အောစာအုပ်

ပိုထိတယ်

ပိုထိတယ်
ရေးသားသူ – ?????

ရုံးပိတရြကတ်ဈရကြ ရုံးပိတသ်ောလြည်း ဘယမြှမသှားချင်သ်ဖြင့ြ အိပရြာထဲတွင် ဇိမန်ဲ့နှပန်ရင်ေး ဖေ့ဈဘုတဖြှင့ကြာ တောငတ်ောငအြီအီ လွှောကမြှှနလေေိုကသ်ည်။ New Feed တွင် တကလြာသော ဓာတပြုံတဈပုံကြောင့ြ ပူတူး အကောင့ဖြစ်မှန်း သိလိုကရြသည်။ သူမအကောင့ကြ ကြှနတ်ောြ Friend ဖြစ်နတောကြာပြီ။ ဘယသ်ူမှန်းမသိခဲ့။ ပုံလေးတဈပုံတကလြာတော့မှ သူမပုံမှန်း သိလိုကရြသည်။

လှနခြဲ့တဲ့ ခုနှစ်နှစ်ဝန်းကငွလြောကကြ ကြှနတ်ောြ သူမအမနှငေ့ြ အတောရြင်းနှီးသည်။ ဒီကောငမြလေးမှာ ငယင်ယကြတည်းက အဖမရှေိတော့။ သူမအမနေဲ့သာ နရသေည်။ သူမအမကမှေို့ထဲမှာဈေးရောင်းသည်။ ကြှနတ်ောကြ အဲဒီအခွိနတ်ုန်းက အသကြ ၂၀ ဝန်းကငွြ။ သူမကတော့ ၁၆ နှစ် မပြည့တ်ပြည့လြောကသ်ာ ရှိဦးမည်။ သူမက အဲဒီအခွိနတ်ုန်းက ကိုးတန်းကြောင်းသူလေး။ သူမနာမည် အရင်းက နှင်းစကမြေ ။

ကြှနတ်ောကြ အလုပပြိတရြကန်ှင့ြ နေ့တိုင်း ညနပေိုင်းများတွင် သူမတို့ဆိုငကြို ရောကသ်ှားလေ့ရှိသည်။ သူမတို့ဆိုငကြို တဈခါတရံ ကူရောင်းပေးသည်။ တဈခါတရံ ဈေးမှပစ်စည်းပစ်စယ သှားဝယဖြို့ကိုလည်း ဆိုငကြယတ်ဈစီးနှင့ြ သှားပေးရသည်။ သူမအမကေ ကြှနတ်ော့ကြို သားတဈယောကသ်ဖြယခြစွသ်ည်။ ကြှနတ်ောကြလည်း ညီအဈကို မောငန်ှမ မရှိတော့ သူတို့သားအမိကိုသာ ကိုယ့မြိသားစုသဖြယ် ပေါင်းသည်။

နှင်းစကမြကေ သူများမိန်းကလေးတွလေို ပဲမများတတ်။ ကလေးလိုသာ နသည်ေ။ ကြောင်းတကလြငွသ်ာ မဖြစ်မနေ ထဘီဝတရြသောလြည်း အိမပြှနရြောကလြငွြ စကတ်၊ ဘောင်းဘီတို၊ အင်ျကြီခွိုင်းပြတန်ှင့သ်ာ နသည်ေ။ ကြှနတ်ောြ သူတို့ဆိုငအြတွကြ ဈေးဝယသ်ှားလငွြ ဆိုငကြယန်ောကကြ အမြဲလိုကလြာတတသ်ည်။ သူမကို ကြှနတ်ောြ ညီမလေးသဖြယ် သံယောဇဉြ ရှိခဲ့သည်။ သူမ အမကလေည်း ဒါ့ကြောင့ပြဲ ကြှနတ်ောဘြယသ်ှားသှား သူမလိုကခြငွသ်ည် ဆိုလငွြ စိတခြလွကခြွ ထည့ပြေးလိုကသ်ည်။

သူမက ကြှနတ်ော့ကြို ကိုလေး ဟုခေါပြှီး ကြှနတ်ောကြလည်း သူမကို ခစွစြနိုးနှင့ြ ပူတူး ဟုသာ ခေါသ်ည်။ တဈခါတရံလည်း ညီမလေးဟုခေါသ်ည်။ မောငန်ှမ သံယောဇဉထြကြ ပိုလာစသညေ့ြ နေ့တဈနေ့ကို ကြုံလာရသောအခါတွငကြား သူမတို့ ကိုးတန်းဖြပြေီးလို့ ကြောင်းပိတတ်ော့ သူငယခြငွြးတွစေုပြီး ပြောပြှဲစားထွကဖြို့ ပြငဆြငကြှသည်။ သူမက အိမပြှနရြောကတ်ော့ သူ့အမကေို ပြောပြှဲစားလိုကဖြို့ ပူဆာသည်။ သူ့အမကေ သူမကိုစိတမြခွ။ နေ့ချင်ြးပြန် ခရီးသှားရမှာ ဖြစ်သောလြည်း ပငလြယကြမ်းခွသေို့ သှားရမညဖြစ်သဖြင့ြ ရနဈေမှာ၊ ဘေးအန်တရာယတ်ှေ့မှာ စိုးရိမသ်ည်။ သူမကလကလြွှော့သေး။ ကြှနတ်ော့ဆြီလာပြီး အပူကပပြှနသ်ည်။

သူမ နောကန်ေ့ ပြောပြှဲစားလိုကခြငွြ၍ သူမတဈယောကတ်ည်းသှားလငွြ အမလေုပသ်ူက မထည့သ်ဖြင့ြ အဖောလြိုကခြဲ့ပေးရနပြင်။ ကြှနတ်ောကြလည်း ရုံးပိတရြကြ ဖြစ်နသဖြေင့ြ သူ့အမကေို သှားပြောပေးဖို့ ကတိပြုလိုကသ်ည်။

“အနတ်ီ ပူတူးက မနကဖြှန် ပြောပြှဲစား သှားချင်လြို့တဲ့ အဲဒါ ကြှနတ်ော့ကြို လာအဖောစြပန်လေို့”

“အောြ ဟုတတ်ယ် သားရေ ညနကတေည်းက မင်းညီမက ပူဆာနတော။ တဈယောကတ်ည်းဆိုတော့ စိတမြခလွို့ မလှှတဘြူး ပြောတာကို မင်းကိုထပလြာ အပူကပန်တယ်ေ ထငတ်ယ်”

“ဟုတတ်ယ် အနတ်ီရေ သားက အားပါတယမြနကဖြှန် ရုံးပိတတ်ယလြေ။ အနတ်ီ ခွင့ပြှုမယဆြိုရငတ်ော့ အဖောလြိုကသ်ှားပေးမယလြေ နေ့ချင်ြးပြနပြဲ ညရှဈနာရီ ကိုးနာရီလောကဆြို ပြနရြောကမြှာပဲ”

“အေးလေ သားပါမယ် ဆိုရငတ်ော့ အနတ်ီက စိတခြပြါတယ်။ မင်းညီမက ကလေးလိုပဲကြယ် သချောလေး ဂရုစိုကြ ခေါသ်ှားပါ ရနကေတ်ှထေဲ မဆင်းစနေဲ့နောြ”

“ဟုတကြဲ့ အနတ်ီ စိတခြပြါ ကြှနတ်ောြ ပါတာပဲ ဘာမှမပူနဲ့”

“အေးပါ သားရယ် အဲဒါဆိုလည်း မနကဖြှနကြွ မောငန်ှမနှစ်ယောကြ သှားကြပေါ့”

ကြှနတ်ောြ သူမဘကလြှည့ပြှီး ပြုံးပြလိုကတ်ော့ သူမက ခစွစြဖြယ် သှားတကကြလေးပေါအြောင် ပြနပြှုံးပြသည်။ နောကတ်ဈနေ့မနကြ သူမတို့အိမမြှာ သှားခေါရြသည်။ သူမက စပန့သ်ား ဘောင်းဘီပြပြ အဖြူရောငလြေးနှင့ြ တီရှပအြဖြူရောငလြေးကို ဝတထြားသည်။ ကလေးလေး တဈယောကလြို ပြောမြှူးတကကြှှနသည်ေ။ သူမ သူငယခြငွြးတွကေ ရှဈနာရီထိုးမှာ ထွကလြာမှာ ဖြစ်သဖြင့ြ မှတတ်ိုငန်ားကနေ ခုနဈနာရီလေးဆယလြောကြ ထွကစြောင့န်လေိုကကြှသည်။

ကားရောကလြာတော့ လူက အတောမြွားသည်။ အများစုက ကိုယစြီကိုယစြီ အတွဲလေးတွနေဲ့။ ပူတူးကတော့ အတွဲလည်း ရှိမဲ့ပုံ မပေါြ။ ကားပေါရြောကတ်ော့…

“ဟဲ့ နှင်းစကမြေ ဘယသ်ူကြီး ခေါလြာတာတုန်း”

“အာ နငတ်ို့က ကိုယစြီကိုယစြီ အတွဲနဲ့၊ ငါ့မှာက ဘယမြှာ အတွဲရှိတုန်း၊ ပြီးတော့ ငါ့အမကေ ငါ့တဈယောကတ်ည်းဆို မလှှတဘြူး၊ ဒါငါ့အဈကိုလေး အဖောထြည့ပြေးလိုကတ်ာ”

“သိပါဘူးဟယ် နငဘြဲကြီးကြီးနဲ့များ ရသှားတာလားလို့ ခခြြ”

“ကောငမြစုတတ်ှနေောြ နငတ်ို့ ဟှန်း”

သူမရနထြောငပြုံလေးက နှုတခြမ်းကို စူထောကြာ ခစွစြရာ ကောင်းလှန်းသည်။ ကမ်းခွသေို့ ရောကတ်ော့ ကားကိုနရေိပရြသည့ြ နရောတဈနရောတွင် ထိုးကာ အလွှိုလွှို ဆင်းကုနကြှသည်။

ပြောပြှဲစား ထွကလြာကြသည် ဆိုသောလြည်း ဟိုရောကတ်ော့ အတွဲကိုယစြီနှင့ြ ဖြစ်၍ တဈယောကတ်ဈနရောစီ ကြဲကုနကြှကာ အလွှိုလွှို ပြောကကြုနကြှပြီး ကြှနတ်ောတ်ို့ နှစ်ယောကသ်ာ ငေါင်းစင်းစင်းနှင့ြ ဘယသ်ှားလို့ သှားရမယမြှန်း မသိ၍ ယောငခြွာခွာ ဖြစ်နသည်ေ။ နပေူလာပြီ ဖြစ်သဖြင့ြ ကြှနတ်ောြ ဝတလြာသော ဂွာကငကြို ကားထဲတွင် ခနွခြဲ့လိုကသ်ည်။ ဗိုကဆြာသညန်ှင့ြ ပငလြယစြာ ဆိုငတ်ဈဆိုငကြို ဝငလြိုကသ်ည်။

