တကလြူ
ရေးသားသူ – ခမွြးမှေ့သာဇံ မောငမြောငန်ှံ
နှုတဆြော့မိမှတော့ မထူးတော့ပေ။ သူကလည်း စိနခြေါပြှီလေ။ ဒီတော့ ဘှာခတန်လေို့ ညံ့ရာကသွှားမှာပေါ့။ ဤသို့ပင် ‘တကလြူ’ ဆုံးဖြတလြိုကသ်ည်။
သှေးက စကားပြောလာသည်။ သှေးဆိုတာက လူပျိုသှေး။ တကလြူအသကကြ ၁၆ နှစ်ကြောလြာပြီ။ ဆန့ကြငွဘြကြ မိန်းမတွရေဲ့ အဓိက ပစ်မှတတ်ှကေို အငမ်းမရ ကြည့်တ်တလြာပြီ။ ပြီးတော့ အသံတွပြေောင်းလာသည်။ နှုတခြမ်းမှှေးနုနုလေးတွေ ခပရြေးရေးပေါကလြာပြီ။ ‘မာစတာဘေးရှင်း’ ခေါြ ဂွင်းတိုကတ်တလြာပြီ။ အားလုံးခွုံလိုကလြွှင် တကလြူတဈယောကြ ကလေးမဟုတတ်ော့ပဲ လူပျိုဖြစ်လာပြီ။ ကြီးကောငဝြငလြာပြီဟု ပြောရပတေော့မည် ။
………………………………………………..
မနကပျိုင်းက သူ့အမကေို မှဈဆိပသ်ို့ လှည်းနှင့လြိုကပျို့ပြီး အပြနတ်ှင် မရငမြေ နှင့ြ တွေ့၏။ တွေ့သောနရောက ရှာနှင့ြ အတောလြှမ်းသော တောငကြှားလမ်းတဈနရောမှာ ဖြစ်သည်။
မရငမြေ ဆိုတာက အသကြ ၂၉-၃၀ ဝန်းကငွြ ကလေးနှစ်ယောကအြမေ ဖြစ်သည်။ တဈသားမှေးတဈသှေးလှ ဆိုသည့အြတိုင်း မရငမြတဈေယောကြ နှစ်သားမှေးတော့ နှစ်သှေးလှနေ၏။
ပငကြိုက အခွိုးအစားကနွပြီးသား ခန်ဓာကိုယမြှာ နေ့စဉလြှုပရြှားသှားလာနရသေည့အြတွကြ အရေိုးဗဈကသူတွထကေပြင် စွဲမကစြရာ ကောင်းနသေေးတော့၏။
သူမယောကြွား ကိုဘထွန်းက သူ့ထကြ အသကြ ၁၅ နှစ်ခန့ကြှီး၏။ စီးပြားရေးအရှာကောင်းသောလြည်း လူရိုးလူအတဈယောကသ်ာ ဖြစ်၏။ နှားကောငရြေ ၃၀ ကြောသ်ည့အြတွကြ တောင် အရှေ့ဘကကြရှာသို့ အမြဲတမ်း နှားနို့သှားပို့ရသည်။
ယခုလည်း မရငမြေ နှားနို့ပို့ပြီး ပြနလြာခွင်းဖြစ်သည်။ တောင်းတဈလုံး ခေါင်းပေါရြှကပြှီး တကလြူလှည်းရှေ့ ပေ ၁၀၀ အကြာလောကကြ ကြော့ကြော့ ကြော့ကြော့နှင့ြ သှားနေ၏။
တကလြူက တံပြာနှင့ြ နှားဖငကြို တို့လိုကရြာ လှည်းက စောစောကထကြ ပြေးနှုန်းသှကသ်ည်။ စွင့ကြားသော တငဆြုံထွားထွားအိအိကြီးအစုံက နိမ့ခြွီမှင့ခြွီ စည်းခကြကြလွကြြ ရှိ၏။ တကလြူက ပို၍သှကအြောင် တံပြာနှင့ြ တို့လိုကပြှန်၏။
“တောကျ…. ဟဲ့ ….. အို”
အသံလည်းပေး တံပြာနှင့လြည်း အတို့ခံရသောအခါ နှားနှစ်ကောငကြ ခပသ်ှကသ်ှကြ ပြေးတော့သည်။ မရငမြကေ လှည်းရှောငရြန် ဘေးသို့ကပရြင်း….
“အယ်… ငါက ဘယသ်ူများလဲလို့….”
“လာလေ အဈမ… တကျ…”
“အေး… အေး…”
တကလြူက လှည်းရပပြေးလိုကသ်ည်။
“ခေါင်းပေါကြတောင်း … ဒီကိုပေးလိုကလြေ…”
“ရတယ်… နောကကြပဲ တငလြိုကမြယ်…”
မရငမြကေ သူ့ခေါင်းပေါကြတောင်းကို လှည်းနောကမြှီးမှာ တငလြိုကြ၏။ ခေါင်းမီးစုတန်ှင့ြ မကြန်ှာလညပြင်းတဝိုကကြို သုတသ်ည်။ ရံတိုငကြို လကတ်ဈဖကန်ှင့ကြိုငကြာ လှည်းနောကမြှီးကို ခွတဈေချောင်းတငမြညပြှုစဉြ နှားတွကေ လန့ပြှီး ဝုန်းခနဲ ပြေးထွကသ်ှားသည်။ မရငမြတဈေယောကြ မှောကရြကလြဲ၍ ကကြနွခြဲ့သည်။
“အမလေးဟဲ့… ငါ့ စောကဖြုတ်…”
မရငမြနှေုတကြ ယောငလြိုကသ်ော အသံကို တကလြူ ကြားလိုကသ်ည်။ ကြိုးကို ခပတ်င်းတင်း ဆောင့ဆြှဲကာ လှည်းကို တန့လြိုကသ်ည်။ ရံတိုငကြို ကမန်းကတမ်းခညွပြှီး လှည်းပေါမြှ ခုနဆြင်းကာ လဲကနွသေော မရငမြဆေီသို့ အပြေးရောကသ်ှားသည်။
မရငမြတဈေယောကြ ဒူးတုပအြနအထေားဖြင့ြ မှောကရြကကြှီး ပုံလဲနေ၏။ သူ့မကြန်ှာက မခွိုမခဉွြ ပြုံးစိစိကြီး ဖြစ်နသည်ေ။ တကလြူက မရငမြဘေေးတွင် ဒူးထောကလြိုကပြှီး ခွိုင်းအောကလြကလြွှိုလကြြ ပြေ့ထူလိုကသ်ည်။
တကလြူပြေ့လိုကစြဉကြ သတိမထားမိသောလြည်း မရငမြေ ကိုယလြုံးမတလြာသည့အြခါ သူ့လကကြ နို့အုံကြီး တည့တ်ည့ပြေါြ ဖကပြှေ့မိလကြသ်ား ဖြစ်နသညေကြို သတိထားမိသည်။
“တောတ်ောန်ာသှားလား မမ…”
အိစကတ်င်းမို့သော နို့အုံပေါကြ သူ့လကကြို မဖယသ်ေးဘဲ မေးလိုကြ၏။
“အင်း… ဒူးခေါင်းနဲ့ မေးစိ နည်းနည်း နာသှားတယ်…”
“မှန်း… မော့စမ်းပါ…”
တကလြူ မရငမြေ မေးစိကို လကန်ှင့ဆြှဲမော့၍ ကြည့်လြိုကသ်ည်။ သိသိသာသာ ပြန်းပဲ့သှား၏။
“အင်း ဟုတသ်ား… နည်းနည်း ပြန်းသှားတယ်..”
မရငမြေ မကြန်ှာပေါတ်ှင် ကြနပေသ်ော အရိပလြှိုင်းများ ဖြတသ်န်းသှားသည်။ ရှှန်းစိုတောကပြသော မကြလြုံးအစုံဖြင့ြ တကလြူကို စိုကကြှည့န်သည်ေ။
“ရပါတယ်… အိမကြမွှ ဒဏကြှဆေေးနဲ့ လိမ်းလိုကမြယ်”
မရငမြကေ ထရန် ဟနပြှငလြိုကစြဉြ….
“အင်း… ကြှတ်… ကြှတ်….”
