကဖြှန် နေ့လညဘြကမြှ ဦးလည်း ရုံးကလဈခဲ့ပတေော့….”

“ အင်း….အင်း….ဒါနဲ့ ဦးက ဘယလြို ဝငရြမှာလည်း….”

“ ဟာ… အဲဒါတော့ သမီး ဘယပြှောတတမြှာလဲ… ဦးစိုးဘာသာ ပိုငအြောင် ဝငလြုပပြေါ့…။ ဒါပဲနောြ… အဆငပြှပြေီး အလုပဖြစ်သှားရင် တီခယွြ စတယလြာကိုပဲ ဖိတွယမြနနေဲ့…။ သမီးကိုလည်း လိုးပေးရမှာ….”

“ စိတခြွ….စိတခြွ……”

………………………………………………..

နောကတ်ဈနေ့ နေ့လညပျိုင်းတွင် ဆရာမလေး စတယလြာနှင့ြ ကြောင်းသူလေး ပန်းအိဖြူတို့သညကြွောင်းမှ အသာလဈထွကလြကြြ ပန်းအိဖြူ၏ အိမသ်ို့ လာခဲ့ကြသည်..။ အိမသ်ို့ ရောကလြငွြ နှစ်ယောကသ်ား မိန်းမချင်ြး ပလူးကြရတော့မညမြို့ ၊ ကိုယစြီ စိတလြှုပရြှားနကြသေည်..။

စတယလြာသည် ဒီလိုကိဈစမွိုးတွင် အတနအြသင့ြ အတွေ့အကြုံ ရှိသည်..။ သူနှင့ြ ဒီလိုမွိုး ပလူးနသေော မိန်းကလေး အခစွတ်ောတ်ှဘောတွပင်ေ ရှိသည်..။ ယောကြွားများနှင့ြ ကာမစပယ်ှကမြှုကတော့ မရှိသေး…။ သို့သောြ သူများတွေ လိုးကြဆောကြှတာတွကေို သူ့အခစွတ်ောြ မိန်းကလေးနှင့အြတူ ချောင်းကြည့်ရြင်း အချင်ြးချင်ြး နို့တွေ အဖုတတ်ှေ နှိုကကြလိကြ နမ်းကြလုပသ်ည့ြ အတွေ့အကြုံတော့ တဈကြိမန်ှဈကြိမလြောကြ ရှိခဲ့သည်..။

ယောကြွားလီးကိုလည်း မှငဖြူးထားကာ ထိုလီးဆိုသောဟာကြီးနှင့ြ လိုးတာ ခံကြည့်ခြငွသ်ည့ြ ဆန်ဒလေးလည်း ရှိနသည်ေ..။ သို့သောြ အခွအနေအခွေင့အြခါ မကြုံ၍ ကိုယတ်ိုင် ကာမစပယ်ှကမြှု မခံဖူးသေးပါ..။ နှစ်ယောကသ်ား အခစွပြလူးကြဖို့ ဘာမှ ရှညရြှညဝြေးဝေး ပြောနလေုပန်ခွင်ေး မရှိကြတော့..။

တဈခါတည်းပင် အလုပဖြစ်ကြမည့ြ ပန်းအိဖြူ၏ အိပခြန်းထဲသို့ တန်း၍ ဝငလြာခဲ့ကြသည်..။ စိုးခိုငအြဆငပြှပြေေ ဝငရြောကလြာနိုငစြရနေအြတွကြ ပန်းအိဖြူက တမငပြင် အိမတ်ံခါးကို ခကြမြခပြဲသတိမေ့သလိုလို ဘာလိုလိုနှင့ြ အသာစေ့၍ ထားလိုကသ်ည်..။ ဆရာမလေး စတယလြာက ဒါကိုသတိပြုမိသောလြည်း ဘာမွှ မပြောပေ..။

ပန်းအိဖြူ အိပခြန်းထဲသို့ ဝငမြိသညန်ှင့ြ ဆရာမလေးက သူမကို အသာသိုင်းဖကသ်ည်..။ ပန်းအိဖြူနှင့ဆြရာမလေး စတယလြာတို့သည် အရပခြငွြး မတိမ်းမယိမ်း ဖြစ်လရော ရငခြငွြးအပသ်လို ဖကမြိသောအခါ နို့အုံများချင်ြး ထိမိဖိမိကြသည်..။ အိထွားနူးညံ့သော နို့အုံသားတို့၏ အထိအတွေ့ကို နှစ်ယောကလြုံး ရရှိခံစားကြရသည်.။ စတယလြာမှာ အသကြ ၂၇၊ ၂၈ အရှယ် ၊ နို့အုံတွကေ ကြီးထွားဆူဖြိုးသည်..။ လုံးဝန်းပြည့မြောကသ်ည်..။

ပန်းအိဖြူမှာလည်း အသကသ်ာငယသ်ေးသည်..။ လူကောငကြတော့ အတောကြို ထွားနပြေီ..။ ထို့ပြင် စိုးခိုငန်ှင့ြ ပယပြယန်ယန်ယ် ကာမစပယ်ှကမြှု ခံယူနရလေကြြ စိုးခိုင် ကောင်းကောင်း ဆှဲပေး စို့ပေးထားသော နို့ကြီးတွကေ စူနကြေီးနသည်ေ..။ စတယလြာလောကြ မကြီးသည့တ်ိုင် အတောတ်ော့ ထွားသည်..။ အဝတအြစားများ ဝတထြားလကြရြှိကြသေးသောလြည်း အိထွေးတင်းရင်းသော ရငသ်ားဆိုင် နို့အုံကြီးများ၏ ထိတွေ့မှုကိုတော့ အမွိုးသမီးနှစ်ယောကစြလုံး ခံစားကြရသည်..။ ကြောင်းသူမလေး ရငခြုနလြာသလို ဆရာမလေးလည်း ရငခြုနသ်ံ မှနလြာသည်..။

ပန်းအိဖြူက ခေါင်းလေး အလိုကသ်င့ြ မော့ပေးရာ ဆရာမလေးကလည်း အသာပင် ငုံ့နမ်းသည်..။မိန်းကလေးနှစ်ယောကြ ပါးစပခြငွြး ထိကပမြိကြသည်..။ အားရပါးရ စုပန်မ်းလိုကကြှရာ ၊တပြှတပြှှတ် အသံတွေ ပေါထြှကလြာသည်..။ စုပန်မ်းနရင်ေး စတယလြာက ပန်းအိဖြူဝတထြားသော ထမီအထကဆြငစြကို အသာဆှဲဖြုတလြိုကသ်ည်..။

ခါးကြားတွင် ညှပထြားသော အထကဆြငစြပြုတကြာ ထမီလည်း အောကသ်ို့ ပြလွေော့ကသွည်..။ မိမိဝတထြားသော ထမီက ကြှတသ်ှားသညကြို ပန်းအိဖြူသိသည်..။ သို့သောြ လှမ်းဆှဲဖို့ မကြိုစား ။ ထမီဆှဲခွှတပြှီးနောကြ စတယလြာက ပန်းအိဖြူ၏ တငပြါးကို ညာလကဖြှင့ြ ကိုငစြမ်းသည်..။ အတွင်းခံပငတ်ီလေး၏ အောကမြှ တငဆြုံသားကြီးက အိတင်းနသည်ေ..။ လုံးကစွန်သည်ေ..။

စိုးခိုင် လိုးပေးထားမှုကြောင့လြည်း တငဆြုံသည် ပိုထွား ပိုအိ ပိုကားကာ တဈရဈတင်းနသည်ေ..။ ပန်းအိဖြူသည် မိမိအနနှငေ့ြ ဒီလိုဆရာမလေးနှင့ြ စိတတ်ူကိုယတ်ူ အခစွပြလူးကြလကြြ ထိုသို့ အခစွပြလူးနဆေဲတွင် စိုးခိုငလြည်း ဝငရြောကလြာကာ အတူတူ အပြောကြှူးကြမည့ြ ကိဈစကို အလိုတူအလိုပါ စီစဉခြဲ့မှုကို ဘာကြောင့ြ လုပမြိပါလိမ့ဟြု ယခုမှ တွေးကြည့်န်မေိသည်..။ ထိုသို့ ပြုလုပခြှင်းသည် သူမအတွကြ အသဈအဆန်း စမ်းသပကြှည့လြိုသည့ြ စိတကြှောင့လြည်း ဖြစ်နိုငသ်ည်.။

မညသ်ို့ဆိုစေ စိုးခိုငန်ှင့ြ ကာမစပယ်ှကရြမှုထကြ ပိုစိတလြှုပရြှား ရငခြုနဖြှယရြာသော ကာမစည်းစိမ် ဖီလငအြရသာတို့ကို ရှိခံစားရမညကြိုတော့ သချောစွာ သိနသည်ေ..။ ဆရာမလေး၏ အနမ်းအစုပအြကိုငအြတွယ် အပြတအြသပတ်ို့ကို ခံနရင်ေးက ယခုဆိုလငွြ စိုးခိုငတ်ဈယောကြ မိမိတို့ကိုချောင်းမှောင်းကြည့်န်လပြေေီလော ဟုလည်း တွေးမိသည်..။

“ အင်ျကြီခွှတလြိုကရြအောငန်ောြ…”

ပါးစပခြငွြးထိကပ် စုပန်မ်းနရောမှ ခွာရင်း ဆရာမလေးက ပြောသည်..။ ပန်းအိဖြူက ဘာမွှ ပြနမြပြော ။ ရီဝသေော မကြလြုံးလေးများဖြင့သ်ာ သူ့ဆရာမလေးကို ကြည့်သ်ည်..။ ဆရာမလေးစတယလြာက သူ့တပည့မြလေး ဝတထြားသော အပေါအြင်ျကြီလေး ကြယသ်ီးများကို ဖြုတသ်ည်..။

ကြယသ်ီးအားလုံး ပြုတသ်ှားသောအခါ အပေါအြင်ျကြီကို အသာခွှတခြှာသည်..။ ပြီးတော့အောကခြံဘောလြီ အင်ျကြီခွိတမြွားကို ဆကဖြှုတသ်ည်..။ ဘောလြီကိုလည်း ခွှတခြှာလိုကသ်ည်..။ ဘောလြီခွိတမြွား လှယကြူစွာ ဖြုတန်ိုငရြန် ပန်းအိဖြူသည် ဆရာမလေးဘကသ်ို့ ကြောပေးထားရလသည်ေ.။

……………………………………………………….

စိုးခိုငသ်ည် အတောကြှီး စောစောကပင် ရုံးမှ လဈထွကလြာခဲ့သည်…။ လမ်းထိပန်ားရှိ လကဘြကရြညဆြိုငတ်ှင် ဝငထြိုငကြာ အခွိနဖြှုန်းရင်း ပန်းအိဖြူနှင့ြ ဆရာမလေး စတယလြာတို့ လာကြမည့လြမ်းကို အသာလှမ်းကြည့်န်သည်ေ..။ ပန်းအိဖြူနှင့ြ ဆရာမလေးတို့နှစ်ယောကြ သှားကြသညကြို တွေ့ရသောအခါ စိုးခိုင် ရငခြုနလြာသည်.။ ဒီလိုဆိုရင် အစစ အဆငပြှနပြေေီ..။

မကြာမီပင် ဆရာမလေး စတယလြာကို လိုးရဆောရြပတေော့မည်..။ လှမ်းမှငန်ရသေော စတယလြာ၏ တောင့တ်င်းဆူဖြိုးသော ကိုယလြုံးကြီးကို ကြည့်ရြင်း လီးပငတ်ောင်၍ လာသည်..။ ခကြခြငွြး ထလိုကသ်ှားကာ ဆှဲလိုးပစ်ချင်သ်ည့ြ စိတမြွားကို မနည်းပင် ခွုပတ်ည်းထားရသည်..။

အမွိုးသမီးနှစ်ယောကြ အလုပစြနိုငကြှဖို့ အခွိနအြတနင်ယပြေးကာ ဆကစြောင့သ်ည်..။ ပြီးမှ လကဘြကရြညဆြိုငထြဲမှ အသာထထွကလြာခဲ့သည်..။ ပန်းအိဖြူ စေ့ရုံသာ စေ့ထားသော အိမတ်ံခါးကို အသံမမှညအြောင် အသာတွန်းဖြင့ြ ဝငသ်ည်..။ ပြီးတော့ အမွိုသမီးနှစ်ယောကြ ရှိနကြမေည့ြ ( ပန်းအိဖြူ ကြိုပြောထား၍ သိနသညေ့ြ ) အိပခြန်းရှိရာသို့ လွှောကလြှမ်းသှားပြီးမှ အိမတ်ံခါး သသခွေောခွာ မစေ့မပိတမြိပဲ ခပဟြဟ ဖြစ်နသညေကြို သတိပြုမိကာ အသာနောကပြှနလြှည့သ်ည်..။

အသံမကြားရအောင် ဂရုပြုနရသေောကြောင့ြ သိပမြှနမြှနသ်ှကသ်ှကတ်ော့ မဟုတ်.. ။ ခပဖြှည်းဖြည်းသာ လှုပရြှားရသည်..။ အိမတ်ံခါးနားသို့ရောကြ၍ ဟတတ ဖြစ်နသေော တံခါးကို ဆှဲစေ့ပိတတ်ော့မည် အပြု၊ ခွံဝင်းထဲ ဝငလြာသည့ြ သဏျဍာနကြို ရိုးကနဲ ရိပကြနဲ မှငလြိုကြ၍ ရငထြဲတွင် ထိတကြနဲ ဖြစ်ကာ တံခါးကြားမှ အသာလှမ်းကြည့်သ်ည်..။ အိမရြှိရာသို့ လွှောကလြှမ်းလာနသေော ဆရာမလေး ဒေါအြိုငရြင်းကို တွေ့ရသည်..။

“ ဟာ… ဆရာမလေး အိုငရြင်း ပါလား..၊ ဘာလာလုပတ်ာလဲ…၊ ပန်းအိဖြူတို့ကို လာအမိဖမ်းတာလား..၊ ပြူနာတော့ တကပြှီ..၊ ဒုကျခပါပဲ.. ပန်းအိတို့ကို အသိပေးလိုကရြင် ကောင်းမလား…”

စိုးခိုငမြှာ ထိုသို့တွေးကာ အလန့တ်ကြားဖြစ်သည်..။ သို့သောြ သသခွေောခွာ ကြည့်လြိုကတ်ော့ ဆရာမလေး အိုငရြင်း၏ လွှောကလြှမ်းလာနပေုံက ပုန်းလွှိုးကြယလြွှိုး ခိုးကြောငခြိုးဝှကလြို ဖြစ်နသည်ေ..။ အပြဈတဈခုခု လာရောကြ အမိဖမ်းသူ တဈယောကြ၏ ပိုငန်ိုငသ်ော အသှငမြဟုတ်။

“ဒီဆရာမလေး ကြည့်ရြတာ တဈမွိုးပဲ..။ မူ သိပမြမှနဘြူး..။ အသာ အခွအနေကေို စောင့ကြှည့ြဦးမှ….”

