ထောင့မြှနကြန် အခစွြ
ရေးသားသူ – မန်တလာမောငမြောငတ်ုတ်
“ ဂိုးဟေ့…ရှှီ…”
အောငအြောင် သှင်းလိုကသ်ော ဂိုးဝငသ်ှားပြီဆိုတာ သိလိုကသ်ညန်ှင့ြ ကြင်းထဲ ပတပြှေးနမေိသည်။ ဒီဂိုးသည် သူတို့အသင်းအတွကြ တဈလုံးတည်းသော အနိုငဂြိုး ဖြစ်ပသည်ေ။ ရှေ့တန်းနရောမှ အ.ထ.က လကရြှေးစငအြဖြစ် ထူးခွှနစြှာ ကစားတတသ်ော အောငအြောငတ်ို့အသင်း ဒီလိုမွိုး ဗိုလလြုပြဲထိ တကလြာအောင် အောငအြောငကြပင် ဂိုးတွေ တဒိုင်းဒိုင်းသှင်း၍ လုပဆြောငခြဲ့သည် မဟုတပြါလား။
အောငအြောငတ်ို့ အသင်းတွင် အောငအြောငတ်ို့ဘကမြှ လှပျိုဖြူ အပျိုချောတွကေ လူပျိုပေါကစြလေး ဆယ့ရြှဈနှစ်ကြောသ်ာရှိသေးသော အရပမြှင့မြှင့ြ ဆံပငအြလယခြှဲဂုတထြောကလြေးနှင့ြ ဂပြနမြင်းသားစတိုင် အောငအြောငအြား ပန်းကမ်း ဂုဏပြှုချင်လြှသူတွေ များလှပသည်ေ။
“ ပထမဆုရ အမှတ် (၁၃) အ.ထ.က အသင်း ဒိုင်းဆုကြီးရယူရန် စငမြှင့ပြေါသ်ို့ ကြှကြပါခငဗြွား…”
ဆုပေးမဏျဍပ်၏ အသံခွဲ့စကမြှ ကြညောသံကြောင့ြ အောငအြောငတ်ို့ အသင်းသားတဈယောကစြီ စနဈ ကစွှာဖြင့ြ မဏျဍပပြေါသ်ို့ ဆုတကယ်ူကြသည်။ ကြင်းတွငဆြုယူပြီး ပြနဆြင်းလာသောအခါ အောငအြောင် အဖနှငေ့ြ အမကေ ပြေးလာပြီး…
“ ဒါမှ ငါ့သားကြ…ဟေး…ဘယရြမလဲ…”
“ ဪ…ကမွသားပါတောြ…ကမွမှေးထားရတာ…”
“ ရောျ…မင်း ငါမပါဘဲ မှေးလို့ရလား…”
“ တောပြှီ…ရှငန်ဲ့ စကားနိုငလြုဖို့လာတာ မဟုတဘြူး…”
ပြောပြောဆိုဆို အောငအြောင့အြမေ ဒေါစြိမ်းကြညကြ အောငအြောငအြား…
“ ဒီနေ့ သားကစားသှားတာ အကောင်းဆုံးပဲကြယ်…”
“ မနေ့က ပြဲလည်းကောင်းပါတယကြှ…”
အောငအြောင့အြဖေ ဦးစန်းအောငကြပါ ဝငပြှောပြနသ်ည်။ သို့နှင့ြ အောငအြောငတ်ို့မိသားစု ဓာတပြုံ ရိုကရြန် စီစဉသ်ောအခါမှ အောငအြောင် သူ့အဈကိုကို သတိရသှားသည်။ ကိုနိုငဘြာလို့ လိုကမြလာပါလိမ့ြ… မေးကြည့်လြိုကတ်ော့မှ ကိုနိုငမြှာ ဧည့သ်ညလြာ၍ ဘောလုံးပြဲသို့ လိုကမြလာနိုငကြှောင်း သိရသည်။
သူငယခြငွြးများနှင့ြ အသင်းသားများ အမှတတ်ရ ဓာတပြုံရိုကကြှသည်။ အောငအြောငကြ နာရီကို ကြည့်လြိုကသ်ည်။ အဖနှငေ့ြ အမကေ ညပိုင်း တီဗှီပြီးခါနီးမှ ပြနလြာမညဟြု ပြောသည်။ အိမအြနီးရှိ အဖေ့ရုံးမှ အပေါင်းအသင်းတွကေို အောငအြောငကြို ဂုဏပြှုသည့အြနနှငေ့ြ ညစာလိုကကြွှေးမညဟြု သိရသည်။ အောငအြောင့ကြိုတောင် တဈပြဲသကသ်ကလြုပပြေးမညတ်ဲ့…။
အောငအြောငမြှာ ဘာရယမြဟုတ် ဆုရလာသော ပိုကဆြံတွအေား ကြှတကြွှတအြိတ် တဈလုံးထဲ စုထည့ကြာ မှို့နယဘြောလုံးကြင်းရှိ အပေါင်းအသင်းများနှင့ြ စကားပြောရင်း လမ်းလွှောကလြာကာ မှို့ထဲသို့ ရောကမြှန်းမသိ ရောကလြာသည်။ အိမသ်ော့ကို အဖတေို့က ပေးလိုကြ၍ ကိုနိုင် ပြနရြောကမြရောကြ စောင့စြရာမလို။ အောငအြောငတ်ို့မှာက ညီအဈကို နှစ်ယောကသ်ာရှိ၍ စုစုပေါင်းမှ မိသားစု (၄) ဦးသာရှိသည်။ အခုတော့ ကိုနိုငကြ ဒီညီလေးတဈယောကပြဲရှိတာကို ဘယလြောကအြရေးကြီးတဲ့ ဧည့သ်ညမြို့လို့ မလာနိုငရြတာလဲဟု တွေးရင်းဖြင့ြ အိမပြှနမြည့ြ လမ်းခွဲတွင် သူငယခြငွြးများနှင့ြ လမ်းခွဲလာ၏။
အိမခြှံဝသို့ ရောကသ်ောအခါ ခွံတံခါးက သော့မရှိ အတွင်းမှ ဂလန့ခြထွားသည်။ ကိုနိုင် ရောကန်ပြေီ ထငသ်ည်။ တံခါးအတွင်း လကလြွှို၍ဖြင့ကြာ ကိုနိုငအြား အသာနောကလြိုကမြညဟြု ကြံစညပြှီး အောငအြောင် အိမန်ောကဖြေးတံခါးမှ တဈဆင့ဝြငရြန် အိမဘြေးမှ ပတလြွှောကလြိုကသ်ည်။ အောငအြောငတ်ို့အိမကြား ဒူးထောကပြဉွထြောငကြာ နောကသ်ို့ အခန်း (၄) ခန်းဖြဲ့ကာ မီးဖိုချောငကြို သကသ်ကထြား၏။ ကားဂိုဒေါငကြို သတသ်တထြား၏။
“ အို…ကိုနိုငရြယ်…ဖြေးဖြေးကြယ် နာတယ်…”
“ ဟာကြာ…ခဏလေးနာတာပါကြ…”
“ ပြှတ်…ပြဈ…ပြှတ်…”
“ အ…နာတယ်…ကိုနိုငရြဲ့…”
အောငအြောငကြ ကိုနိုငအြခန်းနား ရောကရြုံရှိသေး ကြားလိုကရြသော အသံများကြောင့ြ စိတဝြငစြားသှားမိသည်။ ဒီအသံက ကိုနိုင့အြသံ တဈသံတည်းမဟုတ် အောငအြောင် မကြားဖူးသော အမွိုးသမီးတဈယောကြ၏ အသံပါ ကြားရသည်။ ကိုနိုင့မြှာ ရည်းစားရှိသညဟြုလည်း အောငအြောင် မကြားမိပါ…။ အင်းလေ… ရှိလည်း ဘယလြိုလုပ် သိနိုငမြှာလဲ ကိုနိုငန်ှင့သ်ူက အသကြ (၇) နှစ်ကြီးများတောင် ကြာသည်။
ကိုနိုငကြိုတော့ ချောသည် ဖြောင့သ်ညဟြု အမေ့ဆီလာသော မိန်းမကြီးတွထေံမှ ပြောသံကြားဖူးသည်။ ကိုနိုင် က စမတကြကြလွည်း ဝတစြားတတသ်ည်။ အောငအြောငကြတော့ အခုမှဆယတ်န်း ကြောင်းစာမေးပြဲဖြပြေီး၍ ကိုနိုငကြတော့ ဘှဲ့ရပြီးသား ဒီအခွိနဆြို မိန်းမတောင် ယူသင့န်ပြေီပဲ… အောငအြောင် တွေးရင်းဖြင့ြ ကိုနိုငအြခန်းဘကမြှ အဖြစ်အပကြမြွားကို ချောင်းကြည့်ခြငွစြိတ် ပေါလြာသည်။ ကိဈစမရှိ သူ့အခန်းနှင့ြ ကိုနိုင့အြခန်းက ကပလြကြြ…။