ဆိုငထြဲတွငလြည်း ရုံးပိတရြကြ ဖြစ်သဖြင့ြ ရှုပရြှတခြတန်သည်ေ။ ဂဏန်းကငန်ှင့ြ ပုဇွနတ်ငပြူရာကြောြ မှာလိုကသ်ည်။ ကြှနတ်ောကြ ဂဏန်းနှင့ြ ပုဇွနကြို ဘီယာနှင့ြ မှည်းဖို့ အာသီသ ရှိသောလြည်း သူမရှိနသဖြေင့ြ အအေးတဈဘူးစီသာ မှာလိုကသ်ည်။ သူမက ပိုကဆြံအိတထြဲမှ ပိုကဆြံအခွို့ထုတကြာ ကြှနတ်ော့ကြို ပေးသည်။

“ကိုလေး ညီမလေး စုထားတာ လွှောကလြညရြင် သုံးဖို့”

“အောငမြလေး နပေါ ပူတူးရယ် ကိုလေး ကြှေးပါ့မယ်။ ကြီးကြီးကယွကြယွြ ဈေးသှားရငလြည်း ကိုလေးပဲ ကြှေးတာမို့လား။ ခုလည်း ကိုလေး ကြှေးတာပဲ စားပါ။ ပူတူးတဈယောကစြားလို့ မှဲမသှားပါဘူး”

သူမက စပဖြှီးဖြီးနှင့ြ သူမပိုကဆြံ ပြနသ်ိမ်းလိုကသ်ည်။

“ကိုလေး”

“ဟေ ပူတူးဘာလဲ”

“ညီမလေးတို့ သူငယခြငွြးတွေ ရည်းစားတွေ ထားနကြတော အကုနလြုံးပဲ။ ကိုလေးက ရည်းစား မရှိဘူးလား”

“ပေါကပြေါကရြှာရှာ ပူတူးရယ် ရည်းစားရှိမှတော့ နင့လြိုကပျို့မလား ငါ့ရည်းစား ငါလိုကပျို့မှာပေါ့”

“ဟမ့ျ ကိုလေးကလည်း”

“နပေါအုံး နငကြ ရည်းစား မရှိဘူးပေါ့”

“ညီမလေးအတွကြ ရည်းစားမှ မလိုတာ၊ ညီမလေးမှာ ခစွစြရာ အမရှေိတယ်၊ ကိုလေးလည်း ရှိတယလြေ”

ကြှနတ်ော့ရြငထြဲ နှေးကနဲတော့ ဖြစ်သှားသည်။ ဖတဆိုးလေး သူမအပေါမြှာ သံယောဇဉြ ပိုသှားမိပြနသ်ည်။ ဒီပုံစံနဲ့တော့ ကြှနတ်ောလြည်း ရည်းစားထားဖြစ်မဲ့ပုံ မပေါတ်ော့ပါလေ။ စားသောကပြှီးစီးတော့ ကမ်းခွဘကေသ်ို့ ထွကခြဲ့သည်။ ကမ်းခွမှော ကားကြှတကြှင်းကြီးတွေ လထေိုးပြီး ငှားနတော တွေ့တော့..

“ကိုလေး ပူတူး ဘောစီးချင်တ်ယ်”

“ဟာ မသာမလေးရဲ့ ဘောကြင်းစီးချင်တ်ယ် လုပပြါ”

“ဟင် ဘာဖြစ်လို့လဲ တူတူပဲ မဟုတဘြူးလား”

“အာ ထားတော့”

“မတူဘူးလား ပြော”

“မတူဘူး ဘောကြင်းက အကြင်းဟ။ ဘောက အလုံးဟ ရှင်းပလား”

“အောဂြလိုလား အင်း ဘောကြင်း စီးချင်တ်ယ်”

ကြှနတ်ောြ ဘောကြင်းနှစ်ကြင်း ငှားဖို့ ဈေးမေးလိုကသ်ည်။

“ဟာ ကိုလေး တဈကြင်းပဲ ငှားလေ၊ ပူတူး ဘောကြင်း မွောသှားရင် ကိုလေး လိုကဆြယ်”

“အာ အေးပါဟာ”

ဘောကြင်းငှားပြီး ရလာတော့ သူမက ဘောကြင်းကို ကိုငကြာ ကလေးတွလေို ခုနဆြှခုနဆြှနှင့ြ လိုကလြာသည်။ ရထေဲရောကတ်ော့ သူမက ဘောကြင်းပေါတ်ှင် အကအွနထိုငကြာ ကြှနတ်ော့ကြို တွန်းခိုင်း သည်။ ရနကေပျိုင်းသို့ မရောကအြောငတ်ော့ သတိထားရသည်။ နှစ်ယောကြ စီးမညဆြိုကာ ကြှနတ်ော့ကြို ဘောကြင်းပေါြ ထိုငခြိုင်းပြီး သူမက ကြှနတ်ော့ပြေါငပြေါြ တကထြိုငသ်ည်။ သူမဆိုငတ်ှငလြည်း သူမက တဈခါတရံ သူမ အမေ ရှေ့မှာပင် ကြှနတ်ော့ပြေါငပြေါြ လာထိုငခြငွြ ထိုငတ်တသ်ည်။ ညီမလေးကဲ့သို့သာ စိတထြဲ ရှိသဖြင့ြ ဘာမှတော့ မဖြစ်။

ရထေဲတွင် ဆော့တာ ဝ၍ ပြနတ်ကလြာသည့ြ အခါတွငတ်ော့… သူမဝတထြားသည့ြ တီရှပန်ှင့ြ စပန့သ်ား ဘောင်းဘီ အဖြူထညလြေးက ရစေိုသဖြင့ြ အသားတွင် ကပန်ကော တဈကိုယလြုံးကို ကြကကြှကကြှင်းကြင်း မှငန်ရသေည်။ ဒီထကြ ဆိုးသညကြ သူမဘောင်းဘီ ကပန်ပေုံက သူမ၏ ပေါငန်ှဈခု ဆုံရာနရောမှာ မည်းမည်း လေးပင် မှငန်ရသေည်။ ထို့အပြင် အထဲက ခံဝတလြာသည့ြ ဘရာ အနီရောငလြေး ကလည်း ထင်းထင်းလေး ပေါန်သည်ေ။ ဒီကောငမြလေးနဲ့တော့ ခကပြှီ။

ကြှနတ်ောြ့ စိတတ်ှေ တဒင်ျဂ ရိုင်းသှားမိသည်။ ညီမလေးသဖြယ် ခစွသ်ည့ြ သံယောဇဉထြကြ အတောပျိုသှားကာ ရငထြဲမှာ ဗလောငဆြူ၍ အာခေါငမြွား ချောကကြပလြာသည်။ မရိုးသားတော့ဘူးဆိုတာ ကိုယ့ကြိုယကြို သိလိုကရြပြီး သူမအပေါမြှ အကြည့်မြွား ရှောငလြှှဲရန် ခကခြဲလှန်းလှသည်။

“ကိုလေး… ဘာကြည့်န်တောတုန်း”

“ဘာကြည့်ရြမှာလဲ… နင့ကြိုယန်ငလြည်း.. ငုံ့ကြည့်အြုံး ပူတူးရယ်”

“အယ်… ကိုလေး… ဘာဖြစ်လို့တုန်း”

သူမကိုယသ်ူမ ငုံ့ကြည့်ပြှီး အလန့တ်ကြားနှင့ြ ပြောသည်။

“ရတွစေေိုပြီး ပူတူးတဈကိုယလြုံး ကပန်တော အကုန် မှငန်ရတေယ် ဟ”

“အမ်… ကိုလေး… ဘယလြို လုပကြှမတုန်း”

“ဘယလြိုမှ မလုပန်ဲ့ အဲဒီ ကားတာယာကြင်းကို အရှေ့ကနေ ကြယပြှီး ကိုငခြဲ့၊ အင်ျကြီ ဝယရြတော့မှာပေါ့”

သူမက ကားကြှတကြှင်းကြီးကို ကြယကြာ အနောကမြှ ကုပခြွောင်းချောင်း လိုကလြာသည်။

“ဟာ… ဒီကောငမြလေး… အောကပျိုင်းကို ကြယဟြ… ဘောင်းဘီလည်း မဝတလြာဘူး”

ကြှနတ်ောြ တိုးတိုးတိတတ်ိတ် ကြိတ် ဆူရသည်။

“အာ… ကိုလေးကလည်း… ဝတလြာပါတယ်… အဲ… အဟီး… ဟုတတ်ယ်… အထဲက ခံဝတဖြို့ မေ့လာတာ”

ကြှနတ်ောြ ဘာမှ မပြောတော့။ အနားမှာ ရှိသည့ြ အထညဆြိုင် တဈဆိုငသ်ို့ ဝငကြာ သူမနှင့ြ တောလြောကသ်ည့ြ အနီရောင် စကတကြလေးနှင့ြ အင်ျကြီ ဝမ်းဆကကြလေးကို ဝယပြေးလိုကသ်ည်။ အဝတလြဲသည့ြ အခန်းကို လကည်ှိုး ထိုးပြလိုကသ်ည်။

“ကိုလေး လိုကခြဲ့အုံးလေ… ပူတူး တဈယောကတ်ည်း”

“ဟာ… ငနာမလေး… နငအြဝတလြဲတာ ငါက ဘာလိုကလြုပရြမှာလဲ”

“ဟာ… လိုကခြဲ့ပါ… အထဲလိုကမြဝငန်ဲ့လေ… အပြငကြ စောင့ပြေါ့”

“အေးပါဟာ… လိုကခြဲ့ပါ့မယ်”

အဖြစ်သဘောမွိုး လုပထြားသည့ြ အဝတလြဲခန်းထဲသို့ ဝငသ်ှားသည်။ အနောကဖြကမြှာ ပငလြယကြှီးသာ ရှိပြီး ဘာမှ မရှိ။ အထညဆြိုငတ်ှင် လူရှင်းနေ၍သာ တောတ်ော့သည်။ နကေ ညနစေောင်းသဖြင့ြ အနောကဘြကမြှ ထိုးနသည်ေ။ အဝတလြဲခန်းကို ကာရံထားသည် ကလည်း ပလတစြတဈစ အပါးလေး။ ပြီးတော့ လညပြင်းလောကြ အထိသာ လုပထြားသဖြင့ြ ခေါင်းပိုင်းကို မှငန်ရသေည်။ သူမက အခန်းထဲကနေ လှမ်းပြောငပြှနသဖြေင့ြ လကသ်ီး ထောငပြှလိုကရြသည်။

မိန်းကလေး တဈယောကြ အဝတလြဲနသညေကြို မကြန်ှာ လှှဲထားသင့သ်ောလြည်း ကြှနတ်ောြ မလှှဲဖြစ်ခဲ့။ နရေောငဖြှင့ြ ကနွသေော သူမ အရိပကြို ပလတစြတဈစပေါမြှာ မှငန်ရသေည်။ သူမက ကြှနတ်ော့ကြို ကြောခိုင်းပြီး လှည့ကြာ အဝတလြဲသည်။ သူမ ဝတဆြငထြားသော ရစေို အဝတ် များကို ခွှတကြာ တန်းပေါသ်ို့ တငသ်ည်။ သူမ၏ အဝတမြဲ့ ခန်ဓာကိုယ် အရိပကြို မှငန်ရသေည်။ ကြှနတ်ော့ြ ရငထြဲ ‌ဗလောငဆြူနသည်ေ။

ကြှနတ်ောြ ဝယပြေးသော အဝတမြွားကို ဝတကြာ ထွကလြာသည်။ အနီရောင် ဝမ်းဆကကြလေးနဲ့ သူမပုံစံလေးက အလှနခြစွဖြို့ ကောင်းလှန်း နသည်ေ။ သို့သောြ ကြှနတ်ောြ ခစွပြုံက မောငခြစွြ နှမခစွြ မဟုတသ်ညတ်ော့ သချောနပြေီ။ သို့နှင့ြ ညနေ ချောကန်ာရီ ထိုးလောကကြတွော့ သူမသူငယခြငွြးများ ပြနရြောကလြာကြသည်။ ပငလြယကြမ်းခွတွင်ေ အပီအပြင် ကဲလာကြသောကြောင့ြ အသှားလောကြ အာကယွအြာကယွြ မလုပန်ိုငတ်ော့။ ကိုယ့အြတွဲနှင့ကြိုယသ်ာ တိတတ်ဆိတ် ပြနလြာကြသည်။

သူမတို့၏ တဈနှစ်တဈခါ ရသော ပြောရြှှငမြှုက နောကြ သုံးနာရီအတွင်း ကုနတ်ော့မညလြေ။ ညဘကရြောကလြာတော့ အနည်းငယ် အေးလာသည်။

“ကိုလေး… ခမြျးတယ်”

ကြှနတ်ောြ ကားပေါမြှာ ထားခဲ့သော ဂွာကငကြို သူမအား တဈခွမ်း လှှမ်းပေးလိုကသ်ည်။ လမ်းတဈဝကလြောကြ ရောကတ်ော့…

“ဒိုင်း …..”