စိုးခိုင် အတွေးတဈမွိုးပြောင်းကာ အသာပင် အိမရြှေ့ခန်း ထောင့ရြှိ ဘီဒိုဘေးတွင် ဝငကြပကြာ ပုန်းနလေိုကသ်ည်..။ ထိုနရောသည် မှောငရြိပအြနည်းငယ် ကနွလရေော သသခွေောခွာ သှားမကြည့်ပြါက ပုန်းနသညေကြို တောရြုံနှင့ြ မမှငန်ိုငပြေ..။

ခပဟြဟဖြစ်နသေော တံခါးကို ဖြည်းညှင်းစွာ ပြင့သ်ည်..။ အသံမမှညရြအောင် တိတတ်ဆိတ် ဖြင့ခြှင်းဖြစ်ကြောင်း ထငရြှားသိသာနိုငသ်ည်..။ ဆရာမလေး အိုငရြင်း အိမထြဲသို့ အသာဝငလြာသည်..။တံခါးကို အသံမမှညအြောင် ပြနပြိတကြာ ခကြခြသွည်..။ ပြီးတော့ ပန်းအိဖြူ အိပခြန်းရှိရာသို့ ခွကေိုဖြနင်းကာ ခပဖြှည်းဖြည်း ခဉွြးကပသ်ှားသညကြို စိုးခိုင် တွေ့ရလသည်ေ..။

စိုးခိုငသ်ည် လူပါးတဈယောကြ ဖြစ်လရော၊ ဆရာမလေး အိုငရြင်းသည် လာ၍ အမိဖမ်းခွင်း မဟုတ်၊လာချောင်းခွင်းသာ ဖြစ်ကြောင်း ခကြခြငွြး အထာပေါကြ နားလညသ်ည်..။ ဒီနေ့ကိဈစကို မိမိ ပန်းအိဖြူနှင့ြ ဆရာမလေး စတယလြာတို့သာ သိကြပရော ယခုလို ဆရာမလေးအိုငရြင်း ဒကထြိသချောစွာ လာရောကခြွောင်းခွင်းသည် ဆရာမလေး စတယလြာထံမှ သိရှိခဲ့ရသောကြောင့သ်ာ ဖြစ်မညဟြုလည်း စိုးခိုင် ဆကစြပတ်ှေးတောမိသည်..။

ဆရာမလေး အိုငရြင်းသညလြည်း ဆရာမလေး စတယလြာလိုပင် ရာဂကြှယဝြ နှာပြင်းသည့မြိန်းကလေးတဈယောကြ ဖြစ်နိုငကြှောင်း ဆကစြပတ်ှေးမိသည့အြပြင် ဒီနေ့တော့ မိမိအဖို့အကြီးအကယွြ ပြပေါကြ ကြုံရတော့မည့ြ အခွင့ထြူးရပြီ ဖြစ်ကြောင်းကိုလည်း စဉြးစားမိလတေော့သည်..။ စိတရြှညရြှညန်ှင့ြ အသာစောင့ကြာ အဝငမြှနဖြို့ပဲ လိုသည်..။

………………………………………………………

ဆရာမလေး အိုငရြင်းနှင့ြ ဆရာမလေး စတယလြာတို့မှာ အခစွတ်ောတ်ှေ ဖြစ်ကြသည်..။ မကြာခဏလည်း ပလူးမှုများ ပြုလေ့ရှိကြသည်..။ ပြီးတော့ ပြောရမညဆြိုလွှင် အိုငရြင်းက စတယလြာထကြ ပိုတဏှာရာဂကြီးသည်.။ အတွေ့အကြုံလည်း ပိုများသည်..။ ယောကြြားတဈယောကန်ှင့မြွှ ကာမစပယ်ှကဖြူးခွင်း မရှိသေးသညသ်ာ ပြောစရာရှိသည်..။ မိန်းကလေးအချင်ြးချင်ြး အခစွပြလူးမှုများတွငတ်ော့ အတောလြေးကိုစုံသည်..။

မိန်းကလေးအချင်ြးချင်ြး ပလူးရာတွင် ပြေ့ဖကြ၊ နမ်းစုပ်၊ ကိုငန်ှိုကပြှတ်၊ စောကပြတယ်ကြ၊ နို့စို့ စသညတ်ို့သာမက ရာဘာလီးတန် အတုကိုသုံး၍ ထိုးသှင်းခွင်းမွိုးအထိ လုပဖြူးသည်…။ ယခုလည်း ငယင်ယရြှယရြှယ် ကြောင်းသူမလေးတဈယောကန်ှင့ြ ဆရာမလေးစတယလြာတို့ ဖြစ်ကြသည့အြကြောင်းသိသညန်ှင့ြ ဒီနေ့ခွိန်းဆို အခစွပြလူးရာတွင် သူမလည်း ပါဝငန်ိုငအြောင် စတယလြာနှင့ကြှိုတငလြကဝြါးရိုကကြာ ရောကလြာခွင်းဖြစ်သည်..။

ဆရာမလေးနှစ်ယောကြ၏ အစီအစဉကြလည်း စိုးခိုငတ်ို့၏ အကြံနှင့ြ အတောတ်ူနသည်ေ..။ ပန်းအိဖြူနှင့ြ စတယလြာတို့ ပလူးနကြမှေုကို အသာချောင်းကြည့်ပြှီးနောကြ အရှိနတ်ကလြာကြသည့အြခါတွင် အခန်းထဲသို့ ဝငကြာ ဗှောငပြင် ဝငကြဲဖို့ဖြစ်သည်..။

ဆရာမလေး အိုငရြင်းသည် ရာဘာလီးတနအြတုဖြင့ြ အလိုးခံခဲ့ဖူးရာ ဒီနေ့အပြတကြဲသည့ြ အခါတွငလြည်း ထိုသို့သော ဖီလငမြွိုး ခံစားဖို့ စိတကြူးရှိသည်..။ ခကသ်ညကြ သူမထံတွင် ရာဘာလီးတနအြတု ရှိမနပေါ..။ သူမအလိုးခံခဲ့ရသည့ြ ရာဘာလီးတနအြတုကလည်း ဆရာဖြစ်သငတ်န်းတကစြဉကြ အခစွတ်ောဖြစ်ခဲ့သော ကိုးကန့သ်ူ ရှမ်းတရုတမ်၏ ပစ်စည်းဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့ြ ရာဘာလီးတနအြစား အသုံးခနွိုငရြနအြတွကြ ခရမ်းညိုသီးနှစ်လုံးကို စလင်းဘကအြိတထြဲတွင် သသသေပေသ်ပထြုတ်၍ ဆောငလြာခဲ့သည်..။

ရာဘာလီးတနလြောကြ မတုတသ်ောလြည်း ရာဘာလီးတနအြတု သုံးကာ လိုးသည့ြ ဖီလငမြွိုးတော့ခရမ်းညိုသီးက ပေးစွမ်းနိုငကြှောင်းကို ( ကိုယတ်ိုင် လကတ်ှေ့လည်း သုံးကြည့်ဖြူးသောကြောင့ြ) ဆရာမလေးအိုငရြင်း ကောင်းကောင်း သိနသည်ေ..။

……………………………………………………

ဘောလြီဖြုတခြှာ ခွှတပြဈပြီးနောကြ ဆရာမလေးစတယလြာက ပန်းအိဖြူအတွင်းခံ ပငတ်ီလေးကို ဆကြ၍ခွှတသ်ည်..။ အတွင်းခံဘောင်းဘီလေး၏ ခါးစည်းအကြားတွင် ဘယည်ာလကခြွောင်းများ ထိုးသှင်းကာ အောကသ်ို့ အသာဖြည်းဖြည်းချင်ြး ဆှဲခသွည်..။ အတွင်းခံဘောင်းဘီလေး အောကသ်ို့ လိပလြွှောကမွှုနှင့အြတူ ပန်းအိဖြူ၏ ဖြူဖြေးတဈရဈနသေော ဖငလြေးက လုံးဝန်းစွင့ကြားစွာ အထင်းသား ပေါလြာသည်..။

မိမိ၏ တဈကိုယလြုံးကို ကာမရမျမကလြှိုင်းများ ရိုကခြတပြွံ့နှံ့လာသညကြို ပန်းအိဖြူတဈယောကြ ရငတ်သိမ့သ်ိမ့ြ တုနရြင်း ခံစားနရလေသည်ေ..။ တံတွေးများကို မွိုခမွိသည်..။ ဆရာမလေး လုပသ်မွှကို ငှိမသ်ကလြိုလား တပမြကစြှာ ခံနသည်ေ..။

အောကခြံဘောင်းဘီလေး ခွကငွြေးဝတသ်ို့ လွှောကသွှားသောအခါ ဖယခြွှတပြဈရန် အဆငပြှရအေောင် ကောငမြလေးသည် ခွထေောကတ်ဈဘကစြီကို ကြှ၍ ပေးလိုကသ်ည်..။ ဆရာမလေးစတယလြာနှင့ြ မနေ့တုန်းက ကိုယလြုံးတီးခွှတကြာ အခစွပြလူးခဲ့ကြရပြီး ဖြစ်၍ ယဉပြါးသလို ရှိနသေောလြည်း ယခုလို စိမပြှနပြေအဝေတတ်ှေ အခွှတခြံရသောအခါတွငတ်ော့ ပန်းအိဖြူမှာ ရှကသ်လိုလို ရှိနလသေေေးသည်..။

ရှေ့ဆကကြှုံရမည့ြ ကာမမှုများအကြောင်းကို တွေးကာ ရမျမကဇြောကလည်း ဟုန်းဟုန်းထသလို ဖြစ်လာသည်..။ ဒီနေ့တွငတ်ော့ စိုးခိုငပြါ ပါဝငမြညဖြစ်လရော သူမနှင့ြ ဆရာမလေးစတယလြာတို့နှစ်ယောကတ်ည်း ပလူးခဲ့မှုထကရြော၊ စိုးခိုငန်ှင့ြ လိုးခဲ့ရမှုထကရြော ပိုမှိုငကြာ ပို၍လည်း စည်းစိမခြံစားရမညဟြု ကြိုသိနသည်ေ..။

အောကခြံဘောင်းဘီ ခွှတခြှာပြီးနောကြ ဆရာမလေးက ပြန်၍မတတ်တရြပသ်ည်..။ ကြောပေးလွှကရြှိနသေော ပန်းအိဖြူကို သူမနှင့ြ မကြန်ှာချင်ြးဆိုငလြကြြ ဖြစ်အောင် အသာဆှဲလှည့သ်ည်..။ ထို့နောကြ ကောငမြလေး၏ ဖြေးအုပြောငရြှင်းနသေော ဝတလြဈစလဈ ကိုယလြုံးကို တပမြကမြှုအပြည့ပြါသော မကြလြုံးများဖြင့ြ အစုနအြဆန် သသခွေောခွာ ကြည့်သ်ည်..။

စတယလြာ၏ အကြည့်ကြ စူးစူးရဲရဲ ရှိသည်..။ မိန်းမသားချင်ြး ဖြစ်သည့တ်ိုင်၊ ရမျမကဇြောလှှမ်းသောအကြည့်စြူးစူးတို့ကြောင့ြ ပန်းအိဖြူ အနခကေသ်လို.. ဖြစ်သှားမိသည်..။ ရှကသ်ှေးနှင့ြ ရမျမကသ်ှေးတို့ကယှကဖြှာလွှကြ အဝတကြင်းမဲ့သော တဈကိုယလြုံး အနီရောငသ်န်းသှားသည်..။

ဆရာမလေးစတယလြာသည် ပန်းအိဖြူ၏ ကိုယလြုံးတီးအလှကို စူးရဲစွာကြည့်ရြင်း သူမ၏ အပေါအြင်ျကြီနှင့ြ ဘောလြီတို့ကို အမှနခြွှတသ်ည်..။ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်သှားသော ဆရာမလေး၏ ကိုယအြပေါပျိုင်းကို ပန်းအိဖြူကလည်း စူးစိုကကြှည့မြိသည်..။ စတယလြာသည် အတောပြင် ကိုယလြုံးကိုယပြေါကြ ဆူဖြိုးသည်..။ နို့အုံကြီးတွကေ အယန်သည်ေ..။ ရငအြတိုင်းအတာ ၃၆ လကမြတော့ အသာလေးရှိနိုငသ်ည်..။ အိထွားလသေော နို့အုံကြီးနှစ်ခုမှာ အလတစြား ဖရဲသီးတဈလုံးကို ထကခြှမ်းပိုင်းကာ ရငဘြတတ်ှင် ကပထြားသလိုမွိုး ဖြစ်နသည်ေ…။

ရမျမကဇြော ထနပြှင်းနိုးထနခွေိနမြို့ ရငသ်ားတို့က တင်းရင်းဝင်းပြောင်၍ နသည်ေ..။ အသကရြှူကလည်း ပြင်းနလရေော ထွားမို့သော နို့အုံကြီးနှစ်ခုသည် နိမ့မြှင့လြှုပရြှား၍ပင် နသည်ေ..။ လကသ်န်းထိပ် လကတ်ဈဆဈ သာသာလောကပြင် ရှိလသေော နို့သီးခေါင်းရှညရြှညမြွားဆိုလွှင် တင်းမာ ကော့ထောငတ်ကန်ကြသေည်။ နို့သီးခေါင်း၏ ပတလြညတ်ဝိုကတ်ှငတ်ော့ ကပြပြှားဝိုင်းသာသာလောကပြငရြှိသော အညိုနုရောင် အဝိုင်းနရောလေးသညလြည်း ကြကသ်ီးဖုကလေးများထကာ စူမို့၍နသည်ေ..။ ဆရာမလေးက ညာလကြ အသာဆန့ထြုတကြာ ပန်းအိဖြူ၏ ပေါငကြှားမှ စောကပြတကြို လှမ်းကိုငစြမ်းသည်..။

“ အို……..ဟင့ျ…..”

