အောစာအုပ်

ပြင်လို့မရတဲ့ကိစ်စ

ပြငလြို့မရတဲ့ကိဈစ
ရေးသားသူ – အမညမြသိ

ကြှနတ်ောြ ကြောထြကြ ပါ။ ဘဝမှာ ဆငခြှငစြရာတွေ မလုပသ်င့တ်ာတွေ လုပမြိတဲ့အတွကြ နောငတ်တွတလှေကြေီး ရပမယေ့ြ အခုတော့ ပြငမြရတဲ့ ကိဈစတွနှငေ့ြ နပမ်းလုံးနရဆေဲပါ၊၊ ကနွောြ အရငကြ ဦးစီးဌာနတဈခုရဲ့ ဦးစီးအရာရှိ ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။ အားလုံး ကနွော့အြကြောင်းလေး သိရအောင် ဖတကြှည့ကြှဦး။

ကနွောြ ဘှဲ့ရတော့ ဌာနအလုပဝြငတ်ယ်။ ဒုဦးစီးမှူး ရာထူးရတော့ ကနွောြ အိမထြောငပြှုချင်န်ပြေီ၊၊ ကနွောယ်ူမည့ြ မိန်းမက သိပအြချောကြီးတော့ မဟုတဘြူးပေါ့။ သူတို့မှာ ညီအကိုမောငန်ှမ ချောကယ်ောကရြှိတယ်၊၊ သူကလှဲလို့ အားလုံး ကြောင်းတကန်ကြတောပေါ့၊၊ သူ့အောကကြ ညီမက ဆယတ်န်းအောငတ်ော့ အသကကြ နှစ်ဆယလြောကြ ရှိပမယေ့ြ၊ ကနွတ်ဲ့ မောငတ်ှညေီမတွကေ ငယသ်ေးတယ်၊၊ မောငဆြို ရှဈတန်းလောကပြဲ ရှိသေးတယ်။ ကနွတ်ဲ့ ကလေးတွကေ နှစ်နှစ်ကြီး နှစ်နှစ်ငယတ်ှေ၊၊

ကနွောတ်ို့ဌာနက အစကတော့ ဘာမှမဟုတပြမယေ့ြ ညှှနခြွုပအြသဈ ရောကလြာတော့ သူက အရငလြူလို မဟုတပြဲ တကယလြည်း အလုပလြုပတ်ယ်။ ကနွောြ့ကို တာဝနတ်ဈခု ပေးတယ်၊၊ အဓိက အလုပကြ ကြူးတွဖယေပြှီး မှသေိမ်းတာပေါ့၊၊ မတရားတော့ မဟုတဘြူး။ နှစ်ဆယတ်ဈကြကကြို ဆယသ်ိန်းပေးပြီးတော့ပေါ့၊၊ အဲဒီတုန်းက ဒိုငန်ာတဈစီးမှ ချောကသ်ိန်း။ လူတွကေ ဖယပြေးတဲ့ လူတွမွေားတယ်။ အခွို့ကတော့ မဖယပြေးဘူး။

ဒီတော့ ကနွောကြလည်း အကြကတ်ှေ ပိုရအောင် လုပတ်ာပေါ့။ ဒါမှ ကနွောလြည်း တဈကြကဆြယသ်ိန်း ထွကလြာမှာလေ၊၊ ရတဲ့ငှလေေးနှင့ြ တိုကခြန်းဝယလြိုကပြှီး မိန်းမယူလိုကတ်ယ်၊၊ တိုကခြန်းက ဟောခန်း၊ အိမသ်ာ၊ ရချိုးခန်းက တဈခန်းပဲပါတယ်၊၊ နှစ်ယောကတ်ည်းဆိုတော့လည်း ဘာမှမကာရံတော့ဘူးပေါ့၊၊

ခစွသ်ူဘဝမှာ အခစွကြုနခြစွခြဲ့ပြီး လငမြယား ဘဝမှာ အရှကကြုန် ခစွဖြို့ပဲ လိုတော့တာ၊၊ အောြ မေ့လို့ ကနွော့မြိန်းမနာမညကြ အေးအေးသင်း၊ ခယမြနာမညကြ အေးအေးနှင်း၊ သင်းသင်း နှင့ြ နှင်းနှင်းပေါ့။

အရှကကြုနဆြိုသလောကြ ကနွောတ်ို့လငမြယား ကဲခဲ့တာ ပြောပြမယ်၊၊ မင်ျဂလာဦးညမှာ သင်းသင်းကို ကနွောလြိုးတာ ကလေးတွေ အိပပြမယေ့ြ ခယမြက မအိပသ်ေးဘူး။ သူ့အသံမကြားရတော့ အိပပြှီဆိုပြီး တွယတ်ာ၊၊ နယမြှာဆိုတော့ လငမြယားအခန်းအတွကြ သင်းသင်းနှင့ြ နှင်းနှင်းတို့အိပတ်ဲ့ အခန်းကို ယူလိုကရြတယ်။ ဝါးထရံကာလေးတွနှငေ့ပြေါ့။

မိဘတွနှငေ့ြ ကလေးတွကေ အောကထြပမြှာ အိပကြှပြီး ကနွောတ်ို့က အပေါထြပခြိုးလေးပေါမြှာ။ နှင်းနှင်းကတော့ ကနွောတ်ို့ အခန်းဘေးက အပြငမြှာ ခွငထြောငပြှီး အိပတ်ယ်။ သူကတော့ အိပယ်ာပြောင်းလို့ မအိပန်ိုငသ်ေးဘူး။ ကလေးတွေ အသံတိတသ်ှားမှ ကနွောလြည်း သင်းသင်းကိုနမ်းပြီး အဝတအြစားတွေ ခွှတလြိုကကြှတယ်၊၊ မီးမှောငန်ပမေယေ့ြ ပူမှာစိုးလို့ ခေါင်းရင်းက ပြတင်းတံခါး ဖြင့ထြားတာ လရောငလြေးက အခန်းထဲ ဝငန်တောလေ၊၊

အဝတအြစားတွခွှတေတ်ော့ ကနွော့မြိန်းမ ကိုယလြုံးလေးက ပေါလြာတယ်၊၊ လရောငလြေးနှင့ြ အရမ်းမိုကတ်ယဗြွ၊၊ နို့လေးက လုံးပြီး မာနတောပဲ။ အပေါကြခွပြီး နို့စို့ပစ်လိုကတ်ယ်၊၊

“ယားတယ် ကိုကြောျ”

လို့ အသံထွကလြာတယ်။ အေးလေ သူမှနို့စို့မခံဘူးတာ၊၊ သမီးရည်းစားဘဝက ကနွောလြည်း လူမလဈလို့ နို့မစို့ခဲ့ရဘူးလေ၊၊ နို့လေးကို အင်ျကြီအောကကြပဲ လကန်ှိုကပြှီးပဲ ကိုငခြဲ့ရတာကိုး၊၊ ကနွောလြည်း အားရပါးရစို့တော့ သင်းသင်းက အသံလေးတွေ ထွကလြာတယ်။ ဒီတော့ ကနွောလြည်း အောကဆြင်းပြီး အဖုတကြို ယကပြဈလိုကတ်ယ်။

“မရှံဘူးလား… ကိုကြောျ”

လို့ အသံတိုးလေးနှင့ျ ပြောတော့

“မရှံပါဘူး ကိုယ့မြိန်းမဟာပဲ မရှံပါဘူး။ သင်းသင်းလည်း ရှံလို့မရဘူးနှောြ”

“အင်းပါ.. ကိုကြောတ်ောင် လုပပြေးတာ မရှံပါဘူး”

ကနွောလြည်း အကြဲကြောင်းတလွှောကြ ယကပြေးလိုကတ်ာ သင်းသင်းက အသံတွေ ထွကန်တယ်ေ၊၊ အိမမြှာ အဖအမေတွေေ နိုးသှားမှာစိုးလို့သာ သိပအြသံမထွကတ်ာလေ၊၊ ကနွောကြ မိန်းမရပြီမို့ ကာမစည်းစိမ် အပြည့အြဝ ခံစားချင်တ်ယလြေ၊၊ ကိုယယ်ကပြေးမှ သင်းသင်းကို နောကဆြို စိတတ်ိုင်းကြ ခိုင်းလို့ရမှာမို့ ကနွောကြ အပျိုစငအြဖုတကြို အားရပါးရ ယကပြေးနတော။

အဖုတကြိုဖြဲပြီး လွှာနဲ့ မှှပစ်ေလိုကတ်ော့ “အင်းဟင်း အင်းဟင်း” ဆိုပြီး ညည်းသံလေး ထွကလြာတယ်၊၊ လွှာနှင့ယ်ကတ်ော့လည်း “ပလပ် ပလပ်” ဆိုပြီး အသံတောငထြှကတ်ယ်၊၊ ထွကမြှာပေါ့ သင်းသင်းကလည်း အရညတ်ှေ ထွကန်တောကိုး။

ကနွောကြ ကာမစိတ် နည်းနည်းထနတ်ယ်၊၊ လူပျိုဘဝမှာတောင် ဂွင်းထုရင် အနည်းဆုံး သုံးကြိမလြောကြ ထုနိုငတ်ယ်၊၊ လေးကြိမမြှှောကထြုတဲ့ အခွိနမြှာ ပုံမှနသ်ှားလာနိုငပြမယေ့ြ လှကေားအဆင်းမှာ မလှယဘြူး။ အတကမြှာ တကန်ိုငပြမယေ့ြ အဆင်းမှာ ဒူးခွပြေီး လဲချင်သ်လို ဖြစ်တယ်။ အဲ့ဒါကြောင့ြ လေးကြိမထြိ မထုတော့ဘူး။ သုတထြှကလြည်း ထိန်းထားနိုငတ်ယလြေ၊၊