အောငအြောငကြ အခန်းတံခါး အသံမမှညအြောငဖြှင့ြ၍ အသာပြနပြိတကြာ ကိုနိုင့်အခန်းအား ကြည့်ရြစရန်ေ ပဉွကြိုစေ့နအေောင် ကာထားသော အခန်းကြားရှိ ပဉွထြောငကြာ ထိပဆြုံးသို့ ရောကရြန် သူ၏ စာကြည့်ကြုလားထိုငလြေးကို အသာမ၍ ကြောပြှီးချောင်းကြည့်လြိုကရြာ မှငလြိုကရြသော မှငကြှင်းကြောင့ြ အောငအြောင်၏ အားကစားဘောင်းဘီ အောကမြှ လီးကြီးက ဘောင်းဘီအတွင်းမှ အတွင်းခံဘောင်းဘီအား ရုန်းကနပြှီး တဖြည်းဖြည်း ထကြှလာလသည်ေ။
ကိုနိုငကြ သူ၏ကုတငပြေါတ်ှင် ခပခြွောချောအမွိုးသမီးတဈယောကအြား ပကလြကလြှနပြှီး လိုးနကော ထိုအမွိုးသမီး၏ နှုတခြမ်းများကို စုပလြိုကြ၊ တင်းရင်းလှသော နို့အုံနှစ်လုံးအား လကန်ှဈဖကဖြှင့ြ ဆုပန်ယပြေးလိုကြ ပြုလုပလြကြရြှိသည်။ ပြီးလငွြ မှောကလြကြဖြှင့ပြင် ကိုနိုငကြ သူ၏ဖငကြှီးကို လှုပခြါပြီး တဈခကြတ်ဈခကြြ ဆောင့ရြာတွင် ထိုအမွိုးသမီးထံမှ ညည်းသံသဲ့သဲ့လေးက အောငအြောင့ြ နရောမှပင် ကြားရလသည်ေ။
“ ဗွဈ…ပြှတ်…ပြှတ်…”
“ နာပါတယဆြိုကြာ…”
ကိုနိုင် အဆောင့ကြှမ်းသောအခါများတွင် ထိုအမွိုးသမီးထံမှ နာသညဆြိုသော ညည်းသံလေး ကြားရ၏။
“ ဗွဈ…”
“ အ…”
“ ဗွဈ…ပြှတ်…ပြှတ်…”
“ အ… အရမ်းနာနပြေီ… ကို… သိပမြဆောင့န်ဲ့…”
ကိုနိုငမြှာ ထိုအမွိုးသမီးပြော၍ထငသ်ည် ဆောင့ခြှင်းကိုရပကြာ… စပစွသ်ီးပမာရှိ နို့သီးခေါင်းလေးများအား ထပမြံငုံစုပန်ပြေီး နို့အုံတဈဝိုကြ လွှာဖြင့သ်ပကြာ…
“ ဗွဈ…”
ကနဲမှညအြောင် တဈခကြဆြောင့ပြှနရြာ ထိုအမွိုးသမီး၏ နှုတခြမ်းလေးမှာ ဝိုင်းသှား၍…
“ အား…ရှီး…ကောင်းတယ် ကိုနိုငရြယ်… ခုနလောကတ်ော့ မကြပတ်ော့ဘူး…”
“ ပြှတ်…ဘှတ်…ဗွဈ…ပြှတ်…”
“ အား…ရှီး…”
“ ပြှတ်…ပြှတ်…ပြှတ်…”
“ အ…အား…”
ထိုအမွိုးသမီးမှာ ကိုနိုင့ကြွောပြငကြှီးအား ပြတသ်ပပြေးရင်းဖြင့ြ တငပြဆုံကြီးအား ပြနကြစားပေးနသညေမြှာ ကိုနိုငအြဖို့ မညမြွှကောင်းသညတ်ော့ မသိ။ ဘေးမှကြည့်န်ရသေော အောငအြောငတ်ောင် ခုနဆြင်းချင်စြိတ် ပေါကသ်ှားသည်။ ကိုနိုငကြ ထိုအမွိုးသမီးရဲ့ ပါးကို တရှုံ့ရှုံ့နမ်းပြီး နှုတခြမ်းချင်ြးစုပလြိုကြ ဖငကြှီးကို အသာကြှကာ ဖိလိုကြ ဆကတ်ိုကန်ှဈခါသုံးခါ ဖိဆောင့လြိုကန်ှင့ြ လုပန်ရော အောငအြောငမြှာ ကြည့်န်ရင်ေးမှ သူငယခြငွြးတွနှငေ့ြ ကြောင်းလဈပြီး ကြည့်ခြဲ့ဖူးသည့ြ အပြာကားတွထေဲမှ ဇာတလြိုကမြင်းသားနှင့ြ မင်းသမီး လိုးကြသည့ပြုံစံကို ပြေးမှငမြိလာသည်။
“ ကိုနိုငရြယ်… လုပမြှာဖြင့ြ လုပတ်ော့လေ… သန်တာ့ကို ကိုယခြငွြးစာဦးလေ… တောကြှာ ကိုနိုင့ည်ီလေး ပြနလြာရင်… ပြီးတော့ အဘိုးကြီးနဲ့ အဘှားကြီး ပြနရြောကလြာရင် ဒုကျခရောကကြုနမြယ်…”
“ ကြှတ်… ဒီနေ့ ညီလေးတို့ ဘောလုံးပြဲရှိတယလြေ… အဘိုးကြီးရော အဘှားကြီးရော သှားတယ်… ညီလေးကို ဂုဏပြှုခွီးမှှင့ပြှဲတွေ ဘာတွေ စားသောကဆြိုငမြှာ လုပမြှာဆိုတော့ ကြာမှာပေါ့… ကို့ညီက အရမ်းတောတ်ယကြှ…”
အောငအြောင် ဒီဘကအြခန်းမှ ချောင်းကြည့်န်ရင်ေး ခွီးကြူးသံကြားလိုကရြ၍ အနည်းငယတ်ော့ ကြနပေသ်ှားသည်။ သူတို့နှစ်ယောကအြားလည်း အဖနှငေ့ြ အမပြနေရြောကြ၍ မပြီးသေးပါက အခကြပြေးရန် ဆုံးဖြတလြိုကသ်ည်။
“ ဗွဈ…ပြှတ်…ဗွဈ…ပြှတ်…”
“ အား…ရှီး…”
“ ဗွဈ…ဗွဈ…”
“ အ…”
“ ပြှတ်…ဗွဈ…”
“ အမေ့…အား…”
ကိုနိုငကြ သူ၏ဖငကြှီးကိုမှှောကကြာ သန်တာ၏ ပခုံးလေးကိုကိုငလြကြြ အဆကမြပြတ် ပြနပြှီး အားရပါးရ ဆောင့လြသည်ေ။ အောငအြောငမြှာ ဗှီဒီယိုထဲ၌ ကြည့်ရြတာနှင့မြတူ မကြစြိအရသာပါမက စိတဆြန်ဒများပါ ကိုနိုင့်နရော ဝငခြံစားချင်သ်ညအြထိ တောင့တ်နမေိသည်။
“ သန်တာ ကိုယည်ောင်းပြီကြာ… လုပပြေးဦး…”
ကိုနိုငကြပြော၍ မသန်တာက ကိုနိုငကြို နှာခေါင်းတဈခကြရြှုံ့ပြရင်း…
“ ဟှန်း… သူမောပြီဆို… ဒါပဲ… အဲဒါကြောင့ျ မုန်းတာ…”
ဟုပြောရာ…
“ ကိုကတော့ အဲဒါကြောင့ြ ပိုခစွန်ရတော…”
ကိုနိုငမြှပြောရင်း မသန်တာပါးလေးအား ရှုံ့နမ်း၍ သူသည် မသန်တာကိုယပြေါမြှ ဆင်းလာရာ မသန်တာ၏ မို့မောကသ်ော စောကပြတလြေးနှင့အြတူ စောကစြိလေးမှာ ဖနခြွောင်းမီးရောငန်ှင့ြ အဆီတဈဝင်းဝင်း အရညတ်ှေ စိုရှှဲလကြတ်ှေ့ရသည်။ မသန်တာ၏ ပေါငတ်ံကြီးမှာ ဖြောင့စြင်း၍ ဖြေးစွတန်ပြေီး ပေါငလြယရြှိ အတွင်းခံဘောင်းဘီ အရာလေးမှာ အခုထိမှငရြဆဲ။ မိန်းမတဈယောကြ၏ စောကဖြုတကြို အခုမှ အပြငမြှာ မှငတ်ှေ့ဖူးသော အောငအြောငမြှာ လညဝြရှိ တံတွေးများကို ခဏခဏ မှိုခနွရသေည်။