ကယွလြောငသ်ော အသံနှင့အြတူ သိမ့ကြနဲ ဖြစ်သှားသည်။

“ကားဘီးပေါကသ်ှားပြီဟေ့… အောကဆြင်းပြီး စောင့ကြှအုံး… ဘီးအပို ပါမလာဘူး… ဟိုက လှမ်းမှာရအုံးမှာ”

သူမ ကြှနတ်ော့ကြို မှီပြီး အိပပြွောန်ရောမှ လန့န်ိုးလာသည်။

“ကိုလေး… ဘာဖြစ်တာလဲ”

“ကားဘီး ပေါကသ်ှားတာ..”

“အဲဒါဆို ကြာအုံးမှာပေါ့”

“အင်း… ကြာလောကတ်ယ်… ကားဘီးပို ပါမလာဘူး… မှို့က လှမ်းမှာထားတုန်း”

“အင်း… အမတေော့ စိတပြူတော့မှာပဲနောြ”

“ကိုလေး ဖုန်းဆကထြားမယလြေ…”

“တူ…. တူ….. ဟဲလို အနတ်ီ သားပါ”

“အေး သား ပြော”

“အနတ်ီရေ… ဒီမှာ လမ်းတဈဝကမြှာ ဘီးပေါကသ်ှားလို့ အနတ်ီ စိတပြူနမှောစိုးလို့”

“အောြ… ဖြစ်ရတယကြှယ်… အေးပေါ့ ဘယတ်တန်ိုငမြလဲ… မင်းညီမလေး ဂရုစိုကန်ောြ… လမ်းပေါြ လွှောကသ်ှားမနစနေေဲ့အုံး ညမှောငတ်ော့ မှှပေါးကင်းပါး သတိလည်း ထားအုံး”

“ဟုတကြဲ့..အနတ်ီ စိတခြပြါ… အိမရြောကအြောင် လာပို့ပါ့မယ်”

“အေးပါ အေးပါ… ဒါဆို အနတ်ီ စောင့န်လေိုကမြယန်ောြ… ဖုန်းခလွိုကပြှီးနောကြ…”

“ကဲ ပူတူး… အမေ့ဆီတော့ ဆကပြှီးသှားပြီ”

ထိုအခွိနဝြယ် သူ့အတွဲလိုကြ အတွဲလိုကြ ကားနဲ့ ဝေးရာလမ်းဘေးမှာ အခင်းလေးတွေ ခင်းပြီး ထိုငန်ကြသေည်။ ကြှနတ်ောတ်ို့လည်း ကားနဲ့ မလှမ်းမကမ်းမှာပင် အခင်းလေးခင်းပြီး ထိုငန်ကြသေည်။ ဂွာကငကြို သူမကိုယပြေါသ်ို့ တဈထညလြုံး ခွုံပေးလိုကသ်ည်။

“ကိုလေး… အေးနမှောပေါ့… လာပါ… ညီမလေးနဲ့ အတူတူခွုံမယ်”

“ခွုံပါ… ကိုလေး မအေးပါဘူး”

“အာ.. အေးတာပေါ့.. ညီမလေးတောင် တောတ်ောြ ခမွြးနပြေီ”

သူမက ဂွာကငကြို ကြှနတ်ော့ပြေါသ်ို့ လာခွုံပေးသည်။ သူမ၏ ကိုယင်ှေ့လေးက နှေးနှေးနသည်ေ။ သူမ အပေါပျိုင်း တဈပိုင်းလုံး ကြှနတ်ော့ြ ရငခြှငထြဲမှာ ရောကန်သည်ေ။ သို့သောြ ကြှနတ်ောြ စိတထြိန်းနရသေည်။ မထိန်းလို့ မဖြစ်။ သူမတို့ မိသားစုရဲ့ ယုံကြညမြှုကို အလှဲသုံးစား မလုပရြကြ။ ပူတူးကလည်း ကြှနတ်ော့အြပေါြ တကယ့ြ အဈကိုရင်းတဈယောကလြိုသာ တွယတ်ာနပေုံရသည်။ လကကြ ယောငမြှားကာ သူမ၏ ရငအြစုံပေါသ်ို့ ရောကတ်ော့ မည့ဆြဲဆဲ ပြနရြုပလြိုကကြာ ကိုယ့ပြေါငကြိုယသ်ာ ဆိတလြိုကရြသည်။ ထိုစဉြ အိပန်ရောမှ သူမ လူးလှန့လြာကာ…

“ကိုလေး… ပူတူး ရှူးပေါကခြငွတ်ယ်”

“ဟိုဘကန်ားမှာ သှားပေါကလြေ.. ဒီနားမှာ ကားသမားတွေ ရှိတယ်”

“ကိုလေး လိုကခြဲ့အုံး… မှောငမြဲနတောပဲ… ပူတူးကြောကလြို့”

လရောငန်ှင့ြ ဝိုးတဝါး မှငန်ရသေော ကားလမ်းမကြီးနံဘေးမှ ခွဲထွကသ်ှားသည့ြ တာဘောငမြှ အနည်းငယ် ဝေးသည့ြ နရောသို့ ဝငသ်ှားလိုကသ်ည်။

“ရပြီ… ဒီနားမှာ ပေါကတ်ော့”

သူမက ဘာမပြောညာမပြောနှင့ြ ကြှနတ်ော့ကြို မကြန်ှာချင်ြးဆိုငကြာ ထိုငခြလွိုကသ်ည်။ အစက မကြန်ှာ လှှဲလိုကမြလို့ ကြိုးစားသေးသောလြည်း အကြည့်ကြ သူမ အောကပျိုင်းသို့သာ ရောကသ်ှားသည်။ တရှဲရှဲ အသံနှင့အြတူ လရောငအြောကမြှာ သူမအောကကြ ငှရေောင် အရညလြေးများကိုလည်း ဝိုးတဝါး မှငန်ရသေည်။ လဆုတရြကြ ဖြစ်သဖြင့ြ ကြှနတ်ောြ ကြည့်န်သညေကြို သူမ သတိထားမိပုံ မပေါြ။

သူမ ကိဈစဝိဈစပြီး၍ ထထွကလြာခဲ့ပြီး လမ်းပေါြ ပြနရြောကစြဉမြှာပင် ကားတဈစီးရောကလြာပြီး ကားဘီးကို လဲလှယတ်ပဆြငသ်ည်။ ထိုည အိမပြှနရြောကခြွိနမြှာ ည ၁၂ နာရီပင် ထိုးလုပြီ။ သူမအမကေ မအိပသ်ေးဘဲ စောင့န်ပေုံ ရသည်။

“သမီးရယ်… မနေ့ကတည်းက အမပြေောနတောကို နားမထောငဘြဲ.. အခုတော့ နင့ကြိုလေး အားနာစရာ”

“အနတ်ီကလည်း ရပါတယ်… ဘာမှ မဖြစ်ဘူး.. သူ လုပတ်ာမှ မဟုတတ်ာ”

“ကဲ… ဒါဆို သား ဒီမှာပဲ အိပတ်ော့ … မနကမြှသာ ပြန်”

သူမ အမကေ ပြောပြောဆိုဆိုနှင့ြ ခွငထြောငတ်ဈလုံးကို သူမတို့ ခွငထြောငန်ှင့ြ ကပလြကြတ်ှင် ထောငပြေးသည်။ သူမတို့ အိမမြှာက အိမရြှေ့ခန်း နောကခြန်းရယလြို့ မရှိ၊ ရှေ့က ဈေးဆိုငကြ အိမရြှေ့ခန်း ဖြစ်ပြီး နောကကြ အိမမြှာ အခန်းကန့ထြားတာ မရှိ။ ကြှနတ်ောြ တောတ်ောန်ှင့ြ အိပမြပြောြ။ ပူတူးကတော့ ခွပစ်ေလကပြဈနှင့ြ အိပမြော ကနွပြေီ။

“ကိုလေး… ကိုလေး…”

ငတိမက အိပန်ရင်ေးနှင့ပြင် ယောငန်သေေးသည်။ ဝတထြားသော စကတကြ အပေါသ်ို့ လနတ်ကန်ကော ညမီးရောင် မှိနမြှိနအြောကမြှာ အထင်းသား မှငန်ရပြေနသ်ည်။ အောြ ဒီကလေးမနဲ့တော့လည်း ငါ့မှာ ဒုကျခလှလှ တွေ့ရမှာပါလေ။

နောကန်ေ့ မနကြ မိုးလင်းတော့ ကြှနတ်ောြ ပြနသ်ှားသည်။ အရငကြ သူ့အပေါမြှာ ရိုးသားခဲ့သည့ကြွှနတ်ောြ မရိုးမသားစိတမြွား ဖြစ်နသည်ေ။ ပငလြယကြမ်းခွမှော မှငခြဲ့ရသည့ြ မှငကြှင်း၊ ဘောကြင်းစီးစဉကြ အထိအတွေ့၊ ကားပေါမြှာ ကြုံခဲ့ရသည့ြ အထိအတွေ့တို့က စိတထြဲတွင် စိုးမိုးနခေဲ့သည်။ ကြှနတ်ောြ သူ့ကို ရည်းစားစကား ပြောဖို့ ကြံစညမြိသည်။ သို့သောြ မပြောရဲသေး။ မပြောရဲသေးတာထကြ မပြောသင့သ်ေးဟု ယူဆသည်။ ဒီကောငမြလေး ကြောင်းမပြီးသေး။ ဆယတ်န်းလေးတော့ အောငအြောင် ဖြပေါစအေုံးဟု တေးထားလိုကသ်ည်။

ကြှနတ်ောကြသာ စိတကြယောကကြယကြ ဖြစ်နသေောလြည်း သူကတော့ သိပုံမပေါပြါ။ ကြှနတ်ောန်ှင့ြ သှားမှဲ လာမှဲ စားမှဲ သောကမြှဲ။ ထူးခွားလာသညကြ ယခငကြ ဒီကောငမြလေး ဘယလြိုနနေေ ဘယလြိုထိုငထြိုင် ကိဈစမရှိသောလြည်း နောကပျိုင်းတွငတ်ော့ မကြစြိထဲမှာ အလိုလို မှငလြာသည်။ ယခငကြ ပူတူး မှကြေီးပေါမြှာ ထိုငန်တော တငပြါးနှစ်ခုပေါန်သညေကြို မကြာခဏ မှငဖြူးသောလြည်း ကလေးဟုသာ သဘောထားကာ ဘာမှ မပြောဖြစ်သောလြည်း နောကပျိုင်းကတွော့ အမှင် မတောသ်ညကြို ဆူမိသည်။

ပူတူးက အရမ်း ကလေးဆနသ်ည်။ သူ့ကိုယသ်ူ ဘာဖြစ်လို့ ဖြစ်မှန်းလည်း သိပုံ မရ။ အိမန်ရင်ေး ဘောလြီမပါဘဲ တီရှပဝြတခြငွြ ဝတသ်ည်။ ဘောင်းဘီအကြပ် ဝတပြှီး ဒူးထောငပြေါငကြား ထိုငခြငွထြိုငသ်ည်။ ကြှနတ်ောြ ဆူတော့..