ကနွောကြ သင်းသင်းအစေ့ကို လွှာဖြားနှင့ြ ထိုးဆှပေးတာ သင်းသင်းတဈယောကြ “အီး ဟီး” ဆိုပြီး တုနတ်ုနသ်ှားတယ်၊၊ အစေ့ကို နှစ်မိနဈလောကြ စုပပြေးလိုကတ်ာ သင်းသင်းတဈယောကြ တုနပြှီး အဖုတထြဲက အဖြူနှစ်ကလေးတွေ ထွကပြှီး သူမ ပြီးသှားတယ်။ ပြီးတော့ ဘာမှမလုပရြဘဲ အသကရြှူသံတွေ ထွကပြှီး မောနတယေဗြွို့။

ကနွောလြည်း သင်းသင်းပြီးသှားတော့ ရပလြိုကပြှီးသင်းသင်းဘေး ပကလြကလြှနလြိုကတ်ယ်။

“သင်းသင်း ကိုကြောလြီးကို စုပပြေးဦး”

ဆိုပြီး လီးအရပြေားကို လှနလြိုကတ်ယ်၊၊ သင်းသင်းလည်း အိပယ်ာက ထလာပြီး တပြှတပြှှတန်ှင့ြ စုပတ်ယ်၊၊

(ဘယအြရသာရှိပါ့မလဲ၊၊ တောငတ်ော့ တောငန်တောပေါ့။ လီးနှင့လြွှာနှင့တ်ှေ့တာ မတောငပြဲ နပေါ့မလား။ အင်း ရနကြုနရြောကမြှ သငပြေးရမယ်၊၊)

သုံးမိနဈလောကပြဲ စုပပြှီး အာညောင်းတယဆြိုပြီး ရပလြိုကတ်ယ်၊၊ အဲဒါကြောင့ြ နှင်းနှင်းကို လိုးဖို့ ကြံရတော့တာပေါ့။

ကုတငမြရှိတော့ မှေ့ယာမှာပဲ ပကလြကလြှနပြှီး လှကြေီးထိုးပြီး ဆှဲရတယ်၊၊ အစေ့နှင့အြဖုတကြို လီးနှင့ြ ကလောပြှီး သုံးမိနဈလောကြ အထဲကို မထည့ပြဲ လုပလြိုကတ်ယ်၊၊ သင်းသင်းဆီက အသံလေး ထွကလြာမှ အဖုတထြဲ လီးစသှင်းတာ။ အပျိုဆိုတော့ တန်းပြီး သှင်းပစ်ရင် အရမ်းနာသှားမယ်၊၊ ဒီတော့ အဖြားလောကပြဲ သှင်းလိုကထြုတလြိုကန်ှင့ြ သုံးမိနဈ လေးမိနဈလောကြ အခွိနဆြှဲ လိုးပေးပြီး သင်းသင်း အသံလေး ခပစြိပစြိပ် ထွကလြာမှ ဆပကြနဲ ထိုးသှင်းပစ်လိုကတ်ယ်။

“အာ့…. ကိုကြောျ”

ဆိုပြီး အသံကယွကြယွြ ထွကသ်ှားတယ်၊၊ အပြငကြ နှင်းနှင်းတောင် အိပန်ရင်ေး လန့န်ိုးသှားလောကတ်ယ်။ ပြီးတော့ ကနွော့ရြငဘြတကြို တွန်းသေးတယ်၊၊ ကနွောလြည်း ခဏတော့ ရပပြဈလိုကပြှီး နို့ပြနစြို့ရတာပေါ့၊၊ သင်းသင်းဆီက အသံထွကလြာတော့ ထပပြှီး အဆုံးထိ သှင်းပစ်ရတာပေါ့၊၊ ဒီတော့လည်း သင်းသင်းက တဟီးဟီး အသံထွကလြာတာပေါ့၊၊

ကနွောကြ အားနှင့ြ မဆောင့ရြတော့ အားမရဘူးဗွ၊၊ ဆယမြိနဈလောကြ တွယထြည့လြိုကပြှီး ရပလြိုကတ်ယ်၊၊ ပြီးတော့ သင်းသင်းကို ကုန်းခိုင်းပြီး နောကကြနေ လိုးလိုကတ်ော့

“နာတယ် ကိုကြောျ”

ဆိုပြီး ပြောလာတော့ တဖြေးဖြေး ကြိတလြိုးလေး လိုးရတာပေါ့။ နောကထြပ် ဆယမြိနဈလောကြ လိုးပြီးတော့ ကနွောလြည်း ပြီးချင်လြာတယ်၊၊ ကနွောြ အဆုံးထိထည့ပြှီး ပန်းထုတပြဈလိုကတ်ာပေါ့၊၊ လူလည်း နည်းနည်းတော့ ဟိုကသ်ှားတာပေါ့ဗွာ။

“သင်းသင်း ကောင်းရဲ့လား”

“အင်း”

ကနွောတ်ို့နှစ်ယောကြ အဝတအြစားထဝတပြှီး ဖကအြိပလြိုကကြှတာပေါ့။

နောကတ်ဈရကြ မိုးလင်းတော့ သင်းသင်းတို့ အဖအမေကေို ကနတ်ော့ပြီး ရနကြုနကြို လာခဲ့လိုကတ်ယ်၊၊ ရနကြုနမြှာကတွော့ စိတလြှတကြိုယလြှတ် လိုးရတော့ အရမ်းကောင်းတာပေါ့။ သင်းသင်းလည်း လီးစုပတ်တလြာသလို ဖငတ်ောငခြလွို့ ရလာတယ်။ ခစွစြခငစြ ကြငန်ာစပဲလေ အပီအပြင် ဆောလြို့ ရလာတာ့ပေါ့ဗွာ။

ကနွောလြည်း အလုပကြ ငှရနေတေော့ ပြောပြွောရြှှငပြါပဲ။ နောကတ်ော့ သင်းသင်းအဖေ ကားတိုကခြံရပြီး ဒူးခေါင်းရိုးကြိုးတယ်၊၊ ကနွတ်ဲ့နရော ကြိုးပမယေ့ြ ကြောကပြတတ်ီး စည်းလိုကတ်ာ ကောင်းသှားပမယေ့ြ ဒူးခေါင်းရိုးကြိုးတာကတွော့ မကောင်းတော့ပဲ ခွိုင်းထောကကြှီးနှင့န်ရတော ဘာအလုပမြှ မလုပန်ိုငတ်ော့ဘူး။ ကလေးတွကေ လူလားမမှောကသ်ေးတော့ အားလုံး ကနွော့တ်ာဝန် ဖြစ်လာတယ်၊၊ ငှရတေဲ့ ကာလမို့လို့ သင်းသင်းတို့ မိသားစုကို ထောကပြံ့ထားနိုငတ်ယလြေ၊၊

သင်းသင်းက သူ့အဖအမေေ မိသားစုကို ထောကပြံ့ထားတဲ့ ကနွောြ့ကို ရှှပေေါမြှတင် ဆိုသလိုပဲ ကနွောြ ဘယလြိုလုပလြုပ် ခွင့ပြှုတာပဲ၊၊ ကနွောလြည်း လိုးရင်းဆောရြင်း သင်းသင်းက ကိုယဝြနရြလာတယ်၊၊ အစောပိုင်း ချောကလြအထိ ကနွောြ လုပဖြစ်တယ်၊၊ နောကတ်ော့ မလုပရြဲတာနှင့ြ လီးစုပခြိုင်းရတာပေါ့။ ဒါပမယေ့ြ သိပအြားမရတော့ဘူး။

သင်းသင်းက စွေးဝယဘြာဝယတ်ာ လမ်းလွှောကတ်ော့ ဝယန်ိုငသ်ေးတယ်၊၊ ကနွောကြ ရှဈနာရီလောကြ ရုံးသှားရလို့ သူနှင့မြလိုကဖြစ်ဘူး။ သင်းသင်းပဲ မနကစြောစောထ ထမင်းကြောြ ပဲပြုတဝြယ် ကောဖြီဖြောပြှီး စွေးသှားလေ့ရှိတာပေါ့၊၊ ချောကလြလောကကြှာတော့ သင်းသင်းကို စောင့ရြှောကရြအောင် နှင်းနှင်းကို ကနွောတ်ို့ဆီ လှှတလြိုကတ်ယ်၊၊

ကနွောလြည်း နှင်းနှင်းရောကလြာတော့ အခန်းတွေ ကန့ရြတာပေါ့။ နှစ်ယောကအြိပကြုတငလြည်း တဈလုံး ထပဝြယရြတာပေါ့၊၊ နှင်းနှင်းက သူ့အဈမအိမမြှာ နရတေော့ တိုကခြန်းဆိုပြီး လုံခွုံတာကြောင့ြ လှတလြှတလြပလြပန်တယ်ေ၊၊ သူ့အဈမ စွေးသှားတဲ့အခွိန် သူက ထမင်းကြောြ ကောဖြီဖြောပြှီး ကနွောြ့ကိုလည်းကြှေး သူလည်းစားပေါ့၊၊