ကောငမြလေး၏ ပါးစပမြှ ခပတ်ိုးတိုး အသံလေး ထွကသ်ည်..။ ပန်းအိဖြူမှာလည်း စိတထြနလရေောစောကပြတ် ဖုထဈဖောင်းတကန်သည်ေ..။ ကိုငတ်ှယ် ပြတသ်ပလြိုကသ်ောအခါ စောကပြတထြဲမှ အရညကြှညတ်ှေ စိမ့ထြှကကြလွာသည်..။ အဖုတသ်ညလြည်း ခပန်ှေးနှေးဖြစ်လွှကြ မသိမသာ လှုပခြါတုနန်သည်ေ..။

“ တို့ရဲ့ ထမီနဲ့ အောကခြံဘောင်းဘီ ခွှတပြေးပါလား…”

ဆရာမလေးသည် ပန်းအိဖြူ၏ စောကပြတကြို ကိုငပြှတရြင်း မိမိ၏ စကပထြမီ တွန်းခွှတခြံနရမှေုကို ရငဖြိုမောဟိုကစြှာ ဖီလငယ်ူနသည်ေ..။ စတယလြာက အဖုတကြို ကိုငပြှတန်ှိုကန်သေောကြောင့ြ ပန်းအိဖြူမှာ ကိုယကြိုကိုင်း၍သာ စကပထြမီကို တွန်းခနွရသေည်..။ ကြမ်းပြငပြေါြ ထိုငခြွ၍ ဆှဲခွှတခြခွှင်း မလုပန်ိုင်..။

ပန်းအိဖြူ တွန်းခလွိုကမြှုကြောင့ြ ခါးတွငစြည်းထားမှု ပြနပြေေီဖြစ်သော စတယလြာ၏ စကပထြမီသည် အောကသ်ို့ ပေါငတ်နကြှီးများတလွှောကြ လွှောကသွှားသည်..။ တုတဖြှိုးသော ပေါငတ်နကြှီးများမှာ အဖြေးသား ပေါလြာသည်..။ ဒူးဆဈနားအရောကတ်ှငတ်ော့ ဆရာမလေးက ခွထေောကမြွားကိုအသာလှုပပြေးလိုကရြုံနှင့ြ စကပထြမီက အလိုကသ်င့ပြင် ခွရင်ေးဆီသို့ ပုံကသွှားသည်..။

ဆရာမလေးက ညာခွကေိုမှှောကကြာ အပြငသ်ို့ ထုတယ်ူသည်..။ ထိုအခါ ဘယခြှသောလွှင် ခွရင်ေးတွင် ပုံကနွသေော စကပထြမီကြင်းကြားထဲတွင် ကနွန်ခေဲ့သည်..။ ထိုအခွိနတ်ှင် ပန်းအိဖြူက ဆရာမလေး၏ အတွင်းခံဘောင်းဘီကို လှမ်း၍ဆှဲခွှတခြသွည်..။ ထို့ကြောင့ြ ဆရာမလေးသည် ဘယခြှကေို ဆကမြကြှထုတန်ိုငပြဲ အသာပင် ငှိမရြပန်ပေေးလိုကရြသည်..။

အောကခြံဘောင်းဘီ အခွှတရြလှယစြရန်ေ ဝမ်းဗိုကလြေးကို ဟိုကြ၍ ခပြပြေးလိုကသ်ည်..။ စောကပြတကြိုငစြမ်း နှိုကပြှတန်သေော လကကြိုလည်း ပန်းအိဖြူ၏ ပေါငကြှားမှ အသာဖယပြေးလိုကသ်ည်..။ ဒီတော့ ပန်းအိဖြူအဖို့ လှုပရြှားရတာ အဆငပြှသှေားလသည်ေ..။

ရမျမကဇြောတွေ ထနပြှင်းနခွေိနမြို့ နို့သီးခေါင်းများသည် ခွှနကြော့ တင်းမာနကြသေည်..။ ထိတွေ့မှုခံရတာ၊ ပြတရြတာ ပိုမိုကသ်ည်..။ ယဈမူးဖြယ် ထိုအတွေ့သည် ပန်းအိဖြူအဖို့တော့ လွှပစြဈနှင့ြ အတို့ခံရသလို တဈကိုယလြုံး တုနခြါစသည်ေ..။

“ သှား…. ကုတငပြေါတ်ကြ….”

ဆရာမလေးက ခပတ်ိုးတိုးပြောရင်း ပန်းအိဖြူ၏ တငပြါးကို ညာလကဖြှင့ြ ခပဆြတဆြတ် တဈခကြပြုတသ်ည်..။ ဖငပြုတခြံလိုကရြမှုသည် ပန်းအိဖြူကို ဒိန်းကနဲ ဖြစ်သှားစသည်ေ..။ ခွာတိတမြလေးသည် ဆရာမလေးပြောတာကို ခကြခြငွြးနာခံသည်..။

ပန်းအိဖြူ၏ ကုတငသ်ည် တဈယောကအြိပ် ကုတင် ဖြစ်ရာ မိန်းမနှစ်ယောကအြတွကြ ယှဉအြိပလြိုကလြွှင် ပူးကပစြှာ အလိုလို ထိတွေ့နစလေသေည်ေ..။ အလောတောဟြုပင် ဆိုရမည်..။ ဆရာမလေးက ပန်းအိဖြူ၏ ပေါငတ်နတ်ုတတ်ုတ် နှစ်ချောင်းကို အသာဖြဲကားလိုကသ်ည်..။

ပန်းအိဖြူကလည်း အလိုကသ်င့ပြင် မိမိ၏ ပေါငတ်နမြွားကို ကားထုတသ်ည်..။ ပေါငတ်နမြွား ကားသှားမှုနှင့အြတူ စောကဖြုတကြ အထင်းသားပေါလြာသည်..။ ဆရာမလေးက စောကပြတကြို အသအချောပင် ကြည့်ကြာ ကိုငပြှတသ်ည်..။ကြောင်းသူမလေး တွန့တ်ှန့လြူးလူး ဖြစ်နသည်ေ..။

စတယလြာသည် ညာလကခြလယကြို မိမိပါးစပထြဲသှင်းကာ တံတွေးများ စိုသှားအောင် လုပသ်ည်..။ဘယလြကည်ှိုး၊ လကမြတို့နှင့ြ ပန်းအိဖြူ၏ စောကပြတန်ှုတခြမ်းသားနှစ်ခုကို အသာဆှဲဟသည်..။စောကပြတ် ပြဲတဲတဲဖြစ်၍ ဟတတလေး ပေါလြာသော အခေါင်းပေါကထြဲသို့ တံတွေးဆှတထြားသော ညာလကခြလယကြို ထိုးထည့သ်ည်..။ ပန်းအိဖြူ၏ စောကပြတတ်ှငလြည်း အရညကြှညတ်ှေ စိုနလရေော လကခြွောင်းသည် ချောမောစွာပင် လွှောဆိုဝငသ်ည်..။

“ အို…အင့ျ…….ဟင့ျ…”

ပန်းအိဖြူ၏ ပါးစပမြှ ညည်းသံသဲ့သဲ့လေး ပြုမိသည်..။ ကိုယလြည်း ဆတကြနဲ တွန့သ်ည်..။ဆရာမလေးက ဝငသ်ှားသော လကခြလယကြို ထိုးသှင်းပြနထြုတ် လေးငါးခကြြ လုပပြေးပြီးနောကလြကည်ှိုးပါ ထပထြိုးထည့သ်ည်..။

“ အာ့….ကြှတကြွှတ်….. ကြှတ်….”

“ အားပါးပါး.. အီး….. တီခယွရြဲ့… ဟင့ြ…. ကောင်းလိုကတ်ာ… လုပပြါ… လုပပြေးပါ… အမလေးနောြ…. ဟင့ဟြင့ြ…. ဟင့ြ… ”

မကြုံစဖူး ထူးကဲလှသော ဖီလငကြှောင့ြ ပန်းအိဖြူ အောဟြဈမှညတ်မ်းမိသည်..။ တဈကိုယလြုံးလည်းငါးရံ့ပြာလူး ဆိုသလို လူးလှန့ကြော့ပြံသည်.။ ဆရာမလေးကလည်း လကည်ှိုး၊ လကခြလယ် ထိုးထည့ပြေးနရင်ေးမှ ပါးစပဖြှင့ြ စောကပြတကြို ကုန်းယကသ်ည်.။ ပါးစပကြို စောကပြတမြှ မခွာတော့ပဲ ထိကပထြားကာ မရှံမရှာပင် ယကပြေးစုပပြေးနသည်ေ..။ စုပပြေးနရင်ေးလည်း လကည်ှိုး၊ လကခြလယတ်ို့ကို မနားတမ်း ထိုးသှင်းပြနထြုတ် လုပသ်ည်.။

“ အားပါးပါး…. အီး… တီခယွရြဲ့…. ဟင့ြ… ကောင်းတယ်…. ယကပြါ… ယကစြမ်းပါ…. ရှင့ြ… အမလေးလေး… နောြ… ကောင်းလိုကတ်ာ…. ဟင့ဟြင့ဟြင့ြ…..”

အိပခြန်းနားသို့ ရောကရြန် ခွနှစ်ေလှမ်းခန့ြ အလိုမှာပင် အိပခြန်းထဲမှ ပြင့အြံထွကလြာသော အသံကိုဆရာမလေး အိုငရြင်း ကြားရသည်.။ အိုငရြင်းမှာ ကြိမတ်ို့ခံလိုကရြသော မှင်းလို တုန့ကြနဲဖြစ်ကာ အမှနပြငခြှလှမြေးလွှကြ အိပခြန်းနားသို့ အရောကသ်ှားသည်..။ ခွသေံမကြားရအောငတ်ှေ ဘာတွအရေေးလုပမြနနေိုငတ်ော့..။

မှငလြိုကရြသော မှငကြှင်းကြောင့ြ ဆရာမလေး အိုငရြင်း၏ ရမျမကဇြောတွေ ဟုန်းကနဲဆိုသလို ထိုးတကလြာသည်..။ အိပခြန်းထဲရှိ ကုတငပြေါတ်ှင် ဆရာမလေး စတယလြာနှင့ြ တပည့မြလေး ပန်းအိဖြူတို့နှစ်ယောကြ အဝတမြပါ ဗလာကိုယလြုံးတီးနှင့ြ ရှိနကြလွှေကြ ပကလြကလြှန် ဒူးထောငပြေါငကြား အိပန်သေော ပန်းအိဖြူ ပေါငကြှားတွင် စတယလြာ၏ ခေါင်းက ရောကန်သညေကြို တွေ့ရသည်..။

ပန်းအိဖြူကို အသကင်ယသ်ေးသညဟြု အိုငရြင်း ထငခြဲ့ရာ ယခု အဝတအြစားတဈခုမွှ မရှိပဲ ဗလာကိုယလြုံးတီး တွေ့ရသောအခါတွငမြှ ကောငမြလေးသည် အတောကြို တောင့တ်င်းဆူဖြိုးကြောင်း သိရတော့သည်..။ စတယလြာနှင့ြ ပလူးနသေူမို့ ယခုအခွအနေတွင်ေ ပန်းအိဖြူ ဒီလိုဖီလငမြွိုး ခံစားနရမေညဆြိုခွင်းကို အပြတကြို သိသည်..။

“ အား…. ကောင်းလိုကတ်ာ…. တီခယွရြယ်.. ယကြ.. ယကြ.. သမီးစောကပြတကြို အပီ ယကစြမ်းပါ… အားလား.. လား…. စောကစြေ့ကို စုပပြေးတာ.. မိုကတ်ယ်… ကောင်းတယ်… အာ့… အိ.. တီခယွကြ စောကပြတရြကြ သိပတ်ောတ်ာပဲ…. အို.. အို…. ဟင့ြ….”

“ သမီးအဖုတကြ ဖြေးအုပြောငစြငပြှီး အရမ်း ခစွစြရာ ကောင်းတာကိုး… စိတခြွ.. အပီယကပြေးမယ်.. ပြီးရင် တီခယွကြိုလည်း တဈလှည့ြ ပြနယ်ကပြေးရမယန်ောြ… ”

“ ရတယ်… ယတယ်… ယကြ… ယကပြေးမယ်… အဖုတခြငွြးလည်း ကပပြှီး ပြတမြယန်ောြ… တီခယွြ….”

ဒီအိမထြဲတွင် မိမိ၊ စတယလြာနှင့ြ ပန်းအိဖြူတို့သာ ရှိနကြကော ပန်းအိဖြူနှင့ြ စတယလြာတို့မှာလည်းသူတို့ဖီလငန်ှင့ြ သူတို့ အလုပမြွားနကြလွှေကြ အိမတ်ံခါးကိုလည်း သသခွေောခွာ ခကြခြပြိတထြားပြီးပြီမို့ အိုငရြင်းက နောကမြတွန့ပြဲ ခပရြဲရဲပင် အဝတမြွား ခွာခွှတန်ခွင်ေး ဖြစ်သည်..။ ထို့နောကြ အိပခြန်းထဲကို ချောင်းကြည့်ရြင်းနှင့ပြင် အိုငရြင်းသည် မိမိပေါငကြှားမှ စောကပြတကြို လကန်ှင့ြ ပြတန်လသေည်ေ..။

မိမိတို့ မိန်းမသား သုံးယောကအြပြင် စိုးခိုငဆြိုသော ယောကြွားကြီးတဈယောကပြါ ရှိနကြေောင်းကိုတော့ ဆရာမလေး အိုငရြင်း မသိရှာသေးပေ..။

……………………………………………..