“ကိုလေး… သမီး ဆယတ်န်းရောကမြှ အတောဆြူတယန်ောြ.. ဟိုဟာမဝတန်ဲ့.. ဒီလို မနနေဲ့.. နဲ့”

“ဟ… ဆူမှာပေါ့… နင့ကြိုယန်င် ကလေးပေါကစြ မှတန်လေို့လား… စိတကြ ကလေးပမေဲ့ လူက အပျိုပေါကြ ဖြစ်နပြေီ.. အမှငမြတောတ်ာတွေ့ ပြောရမှာပေါ့.. ပြီးတော့ ငါက..”

“ဘာဖြစ်လဲ.. ငါက.. ကိုလေးကလည်း စကားကို ဆုံးအောင် မပြောဘူး”

“နငင်ယသ်ေးတယ် ပြောလို့ မရသေးဘူး၊ ဆယတ်န်းဖြပြေီးမှ ပြောပြမယ်..”

ပါးစပကြို မနည်း ဘရိတအြုပရြသည်။ နောကပျိုင်း သူမ နည်းနည်း ပြငပြှငဆြငဆြင် လုပတ်တလြာသည်။ သူမ ဆယတ်န်း အောငစြာရင်း ထွကသ်ည့န်ေ့… သူမ အိမကြိုရောကတ်ော့ သူ့အမနေဲ့ တွေ့သည်။

“အနတ်ီ.. ပူတူးရော.. အောငစြာရင်း သှားကြည့်မြလို့ လာခေါတ်ာ”

“သားညီမက.. မိုးမလင်းခငကြတည်းက ဖြီးလိမ်းပြငဆြငပြှီး ထွကသ်ှားလရေဲ့”

နှုတဆြကပြှီး ကြောင်းရှေ့သို့ အပြေးခွီတကခြဲ့သည်။ ကြောင်းရှေ့ရောကတ်ော့… ပူတူးကိုလည်း မတွေ့။ ဒါနဲ့ အောငမြအောင် သှားကြည့်တ်ော့ အောငသ်ည်။ ဂုဏထြူးတော့ မပါ။ ဒီကောငမြလေး စာကကြပြုံနဲ့ကလည်း ဂုဏထြူး ထွကစြရာ တော့ မရှိပါ။ သူမကို လှည့ပြတ် ရှာဖြသေောလြည်း မတွေ့သဖြင့ြ သူမတို့အိမသ်ို့ ပြနသ်ှားလိုကသ်ည်။

“အနတ်ီ… ပူတူး အောငတ်ယ်… ဂုဏထြူးတော့ မပါဘူး… ဒါပမေဲ့ ကြောင်းမှာ မတွေ့ခဲ့ဘူး… ဘယသ်ှားလဲ မသိဘူး..”

“သိပါဘူးကြယ်.. မင်းညီမကလည်း… အရငတ်ော့ အဲလို မသှားတတပြါဘူး”

“အင်းပါ… ဒီမှာပဲ စောင့လြိုကမြယ် အနတ်ီ.. သူ့ကို ဆုခခွငွလြို့”

“အေးပါသားရယ်… အထဲမှာ ထမင်းရှိတယ် ထမင်းသှားစားအုံး”

တဈနကေုန် ထိုငစြောင့သ်ည်။ ပြနမြလာ။ မိုးခွုပတ်ော့ သူမအမရေော ကြှနတ်ောပြါ စိတပြူစ ပြုလာပါပြီ။ နှစ်ယောကစြလုံး ညမိုးခွုပမြှ ဆိုငကြယတ်ဈစီးနှင့ြ လူပြောကြ ရှာပုံတောြ ဖြင့ရြသည်။ ဆိုငကြယသ်ာ ဆီ သုံးပုလင်း ကုနသ်ှားသည်။ သှားတတတ်ဲ့နရောတွကေိုလည်း အကုနရြောကပြှီးပြီ။ ဧကန်တ ကြှနတ်ောထြငတ်ာ မှနခြဲ့ရင်… မှနလြည်း မမှနစြချင်ြေ၊ ဒါပမေဲ့လည်း ဘာမှ အန်တရာယ် မဖြစ်ပါစနေဲ့လို့သာ ဆုတောင်းနရတေော့သည်။ သူမ အမကလေည်း တငိုငို တရယရြယ် ဖြစ်နပြေီ။ ကြှနတ်ောြ အဲဒီညတော့ သူမတို့ အိမမြှာပဲ အားပေးရင်း အိပလြိုကရြသည်။

နောကတ်ဈနေ့ မနကလြည်း ကြှနတ်ောြ ဆိုငကြယတ်ဈစီးနှင့ြ မှို့ကို ပတပြှီး ထပရြှာသည်။ တဈနသော ကုနသ်ှားသည်။ ရှာမတွေ့။ ဒီညနမှေ မတွေ့လငွြ ရဲစခန်းကို လူပြောကတ်ိုငဖြို့ စဉြးစားထားသည်။ ညနေ ငါးနာရီခွဲလောကကြတွော့ ကြှနတ်ောြ စိတပြကြလြကပြကြန်ှင့ြ ပြနလြာခဲ့ရသည်။ သူမ အမကေို ဘယလြို ပြောရမည် မသိ။ အိမရြောကတ်ော့ အိမရြှေ့မှာ ဆိုငကြယတ်ှေ ခုနဈစီးလောကြ ရပထြားတာ တွေ့လိုကသ်ည်။ ကြှနတ်ောစြိတပြူသှားသည်။ ဘာဖြစ်လို့လဲတော့ မသိ။

အိမထြဲရောကတ်ော့ အိပခြန်းရော ဧည့ခြန်းရော ဒီတဈခန်းသာ ရှိသည့ြ သူမတို့ အိမထြဲတွင် ရပကြှကလြူကြီးတွေ ရောကန်သည်ေ။ ပူတူးက မကြန်ှာကို ငုံ့ထားရာမှ ကြှနတ်ော့ကြို တဈခကြြ မော့ကြည့်လြိုကပြှီး ပြနင်ုံ့သှားသည်။ ထိုငပြှီး မေးစမ်းကြည့်တ်ော့မှ အကြောင်းစုံ သိရသည်။

ကြှနတ်ော့ြ မွှောလြင့ခြကြကြလေးများ ပကြသ်ုဉြးသှားပပြေီ။ အောငစြာရင်းထွကလြငွြ ပူတူးကို ဖြင့ပြှောတော့မည်၊ သူမ တကျကသိုလ် တကန်ိုငအြောင် ထောကပြံ့ပေးမည်၊ ကြောင်းပြီးမှပဲ ယူမညဟြု မွှောလြင့ထြားသညလြေ။

ပူတူး အောငစြာရင်း ထွကပြှီးပြီးချင်ြးပင် သူနဲ့ တဈတန်းတည်း သူငယခြငွြး ဖြစ်သူ ကောငလြေးနှင့ြ ခိုးရာ လိုကပြှေးသည်။ တဈည အိပပြှီးတော့ ပြနလြာ အပခြှင်း ဖြစ်သည်။ ကောငလြေးက ငါးကညွြးချောကရြုပ် မည်းမည်းသည်းသည်း ဘယလြို ကြိုကသ်ှားသလဲတော့ မသိ။ ရငထြဲမှာ ဆို့တကလြာကာ ဝမ်းနည်းလာသဖြင့ြ ဘယသ်ူ့ကိုမှ ဘာမှ မပြောတော့ဘဲ အိမပြေါမြှ ဆင်းသှားကာ ကြှနတ်ော့ြ အဆောငသ်ို့သာ ပြနလြာခဲ့လိုကသ်ည်။

စိတည်ဈညဈနှင့ြ အရကတ်ဈလုံးဝယကြာ တဈယောကတ်ည်း ထိုငသ်ောကန်လေိုကသ်ည်။ ဘယန်ှခွကတ်ောင် သောကမြိမှန်းပင် မသိတော့။ နောကတ်ဈနေ့ မနကရြောကတ်ော့ ခေါင်းကိုကသ်ဖြင့ြ မထနိုင်။ တံခါးခေါကသ်ံကြားတော့ အားယူပြီး ထရသည်။

“ဟင် ကိုလေး အရကတ်ှေ သောကထြားတာလား”

“ဟာ… ပူတူး.. နငဘြာလာလုပတ်ာလဲ”

“အဈကိုလေးကို လာတောင်းပနတ်ာပါ… ပူတူး မှားသှားတယ် အဈကိုလေးရယ်”

“အေး… မှား… မှားစမ်း… နငမြှားတာ ပြငမြရတဲ့ အမှား ပူတူးရယ်.. နင် ဒီအသကြ ဒီအရှယန်ဲ့ ဟိုကောငလြေးကလည်း အလုပမြရှိသေးဘူး နငတ်ို့ ဘယလြို စားကြမလဲ”

“ဟင့ြ.. ကိုလေးရယ်.. မနေ့က ဧည့သ်ညတ်ှေ ပြနသ်ှားတော့ အမေ ပူတူးကို ဆူတယ်”

“အေး… တောသ်ေးတာပေါ့.. ဆူရုံပဲ ဆူလို့…”

“ဒါနဲ့… ကိုလေးက အရင် အရကတ်ှေ ဘာတွေ မသောကဘြဲ အခုမှ ဘာလို့ သောကရြတာလဲ”

“ငါ မပြောချင်ဘြူး ပူတူးရာ… ပြောလည်း မပြောသင့တ်ော့ဘူး… မမေးနဲ့တော့”

“ကိုလေးရယ်.. ပူတူးကို ခစွရြင် ပြောပြပါ”

“အေးဟာ… ငါပြောလို့ရတာ ပြောပြမယ်.. ငါ့မှာ မိဘတွလည်ေး မရှိတော့ဘူး… ညီအဈကို မောငန်ှမလည်း မရှိတော့ဘူး… ဒီမှာ ငါခငတ်ှယစြရာ ဆိုလို့ နငန်ဲ့ နင့အြမပေဲ ရှိတာ.. အခု ပူတူး နင်… ယောကြွားရသှားပြီ.. ငါ့ဘဝမှာ ခငတ်ှယစြရာ ဘယသ်ူများ ရှိသေးလဲ…”