ပါးစပကြ စုပသ်ပလြကြြ ဒူးခေါင်းကို လကန်ှင့ဖြိကာ ပြနထြိုငခြလွိုကသ်ည်။ အမှနတ်ော့ ဒဏရြာက ပြောလောကအြောင် မနာပါ။ ဆန်ဒရာဂအားကြီးလှသော မိန်းမပီပီ မာယာပရိယာယ် ဆငခြှင်းမွှသာ ဖြစ်၏။
တကလြူ ပြေ့ဖကလြိုကစြဉကြ သူ့နို့အုံကြီးပေါြ ပြေ့ဖကမြိသညကြို အလှနသ်ာယာကြနပေသ်ှားသည်။ ထို့နောကြ သူ့မေးကို ဆှဲမော့ကာ စိုးရိမတ်ကြီး ဖြစ်သှားပုံကိုလည်း အရမ်းသဘောကြ ကြညန်ူးသှားသည်။
ပြီးတော့ ကြီးကောငဝြငလြာသော တကလြူ၏ အနအထေား။ ဒီကောငလြေးစိတထြဲ ဘယလြိုရှိမညမြသိ၊ မရငမြကတေော့ နှလုံးတုန် ရငခြုန် ရှှငမြှူးသှား၏။
ကာမဆန်ဒ အပြည့အြဝ မခံစားရသော မိန်းမပီပီ အခွင့သ်ာလွှင် သာသလို သူမစိတတ်ှကေ အမြဲတမ်း ထကြှနတတေသ်ည်။ ထို့ကြောင့ြ ကာမကြော့ကြင်းနှင့ြ ထောငဖြမ်းရန် ပရိယာယဆြငလြိုကခြှင်း ဖြစ်၏။ လီးအတွေ့အကြုံရှိပြီးသား မိန်းမတဈယောကအြဖို့ လူပျိုသိုးတဈယောကကြို ထောငဖြမ်းသော နည်းလမ်းတွေ များစွာရှိသည်။
“နေ… နေ.. ကန်ောျ ထူပေးမယ်…”
တကလြူအသံတွကေ သိသိသာသာ ပကြန်ေ၏။ မညမြွှပင် ဟနဆြောငထြားစကောမူ မငှိမသ်ကသ်ော အတွင်းစိတကြ မကြန်ှာပေါတ်ှင် ထငဟြပန်သည်ေ။ မကြန်ှာတဈခုလုံး ထူအမ်းနီမှန်းနသည်ေ။
စောစောက မရညရြှယပြဲ ကိုငလြိုကမြိသောနရောက တကယ် နို့အုံကြီးတည့တ်ည့ြ ဖြစ်နေ၏။ တင်းရင်း မို့မောကသ်ော နို့အုံကြီး၏ အိစကန်ူးညံ့သော အတွေ့ဓာတကြ သူ့စိတကြို တဖပြဖြပြြ လှုပခြါသှားစသည်ေ။
စိတကြို ထကြှစသေော အမှငအြာရုံက အဆင့ဆြင့ြ ဓာတခြိုကကြာ ရမျမကသ်ှေးတွေ ပူနှေးဆူကြှလာပြီး ဒုတန်ှင့ြ အတို့ခံရသော မှှဟေောကတ်ဈကောငကြဲ့သို့ သူ့ပေါငကြှားက လီးတနကြှီးမှာ ဆတခြနဲ ဆတခြနဲ မတတ်ောငလြာသည်။
ယခငကြ မညသ်ို့မွှ မထူးခွားလှသောလြည်း သဘာဝအားဖြင့ြ စောကဖြုတအြနံ့ကို ခံတတလြာသော လီးတနကြှီးမှာ စောကဖြုတအြနံ့ ရလာပြီဖြစ်၍ ထိန်းခွုပတ်ားဆီး၍ မရနိုငအြောင် ပို၍လှနကြဲလာသည်။
ပြီးတော့ နရောကလည်း တကယ့ကြို လူသူကင်း တိတဆြိတသ်ည့ြ တောငကြှားလမ်းတဈနရော..။တကလြူ ရငတ်ှပေူ အာခေါငတ်ှေ ချောကလြာ၏။ ဂလုခနဲ တံတွေးကို မွိုခလွိုကပြှီး တုနရြီအကကြှဲသော အသံဖြင့ြ…
“ကဲ… မမ … ထ..”
တကလြူက မရငမြေ ရှေ့တွင် မတတ်ပရြပကြာ မရငမြေ ဆန့တ်န်းပေးသော လကန်ှဈဖကကြို ဆှဲမထူပေး၏။ မကြန်ှာချင်ြးဆိုငမြိတော့မည့ြ အနအထေား အရောကတ်ှင်…
“အမလေးဟဲ့… ငါ့စောကဖြုတ်…”
နဂိုကပင် ကြှတလြုကြှတခြင် ဖြစ်နသေော ထဘီက ကြင်းလုံးကြှတ် ပုံကသွှားသည်။ ထမီ လွော့ရဲနမှန်ေး သိသောလြည်း တမငသ်ကသ်ကြ ဒီအတိုင်းထားခွင်းဖြစ်ရာ အခုတော့ သူမ ဆငထြားသည့အြတိုင်း ကြကတ်ိ ဝငလြာသည်။
ဖြူဖြေးတုတခြိုငသ်ော ပေါငတ်ံနှစ်သှယ် အရင်းစပရြှိ ဖြူဝင်းသော ဆီးခုံမို့မို့နှင့ြ နကမြှောင် တွန့လြိပန်သေော စောကမြှှေးအုံကြီးက ဘှားခနဲ ပေါလြာသည်။ စောကဖြုတဖြောင်းဖောင်းကြီးမှာ အောကသ်ို့ ငိုကဝြငန်သညေဖြစ်၍ မမှငရြ။
မကြဝြါးထငထြင် မှငလြိုကရြသော မှငကြှင်းကြောင့ြ တကလြူတဈကိုယလြုံး ရမျမကအြခိုးအလွှံတွေ ဟုန်းခနဲ ထလာသည်။ ဝင်းပြောငခြုံးမို့နသေော ဆီးခုံကြီးနှင့ြ စောကဖြုတကြှီးကို အုပဆြိုင်းထားသော စောကမြှှေးအုံမဲမဲကြီးကို ကြည့်ကြာ တကလြူတဈယောကြ ဖြတမြေ့ပဒတမြေ့ မေ့သှား၏။
တဈကိုယလြုံး ထူပူလာသည်။ အသားတွကေ တဆတဆြတ် တုနလြာသည်။ အစိမ်းလိုကြ ဝါးစားမတတ် တဝင်းဝင်း တောကပြလွှကရြှိသော မကြလြုံးတို့ဖြင့ြ စူးစူးရဲရဲကြီး ကြည့်န်မေိသည်။ တကလြူ အကြည့်ဒြဏကြှောင့ြ မရငမြတဈေကိုယလြုံး ကြကသ်ီးတွေ တဖငွြးဖငွြး ထသှားသည်။
“လကလြှှတ်ဦးလေ…”
သညတ်ော့မှ တကလြူ သတိဝငလြာကာ ဆုပကြိုငထြားသော မရငမြေ လကန်ှဈဖကကြို လှှတပြေးလိုကမြိ၏။ မရငမြကေ ပုံကနွသေော ထမီကို ကုန်းကောကြ၍ ဝတလြိုကသ်ည်။ မရငမြေ မကြန်ှာလည်း ရှကသ်ှေးဖြန်းကာ နီမှန်းနသည်ေ။
ထမီဝတရြင်းက မကြလြုံးက တကလြူပေါငကြှားဆီသို့ ရောကသ်ှား၏။ တောငမြတန်သေော လီးတနကြှီးက ပုဆိုးကို ထွင်းဖောကမြတတ် တန်းမတန်သည်ေ။
အတွေ့အကြုံအရ အတောရြှညမြည့လြီးမှန်း သိလိုကသ်ည်။ အရှယန်ှင့မြမွှအောင် ကြီးထွားမည့လြီးမှန်း သဘောပေါကသ်ည်။ တခွို့က လီးတနရြှညသ်ောလြည်း လုံးပတကြ သေးတတသ်ည်။
“ဟဲ့… ဘာကြောငကြှည့န်တောလဲ… လှည်းပေါြ တငပြေးဦးလေ…”
မရငမြကေ လကတ်ကမ်းတွငရြှိနသေော တကလြူကို လကန်ှင့လြှမ်းပုတရြင်း ပြော၏။ တကယတ်ော့ လကန်ှင့ပြုတသ်ယောငပြှုကာ ပုဆိုးစကို ဆှဲခွှတလြိုကခြှင်းသာ ဖြစ်သည်။