မသန်တာမှာ ဖနခြွောင်းမီးရောငကြိုကြောကြာ အောငအြောငဆြီသို့ မကြလြုံးများက ရောကသ်ှားပြီး အံ့ဩသှားရသည်။ အရိပရြောငတ်ှေ ဖြတကြနဲ ဖြစ်သှား၏။ အောငအြောငကြလည်း ရုတတ်ရကမြို့ ပုန်းခွိနမြရ။ သို့သောြ မသန်တာ၏ ဦးနှောကကြ တဈခဏအတွင်း ဒီရုပဖြှောင့ဖြှောင့ြ ကောငလြေးကို ဘယသ်ူမှန်း သိလိုကသ်ည်။ ကိုနိုင့ည်ီ အောငအြောငဆြိုသည့ြ ဘောလုံးရူးလေးပဲနမည်ေ။ ရုပခြငွြးဆင်၏။ ဘယအြခွိနကြတည်းကရောကပြှီး ချောင်းကြည့်န်သညေမြသိ။
သူမက အပျိုဆိုတော့ ပထမ အနည်းငယတ်ော့ ရှကသ်ှားမိသည်။ သူမ၏ စောကဖြုတလြေးရော နို့အုံနှစ်လုံးရော အရှိအရှိအတိုင်း ကိုနိုငမြှလှဲ၍ အခုထိမညသ်ူမှ မမှငဘြူးသေး။ ယခု ဒီအောငအြောငလြေးကတော့ မှငသ်ှားလပြေီ။ ကိုနိုင်၏ ထောငမြတန်သေော လီးကြီးကိုကိုင်၍ သူမစောကပြတဝြတွငတ်ေ့ကာ အသာထိုငခြလွိုကသ်ည်။ လီးကြီးက စောကပြတန်ှင့ြ ဝငခြါစဖြစ်၍ အနည်းငယကြှပသ်ဖြင့ြ
“ အား…ကြှတ်…ကြှတ်…”
ဟု မသန်တာ ညည်းညူမိပြီး အောငအြောငဆြီသို့ ရုတတ်ရကြ လှမ်းကြည့်ရြာ အောငအြောင် အလဈအငိုကြ မိသှားပြနသ်ည်။ အောငအြောငမြှာ ကြာတော့ ရှကလြာ၍ ဗှောငမြကြည့်ရြဲတော့ ခုံပေါမြှဆင်းကာ ရငတ်ှခေုနန်မေိသည်။ ကြည့်ကြလည်း ဆကပြှီး ကြည့်ခြငွသ်ေးသည်။ မဖြစ်… အပေါကလြေး တဈပေါကြ နှစ်ပေါကတ်ော့ ရအောငရြှာရမည်။ တွေ့ပြီ… ကြမ်းပြငအြထကြ သုံးပခနေ့အြကြာမှာ။
အောငအြောင် မကြလြုံးလေးကပ်၍ ချောင်းကြည့်ရြာ မသန်တာ၏ စောကဖြုတလြေးမှာ ကိုနိုင်၏ တည့မြတသ်ော လီးကြီးပေါသ်ို့ အပေါမြှ စောကဖြုတန်ှုတခြမ်းသားများ လှနကြာ ဝငသ်ှားလိုကြ အောကမြှအပေါသ်ို့ ပြနတ်ကသ်ှားလိုကန်ှင့ြ ရှောရှောရှူရှူပငလြိုးနကြသေညကြို တွေ့ရသည်။
“ ဗွဈ…”
“ အ…ကောင်းလိုကတ်ာ သန်တာရယ်…”
“ ပြှတ်…”
“ ရှီး…ကြှတ်…”
“ ဗွဈ…ဗွဈ…အင်း…ဟင်း…”
“ အ…ရှီး…”
မသန်တာ၏ အသာအယာ ထိုးသှင်းမှုကြောင့ြ ကိုနိုငမြှာ ဒီတဈခါ သူနာသည့အြလှည့ပြပေဲလား…။ မသန်တာကား သူမ၏ ပေါငတ်ံကြီးများကို စပရိနကြဲ့သို့ ကြေးကာ ညှတကြာထိုငရြင်း သူမ၏ နို့အုံလေးနှစ်လုံးကို သူမဘာသာ သူမလကဖြှင့ပြှနပြှီး ဆုပန်ယပြေးနသည်ေ။ အောငအြောင်၏ မှငကြှင်းမှာလည်း ပိုပြီး ရှင်းလာသည်။
အောငအြောငမြှာ ထိုမှငကြှင်းကိုကြည့်ြ၍ သူ၏ဘောင်းဘီအတွင်းရှိ ထောငမြတန်သညေ့ြ လီးကြီးအား စမ်းကြည့်ရြာ အရညကြှညမြွား စိုရှှဲနသညေကြို စမ်းမိသည်။
“ ပြှတ်…ပြှတ်…”
“ အ…ကြှတ်…”
“ ပြှတ်…ဘှတ်…”
“ အင်း…အင်း…”
“ ပြှတ်…ဗွဈ…ပြှတ်…”
“ ကြှတ်…ကြှတ်…”
“ ဗွဈ…ဘှတ်…ပလှတ်…ပြှတ်…”
“ အ…အား…ရှီး…”
ကိုနိုငမြှ မသန်တာ၏ ခါးနှစ်ဖကကြိုကိုငကြာ အပေါမြှအောကသ်ို့ ခပသ်ှကသ်ှကြ ဆှဲခလွိုးလိုကသ်ံ၊ မသန်တာထံမှ ညည်းသံများမှာ အခန်းတွင်းဝယ် ဆူညံနသည်ေ။ မသန်တာဖငကြှီးနှစ်လုံးမှာလည်း ကိုနိုင်၏ ပေါငန်ှင့ြ သှားထိခွိနတ်ှင် ပြားခပြသ်ှားကာ ပြနအြထတွငတ်ော့ ဖငကြှီးမှာ ပြနပြှီး ပြည့တ်င်းလာလသည်ေ။
“ ကို့ကို ကုန်းပေးပါလား သန်တာ…”
“ ဟာကြာ… ကိုနိုငရြယ်… နောကရြကမြှ အေးအေးဆေးဆေး လုပပြါလားကြာ… ကိုနိုင့ည်ီ ပြနလြာခါနီးနပြေီနောြ…”
“ မရဘူးကြာ… အခုလုပမြယ်…”
“ အဲဒါဆိုလည်း ကိုနိုင့သ်ဘော…”
မသန်တာက လကလြွှော့လိုကဟြနန်ှင့ြ ဖငဘြူးတောင်းထောငကြာ လကန်ှဈဖကကြ ကုတငစြောင်းအား ကိုငလြကြြ ကုန်းပေး၏။ အောငအြောငမြှာ တဈစောင်းဖြစ်သှား၍ မမှငရြတော့ဘဲ မသန်တာ၏ ဖြူဖြေးကာ အောကသ်ို့စိုကကြနွသေော နို့အုံကြီးနှစ်လုံးကိုသာ တွေ့ရသည်။ အောငအြောင် စဉြးစားမရသညမြှာ မသန်တာ မိမိကို မမှငဘြူးလား… ဒါမှမဟုတ် မိမိကပဲ လိပပြှာမလုံတာလား… စဉြးစားမရ။ တကယဆြို မသန်တာ သူရှိနတော သိသှားပြီပဲ… အောငအြောင် မစဉြးစားချင်တ်ော့။
ကားဂိုထောငဘြေးတွင် သှားထိုငကြာ အဓိပျပာယမြဲ့ မှပြငေပြေါြ တုတခြွောင်းနှင့ြ ခွဈနမေိသည်။ ဆယ့င်ါးမိနဈခန့ြ ကြာသောအခါ မသန်တာနှင့ြ ကိုနိုငတ်ို့ နောကဖြေးပေါကမြှ ဆင်းလာကာ စကားတိုးတိုးပြောပြီးလွှင် အိမရြှေ့မှနေ၍ မသန်တာအား အဖတခေါတရံ စိတကြူးရရငရြသလို နင်းတတသ်ည့ြ ယောကြွားစီး စကဘြီးကြီးနှင့တ်ငကြာ ခွံသော့ကိုပိတပြှီး ထွကသ်ှားတော့သည်။
နာရီဝကြ ခန့ကြှာသောအခါ ကိုနိုငပြှနလြာ၍ ခွံတံခါးဖြင့ပြှီး ဟနမြပကြန်တော တွေ့ရသည်။ ထိုအခါကမွှ အောငအြောငလြည်း ထိုငန်ရောမှထကာ အိမရြှေ့မှနေ၍…
“ ကိုနိုငရြေ…ကိုနိုင်…”
ဟုလှမ်းအောရြာ အိမတ်ှင်းမှ ကိုနိုင် ထွကလြာ၍ မကြန်ှာပြုံးနကော…
“ ဟာ… ငါ့ညီက အစောကြီးပါလား… ဖဖတေေို့ရော… ဘယမြှာကနွခြဲ့လဲ…”
“ ဆိုငမြှာ ကနွခြဲ့တယ်… ကိုနိုငရြ…”
အောငအြောင် စိတထြဲမစောတော့ဟု ပြနပြှောချင်သ်ောလြည်း ပါးစပမြှ အလိုလို လိမမြိသှားသည်။ ခုနအမွိုးသမီးက ဘယသ်ူလဲ ကိုနိုင့ရြည်းစားလား… ဒါမှမဟုတ် မကောင်းသည့ြ ကောငမြတွလေား…။ ကိုနိုင် သူ့ရည်းစားပဲ ဖြစ်မည်။ အောငအြောငမြှာ အခန်းထဲမှ အဖြစ်အပကြမြွားကိုသာမှငကြာ ခွံတွင်းရှိ ရတွင်ေးတွင် သူ၏ဘောလုံးကန် ဖိနပအြား စိတပြကြလြကပြကြြ ပစ်ခလွိုကသ်ည်။