သူက ညအိပရြင် ဘရာရော ပငတ်ီပါ ခွှတအြိပလြေ့ရှိတယ်။ သူ့အခန်းဘကကြ ပြတင်းပေါကြ မရှိတော့ ပူတယလြေ၊၊ အဝတပြါးလေး ဝတပြှီးပဲ အိပတ်ာ။ ကြာလာတော့ ကနွောန်ှင့် ပိုပြီး ရင်းနီးလာသလို ကနွောလြည် သှားရညတ်များများ ကနွမေိတယ်။

ကနွောြ ဖတဖြူးတဲ့ စာအုပထြဲမှာတော့ မှနမြာနိုငင်ံမှာ တဈလငတ်ဈမယား စနဈကို ပြဌာန်းထားသာ လှနမြင်းတရားကြီးဗွ။ ဒီဘဲကြီးက သူဆင်းရဲသားတွေ မိန်းမများများ မယူရတဲ့၊၊ သူဆင်းရဲသားတွေ မိန်းမများများ ယူလို့ရှိရင် ကလေးတွေ အများကြီး မှေးပြီး မကြှေးမမှေးနိုငရြင် ခိုးဆိုးလုယကမြှုတွေ ဖြစ်ပြီး တိုင်းပြညပြကြမြယတ်ဲ့၊၊

စုဖုရားလတ် လကထြကရြောကတ်ော့ ယောကြွားတဈယောကဟြာ မိန်းမတဈယောကပြဲ ယူရမယလြို့ အမိန့ြ ပြင်းပြင်းထနထြန် ထုတတ်ယ်၊၊ ဒါပမယေ့ြ ခငမြွားတို့ စဉြးစားကြည့်ဗွာ။ အင်ျဂလိပတ်ှေ ပြဌာန်းထားခဲ့တဲ့ ဥပဒကကေတွော့ တဈမွိုး။ လူဦးရအချိုး မညီမွှမှုကြောင့လြား မသိဘူး။ ပြင်းထနတ်ာ မရှိဘူး။ မယားကြီး မယားငယဆြိုတာ မရှိဘူးလေ။ ဒီတော့ ဥပဒကြေောင်းအရဆိုရင် မယားပျိုငပြဲရှိတယ်၊၊

အပြငလြောကမှာ မယားကြီး မယားငယ် ခေါန်ကြတောကို ကနွောြ တဈခု စဉြးစားမိတယ်။ ငယင်ယတ်ုန်းကယူတဲ့ မိန်းမကို မယားငယလြို့ခေါပြှီး ကြီးမှယူတဲ့ မိန်းမကို မယားကြီးလို့ခေါရြင် မကောင်းဘူးလားလို့။ ကနွောလြည်း အခစွကြ တဈယောကတ်ည်းနှင့ြ မလုံလောကတ်ော့ အခစွမြွားများ လိုချင်လြာတယ်။ ဒီတော့ ခယမ် ချောချောလှလှကို လိုချင်လြာတယ်၊၊

ဆိုရိုးစကားတောင် ရှိသေး။ ခဲအိုဆိုတာ ခယမြပေါင် တဈခွမ်းကို ပိုငတ်ယ် ဆိုတာ။ ကနွောကြ တဈကိုယလြုံးရအောင် ကြံမယ်။ ကနွောလြည်း နမှငေ့လြေ အရူးထလေ ဆိုသလို သင်းသင်း ကိုယဝြနရြင့လြေ တဏှာပိုရူးလပေေါ့ဗွာ။

ဘာလို့လည်းဆိုရင် တဈရကြ တဈရကြ လီးစုပခြံရတာနှင့ြ အာသာမပြဘေူး။ တညတလေ တံခါးလေး စေ့ရုံစေ့ထားပြီး အားမရတဲ့ ညဆိုရင် မိန်းမကို ကုန်းခိုင်းပြီး ဖငကြို ဖြေးဖြေးလေး လိုးသေးတယ်။ ကိုယဝြန် ရှဈလလောကအြထိ သင်းသင်းကို စည်းရုံးပြီး လိုးတယ်၊၊

သင်းသင်းကလည်း ကိုယဝြနရြှိပမယေ့ြ ကနွော့တ်ောင်းဆိုခကြကြို လိုကလြွောရတယ်။ သူကလည်း ကနွောအြမှနပြှီးအောင် အသံလေးတွေ ထွကပြှီး အောရြတာပေါ့လေ၊၊ ကနွောလြည်း တမငတ်ကာ နှင်းနှင်းသိအောင် အီးအား အီးအားပေါ့။ နှင်းနှင်းက သိတယ်။ မသိချင်ြ ယောငဆြောငန်တော၊၊

တနေ့မှာ မနကအြစောကြီး နှင်းနှင်း ဝမ်းသှားတယ်။ သုံးလေးကြိမသ်ှားတော့ ဆေးသောကပြှီး ဆကအြိပတ်ယ်။ နှင်းနှင်း တံခါးပိတဖြို့ မေ့သှားတာပေါ့၊၊ သူ့အဈမသင်းသင်း စွေးသှားတယလြေ။ ကနွောလြည်း အိပယ်ာကထပြီး ထမင်းကြောြ ကြောပြေးမယ့ြ သူမရှိတော့ နှင်းနှင်းအခန်းကို လာကြည့်တ်ဲ့အခါ တံခါးစေ့ထားရုံသာ တွေ့တော့ ကနွောြ ဝငသ်ှားလိုကတ်ယ်။ ဒီအကြကကြ ကနွောြ ကြားချောင်း ချောင်းနတောလေ။ နှင်းနှင်းကို လီးကြိုကသ်ှားအောင် လိုးလိုကဖြို့ ဆုံးဖြတထြားတာကိုး၊၊

ပငပြန်းလို့လား မသိဘူး နှင်းနှင်း ပကလြကကြလေး ခွပစ်ေလကပြဈ အိပပြွောန်တယ်ေ။ လုံခညွကြ မကြှတပြမယေ့ြ ဖြလွေော့နတောပေါ့၊၊ အင်ျကြီပါးပါးအောကမြှာ နို့တွကေို တွေ့ရတော့ စို့ပစ်ချင်လြိုကတ်ာ၊၊ ကနွောြ့ ဆုံးဖြတခြကြကြ နို့စို့ဖို့ မဟုတဘြူးလေ။ နောကဆြို အဖုတရြရင် နို့က ကြိုကသ်လောကြ စို့လို့ရတယ် မဟုတလြား။ ဒီတော့ အဖုတကြိုလုပဖြို့ ထမီလေးဖြပြေီး အပေါကြနေ အောကကြို လွှောခလွိုကတ်ာပေါ့။ အိပရြေးပကြလြို့လား မသိဘူး မနိုးဘူးဗွ၊၊

ကနွောြ နှင်းနှင်းအဖုတကြို ကြည့်လြိုကတ်ော့ သိပလြှတယ်။ အမှှေးကလည်း နုနုလေး။ အဖုတအြကြဲကြောင်းလေးက သိပလြှတယ်၊၊ ကနွောြ လွှာနှင့ြ အကြဲကြောင်းတဈလွှောကြ ယကပြေးလိုကတ်ယဗြွ။ မနိုးသေးဘူး။ ဆယခြကြလြောကြ ယကပြေးလိုကတ်ော့ အဖုတမြှာ ကနွော့သ်ှားရတွနှေငေ့ြ ခွှဲလာတယ်။ ကနွောြ အားမရဘူး။ ခွနှစ်ေချောင်း ထောငလြိုကတ်ော့ အင်းအင်းဆိုပြီး တဈခကြလြှုပသ်ှားတယ်။ မနိုးသေးဘူး။ လွှာနှင့ကြုန်းပြီး အကြဲကြောင်းထဲ မှှလေိုကတ်ော့ နှင်းနှင်း လန့န်ိုးလာပြီး

“ဟာ…. ကိုကြောြ ဘာလုပတ်ာလဲ။ ဖယ် မမသိရင် အားလုံး ပြူနာပဲ”

ဆိုပြီး ရုန်းထွကဖြို့ လုပတ်ယ်။ ဝမ်းသှားထားတော့ သူက သိပမြလှုပန်ိုငဘြူး။ ကနွောကြလည်း သိတယ်။ ဒါကြောင့ြ သူ့ရငဘြတကြိုခွ မကြန်ှာကို သူ့ခွဖကေကြို မကြမြှာမူ ထိုငလြိုကတ်ယ်၊၊ ကနွောြ့ကိုယလြုံးနဲ့ ဖိထားတော့ နှင်းနှင်း မလှုပန်ိုငတ်ော့ဘူး၊၊ လူကသာ မလှုပန်ိုငပြမယေ့ြ လကကြတော့ ကနွောြ့ကြောပြငကြို လကန်ှဈဖကန်ှင့ြ ရိုကပြှီး

“ကိုကြောြ မလုပပြါနဲ့။ သမီးကို လှှတပြါ။ မမ သိသှားလိမ့မြယ်”

ကနွောကြ မလှှတတ်ဲ့အပြင် ဖငကြိုဆှဲမကာ ဖငအြောကခြှ ခေါင်းအုံးသှင်းလိုကတ်ယ်၊၊ ဖငကြှီးအပေါကြို မှောကတ်ကလြာတယ်၊၊ ကနွောြ အားရပါးရ ယကပြေးလိုကတ်ယ်။ နှင်းနှင်း ငိုနတေဲ့ အသံတွေ တိတသ်ှားတယ်၊၊ အရညတ်ှလည်ေး ထွကလြာတယ်၊၊ သူမရုန်းနိုငတ်ော့ပါဘူး။