“ ကဲ….. လာ… တီခယွ့အြဖုတကြို ယကပြေး… ”

အိပခြန်းထဲက ဆရာမလေး စတယလြာရဲ့ အသံကို စိုးခိုင် ကြားရသည်..။ ဆရာမလေးအိုငရြင်း တဈယောကလြည်း ပို၍ လှုပလြှုပရြှားရှား ဖြစ်လာသညကြို မှငရြသည်..။ အိုငရြင်းသည် စောကပြတကြို ပြတရြင်းက ကနွလြကတ်ဈဖကဖြှင့ြ ရငသ်ားတွကေို စမ်းနသည်ေ..။ ထို့နောကြ ချောင်းကြည့်န်သေော စိုးခိုင် မကြလြုံးပြူးသှားလောကအြောငပြင် အပေါပျိုင်းရှိ အဝတအြစားတွကေိုလည်း ဆှဲခွှတသ်ည်..။ တဈကိုယလြုံး ဗလာကငွြးသှားသည်..။ အိပခြန်းထဲ ချောင်းကြည့်ရြင်း အဖုတကြို ညာလကန်ှင့ြ နှိုကြ၊ နို့တွကေို ဘယလြကဖြှင့ြ ဆှဲဖြင့ြ အရမ်းကို ကဲနသည်ေ..။

စိုးခိုငကြလည်း မိမိဝငရြတော့မည့ြ အခွိနတ်ှင် အသင့ရြှိနရနေအြတွကြ ကိုယပြေါမြှ အဝတမြွားကို ခွှတခြှာပစ်လိုကသ်ည်..။

“ ပကလြကအြိပလြိုကန်ောြ.. ပန်းအိ..၊ အဖုတခြငွြး ကပပြှတပြေးမယ်…”

ပန်းအိဖြူ ပကလြကလြှနကြာ ဒူးထောင် ပေါငကြားပေးသညန်ှင့ြ စတယလြာက အပေါမြှ တကခြှလိုကသ်ညကြို အိုငရြင်း မှငလြိုကရြသည်..။ သို့သောြ အောကဖြကရြှိ ကောငမြလေးရော အပေါမြှ တကခြှသော ဆရာမလေးရော ဆတခြနဲ လှုပခြါသှားကြသညကြို တွေ့ရသည့အြတွကြ အဖုတန်ှဈခု ကပမြိထိမိသှားပြီ ဖြစ်ကြောင်း အိုငရြင်း နားလည် သဘောပေါကလြိုကသ်ည်.။

စတယလြာ၏ ဖြေးအုနသေော ဖငဆြုံထွားထွားကြီး ဝေ့ကာဝိုကကြာ လှုပရြှားတွန်းခါသညကြို တွေ့ရသည်..။ ကောငမြလေး၏ အံကြိတ် မှညတ်မ်းလိုကသ်ံကလည်း ကာမဆိပအြပြည့န်ှင့ြ ပေါထြှကသ်ည်..။

“ အား….. ဟင့ြ…. ဟင့ြ… တီခယွရြယ်.. အင့ြ.. ဟင့ြ ဟင့ြ… ထိတယ်.. ထိတယ်… တီခယွ့ြ စောကပြတကြှီးက သမီးအဖုတလြေးမှာ အပီထိနတောပဲ..၊ ကောင်းလိုကတ်ာ တီခယွရြယ်… ပြတစြမ်းပါရှင့ြ… သမီးစောကပြတကြို ကောင်းကောင်း ဖိပြတစြမ်းပါ တီခယွရြဲ့… နို့ကြီးတွလေဲ ဆှဲပါဦး…”

မိမိဝငရြန် အခွိနအြခါ သင့ပြှီဟု စိုးခိုင် ဆုံးဖြတလြိုကသ်ည်..။ အသာကပကြာ ပုန်းနသေော နရောမှထွကလြိုကသ်ည်..။ အိုငရြင်းကလည်း အိပခြန်းထဲရှိ အတွဲ အရမ်းဟော့နပြေီမို့ မိမိဝငသ်ှားပြီး ရောနှောလိုကရြုံသာ ရှိတော့သညဟြု နားလညကြာ အိပခြန်းထဲသို့ ဝငဖြို့ပြငသ်ည်.။ အိပခြန်းထဲ လွှောကလြှမ်းဝငတ်ော့မည် အပြုမှာပင် လူတဈယောကြ၏ သိုင်းဖကခြှင်းကို ခံလိုကရြသည်..။ သူမ၏ ပါးစပပြေါတ်ှငလြည်း လကဝြါးကြီးတဈခုက ကကြနွန အုပကြိုငကြာ ပိတလြာသည်..။

ဆရာမလေး အိုငရြင်းမှာ လန့ဖြှတကြာ အောလြိုကမြိသည်..။ သို့သောြ ပါးစပပြေါြ လကဝြါးနှင့ြ ပိုငပျိုငန်ိုငန်ိုင် အုပကြိုငကြာ ပိတထြားသညမြို့ သူမ၏ အသံက ကယွကြယွြ ထွကမြလာပါ..။ ဝူးဝူးဝါးဝါးနှင် မပီမသ ခပတ်ိုးတိုးလောကသ်ာ မှညလြွှကြ လညခြွောင်းထဲမှာပင် ပြောကကြှယသ်ှားသည်..။

“ အောလြားဟဈလား မလုပန်ဲ့…၊ အကုန် ကြိုငတ်ကသ်ှားမယ်… အသာငှိမင်ှိမန်ေ..၊ ဒါဆို.. အားလုံး အိုကေ ဖြစ်မယ်..”

ခပတ်ိုးတိုး နားရှကန်ား ကပကြာ ပြောလိုကသ်ံကို ဆရာမလေး အိုငရြင်း ကြားရသည်.။ မညသ်ူမညဝြါ ဟု မသိနိုငသ်ေးသောလြည်း ကြားရသည့အြသံက ယောကြွားကြီးတဈယောကြ၏ အသံဖြစ်နသည်ေ..။မိန်းမသားနှစ်ယောကြ အခစွြ ပလူး ကမှင်းကြောထနကြသေညကြို ယောကြြားကြီးတဈယောကကြ ဖမ်းမိသှားခဲ့ပြီ ဖြစ်ကြောင်းကို အထာပေါကသ်ည်..။

ထို့ကြောင့ြ ဆရာမလေး အိုငရြင်းသည် မအောတ်ော့ကြောင်း အသိပေးသည့အြနဖြငေ့ြ ခေါင်းကို တဆတဆြတ် ငှိမ့ပြှသည်..။ ထိုအခါတွငမြှ သူမပါးစပပြေါမြှ ဖိပိတထြားသော လကြ ဖယသ်ှားသည်..။ ထိုလကကြ သူမ၏ ခွိုင်းအောကမြှ လွှိုဝငလြာသည်..။ အိုငရြင်းကလည်း ညာလကမြောင်းကို အသာခွာကာခွိုင်းကြားကို အလိုကသ်င့ြ ဟပေးလိုကမြိသည်..။

ထိုသူ နို့ဆှဲတော့မှာကိုလည်း သိသည်..။ ထိုသူ မညသ်ူလဲဟု သိနိုငရြန် အနောကဖြကြ ခေါင်းငဲ့ကြည့်သ်ည်..။

“ ကနွောပြါ… ဆရာမလေးရဲ့၊ ကနွောတ်ို့ အတူတူ ပြောကြှတာပေါ့…”

နှစ်ယောကစြလုံးမှာ ဝတလြဈစလဈ ကိုယလြုံးတီးတွေ ဖြစ်နကြလေရော စိတတ်ှလည်ေး ကိုယစြီထနပြှင်း နိုးကြှနကြသေညမြို့ လိုးကြဖို့သာ ရှိတော့သညဟြုသာ ဆိုရပတေော့မည်။

“ လီးကို စောကပြတမြှာ ဆှဲတေ့ပေးပါလား..”

စောကပြတဝြတွင် လီးကြီး တေ့ထောကမြိသှားသည်..။ စောကရြညကြှညတ်ှစေိုကာ အိဖြိုးဖောင်းကြှနသေော စောကပြတ် အထိအတွေ့သည် စိုးခိုငကြို ကြကသ်ီးထသှားစသလေို မာတောင် ပူနှေးသော လီးချောင်းကြီး၏ ထိတွေ့မှုကလည်း ဆရာမလေး အိုငရြင်းကို ရငဖြိုမောသှားစသည်ေ..။ နှစ်ယောကစြလုံး အသကပြှင်းပြင်း ရှူမိသည်..။ တေ့ပေးလိုကသ်ညန်ှင့ြ စိုးခိုငကြ လီးကြီးကို ဖိသှင်းလိုကသ်ည်..။ အရမ်းထိုးထည့ပြဈလိုကခြှင်းတော့ မဟုတပြါ..။ သူ့ဒဈကြီး စောကပြတထြဲ တဈ၍ ဝငသ်ှားရုံသာ ခွိနဆြ၍ ဖိခလွိုကခြှင်း ဖြစ်သည်..။

“ ဗှဈ….ဘု…..ဟင့ြ အင့အြင့ြ….”

စောကခြေါင်းပေါကြ ကြဥြးကဉွြးလေးထဲ လီးဒဈမှုပဝြငသ်ှားသံနှင့အြတူ ဆရာမလေး အိုငရြင်း၏ အသကရြှူမှားကာ ရရှတေမြှညတ်မ်းသံလေးတို့က ဆကတ်ိုကပြင် ပေါထြှကသ်ည်..။

“ ဆရာမ စောကပြတထြဲ လီးဒဈဝငသ်ှားပြီနောြ…၊ ဒူးနှစ်ဖကပြေါြ လကထြောကပြှီး အသာကုန်းပေးပါ..၊ ဒါမှ နောကကြ လီးအကုနဝြငအြောင် ထိုးသှင်းပြီး ကောင်းကောင်း ဆောင့လြိုးလို့ ရမှာ…”

“ အရမ်းကြီး ထိုးမသှင်းပါနဲ့ဦး ရှင်…ကြပန်တော…၊ ဖြည်းဖြည်းပဲ သှင်းပါဦး ရှင့ြ..”

ကုန်းပေးပြီးနောကြ ခေါင်းလေးကို နောကသ်ို့ လှည့ကြာ လှမ်းပြောသည်..။ စိုးခိုငကြလည်း ခေါင်းငဲ့လာတာ အလိုကသ်င့ြ ဖြစ်သှား၍ ဆရာမလေး၏ နှုတခြမ်းကို တဈခကြြ လှမ်းဆှဲစုပလြိုကရြာ ပြတကြနဲ အသံမှညသ်ည်..။

“ ဟင့ြ….ကြည့်ပြါလား…တကယပြါပဲ…”

“ ဘာဖြစ်လို့လဲ ဆရာမရဲ့..ဟဲဟဲ ဟဲ…”

“ သှားပါ….လူကို နမ်းလား စုပလြားနဲ့…”

“ အောြ…ဆရာမရယ်… စောကပြတထြဲ လီးဒဈတောင် သှင်းထားပြီပဲ…၊ ပါးစပစြုပတ်ာ နမ်းတာ ဘာဖြစ်လို့လဲ..၊ ခေါင်း နောကလြှည့ပြေးစမ်းပါဦး..”

“ အို…ဟင့ျ….ဘာလုပျဦးမလို့လဲ…”

“ ဆရာမရဲ့ နှုတခြမ်းကို စုပန်မ်းချင်လြို့…ပေါ့…”

“ ဟာ….သှား …. မနမ်းနဲ့..”

“ ဆရာမကလဲ ဗွာ… အလိုးတော့ခံနပြေီး အနမ်းကမွှ နှမှောတွန့တ်ိုနတယ်ေ…”

“ ဟာ…အဲ့လိုတွေ မပြောနဲ့…”

“ စောကပြတထြဲ လီးထပထြိုးသှင်းမယ် နောြ…”

ဆရာမလေးက ဘာမှမပြောတော့..။ ခါးညှှတကြာ ဖငကြှီးကို နောကကြော့ပေးသည်..။ ပါးစပကြ မပြောသောလြည်း လီးသှင်းရန် အလိုကသ်င့ြ နပေေးထားရာ ဆကထြိုးသှင်းဖို့ ပြောသညန်ှင့ြ မခွားပါ..။ စိုးခိုငကြ စုံကိုငဆြှဲထားသော နို့ကြီးနှစ်လုံးကိုလည်း ပို၍ တင်းတင်း ဆှဲညှဈသည်.။ ဖငပြှောငကြှီးကိုမသိမသာ ဝိုကြ၍လှုပပြေးရာ စောကပြတထြဲ ဝငန်သေော လီးဒဈကြီးနှင့ြ စောကခြေါင်းဝကို ထိုးမှှလှညေ့သ်လိုဖြစ်လကြြ ဆရာမလေး တုနခြါတွန့လြှုပသ်ှားသည်.။

“ ကြှတ်… ကြာ… ကုန်းဆိုလို့ ကုန်းပေးထားပြီပဲဟာ…. လုပပြေါ့လို့…”

“ ဆရာမ စောကပြတကြ အတောကြဉွြးတယ်.. လီးဆကသ်ှင်းလို့ နာရင် တအားမအောန်ဲ့ နောြ..၊ ဟိုအခန်းထဲက ကြားကုန်ဦးမယ်..”

“ ဟာ…အရမ်းနာမှာလား…”

“ ကောင်းလည်း ကောင်းမှာပါ..၊ ဆရာမလည်း အသိသားနဲ့…”

“ အို….ကမွက ဘာကို သိရမှာလဲ… လို့…”

“ စောကပြတထြဲ လီးထိုးသှင်းတာ အရမ်းခံလို့ကောင်းတယ် ဆိုတာကိုလေ…”

“ ဟှန့ြ… ကြှတ်… သှားစမ်းပါ…၊ အဲဒါကို ကမွက ဘယလြိုလုပသ်ိရမှာလဲ…”

“ ဆရာမ အရငကြ အလိုးခံဖူးတယ် မဟုတလြား…”

“ ဟာ…. ဘာတွေ လာပြောနမှန်ေး မသိဘူး..၊ ကဲ… လုပမြှာလား မလုပရြငလြဲ ဖယတ်ော့… တကယပြဲ… လူကို စိမပြှနပြေနေဲ့ လုပန်တော.. သူ့မယားကနွတောပဲ..”