ညက အမူးရှိနကြလည်း မပြသေေးသဖြင့ြ အတောလြေး တင်းတင်းမာမာ ပြောမိလိုကသ်ည်။ ပူတူးလည်း ငိုယိုပြီး ပြနသ်ှားရှာသည်။ ဘယလြောကပြဲ တင်းခံထားသောလြည်း သူမအမကေ မင်ျဂလာဆောငကြိဈစ ဦးဆောင် စီမံပေး ဖို့ တောင်းဆိုပြနတ်ော့ ကြှနတ်ောြ အမှတသ်ည်းခွမရှေိ၊ သှားလုပပြေးမိပြနသ်ည်။ ကိုယ့စြိတ် ကိုယသ်ာ ခွှန်းအုပန်ရတေော့သည်။ ဒီလိုအခွိနကြမွှ စိတထြဲမှာ ဘာမှ မထားသင့တ်ော့။ ဒု သ န သော ကို စိတန်ှင့လြည်း မကြူးလှနခြငွတ်ော့။ နောကဆြုံးတော့ သူမတို့ အိပမြည့ြ အခန်းပါ စိတတ်ိုင်းကြ ပြငဆြငပြေးခဲ့မိသည်။

မင်ျဂလာဆောငပြှီးတော့ လငမြယား နှစ်ယောကလြုံး လာကနတ်ော့ကြသည်။ သူတို့ နှစ်ယောကြ ကြှနတ်ော့ထြကတ်ော့ ငါးနှစ် ခွကြနှေဈလောကြ ငယကြှမညပြဲလေ။ အဈကိုကြီး အဖရာ ဆိုသည့ြ စကား အတိုင်း ဆုတွတေော့ ပေးလိုကသ်ည်။ ဘာတွေ ပေးမိမှန်းပင် မသိတော့။ ခစွစြခငစြ ကြငန်ာစ ဆိုတော့လည်း တဈပြုံးပြုံး တပြောပြွောန်ှင့ပြေါ့လေ။ သူမတို့ အိမကြိုလည်း တဈပတ် တဈခါ လောကသ်ာ ရောကတ်ော့သည်။ သူမ အမကတေော့ ယခငလြိုပင် ဝငထြှကစြလေိုသည်။ သို့သောြ ကိုယကြ ဆငခြှငရြမညလြေ။

နောကထြပ် သုံးလခန့ကြှာတော့ မှနမြာနိုငင်ံ အထကပျိုင်းသို့ အပြောင်းအရှှေ့ ကသွည်။ ဝမ်းလည်း သာသလို ဝမ်းလည်း နည်းသည်။ ဝမ်းသာသညကြတော့ ကြှနတ်ောြ မပြောပျိုကန်ိုငတ်ော့သည့ြ အရပဒြသမှော မနလေိုတော့ပြီ။ ဝမ်းနည်းမိသညကြ ဒီမှို့မှာ အလုပစြဝငကြတည်းက နခေဲ့သည့ြ သံယောဇဉကြှောင့ပြင်။ ပြောင်းသှားပြီး အတောကြှာသညအြထိ ပူတူး အမနှငေ့ြ ဖုန်းပြောဖြစ်သည်။

သူမ အဝေးသငပြဲ ဆကတ်ကတ်ော့ကြောင်း၊ ဟိုကောငလြေးကလည်း မလိမျမာကြောင်း၊ လငဆြိုးမယား ဖြစ်နရကြေောင်း အနိဌာရုံတွသော မကြာမကြာ ကြားနရသေည်။ နောကပျိုင်းတော့ ကြှနတ်ောလြည်း အလုပတ်ာဝနတ်ှေ များလာတာနှင့ြ တဈလ တဈခါ၊ နောကပျိုင်း လုံးဝ အဆကအြသှယ် မရှိ တော့သညအြထိ ဖြစ်သှားခဲ့သည်။

——————————————

အမေ ပေးထားတာက နှင်းစကမြေ ပါ။ ကိုလေးကသာ ပူတူးလို့ ခေါတ်ာ။ ကိုလေးဆိုတာက တကယကြ ဘာမှတော့ မတောစြပဘြူး။ ပူတူးတို့က မှို့ထဲတွင် ဆိုငသ်ေးသေးလေး ဖြင့ထြားတယလြေ။ မှို့ထဲက ရုံးစာရေး ကိုခစွြဦးမောငကြ ပူတူးတို့ ဆိုငတ်ှင် အမြဲ အားပေးနကြေ။

ပူတူးတို့ သားအမိနှစ်ယောကန်ဲ့ ကိုခစွြဦးမောငတ်ို့ စရင်းနှီးတော့ ပူတူးက ကိုးတန်းလေ။ ပူတူးအဖကေ ငယင်ယကြတည်းက ဆုံးသှားတာ။ ကိုခစွြဦးမောငကြလည်း မိဝေးဖဝေး ညီအဈကို မောငန်ှမ မရှိဘူး။ မိသားစု ငတန်တေဲ့ ကိုလေးနဲ့ အဖငတေန်တေဲ့ ပူတူးတို့ မိသားစု ရင်းနှီးသှားတာပေါ့။

သူက အမေ့ကို အနတ်ီလို့ ခေါပြမေဲ့ နှင်းစကမြကေို ပူတူးလို့ ခေါတ်ယ်။ အဲဒါ သူ့မူပိုင် နာမည်။ ဘယသ်ူကမှလည်း ပူတူး ဟု မခေါဘြူး။

ပူတူးက ကိုခစွြဦးမောငကြို ကိုလေးလို့ ခေါတ်ယ်။ ကိုကြီး မရှိ။ သူက အဲဒီအခွိနကြ ပူတူးထကြ ငါးနှစ် ချောကန်ှဈလောကြ ကြီးတော့ ကိုလေးလို့ ကိုယ့ဘြာသာကို နာမည် တပပြဈလိုကတ်ာ။ ကိုလေးက ရိုးသားတယ်။ အိမလြာလာပြီး ကူရောင်းပေးတယ်။ ကူမရောင်းပေးလဲ အိမရြောကြ ရင် အိမမြှာပဲ အခွိနဖြှုန်းတယ်။ ကြာတော့လည်း သံယောဇဉတ်ှေ တွယလြာတာပေါ့လေ။

ကိုလေးက ပူတူးကို ညီမလေးလို သဘောထားတယ်။ ကိုလေးကိုလည်း ပူတူးက အဈကိုကြီးလို သဘောထားတယ်။ ကိုလေး မှို့ထဲ ဈေးသှားဝယလြငွလြည်း ပူတူး လိုကသ်ှားတာပဲ။ ပူတူးက ပိနသ်လောကြ အစားမကတ်ယ်။ ကိုလေး ရတဲ့လစာ ပူတူး မုန့စြားတာနဲ့တင် တဈဝကလြောကြ ကုနမြယ်။ သူက သုံးစရာ မရှိဘူးလို့ ပြောတာပါပဲ။

တခါတလေ အဝတအြစားဝယဖြို့ ပိုကဆြံပေးတယ်။ ပထမ ပူတူး မယူချင်ဘြူး။ ကိုလေးက လကမြလွှော့ဘူး၊ သူကိုယတ်ိုင် မဝယတ်တသ်ောကြောင့ြ ဝယရြန် ပိုကဆြံပေးတာ ဖြစ်ကြောင်း၊ ညီမကို အဈကို က ပေးတာမွိုး ဖြစ်ကြောင်း၊ သူများတွလေို ပိုးကြေးပန်းကြေး ပေးတာမွိုး မဟုတကြှောင်း၊ ပူတူးတို့ သားအမိကို အမရင်ေး ညီမရင်းများလို သံယောဇဉရြှိတာဖြစ်ကြောင်း၊ သံယောဇဉကြို အသိအမှတမြပြု၊ စတနောကို လကမြခံလို့ စိတမြကောင်းကြောင်း၊ နောကလြည်း မလာတော့ကြောင်း၊ ဒီပိုကဆြံတွေ ဒီမှာမှ မသုံးရငလြည်း သုံးစရာ မရှိ၍ မီးရှို့ပစ်မယဆြိုပြီး ဒေါနှင့မြောနှင့ြ ပြောပါလရေော။ အမလည်ေး ရှိတယ်။ ကိုလေး မကြရြညတ်ှေ ဝဲနတောတွေ့တယ်။

ကိုလေး တကယ် စိတဆြိုးနမှန်ေးသိတော့မှ.. အမကေ အဲလိုမွိုး စိတမြထားကြောင်း၊ ပူတူးကလည်း ငယင်ယကြလေးတည်းက ဘယသ်ူဘာပေးပေး မယူရန် မှာထားလို့ မယူရဲတာ ဖြစ်ကြောင်း၊ ကိုလေးရဲ့ စတနောနဲ့ သံယောဇဉကြို နားလညကြှောင်း၊ သားတဈယောကြ ကောကရြသလိ ခံစားမိပါကြောင်း ဘာညာ ဖြောင်းဖပြှီး နောကတ်ော့ ပူတူးကို တဈခုခု ဝယပြေးချင်ရြင် ပိုကဆြံတော့ မပေးဘဲ ကိုယတ်ိုင် လိုကဝြယပြေးပြီး ပူတူးကြိုကတ်ာ ရှေးယူခိုင်းဖို့ ခွင့ပြေးလိုကတ်ယ်။

ကိုလေးကလည်း စိတမြကောင်း ဖြစ်သှားမိလို့ ပြောတာဆိုပြီး ပြနတ်ောင်းပနတ်ော့ ပြလညေသ်ှားတာ။ ကိုလေး ပူတူးကို ဈေးထဲ ခေါသ်ှားပြီး ပူတူးလိုချင်တ်ာ ဝယခြိုင်းတယ်။ ပြီးတော့ သူ့မှာ သုံးသောင်းပဲ ပါလာတယ်၊ မလောကရြငတ်ော့ ဆိုငမြှာ ရှေးပြီး ခနွခြိုင်းထားပြီး ပြနသ်ှားယူကြမယ် ပြောတယ်။ ပူတူးကိုလေးကို သနားလိုကတ်ာ။

အဲဒါနဲ့ ဈေး သင့သ်င့လြောကပြဲ ယူမယဆြိုပြီး ဆိုငမြှာ ဝငမြေးကြတယ်။ ဂါဝန် ဆငစြှယရြောငလြေး တဈထည် တွေ့လို့ မေးကြည့်တ်ော့ နှစ်သောင်း လို့ ပြောတာနဲ့ အဲဒါလေး လိုချင်တ်ယလြို့ ကိုလေးကို လကည်ှိုးထိုးပြတယ်။ ကိုလေးက ပိုကဆြံရှင်းပြီး တခါတည်း လဲခိုင်းတယ်။ ပူတူး အဝတလြဲခန်းထဲ ဝငပြှီး ကိုလေးဝယပြေးတဲ့ ဂါဝနလြေးကို လဲလိုကတ်ယ်။ ကိုယ့ဘြာသာ မှနထြဲကို ကြည့်ပြှီး သဘောတွေ ကနွတော အဟိ။