အဖုတန်ှုတခြမ်းသားဖြဲပြီး အစေ့ကို စုပပြဈလိုကတ်ယ်၊၊ ငါးမိနဈလောကြ သသခွေောခွာ စုပပြေးလိုကတ်ာ နှင်းနှင်းတဈယောကြ တွန့သ်ှားပြီး ပြီးသှားတယ်၊၊ ကနွောြ နရောပြောင်းပြီး ပေါငကြှား ဒူးထောကဝြငလြိုကတ်ော့

“မလုပပြါနဲ့ ကိုကြောြ။ မမသိရင် မိုးမီးလောငပြါ့မယ်”

“ငါရှင်းနိုငတ်ယ် နှင်း”

ဆိုပြီး အဖုတထြဲ လီးသှင်းလိုကတ်ယ်၊၊ ပြီးတော့ အင်ျကြီကို အပေါတ်ှန်းတငပြှီး နို့စို့ရင်း လီးကို အသှင်းအထုတ် လုပတ်ယ်၊၊ နှင်းနှင်းမှာ မရုန်းကနန်ိုငတ်ော့ပဲ မကြစြိပဲ မှိတထြားရတာပေါ့လေ။

ကနွောကြ နှင်းနှင်းအသားကအွောင် ငါးမိနဈလောကြ လိုးပစ်လိုကတ်ယ်။ဘယလြောကပြဲ ငှင်းဆနဆြန် လီးနှင့အြဖုတတ်ှေ့ရင် အဖုတကြ သူ့အလုပကြို သူသိတာပေါ့၊၊ မကြာပါဘူး နှင်းနှင်းတဈယောကြ ညည်းသံတိုးတိုးလေး ထွကလြာတယ်။

ဒီတော့ ကနွောြ အခွိနမြဖြုန်းတော့ဘူး။ အမှေးပါးဟိုငမြငကြို ထိုးခွဲလိုကတ်ော့ နှင်းနှင်း မကြလြုံးလေး ပြင့လြာပြီး

“အားးး နာလိုကတ်ာ ကိုကြောရြယ်”

“ခဏလေးပါ နှင်းနှင်း။ မကြာခင် ကောင်းသှားမှာပါ”

“ပြောမရတော့လည်း လုပပြါ ကိုကြောြ။ မမလာလို့ မိသှားရင် ကမွ ပြူနာတကပြါ့မယ်”

“သင်းသင်းလာဖို့ အဝေးကြီးပါ”

ကနွောလြည်း အေးအေးဆေးဆေး လုပလြို့ရပြီလေ။ ဒီတော့ နှင်းနှင်းကောင်းအောင် နို့စို့ရင်း လိုးလိုကတ်ယ်။ ပထမတော့ ဖြေးဖြေး၊ နောကတ်ော့ အားလည်းသုံးရတာပေါ့၊၊ နှင်းနှင်းက ကနွော့ခြါးကို ခွထေောကန်ှဈဖကန်ှင့တ်ောင် ခွိတလြိုကသ်ေးတယ်၊၊ ပါးစပကြလည်း တအင်းအင်း တဟင်းဟင်းညည်းလို့။ ဒါတောင် သူဝမ်းသှားထားလို့ အာလွော့နတော၊၊ သူသာ နကေောင်းရင် အရမ်းကောင်းမှာ။

အခွိန် အေးအေးဆေးဆေးရလို့ သုတထြိန်းပြီး လိုးတာတောင် ကြပထြုပန်လေို့ မိနဈနှစ်ဆယလြောကမြှာ နှင်းနှင်းရော ကနွောရြော ပြီးသှားတယ်။ ပြီးသှားတော့ ရပလြိုကတ်ဲ့အခါမှာ

“ကိုကြောြ ကမွဗိုကကြှီးသှားရင် ဘယလြိုလုပမြလဲ”

“ဗိုကကြှီးသှားရင် နင့ကြို ငါယူမယ်”

“ဘယလြိုဖြစ်မှာလဲ ကိုကြောြ”

“ငါ့တာဝနထြားစမ်းပါ။ ညနေ ငါဆေးဝယလြာခဲ့မယ်”

ဆိုပြီး အခန်းအပြငကြို ထွကလြိုကတ်ယ်။ သတိရလို့ သနပခြါးတုံးကိုယူပြီး သူ့အခန်း တံခါးဂကြထြိုးတဲ့ ဂွင်းကို ထုပစ်လိုကတ်ယ်၊၊ နောကန်ေ့ အေးအေးဆေးဆေး သူ့အခန်းထဲ ဝငလြို့ရအောငလြေ။ ကနွောလြည်း ရမေိုးခွိုးပြီး ရုံးကို လဈလာလိုကတ်ယ်။ နှင်းနှင်းကတော့ အိပယ်ာက မထနိုငတ်ော့ဘူး အိပပြှီး ကနွခြဲ့တော့တယ်။ ညနပြနေရြောကတ်ော့ သင်းသင်း မရိပမြိအောင် နှင်းနှင်းကို ဆေးဝယပြေးလိုကတ်ယ်၊၊

နောကတ်နေ့နံနကြ သင်းသင်း စွေးသှားခွိန် နှင်းနှင်းက ထမင်းကြောလြေး ထကြောတ်ော့ ကနွောြ နှင်းနှင်းကို နောကကြနဖကေပြှီး မှှေးမှှေးပေးလိုကတ်ယ်။ နှင်းနှင်းက

“ကိုကြောရြယ်…. ကမွတို့ မသင့တ်ောပြါဘူး”

“ဘာလို့ မသင့တ်ောရြမှာလည်း နှင်းနှင်း။ ကိုကြောကြ သူစိမ်းမဟုတဘြူးလေ..”

“မမရဲ့ ယောကျြားဆိုတော့”

“အောြ နှင်းနှင်းကလဲ ခယမြနှင့ြ ခဲအိုဆိုတာ ဒီလိုပဲ။ ကိုကြောကြ နှင်းနှင်းကို ခစွန်တောလေ”

“မမသိသှားရင် မခကဘြူးလား”

“သိသှားတော့လည်း ကိုကြောြ နှစ်ယောကပြေါင်းမှာပေါ့”

“ကိုကြောကြလည်း မနှင်းက ရပါ့မလား”

“ရအောငကြှံမှာပေါ့”

“ကမွရှကတ်ယ် ကိုကြောြ။ အဈမယောကြွားနဲ့ ဖြစ်တာ”

“အောြ ဖြစ်ပြီးမှတော့ ဘာလို့ ရှကန်ရေဦးမှာလည်း”

“ကမွ နယပြှနတ်ော့မယ် ကိုကြောြ”

“မင်းအဈမ ဗိုကကြှီးနဲ့ ဘယလြိုထားခဲ့မှာလည်း။ နေ့စေ့လစေ့ ဖြစ်နပြေီ။ ငါအလုပသ်ှားတုန်း ဗိုကန်ာနရင်ေ ဒုကျခ”

“အင်း… ကမွ ဘယလြိုလုပရြမှန်းတောင် မသိဘူး”

ဆိုပြီး မီးဖိုပေါကြ ထမင်းကြောအြိုးကို ခလွိုကတ်ယ်။

“ကဲ… လာပါ နှင်းရယ်”

ဆိုပြီး နှင်းနှင်းကို အခန်းထဲ ဆှဲခေါလြိုကတ်ော့ နှင်းနှင်းလည်း မထူးဇာတခြင်းကာ ပါလာတယ်။

“ကိုကြောကြလည်း နေ့တိုင်းပဲ လုပခြငွန်တောပဲလား”

“နှင်းနှင်းကလည်း နင့အြဈမ ဗိုကကြှီးကတည်းက ငါ့မှာ ငတန်တောလေ”

“ကိုကြောြ မငတပြါဘူး။ ကမွ သိပါတယ်”

“ဟင်း နှင်းနှင်းက ဘယလြိုသိလဲ”

“နေ့တိုင်းနီးပါးလောကြ အသံကြားနရတော”

“အဲဒါ နင့အြဈမ လီးစုပပြေးနတောလေ။ ငါ့မှာ သူလီးစုပပြေးရုံနှင့ြ အားမရဘူး”

“ဒါဆို ဟိုတနေ့က မမအောသ်ံ ကြားရတယ်”

“ငါလည်း မနနေိုငလြို့ နင့အြဈမဖငကြို လိုးရတာဟ”

“ဟင် ကိုကြောြ မမက ဖငလြည်း အလုပခြံတာလား”

“သူလည်း အစောတုန်းကတော့ မကြိုကဘြူး။ နောကတ်ော့ ကြိုကလြာတာပေါ့”

“အမလေး ကြောကစြရာကြီး ကိုကြောရြယ်”

“သူလည်း နင့လြိုပဲ အစပိုင်းတုန်းက ကြောကတ်ယ်။ နောကကြတွော့ ကောင်းမှန်းသိတော့ ဖငကြိုပဲ အမြဲတမ်း ခခွိုင်းတယ်”

“ကိုကြောကြရော မရှံမရှာ ခတွာပဲလား”

“ရှံစရာလား ကိုယ့်မိန်းမပဲ။ သူကောင်းအောင် ငါဆို ဖငတ်ောငယ်ကပြေးတာ”