သူလည်း ရည်းစားဆိုတာ ထားဖူးချင်လြှသည်။ လမ်းထိပအြိမကြ ရပကြှကလြူကြီးသမီး မာမာသင်းဆိုရငကြော မဖြစ်။ သူမ နှုတခြမ်းက နည်းနည်းလှနသ်ည်။ ကိုနိုငတ်ို့လို စုပန်မ်းလို့မကောင်း။ ကြောင်းက အခန်ေးထဲမှ သရဖီကြောဆြိုလွှငတ်ော့ သူမလည်း ရုပကြလေးကတော့ ချောပါသည်။ ပါးစပန်ှင့ြ သှားရစောမုန့ကြ ပြတသ်ညမြရှိ။ သူ့သာကြိုကလြွှင် မုန့ခြညွြးပဲ ဝယကြွှေးနရမေည်။ ဒါပမယေ့ြ ကိဈစတော့မရှိ။ ကြောင်းပိတသ်ှားပြီပဲ ဝယကြွှေးစရာတော့ သိပလြိုမည် မထင်။
ဟိုဘကလြမ်းထဲက တငအြောငန်ီ လိုကန်ပြေီး မလှယဘြူးဟု ပြောသည့ြ ခပစြှာစွာ ကောငမြလေး မီးမီးဆိုရငကြော မဖြစ်။ မီးမီးက တဈပတတ်ဈခါ ရုပရြှငကြှည့တ်တသ်ညဟြု ပြောသည်။ အောငအြောင်၏ ဘောလုံးပြဲနှင့ြ တိုကန်လွှင်ေ လိုကပြှနိုငမြှာမဟုတ်။ နောကဆြုံးမှာတော့ အောငအြောင် ရည်းစားထားရနအြတွကြ ကောငမြလေးရှေးခယွခြှင်းမှာ အထမမှောကတ်ော့ပေ။ သို့သောြ အောငအြောင် ရည်းစားထားရေးမှာ အဆငမြပြသေောလြည်း အခွားအောငမြှငသ်ှားတာ တဈခု ရှိပါသည်။
ကိုနိုငကြ ရကပျိုင်းအတွင်း ရပကြှကတ်ဈခုကြောမြှ မသန်တာတို့အိမကြို လူကြီးစုံရာနှင့သ်ှားပြီး မိန်းမတောင်းသည့ကြိဈစ ဖြစ်လသည်ေ။ မသန်တာတွင် ညီမဝမ်းကြဲ တဈယောကြ ရှိလသည်ေ။ ထိုညီမဝမ်းကြဲကား အောငအြောငန်ှင့ြ သကတ်ူရှယတ်ူခန့ြ ဖြစ်မညဟြု ထငရြသည်။
ကိုနိုငန်ှင့ြ မသန်တာတို့ မင်ျဂလာပြဲကိဈစအတွကြ လူကြီးတွနှငေ့ြ သှားလိုကပြှနလြိုကြ လုပန်ခွေိနတ်ှင် အောငအြောငမြှာ ဘောလုံးကြင်းသှားသည့ြ အခွိနမြှလှဲ၍ မသန်တာတို့အိမသ်ို့ မယောငမြလညန်ှင့ြ လိုကသ်ှားပြီး ယှန်းယုနှေ ဆိုသော ကောငမြလေးအား ခိုးခိုးကြည့်မြိသည်။ စိတထြဲမှလည်း ရည်းစားဖြစ်ခဲ့လွှင် ယှန်းဟုခေါရြမညလြား ယုနှင့န်ှေ ဘယဟြာပိုကောင်းမညလြဲဟု တွေးကာ ရငတ်ထိတထြိတဖြှင့ြ နောကဆြုံးမှာတော့ ယှန်းဟုသာ အောငအြောင် စိတထြဲ ကြိတခြေါန်မေိသည်။
အောငအြောငကြ မင်ျဂလာပြဲတွင် ပန်းကြဲမညဟြုဆိုသော ယှန်းအား ပေးရန် စာတဈစောင် ကြိုးစားရေးထားလသည်ေ။ မင်ျဂလာပြဲနေ့၌ အောငအြောင် စာကို မညသ်ို့ပေးရမညကြို မသိ၍ အကြံအိုကန်ခေဲ့သည်။ နောကဆြုံးတော့ ပန်းကြဲသော ဖလားထဲသို့…
“ ဪ… ယှန်း… ဒီမှာ ကြှနတ်ောြ ယှန်းကြဲလို့ရအောင် ပန်းတွယေူလာတယ်… သှားတော့မယန်ောြ…”
ဟုပြောပြီး ကမန်းကတန်းပင် လူအုပကြှားထဲသို့ ပြေးခဲ့၏။ ယှန်းကား သူမကို ယှန်းဟုခေါသ်ည့အြတွကလြည်းကောင်း၊ ပန်းများနှင့အြတူ စာလေးအား မှငအြောင် ပြခဲ့၍လည်းကောင်း အံ့ဩဟန် ပေါန်သည်ေ။ အောငအြောငကြ သူ့စာလေးအား လှင့မြပစ်ပါစနှငေ့ဟြု ကြယရြာမှ ကြည့်န်ခေဲ့သည်။ ယှန်းက မလှင့ပြဈပါ။ ဘေးဘီကိုကြည့်ြ၍ ဝှကထြားလိုကတ်ာ မှငရြသည်။
မင်ျဂလာပြဲပြီးသောအခါ ကိုနိုငန်ှင့အြတူ မသန်တာရော ယှန်းပါ ပါလာသည်။ ညကမွှ ယှန်းကို ကိုနိုငလြိုကပျို့မညဟြု သိရသည်။ ယှန်းပါလာသည့အြတွကြ မသန်တာက ပြုံးစိစိနှင့ြ အောငအြောငအြား လှမ်းကြည့်သ်ည်။ အောငအြောင် ရမေိုးခွိုး၍ ညနစောစားပြီး ယှန်းရှိနေ၍ အခန်းတွင်းဝယ် အောင်းနမေိသည်။ ယှန်းက ဟိုဘကကြပလြကြြ ကိုနိုင့အြခန်းထဲတွင် မသန်တာနှင့အြတူ လကဖြှဲ့ငှကေူပြီး ရတွကေန်သေံကြားရသည်။ ကိုနိုငကြ မရှိ။ မင်ျဂလာပြဲကုနကြသွညမြွားကို လိုကလြံရှင်းပေးရနအြတွကြ ထွကသ်ှားသည်။
“ ယှန်းယု ရေ…”
“ ရှင်…မမ…”
“ ယှန်းယုကို အောငအြောငကြ ဒီစာဘယတ်ုန်းက ပေးတာလဲ… ဟာ မမကလည်း နေ့ခင်းကပါဆို… ဒါခညွြးမေးနတော…”
“ မဆိုးပါဘူးအေ… ငါ့ခဲအိုလေးက လူချောလေးပါ… ကိုနိုငထြကတ်ောင် ဖြောင့သ်ေးတယ်…”
“ ဟာ…မမကလည်း ယှန်းယုက ငယသ်ေးတယ်… အဲဒါတွေ မစဉြးစားချင်ဘြူး…”
“ ယှန်းယု… ရချိုးမယမြို့လား သှားခွိုးရအောင်… မမ ကနကြစောင့န်မယ်ေ…”
“ အင်း… အင်း… ယှန်း နောကကြ လိုကခြဲ့မယလြေ…”
ထိုပြောသံကြားရ၍ အောငအြောင် ရငခြုနသ်ှားရသည်။ မသန်တာ၏ အဝတအြစားခွှတသ်ံတွေ ကြားရသည်။ အခန်းတံခါးဖြင့ကြာ ထွကသ်ှားသံကြားရသည်။ အောငအြောင် မတတ်ပထြရပလြိုကသ်ည်။ ပြီးတော့ စာကြည့်စြားပြဲပေါတ်ကလြိုကပြှီး တဈဖကခြန်းသို့ ကြောကြှည့လြိုကရြာ ယှန်းအဝတအြစားများ ခွှတန်တော တွေ့ရသည်။
အောငအြောင် ရငထြဲ ရငတေသ်လို ခံစားလိုကရြသည်။ ယှန်းက အောကခြံဘောင်းဘီလေးကို ခွှတခြလွိုကသ်ည်။ ယှန်း၏ စောကဖြုတလြေးသည် အမှှေးအနည်းငယသ်ာ ရှိသည့အြတွကြ ခပဝြေးဝေးမှ ကြည့်ရြ၍ စောကဖြုတလြေးကို မဲမဲပဲမှငရြသည်။ ပြီးလွှင် ယှန်းမှ သူမအင်ျကြီ ကြယသ်ီးများအား ဖြုတ်၍ ခွှတလြိုကရြာ ဘရာစီယာ ပန်းရောငလြေးအောကတ်ှင် နို့အုံလေးမှာ ခပမြို့မို့သာ မသန်တာလောကမြကြီး။