အပြငပြှနထြှကလြာတော့ ကိုလေးက ပူတူးကို သသခွေောခွာ ရှှန်းရှှန်းစားစားကို ကြည့်န်တော။ ဒါပမေဲ့ ပူတူးသိတယ်။ ဒါ ကိုလေး ကောငမြလေး လှလှ တဈယောကကြို ကြည့်သ်လို ကြည့်န်တော မဟုတဘြူး။ အဖကေ သမီးလေးကို ခစွစြနိုးကြည့်သ်လိုမွိုး၊ အဈကိုက ညီမလေးကို ခစွစြနိုးကြည့်တ်ာမွိုး။ ပူတူး ရငထြဲ နှေးသှားတာပဲ။ ကိုလေးက သိပ် အများကြီး မပြောဘူး။

“ပူတူးလေး လှတယ်” တဲ့။

ကိုလေးလကကြို ဆှဲပြီး မုန့သ်ှားစားကြတယ်။ ပူတူးက မုန့ဆြိုငရြောကလြို့ကတော့ ဘာလာလာ အဝ ဆှဲတာ။ ပြီးတော့ နှစ်ယောကသ်ား ဗိုကကြားပြီး အိမပြှနလြာတာပေါ့။ အမကေ ပူတူးတို့ နှစ်ယောကကြို ကြည့်ပြှီး သဘောတွကလွေို့။ ကိုလေးက ပူတူးရဲ့ စကားဖောလြည်း ဟုတ်၊ အဈကိုလည်း ဟုတ်၊ မုန့စြားဖောလြည်းဟုတ်၊ ပြီးတော့ စာနားမလညလြို့ သှားမေးရငလြည်း စိတရြှညလြကရြှည် ရှင်း ပြတတသ်ေးတော့ ဆရာလည်း ဟုတပြဲ။ ကိုလေးကို လေးစားတယ်။

ကိုးတန်းစာမေးပြဲဖြတေော့ ကိုလေး ညဘကြ အိမမြှာ လာနပေေးတယ်။ ပူတူးကို ကောဖြီတိုကြ လိုကြ၊ လကဖြကသ်ုပ် ကြှေးလိုကန်ဲ့ အလုပရြှုပန်ရေောပဲ။ စာတော့ ဝိုင်းကူ မကကြတ်ော့ဘူး။ ဒါပမေဲ့ ကကြစြရာ မလိုအောင် စာကို ကဗွာတွေ လုပပြှီး ကိုလေး ရေးပေးထားတာ အေးဆေး ဖြစ်နပြေီလေ။ ပူတူး အိပမြှ ကိုလေး အိမကြ ပြနတ်ယ်။ ပူတူး ကိုလေးကို ခစွတ်ယ်။ ခစွတ်ယ် ဆိုလို့ ဘာဘာညာညာ မဟုတဘြူးနောြ။ အဈကိုလို ခစွတ်ာ။ တကယ်။ အဲဒီစိတတ်ှလည်ေး ပူတူး မရှိပါဘူး။

သူများတွသော ရည်းစားတွေ ထားနတော။ ပူတူးတို့ကတော့ အစားမပကြြ အဆော့မပကြဘြူးရယ်။ ရည်းစားထားရငတ်ော့ ကိုလေးက ဆူမလား၊ ထားတဲ့ ရည်းစားကိုပဲ လိုကြ ဗငွြးမလားတော့ မသိဘူး။ တဈခါတော့ ပူတူးကို ရည်းစားစကားပြောလို့ အဲဒီကောငကြို ကိုလေး ဗငွြးလိုကတ်ာ ရှဲကြှတသ်ှားတယ်။ ကိုလေးကို ဟိုကောငတ်ှကေ ဝိုင်းရိုကမြလို့ လုပတ်ာ ကိုလေး တဈယောကတ်ည်း ပြနတ်ီးလိုကတ်ာ မှောကကြုနရြော။ လကကြတော့ သှကခြကြြ။

ပူတူးကသာ စိတပြူနတော။ ပူတူးတို့သားအမိရော ကိုလေးရော ရပကြှကရြုံး ရောကသ်ှားသေးတယ်။ ကိုလေးက အခဉွမြှ မဟုတတ်ာ။ မှို့နယရြုံးကဆိုတော့ ရပကြှကလြူ ကြီးက ဟိုကောငတ်ှကေိုပဲ ခံဝနထြိုးခိုင်းပြီး ကိုလေးကို ထိုငကြနတ်ော့ခိုင်းတယ်။ မကနတ်ော့ဘဲ မနရေဲဘူးလေ။ အီစလံ ဝသှေားတာကိုး။ ကြောငသ်ေ ပါးရိုကတ်ဲ့ ရုပတ်ှနေဲ့ ကနတ်ော့တယ်။ ကိုလေးကတော့ နောကမြလုပဖြို့ ဘာညာ၊ စာကြိုးစားဖို့ အဲဒါပဲ ပြောပြီး ခွင့လြှှတပြေးလိုကတ်ယ်။

ကြောင်းမှာတော့ နာမညကြို ကြီးလို့ပဲ။ ဘာတဲ့ နှင်းစကမြကေို သှားမလိုကန်ဲ့ ၊ ဘီလူး စောင့န်တယ်ေ ဆိုပဲ။ ပူတူးက အားကိုးရှိတော့ သှားပြနဖြှဲတာပေါ့။ နငတ်ို့ ငါ့ကို အဲလိုပြောတာ ကိုလေးနဲ့ တိုငမြယ် ဆိုတော့ ဟီးဟီး ဟဲဟဲနဲ့ ပြနလြွှောခသွှားတာ။ သူတို့ ကိုလေးကို ကြောကတ်ယလြေ။

ပူတူးတို့ ကိုးတန်းစာမေးပြဲပြီးတော့ အတန်းထဲက သူငယခြငွြးတွေ စုပြီး ပငလြယဝြ ပြောပြှဲစား ထွကဖြို့ တိုငပြငကြှတယ်။ ပူတူးလည်း အိမပြှနရြောကတ်ော့ အမေ့ကို ပူဆာတာပေါ့။ အမကေ မလှှတဘြူး။ စိတမြခလွို့တဲ့။ အဲဒါနဲ့ ပူတူးက ဘယလြကလြွှော့မလဲ။ ကိုလေးကို သှားပြီး အပူ ကပရြတာပေါ့။ ကိုလေးက အမေ့ကို လိုကပြှောပေးတယ်။ ကိုလေးက သူပါ လိုကမြယတ်ဲ့။ ပူတူး ပြောသ်ှားတယ်။ မနကကြွ အကုနလြုံးက အတွဲကိုယစြီနဲ့ သှားကြမှာ။ ပူတူးက လိုကရြ ရငတ်ောင် တဈယောကတ်ည်း လိုကရြမှာ။ အခုတော့ အဆငပြှသထေကတ်ောင် လှနသ်ှား သေးတယ်။

ပူတူးနားမှာကိုလေး ရှိတော့ အားရှိတာပေါ့။ ပြီး ဘယသ်ူမှလည်း နှောကယ်ှကလြို့ မရတော့ဘူး။ ကိုလေးပါလာရင် ဝါးတီးအတွကကြလည်း ပူစရာ မလိုဘူး။ ကြှေးမှာ အသအချော။ နောကန်ေ့မနကကြတွော့ ပူတူး နှရောသီဆိုတော့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပဲ စပန့သ်ား ဘောင်းဘီ ဒူးဆဈလောကအြဖြူလေးနဲ့ အင်ျကြီအဖြူ ပြပြလေးနဲ့ ထွကလြာတယ်။ ကိုလေးက အစောကြီး ရောကန်ပြေီ။

အဲဒါနဲ့ လမ်းထိပသ်ှား ကားစောင့ြ။ သူငယခြငွြးတွေ စုငှားလာတဲ့ကား ရောကလြာတော့မှ နှစ်ယောကသ်ား ကားပေါြ တကလြိုကသ်ှားသေးတယ်။ ဟိုကောငမြတွကေ စပစြုနသေေးတယ်၊ ဘဲက အကြီးကြီးထားတယပြေါ့။ ပူတူးက ငါ့အဈကိုလေး ဟ ဆိုမှ ဖြုံသှား တာ။ သူတို့ ကြားဖူးထားတယလြေ။

ဟိုရောကတ်ော့ ငနာမ တွကေ အတွဲတွေ အတွဲတွေ ကိုယစြီ ကိုယစြီနဲ့ သှားလိုကကြှတာများ ပူတူးတို့ နှစ်ယောကန်ဲ့ ကားပဲ ကနွခြဲ့တော့တယ်။ ကိုလေးနဲ့ ဆိုငတ်ဈဆိုင် ဝင်၊ ပငလြယစြာ အကငတ်ှေ စား၊ ပြီးတော့ ကမ်းစပကြို ဆင်းသှားကြတယ်။ ဘောကြင်းတွေ ငှားတဲ့နရော တွေ့တော့ ကိုလေးကို ဘောစီးချင်တ်ယလြို့ ပူဆာလိုကတ်ာပေါ့။ ကိုလေးက ဘောကြင်းစီးချင်ြ တယပြှောပါဟ တဲ့။ ကိုယ့ဘြာသာ ပြနစြဉြးစားတာ ဘာမှန်း စဉြးစားမရဘူး။ ကိုလေးကို ဘာကြာလဲ မေးတော့ အကြင်းနဲ့ အလုံး ကြာတယတ်ဲ့။ ရှင်းသှားတာပဲ။

ဘောကြင်းငှားပြီး ရထေဲဆင်း ကိုလေးက ဘောကြင်းကို တွန်း၊ ပူတူးက အပေါကြ စီး၊ အဲလို စီးလို့ ဝတော့ ကိုလေးကို ဘောကြင်းပေါြ စီးခိုင်းပြီး သူပေါကြ တကထြိုင် ပြောစြရာကောင်း လိုကတ်ာများ မပြောပါနဲ့တော့။ ရထေဲ နရတော ကြာပြီး ခမွြးလာတော့ ကုန်းပေါြ ပြနတ်ကလြာခဲ့တယ်။ ကမ်းစပန်ား ရောကတ်ော့ ကိုလေးက မကြမြှောငကြွုပကြှီး ပူတူး အောကပျိုင်းကို သသခွေောခွာ ကြည့်န်တော။

အဲဒါနဲ့ ကိုလေး ဘာကြည့်တ်ာလဲ မေးတော့မှ လကည်ှိုးထိုးပြတယ်။ ဟုတပြါ ရဲ့။ ပူတူးက ရာသီလာတဲ့အခွိနလြောကပြဲ အတွင်းခံဘောင်းဘီထဲ ဂွမ်းထုပထြည့ဝြတတ်ာ။ ဒီတိုင်းဆို မဝတဘြူး။ အိုကလြို့။ အခု ဝတလြာတာက စပန့သ်ား၊ ရစေိုတော့ တဈကိုယလြုံး ကပပြှီး ပူတူးရဲ့ အောကကြဟာကို အပြငကြနေ မှငန်ရတော။ အမှှေးလေးတွကေ ခုနဈတန်း လောကကြတည်းက ပေါကန်တောဆိုတော့ အခု တောတ်ောြ သနန်ပြေီလေ။ မည်းမည်းလေး မှငန်ရတေယ်။ ခခြြ။ ရှကလြိုကတ်ာနောြ။