“မနေ့တုန်းက ကိုကြောယ်ကတ်ုန်းက ခံလို့ကောင်းတယ်။ ဒါပမယေ့ြ ဖငခြခွံရမှာတော့ ကြောကတ်ယ်”

“ဒါဆို နှင်းနှင်းက အဖုတယ်ကခြံရတာကို ကြိုကတ်ယပြေါ့”

“အင်း… တဈခါမှလည်း အဖုတ် အယကမြခံဖူးတော့ တဈမွိုးကြီးပဲ။ နောကပြှီး ကိုကိုကြောြ အဖုတယ်ကပြေးလို့သာ ကမွလည်း အလုပခြံလိုကတ်ာ”

“ကဲလာ ဒီနေ့ ရှယယ်ကပြေးမယ်”

ကနွောလြည်း နှင်းနှင်းအဖုတကြို အထူးတလည် ရှယယ်ကပြဈလိုကတ်ယ်။ မနေ့က ရုန်းနလေို့ သိပမြလှတလြပပြမယ်ေ့ ဒီနေ့ကတော့ ရှယယ်ကလြိုကတ်ယ်။ ဆယမြိနဈလောကပြဲ ယကရြသေးတယ် နှင်းနှင်းက တအီးအီး တအားအား အောပြှီး ပြီးသှားတယ်။

“နှင်းနှင်း ပြီးသှားပြီလား”

” အင်း ကိုကိုကြောျ”

“ကောင်းလား”

“ကောင်းတယ်”

“ဒီလိုဆို ကိုကြောြ့လီးကို စုပပြေးပါလား”

“အင်း စုပပြေးပါ့မယ်”

ဆိုပြီး စုပပြေးတယ်။ စုပပြေးရင်း အားမရဘူး ထငပြါရဲ့။ ကနွော့တ်ငပြါးကိုဆှဲပြီး သူ့ဘကကြို အတင်းကပတ်ော့ ကနွောလြည်း သဘောပေါကပြှီး အဆုံးနီးပါး ဆောင့ပြေးသေးတယ်။ ငါးမိနဈလောကြ အစုပခြံပြီး နှင်းနှင်းကို ကုတငစြောင်းပေါြ ခေါင်းအုံးခံပြီး ကုန်းခိုင်းလိုကတ်ယ်၊၊

ကနွောကြ ပြောလကစြ စကားအတိုင်း နှင်းနှင်းဖငကြုန်းပေးတော့ နှင်းနှင်းအဖုတန်ှင့ြ ဖငကြို ယကပြေးသေးတယ်၊၊ နှင်းနှင်းက ဖငယ်ကခြံရတာ ပိုကြိုကတ်ယ်။ တဟင်းဟင်း အသံကို ထွကလြို့။ ဒီနေ့တော့ ဖငကြို မခသွေးဘူး။ အဖုတကြို အီဆိမ့န်အေောင် ခမွယဆြိုပြီး နောကကြနေ တဖြေးဖြေးချင်ြး သှင်းလိုကတ်ယ်၊၊ လီးဝငတ်ာကိုလည်း အားမရဘူး ထငပြါရဲ့။ လကကြို နောကပြှနန်ှင့ြ ကနွောြ့ကို ဆှဲတယ်။ ကနွောလြည်း အားပြင်းပြင်းနှင့ြ ဆောင့်လုပတ်ာ သိပမြကြာဘူး ဆယမြိနဈလောကမြှာ သူပြီးသှားတယ်၊၊ ကနွောလြည်း နှင်းနှင်းခါးကဆှဲပြီး ငါးမိနဈလောကမြှာ ပြီးသှားတယ်။

နောကတ်ော့ ကနွောလြည်း ရမေိုးခွိုး ထမင်းကြောစြားပြီး ရုံးသှားတယ်၊၊ အလုပကြ ဂွငရြှိနတောမို့ မအားဘူး။ တနေ့ကို သုံးယောကလြောကပြဲ ပိုကဆြံရှင်းထားတယ်။ အကြကအြခွို့ကို ကနွောြ ပြနကြွူးတယ်။ အကြကအြခွို့ကို ရဝတနှင့ပြေါင်းပြီး ငှထေုတတ်ယ်။ ဒါကြောင့မြို့ လကဖြွား ငှသေီးနတောပေါ့။

ကနွောန်ှင့်နှင်းနှင်း သင်းသင်းမသိအောင် မနကပျိုင်း ကာမဆားငံရေ အတူတူသောကလြာတာ ပုံစံမွိုးစုံသာမက ဖငပြါခလွာနိုငတ်ယ်။ ဒါပမယေ့ြ သင်းသင်းက မှေးခါနီး ဖြစ်လာတဲ့အခါ စွေးမသှားနိုငတ်ော့ပဲ နှင်းနှင်းကိုသာ သှားခိုင်းတော့တာကြောင့ြ ကနွောလြည်း ငတလြာတယ်၊၊ ဒီတော့ ညဘကမြှာ သင်းသင်းအိပခြွိန် နှင်းနှင်းအခန်းထဲ အတင့ရြဲပြီး လုပတ်ော့တယ်၊၊ နှင်းနှင်းက

“အာ…. ကိုကိုကြောြ မမသိသှားရင် ဘယလြိုလုပမြှာလဲ”

ဆိုပြီး ပြောလာတော့ ကနွောကြ

“မကြားအောင် လုပမြယ်”

ဆိုပြီး တွယတ်ယ်။ ပထမတော့ သင်းသင်း မသိပမယေ့ြ နောကတ်ော့ ရိပမြိလာတယ်။ သင်းသင်း လကပြူးလကကြှပမြိအောင် ဖမ်းတာကို ကနွောန်ှင့ြ နှင်းနှင်း ခံလိုကရြတယ်။

တနေ့ သူအိပခြငွယ်ောငဆြောငန်တောကို မသိဘဲ ကနွောကြ နှင်းနှင်းကို လှကြေီးထိုးရိုးရိုးနှင့ြ လိုးနတေုန်း ကနွော့ြ နောကကြနေ ဝငလြာတယ်။ သူဝငလြာတာ ကနွောြ မသိဘူးလေ။ ကနွောကြ ကိုယရြှူးကိုယပြကတ်ာ ခံရတာပါ။ တံခါးဂကြပြေါကကြို ပိတမြရအောင် ဂွင်းကိုထုပစ်ပြီး ဖြုတခြဲ့တာကိုး။ ချောကလြို့ အသံကြားပြီး မီးလင်းလာတော့ ကနွောြ ရပလြိုကပြှီး ကြည့်လြိုကတ်ော့

“သင်းသင်း ဟင်..”

“မမ”

ကနွောကြ စိတမြပူပါဘူး။ ကနွောြ့မှာ နိုငကြှကြ ရှိတယ်။ ကိုယတ်ိုင် အလုပလြုပပြှီး ငှမရှောနိုငတ်ဲ့ မိန်းမတွပေဲလေ။

“ကိုကိုကြောြ.. ရှင့်အကြံ ပကစြကလြှခညွလြား”

နှင်းနှင်းကတော့ ငိုနရှောတယ်။

“ငါဘာအကြံ ပကစြကလြို့လဲ”

“ရှင့်ကို လကပြူးလကကြှပ် မိနတောတောင် မုံလာဥ လုပခြငွသ်ေးတယ်။ နှင်းနှင်း ညည်းကလည်း မိုကလြိုကတ်ာ အေ”

“မမ ကမွကို သတလြိုကပြါ။ မမ ကမွမှားပါတယ်”

“မဟုတဘြူး ညည်းကအငယ် ကိုကိုကြောမြှာ အပြဈရှိတာ”

“ဟ ငါက နင့ကြို မလိုးရလို့ ၊ နင့ြ နင့ည်ီမကို လိုးတာ၊ ငါ့အပြဈလား”

“ရှင် လူယုတမြာ၊ ကမွဗိုကမြကြီးခင် ကတည်းက ရှင် ဘယလြောကပြဲလုပလြုပ် ကမွခံခဲ့တာ။ ကမွဗိုကကြှီးတဲ့ ခဏလေးတောင် ရှင် မစောင့်နိုငဘြူးလား”

“အေးလေ ငါအကြာကြီး မစောင့န်ိုငဘြူး။ မင်းကလေး မှေးပြီးတော့လည်း တဈလခွဲ နှစ်လ စောင့န်ရေဦးမှာ”

“မမရယ် ကမွကိုသာ သတလြိုကပြါ။ ကမွမှာ အပြဈရှိပါတယ်”

“ညည်းလို အပျိုမပြောနဲ့ ငါလို့ ဗိုကကြှီးနတေဲ့သူတောင် မရရအောင် လိုးသေးတာ။ ညည်းက အိမထြောငကြပြှီးသား သူတွရေဲ့ ဆှဲဆောငမြှုကို ဘယခြံနိုငမြလဲ။ ကိုကိုကြောြ ရှငသ်ာ လူယုတမြာ ခွေးကငွ့ခြှေးကြံ ကြံတယ်”

“အေး ငါက ခွေးမဟုတဘြူး၊ နှားဟ သိရဲ့လား နှားဟ။ နှားတဈကောငလြိုကငွ့ပြှီး ညည်းတို့ တဈအိမသ်ားလုံးကို ထောငန်ှုတခြမ်း လမ်းလွှောကပြှီး ရှာကြှေးနတော”

“ကမွ ရှငန်ဲ့ မပေါင်းနိုငဘြူး”