ယှန်းက လကကြိုနောကပြဈ၍ ဘရာစီယာခွိတအြား ဖြုတပြှီး ခွှတခြလွိုကပြှနသ်ည်။ နို့အုံလေးမှာ ဖြေးပြီး နို့သီးခေါင်းလေးများမှာ တဆတဆြတ် တုနခြါလကြြ ထွကပြေါလြာသည်။ အပျိုစငတ်ဈယောကြ၏ အတွင်းကကြ ပစ်စည်းများအား မှငလြိုကရြသောအခါ အောငအြောငလြီးကြီးမှာ တောငမြတလြာသည်။ ယှန်းက ထဘီရငလြွားပြီးသညန်ှင့ြ အခန်းပြင် ထွကသ်ှားလတေော့သည်။ အောငအြောငမြှာသာ ရငထြဲတွင် တုနရြီမောဟိုကလြကြြ ကနွခြဲ့၏။
နာရီဝကခြန့ကြှာသောအခါ ယှန်းရော မသန်တာပါ ပြနလြာပြီး အဝတအြစားလဲကြလသည်ေ။ ယှန်းမှာ ရစကေရြပေေါကမြွားအား တဘကန်ှင့သ်ုတရြင်း သူမ၏ ရလေဲထဘီလေးပေါတ်ှင် ဘရာစီယာဝတပြှီး ဆှဲခွှတလြိုကသ်ည်။ ပြီးလငွခြုနက ခွှတထြားသော အတွင်းခံဘောင်းဘီလေးအား ခွထေောကဖြှင့ြ လွှိုဝတကြာ ဘောင်းဘီ၏ မွှော့ကြိုးလေးကို ခါးထိရောကအြောင် ဆှဲလိုကြ၏။ ပြီးတော့မှ ထဘီကို ရငထြိလွားကာ မှနတ်ငခြုံရှေ့သှားပြီး သူမတို့၏ အလှပြငပြဈစည်းများနှင့ြ အလှပြငလြသည်ေ။
အောငအြောင် ခစွရြသူလေး၏ အလှပြငပြုံကို ဒီတဈခါ လကတ်ှေ့ကကြ မှငန်ရသေည်။ ယှန်းက သူမမကြန်ှာလေးအား မိတကြပပြါးပါးလိမ်းကာ နှုတခြမ်းနီရဲရဲလေးကို ဆိုးလိုကပြှီး နှုတခြမ်းကို ဖြင့လြိုကပြိတလြိုကလြုပပြှီး ပြနစြဈဆေးလသည်ေ။ ပြီးလွှင် အပိုယူလာသော အဝတအြစားများဖြင့ြ အဝတအြစားလဲကာ သူမကိုယသ်ူမ ခပြခြပြရြပရြပ် ဖြစ်စရန်ေ ဆှဲဆန့လြသည်ေ။
“ မမ…ကိုနိုင် မလာသေးဘူးလား…”
“ လာတော့မှာပါ ယှန်းရဲ့… ပြနခြငွန်ပြေီလား…”
“ မဟုတပြါဘူး… မေးကြည့်တ်ာပါ…”
“ မေးမနနေဲ့ ယှန်းယု ဘဲလေးရှိသားပဲ… သူနဲ့ သှားနပေါလား…”
“ ဟာ… မမနောြ… မစနဲ့ကြာ… ယှန်းယု သူ့ကို စိတဆြိုးတယ် သိလား…”
“ ဟာ…ဟ…တကယလြည်း စိတမြဆိုးဘဲနဲ့ ကောငမြလေးရာ…”
“ ဟာကြာ…မမပြောလေ ကဲလပေဲ…”
ခဏကြာသောအခါ ကိုနိုငပြှနရြောကလြာပြီး ယှန်းအား မသန်တာနှင့အြတူခေါြ၍ ထွကသ်ှားလသည်ေ။ အောငအြောငမြှာကား ယှန်းမရှိတော့၍ ရငထြဲမှာဟာပြီး ကနွန်ခေဲ့သည်။
ညပိုင်းတွငတ်ော့ ကိုနိုငတ်ို့ လှတလြပစြှာ ကဲနိုငရြန် အောငအြောင် သူ့သူငယခြငွြးအိမ် သှားအိပလြိုကသ်ည်။ ဒါတောင် အောငအြောင် ပြနအြိပသ်ည့ရြကမြွားတွငလြည်းကောင်း၊ အိမ်၌ လူကြီးများမရှိသောအခါတွငလြည်းကောင်း ကိုနိုငန်ှင့ြ မသန်တာတို့မှာ ပြဲကြမ်းဆဲပင်။ ကိုနိုင် အလုပကြိဈစနှင့ြ ခရီးထွကသ်ှားသောအခါမှ ထိုပြဲမှာ မကြမ်းတော့ပေ။
“ အောငအြောငရြေ…”
“ ခငဗြွာ…”
“ လာစမ်းပါအုံးကြယ်…မမဆီ ခဏလာကူညီပါဦး…”
အောငအြောင် အိမဘြေးတွင် ဒိုကထြိုးနစဉြေ အိမပြေါထြပမြှ မသန်တာ၏ ခေါသ်ံကြား၍ ခွှေးသံတရှှဲရှှဲနှင့ပြင် တကလြာခဲ့သည်။ ဒီနေ့မှ ဖဖရေေော မမပေေါ ဥပုသဇြရပသ်ှားကြသည်။
“ အခန်းထဲဝငခြဲ့လေ…အောငအြောငရြဲ့…”
အခန်းပေါကဝြ၌ ရပန်သေော အောငအြောငကြို မသန်တာမှ လှည့မြကြည့်ဘြဲပြော၏။ မသန်တာက ဘောလြီကို ထဘီရငလြွားပေါတ်ှင် ပုံစံလွာထားလကြြ…
“ လာ…မမကို ဘောလြီခွိတတ်ပပြေးဦး… ဒီမှာ တပရြခကန်လေို့…”
ဟုထပပြှောရာ အောငအြောင် အခန်းထဲသို့ဝငသ်ှားကာ မသန်တာ၏ နောကကြွောမှ ဘောလြီကိုတပပြေးစဉြ အသားချင်ြးထိသှား၍ ရှိန်းကနဲ ဖိန်းကနဲ ခံစားလိုကရြသည်။ မသန်တာ၏ ခေါင်းလျှော်ညန်ံ့သင်းသင်းကိုလည်း ရှူလိုကရြသည်။ ခွိတတ်ပပြှီး၍ ပြနထြှကမြညပြှငသ်ောအခါ မသန်တာမှ အောငအြောင်၏ လကမြွားကိုဆှဲထား၍…
“ မင်း…မမတို့ မင်ျဂလာဆောငန်ေ့က ယှန်းယုကို စာပေးတယမြို့လား…”
ဟု မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် မေးလရော…
“ ဟုတကြဲ့ မမ…”
“ ကြှတ်… အောငအြောငန်ောြ… လူကြည့်တ်ော့ မခုတတ်တသ်လိုလိုနဲ့…”
“ ဟိုမင်ျဂလာမဆောငခြငရြကကြလည်း မမတို့ကို ခိုးကြည့်သ်ေးတယမြို့လား…”
အောငအြောင် ထိုမေးခွန်းကို ဖြရမှောကြ ရှကသ်ှားသည်။
“ ပြောစမ်းပါကြာ…ရှကမြနပေါနဲ့…”
“ ဟုတ်…”
အောငအြောင် ခေါင်းကို အသာညိတပြှီး ဖြလေိုကသ်ည်။
“ အဲဒီလို အရသာမွိုး မင်းမခံစားချင်ဘြူးလား…”
မသန်တာမှ ပြောရင်းဖြင့ြ အောငအြောင့ြ လကမြွားကို သူမပုခုံးလေးပေါမြှတဆင့ြ နို့အုံနရောသို့ ဆှဲခလွိုကရြာ အောငအြောငမြှာ ပထမသူ့အဈကို မဟသေီဆိုသော အသိစိတကြ ဝငန်ေ၍ မထိရဲမကိုငရြဲသောလြည်း တကယတ်မ်း ထိပြီကိုငပြှီဟေ့ဆိုသောအခါ အောငအြောင် ဘာမှမသိတော့…
“ လကန်ဲ့ ဆုပပြေးလေ…မောငလြေးရဲ့…”
“ ကြှနတ်ောမြှ မဆုပတ်တတ်ာ…”
“ လှယပြါတယကြှာ…မင်းဆုပတ်တသ်လိုဆုပ်…”