“ ဟဲဟဲ…. လိုးမယ်… လိုးမယ်… ကဲ…. သှင်းပြီ…”

အိုငရြင်း၏ ဘယဖြကဖြငလြုံး တဈတဈကြီးကို အားမနာတမ်း ဆုပကြိုငကြာ ဖိထိုးသှင်းခလွိုကလြတေော့သည်..။

“ ဗှဈ…. ဘုဘု…… ဘှပ်… အားပါးပါး… နာတယ်… ဖြည်းဖြည်း….. ဘုဘု ဘှပ်… ဘှပ်…. အားကြှတကြွှတ်…. အမလေးလေး…”

လီးကြီးသည် ဆရာမလေး၏ ကဉွြးကြပသ်ော စောကခြေါင်းပေါကလြေးထဲသို့ တဈ၍တဈ၍ တိုးဝငသ်ည်..။ အိုငရြင်းမှာ လီးအစဈနှင့ြ မဟုတသ်ောလြည်း ရာဘာလီးအတု စောကပြတထြဲ ထိုးသှင်းတာခံဖူးပြီး၊ ကိုယတ်ိုငလြည်း ခရမ်းသီးကဲ့သို့သော ရှညမြွောမွော အရာများကို အသုံးပြုကာ အဖုတကြို ထိုးကလိ အာသာဖြနသေေော မိန်းကလေးမို့ စောကပြတကြ လီးဝငလြမ်းဖြောင့အြောင် အလိုလိုလုပပြေးတတန်သည်ေ..။ လီးကြီးသည် စောကပြတလြေးထဲသို့ အဆုံးပင် ဝငသ်ှားလတေော့သည်..။

လီးဝငအြောင် ထိုးသှင်းပြီးနောကြ စိုးခိုငကြ ဆှဲထုတပြှနသ်ှင်းနှင့ြ လိုးပါလတေော့သည်..။ လိုးရင်းလည်းအိပခြန်းထဲသို့ လှမ်းကြည့်သ်ည်..။ အိုငရြင်းကလည်း အလိုးခံရင်း လှမ်းကြည့်မြိသည်..။ ပန်းအိဖြူတို့ ဆရာတပည့ြ နှစ်ယောကကြတော့ အပြတကြို ကဲနကြသေည်..။ အိပခြန်းဝတွင် စုံတွဲတဈတွဲ လိုးနေ ဆောန်ကြသေညကြို လုံးလုံး မသိကြ..။ ကာမယမ်းအိုး ပေါကကြှဲကာ အပီကို ပြတန်ကြသေည်..။

“ ဖတဖြတ်…. ပစွပြစွြ….. ဖတ်.. ဖြတ်… ဖု… ဖု… ဖတ်…”

“ အားပါးပါး… ကောင်းလိုကတ်ာ တီခယွရြယ်…၊ ပြတစြမ်းပါရှင့ြ… အမလေးနောြ… သမီးနို့ကိုလည်း ဆှဲဦးလေ…၊ တီခယွရြဲ့.. အားအား… ကောင်းတယ်… ကောင်းတယ် အမလေး ထိတယ်… အဲလိုမွိုး ဖိဖိပြတပြေးစမ်းပါ ရှင့ြ…”

“ ကော့လေ…ပန်းအိ… ဖငကြှီး ကော့ကော့ပေး..၊ ဟုတပြှီ… တီခယွ့န်ို့ကြီးတွကေိုလည်း လှမ်းဆှဲလေ…၊ အ… အား….. တအားဆှဲစမ်းပါ… ကလေးရ… မင်းစောကပြတကြို ဖိပြတရြတာ.. ကောင်းလိုကတ်ာကြာ..”

နောကဆြုံးတွငတ်ော့ ….

“ ပြတ်… ပြတ်… ဖိပြတပြဈစမ်းပါ… တီခယွရြဲ့… သမီးလာတော့မယ်… ထွကတ်ော့မယ်…. တအားပြတ်… တီခယွပြှတပြေးတာ သိပမြိုကတ်ာပဲ… အား…. ဟင့ြ… ဟင့ြ…. ထွကပြှီ… အိ…. အီး… ရှီး… အား…. အား…”

ပန်းအိဖြူတဈယောကြ တီ ဆားတို့ခံရသလို ကော့ပြံလနကြာ ပြီးသှားသည်..။ စတယလြာလည်းရှေ့ဆင့န်ောကဆြင့ြ ဆိုသလိုပင် ပြီးရသည်..။

“ ဟာ… ဘာလို့ ထုတတ်ာလဲ…. လိုးပါရှင့ြ…. ကမွကို ဆကလြိုးပါ… စောကပြတထြဲ လီး ပြနသ်ှင်းပါ….”

ပြီးတော့ရန် သိပမြဝေးတော့ပဲ ကာမဆိပ် အပြည့ြ တကလြကြြ အရမ်းကို နှာထနလသေေော အိုငရြင်းမှာ စောကပြတထြဲမှ လီးကြီး ဆှဲထုတသ်ှားသည့အြတွကြ ဆန့တ်ငံ့ငံ့ကြီး ဖြစ်သှားရသညမြို့ အငမ်းမရပင် အောဟြဈပြောလိုကမြိသည်..။

ကာမအရသာ အပြည့အြဝ ခံစားရပြီးနောကြ အနားယူသလို တဈယောကန်ှင် တဈယောကြ ဖကရြင်း မှိန်းနကြသေည့ြ အိပခြန်းထဲမှ မိန်းကလေး နှစ်ယောကသ်ည် ဆရာမလေး အိုငရြင်း၏ အာသာငမ်းငမ်းဘရမျမကပြှင်းပြင်း ပြောလိုကသ်ည့ြ စကားသံများကို အတိုင်းသားပင် ကြားလိုကကြှသည်..။

ဆရာမလေးစတယလြာနှင့ြ ပန်းအိဖြူတို့သည် အသံထွကလြာရာဆီသို့ ပျိုငတ်ူပင် လှမ်းကြည့်မြိကြသည်..။ ထိုအခွိနမြှာပင် စိုးခိုငကြလည်း အိပခြန်းဝမှ အခန်းစည်းကို ညာလကဖြှင့ြ သိမ်းကာဘေးသို့ တွန်းဖယလြိုကသ်ည်..။ အခန်းစည်း ပြင့သ်ှားသဖြင့ြ စိုးခိုငန်ှင့ြ ဆရာမလေးအိုငရြင်းတို့ ဖြစ်နကြပေုံကို အိပခြန်းထဲရှိ မိန်းကလေးနှစ်ယောကကြ ကောင်းကောင်းကြီးပင် လှမ်းမှငလြိုကကြှရလတေော့သည်..။

စိုးခိုငန်ှင့ြ ဆရာမလေး အိုငရြင်းတို့ ဘယလြိုအခွအနေဖြစ်ေကာ ဘယစြခန်းဆိုကခြဲ့ကြသညကြို ဒကကြနဲပင် သိသာနိုငသ်ည်..။ သို့လော သို့လောပင် သံသယပြားစရာ မလို..။ မိန်းကလေးနှစ်ယောကမြှာမထငမြှတသ်ော မှငကြှင်းကြောင့ြ မကြလြုံးအဝိုင်းသား၊ ပါးစပအြဟောင်းသား ဖြစ်ကုနကြှသည်.။

စိုးခိုငရြောကလြာမညကြို ပန်းအိဖြူက သိထားသလို အိုင်းရင်းဝငလြာမညကြိုလည်း စတယလြာက သိထားသည်..။ သို့သောြ အိုငရြင်းနှင့ြ စိုးခိုငတ်ို့ လိုးဖြစ်ကြမညကြိုတော့ သူတို့ လုံးဝမထင်..။ စိုးခိုငကြို မှငရြ၍ စတယလြာ အံသှသှားရသလို အိုငရြင်းကို မှငတ်ှေ့ရ၍ ပန်းအိဖြူလည်း အံ့အားသင့သ်ှားရသည်..။အိုငရြင်းနှင့ြ စိုးခိုငတ်ို့ လိုးဖြစ်သှားကြပြီ ဖြစ်ကြောင်းကို သိသှားကြတော့ ပန်းအိဖြူရော စတယလြာပါစိတအြရမ်းလှုပရြှားကုနကြှသည်..။

ဆရာမလေး အိုငရြင်းလည်း အံ့သှတုနလြှုပသ်ည်.. ။ မိန်းကလေး သုံးယောကစြလုံး ကြကသ်ေ သကေုနကြှသည်..။ ဘာလုပ်၍ ဘာပြောရမှန်းကို မသိကြတော့..။ စိုးခိုငကြတော့ ဘာလုပရြမညကြို သိသည်..။ ငနဲသားသည် ဘာမွှပြောမနေ..။ တုန့်ဆိုင်း နောကတ်ှန့န်ခွင်ေးလည်း မရှိ..။ အိပခြန်းထဲသို့ ခွလှမြေးသှကသ်ှကန်ှင့ြ လွှောကလြှမ်းဝငသ်ှားသည်..။ အိုငရြင်းကို လိုးနရောမှ ဆှဲထုတထြားသော လီးကြီးသည် အသကုန် မတထြောငကြာ တငေါ့ငေါ့ လှုပခြါရမ်း၍ နသည်ေ..။

ဆရာမလေး အိုငရြင်းမှာလည်း အလိုးခံနရင်ေးတန်းလန်း ဆှဲထုတသ်ှားသည့အြတွကြ ဒူနှစ်ဖကပြေါြ လကထြောကကြာ ခပကြိုင်းကိုင်း ကုနလြွှကသ်ား ရှိနရောမှ အသာမတတ်ပရြပလြိုကသ်ည်..။အိပခြန်းထဲ ကုတငထြကမြှ ဆရာမလေး စတယလြာသည် အားကနဲ အိုးကနဲ ရရှတေကြာ ဆှဲမိဆှဲရာ ခေါင်းအုံးတဈလုံး ဆှဲယူကာ ရငတ်ှငဖြိကပပျိုကသ်ည်..။ ယောကြွားသားကြီးတဈယောကရြှေ့မှောကတ်ှင် ကိုယဝြတအြကြှတကြွှတ် အလှတလြှတဖြှင့ြ ဗလာကိုယလြုံးတီး ၊ ဖငကြှီးအပြောငသ်ား၊ နို့ကြီးအဖြေးသား၊ စောကပြတကြှီး အပြူးသား ရှိနရမှေုကြောင့ြ ကမန်းကတန်း လုပမြိလုပရြာ လုပလြိုကခြှင်းပါ..။

ပန်းအိဖြူတဈယောကသ်ာ အေးအေးဆေးဆေး ရှိနသည်ေ..။ စိုးခိုင် ဘယလြို စခန်းဆကသ်ှားမညကြိုကောငမြလေးက ရိပမြိနပြေီကိုး…။ မူလစီစဉထြားသညထြကြ၊ တဈယောကပျိုကာ ဆရာမလေး အိုငရြင်းပါ အတူပါဝငလြာမညမြို့လည်း ခွာတိတမြလေး ပိုသဘောကနွလသေည်ေ..။ ခေါင်းအုံးကြီး ရငတ်ှင် ပိုကလြိုကသ်ောကြောင့ြ စတယလြာ၏ ရငဘြတန်ှင့ြ ပေါငကြှားတို့ကတော့ အကာအကြယ် ဖြစ်သှားရသည်..။

တငပြါးဆုံ မို့မို့တဈတဈကြီးနှင့ြ ပေါငတ်နတ်ုတတ်ုတဖြှိုးဖြိုးတွကတေော့ အထင်းသား အရှင်းသား ။မကြန်ှာချင်ြးဆိုငလြို ရှိနသေော စိုးခိုငကြတော့ စတယလြာ၏ ဖငကြှီး ပြောငဝြင်းနသညေကြို မမှငန်ိုငသ်ေး..။ ပေါငတ်နကြှီးတွေ အဖြေးသား ရှိနသညေကြိုတော့ မှငန်ရသေည်..။ စိုးခိုငကြ ကုတငရြှိရာသို့ တန်းတန်းမတမြတပြင် သှားသည်..။

ဆရာမလေး စတယလြာသည် မကြလြုံးလေး ကလယကြလယ် ဖြင့ြ စိုးခိုငကြို ကြောငကြှည့န်သည်ေ..။ စိုးခိုင် ကုတငပြေါတ်ကသ်ည်..။ ပြီးတော့ စတယလြာကို လူရော ခေါင်းအုံးပါ တဈခါတည်း ဆှဲပေ့ဖကလြိုကသ်ည်..။

စိုးခိုငသ်ည် ဒီနရောတွင် ရှိနသေော မိန်းကလေး သုံးယောကတ်ှင် ပန်းအိဖြူက သူလိုးနသညေ့မြိန်းကလေး ၊ ပိုငပြှီးသား..။ ဆရာမလေး အိုငရြင်းကလည်း စောစောလေးကပဲ လိုးခဲ့ပြီးသူ..။ ပိုငန်ပြေီဟုဆိုနိုငသ်ည်..။ မပိုငသ်ေးတာက ဆရာမလေး စတယလြာသာ ရှိသည်..။

ဒါကြောင့ြ ဆရာမလေး စတယလြာကိုလည်း အပိုငကြိုငန်ိုငရြန် စိုးခိုငကြ လကမြှနခြှမှန်ေ လုပလြိုကခြှင်းဖြစ်သည်..။ ဆရာမလေး စတယလြာ နှာကြီးကြောင်းကိုတော့ အပြတပြင် သိပြီးပါပြီ..။ ထကြှနသေော ရမျမကဇြောတို့လည်း တငှေ့ငှေ့ ရှိနသေေးသညကြိုလည်း နားလညသ်ည်..။ အပိုငကြိုငရြဖို့ဘာမှ မခကြ..။ ရဲရဲနှင့ြ ခပကြဲကဲ လုပဖြို့သာ လိုသည်..။

ပြေ့ထူ၍ ပါလာသော ဆရာမလေးစတယလြာကို ခပကြှမ်းကြမ်းပင် ဆှဲလှည့ြ၍ မှေ့ရာပေါြ မှောကလြကြဖြစ်အောင် တွန်းလှဲခသွည်..။

“ အို… အို…. ဟင့ြ…. ဘာလုပမြလို့လဲ… ဖယ် ဖယ်…. လကကြိုလှှတပြါ… မလုပပြါနဲ့ ရှင်… မလုပပြါနဲ့….ဟင့ဟြင့ြ…”

ဆရာမလေး စတယလြာမှာ အလန့တ်ကြား ရရှတေင်ှင်းဆနရြင်း စိုးခိုငတ်ှန်းခသွည့အြတိုင်း လဲကသွည်..။ စိုးခိုင် လုပလြိုကပြုံကလည်း တကယ့ကြို အခွအနေကေို ကောင်းကောင်း အသုံးခသွည့ြ ပိုငကြှကြ..။ မှောကရြကဖြစ်အောင် တွန်းခလွိုကရြာတွင် ဆရာမလေးမှာ ခေါင်းအုံးကြီး ရငခြှငပျိုကရြကန်ှင့ြ ဝမ်းလွားမှောကြ လဲကသွှားလရော၊ ရငဘြတန်ှင့ြ ဝမ်းဗိုကအြောကတ်ှင် ခေါင်းအုံးခုထားသလို ဖြစ်သှားသည်..။

ဝမ်းလွားမှောကကြသွှားသည် ဆိုသောလြည်း တကယတ်ော့ ဒူးတုတကြာ ဝပပြေးသည့ြ အနအထေားမွိုး ဖြစ်နသည်ေ..။ ဒီကြားထဲတွင် ဒူးနှစ်ဘကကြလည်း ခေါင်းအုံးဘေးတွင် ညှပခြှသလို ပြုမိပြနရြာ ဖငကြှီးပိုထောငတ်ကသ်ည်..။ စိုးခိုငကြလည်း ဆရာမလေး၏ ဖငကြှီးနောကြ အမှနဒြူးထောကကြပသ်ည်..။ ပြီးတော့ သူ့လီးကြီးကို စောကပြတထြဲ ထိုးသှင်းထည့လြိုကသ်ည်.။