“မပေါင်းရငလြည်းနလေေ၊ နငတ်ို့ထွကသ်ှား၊ နငတ်ို့ တဈမိသားစုလုံး ငတလြိမ့မြယ်”

“ဟုတပြါတယ် မမရယ်.. မောငလြေးတွေ ညီမလေးတွကေို ကြည့်ပြါဦး”

ဆိုတော့ သင်းသင်းက ခွာကနဲ ထွကသ်ှားပြီး သူ့အခန်းထဲမှာ ဝငင်ိုနတေော့တယ်၊၊ ကနွောလြည်း

“နှင်းနှင်း ခဏနေဦး”

ဆိုပြီး သင်းသင်းအခန်းထဲ လိုကသ်ှားတယ်။ နှင်းနှင်းလည်း ငိုကနွခြဲ့တယ်၊၊ သင်းသင်းအခန်းရောကတ်ော့ သင်းသင်းကို ဖကလြိုကပြှီး သင်းသင်းကို

“မငိုပါနဲ့ သင်းသင်း။ ကိုယတ်ို့ သားသမီးလေး ဗိုကထြဲမှာ စိတည်ဈနရလေိမ့မြယ်”

“သှား…. ရှင်… ကမွအနား မလာနဲ့”

“သင်းသင်း… နေ့စေ့လစေ့ကြီးကြာ မငိုပါနဲ့။ တောကြှာ ခေါင်းကိုကစြှဲသှားပါ့မယ်”

“စွဲစွဲ… ရှင် ကမွအပေါြ သဈစာဖောကရြကတ်ယ်”

“သဈစာဖောကတ်ာ မဟုတရြပါဘူး။ ကိုယတ်ကယ် မနနေိုငလြို့ပါ”

“ရှငမြနနေိုငတ်ာက ဘာအရေးလည်း….. ကမွညီမလေး ဘဝပကြပြှီ”

“ငါ မင်းတို့မိသားစု အားလုံးကို စောင့ရြှောကပြါ့မယ်”

“ရှင် မစောင့ရြှောကလြို့လဲ မရဘူး။ ကမွတို့ တဈမိသားစုလုံး ဒုကျခရောကကြုနမြှာပေါ့။ အဖကေ ဒုကျခိတ၊ ကလေးတွကေ အရှယမြရောကသ်ေးဘူး”

“အေးပါ ငါ့တာဝနထြားစမ်းပါ။ မင်းရော နှင်းနှင်းရော ငါစောင့ရြှောကပြှီး မင်းတို့မိဘနှင့ြ မောငန်ှတွကေို ငါ့မိသားစုလို စောင့ရြှောကပြါ့မယ်”

“ရှင် တကယလြား”

“အောြ အရငကြလည်း ထောကပြံ့နတောပဲ။ အခုလည်း ထောကပြံ့နတောပဲလေ။ နောကပြှီး မင်းမိဘအိမကြို တိုကသ်ဈဖြစ်အောင် ငါပြနဆြောကပြေးပါ့မယ်”

လို့ ပြောလိုကတ်ော့ သင်းသင်းလည်း ကြနပေသ်ှားတယ်။

“နောကမြှ ကလေးအမေ ဖြစ်သှားမှ ကမွကို ပစ်မသှားနဲ့”

“အေးပါကြာ၊ မငိုနဲ့တော့ အိပတ်ော့နောြ”

“ရှငကြ ဘယသ်ှားမလို့လည်း”

“ဟိုဘကမြှာ မင်းညီမ ငိုနတယ်ေ။ ခဏချော့ပြီး ပြနလြာခဲ့မယ်။ တောကြှာ စိတည်ဈပြီး မတောတ်ရောြ လုပသ်ှားမှာစိုးလို့”

“ကမွ မကြန်ှာပူတယ်။ ရှငဘြာသာရှင် သှားပြီးပြော”

သင်းသင်းနှင့ြ ပြလညေသ်ှားပြီဆိုတော့ ကနွောလြည်း ဗိုလတ်ိုကခြွှန်းထုံး နှလုံးမူပြီး နှင်းနှင်းအခန်းကို ကူးလိုကတ်ယ်၊၊ နှင်းနှင်းက ကနွောန်ှင့ြ သင်းသင်း ပြောနတောကို ကြားပြီး ဖြစ်နတယ်ေ၊၊

“ကိုကိုကြောြ မမနဲ့ အဆငပြှသှေားပြီလား”

“ပြသှေားပြီလေ။ အခုတော့ နှင်းနှင်းနဲ့လည်း တရားဝငန်လေို့ ရသှားပြီ။ နှင်းနှင်းတို့ အိမကြိုလည်း ပြနဆြောကပြေးမှာ”

“ဝမ်းသာပါတယ် ကိုကိုကြောြ။ အဖတေို့လည်း အေးအေးခမွြးခမွြး နရပြေီပေါ့”

“ကဲပါ ဒီလိုဆို ပြနစြရအောင်”

“ကိုကိုကြောြ ဒီနေ့တော့ နားလိုကြ။ မမနား သှားနလေိုကြ။ သူ ဝမ်းနည်းနမယ်ေ”

ကနွောလြည်း သင်းသင်းဆီ ပြနသ်ှားပြီး အိပရြတာကြောင့ြ သင်းသင်းလည်း ဝမ်းသာနတယ်ေ။

နောကရြကတ်ှမှော သင်းသင်းနှင့ြ နှင်းနှင်းတို့ တဈယောကန်ှင့တ်ဈယောကြ မကြန်ှာချင်ြးမဆိုငကြှဘူး။ နှင်းနှင်းက သူခကြပြှုတစြရာရှိတာ ခကြပြှုတပြှီး သူ့အခန်းထဲ ဝငန်တောပေါ့၊၊ သင်းသင်းလည်း စားစရာရှိတာ သှားစားပြီး သူလည်း သူ့အခန်းဝငတ်ယ်၊၊ ကနွောကြတော့ ညကတွော့ အခန်းကူးရတာပေါ့၊၊ သင်းသင်းက အိပခြငွယ်ောငဆြောငန်တောပေါ့။

ဒီလိုနှင့ြ ကနွောြ အလုပသ်ှားနတေုန်း သင်းသင်း ဗိုကန်ာလာတာပေါ့၊၊ သင်းသင်းက နှင်းနှင်းကို မခေါလြို့ မရတော့ ခေါရြတော့တယ်။ သှေးသားရင်းခွာတွေ ဆိုတော့လည်း နှင်းနှင်းလည်း ပြာတိပြာရာဖြစ်ပြီး ကနွောြ့ကို ဖုန်းခေါပြှီး အကြိူးအကြောင်း ဖုန်းဆကပြှောကာ ဆေးရုံသှားကြတယ်၊၊ ကနွောလြည်း အလုပကြ ဖြတမြရတော့ ညနမှေ ရောကဖြစ်တယ်၊၊

သင်းသင်းက မမှေးနိုငတ်ော့ အရေးပေါြ ခွဲမှေးရတာပေါ့။ သှေးလိုတော့လည်း နှင်းနှင်းဆီကပဲ ယူရတယ်။ ဆေးရုံစောင့်တော့လည်း နှင်းနှင်းပဲ စောင့ရြတာပေါ့။ သေးခွီးကအစ အားလုံး လုပပြေးရတာပေါ့။ ကလေးအတွကလြည်း နှင်းနှင်းကပဲ လုပပြေးရရှာတယ်၊၊ သင်းသင်းက ဗိုကခြှဲထားတော့ သိပမြလုပန်ိုငဘြူး။

ဆေးရုံမှာ ခွုပရြိုးဖြပြေီးတဲ့အထိ နပြေီတော့ ဆေးရုံက ဆင်းလာရတယ်၊၊ သင်းသင်း ဗိုကခြှဲနရောက အနာမကကြတ်ော့ အိမမြှာ လဲလွာင်းနရတေယ်။ နှင်းနှင်းကလည်း သူ့တူလေးကို ခစွမြှခစွြ။ ညတိုင်း ကလေးအသံကြားရင် လာလာလုပပြေး ကြည့်ပြေးရတယ်၊၊

ကနွောလြည်း သင်းသင်းအနား အိပန်ရပေမယေ့ြ ကုတငကြှပလြို့ အိပရြတာ အဆငမြပြသလေို တဈခါတလေ နှင်းနှင်း အိပပြွောန်ရင်ေ ကလေးငိုသံသိပမြကြားရတော့ သင်းသင်းကိုပြောပြီး အခန်းအလယကြ ကာထားတဲ့ အထပသ်ားနံရံကို ဖကြလြိုကရြတယ်။ ပြီးတော့ နှင်းနှင်းကုတငကြိုပူးပြီး နှင်းနှင်းကို ကနွောြ့ဘေး အိပခြိုင်းလိုကတ်ာပေါ့ဗွာ၊၊ ကနွောြ့ အကြံကတော့ ကြကတ်ိပဲ။ ဒါပမယေ့ြ နှင်းနှင်းကို

“လိုးမယ်”

လို့ ပြောလိုကတ်ော့ သူကငှင်းတယ်၊၊

“အာ ကိုကိုကြောြ မလုပပြါနဲ့ အဈမရှိတယ်”

သင်းသင်းက ဗိုကခြှဲဒဏရြာ ရှိနလေို့ စောင်းအိပလြို့ မရဘူးလေ။ ပကလြကကြလေးနှင့ြ နရတေယ်။