မသန်တာမှပြောရင်းဆိုရင်း သူမ၏ ထဘီလေးကို ဆှဲခွှတလြိုကရြာ ဘရာစီယာလေးမှာ မသန်တာ၏ နို့အုံကြီးနှစ်ခုအား ထိန်းလကြကြနွန်ခေဲ့၏။ ထဘီကခွရင်ေးတွင် ဂွင်းလုံးပုံကသွှားသည်။ အတွင်းခံဘောင်းဘီ အဖြူရောငလြေးက မသန်တာ၏ ဖြူဖြေးသော ဖငကြှီးနှင့အြတူ အနားစများ ပေါငထြဲနဈဝငလြကြြ ထွကပြေါလြာသည်။
အောငအြောင် ဘောင်းဘီထဲမှ ငပဲကြီးမှာ ဆတကြနဲ ထောငမြတလြာသည်။ ခွှေးတွတေိတသ်ှားသောလြည်း အောငအြောငထြံမှ အသကရြှူသံပြင်းပြင်းမှာ အခန်းတွင်းဝယ် ကယွလြောငစြှာ ထွကပြေါန်သည်ေ။ မသန်တာ၏ နို့အုံကြီးနှစ်လုံးကို အပေါမြှနေ၍ မထိတထိကိုငရြင်း ဆုပန်ယပြေးရာ နို့အုံလေးမှာ ပြော့စိစိနှင့ြ မာမာလေးမို့ အောငအြောငအြဖို့ ကိုင်၍ ကောင်းလှသည်။
မသန်တာက အောငအြောင်၏ အင်ျကြီကိုခွှတပြေး၍ သူမ၏ တဘကတ်ဈထညန်ှင့ြ အောငအြောင် ခန်ဓာကိုယပြေါမြှ ခွှေးများကို ယုယကြငန်ာစွာ သုတပြေးလသည်ေ။ ပြီးလွှင် အောငအြောငန်ှုတခြမ်းကို ပြှတကြနဲ တဈခကြန်မ်းလိုကပြှီး သူမ၏ နှုတခြမ်းနှင့ြ ဖိကပစြုပလြတေော့သည်။ အောငအြောငကြ သှေးကြောတွေ တဖနွြးဖနွြးထလကြြ မသန်တာ၏ နို့အုံကြီးကို အလိုအလွောကပြင် ဘရာစီယာအောကမြှ ပင့တ်ငဆြုပကြိုငပြေးမိသည်။ ထို့ပြင် အောငအြောင်၏ လကတ်ဈဖကမြှာလည်း မသန်တာ၏ နောကကြွောရှိ ဘောလြီခွိတရြှိရာသို့ အလိုအလွောကသ်ှားပြီး ဖြုတလြိုကရြာ ဘရာစီယာလေးမှာ နို့အုံမှ ကြာသှားပြီး လုံးဝန်းပြည့ဖြှိုးသော နို့အုံလေးများမှာ တဆတဆြတ် တုနခြါလကြြ ထွကပြေါလြာသည်။
“ အောငရြယ်…ခစွလြိုကတ်ာ မောငလြေးရယ်…”
“ မမနို့ကို စို့ပေးဦးလေ…အောငရြဲ့…”
ဟုပြောသောကြောင့ြ အောငအြောင် သူ၏ဒူးလေးအား အသာကြေးညှတလြိုကကြာ ဖြူဖြေးတင်းပြည့န်သေော နို့အုံကြီးထကမြှ နို့သီးခေါင်းလေးအား နှုတခြမ်းဖြင့ြ အသာငုံစုပလြိုကသ်ည်။ ပြီးလွှင် နို့အုံ၏ အောကခြှမှတေဆင့ြ နို့သီးခေါင်းလေးထိ လွှာဖြင့အြသာဆှဲပြီး ပြှတကြနဲ ငုံစုပလြိုကသ်ည်။
“ အင်း…ဟင်း…ဟင်း…အောငရြယ်…”
မသန်တာမှာ သူမ၏ နို့အုံလေးအား လကဖြှင့ြ ကိုငည်ှဈပေးရင်း မကြန်ှာလေးမှာ မကြန်ှာကြကဆြီသို့မော့၍ ညည်းသံသဲ့သဲ့လေး ထွကလြာလသည်ေ။ အောငအြောင်၏ လကမြွားက မသန်တာ၏ အတွင်းခံဘောင်းဘီအဖြူရောငလြေး အောကမြှ ဖငသ်ားကြီးများအား ကောင်းကောင်း ကိုငတ်ှယပြေးနသည်ေ။ ဖငသ်ားကြီးများမှာ တခါမှမကိုငဖြူးသော အောငအြောငအြဖို့ ဖစွည်ှဈဆုပကြိုငရြသညမြှာ တကယ့ကြို ကိုင်၍ ကောင်းလှသည်။
“ အောင်…ခဏနေဦးကြယ်…”
“ ဘာဖြစ်လို့လဲ…မမရဲ့…”
“ ရောြ…အောငကြလည်း မမဘောင်းဘီခွှတပြေးမလို့ပါ… လူဆိုးလေးရယ်… တကတည်း အငမ်းမရ ဖြစ်နတယ်ေ…”
“ မသိဘူးလေ…မမပဲ သငပြေးပြီးတော့…”
“ အမယလြေး… ဟုတပြါတယတ်ောြ… ဟုတပြါတယ်…”
“ ဟင်း…ဟင်း…ဟင်း…”
မသန်တာမှ မကြလြုံးလေးပြူးကာပြောရင်း ဖငလြေးကုန်းပြီး ဘောင်းဘီခွှတပြေး၏။ အောငအြောငကြား ကိုယ့်အဖြစ်ကို ကိုယသ်ဘောကပြှီး ရယမြိသည်။
“ ကဲ…ကိုယတ်ောခြွော…ဘောင်းဘီခွှတ်…”
“ ဟာဗြာ…မမကလဲ…”
“ ကဲပါ…အောငရြယ်…ရှကမြနပေါနဲ့ ခွှတစြမ်းပါကြာ…”
အောငအြောငမြှာ လူပျိုကလည်း လူပျိုရိုင်းကလေးမို့ ပထမဆုံးအကြိမ် မိမိငပဲကြီးအား အခုလို ပေါတ်ငကြှီး ထုတပြှရမှာ ရှကပြါသည်။ သို့သောြ မသန်တာက ဇွတခြွှတခြိုင်းနေ၏။
“ အင်း… အဲဒါဆို မမ ဟိုဘကလြှည့န်ေ…”
အောငအြောငပြှော၍ မသန်တာကား တဈဖကလြှည့ကြာ အောငအြောငကြို ကြောပေးထားသည်။ မသန်တာ၏ တောင့တ်ောင့တ်င်းတင်းနိုငလြှသော ဖငကြှီးနှင့ြ ဆငန်ှာမောင်းသဖြယ် သှယဆြင်းသှားသော ပေါငတ်ံဖြေးဖြေးကြီးများမှာ အောငအြောငအြား ရမျမကတ်ှေ ပိုထကြှစသည်ေ။
“ ရပြီ…ဒီဘကလြှည့တ်ော့…”
အောငအြောငထြံမှ ခွင့ပြှုမိန့ကြလွာမှ မသန်တာသည် သူမ၏ ဆံနှယလြေးအား ဆတကြနဲခါလကြြ လှည့ကြှည့လြိုကရြာ…
“ အားပါး… အောင့ဟြာကြီးက အကြီးကြီးပဲ… မမတောင် ကြောကသ်ှားပြီ…”
ဟု အောငအြောင့ြ ငပဲကြီးအားကြည့်ရြင်း တအံ့တဩ ပြောလိုကရြာ အောငအြောငမြှာ သူ၏ချောကလြကမြခန့ြ အရှညရြှိ၍ လုံးပတမြှာ ဖနခြွောင်းအရှယအြစားရှိသော ငပဲကြီးအား ပြနကြှည့မြိမတတ် ဖြစ်သှားသည်။
“ တောပြှီကြာ…မမရာ ခစွကြှစို့…”
အောငအြောင် ပြောရင်းဆိုရင်း သူ၏လကန်ှဈဖကဖြှင့ြ မသန်တာ၏ မကြန်ှာလေးအား ဆှဲယူကာ တရှိုကမြကမြကြ နမ်းလိုကြ၏။ နှုတခြမ်းတွကေို ခပပြှင်းပြင်း စုပလြိုကသ်ည်။ ပြီးလွှင် ထိုမှတဆင့ြ ခုနက ထောငမြတန်ရောမှ ငှိမသ်ှားသော နို့သီးခေါင်းလေးအား တပြှတပြှှတ် စုပယ်ူလိုကသ်ည်။
ခန်ဓာကိုယန်ှဈခုမှာ အခုအခံ အကာအကြယမြပါဘဲ ပူးကပန်သညေဖြစ်၍ မကြာခဏဆိုသလိုပင် အောငအြောင်၏ ဖြောင့မြတန်သေော ငပဲကြီးမှာ မသန်တာ၏ စောကဖြုတဖြောင်းဖောင်းလေးကို ပြတဆြှဲနသလေိုပင်။ တခကြတ်ခကြြ မသန်တာ စောကစြိလေးအား အောငအြောင်၏ ဒဈထိပကြှီးဖြင့ြ သှားသှားထိမိရာ မသန်တာမှာ မကြလြုံးလေးများ မှေးစင်းသှားပြီး အောငအြောငအြား တင်းကြပစြှာ ဖကထြားမိသည်။