စတယလြာက ဖငရြမ်းပြီး ရုန်းကနလြရော စောကပြတထြဲ ထိုးသှင်းထည့သ်ော လီးကြီးက အပေါကခြွောသ်ှားသည်.။ စောကခြေါင်းပေါကထြဲ မဝင်၊ ဖငပြေါကထြဲ ဝငသ်ှားလသည်ေ..။ စတယလြာက ဖငအြကော့ စိုးခိုငကြ ဖိဆောင့ထြိုးအသှင်း အံကိုကဆြိုသလို တိုကဆြိုငသ်ှားလရော လီးဒဈသာမက တဈဝကမြရှိတရှိလောကပြင် ဖငပြေါကထြဲ ဝငသ်ည်..။

ဖငဝြနှင့ြ လီးချောင်းတို့တွင် ပကြေံနသေော ခွှဲကြိကြိ စောကရြညကြှညတ်ို့ကြောင့ြ လီးဝငခြွောသောလြည်း လီးနှင့ြ လိုးတာမဆိုထား၊ လကသ်န်းလေးနှင့ပြင် ထိုးကလိဖူးခွင်း မရှိသည့ြ စအိုလေးမှာ ကဉွြးလှပရော၊ လီးကြီးသည် ကြပသ်ိပန်သည်ေ..။ စတယလြာမှာလည်း ဖငဝြ ကြိန်းစပတ်ဈဆို့လွှကြ အရမ်းနာသည်..။

“ အား…. နာတယ်… နာလိုကတ်ာ… မရဘူး….၊ သိပန်ာတာပဲ… သပေါပြီ… အား… အား ”

တဈဝကသ်ာသာလောကြ ဝငန်သညေမြို့ ထပထြိုးသှင်းသောအခါ လီးသည် နောကထြပ် သုံးလကမြလောကြ တဈ၍ ထပဝြငသ်ှားသည်..။ အပြငတ်ှင် နှစ်လကမြသာသာလောကသ်ာ ကနွပြတေော့သည်..။

“ အား…. အမလေး.. ရကစြကလြှခညွလြား…၊ အဲဒါ.. ဖငပြေါကပြါရှင့ြ…၊ ဖငထြဲ ဝငန်တယ်ေ.. မလုပန်ဲ့ ပြနထြုတပြါ…၊ နာတယ်… သိပန်ာတယ်… သလေိမ့မြယ်…၊ ပြနထြုတပြါရှင်… အား… အား……”

နာလှန်း၍ စတယလြာ အောဟြဈမိသည်..။ အတင်းလည်း ရုန်းထွကသ်ည်..။ စိုးခိုငကြ အလှတမြပေး..။မိန်းကလေး၏ ခါးကငွကြငွလြေးကို လကန်ှဈဘကန်ှင့ြ စုံကိုငကြာ အတင်းဖိထိန်းထားသည်..။ ခါးကိုကော့ကာ ဆကြ၍ ထိုးသှင်းသည်..။

ဖငကြှဲလုမတတဖြစ်ရာ ပြင်းပြလှသော နာကငွမြှုကိုလည်း မခွိမဆန့ြ ခံရသော စတယလြာ ကုန်းအောတ်ော့သည်..။ ထွန့ထြှန့လြည်း လူးနသည်ေ..။ ဆရာမလေး စတယလြာ၏ အောလြိုကသ်ံသည် စိုးခိုင်၊ ပန်းအိဖြူနှင့ြ အိုငရြင်းတို့ကို အံ့သှသှားစသည်ေ..။

ယခု ဆရာမလေး စတယလြာ စူးစူးဝါးဝါး အောလြတေော့မှပင် သူတို့သုံးယောကလြုံး ဖငထြဲ လီးဝငန်သညေကြို သိကုနကြှသည်..။ စိုးခိုငသ်ည် ဆရာမလေး စတယလြာကို ဖငခြဖြို့တော့ အစီအစဉရြှိသည်..။ သို့သောြ အစပိုင်းတွငတ်ော့ မဟုတ်..။ စောကပြတကြို အပီခကြာ ယဉပြါးရင်းနှီးလာအောင် လုပပြှီးမှ ဖငကြို အပီတွယဖြို့ ကြံထားသည်..။

ယခုမူ မထငမြှတပြဲ အပေါကခြွောကြာ သူ့လီးက ဆရာမလေးစတယလြာ၏ ဖငပြေါကထြဲသို့ ဝငသ်ှားခဲ့လပြေီ..။ ဝငတ်ာကလည်း လီးတဈချောင်းလုံး နီးပါးလောကပြင်..။ စတယလြာ၏ စောကပြတကြိုသာ လိုးဖို့ဖြစ်သောလြည်း ဒီအခွအနေသေို့ ရောကတ်ော့မှ စိုးခိုငအြနဖြငေ့ြ ဆရာမလေးစတယလြာ၏ ဖငပြေါကထြဲမှ လီးကြီးကို ပြနဆြှဲထုတဖြို့ကလည်း မဖြစ်တော့ပါ..။

ထို့ကြောင့ြ အပေါကခြွောကြာ မှားထိုးသှင်းလိုကသ်ည့တ်ိုင် ဖငလြိုးမှု ပြည့စြုံပီပြငသ်ှားအောငတ်ော့ လုပမြှဖြစ်တော့မည်..။ မဟုတပြါက စတယလြာမှာ ဖငလြိုးခံရမှု အရသာကို မခံစားနိုငပြဲ၊ နာတာကိုသာသိလကြြ ဖငခြံရမှာ အရမ်းကြောကကြာသှားနိုငသ်ည်..။

ထို့ကြောင့ြ စတယလြာကို ဖငဇြိမခြံတတကြာ ဖငလြိုးခံရမှုကို စွဲစွဲမကမြကြ ဖြစ်သှားအောင် လုပရြမည်..။ ဒါမှ စတယလြာကို ရရှည်ေ ဖငဆြကလြိုး၍ ရနိုငသ်လို သူအလိုးချင်ဆြုံးဖြစ်သော ဆရာမလေး အိုငရြင်းကို ဖငလြိုးရဖို့လည်း အခွင့အြရေးတွေ ချောမောလာမည်..။ စတယလြာ ဖငလြိုးခံပြီးအရသာအပြတတ်ှေ့တာကို အိုငရြင်းမှငကြာ ဖငခြံချင်စြိတတ်ှေ ပေါလြာအောငလြည်း လုပပြေးရမည်..။

“ ပန်းအိ… ဆရာမလေးရဲ့ စောကပြတကြို အပီယကပြေးလိုကြ..။ သူ ဖငကြောင်းကောင်း ဇိမခြံတတအြောင် ဦးက လိုးပေးမလို့…”

စိုးခိုငကြ ပန်းအိဖြူကို လှမ်းပြောသည်..။

“ ဟာ… အဲဒါ မလုပပြါနဲ့တော့ ရှင်… အရမ်းနာနတယ်ေ…၊ တောပြါတော့… ပြနထြုတပြါ… ကမွ မခံဘူး.. ဖယ်… ဖယပြါ…”

မိမိကို ဖင် အပီလိုးတော့မညဟြု စိုးခိုင် ပြောလိုကသ်ော စကားကြောင့ြ ဆရာမလေးစတယလြာမှာ ပို၍ကြောကလြန့ကြာ အတင်းပင် ရုန်းထွကသ်ည်..။ ဒီအခွိနတ်ှင် အလှတပြေးလိုကလြို့ မဖြစ်ကြောင်း နားလညသ်ော စိုးခိုငကြ ဆရာမလေး၏ ခါးကို အတင်းပင် ခွုပကြိုငဆြှဲထားကာ ခါး ဆတခြနဲကော့၍ ဖိထိုးသှင်းခလွိုကရြာ အပြငတ်ှင် ကနွန်သေေးသော နှစ်လကမြလည်း ဖငပြေါကထြဲ တဈ၍ မှုပဝြငသ်ှားလတေော့သည်..။

“ အောငမြလေးလေး… နာလိုကတ်ာ… ဖငကြှဲသှားပြီ ထငပြါရဲ့…၊ ဖယ်.. ဖယလြို့ဆို… သပေါပြီ… နာတယ်… နာတယ်….”

“ ဖငမြကြဲနိုငပြါဘူး ဆရာမလေးရဲ့..၊ ဖငထြဲ လီးသှင်းတာလောကန်ဲ့တော့ ဖငကြှဲမထွကပြါဘူး…”

“ အို… မသိဘူး…. အရမ်းနာနတော… ပြနထြုတပြါ ရှင်… သနားပါဦး…”

“ လီးသှင်းကာစမို့ နာနတောပါ… ဆောင့လြိုးပေးလိုကရြင် ဆရာမလေး အပြတကြို အရသာတွေ့လာမှာပါ…”

“ ဟာ.. ဆောင့ြဦးမလို့လား… ရှင်… မလုပပြါနဲ့တော့…၊ ဟို… ဟို သှင်းပြီးပြီ မဟုတလြား..၊ ဒါနဲ့ ကြနပေပြါတော့နောြ… တောင်းပနပြါတယ်…. အို… အမေ့… ဟင့ြ..ဟင့ြ အားပါးပါး…”

နောကဆြုံး အသံများမှာ ပန်းအိဖြူက သူမစောကပြတကြို ကုန်း၍ လွှာနှင့ြ ထိုးယကပြေးလိုကမြှုကြောင့ြ ဆရာမလေးစတယလြာတဈယောကြ တုနတ်ခိုကခြိုကြ ဖြစ်လကြြ မှညတ်မ်းလိုကခြှင်းဖြစ်သည်..။ စိုးခိုငကြ လီးကို ဒဈအရင်းပိုင်းမှ အရဈပေါလြာသညအြထိ ဆှဲထုတကြာ အားအနည်းငယထြည့ြ၍ ဆတကြနဲ ပြနဆြောင့သ်ှင်းလိုကသ်ည်..။

“ အောငမြယလြေး… နာလိုကတ်ာ… ကြမ်းလှခညွလြား ရှင်… သပေါပြီ…”

အားအနည်းငယပြါသော ဆောင့လြိုးလိုကခြကြကြှောင့ြ စအိုကြိန်းစပကြာ ဖငခြေါင်းထဲ အောင့သ်ည်..။ ဖီလငတ်ကကြာ မှိန်း၍နသေော ဆရာမလေးလည်း ခေါင်းမော့ခါးကော့၍ ရရှတေသ်ည်..။ ညည်းတွားသည်..။ ထိုအခွိနတ်ှင် ပန်းအိဖြူသည် လွှာနှင့ြ စောကစြေ့ကို ထိုးကလောြ၍ ခပကြှမ်းကြမ်း ယကပြေးသည်.။ လကခြလယန်ှင့ြ လကည်ှိုးနှစ်ချောင်းပူးလကြြ စောကခြေါင်းပေါကထြဲ ထိုးသှင်းပြနထြုတ် ခပသ်ှကသ်ှကြ လုပပြေးသည်..။

ဆရာမလေး စတယလြာအဖို့ ဖငပြေါကထြဲ လီးချောင်းကြီး ခပဆြတဆြတ် ဆောင့လြိုးခလွိုကြ၍ နာကငွမြှုဝဒနောနှင့အြတူ စောကစြေ့ယကြ၊ စောကပြတန်ှိုကြ လုပပြေးမှုတို့၏ အသည်းအေး ရငဖြိုဖြယရြာ အရသာကို တဈပျိုငတ်ည်း ခံစားရသည်..။

အရသာနှင့ြ ဝဒနောတို့ ရောနှောသှားသည်..။ အလှနပြင် ထူးခွားလှသော နာကငွမြှု ရောပြှန်းသည့ြ ဖငလြိုးခံမှု ဖီလငကြို အမွိုးသမီး စတငခြံစားရသည်..။ ထိုဖီလငအြရသာကြောင့ြ တငပြါးကြီးသည် အလိုလိုပင် ကော့၍တကလြာသည်..။ စတယလြာကိုယတ်ိုငမြှာတော့ ဒီလို ဖငကြော့ပင့တ်ငပြေးလိုကမြှုကို မသိလိုကပြါ..။ စိုးခိုငကြမူ အမွိုးသမီ ဖငဇြိမခြံတတစြပြုပြီကို နားလညသ်ည်..။

ထို့ကြောင့ြ ဖငပြေါကထြဲ အဆုံးပင် ဆောင့လြိုးသှင်းထည့လြိုကသ်ော လီးတနကြှီးကို ဆှဲထုတပြှနသ်ှင်း နှင့ြ တဈခကြခြငွြး ခပဖြှည်းဖြည်း ခပမြှနမြှန် ဆကြ၍ဆောင့သ်ည်..။ ဆောင့လြိုးလိုကတ်ိုင်း စတယလြာ၏ ဖငကြှီး ကော့ကော့တကသ်ည်..။

ဖငကြော့ပေးလိုကမြှုကြောင့ြ လီးသည် ဖငပြေါကထြဲ ပို၍နဈဝငသ်ည်..။ နာလည်း ပိုနာသည်..။ သို့သောြ ထူးဆန်းစွာပင် ထိုနာကငွမြှုသည် ဆရာမလေးစတယလြာအတွကြ ထူးခွားသော ကာမအရသာဖြစ်၍လာသည်..။ ဆရာမလေးသည် နာ၍ မအောတ်ော့..။ ကောင်း၍ မှညတ်မ်းမှုများသာ ပါးစပမြှ ပေါထြှကသ်ည်..။ စိုးခိုငကြ အဆောင့ြ အညှောင့ြ အသာရပသ်ည်..။ လီးကိုလည်း ဖငထြဲ ဝငရြုံလောကသ်ာ ထိုးစိမထြားသည်..။

ကိုယကြိုအသာကိုင်းခထွားကာ ဆရာမလေး၏ နို့ကြီးတွကေို ဆှဲသည်..။ နို့သီးများကို ပြတခြွသည်ေ..။ဖငလြိုးခံရမှု အရသာကို တုနခြိုကအြောင် ခံစားနရလေပြေီဖြစ်သော စတယလြာမှာ အရမ်းကိုဟော့လို့နပေါပြီ..။ သူမ၏ ဖငကြို ဆောင့လြိုးပေးနမှေု ရပသ်လိုဖြစ်သှားရာ ဆရာမလေးမှာ ဘယလြိုမှ မနနေိုငတ်ော့..။ ဖငလြည် အပြတကြို ယားလို့လာပြီကိုး..။

“ အို… ဟင့ဟြင့ြ…. ဆောင့လြေ လို့…၊ ဘာဖြစ်လို့ ရပလြိုကရြတာလဲ..၊ ဆောင့စြမ်းပါရှင့ြ.. ကမွဖငကြို ခပကြှမ်းကြမ်း ဆောင့လြိုးပေးစမ်းပါ….”