“ကိုကြောြ ရှငဟြာလေ ကမွရှေ့မှာနပြေီး ကမွညီမကို လုပခြငွန်ပေါလား။ သှား အပြငမြှာသှားလုပ် အေး”

“ရှေ့မှာ ဘုရားခန်း ဖြစ်နတယ်ေ မဖြစ်ဘူး”

“ရှင် အဲလောကမြှ အရှကမြရှိရငတ်ော့ ကမွတို့ ညီအဈမလည်း တဈယောကရြှေ့တဈယောကြ လုပခြံနတော အရှကမြရှိ ထိုငကြှညန်ရရေင် ရှငလြည်း အရှကမြရှိ နှင်းနှင်းစောကပြတကြိုသာ ယကပြှီးမှ လုပ်။ နှင်းနှင်း နငလြည်း အယကမြခံရရင် မခံနဲ့”

“ကဲ ကိုကိုကြောြ မမပြောတာနောြ။ ရှငလြုပရြဲရင် လုပပြေါ့”

“ငါက… နှစ်ယောကလြုံး ယကပြေးဖူးတယ် မလုပရြဲစရာ မရှိဘူး”

“ကိုကြောြ… ရှငကြတော့လေ။ နှင်းနှင်း ညီမလေး ညည်း အယကသ်ာခံလိုကတ်ော့။ အဲလောကြ အရှကမြရှိတာ လုပပြါစေ။ ငါလည်းကြည့်န်မယ်ေ”

ဒီယုနမြှငလြို့ ဒီခွုံထွငတ်ဲ့ ကနွောြ ဘယရြှကမြလဲ။ လငမြယားတွခညွြေးလုပတ်ာ ဘယသ်ူသိတာမှတလြို့။ ကနွောကြ သင်းသင်းတဈယောကြ ကြည့်မြယဆြိုတာကြောင့ြ စိတပျိုလှုပရြှားရသလို နှင်းနှင်းလည်း ကနွော့လြိုပင် ဖြစ်နသည်ေ၊၊ ထို့ကြောင့ြ

“သင်းသင်း… မိန်းမ… မင်းကြည့်မြယဆြိုရငလြည်း ကြည့်ပြေါ့ကြာ။ မင်းစိတပြါလာတယ် ဆိုရငလြည်း နောကမြွားမှပေါ့”

ဆိုပြီး သင်းသင်းကိုယအြား ခေါင်းအုံးကြောမှီပေးလိုကသ်ည်။ ဒါနှင့ြ ကနွောလြည်း နှင်းနှင်းကို

“နှင်းနှင်းရေ အင်ျကြီလေးခွှတကြှာ”

“အာ ကိုကိုကြောကြလည်း”

“ညီမ ဘာမှရှကမြနနေဲ့။ နငခြွှတသ်ာ ခွှတပြေးလိုကြ”

နှင်းနှင်းလည်း အဝတအြစားတွေ ခွှတပြဈလိုကတ်ော့ ကနွောလြည်း နှင်းနှင်းနို့ကို စို့ပေးပြီး နှင်းနှင်း ပေါငကြှားထဲဝငကြာ သင်းသင်းတဈယောကြ စိတပြါလာအောင် တမငပြင် အထူးယကပြေးလိုကသ်ည်၊၊

နှင်းနှင်းလည်း ပထမတော့ အသံမထွကပြမယေ့ြ နောကတ်ော့ အသံကလေး ထွကလြာသည်၊၊ ကနွောကြ ဖငကြိုနှိုကပြှီး အစေ့ကို သသခွေောခွာ စုပပြေးသည်၊၊ နှင်းနှင်းမှာ မကြစြိမှိတပြှီး သူ့အဈမကိုမေ့ကာ တရှီးရှီး အောလြာသည်၊၊ ကနွောလြည်း အမှနအြကန် စိတပြါလာပြီး ဆယမြိနဈလောကြ စုပပြေးရာ နှင်းနှင်းတဈယောကြ ပြီးသှားလသည်ေ၊၊ ကနွောလြည်း ရပလြိုကပြှီး နှင်းနှင်းကို

“နှင်းနှင်းရေ ကိုကြောြ့လီးကို စုပပြေးဦးနောြ”

လို့ ပြောပြီး သင်းသင်းဘေးနား ကပထြိုငကြာ သင်းသင်းရဲ့ နှုတခြမ်းကို နမ်းရင်း

“ကိုကြောလြည်း သင်းသင်းကို အရမ်းလှမ်းနပြေီ”

ဟုပြောလိုကကြာ နှင်းနှင်းအား လီးစုပခြိုင်းလိုကသ်ည်။ သင်းသင်းလည်း အလိုးမခံရတာ ကြာပြီမို့ စိတပြါလာပြီး မကြလြုံးကလေးတောင် အရောငလြကလြာသည်၊၊

ကနွောလြည်း နှင်းနှင်း လီးစုပပြေးနတောကို ရပခြိုင်းလိုကပြှီး နှင်းနှင်းအားလိုးရန် ကုတငပြေါြ ကန့လြန့အြိပစြပြေီး လိုးလိုကသ်ည်၊၊ နှင်းနှင်းလည်း မရှကတ်ော့ပြီမို့ အောည်ည်းကာခံလသည်ေ၊၊ ကနွောလြည်း သားလေးနိုးသှားမည် စိုးရိမပြှီး အရမ်းမဆောင့ရြဲပါ၊၊ ဆယမြိနဈခန့ြ ဆောင့လြိုကကြာ ခဏမွှရပလြကြြ နှင်းနှင်းအား လီးပြနစြုပစြသည်ေ။ သင်းသင်းလည်း အံ့ဩစွာ ကြည့်န်သည်ေ၊၊

နှင်းနှင်းလီးစုပပြှီးသှားတော့ ကနွောြ သင်းသင်းဘကလြှည့ကြာ လီးအား မကြန်ှာနား ကပပြေးလိုကရြာ သင်းသင်းက လကန်ှင့ပြုတပြှီး

“မစုပခြငွပြါဘူး”

“လုပပြါကြာ မိန်းမကလည်း”

“အာ အခုမီးတွင်းထဲမှာ မလုပပြေးဘူး”

ဟုဆိုသဖြင့ြ ကနွောလြည်း ဆကပြှီး မတိုကတ်ှန်းတော့ပါ၊၊ နှင်းနှင်းကိုသာ ကုန်းခိုင်းပြီး တွယလြတေော့သည်၊၊ နှင်းနှင်းလည်း ညည်းသံများပေးကာ ခံလသည်ေ၊၊ ကနွောြ့ ဆောင့သ်ံလည်း တဖြေးဖြေး ထွကလြာသဖြင့ြ သင်းသင်းက

“ကလေးနိုးသှားမယ် ဖြေးဖြေးလုပ်”

ဟုပြောလာလို့ ကနွော့မြှာ အရှိနလြွှော့ခပြှီး လုပရြလသည်ေ၊၊ သုတထြိန်းပြီး လုပသ်ဖြင့ြ ဆယ့င်ါးမိနဈလောကတ်ှင် နှင်းနှင်း ပြီးသှားသည်၊၊ ကနွောလြည်း နောကထြပ် ဆယ့င်ါးမိနဈခန့ြ ဆကလြုပလြိုကပြှီး သုတလြှှတလြိုကလြသည်ေ၊၊ သင်းသင်းက သူ့ညီမအား

“နှင်းနှင်း နငကြ တောတ်ောခြံနိုငတ်ာပဲ”

“အာ… မမကလည်း”

“ငါသာ အဲလောကကြှာရင် ကြိမ်းစပန်တေော့မှာ။ ကိုကြောကြလည်း တောတ်ောကြို လုပန်ိုငတ်ယ်။ အိမထြောငသ်ကကြှာလေ တဏှာကကြီးလေ”

“သင်းသင်း… နငလြည်း အရငတ်ုန်းက ကြာကြာလိုးမှ ကြိုကတ်ယဆြို”

“ဟီးဟီး… မမက အဲလိုပြောလို့လား ကိုကြောရြဲ့”

“ဟေ့… နှင်းနှင်း တောပြှီ၊ တောကြှာ ကလေးနိုးလာလို့”

“ကိုကိုကြောြ မမရှကသ်ှားပြီ”

“ဟာ ဒီကောငမြလေးတော့၊ အဝတအြစားတွေ ဝတလြိုကြဦး”

ဆိုသဖြင့ြ ကနွောတ်ို့လည်း အဝတအြစား ဝတလြိုကပြှီး သင်းသင်းကို အိပရြာပေါြ ပြနသ်ိပလြိုကပြှီး အိပလြိုကကြှသည်၊၊ နောငန်ေ့တွမှောတော့ သင်းသင်း အနာလည်း ကကြလြာပြီး လမ်းလွှောကလြာနိုငသ်ည်။

ကနွောန်ှင့ြ နှင်းနှင်း လိုးကြပြီဆိုလွှင် သင်းသင်းက အပြငဘြကထြှကကြာ တီဗီကြည့်ပြှီး ရှောငန်လေေ့ရှိသည်၊၊ ကနွောလြည်း နှစ်ယောကတ်ှဲ လိုးချင်သ်ော ဆန်ဒရှိနသေောလြည်း ဆန်ဒမပြည့သ်ေးခွေ၊၊ သို့သောြ မကြာမှီ လေးဆယ့င်ါးရကလြည်း ပြည့တ်ော့မည်၊၊