“ ပြှတ်…ပလပ်…ပလပ်…”
“ အောငရြယ်… ကုတငပြေါြ သှားရအောငန်ောြ…”
မသန်တာမှ သူမ၏ နို့သီးခေါင်းလေးများအား တပြှတပြှှတန်ှင့ြ ထောငမြတလြာအောင် စုပပြေးနသညေ့ြ အောငအြောငအြား ခပတ်ိုးတိုးပြောသည်။ သို့နှင့ြ အောငအြောငမြှာ မသန်တာအား ခါးကဉွကြဉွလြေးမှ ပြေ့ခွီလကြြ ကုတငပြေါသ်ို့ တငလြိုကသ်ည်။ မသန်တာ၏ နို့ကိုအငမ်းမရ ထပမြံစို့ပြနသ်ည်။ သူမက မကြလြုံးများကို မှေးစင်းထားရင်း အောငအြောင်၏ လီးကြီးကို အရင်းမှကိုင်၍ သူမစောကဖြုတဝြတွင် တေ့လိုကရြာ လီးကြီးမှာ အရညကြှညမြွားကြောင့လြည်းကောင်း၊ အောငအြောငမြှ မဝငသ်ေးခင် ဆောင့သ်ောကြောင့လြည်းကောင်း ပြှတကြနဲ ချောထြှကသ်ှားသည်။ မသန်တာကား ဖငကြှီးမှှောကတ်ကလြာပြီး အားမလိုအားမရ ဖြစ်သှားသည်။
“ ကြှတ်…အောငရြယ်…ဖြည်းဖြည်းပေါ့…”
“ မရတော့ဘူး မမ…ကြှနတ်ောြ အရမ်းလိုးချင်န်ပြေီ…”
အောငအြောင်၏ ရမျမကသ်ံကြောင့ြ မသန်တာမှ ဒီတဈခါ ဒဈထိပလြေးအား အသအချောကိုင်၍ စောကဖြုတဝြတွင် တေ့ပေးလိုကသ်ည်။
“ ဗွဈ…”
“ အ…ကြှတ်…ကြှတ်…”
အောငအြောင် ဖငကြှီးသည် အသာနိမ့ဆြင်းသှားပြီး မသန်တာ စောကပြတလြေးထဲသို့ လီးဒဈကြီးမှုပရြုံ သှင်းလိုကသ်ည်။
“ ဗွဈ…”
“ အား…လား…”
အောငအြောင် နောကတ်ဈခကြြ ဆောင့အြသှင်းတွင် မသန်တာ၏ နှုတခြမ်းလေးမှာ ဝိုင်းစကသ်ှား၍ အိပရြာခင်းအား ဆုပကြိုငထြားမိသည်။ အောငအြောငကြ ဆောင့ကြောင်းကောင်းနှင့ြ နောကထြပန်ှဈခကြြ အသာဆောင့သ်ှင်းလိုကရြာ လီးတနကြှီးဆုံးလုနီးပါးထိ ဝငသ်ှားသည်။
မသန်တာမှာ အောငအြောငလြီးကြီးက ကိုနိုငလြီးကြီးနှင့မြတူ သူမလိုချင်သ်ော တင်းပြည့ကြပြပြှည့ြ အရသာကို ပေးနိုင်၍ ပေါငတ်ံကြီးများကိုကားကာ အတတန်ိုငဆြုံး အောငအြောင် အဆငပြှစနေေိုငရြန် ပြုလုပပြေးနမေိသည်။
“ အောင်…”
“ ခငဗြွာ…မမ…”
“ အရမ်းကောင်းတာပဲကြယ်…ဒါပမယေ့ြ…”
“ ဒါပမယေ့ြ…ဘာဖြစ်လဲ မမ…”
“ ဖြည်းဖြည်းပဲလုပန်ောြ…နည်းနည်းချင်ြးပဲသှင်း…”
“ ဟုတကြဲ့ပါ…”
“ ဗွဈ…”
“ အား…ကြှတ်…ကြှတ်…”
အောငအြောငမြှ မသန်တာ၏ ပါးပြငမြို့မို့လေးကို တဈခကြရြှိုကန်မ်းရင်း အလဈအငိုကတ်ှင် လီးကြီးကို ဆောင့သ်ှင်းလိုကြ၏။ မသန်တာမှာ အာမဋေိတသ်ံလေးနှင့အြတူ ပေါငကြှီးနှစ်ဖကြ ကားသှားပြနသ်ည်။ အောငအြောငကြား သူ့စိတတ်ှေ အစိုးမရတော့ လှှတပြေးလိုကြ၏။
“ ဗွဈ…”
“ အ…နာတယ်…အောင် ဖြည်းဖြည်းပါဆို…”
“ ဗွှတ်…ပြှတ်…”
“ အား…ရှီး…”
“ ပြှတ်…ပြှတ်…”
“ အင်း…ဟင်း…”
“ ဗွဈ…ပြှတ်…ပလှတ်…”
“ အားရှီး…ကောင်းလိုကတ်ာ အောငရြယ်…”
“ ပြှတ်…”
“ ကြှတ်…”
အောငအြောငန်ှင့ြ မသန်တာမှာ ခုနက နူးနှပထြားသညကြတဈကြောင်း၊ အောငအြောငလြည်း လူပျိုလေးဖြစ်သညကြတဈကြောင်း အခကြန်ှဈဆယခြန့ြ ဆောင့လြိုကြ လိုးလိုကအြပြီးတွင် မသန်တာမှာ ဖငကြှီးအား ရှေးကထကြ မှှောကကြာမှှောကကြာ ကော့ပေးရင်း သုတရြညမြွားကို ဒလဟော ထုတလြှှတလြိုကလြတေော့သည်။
အောငအြောငမြှာလည်း မရှေးမနှောင်းမှာပင် သူ၏လီးတနကြှီးသည် မသန်တာ၏ စောကပြတအြတွင်း၌ပင် အကြောပေါင်းတဈထောင် ဆိမ့ရြလောကသ်ော အရသာမွိုးကို ခံစားလကြြ သုတရြညမြွား ထုတလြှှတရြင်း ငှိမကြသွှားလတေော့သည်။ အောငအြောငမြှာ လီးကြီးစိမထြားလကြန်ှင့ပြင် မသန်တာ၏ ခန်ဓာကိုယလြေးအားဖကကြာ ပါးကလေးအား တဈခကြန်မ်းရှုံ့လိုကပြှီး ကောင်းကောင်း အရသာ ယူနမေိသည်။
“ အောင်…”
“ ခငဗြွာ…”
“ ဆင်းတော့လကြော…မမအင််ကြီဝတ်ဦးမယ်…”
“ ဟာဗွာ…နောကထြပ် ထပပြှီး ခစွခြငွသ်ေးတယ် မမရယ်…”
“ အို…ကြယ်…မောငကြလည်း အခွိနတ်ှေ ရှိပါသေးတယ်…”
“ မရဘူးဗွာ…ဆင်းမပေးနိုငဘြူး…”
“ ကြှတ်…အောငကြကြာ…ညဈပြီ…နောကရြကကြရွင် အောင့သ်ဘောကကြှာ နောြ…. ဒီနေ့တော့ ဒီလောကပြဲကြာ…”
မသန်တာမှ ပြောရင်းဆိုရင်း အောငအြောင် ပါးကလေးအား သူမနှုတခြမ်းနှင့ြ အကြာကြီး နမ်းလသည်ေ။ အောငအြောငလြည်း နောကဆြုံး မညဈချင်တ်ော့၍ ခန်ဓာကိုယခြငွြးခွာကာ လီးတနကြှီးကို သူမ၏ စောကပြတထြဲမှ ဆှဲနှုတလြိုကြ၏။ လီးတနကြှီးက အစွယကြွိုးနသေော မှှတဈေကောငန်ှယ် သုတရြညဗြရပြနှင့ြ ထွကလြာသည်။
မသန်တာမှ ကမန်းကတန်းပင် အနီးရှိ သူမ၏ ထဘီတဈထညန်ှင့ြ အောငအြောင် လီးမှာ ပကြေံနသညေ့ြ သုတရြညမြွားအား ယုယစွာဖြင့ြ သုတပြေးလသည်ေ။ ထိုအခါ အောငအြောငလြီးကြီးမှာ အစာနံ့ရသော သတ်တဝါတဈကောငန်ှယ် တဖြည်းဖြည်းပြနပြှီး တောငမြတလြာရာမှ…
“ အယ်… အောငကြကြာ ကြည့်စြမ်း… စိတအြရမ်းသနတ်ာပဲ…”
“ တောပြါတော့ဗွာ… မမက ကြှနတ်ော့ကြို တကယမြှ မခစွတ်ာ ပြောမနပေါနဲ့တော့….”