တဏှာရမျမကြ အလှနပြှင်းထနလြကြြ ကာမအရသာ အရမ်းတွေ့သော မိန်းမတွေ ဖြစ်မှဲအတိုင်း ဆရာမလေး စတယလြာသည် မရှကန်ိုင် မကြောကန်ိုင် သိကျခာတွေ ဘာတွပင်ေ မထိန်းနိုငတ်ော့..။ မိမိ၏ တရားဝငလြငလြည်း မဟုတ်၊ ကုနကြုနပြှောရလွှင် ရည်းစားလည်း မဟုတ်၊ မှငဖြူးရုံသာရှိသည့ြ သူစိမ်းယောကြွားတဈယောကအြား မိမိကို ဖငအြပီလိုးပေးရန် အာသာငမ်းငမ်း ရမျမကဇြောထနထြနန်ှင့ြ ထုတပြှောလတေော့သည်..။

စတယလြာကို ဖငလြိုးမှု အဆငပြှေ ချောမောသှားခဲ့လပြေီမို့ စိုးခိုငလြည်း အတောကြို သဘောကသွှားသည်..။ ပန်းအိဖြူမှာလည်း ဒီလိုဖြစ်သှားစရန်ေ ပါဝငလြုပဆြောငပြေးနိုငသ်ည့အြတွကြ အရမ်းကြနပေသ်ည်..။ အခွားမိန်းမသား တဈယောကကြို ဒီလိုမွိုး အရှကအြကြောကကြင်းစွာ အငမ်းမရ ဖြစ်လာသညအြထိ လုပပြေးနိုငမြှုသည် ခွာတိတမြလေး၏ ကာမစိတကြိုလည်း ဟုန်းဟုန်းထစသည်ေ..။

ပြီးတော့ ပန်းအိဖြူသည် မိန်းမချင်ြး အဖုတယ်ကြ ကလိပလူးပေးရမှုများတွငလြည်း ဖီလငတ်ှေ့ အရသာခံတတန်ပြေီမို့ စိတထြထနှင့ြ စတယလြာ၏ စောကပြတကြို အပီယကြ၊ အပီထိုးကလိပစ်လိုကသ်ည်..။

စိုးခိုငကြလည်း အားရပါးရပင် ဆရာမလေး စတယလြာ၏ ဖငကြို ခပကြှမ်းကြမ်း ဆောင့လြိုးသည်..။ နို့ကြီးတွကေိုလည်း အားမနာတမ်းပင် ဆှဲညှဈသည်..။ စတယလြာအဖို့လည်း ကြမ်းရှရှ ထန်းပြင်းသောအရသာထူးကို မိန်းမူးအောင် ခံစားရလကြြ ကြမ်းတမ်းအားပြင်းသော ဖငဆြောင့လြိုးခကြမြွားကိုအားရပါးရပင် ခံယူနလတေေော့သည်..။

“ ဘှပ်… ဘု ဘု… ဘှပ်… ဖြတ်… အားပါးပါး.. ရှီး… ကောင်းလိုကတ်ာ… ဆောင့ပြါ… ဆောင့ပြါ ၊ အား… အာ့… အိ….. ခပကြှမ်းကြမ်း ဆောင့ပြေးစမ်းပါ… ဟုတပြှီ… အား.. အ.. အား…”

ဆရာမလေးစတယလြာ၏ ပါးစပမြှလည်း အသံတွေ မွိုးစုံ ပေါထြှကပြှောဆိုလို့ လာပါပြီ။

“ ဘယလြိုလဲ.. ဆရာမလေး.. ဖငလြိုးခံရတာ ကောင်းတယမြဟုတလြား.. ဟင်..”

“ ကောင်းတယ် … ကောင်းတယ်.. ကောင်းလို့ ဆောင့လြိုးခိုင်းတာပေါ့… တအားဆောင့ပြေး… ဆောင့ြ … ဆောင့ြ ဆောင့ပြေးစမ်းပါရှင်… အား…. အား… အီး…”

“ ဆောင့လြိုးတော့ ဘယလြိုနလေဲ…”

“ ဘှပ်…. အာ့.. အိ… ကမွဖငပြေါကထြဲမှာ အု…. အိုး…. လီးကြီး ပြည့သ်ိပပြှီး .. ဘှပ်.. ဘု… အမေ့…ဟင့ြ… အရမ်းကို ကောင်းတာပေါ့… ဘှပ်… ဘု ဘု… ဘှပ်..”

“ နို့ကြီးတွေ ဆှဲပြီး ဆောင့ပြေးတာ ကြိုကလြား..”

“ အင်း… ကြိုကတ်ယ်… ကြိုကတ်ယ်.. ဆှဲပါရှင့ြ… ကမွ နို့တွကေို တအားဆှဲစမ်းပါ.. ဆောင့လြည်း တအားဆောင့ြ… ရှငသ်ဘောရှိ လုပပြါ… အား… ဟုတပြှီ… ကောင်း …ကောင်း လိုကတ်ာ….. အိ… ရီး…. အား….”

အိပခြန်းတံခါးဝတွင် ရပကြနွန်ခေဲ့လသေော ဆရာမလေး အိုငရြင်းမှာ သူမ၏ သူငယခြငွြးဖြစ်သူ စတယလြာ ဖငလြိုးခံနရပေုံကို အသည်းတုန် အူတုန် ခမန်းပင် ကြည့်မြှငန်ခေဲ့ရသည်..။ စစချင်ြးတော့ ကြောကသ်လိုဖြစ်သည်.။ ဖငထြဲ လီးချောင်းကြီး ထိုးသှင်းမှုဒဏကြို မခွိမဆန့ခြံနရသေော စတယလြာကို ကြည့်ရြင်း မိမိကိုယတ်ိုင် ဖငခြံနရသေလို စအိုဝ ကြိန်းတိန်းတိန်း ဖြစ်သည်.။

ထို့ပြင် လီးကြီး မိမိစောကပြတထြဲ ထိုးထည့လြိုးခဲ့စက မိမိလည်း အရမ်းနာခဲ့ရပုံကို ပြနတ်ှေးမိသည်..။စောကပြတထြဲ သှင်းတာတောင် နာခဲ့ရသော ထိုလီးကြီး ဖငပြေါကကြဉွြးကဉွြးလေးထဲ အထည့ခြံရသောအခါ မညမြွှလောကြ နာမညကြို စာနာကာ တွေးမိသည်..။

ထိုနည်းတူ စောကပြတထြဲ လီးအဆုံးဝငအြောင် ထိုးသှင်းပြီးနောကြ လိုးဆောင့ပြေးသည့အြခါ မိမိမှာ နာတာတွမေေ့၍ မကြုံဖူးသော ကာမအရသာကို ထပခြံစားခဲ့ရသညကြို ဆကတ်ှေးမိရာ ဖငထြဲလီးတဈချောင်းလုံး အဆုံးဝငအြောင် ထိုးသှင်းပြီး ဖငကြို ဆောင့လြိုးပေးလာလွှင် စတယလြာ အရသာတွေ့မှာလား ဟုလည်း သိချင်လြာသည်..။ ရင် ဒိတဒြိတ် ခုနရြင်း ဆကကြှည့န်မေိသည်..။

မကြာပါ..၊ စတယလြာ တဈယောကြ ဖီလငတ်ကကြာ အရမ်းဟော့လာသညကြို အိုငရြင်း မှငတ်ှေ့ရလတေော့သည်..။ အိုငရြင်းမှာ ယုံပင် မယုံနိုငအြောင် ဖြစ်နရသေည်..။ သူမ၏ ဖငဝြမှလည်း ယားသလိုလို ဖြစ်လာသည်.။ စောကပြတထြဲတွငလြည်း ပြစိပြစိ လှုပရြှားလို့လာသည်..။

စတယလြာတဈယောကြ ဖငခြံရသညသ်ာမက ပန်းအိဖြူ၏ စောကပြတယ်ကပြေးမှုကိုပါ အပီခံရလကြြ အရမ်းဖြစ်နပေုံကို ကြည့်ရြင်း အိုငရြင်းလည်း ကာမယမ်းအိုး ပေါကကြှဲသည်..။ စောကပြတကြို လကန်ှင့ြ ကိုငပြှတထြိုးကလိသည်..။ စအိုကိုလည်း လှမ်းနှိုကမြိသည်.။ လကတ်ို့နှင့ြ အားမရနိုငသ်ောအခါ ဆလင်းဘကအြိတထြဲမှ ခရမ်းညိုသီး တဈလုံးကို အမှနထြုတယ်ူကာ စောကပြတထြဲထိုးသှင်းကလိသည်..။

ဖငဝြက ပိုယားလာရာ ကနွခြရမ်းသီးကိုပါ ထုတ်၍ စအိုပေါကကြို ထိုးကလိသည်..။ စောကပြတန်ှင့ြ ဖငပြေါကတ်ို့ကို ခရမ်းသီးတဈလုံးစီ ပျိုငတ်ူ ထိုးထည့ကြာ အပြတကြို အရသာယူသည်..။ အိပခြန်းထဲရှိ ဖငလြိုးခန်းကလည်း ကြမ်းသညထြကြ ကြမ်းလာသည်..။ စိုးခိုငကြ အပြတတ်ှယန်သလေို ပန်းအိဖြူကလည်း အပီယကသ်ည်.။ စတယလြာကလည်း ရကရြကရြောရောကို ခံသည်..။ ကြည့်မြှငန်ရသေော အိုငရြင်း ပိုဖီလငတ်ကသ်ည်.။

ခရမ်းညိုသီးလောကန်ှင့ြ မကြနပေန်ိုငတ်ော့..။ စိုးခိုင်၏ လီးကြီးကို တမ်းတလာသည်..။ ထိုလီးကြီးနှင့လြိုးတာကို ခံချင်လြာသည်..။ ရမျမကထြနပြှင်းလာသော မိန်းမများသည် ဘာကိုမွှ ထောကထြားစဉြးစားမှု မရှိတတသ်ော ထုံးစံအတိုင်း ဆရာမလေး အိုငရြင်းတဈယောကလြည်း ထိုးကလိနသေော ခရမ်းညိုသီးများကို ဖယထြုတကြာ အိပခြန်းထဲသို့ အမှနပြင် လွှောကလြှမ်းဝငသ်ှားလတေော့သည်..။

“ ကိုစိုးခိုငရြယ်… ကမွကိုလည်း လိုးပေးပါဦး… ကမွ သိပယ်ားနပြေီ… အရမ်း ခံချင်န်ပြေီ.. လိုးပေးပါနောြ…”

အရှကကြုနအြောငပြင် နှာထနန်သေော အိုငရြင်းသည် ကုတငဘြေးတွင် ရပလြကြြ အလောတကြီးပြောလိုကသ်ည်..။

“ ဒီမှာ …ငါဖငလြိုးခံနတယ်ေ ဟဲ့… နငဒြီလောကြ ယားနရင်ေ ခရမ်းသီးနဲ့ ထိုးလိုကပြါလား…”

ဖငလြိုးခံရတာ အပြတ် အရသာတွေ့လကြြ မိန်းမူးလိမ့လြူးနသေော စတယလြာက ပြောသည်..။ စတယလြာမှာ အိုငရြင်းလကထြဲတွင် ခရမ်းသီး နှစ်လုံးကိုငလြကြသ်ား ပါလာသညကြို တွေ့၍ မဟုတ်..။အိုငရြင်းတဈယောကြ ခရမ်းသီးကို လကကြိုငသ်ုံးကာ ထိုးကလိ ဖီလငယ်ူတတပြုံကို အကြောင်းသိနသေောကြောင့ြ ပကကြနဲ ပြောခလွိုကခြှင်း ဖြစ်သည်..။

“ ခရမ်းသီးနဲ့ အယားမပြပေဲ လီးနဲ့ အလိုးခံချင်လြို့ပေါ့ .. ဟဲ့… ဒီလီးက ငါ့ကို အရငလြိုးသှားတဲ့လီး..၊ နငမြောငပျိုင် စီးမထားနဲ့…”

အိုငရြင်းက ပြနပြှောသည်..။

“ အလိုးခံချင်ရြင် လာ… ဒီဘေးမှာ ကုန်း…”

မိန်းကလေး နှစ်ယောကြ လီးကိုလုရင်း စကားများ ရနဖြစ်တော့မည့ြ အခွအနေေ မရောကရြအောင် စိုးခိုငကြ ကြားဝငကြာ ပြောလိုကရြသည်..။ အိုငရြင်းမှာ လိုးရန် အခေါခြံလိုကရြသညတ်ှင် တုန့်ဆိုင်းမနတေော့..။ လကတ်ှငကြိုငထြားသော ခရမ်းသီးနှစ်လုံးကို ကုတငစြောင်းတွင် ပစ်တငကြာ ကုတငပြေါြ အမှနတ်ကလြသည်ေ..။ ကုတငပြေါတ်ှင် စိုးခိုငတ်ို့ သုံးယောကရြှိနလရေော အိုငရြင်းမှာ စိတရြှိသလောကြ မှနမြှန် မတကန်ိုင်..။ ဖငလြိုးဖငခြံ လုပန်သေော စိုးခိုငတ်ို့ကို ကြင်းရှောငန်ရသေည်..။

“ ဖငလြိုးမှာနောြ…ရလား..”

“ ရတယ်…ရတယ်….”

“ ဒါဆို..ဖငပြေါကမြှာ တံတွေး ဆှတပြေးထား…”

“ ဟုတ်…..ဟုတ်….”

ကုတငပြေါြ တကလြာသော အိုငရြင်းကို စိုးခိုငကြ အပိုငပြှောလိုကရြာ၊ ဖငရြော အဖုတရြော ယားနသေော အိုငရြင်းကလည်း တဏှာပြင်းပြင်းနှင့ြ ပြနဖြှေ၏..။

“ ကမွ ဖငကြို ဆကမြလိုးတော့ဘူးလား…..”