ရာဂမီးလွှံက တရှိနရြှိနတ်ောကလြောငန်ပြေီမို့ တကလြူတဈယောကြ ဘာကိုမွှ သဲသဲကြဲကြဲ မသိတော့၊ ကြှတကြသွှားသော ပုဆိုးစကို လှမ်းဆှဲလိုကသ်ောလြည်း မမှီတော့။
ပုဆိုးကြှတကြသွှားသညန်ှင့ြ မာနဟြုနပြှင်းသော လီးတနကြှီးမှာ ဒုံးကညွကြှီးတဈစင်းပမာ အထကသ်ို့ ထောငကြော့ကာ တောငမြတန်သည်ေ။
လီးတနကြှီးကို ကြည့်ရြင်း မရငမြမကြေလြုံးတွကေ ကိလသောအရောငတ်ှေ တလကလြကြ တောကပြနေ၏။ လုံးပတကြ ၆ လကမ် အနအထေားရှိပြီး အရှညကြ ၇ လကမြခန့ရြှိကြောင်း အတတသ်ိလိုကသ်ည်။ စောကဖြုတလြှိုဏခြေါင်း မကိန်းအောင်းဖူးသေးသော အောရြဂငွန်ယလြီးမို့ ဝါညိုရောငသ်မ်းနေ၏။ အရပြေား မလနသ်ေးပဲ တောငပျို့မှိုကြီးပမာ ငုံထွားထွားကြီး ဖြစ်နေ၏။ လီးတနကြှီးကို စူးစိုကကြှည့ရြင်း မရငမြေ စောကခြေါင်းထဲ လှိုကခြနဲ ကြှတကလြာ၏။
လီးအကြောင်း နောကြအေောင် သိထားသော စောကဖြုတန်ှင့ြ စောကဖြုတအြရသာ မခံစားဖူးသေးသော လီးတို့၏ ကာမစဈပြဲမှာ ပြင်းထနစြှာ ဆငန်ှှဲကြတော့မည့ြ အနအထေားတွင် ရှိနလပြေေီ။ တကလြူက ပုဆိုးကို ကပြာကယာ ကောကဝြတလြိုကပြှီး …
“မမ… ကနွောြ မနနေိုငတ်ော့ဘူးဗွာ…”
တုနခြါအကကြှဲသော အသံကြီးဖြင့ြ တောင်းဆိုလာသည်။ ပြီးတော့ မရငမြကေို တအားကြုံးဖကလြိုကသ်ည်။
“အယ်… ကစွြ…. လမ်းလညခြေါငကြှီးမှာ…”
မရငမြကေ ခွင့ပြှုငှင်းဆနသ်ော အသံအဈအဈဖြင့ြ ပြော၏။ တကလြူ မရငမြကေို ဖကထြားရင်းကပင် ဟိုဟိုဒီဒီ ဝေ့ကြည့်လြိုကသ်ည်။ သူတို့၏ ညာဘကတ်ောငစြောင်းတွင် ဝါးရုံပငအြုပအြုပကြှီးရှိ၏။ အပေါစြီးက ကသွဖြင့ြ သူ့လှည့ကြိုလည်း မှငန်ရသေည်။
“လာဗွာ… ဟိုဝါးရုံပငအြုပအြုပဆြီ သှားမယ်…”
တကလြူက မရငမြကေို ဖကထြားရာမှ လှှတလြိုကပြှီး လကကြိုအတင်းဆှဲခေါြ၏။ တကလြူတဈယောကြ နှားငတရြကြေ အငမ်းမရဖြစ်ကာ ဖပြဖြပြလြူးနပေုံကို ကြည့်ြ၍ မရငမြစေိတထြဲ ကလွိတိတိ ဖြစ်လာ၏။ မိန်းမပီပီ မူလိုကြ ကလိလိုကခြငွသ်ေးသည်။
“အမယ်… အဲဒီသှားပြီး ဘာလုပမြှာလဲ..”
“ဟို… ဟို… ဟာ… ဟိုဟာဗြာ…”
တကလြူနှုတကြ လိုး ဟူသော စကားလုံးကို ထွကရြခကန်ေ၏။ ရမျမကဇြောထနလြကြြ ရှိသောလြည်း မိန်းမအတွေ့အကြုံ လုံးဝမရှိသေးသော လူပျိုရိုင်းလေးပီပီ ရှကသ်ှေးကလည်း မှှနန်ပြနေသ်ည်။ ဤမွှဆိုလွှင် သူ့သတကြှင်းထောငခြွောကထြဲ သချောပေါကြ ဝငလြာပြီမို့ မရငမြေ စိတကြို လွှော့ခလွိုကသ်ည်။
“ဟဲ့… ပြောဦးလေ…အဲဒီ ဝါးရုံပငအြုပအြုပဆြီသှားပြီး ဘာလုပမြှာလဲ လို့…”
ကြာမကြလြုံးဖြင့ကြှည့ရြင်း နှဲ့တဲ့တဲ့ ခွှဲတဲတဲ ပြောနသေော မရငမြေ အမူအယာကိုကြည့်ြ၍ တကလြူ အူယားလာသည်။ သူတို့၏ ကာမဆရာကြီး ကိုထွန်းအေး စကားကို ကြားယောငမြိသည်။
“မိန်းမဆိုတာ အမူမွိုးကြ… ခံချင်ပြါလကြန်ဲ့ ဟနလြုပပြှီး ငှင်းချင်င်ှင်းနတော.. ဒါကို အဟုတမြမှတန်ဲ့… အေး… ငှင်းလေ ခံချင်လြသော မှတ်… သူတို့က အခံမွိုး လုပရြင် သချောပေါကြ ခံမှာပဲ… စောကဖြုတဆြိုတာ လီးအလိုးခံဖို့ သဘာဝက ဖနတ်ီးပေးထားတာပဲ… လီးက လုပတ်တတ်ဲ့ သဘာဝရှိတယ်… စောကဖြုတကြ ခံရမဲ့ သဘာဝရှိတယ်.. ခံရမဲ့စောကဖြုတကြှီး ရှိပါလကြန်ဲ့ လီးက မလိုးတတဘြူးဆိုရင် အဲဒါ လီးဖငွြးလီးညံ့ပဲ..၊ အဲဒီလီးဖငွြးလီးညံ့ကြီး ကိုယ့ပြေါငကြှားမှာ ကပန်ရင်ေ ပုဆိုးခွှတပြှီး ထမီသာ ဝတထြားတော့မောင်… အဲဒါ ယောကြွားမပီသတဲ့ အလကား ဖြတကြွားဘဲ…”
တကလြူ သတ်တိတွေ ဝငလြာသည်။ ယောကြွားစိတ် ယောကြွားသတ်တိတွေ ဝငလြာပြီမို့ သူ့ထကြ ၁၅ နှစ်ခန့ကြှီးသော မရငမြကေို သူ့လကခြုပထြဲကရပမော ထငမြှတလြာသည်။ ဖအတေူသားမို့လား မသိ၊ တကလြူက အရှယန်ှင့ြ မမွှအောင် ထွားကြိုင်း၏။ ကြံ့ခိုငတ်ောင့တ်င်း၏။ ထို့ထကပျို၍ အားရကြနပေစြရာကောင်းတာက သူ့ပေါငကြှားထဲက လီး။
လီးက အရှယန်ှင့မြမွှအောင် ကြီးထွား၏။ လုံးပတ် ၆ လကမ်၊ အရှည် ၇ လကမြဆိုသော လီးမှာ လူရာဝငရြုံမွှမက လူရာပင် လှနန်ပပြေေီ။
မရငမြယေောကြွား ကိုဘထွန်းမှာ အသကသ်ာကြီး၏။ လီးမှာ ၄ လကမြခွဲ ကြောရြုံသာ ရှိသည်။ ပြီးတော့ အမောရောဂါရှိသဖြင့ြ သူမဆန်ဒပြည့ဝြအောင် လိုးပေးနိုငစြှမ်းမရှိ။ ထို့ကြောင့ြ လိုးနိုငအြောင် အရကသ်ောကခြိုင်းသည်။ အစပထမ၌ ဟုတ်၏။ နောကတ်ော့ ဒုနရြင်းအတိုင်းပင် ၊ အရကစြှဲသှားတာပင် အဖတတ်င်၏။ အခုတော့ စောကဖြုတထြကြ အရကကြို ပိုမကသ်ှားသည်။ သူ့အတတန်ှင့သ်ူ စူးသောလုပရြပမြို့ မရငမြေ မပြောသာ၊ အသာကြည့်န်ရသေည်။