ကိုလေးက ဘောကြင်းကို ရှေ့ကနေ ကာပြီး လွှောကခြိုင်းတယ်။ ပြီးတော့ အမှတတ်ရ ဝတစြုံ တွေ ရောင်းတဲ့ဆိုငထြဲ ဝငသ်ှားတယ်။ အောကကြ ပေါန်တောကို အောကကြို မကာဘဲ အပေါကြို ကာမိလို့ အဆူခံရသေးတယ်။ တကယပြဲ။ ဟိုရောကတ်ော့မှ အဝတအြသဈ ဝယ် ပေးတယ်။ အဝတလြဲခန်းက အနောကဘြကမြှာ။ ပူတူး ရစေို အဝတတ်ှေ အကုန် ခွှတပြှီး တန်းပေါြ တငထြားလိုကတ်ယ်။ ကိုလေးကို လှမ်းပြောငပြှလိုကသ်ေးတယ်။ ခေါင်းပိုင်းတော့ ကိုလေး မှငခြငွြ မှငရြမှာပေါ့။ ကိုလေးက လကသ်ီးထောငပြှတယ်။ ပူတူး ဖငတ်ုံးလုံးလေး ဖြစ်သှားပြီ။

ကိုလေး ဝယပြေးတဲ့ အဝတအြစား လဲပြီးမှာ ရစေို အဝတတ်ှကေို လုံးကိုငပြှီး ပြန် ထွကလြာတယ်။ အပြငမြှာ ကြှတကြွှတအြိတတ်ဈလုံးထဲ ထည့သ်ယရြတာ။ မိုးခွုပကြာနီးတော့မှ အဖြဲ့တွေ အလွှိုလွှို ပြနရြောကလြာတာ။ တဈနကေုန် ကဲထားရတာ ပငပြန်းတော့ ကိုလေးကို မှီပြီးအိပပြွောသ်ှားတယ်။

ဒိုင်းကနဲ မှညသ်ံကြားတော့ လန့သ်ှားတာပဲ။ ကားလည်း ထိုးရပသ်ှားတယ်။ ကားဘီးပေါကသ်ှားတယပြှောတာပဲ။ လမ်း ခုလတ် ဘီးအပိုလည်း မပါတော့ မှို့က ပြနမြှာနတောကြားတယ်။ ကြာဦးမှာပေါ့။ အဲဒါနဲ့ လမ်း ဘေးမှာပဲ ဖြာလေး ခင်းပြီး ထိုငခြလွိုကတ်ော့တယ်။

ကိုလေးက သူ့ဂွာကငကြို ပူတူးကို တဈထညလြုံး ခွုံပေးတယ်။ ဪ သူလည်း ခမွြးရှာမှာ။ သနားသှားမိတယ်။ ကိုလေး ပူတူး အပေါြ အတောြ အနဈနာခံရှာတယန်ောြ။ အဲဒါနဲ့ကိုလေးနဲ့ပူတူး တဈဝကစြီခွုံမယဆြိုပြီး ကို လေးကို တဈခွမ်း ခွုံခိုင်းလိုကတ်ယ်။ ကိုလေးနဲ့ အတူတူ ခွုံရတာ နှေးနတောပဲ။ ပူတူး ရငထြဲ တမွိုးတောင် ဖြစ်သှားတယ်။ ရငခြုနသ်လိုလို ဘာလိုလို။ ကိုယ့စြိတကြို ပြနဆြုံးမရသေးတယ်။ ပူတူးရယ် ရငခြုနမြနနေဲ့ဟ ကိုလေးက နင့ကြို ညီမလေးလို ခစွတ်ာ ငရဲကြီးတော့မှာပဲလို့။ အိပပြွောသ်ှားတာ ကိုလေးရငခြှငထြဲမှာ။ နိုးလာတော့ ဆီးက တအား တင်းနပြေီ။

ကိုလေး ရှူး ပေါကခြငွတ်ယ် ဆိုတော့ ဒီနား ကားသမားတွနေဲ့ ဟိုဘကန်ား သှားပေါကတ်ဲ့။ မှောငမြဲနတေော့ ပူတူး ကြောကတ်ယ်။ မသှားရဲပါဘူး။ အဲဒါနဲ့ ကိုလေးကိုပါ ခေါရြင်း သူ လိုကြ လာတယ်။ လကလည်း တဈခွမ်းပဲ သာနတေော့ သိပတ်ော့ မလင်းပမေဲ့ မှငတ်ော့ မှငန်ရေ တယ်။ လမ်းကနေ ခွဲထွကသ်ှားတဲ့ တာလမ်းလေးအတိုင်း နည်းနည်း လွှောကဝြငသ်ှားပြီးတော့ မရတော့ဘူး။ ထွကကြတွော့မယ်။ ကိုလေးကိုတောင် ကြောမခိုင်း တော့ဘဲ ဒီအတိုင်း စကတလြှနပြှီး ထိုငခြလွိုကတ်ယ်။ ကိုလေးလည်း မမှငရြလောကပြါဘူး။ မှောငန်တောကြီး။

ကိဈစဝိဈစပြီးတော့မှ လမ်းပေါပြှနအြတကြ ကားကလည်း ပြငအြပြီး တဈခါတည်းပဲ ဆကထြှကြ လာခဲ့တယ်။ အိမရြောကတ်ော့ သန်းခေါငကြွောန်ပြေီ။ အမေ့ကို ကိုလေး ဖုန်းကြိုဆကထြားလို့ တောသ်ေးတယ်။ ကိုလေးကို အဲဒီည ပြနမြလှှတတ်ော့ဘဲ အိမမြှာပဲ ခွငထြောင် တဈလုံးနဲ့ သိပ် လိုကတ်ယ်။ ကိုလေးက ပူတူးတို့ ခွငထြောငဘြေးမှာ ခွငထြောင် တဈလုံးနဲ့။ ပူတူး တောတ်ောြ နဲ့ အိပမြပြောပြါဘူး။ ခုနက အထိအတွေ့တွကေို ကြညန်ူးနသလေိုလို၊ ဘာလိုလိုပဲ။ မပြောတတဘြူး။ ကိုလေး နောကန်ေ့ မနကမြိုးလင်းတော့ ပြနသ်ှားတယ်။

ဒီလိုနဲ့ ပူတူး ဆယတ်န်းရောကလြာတယ်။ ကိုလေးက အရငလြို မဟုတဘြူး။ ပူတူးရဲ့ ရငသ်ား နရောနဲ့ အောကပျိုင်းနရောတွကေို တဈခကြတ်ဈခကြြ ကြည့်တ်ာ တွေ့တယ်။ စိတထြငတ်ာ ဖြစ်မှာပါ။ ပြီးတော့ အရငလြို မဟုတတ်ော့ဘူး။ အရငလြို ဒူးထောင် ပေါငကြားနတောတွေ၊ ဖငပြေါရြငပြေါြ ဖြစ်နတောတွေ တွေ့ရင် ဆူရော။ သူကတော့ ပူတူးက ကလေးပေါကစြလေး မဟုတတ်ော့ဘူး၊ အမှငမြတောလြို့ ဆူတာ လို့ ပြောတယ်။ ကိုလေး ဆူရင် ပူတူး စိတမြဆိုး ပါဘူး။ သဘောကတွယ်။

ဆယတ်န်း နှစ်တဈဝကလြောကကြတွော့ ပူတူး အတတဆြန်းတွေ တတလြာတယ်။ ပူတူး နဲ့ အတူတူ တကတ်ဲ့ မိန်းကလေး သူငယခြငွြးတွေ စုမိရင် သူ့ဘဲက ဘယလြို ငါ့ဘဲက ဘယလြိုလုပ် တာ၊ ဘယလြိုကောင်းတာ.. ဘယလြို ကြီးတာ.. အဲဒါတွေ ပြောတာ။ အစက နားမလညဘြူး။ နောကြ သူတို့နဲ့ ပေါင်းမိတာကြာတော့ သူတို့ရဲ့ အတွေ့အကြုံတွေ ပြောပြတယ်။

ပါကင် ဖောကခြံရတုန်းက ဘယလြိုမွိုး၊ တဈပတတ်ဈခါ ဘယကြို သှားတာ၊ ဗိုကမြကြီးအောင် ဘယလြို ဆေးသောကရြတာ အဲဒါတွေ ပါတယ်။ ညဈတီးညဈပတတ်ှပေေါ့။ ပြီးတော့ သူတို့ဆီမှာ ယောင်ျကြားလေးတွရေဲ့ ကိုယလြုံးပေါပြုံတွလည်ေး ရှိတယ်။ အရငကြ ကလေးတွရေဲ့ ပစ်စည်း လောကပြဲ မှငဖြူးတာ။ သူတို့ပြတာကြီးတွကေ နည်းတာမဟုတဘြူး။ ကြကသ်ီးတောင် ထ တယ်။

အဲဒါတွေ မှငမြိရင် အောကပျိုင်း ဟိုဟာထဲက စိုလာတယ်။ အရညတ်ှတေောင် ထမိနမြှာ ကြကတ်ာ။ နောကပျိုင်း အဲလို ဖြစ်မှာစိုးလို့ နေ့တိုင်း အတွင်းခံဘောင်းဘီထဲမှာ ခံဝတ် ထားရတယ်။ မကြည့်လြဲ မကြည့်ရြဲဘူး။ ပြရငလြည်း ကြည့်ခြငွတ်ယ်။ အဲဒီထဲမှာမှ သူငယခြငွြးတဈယောကန်ဲ့ စိတတ်ူကိုယတ်ူ ပေါင်းမိတယ်။ သူကကတွော့ ထူးဆန်းတယ်။ သူများတွလေို ရည်းစား မထားဘူး။

တဈရကကြတွော့ သူ့အိမကြို အလည် ခေါတ်ာနဲ့ လိုကသ်ှားမိတယ်။ ခဏပါ။ သူက ဘာပြောလဲ ဆိုတော့ အပျိုစငဘြဝဆိုတာ ပကြဖြို့ပဲ လှယတ်ာ၊ ပြနမြရဘူးတဲ့။ တနဖြိုးရှိတယတ်ဲ့။ ရည်းစားထားမိလို့ ရည်းစားနဲ့ အတူတူ နလေိုကရြင် ပိပိထဲက အမှှေးလေး ပေါကသ်ှားကြောင်း၊ အပျိုရညပြကြတ်ယခြေါကြှောင်း ပြောပြတယ်။ သူ့မိဘတွကေ ညမှ ပြနလြာတာဆိုတော့ သူနဲ့ ပူတူးနဲ့ နှစ်ယောကတ်ည်းပဲ။ နောကပြှီး အအေိုငဒြီအကဈြ ရှိတဲ့လူတွဘောတွနေဲ့ အတူနမေိရင် ကိုယပြါ ကူးမှာပြောတယ်။ အဲဒါတွကတေော့ ကြားဖူးပြီးသားပါ။ ကြောင်းကနွြးမာရေးမှာ သငတ်ယလြေ။