ဖငလြိုးခံရတာ ကောင်းနသေော စတယလြာက ဝငပြှောသည်..။ လီးက တဈချောင်းတည်း ရှိနပရေောအိုငရြင်းကို ဖငလြိုးမညဆြိုပါက သူမ၏ ဖငထြဲမှ ထိုလီး ထုတသ်ှားရမည် မဟုတပြါလား..။ စတယလြာမှာ လီးအထုတ် မခံချင်ပြဲ ဖငကြို ဆကပြှီး အလိုးခံချင်န်သည်ေ..။

“ သူ့ဖငန်ဲ့ ဆရာမဖင် တဈလှည့စြီ လိုးပေးမှာပေါ့..၊ ပန်းအိရော ခရမ်းသီးတွေ ယူပြီး အားနတေဲ့ အပေါကတ်ှထေဲ ထိုးထည့ြ ကလိပေးလိုကပြါ..၊ ယကတ်ာ စုပတ်ာတွေ လည်း လုပလြိုကြ..”

ဖငဆြကလြိုးပေးစလေိုနသေော စတယလြာကို ကြနပေအြောငပြှောရင်း စိုးခိုငသ်ည် ပန်းအိဖြူကိုလည်း ဘေးထွကမြနရအေောင် ဆကပြှောလိုကသ်ည်..။

“ ဒီမှာ ဖငတ်ံတွေး ဆှတထြားပြီ… လာလိုးလေ…”

အိုငရြင်းသည် စတယလြာ၏ ဘယဘြကတ်ှင် ဒူးတုတ် ဖငပြူးတောင်း ထောငကြာ ကုန်းလကြကြိုယ့စြအိုဝကိုယ် တံတွေးဆှတပြေးပြီးနောကြ စိုးခိုငကြို အငမ်းမရ လှမ်းခေါသ်ည်..။

“ ကမွဖငကြို လေးငါးဆယခြကြလြောကြ တအားဆောင့ပြေးခဲ့စမ်းပါဦး ရှင့ြ… ပြီးမှ အိုငရြင်းကို ဖငသ်ှားခပြါ…နောြ..”

စတယလြာကလည်း အငမ်းမရ ပြောသည်..။ မိန်းကလေးများ ထုံးစံ၊ မိမိဖငကြို ခနွရောမှ အခွားတဈယောကကြို သှား၍ ဖငဆြောမြှာကို မနာလိုသလို ဖြစ်၍ တမငရြဈလိုကခြှင်း ဖြစ်သည်..။

“ ဆရာမလေးကလဲဗွာ… ခဏလေးပါ..၊ အခု ပြနလြာပြီး ပြောင်းလိုးမှာ… ဟုတလြား…”

စိုးခိုငကြလည်း မိန်းမတွေ အထာသိသောကြောင့ြ စတယလြာ ဆောင့လြိုးခိုင်းသညကြို လိုးမပေး..၊။ လီးကိုသာ ဖငထြဲမှ ဆှဲထုတလြိုကသ်ည်..။ သူသည် စတယလြာထကြ အိုငရြင်းကို ပိုသဘောကနွသညေမြဟုတပြါလား..။ စတယလြာက ဖငခြေါင်းကို ကြုံ့၍ လီးကို ညှဈထားလသေေးသည်..။ သို့သောြ ဆှဲထုတသ်ညတ်ှင် လီးက ဖငထြဲမှ ကြှတထြှကသ်ည်..။ ဘှတ် ဟု လီးကြှတထြှကသ်ံ မှညသ်ည်..။

“ စတယလြာ…. နင် တောတ်ောြ ထနနေောြ.. ”

“ အံမယ်.. နငတ်ော့ မထတဲ့ အတိုင်း.. သူများ အလိုးခံနတော ကြားဖြတလြာခုတတ်ယ်.. ”

“ ဘာ ကြားဖြတတ်ာလဲ.. ငါ အလိုးခံနရကေကြ နင့ဆြီကို သှားတာ… ၊ အခု ငါပြနခြေါရြ…..”

“အားပါးပါး… အီး ..အား.. အဈကိုရဲ့ အရမ်းကြီးပဲ…နာလိုကတ်ာ.. အား..အား…”

စတယလြာနှင့ြ အပြနအြလှန် ပြောနခေိုကြ စိုးခိုငကြ ဖငပြေါကထြဲ လီးကြီး တအားဖိဆောင့ြ လိုးသှင်းလိုကရြာ တဈခကြတ်ည်းနှင့ြ လီးက အဆုံးဝငသ်ှားသည့ြ အတွကြ အိုငရြင်းတဈယောကြ အရမ်းနာလကြြ ထွန့ထြှန့လြူးသှားပြီး အောဟြဈမိလသည်ေ..။ စိုးခိုငမြှာလည်း အိုငရြင်းဖငပြေါကကြို လိုးချင်ဇြောအားကြီးကာ စိတထြထနှင့ြ ဖိထိုးခလွိုကရြာ လီးအဆုံးဝငသ်ှားတော့မှ မိမိ သိပမြွား ကြမ်းလှန်းသှားပြီလားဟု တွေးမိသည်..။

“ ဆရာမရဲ့ ဖငကြို လိုးချင်စြိတ် လောလို့ အရှိနလြှနပြှီး တဈခကြတ်ည်းနဲ့ လီးအဆုံးဝငအြောင် သှင်းလိုကမြိတာပါ..၊ ဆောရီးနောြ… ဆရာမ ဆောရီး..”

“ နငကြလဲ.. ဖငထြဲ လီးသှင်းတာ ဒီလောကတ်ော့ နာတာပေါ့ ဟ.. အသံပြဲကြီးနဲ့ ကုန်းအောရြသလား..”

စတယလြာက ဝငပြှောသည်..။

“ နငမြခံရတိုင်း ဝငကြယွမြနနေဲ့..၊ ဒီမှာ သတေော့မယ်..၊ ဖငကြှဲသှားပြီလားတောင် မသိဘူး..၊ အရမ်းနာတော့ အောမြိတာပေါ့..”

“ နငဖြငကြှဲမှာ ကြောကရြင် ဆကမြခံနဲ့…၊ အဈကို သူ့ဖငထြဲက ထုတပြှီး ကမွဖငကြို လာလိုး..”

“ အံမယ်…ဒီလိုတော့ ဘယရြမှာလဲ..၊ ဖငထြဲ လီးအဆုံးဝငအြောင် ထိုးသှင်းပြီးမှတော့ ဆကလြိုးပေးရမှာပေါ့..၊ ကဲ… အဈကို .. ကမွဖငကြို ကြိုကသ်လိုသာ လိုးပတေော့..”

အိုငရြင်းမှာ လီးဒဏကြှောင့ြ အရမ်းနာနသေောလြည်း စတယလြာဘကကြို ပြောင်းသှားမှာစိုး သော မိန်းကလေးပီပီ မလိုလားသောကြောင့ြ မိမိဖငကြို စိုးခိုင် စိတကြှိုကြ လိုးနိုငရြန် ဝကြကအြပလြိုကသ်ည်..။ တငပြါးဆုံကြီးကိုလည်း ခါးညှှတသ်ှားအောငပြင် ပင့ပြင့ထြောငကြော့ ပေးလိုကသ်ည်…။

စိုးခိုင် .. အိုငရြင်း၏ ကားကားအိအိ ဖငဆြုံကြီးကို လကဝြါးနှစ်ဘကဖြှင့ြ အားရပါးရ ဆုတကြိုငည်ှဈကာခပကြှမ်းကြမ်းပင် ဆောင့လြိုးလိုကသ်ည်..။ အိုငရြင်း အီးကနဲ အားကနဲ ဖြစ်သည်..။ ထိုအခွိနတ်ှင် ပန်းအိဖြူကလည်း ခရမ်းသီးနှစ်လုံးကို လှမ်းယူလိုကကြာ ဘယအြပေါကထြဲ ထိုးထည့ရြမလဲ ဝခွေဲမရ ဖြစ်နသည်ေ..။ ထို့နောကြ ယခုလောလောဆယ် လှတန်သေော စတယလြာကို လုပပြေးတာ အကောင်းဆုံးဟု ဆုံးဖြတကြာ ခရမ်းသီးများကို စတယလြာ စအိုပေါကန်ှင့ြ စောကပြတထြဲသို့ ပျိုငတ်ူပင် ထိုးထည့လြိုကသ်ည်.။

“ အား..ပါး ပါး ပါး….. အီး အူး.. ဟူး… အ.. အား………..”

စတယလြာမှာ နာလည်းနာ၊ ကောင်းလည်းကောင်း ဖငရြောစောကပြတပြါ နှစ်ပေါကလြုံး အီစိမ့လြကြြ ကော့တကသ်ှားရလသည်ေ..။ ထိုအခွိနတ်ှင် စိုးခိုငကြလည်း အိုငရြင်း ဖငကြို ခပကြှမ်းကြမ်းပင် ဆောင့လြိုးသည်..။ အိုငရြင်းမှာ ဆောင့ြ၍ နာလှသောလြည်း အရသာလည်း ကောင်းသည့အြပြင် စတယလြာနှင့ြ အပျိုငတ်ုကာ ဖငခြံနရသေလိုမို့၊ နာကငွမြှုကို အောငအြီး၍ ခံနလသေည်ေ..။

စိုးခိုငအြဖို့ အိုငရြင်း၏ ဖငကြို ဆောရြသညမြှာ ပိုဖီလငလြာသောလြည်း စတယလြာနှင့ြ ပန်းအိဖြူတို့ကိုလည်း ဒီအတိုင်းထား၍ မရကြောင်း နားလညသ်ည့အြတွကြ ခပကြှမ်းကြမ်း ဆယခြကြလြောကြ တအားဆောင့လြိုးပြီးနောကြ အိုငရြင်းဖငထြဲမှ လီးကိုထုတသ်ည်..။ ပြီးတော့ စတယလြာ့ဖကကြူးကာ ဖငပြေါကထြဲ ထိုးကလိနသေော ခရမ်းသီးကို အမှနပြင် ဆှဲထုတပြေးလိုကသ်ည်..။

“ သူ့စောကပြတကြို လိုးမလို့… ”

စိုးခိုငကြ ပြောပြီး စတယလြာ့ စောကပြတတ်ှင် ထည့ထြားသော ခရမ်းသီးကို ဆှဲဖြုတပြဈသည်..။ ပြီးတော့ လီးတေ့ကာ ထိုးသှင်းသည်..။ စတယလြာမှာ တောတ်ောလြေး နာသောလြည်း ကြိတ်၍ ခံသည်..။ တအိအိညည်းသံသာ ထွကသ်ည်..။

“ ပန်းအိ… ဖငထြောငကြုန်းလိုကြ..၊ ဆရာမလေး အိုငရြင်းက ခရမ်းသီး ယူပြီး ပန်းအိ လုပပြေးသလိုလုပန်ောြ…”

စတယလြာ၏ စောကပြတထြဲ လီးထိုးသှင်းရင်း စိုးခိုငကြ ကနွမြိန်းကလေးနှစ်ယောကကြို တဈဆကတ်ည်း ပြောလိုကသ်ည်..။ ပန်းအိဖြူ ခကြခြငွြး ကုန်းသည်..။ အိုငရြင်းကလည်း ခရမ်းသီးနှစ်ခုကို ယူလိုကသ်ည်.။

“ ဘယလြိုလဲ… ဆရာမလေး..၊ ဖငလြိုးခံရတာနဲ့ စောကပြတအြလိုးခံရတာ ဘယဟြာက ကောင်းလဲ..”

စောကပြတထြဲ လီးအဆုံးဝငအြောင် ထိုးသှင်းပြီးသောြ အသာဆောင့လြိုးရင်း စိုးခိုငကြ မေးသည်..။

“ အင့ြ…ဟင့ဟြင့ြ… နှစ်ခုလုံး ကောင်းတာပဲ…”

“ ရော့… ပိုကောင်းအောင် ဒါကြီးကို စုပလြိုကြ…”

အိုငရြင်းက ပြောပြီး စတယလြာ့ ပါးစပထြဲ ခရမ်းသီး တဈလုံး ထိုးထည့သ်ည်..။ ကနွခြရမ်းသီးကိုတော့ မိမိအဖုတထြဲ ထိုးကလိသည်..။ စိုးခိုငသ်ည် စတယလြာ၏ စောကပြတကြို ဆယ့င်ါးခကြလြောကြ ဆောင့လြိုးပြီးနောကြ ပန်းအိဖြူဘကသ်ို့ ပြောင်းသည်..။ ထိုသို့အပြောင်းတွင် အိုငရြင်းသည် ခရမ်းသီးနှစ်ခုကို စတယလြာ့ လကထြဲ ထိုးထည့ပြှီး ပန်းအိဖြူအနားတွင် အမှနသ်ှားကုန်းသည်..။

စိုးခိုငသ်ည် ပန်းအိဖြူကို စောကပြတထြဲ လီးထိုးထည့ကြာ ဆယခြကြဆြောင့သ်ည်..။ ပြီးတော့ ဖငပြေါကထြဲ ပြောင်းထည့ကြာ ငါးခကြြ ခပကြှမ်းကြမ်း ဆောင့လြိုးသည်..။ စတယလြာက အိုငရြင်း၏ ဖငန်ှင့ြ စောကပြတထြဲသို့ ခရမ်းသီးနှစ်ခုကို ပျိုငတ်ူထိုးထည့မြှှကလေိသည်..။

ပန်းအိဖြူကို အလှည့ပြေးပြီးနောကြ စိုးခိုင် အိုငရြင်းဘကြ ကူးလာသည်..။ စတယလြာက ခရမ်းသီးများကို ဖယထြုတမြပေး..။

“ ဟိုမှာ.. ငါ့ကို ပြောင်းခတွော့မယ်..။ ခရမ်းသီးတွေ ဖယထြုတတ်ော့လဟော… နင့ခြရမ်းသီးတွေ ထိုးထားတာ ဘယလြိုလုပလြိုးမှာလဲ..”

အိုငရြင်းက ပြောသည်…။

“ ပါးစပအြားနတောပဲ… သူ့ပါးစပကြို လိုးပေးလိုကပြါလား..”

စတယလြာက ပြောရာ၊ စိုးခိုငသ်ည် အကြိုကတ်ှေ့ကာ အိုငရြင်း၏ ပါးစပထြဲ လီးထိုးထည့ြ၍ လိုးပါလတေော့သည်..။

ထိုနေ့က စိုးခိုငမြှာ ဆောသ်ုံးပြကေို အပြတထြိန်းလကြြ အပိုငကြို လိုးပစ်ခဲ့လတေော့သတည်း…။

ပြီးပါပြီ။