တဈရကြ… ကိုဘထွန်း နမကေောင်း၍ တဈယောကထြဲ တောသှားရ၏။ ကိုဘထွန်းညီ လှမှင့ကြလည်း သူ့မိန်းမ မှေးခါနီးမို့ တဈယောကထြဲ တောလာသည်။ အမှဆေိုငမြှတွမေေို့ တဲချင်ြးက နီးသည်။
လှမှင့ကြလည်း မိန်းမဗိုကကြှီးနေ၍ စောကဖြုတင်တန်သညေ့အြခွိန်။ မရငမြကလေည်း ကာမဆန်ဒ မပြည့ဝြ၍ လီးငတန်သညေ့အြခွိန်။ အငတ် အငတခြငွြး ပေါင်းသင်းမိ၍ အားရပါးရ လိုးခဲ့ကြသည်။ သူ့မိန်းမ ကလေးမမှေးမချင်ြး အတောကြှာကြာ လိုးဖြစ်ခဲ့ကြသည်။
အားရကြနပေပြါသည်။ ဆန်ဒလည်းပြည့ဝြပါသည်။ ဤသို့ နောကမြီးလင်းဇာတလြမ်းလေးက ကောင်းနစဉြေ လှမှင့ြ ပိုးထိ၍ ဆုံးသှားသည်။
အဲဒီနေ့က မရငမြေ တောမလိုကဖြစ်၍ ကံကောင်း၏။ ပြနသ်င့ခြွိန် ပြနမြလာ၍ နဝငေမြိုးခွုပမြှ လူအုပန်ှင့ြ သှားကြရာ သူတို့နှစ်ယောကြ ခွိန်းခွိန်းလိုးကြသော နရောတွင် အဆိပတ်ကြ၍ တဈကိုယလြုံး ညိုမဲတောင့တ်င်းပြီး မှောကရြကကြှီး သနေေ၏။
မရငမြတဈေယောကြ လန့ဖြပြသ်ှားပြီး နောကမြီးလင်းရမှာ ကြောကသ်ှားသည်။ သူ့ကို အားရကြနပေအြောင် လိုးပေးနိုငသ်ော လှမှင့လြီးသညပြင် တကလြူလီးနှင့စြာလငွြ သေးနသေေး၏။ လှမှင့ကြလည်း အရှညကြ ၅ လကမြခွဲခန့သ်ာ ရှိသည်။ သို့သောြ အနှိုကအြဆှ အပြတအြသပ် ကောင်း၏။
နောကမြီးလင်းရမှာ ကြောကသ်ော မရငမြတဈေယောကြ တကလြူလီးကြီးကို အလှတမြခံနိုင်။ မှှမကေလို့ နဂါးပင် မှိုမှို၊ အားရပါးရကြီး အလိုးခံတော့မည်။
ကောငလြေးက အတွေ့အကြုံ လုံးဝရှိပုံမရ။ ကိဈစမရှိ ဒီကိဈစမွိုးက သငလြွှင် တတလြှယသ်ည်။ အလိုးခံရင်း သငပြေးသှားမည်။ အတွေးဖြင့ြ တွနသေေော တကလြူကို မရငမြကေ ကြာမကြစြခွီလကြြ မေးပြနသ်ည်။
“ဟဲ့… ပြောလေ… အဲဒီဝါးရုံပငအြုပဆြီသှားပြီး ဘာလုပကြှမှာလဲလို့….”
“ဟောဒီ စောကဖြုတကြှီးကို လိုးမှာဗွာ…၊ ဟောဒီစောကဖြုတကြှီးကို ဟောဒီလီးကြီးနဲ့ လိုးမှာဗွာ… ကဲ… ကြနပေပြလား…”
တကလြူက ပါးစပဖြှင့ြ ပြောရုံတငမြက ထမီကို ပင့လြှန်၍ မရငမြပေေါငကြှားရှိ စောကဖြုတဖြောင်းဖောင်းကြီးကို သုံးလေးခကြြ ကုတထြဲ့ပစ်လိုကသ်ည်။ မရငမြတဈေယောကြ တွန့ခြနဲ တွန့ခြနဲ ဖြစ်သှားသည်။
“ကဲ… ကြာတယဗြွာ… လာ….”
တကလြူက ခပရြဲရဲပင် လကကြိုအတင်းဆှဲလကြြ ဝါးရုံပငအြုပအြုပတ်ှရှေိရာ တောငကြုန်းလေးဆီသို့ ခေါလြာခဲ့၏။ ကံကောင်းထောကမြစွာပင် ဝါးရုံပငအြောကခြှမှော ရှင်းပြောငန်ေ၏။ ဂုံနီအိတတ်ဈလုံးပါ အဆငသ်င့ရြှိနသည်ေ။ အဝငလြမ်းတဈဖကသ်ာရှိပြီး ပတပြတလြညမြှာ လုံခွုံမှုအပြည့ရြှိသည်။
ထိုစဉြ ကာမလကြဦးဆရာကြီး ကိုထွန်းအေးစကားကို ကြားယောငလြာ၏။
“လိုးတယဆြိုတဲ့ကိဈစဟာ ကမျဘာဦးကထဲက ရှိခဲ့တာကြ…. ကြည့်ရြတဲ့ပုံက ကမျဘာဦးက ယောကြွားမိန်းမတွဟော အဝတအြစားဝတပြုံမရဘူး… အစတော့ ယောကြွားနဲ့ မိန်းမ လိုးရကောင်းမှန်း မသိဘူးပေါ့လေ… ဒီလိုနဲ့ ကာလကြာတော့ သူ့ပေါငကြှားကိုယကြှည့ြ… ကိုယ့ပြေါငကြှားသူကြည့်န်ဲ့ မနနေိုငမြထိုငန်ိုငဖြစ်ပြီး နှိုကကြှကိုငကြှ ဆှကြနဲ့ တူပါတယ်… ဒီတော့ ကောင်းတယကြိုး… ဒီလိုနဲ့ နှိုကရြင်းဆှရင်းနဲ့ လီးနဲ့ စောကပြတထြိုးတဲ့အထိ အဆင့တ်ကသ်ှားတော့တာဘဲ… ပိုကောင်းမှန်း သိသှားတယ်… ငါပြောချင်တ်ာက ဒီအခကြမြဟုတဘြူး…
မိန်းမနဲ့ယောကြွား လိုးကြတဲ့နရောမှာ ကမျဘာဦးက ဥပဒသအေတိုင်း တုံးလုံးခွှတလြိုးဖို့ဘဲ… ကိလသောဆိုတာ ညဈညမ်းတဲ့ သဘောကိုခေါတ်ာ… ညဈညမ်းတဲ့အလုပကြို လုပမြှတော့ ပကပြကစြကစြကြ ညဈညမ်းနိုငမြှသာ အရသာရှိမှာပေါ့… အေး… အဲဒီတော့ တိုးတကလြာတဲ့ ဒီခတ်မှော အရှကဆြိုတာက ယဉကြွေးမှုလို ဖြစ်လာတယ်… အရှကန်ဲ့ရမျမကဟြာ ဆန့ကြငွဖြကပြဲ… ဒီတော့ လုံခွုံတဲ့နရောကို ပထမရှေးရမယ်…
သချောစိတခြရွပြီဆိုရင် ကိုယတ်ုံးလုံးခွှတပြှီး ပကပြကစြကစြကြ လိုးရုံပဲ…ဒါမှ ကာမအရသာကို အပြည့အြဝရတော့မှာပေါ့… နောကကြွောမလုံပဲ ထိတထြိတလြန့လြန့န်ဲ့ လိုးရရင် ဘာအဓိပျပာယရြှိတော့မလဲ… ကိုယ့ဖြာသာကိုယ် ဂွင်းတိုကပြဈတော့မယ်… မောင်…”
ကိုထွန်းအေးစကားတွကေ တကလြူနားထဲမှာ နားရညဝြနပြေီးသားမို့ လုပသ်င့လြုပထြိုကတ်ဲ့အရာကို အလိုလို လုပမြိလကြသ်ား ဖြစ်နေ၏။
ဝါးရုံပငအြောကရြောကသ်ညန်ှင့ြ တကလြူက ဂုံနီအိတစြုတကြို ခါလိုကပြှီး ပြငခြင်းသည်။ မခွိုမခဉွမြကြန်ှာပေးနှင့ြ မထီတရီရပန်သေော မရငမြကေို ဂုံနီအိတပြေါြ ပြေ့လှဲလိုကသ်ည်။ နှစ်ယောကသ်ား ထိုငမြိကြသောအခါ တကလြူက အတင်းကြုံးဖကထြား၏။ မရငမြကေ သူ့ရငခြှငထြဲတွင် ကြောပေးအနအထေားမို့ တကလြူ၏ တောငမြတန်သေော လီးတနကြှီးက ဖငကြှားသို့ ထိထိမိမိကြီး ထောကမြိနသည်ေ။