ကနွောြ အလုပမြှာ ဆယသ်ိန်းရပကြှကြ ပြီးစီးပြီး တခွားမှို့နယဘြကြ ရှှေ့ရပြီး ရာထူးလည်းတိုးကာ ဦးစီးအရာရှိပင် ဖြစ်လာသည်၊၊ သင်းသင်းတို့ အိမကြိုလည်း ပြငဆြောကရြန် စီမံရသည်၊၊ သင်းသင်းမှာ ညီမဖြစ်သူအတွကြ လကဝြတလြကစြားများ ဆငပြေးရန် ပူဆာသဖြင့ြ ကနွောလြည်း ဝယပြေးရလသည်ေ၊၊

အိမဆြောကရြနအြတွကြ ဆယသ်ိန်းရပကြှကမြှ မှအခွေို့ကိုပါ ရောင်းထုတလြိုကပြှီး တခွို့ကို ခနွထြားပြီး ယခုလုပရြသော ရပကြှကတ်ှင် လုပပျိုငခြှင့ြ ပိုရလာသည်၊၊ ထို့ကြောင့ြ မယားနှစ်ယောကအြပြင် သူတို့မိဘများကိုပင် ကောင်းစွာ ထားနိုငလြသည်ေ၊၊

သင်းသင်းက ကလေးမှေးပြီး လေးဆယင်ါးရကြ ကြောလြာတော့ ကနွော့ကြို ပိုခွှဲလာတယ်။ ကနွောလြည်း သိနတယေလြေ။ ဒါကြောင့ြ နှင်းနှင်းကို အိမရြှေ့ခန်း ဗီဒီယိုကြည့်ခြိုင်းထားပြီး မိနဈသုံးဆယလြောကမြှ ဝငလြာဖို့ ပြောလိုကရြတယ်၊၊ နှင်းနှင်းက စည်းရုံးရတာ ပိုလှယတ်ယ်။ သူက ငယသ်ေးတာကိုး။ သူက ကနွောန်ှင့ြ သူ့အဈမ လိုးတာလည်း မမှငဖြူးတော့ မှငလြည်း မှငဖြူးချင်တ်ယလြေ။ ဒါကြောင့မြို့ ကနွောပြှောတဲ့ အစီအစဉကြို လကခြံလိုကတ်ယ်၊၊

ကနွောလြည်း သင်းသင်းဘေးနားကပပြှီး ခဏအိပန်တောပေါ့၊၊ သင်းသင်းက ကလေးနို့တိုကပြှီး ကနွော့ဘြကြ လှည့လြာတယ်၊၊

“ကိုကြောျ နှင်းနှင်းရော”

“အိမရြှေ့မှာ ဇာတလြမ်းကောင်းလို့ ကြည့်န်တယ်ေ”

“အင်း ညီမလေးရှေ့ဆို နည်းနည်းရှကလြို့။ ညီမလေးကို ပြောထားလား။ ဒီနေ့ ကမွနှင့ြ လုပမြယလြို့”

“မပြောထားပါဘူး”

“သူဝငလြာရငကြော ဘယလြိုလုပမြှာတုန်း”

“ဝငလြာရင် ငါမှုတခြိုင်းလိုကမြယ်”

“အာ ရှကစြရာကြီး”

“ဘာလဲ သင်းသင်းက မှုတပြေးချင်လြို့လား”

“အင်းးး… ဒီက အရမ်းလှမ်းနတော။ ကိုကြောန်ှင့ြ ညီမလေးတို့ လုပန်တောကို မှငရြတာနဲ့ စိတထြဲမှာ အရမ်းဖြစ်နတော”

“ဒါများ အစောကြီးကတည်းက အာသာဖြလေေး လီးစုပပြေးရင် ရသားနဲ့။ ညီမလေးရှေ့ကတွော့ ရှကန်တောပေါ့။ နောကတ်ော့ ရိုးသှားမှာပါ သင်းသင်းရယ်”

“နောကတ်ော့ တဈမွိုးပေါ့”

“နှင်းနှင်းကို လီးစုပခြိုင်းရင် ကောင်းမလား”

“အခုတော့ မခေါန်ဲ့ဦး။ နောကမြှခေါြ။ ဒီကလည်း စုပပြေးချင်သ်ေးတာ”

“အေးပါ။ ကဲ.. စရအောင် ကိုယမြှုတပြေးမယ်”

“အင်း ဒီကလည်း အရမ်းခံချင်န်တော”

ကနွောလြည်း သင်းသင်းကို ရှယမြှုတပြေးလိုကတ်ယ်။ မလုပရြတာ ကြာပြီမို့လား မသိဘူး အရမ်းကို ဖီးဖြစ်နတယ်ေ၊၊ အရညတ်ှလည်ေး ထွကလြာလိုကတ်ာ မနည်းဘူး။ စအိုဝအထိ စိုရှှဲနတယ်ေ။ အသံကလည်း တအီးအီး တအားအားနဲ့ အရမ်းကယွလြာတယ်။ ကလေးက အအိပမြကတ်ဲ့ ကလေးမို့လို့သာ မနိုးတာ။

ကနွောလြည်း အရညတ်ှကေိုတော့ မှိုမခရွဲသေးဘူး။ ဘာလို့လည်းဆိုတော့ သူက ကလေးမှေးထားတာ မကြာသေးလို့။ သူက ဘယလြောကတ်ောင် ဖီလ်းဖြစ်လဲဆိုရင် ဖီလ်းစေ့ကို သုံးမိနဈလောကြ စုပပြေးရုံနဲ့ ပြီးသှားတယ်၊၊

ကနွောကြ ဒီနေ့ သင်းသင်းကိုဆှဲပြီး နှင်းနှင်းကိုပါ ဆကဆြှဲမှာဆိုတော့ ဆေးလေးသောကထြားတယ်။ နဂိုကတည်းက ကြာတတတ်ဲ့ သူဆိုတော့ ဆေးများသောကထြားရင် ဘယလြိုနမယေတ်ော့ မသိဘူး။

အဲ သင်းသင်းပြီးသှားတော့ သင်းသင်းကို လီးစုပခြိုင်းလိုကတ်ယ်၊၊ သင်းသင်းကလည်း ငတန်တောဆိုတော့ စုပခြကြကြ ပြင်းသလား မမေးနဲ့။ တဈခကြြ တဈခကြြ စုပတ်ာက လှတသ်ှားရင် ပလှတ် ပလှတဆြိုတဲ့ အသံကို ထွကန်တော။

ကနွောလြည်း သူ့စုပခြကြကြှောင့ြ ကငွကြနဲ ကငွကြနဲကို ခံစားနရတေယ်။ ငါးမိနဈလောကပြဲ အစုပခြံပြီး သင်းသင်းကို လိုးဖို့လုပတ်ယ်၊၊ သင်းသင်းကို သိပမြကြမ်းရဲသေးတာကြောင့ြ လှကြေီးထိုး ရိုးရိုးပဲ လုပတ်ယ်၊၊ သင်းသင်း အဖုတဟြာ တင်းပြည့န်တောပဲဗွာ။ ကလေးမှေးထားပမယေ့ြ ဗိုကခြှဲမှေးတာကြောင့ြ မူလပုံစံ ပကြမြသှားဘူးလေ။ ပြီးတော့ မလုပရြတာလည်း နှစ်လသုံးလလောကမြို့လား မသိဘူး။ နောကပြှီး မိန်းမတွေ အရမ်းလိုချင်လြာရင် ပိုပြီး ကြပထြုပန်လေေ့ရှိတာကိုး၊၊

လိုးခကြတ်ိုင်း စီးကြပန်တောဗွာ။ လီးများ အပြငထြှကလြာရင် ပလှတ် ပလှတ် ဆိုတဲ့ အသံထွကန်သလေို ကနွော့ဆြောင့ခြကြကြလည်း တဖြတဖြှတ်၊ သင်းသင်းကလည်း တအားအား တရှီးရှီးနှင့ပြေါ့ဗွာ။ သင်းသင်းက

“ကိုကြောြ မှနမြှနလြုပ်။ အားးး ကမွ ပြီးတော့မယ်.. မှနမြှနလြေးလုပ်… အား”

လို့ အောန်ခေိုကြ နှင်းနှင်းက ဝငလြာတယ်။ ကနွောကြ တဈခကြလြှမ်းကြည့်လြိုကတ်ယ်၊၊ အဲဒါကြောင့ြ ရပသ်လို ဖြစ်သှားတာပေါ့။ ဒီအခွိနရြောကမြှ သင်းသင်းလည်း မရှကန်ိုငတ်ော့ပဲ

“ကိုကြောြ မရပန်ဲ့ မှနမြှန်။ အား… ကမွပြီးတော့မယ် လုပလြုပ် အီး”

ကနွောလြည်း အရှိနတ်ငပြှီး တဗှောင်းဗှောင်း ဆှဲလိုကတ်ာ သုံးမိနဈလောကြ ကြာသှားခွိနမြှာတော့ အီးးးးးးး ဆိုပြီး သံရှညဆြှဲပြီး ပြီးသှားတယ်။

“အားးး… ရှီးးးး… ကောင်းလိုကတ်ာ ကိုကြောရြယ်”

သင်းသင်း ပြီးသှားပမယေ့ြ ကနွောကြတော့ ဆေးအစွမ်းကြောင့လြားမသိ၊ ဖြုနတ်ောင် မဖြုနသ်ေးဘူး။ နောကဆြကတ်ှဲက ကနွသ်ေးတယလြေ……။

ပြီးပါပြီ။