“ အား…ရှီး…မမ…”
“ ပြှတ်…ပလပ်…ပလပ်…”
“ အား…လား…”
အောငအြောငမြှာ မသန်တာမှ မပြောမဆိုပဲ သူ့လီးကြီးကို ရုတတ်ရကြ စုပယ်ူကာ လွှာဖြင့ြ မှှခေံလိုကရြ၍ အောငအြောငမြှာ တဈကမျဘာလုံးကို မေ့သှားသည်။ သူသိသညမြှာ မသန်တာ၏ လွှာဖြားလေးက သူ၏ဒဈကလေးကို ဆှဲစုပလြိုကြ မှှလေိုကဖြှင့ြ လုပန်သညေမြှာ နောကထြပတ်ဈခါ ပြီးမတတပြင် ဖြစ်သည်။ မသန်တာမှာ တပြှတပြှှတန်ှင့ြ စုပန်ရောမှ အောငအြောငလြီးကြီးမှ နှုတခြမ်းရဲရဲလေးကို ခွာလိုကကြာ…
“ ကောင်းလား…အောင်…”
“ ကောင်းတာပေါ့ မမရယ်…အဟင့ြ မမကို အရမ်းခစွသ်ှားပြီ သိလား…”
“ မမကလည်း မောငလြေးကို ခစွတ်ာပေါ့…အဲ…ဒါပမယေ့ြ… ကိုနိုငပြှနလြာရငတ်ော့ မကဲရဘူးနောြ…”
“ အင်းပါ…မမရယ်…မမစိတတ်ိုင်းကြ ဖြစ်ရပါ့မယ်…”
“ အခုလည်း မောငလြေးကို မမက စိတတ်ိုင်းကြ ဖြစ်ရပါစေ့မယ်…ကဲ…ကြနပေရြဲ့လား…”
“ အဲဒါဆို ထပစြုပပြေးကြာ…”
“ ဟာကြာ…အောငကြလဲ…”
“ ဘာလဲ မစုပပြေးချင်ဘြူးလား…”
“ ရောြ…ကောငလြေးနှယ်…မမက ဘာပြောသေးလို့လဲ… သူ့စိတခြညွြးပဲ…”
မသန်တာက အောငအြောင့လြီးကြီးမှ ဒဈအရညပြှားကို လကန်ှင့ြ အောကထြိ လှနခြလွိုကပြှီး ထွကပြေါလြာသော မကမြန်းသီးအနုရောင် ဒဈထိပကြလေးအား လွှာထိပလြေးဖြင့ြ အသာထိတို့ပြီး ပြှတကြနဲမှညအြောင် စုပလြိုကရြာ အောငအြောငမြှာ အားမလိုအားမရ ဖြစ်လာ၍ မသန်တာ၏ ဦးခေါင်းအား ကိုငဆြောင့လြိုကရြာ…
“ ပြှတ်…”
“ အု…အောင်…”
“ ပြှတ်…”
“ အောင်…အု…”
မသန်တာမှာ စကားလည်းပြောချင်ြ အောငအြောငမြှာလည်း မသန်တာ ဘာဖြစ်နသညေမြသိ နှစ်ခကြခြန့ြ သှင်းလိုကပြှီးမှ မသန်တာက ခေါင်းလေးမော့ကြည့်ပြှီးမှ သိသည်။
“ ဆောရီး…မမ ကြှနတ်ောြ အရမ်းလိုးချင်လြာပြီဗွာ…”
“ ဟှန်း… ဒီက အကောင်းစုပပြေးနတောကို…”
“ မရတော့ဘူး မမရယ်…”
“ ကဲ… သဘောတောအြတိုင်းပါ…”
မသန်တာမှပြောရင်း ကုတငပြေါြ လှနခြလွိုကသ်ည်။
“ ဟင့အြင်း…မမကို မောတ်ောဆြတခြငွတ်ယ်…”
“ ဟာကြာ…အောငရြာ အမွိုးမွိုးပဲ…”
မသန်တာက အိပယ်ာပေါမြှဆင်းကာ ကြမ်းပြငပြေါြ မတတ်ပရြပလြိုကြ၏။ အောငအြောငကြ မသန်တာနား တိုးကပသ်ှားလိုကကြာ နှုတခြမ်းလေးကို စုပလြိုကြ၏။ မသန်တာက ခေါင်းလေးမော့ပြီး အလိုကသ်င့ြ ပါလာသည်။ သူမ၏ ခါးကို လကန်ှဈဖကဖြှင့ြ ပြေ့ခွီလိုကသ်ည်။ မသန်တာ၏ နို့အုံကြီးများကား အောငအြောင်၏ တောင့တ်င်းကစွလြစွလြှသော ရငဘြတကြှီးနှင့ကြှားမှာ ပြားကပပြှီး ကာမစိတတ်ှကေို ပိုမိုထကြှစသည်ေ။
မသန်တာမှ အောငအြောငလြညဂြုတအြား လကတ်ဈဖကဖြှင့ြ ဟီးလေးခိုစီးကာ ကနွလြကတ်ဈဖကဖြှင့ြ အောငအြောင် လီးကြီးအား ကိုငလြကြြ သူမ၏ စောကပြတဝြတွငတ်ေ့ပြီး ဖငကြှီးမှှောကကြာ အသာထိုငခြွ၏။
“ ဗွဈ…”
“ အား…ရှီး…”
“ ဗွဈ…အား…လား…နာတယ် မမရဲ့ ဖြေးဖြေး…”
အောငအြောငမြှာ လီးဒဈအရညပြှား အဆုံးထိ လှနကြသွှားသဖြင့ြ နည်းနည်းနာသှားသည်။
“ ပုံစံတဈမွိုးပြောင်းရအောင်…အောငရြယ်…”
“ မမက ဘယလြိုပုံစံပြောင်းမှာလဲ…”
“ မမကုန်းပေးမယလြေ…အောငအြောငကြ နောကကြလိုးပေါ့…”
အောငအြောငမြှ မသန်တာကို ကြမ်းပြငပြေါသ်ို့ ခအွပြီးတွင် မသန်တာသည် ကုတငစြောင်းအား လကန်ှဈဖကဖြှင့ြ ကိုင်၍ ဒူးခေါင်းအောကတ်ှင် မနာစရန်ေ စောငတ်ဈထည် ကြားခံ၍ ဖငကြှီးကို ကော့ပြီး ကုန်းပြလသည်ေ။
“ ရပြီ အောင်… အောငကြ ဒူးထောကပြှီး မမကို လိုးတော့…”
အောငအြောငလြည်း မသန်တာပြောသည့အြတိုင်း မသန်တာ၏ ဖငကြှီးနောကမြှ ဒူးထောကကြာ လီးကြီးကို စောကပြတထြဲ အသာထည့လြိုကြ၏။ ဆိုးတော့မဆိုး။
“ ပြှတ်…ပြှတ်…ဗွဈ…”
“ ကောင်းတယမြို့လား အောင်…”
“ ကောင်းတယ် မမ…”
“ ဟှန်း…ဒါနဲ့များ မလုပခြငွဘြူးလေး ဘာလေးနဲ့…”
“ အဟင်း…”
မသန်တာ၏ အပြောအဆိုကို အောငအြောင် သဘောကစွှာ ရယမြောမိသည်။
“ ဗွှတ်…”
“ ရှီး…”
“ ပြှတ်…ပြှတ်…”
“ ကောင်းတယ်…အောင်…”
မသန်တာမှာ သူမက ပြောလည်းပြော သူမဖငကြှီးကိုလည်း နောကပြှနဆြောင့ပြေး၏။ သူမ၏ စောကဖြုတန်ှုတခြမ်းသားများကို အောငအြောင့လြီးကြီး ဝငရြောကြ ထိုးဖောကသ်ှားခွိနတ်ှင် မိန်းမောမတတ် ခံစားရသည်။
“ ပြှတ်…ပြှတ်…ဘတ်…”
“ အား…ရှီး…ဆောင့ျ…”
မသန်တာ၏ ဖငကြှီးအား ရိုကခြတသ်ံ ကုတငမြှညသ်ံတို့က အခန်းတွင်းဝယ် ဆူညံနသေောလြည်း နှစ်ယောကစြလုံးမှာကား ပတဝြန်းကငွကြို သတိမထားမိ မိမိတို့၏ စောကပြတန်ှင့ြ လီးတို့မှ အရသာထူးကိုသာ အာရုံထား ခံစားနကြသေည်။
“ အား… ရှီး… ကောင်းလိုကတ်ာ အောငရြယ်…”
“ မမပြီးတော့မယ်… မှနမြှနဆြောင့ြ…”
“ အဲဒါဆို… အတူတူ ပြီးရအောငလြေ…”
ပြောရင်းနှင့ြ နှစ်ယောကသ်ား တိုငပြငကြိုကစြှာပင် အသံမွိုးစုံ ဆူညံစွာနှင့ြ လိုးလိုကကြှရာ အကြိမမြွားစွာ ဆောင့အြပြီးတွင်…
“ အား…ဟင်း…ဟင်း…”
“ ပြှတ်…ပြှတ်…”
“ အင်း…ဟင်း…”
အောငအြောငမြှာ မသန်တာ၏ ပြော့ကလွုနီးနီး ဖြစ်နသေော ခါးလေးအားကိုငလြကြြ ခပသ်ှကသ်ှကြ ခပမြှနမြှနပြင် ဆောင့လြိုး၏။ ခဏအကြာတွင် လီးထိပမြှ ဒလဟော ထွကလြာသော သုတရြညမြွားမှာ မသန်တာ၏ စောကပြတအြတွင်းမှ သုတရြညမြွားနှင့ြ ပေါင်းမိပြီး အပြငဘြကသ်ို့ ပြည့လြွှံကလွာလသည်ေ။ မသန်တာက မောလသွံလေးဖြင့ြ…
“ အောင်…”
ဟုခေါလြိုကရြာ အောငအြောငမြှ
“ ခငဗြွာ…”
“ ဒီကိဈစ ဘယသ်ူ့မှ မပြောနဲ့နောြ…”
“ စိတခြပြါ…မမရယ် ဒါပမယေ့ြ…”
“ ကြှနတ်ောြ မမကို လိုးချင်ရြင် ဘယလြိုလုပမြလဲ…”
“ လုပရြမှာပေါ့ အောငရြယ်… မမကြံမှာပေါ့…”
“ ရှလှတ်…”
ပြောပြောဆိုဆို မသန်တာမှ အောငအြောင့်နဖူးကို ရှှတကြနဲ အသံမှညအြောင် နမ်းကာ ခေါင်းကို အသာသပပြေးနမေိသည်။
“ မမ…”
“ ဘာလဲ အောင်…”
“ ကြှနတ်ောြ သှားတော့မယ်…”
“ အေး…အေး…မမမှာတာ မမေ့နဲ့နောျ…”
“ မင်းနဲ့ယှန်း အဆငပြှအေောင် မမစီစဉပြေးမယ်…”
မသန်တာ၏ အပြောကြောင့ြ အောငအြောငမြှာ အခန်းတွင်းမှ ထွကလြာရသောလြည်း ယှန်းနှင့ြ အဆငပြှအေောင် လုပပြေးမညဆြို၍ ဝမ်းသာသှားတာ အမှနပြင်။ မသန်တာက အောငအြောင်၏ ကြောပြငကြို ငေးမောရင်းဖြင့ြ နောကထြပ် အောငအြောငန်ှင့ြ စခန်းသှားရန် မညသ်ို့စီမံရမညကြို အကြံထုတန်မေိသည်။
ပြီးပါပြီ။