လူပျိုသိုး တကလြူတဈယောကြ အသကရြှူသံတွေ ပြင်းထနကြာ ပြာယာခတန်ပေါတော့သည်။ လကန်ှဈဖကကြ နို့အုံတင်းတင်းအိအိကြီးကို ဆုပန်ယခြွမှပေေး၏။ နို့အုံကြီးကို ဆုပကြိုငပြှတခြွပေေးရသညမြှာ အရသာရှိလှန်းလှ၏။
ကာမဇောတွေ ပြင်းထနန်ပြေီဖြစ်၍ သူ့ပုံစံက မဟားဒယားနိုငလြှန်းလှသည်။ နှားမကိုလိုးရန် အသဲအသနဖြစ်နသေော နှားသိုးကဲ့သို့ တရှူးရှူး တဟူးဟူး ဖြစ်နသည်ေ။
ထူးဆန်းသော အတွေ့အကြုံတဈမွိုးမို့ မရငမြတဈေယောကလြည်း ရမျမကပျိုးတွေ တရှရှ ထကာ မှူးကြှနပေါ၏။ သို့သောြ နှစ်သားကပြှီးသော အအိုမမို့ တကလြူလောကတ်ော့ ဣန်ဒွမမေဲ့ပါ။ သို့ပငှေား ပေါငကြှားက စောကဖြုတကြှီးမှာမူ လှိုကခြနဲ လှိုကခြနဲ ကြှကြှတကလြာပြီး စောကရြကြညေတ်ှေ တစိမ့စြိမ့ထြှကန်သည်ေ။
နို့အုံကြီးနှစ်မှှာကို ပြတသ်ပဆြုတခြွပေေးတိုင်း စောကဖြုတအြုံအတွင်းက အကြောမွှငတ်ှေ ဖငွြးခနဲ ဖငွြးခနဲ ဖြစ်ဖြစ်သှားကြသည်။ ကာမဆန်ဒတွေ မပြည့ဝြခဲ့သမွှ မီးကုနယ်မ်းကုန် ကမငွြးကြောထချင်န်သည်ေ။
တကလြူက မရငမြကေိုယအြထကပျိုင်းကို အနည်းငယလြှနလြိုကပြှီး သူ့ခေါင်းကိုငုံ့၍ နှုတခြမ်းချင်ြး တေ့စုပလြိုကသ်ည်။ အရှိနရြနပြေီဖြစ်သော ရမျမကမြီးတောကထြဲ ကိလသောဓာတဆြီလောင်းသလိုဖြစ်ကာ ရမျမကမြီးလွှံက ဟုန်းခနဲ ထတောကတ်ော့သည်။
ဆေးမဆိုးရပဲ ပငကြိုသဘာဝအတိုင်း နီထွေးထူအမ်းသော နှုတခြမ်းအစုံကို တပြှတပြှှတစြုပ်၏။ မရငမြကလေည်း ပြနစြုပ်၏။ မရငမြကေ သူ့လွှာကို တကလြူပါးစပထြဲ ထိုးထည့ပြေးသည်။ တကလြူကလည်း တမွှင်းမွှင်း စုပပြေးသည်။ နှစ်ယောကသ်ား မကြလြုံးစုံမှိတလြကြြ ကာမအရသာကို ခံစားနကြသေည်။
“ပလှတ်…ပလပ်…ပလပ်…”
“ဟင်း… ဟင်း… ဟား… တောြ… တောပြါဦးကြာ… မမ မော…. မောလိုကတ်ာ…”
မရငမြကေ မောဟိုကတ်ုနခြါသော အသံကြီးနှင့ြ တောင်းပနလြာသည်။ သညတ်ော့မှ နှုတခြမ်းချင်ြးခွာလိုကသ်ည်။ သူ့လကတ်ှကေ အခကြပြှထားသည့န်ှယ် အင်ျကြီကြယသ်ီးတွကေို ခပသ်ှကသ်ှကဖြှုတသ်ည်။ ဟင်းလင်းပြင့သ်ှားသောအခါ ဖြူဝင်းတင်းမို့နသေော နို့အုံထွားထွားကြီးက အတွင်းခံဘရာစီယာထဲမှ ရုန်းထွကတ်ော့မတတ် တင်းကနပြှူလာသည်။ တကလြူက အိစကည်ကထြှားသော နို့အုံကြီးပေါြ လကဝြါးကိုဖြန့အြုပ်၍ ဖြဖြမှမှလေး ပြတခြွပေေးပြနသ်ည်။
မရငမြေ နှုတကြ တဟင်းဟင်း ညည်းညူလကြြ ရငဘြတကြှီးကို အစွမ်းကုန် ကော့ပေးထား၏။
“မမ… ခွိုခွို စို့ချင်တ်ယ်…”
နို့အုံဖြေးဥဥကြီးကို တရှူးရှူး ငုံ့နမ်းနရောမှ တဏှာရူးသံဖြင့ြ ညုတုတုပြောလိုကသ်ည်။
“ဟင့ြ… သိပအြလုပရြှုပတ်ာပဲ…”
မရငမြကေ ဒေါမာနထြဟနဖြှင့ြ ပြောသည့တ်ိုင် သူ့ကိုယကြို ရှေ့ကုန်း၍ လကန်ှဈဖကန်ောကပြဈကာ ဘရာစီယာခွိတကြို ထောကခြနဲ ဖြုတပြေးလိုကသ်ည်။ ခွိတပြှုတသ်ှားသညန်ှင့ြ နို့အုံကြီးက ကန် ထွကလြာသည်။ ဘရာစီယာ ပြလွေော့သှားပြီဖြစ်၍ နို့အုံကြီးကို ထိထိမိမိ ညှဈ၍ ဆုပကြိုငလြိုကပြှနသ်ည်။ အလှနထြူးခွားသော အတွေ့ဓာတကြ တကလြူတဈကိုယလြုံးသို့ ဖြတသ်န်းသှား၏။ လီးတနကြှီးကလည်း ပို၍တင်းမာလာသည်။
တကလြူက မရငမြကေိုယလြုံးကြီးကို ဂုံနီအိတပြေါသ်ို့ အသာလှဲသိပလြိုကသ်ည်။ မရငမြတဈေယောကြ ညှို့ဆေးမိထားသောသူပမာ တကလြူပြုသမွှ ဘာတဈခုမှ မငှင်းဆနမြိပဲ နလေိုကရြသည်။
ဒူးထောငပြေါငကြား ပကလြကအြနအထေားဖြစ်သှားသောအခါ တကလြူက ဘေးချင်ြးယှဉလြကြအြနအထေားဖြင့ြ ဖောင်းတင်းစူတကန်သေော နို့သီးခေါင်းကို စို့ပါတော့သည်။
“ပလပ်… ပြှတ်… ပြှတ်… ပလှတ်… ပလှတ် ပြှတ်…”
ပါးစပန်ှင့လြည်းစို့၊ လွှာနှင့လြည်း ထိုးဆှမှှနှေောကပြေးပြနရြာ…
“အင်း… ရှီး…. ကြှတကြွှတ်… အား ဟင့ြ… ဟင်း… အဟင့ြ… အင့ြ… ကြှတ်… ကြှတ်”
မရငမြတဈေယောကြ အူထဲအသည်းထဲကပါ ယားတကလြာသဖြင့ြ တွန့လြိမကြော့ထိုးနေ၏။ စောကဖြုတအြတွင်း လှိုဏခြေါင်းထဲကပါ လှိုကထြကဉွတ်ကလြာ၏။ စောကရြညတ်ှကလေည်း စိုရှှဲအိုငထြှန်းလာပြီး ဖငကြှားထဲသို့ စီးကလွာသည်။ တအားခံချင်လြာပြီ။ မနနေိုငလြောကအြောင် ခံချင်လြာသည်။ သည့ထြကပျို၍ အဆှခံနိုငစြှမ်းမရှိတော့။ တဏှာရာဂ ထနလြှပါသညဆြိုသော မရငမြတဈေယောကြ လူပျိုသိုးလေးတကလြူ၏ ကလိဆှကြီစားဒဏကြို ဘယလြိုမှ ခံနိုငစြှမ်းမရှိတော့ပါ။
“ဟင်း ..အင်း.. ဟင့ြ ဟင့ြ… အင့ြ… တောြ…တောပြါတော့ကြာ… မ..မ.. မနနေိုငတ်ော့ဘူး.. အား အင်း…အဟင့ြ… လိုး…လိုးပါတော့နောြ… ကြာရင် သေ ..သေ လိမ့မြယ်… အင်း…”
တပြှတပြှှတန်ှင့ြ အငမ်းမရစို့နသေော တကလြူမကြန်ှာနှင့ြ သူ့နို့အုံကြီးကို တအားဖိကပထြားမိသည်။ မရငမြေ သူ့ကို ဇွတလြိုးခိုင်းနသည်ေ။ သူမ၏ ကာမဆာလောငတ်ောင့တ်နသေော မကြန်ှာကြီးက တကလြူ၏ ရာဂစိတကြို ပိုမိုပြင်းထနထြကြှစသည်ေ။
တကလြူ နို့အုံပေါမြှ မကြန်ှာကို ခွာလိုကပြှီး ကိုယကြို မတလြိုကသ်ည်။ မရငမြေ၏ ခွထေောကန်ှဈချောင်းကို သူ့ပခုံးပေါြ မတငလြိုကပြှီး ထမီကို ဆှဲခွှတလြိုကသ်ည်။ ပြီးမှ ခွထေောကန်ှဈချောင်းကို အောကပြှနခြွ၍ ကြင်းလုံးကြှတ် ဆှဲခွှတလြိုကပြှီး ဘေးနားခထွားလိုကသ်ည်။ ဖြူဝင်းစိုပြသေော ပေါငတ်ံဖြေးဖြေးတုတတ်ုတကြှီးတွကေ ရာဂမီးတောကကြို အရှိနအြဟုန် ကြီးမားစသည်ေ။
ပေါငန်ှဈချောင်းကို ပင့တ်ငဖြှဲကား၍ စောကဖြုတကြှီးကို အသအချောကြည့်လြိုကသ်ည်။ နကမြှောငလြိမကြောကန်သေော စောကမြှှေးအုံကြီးအောကကြ စောကဖြုတကြှီးမှာ ဖောင်းကားပြဲဟနေ၏။ နီညိုရောငသ်မ်းနသေော စောကဖြုတန်ှုတခြမ်းသားထူထူကြီးနှစ်မှှာက ဘေးသို့ အနည်းငယလြနန်ပြေီး အတွင်းသားတွကေ နီရဲနုထွတန်သည်ေ။
တကလြူက စောကဖြုတကြှီးကို ငုံ့နမ်းလိုကသ်ည်။ စောကရြတွကေေ သူ့နှာခေါင်းထိပတ်ှင် ပပြကေုန်၏။ ညှီစို့စို့အနံ့နှင့ြ ငါးဖောငရြိုးနံ့တွကေ တရှိနရြှိနလြှိုငထြနသည်ေ။
တကလြူစိတထြဲ ရှံစရာဟု လုံးဝမထငမြှတပြေ။ ဤရနံ့တွကေ သူ၏ရာဂစိတကြို ပိုမိုနိုးကြှစသည်ေ။ စောကဖြုတကြှီးကို နမ်းလို့အားရသောအခါမှ လကန်ှင့ြ အသအချောဖြဲ၍ လွှာကိုထိုးသှင်းသည်။ ပြီးမှ ပင့လြှနကြုတယ်ကလြိုကသ်ည်။
မရငမြေ ဖငဆြုံကြီးမှာ လထေဲသို့ မှောကတ်ကလြာပြီး စောကဖြုတကြှီးကို အစွမ်းကုနကြော့ပေးသည်။ တဈကိုယလြုံးလည်း တဆတဆြတတ်ုနခြါနသည်ေ။ စောကဖြုတထြဲ ဖြိုးခနဲဖငွြးခနဲ လှုပခြတသ်ှားသည်။ အတွေ့အကြုံရှိသော မိန်းမမို့ စောကရြတွေေ ပန်းထွကတ်ော့မညကြို သိလိုကသ်ည်။
“အီး ဟီး…ဟီး…အဟင့ျ… အီးဟီး အား… လိုး…လိုးပါတော့ကြာ.. အီး .. အဟင့ျ ဟင့ျ… အမလေး… အီး ဟီး.. ဟင့ျ..ဟင့ျ..”
မရငမြတဈေယောကြ ငိုသံပါကြီးနှင့ြ တောင်းပနလြာသည်။ တကလြူက လွှပတ်ပြကအြတွင်း သူ့ပုဆိုးကို ခွှတပြုံလိုကသ်ည်။ သညမြွှ အခွိနဆြှဲထားသညကြို မကြနပေသ်ည့အြလား လီးတနကြှီးက ဒေါသူပုနထြကာ ကော့ကော့မတမြတကြှီး တောငန်ေ၏။
တကလြူက မရငမြပေေါငန်ှဈချောင်းကို အနည်းငယဖြှဲကားလိုကပြှီး စောကဖြုတကြှီးနားရောကအြောင် တိုးကပလြိုကသ်ည်။ ပေါငန်ှဈချောင်းကိုလည်း ရငဘြတဆြီသို့ ဖိတွန်းထားလိုကြ၏။ စောကဖြုတကြှီးမှာ အထကသ်ို့ကြှတကလြာရုံမွှမက ပို၍ပြူးကနထြှကလြာသည်။
အကအွန ဒူးထောကလြိုကပြှီး အထကသ်ို့ ကောကြ၍ မတတ်ောငန်သေော သူ့လီးတနတ်ုတတ်ုတကြှီးကို လကန်ှင့ဖြိ၍ စောကဖြုတအြဝသို့ တေ့ကာ တရှိနထြိုး သှင်းထည့လြိုကသ်ည်။
“ဖြစ်..ဖြစ်…ဖြစ်… ဗွဈ…ဗွဈ… ဖြစ်…ပလှတ်…ဖြတ်… အ…. အား… အား.. အ… အမေ့… အင့ျ…အား အမလေး… အမေ့…အင့ျ အိ… အား …ကြှတ်…ကြှတ်…ရှီး…အီး ဟီး…အ…”
မရငမြတဈေကိုယလြုံး ထူပူဖိန်းရှိန်းသှားပြီး မီးပြင့မြတတ် ကောင်းလှန်းလှသည်။ ပါးစပကြိုဟ၍ အသကပြှင်းပြင်း ရှူနရေ၏။ ကလေးနှစ်ယောကြ မှေးဖူးထားသော အအိုစောကဖြုတတ်ောင် နင့ခြနဲ ခံလိုကရြသည်။ တရှိနထြိုး တိုးဝငလြာသော အဟုနကြ ပြင်းထနလြှန်းသည့အြတွကြ တဈကိုယလြုံး တဖပြဖြပြြ လူးခါသှားရ၏။
တကလြူက အဆုံးထိရောကအြောင် ဖိသှင်းထားသော သူ့လီးတနကြှီးကို ခတ်ေတစိမထြားပြီး နူးညံ့နှေးထွေးသော စောကဖြုတအြတွေ့ကို ခံစားကြည့်လြိုကသ်ေးသည်။ စောကဖြုတအြတွင်းသားနုနုတွကေ သူ့လီးတနကြှီးကို ဘာမမှု အံတုသည့သ်ဘောဖြင့ြ ညှဈညှဈပေးသည်။
တကလြူ သူ့ဖငကြှောကြီးကိုရှုံ့၍ လီးကြီးကို ဒဈအရင်းရောကသ်ညအြထိ ဆှဲနှုတ်၍ တရှိနထြိုး သှင်းထည့သ်ည်။ ဤသို့ ခပကြှမ်းကြမ်း ခပပြှင်းပြင်း လေးငါးခါလောကလြုပပြှီးနောကြ မရငမြကေိုယလြုံးပေါကြ သူ့လကန်ှဈဖကကြို ကြောခြှထောကကြာ အသားကုနကြှုံးဆောင့ပြါတော့သည်။
“ဖြတ်… ပြှတ်…ပြှတ်… ဗွဈ..ဒုတ်…ဖြတ်.. ပလှတ်……. ပြှတ်…ဗွဈ…ဒုတ်… အင့ျ..အ…အမေ့…ကြှတ်… အ..အ…အင့ျ… အ..အမေ့…အင့ျ….အ…”
အားမာနပြါသော ဆောင့ခြကြတ်ှကေ အရပအြနားမရှိ ဒလစပ် သှင်းဆောင့န်သည်ေ။ မရငမြကလေည်း ပါးစပကြ တအင်းအင်းအသံပေးလကြြ ဖငဆြုံကြီးကို ကော့၍ကော့၍ ခံသည်။
မရငမြေ ပေါငတ်ံတုတတ်ုတကြှီးနှစ်ချောင်းမှာ ဘေးသို့ ကား၍ ရမ်းခါနသည်ေ။ ထိုစဉြ သူမပေါငန်ှဈချောင်းက တကလြူခါးကို ကုတခြွိတလြိုကပြှီး လကန်ှဈဖကကြလည်း ထောကထြားသော လကမြောင်းနှစ်ဖကကြို ဆှဲကုတလြိုကမြိသည်။
‘အီး’ ကနဲ အသံကြီးထွကကြာ ဓာတလြိုကသ်လို တုနခြါသှားသည်။ ပူနှေးသော စောကရြတွကေေ ဗလှတခြနဲ ပန်းထွကကြုနသ်ည်။ နှေးထွေးရှိနမြှသော အတွေ့တဈမွိုးကို ခံစားလိုကရြသောလြည်း တကလြူက အရှိနမြပြတ် ဆကဆြောင့န်သည်ေ။ စောစောကထကပျို၍ ဆောင့ကြောင်းသည်။ ပစွပြစွန်ှဈနှစ် စီးစီးပိုငပျိုင် ရှိလှန်းလှသည်။
လိုးရင်းလိုးရင်းဖြင့ပြင် သူ့ဒဈငုံကြီးက စောကခြေါင်းအတွင်းမှာ ပြဲလနသ်ှားသည်။ ဒဈဆံကြီးတဈခုလုံး ပူရှိန်းနသည်ေ။ လချောင်းတလွှောကမြှာလည်း ယားတကလြာသည်။ ဆောင့ခြကြန်ှင့ြ အတွင်းညှဈအားတို့ တွေ့ဆုံခိုကဝြယ် ကဉွဆြိမ့ရြှိန်းဖိန်းသှားပြီး သုတရြပေူတွကေို ဒလဟော ပန်းထုတလြိုကတ်ော့၏။
တဈကိုယလြုံးလည်း တဆတဆြတ် တုနခြါသှားသည်။ ဂွင်းတိုကလြို့ကောင်းတာနှင့ြ လားလားမှမတူသော အကောင်းတကာ့အကောင်းဆုံး အရသာကြီးကို ခံစားလိုကရြသည်။
တကလြူက ဆီးခုံချင်ြးထိအောင် ဖိကပလြိုကပြှီး မရငမြဗေိုကပြေါမြှောကကြာ မှိန်းနလေိုကသ်ည်။ လရတွကေေ ယခုအခွိနထြိ ဖစွခြနဲ ဖစွခြနဲ ထွကန်တေုန်း။ ထွကတ်ိုင်းထွကတ်ိုင်း သိမ့ခြနဲ သိမ့ခြနဲ တုနခြါသှားသည်။ မရငမြကလေည်း တကလြူ၏ ကြောပြငကြှီးကို သိုင်းဖကထြားသည်။ နှစ်ယောကသ်ား အတောကြှာသညအြထိ ငှိမသ်ကစြှာ မှိန်းနကြသေည်။
တကလြူလီးက တခွားလီးတွလေို ပြော့ခွမသှေားဘဲ တင်းတင်းတောင့တ်ောင့ြ ဖြစ်နသေေးသညကြို မရငမြေ သတိထားမိသည်။ အာဂယောကြွားပင်။ ဘယတ်ုန်းကမှ မပြည့ဝြဖူးသော ကာမဆန်ဒတွေ ယနေ့ တလုံးတဝကြီး ပြည့ခြဲ့ရပြီ။ စောကရြပေူတွေ ဒလဟောထွကြ၍ ကြနပေအြားရစွာ ပြီးခဲ့ရသည်။
သို့တိုင် မကြနပေန်ိုငခြငွသ်ေး။ သညလြီးမွိုးနှင့ြ သညအြခွင့အြရေးမွိုး ရဖို့မလှယ်။ စောကဖြုတအြုံတဈခုလုံး ပေါကကြှဲစုတပြှတသ်ညအြထိ ခံလိုကခြငွသ်ေးသည်။ တဏှာရာဂ ဓာတခြံအား ပြင်းထနလြှသော မရငမြအဖေို့ ဤမွှတွေးရုံနှင့ြ ရာဂစိတကြ လှိုင်းထလာရပြနသ်ည်။ ရာဂလှိုင်းထလာသညန်ှင့ြ စောကဖြုတကြှီးက ဖောင်းကြှလာပြနသ်ည်။
“ဘယ့န်ှယလြဲ.. ကိုယတ်ောလြေး… အားအငကြုနခြမ်းပြီး ဘုန်းဘုန်းလဲသှားပလား… အဟင်းဟင်း… ဒီလောကတ်ော့ မဖုရားက ပငွြးတောငပြငွြးသေးတယ်… အဟင်းဟင်း…ခစ်ခစ်…”
မရငမြကေ တကလြူကို ကလိလိုကသ်ည်။ တကလြူဆိုတဲ့ကောငကြ စိနခြေါရြင် တိမပြေါထြိ လိုကမြည့ကြောငမြွိုး။
“ဟိတ်…. ပြောနတော မကြားဖူးလား….”
မရငမြကေ သူ့ကိုယလြုံးကို လှုပခြါ၍ မေး၏။ တကလြူက မေ့ချင်ယ်ောငဆြောငန်သည်ေ။
“ဒါပဲလေ… ပြောတော့ လကြေီးမိုးကြီး… ဟင်း…တဈခွီလေးလိုးရုံနဲ့ ဖလကပြှသှားပြီ… အဟင်းဟင်း…”
မရငမြကေ တကလြူရငဘြတန်ှင့ြ ဖိကပထြားသော သူ့နို့အုံကြီးကို ကော့၍ကော့၍ မေးပြနသ်ည်။
တဖြည်းဖြည်း တကလြူလီးကြီးမှာ တင်းတင်းလာ၏။ မရငမြဗေိုကပြေါမြှောကလြကြြ မှိန်းနရောမှ ကိုယကြို မတလြိုကသ်ည်။ လီးတနကြှီးကို လုံးဝမနှုတပြဲ သညအြတိုင်း စောကခြေါင်းထဲ မှှုပထြားသည်။
မရငမြမကြေန်ှာကို စေ့စေ့ကြည့်ရြင်း သုံးလေးခကြခြန့ြ ဆောင့ပြှလိုကသ်ည်။ မရငမြကေ ကိလသောရောငတ်ှေ တဖိတဖြိတလြကန်သေော မကြလြုံးတို့ဖြင့ြ ကြာကြည့်ြ ကြည့်ကြာ မဲ့ပြ၏။
“ဟင်း… ဒီလောကမြွား… ပငွြးသေးတယန်ောြ…”
မရငမြေ အပြောကို တကလြူက မခွပပေါ။ သို့သောြ သူ့မကြန်ှာမှာ ဒီလောကတ်ောငရြှိလှတာ… သဖေို့သာပြငပြတေော့… ဟူသော ယောကြွားမာနသ်တ်တိတွကေ ထငဟြပပြေါလြှငန်ေ၏။
မရငမြေ၏ နို့အုံတင်းတင်းကြီးကို အခွမှေ ခပတ်င်းတင်းဆုပကြိုင်၍ ခပပြှင်းပြင်း ဆငေ့ဆြောင့လြိုးပြန်၏။
“ပြှတ်… ပြှတ်….. ဖြစ်… ဖြစ်… ဖြတ်..ဗွဈ… ပြှတ်…ပြှတ်…. ပလှတ်…ဖြစ်…..”
မရငမြစေောကခြေါင်းထဲမှ စောကရြရေော လရပေါ အိုငထြနသဖြေင့ြ သံစဉကြ တဈမွိုးပြောင်းသှားသည်။ မရငမြမကြေန်ှာက မဖြုံသည့သ်ဘောဖြင့ြ မခို့တရို့လေး ပြုံးနသည်ေ။
တကလြူက အရှိနမြပြတ် ဆောင့ဆြောင့လြိုးနရောမှ နို့အုံကြီးကို ညှဈ၍ နို့သီးခေါင်းလေးကို စို့ပေးသည်။ လွှာဖြားထိပဖြှင့လြည်း တို့ထိပေး၏။ ရဈပတ်၍လည်း ယကပြေးသည်။ ထိုသို့လုပပြေးတိုင်း မရငမြစေောကခြေါင်းထဲက ရှစိရှစိ ဖြစ်လာ၏။ ကိုထွန်းအေးစကားကို သတိရ၍ စောကဖြုတအြကကြှဲကြောင်းထိပရြှိ စောကစြိပြူးပြူးကြီးနား ဖိကပကြာ အသအချော ဆောင့လြိုးသည်။ နို့အုံကိုလည်းစို့၊ စောကစြိနှင့ြ ထိမိအောင် ပိုငပျိုငန်ိုငန်ိုငကြှီး ဆောင့ဆြောင့လြိုးပေးသောအခါ မရငမြေ စိတတ်ှေ ထကြှလာသည်။
“ဖြတ်… ဖြပ်… ဖြတ်…. ပြှတ်…. ပြှတ်… ဖြတ်…. အင့ျ… အင့ျ…. အင့ျ.. အ….အား… အင့ျ..ဟင့ျ…..”
တအင့အြင့န်ှင့ြ သူ့ဖငဆြုံကြီးကို ကြှကြှပြီး ခံသည်။ အခကြြ ၅၀ ကြောခြန့တ်ှင် မရငမြေ တဈခွီပြီးသှားသည်။ လဟောပြငထြဲ ရောကသ်ှားသလို တသိမ့သ်ိမ့ခြံစားရသည်။ တကလြူက အရှိနမြလွှော့ပဲ ဆကလြိုးသည်။ နို့အုံကြီးကို နမ်း၏။ နို့အုံတင်းတင်းကြီးတဝိုကကြို လွှာပြားဖြင့ြ ယကြ၏။ နို့သီးခေါင်းကို တပြှတပြှှတစြို့၏။ စောကစြိပြူးပြူးကြီးကို ထိမိအောင် ဂရုတစိုကလြိုးသည်။
အခကြြ ၅၀ ကြောလြာသောအခါ မရငမြေ မအောင့န်ိုငတ်ော့၊ တဟင်းဟင်း ငှီးလာသည်။ မကြာခင် မကြန်ှာတပြငလြုံး သှေးဆုတသ်လို ဖြစ်သှားပြီး ဆတခြနဲ တုနခြါသှားသည်။ လှိုင်းစီးရသလို တငှိမ့င်ှိမ့ြ ခံစားနရေ၏။ မရငမြေ တဈခွီပြီးသှားပြနပြှီ။ စောကဖြုတအြုံကြီးတဈခုလုံး ထူပူကြိန်းစပလြာ၏။ ဖူးယောငကြှှတကလြာ၏။
တကလြူ အရှိနမြပြတ် ဆကဆြောင့သ်ည်။ ဆောင့ခြကြတ်ှကေ ပို၍ပြင်းထနလြာသည်။ မရငမြတဈေကိုယလြုံးရှိ အကြောတွမှော တဖပြဖြပြလြှုပခြါလကြြ ကြောရိုးတလွှောကြ စိမ့တ်ကလြာသည်။ တကလြူက စောကစြိနားကို အသအချောဖိကပ်၍ ခပပြှင်းပြင်းဆောင့လြိုးသည်။ စောကဖြုတအြုံကြီးတဈခုလုံး တင်းကားလာပြီး ကငွခြနဲ ဆိမ့တ်ကသ်ှား၏။ တဈခွီပြီးသှားပြနသ်ည်။ မလှုပန်ိုငတ်ော့။ မွော့လုမွော့ချင်ြ ဖြစ်သှားသည်။ ထိုစဉြ တကလြူ လချောင်းထဲမှ လရပေူတွေ ဒလဟော ပန်းထွကလြာသည်။
မရငမြေ လေးခွီပြီး၍ တကလြူ ၂ ခွီပြီး၏။ တကလြူလည်း ခွကေုနလြကပြန်းကကြာ မရငမြေ ရငဘြတပြေါြ မှောကကြသွှားတော့သည်။ လူတဈကိုယလြုံးလည်း နုံးခွိသှား၏။ မရငမြေ စောကခြေါင်းထဲက ဆတခြနဲ ဆတခြနဲ ညငသ်ာစွာ လှုပန်ေ၏။ အတောကြှာကြာ မှိန်းနကြပြေီးမှ မထချင်ထြချင်ြ ထလိုကကြှသည်။ နှစ်ယောကသ်ား အသံတွေ ဆိတန်ကြသေည်။ နှေးကြေးသော လှုပရြှားမှုတွဖြငေ့ြ ကိုယ့ကြိုယကြိုယ် လုံခွုံအောင် ပြနဖြုံးကြသည်။ မရငမြကေ ဦးစွာထွကသ်ှားသည်။ သူသှားပုံက ကြတတ။ ထို့နောကမြှ တကလြူလိုကလြာသည်။ သူ့ဟနပြနကြ လေးတိလေးကန်။
လှည်းမောင်းပြီး ထွကခြဲ့ကြသည်။ ရှာနားရောကခြါနီးတွင် မရငမြေ ဆင်းနရဈေ၏။ နှမ်းလသွော အပြုံးဖြင့ြ တကလြူကို နှုတဆြကသ်ည်။ မကြလြုံးဖြင့ြ စကားပြော၏။ တကလြူ နားလညသ်ည်။ ပြီးတော့ ခေါင်းညိတပြှလိုကသ်ည်။
သူတို့ထွကသ်ှားပြီး မကြာခင် နဘူးခွုံထဲက အရကသ်ည် မခငလြှ ထွကလြာသည်။ ဝါးရုံပငကြှားတွင် ညှပထြားသော တကလြူဦးထုပကြို လှမ်းယူပြီး ဆူးပုတရြှကတ်ှေ ထည့ထြားသော အိတထြဲထည့လြိုကသ်ည်။ မခငလြှမကြန်ှာက ပြုံးနေ၏။ တကလြူနှင့ြ မရငမြတေို့ ပကပြကစြကစြကြ လိုးနတောကို နဘူးခွုံထဲက အစအဆုံး မှငန်ရသေည်။ ထို့ကြောင့ြ ပြုံးတာလား၊ တခွားကြောင့ြ ပြုံးတာလား ဆိုတာ သူမှတဈပါး မညသ်ူမှမသိနိုင်။ မခငလြှနှင့ြ မရငမြကေ အရှယတ်ူ ဆိုကတ်ူ ညီမဝမ်းကြဲ။
…………………………………………………..
“မိန်းမလိုးလို့ အားပြတသ်ှားရင် အရကန်ဲ့ ကြကြဥ စပသ်ောကရြတယကြှ…၊ မကြာခင် အားပြနပြှည့တ်ယ်… ဒီတော့ ထပတ်ှယပြေါ့ကြာ… ဟား ဟား…”
ကိုထွန်းအေးစကားကို သတိရ၍ အရကသ်ောကရြန် မခငလြှအိမဘြကြ ထွကခြဲ့သည်။ မခငလြှတို့ အရကဖြိုက ထနောင်းခေါကအြရကြ ကောင်းကောင်းရသည်။ ကြကြဥလည်း ရောင်း၏။ သူ့ကိုမှငတ်ော့ မခငလြှ ပြုံးပြသည်။ အရကဆြိုငမြှာ လူရှင်းနသည်ေ။ ဆိုငထြောင့တ်ှင် မရငမြယေောကြြား ကိုဘထွန်းက ပုလင်းထောငန်ေ၏။ သူ့ကိုမှငတ်ော့ လှမ်းခေါြ၏။
“ဟေ့… ဖိုးတကလြူ… ဒီလာကြာ… စကားပြောရအောင်…”
တကလြူ မကြန်ှာပူသှား၏။ မနကကြ သူ့မိန်းမ ဝါးရုံတောထဲမှာ ကြာခိုခဲ့သည် မဟုတလြား။
“အင့ျ… ခကြှာ..”
ကိုဘထွန်း ငှဲ့ပေးသော အရကခြှကကြို တကလြူက တရှိနထြိုး မော့ခသွည်။ ပူဆင်းသှားသည်။
“အင့ြ… ထပခြွ…”
ထိုစဉြ မခငလြှ ရောကလြာသည်။ တဈလုံးပဲလားဟု မေး၏။ တကလြူက ခေါင်းညိတပြှသည်။ မခငလြှက အရကတ်ဈလုံးနှင့ြ ကြကြဥနှစ်လုံး ယူလာသည်။
“ကိုဘထွန်း… တကလြူကို လွှော့မတွကန်ဲ့နောြ… တော့ထြကသ်ာတယ်…”
“ဟဲဟဲ… ဟုတတ်ာပေါ့ဟ… သူတို့က… တကလြူကိုး…”
“ဪ… မေ့နလေိုကတ်ာ…”
မခငလြှက ပြောပြောဆိုဆို အခန်းထဲ ဝငသ်ှားသည်။ ပြနထြှကလြာသောအခါ ဦးထုပတ်ဈလုံး ပါလာသည်။
“ဒါ နင့ြဦးထုပ် မဟုတလြား”
တကလြူ အံ့ဩသှားသည်။ ဟုတကြှောင်း ခေါင်းညိတပြှ၏။ မခငလြှက အဓိပျပာယပြေါင်းများစွာပါသော အကြည့်ဖြှင့ြ ကြည့်ြ၏။
“အားလား… ညကရွင် တောငဘြကရြှာ ဘီးနဲ့ လိုကပျို့စမ်းပါ…”
“ဟုတ်…”
တကလြူဆိုတဲ့ကောငကြ စိနခြေါရြင် ဘှာမခတတ်တဘြူးလေ…။
ပြီးပါပြီ။