နောကပြှီး သူက ပူတူးကို သူ့သတ်ေတာ အောကကြ သတင်းစာ ထဲမှာ ပုံလေးတွေ ထုတပြှတယ်။ ပုံတွမှောတော့ အရငမြှငဖြူးနကပြေုံတွနေဲ့ မတူဘူး။ အဝတအြစားမပါတဲ့ ပုံတွဖြစ်ေပမေဲ့ ကိုရီးယားမင်းသားတွလေို့ ပြောတယ်၊ အရမ်းချောတယ်။ သူက ရည်းစားထားစရာ မလိုဘူးတဲ့။ သူ စိတတ်ှေ ထ လာပြီး အရညတ်ှထွကေကြလွာရင်၊ ပိပိ ထဲက ယားလာရင် ဒီပုံလေးတွေ ထုတကြှည့ပြှီး အာသာဖြတယေတ်ဲ့။ ဇောင်းတိုကတ်ယလြို့ ခေါတ်ာပေါ့တဲ့။

ပြီးတော့မှ ပူတူးကို မရှကန်ဲ့ နငလြည်း နောကြ စမ်းချင်ရြင် စမ်းလို့ ရအောင် ငါ သငပြေးမယ် တဲ့။ ဒါပမေဲ့ စိတထြလာတာနဲ့ အဲလိုပဲ အာသာဖြလေိုကြ ပြသှေားမှာတဲ့။ အပျိုစင် ဘဝကိုတော့ ကိုယန်ဲ့ တကယ် မင်ျဂလာဆောငတ်ဲ့ သတို့သားကိုပဲ ပေးမယတ်ဲ့။ သူက သူ့အတွင်းခံ ဘောင်းဘီကို ခွှတတ်ယ်။ ပူတူးကိုလည်း ခွှတခြိုင်းတယ်။ ပြီးတော့ ဒီမှာ ကြည့်န်ောြ ဆိုပြီး လကခြလယန်ဲ့ သူ့ပိပိကို သူ ပြတတ်ော့တာပဲ။ အစိလေး ထောငလြာတယ်။ အဲဒါလေးကို ပြတလြိုကြ။ အကြဲကြောင်းကို ပြတလြိုကန်ဲ့ မကြလြုံးလေး စင်းပြီး တအင်းအင်း တအားအားနဲ့ အတောကြှီး ကြာတော့မှ ဆန့ကြနဲ ဆန့ကြနဲ ဖြစ်ပြီး ခွပစ်ေလကပြဈ ဖြစ်သှား တယ်။

သူအဲလို လုပပြှနတေဲ့အခွိနမြှာကို ပူတူးရဲ့ အောကကြဟာထဲက စဈစဈစဈစဈနဲ့ ယားကြိကြိ ဖြစ်လာတယ်။ အရညတ်ှလည်ေး စိုလာတယ်။ သူက နငပြကလြကလြှနလြိုကြ ဆိုပြီး ပူတူးကို ပကလြကြ လှနခြိုင်းတယ်။ ပြီးတော့ သူ့ဟာသူ လုပသ်လိုမွိုး လုပတ်ယ်။ ပူတူး တဈခါမှ မခံစားဖူးပါဘူး။ မကြလြုံးထဲ ကြယတ်ှေ လတွေ မှင် လာလိုကြ၊ ခွဖြေားကပဲ ရှိန်းကနဲ ရှိန်းကနဲ ဖြစ်သလို၊ လကဖြွားတွပေဲ ကငွကြနဲ ကငွကြနဲ ဖြစ် သလို၊ လထေဲမှာပဲ လှင့န်သလေိုလို ဖြစ်နတယ်ေ။ ခံစားနရတောတွကေ လွော့မသှားဘဲ တဖြည်းဖြည်း တိုးလာတယ်၊ ရပသ်ှားမှာလည်း စိုးရိမန်တယ်ေ၊ ရှေ့ ဘာတွေ ဆကခြံစားရမှာ ဆိုတာကိုလည်း ကြောကန်တယ်ေ၊ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ မောလည်း မောလာပြီး ဘယလြိုကြီး ဖြစ်နမှန်ေးကို မသိဘူး။

နောကတ်ော့ ဟိုဟာထဲကနေ ကငွတ်ကလြာပြီး သေးတွေ ထွကကြွ တော့မလို ဘာလို ဖြစ်လာတယ်၊ သေးထွကကြတွော့မယ် ရပတ်ော့ ဆိုတော့လည်း မရပဘြူး။ အဲလိုနဲ့ နောကဆြုံး ဘာတွေ ဖြစ်မှန်းကို မသိတော့ဘဲ တဈကိုယလြုံက အကြောတွကေို ဆှဲပစ် လိုကသ်လို၊ပြင့ထြှကသ်ှားသလို ဖြစ်သှားပြီးမှ တဖြည်းဖြည်း ပြနလြွော့သှားတော့တယ်။ ဟုတတ်ယ် သေးတွလေားတော့ မသိဘူး။ အိပရြာပေါမြှာကို ရှှဲနဈကုနတ်ာ။

ခဏအမောဖြပြေီးတော့ နငလြည်း နင့ဘြာသာ လုပ်၊ ငါလည်း ငါ့ဘာသာ လုပ် အတူတူ လုပကြှ မယဆြိုပြီး ကိုယ့ဘြာသာ ပြတကြှတယ်။ သူလုပပြေးတာကတွော့လည်း အရသာက တဈမွိုး၊ ကိုယ့ဘြာသာ လုပတ်ော့လည်း အရသာ တဈမွိုးပဲ။ လကတ်ဈဖကကြ ကိုယ့န်ို့ကိုယ် ဆုပကြိုငလြိုကြ ပြတလြိုကြ၊ တဈဖကကြ အောကကြဟာကို ပြတလြိုကြ ကလိလိုကန်ဲ့ ဇိမကြနွေ လိုကတ်ာ နောကတ်ဈခါ ခုနကလိုမွိုး ထပဖြစ်သှားတယ်။ သေးတော့ မထွကတ်ော့ဘူး။

သူနဲ့ နောကြ လူရှင်းတဲ့အခွိန် တွေ့ရင် ညက ဘယမြင်းသားကို မှန်းပြီး လုပကြှောင်း တွတထြိုး ဖြစ်တယ်။ အိမရြောကရြငတ်ော့ အိပရြင် အမနေဲ့ အိပတ်ောဆိုတော့ ခိုးလုပရြတာ သိပ် မလှတ် လပဘြူး။ အိပကြာနီး အိမသ်ာတကရြင်းနဲ့ စိတကြှိုကကြစားရသလို ရချိုးရင်းနဲ့လည်း ကစား ဖြစ်တယ်။ နေ့တိုင်း မဟုတပြမေဲ့ နှစ်ရကြ တဈခါလောကြ ပုံမှန် ဖြစ်နတောပဲ။

ဒါပမေဲ့ တကယ် တမ်း မှန်းပြီး လုပန်တောက ဘယမြင်းသားမှ မဟုတဘြူး။ တဈဦးတည်းသော ပူတူးရဲ့ မင်းသား ကိုလေး။ ကိုလေးသိရင် ဘာများ ပြောမလဲ မသိဘူး။ ဒီဇငဘြာလလောကကြတွော့ အတန်းထဲက ဇောထြှန်း ဆိုတဲ့ သူငယခြငွြး တဈယောကကြ ရည်းစားစကား လာပြောတယ်။ အရငကြ ဒီလိုလာပြောရင် ငှင်းလှှတပြမေဲ့ သူ့ကို မငှင်းလိုကဘြူး။ ရည်းစားထားချင်န်တယ်ေ။ ဇောထြှန်းက တောကြီ ကြှယတ်ာလည်း ပါတာပေါ့။ သူ့တောကြီထဲမှာ သာယာနမေိတယ်။ အဲဒါနဲ့ သိပမြကြာခငမြှာပဲ အဖြပေေးလိုကတ်ယ်။

ထုံးစံအတိုင်း အဖြရတောနဲ့ သူက ဟိုကိဈစ တောင်းဆိုရော။ ပူတူး လုံးဝ မပေးဘူး။ နင် လိုချင်ြ ရင် မင်ျဂလာဆောငပြှီးမှ ရမယလြို့ အပြတပြှောလိုကတ်ယ်။ ဆယတ်န်း ဖြပြေီးတဲ့ နေ့မှာပဲ သူက ခိုးပြေးမယ်၊ ပြီးရင် နောကန်ေ့ ပြနအြပမြယ်၊ မင်ျဂလာဆောငဖြို့ စီစဉြ ပြီးပြီ ဆိုတာကို ပြောတယ်။ ပူတူး လကမြခံဘူး။ ဒီနှစ် မအောငရြင် နောကန်ှဈ ပြနတ်ကရြ မယ်။ ဆယတ်န်း မအောငရြင် မဖြစ်ဘူး ဆိုပြီး ထပင်ှင်းလိုကတ်ယ်။ သူကလည်း လကခြံတယ်။

ဆယတ်န်း အောငစြာရင်း ထွကတ်ဲ့ နေ့မှာ ပူတူး အမတေောင် မနိုးသေးခင် အစောကြီး ထွကသ်ှားတယ်။ အောငစြာရင်းမှာ ပူတူး ပါတယ်။ ဇောထြှန်း ပါ မပါ ကြည့်လြိုကြ သေးတယ်။ သူလည်း ပါတယ်။ အဲဒါနဲ့ ပေးထားတဲ့ ကတိအတိုင်းပဲ သူခေါတ်ဲ့နောကြ လိုကြ သှားမိတော့တယ်။

သူခေါသ်ှားတာက သူ့ဦးလေးအိမပြါ။ သူ့ဦးလေးက မရှိဘူး။ နောကမြှ သူမိန်းမခိုးမယဆြိုလို့ ရှောငပြေးထားတာလို့ သိရတယ်။ ပထမဆုံး သူစိမ်းယောင်ျကြားနဲ့ အိပရြမဲ့ ည ဆိုတော့ ရငခြုနတ်ာပေါ့။ မကြန်ှာလည်း ပူမိတယ်။ သူက ပူတူးပေါကြို တကခြှနပြေီ။ ယောင်ျကြားရရင် ဒါလုပခြံရမယဆြိုတာတော့ သိတာပေါ့။ ဒါပမေဲ့ ရှကတ်ယလြေ။ သူ့ကို မီးပိတ် ခိုင်းရတယ်။ သူက မပိတခြငွြ ပိတခြငွန်ဲ့ မီးထပိတတ်ယ်။

ပူတူး ရှကရြှကန်ဲ့ မကြလြုံးကို စုံ မှိတ် ထားတယ်။ ခဏနတေော့ သူ ခွငထြောငထြဲ ဝငလြာပြီး ပူတူးပေါြ ရောကလြာတယ်။ သူ့နှုတခြမ်းတွကေ ပူတူး နှုတခြမ်းကို လာစုပတ်ယ်။ ဘာလုပရြမယမြှန်း မသိပမေဲ့ ပူတူး အသာ လေး ငှိမခြံနမေိတယ်။ သူ့လကကြ ပူတူးရင် နို့လေးတွကေို ပြတကြိုငန်ပြေီ။ တဈကိုယလြုံး ဖိန်း တိန်းရှိန်းတိန်းကြီးပဲ။ လကကြ ဗိုကတ်ှကေို လာပြတတ်ော့ ဗိုကတ်ဈပြငလြုံး လှိုင်းထပြီး အသည်းတွေ ယားလိုကတ်ာ။ နောကြ ဟိုနရောကို ရောကသ်ှားပြီး လကကြှီးနဲ့ ပြတသ်ပန်ပြနေတ်ယ်။

ပူတူး မနနေိုငတ်ော့ဘူး။ ပါးစပကြ အသံတွဘောတွေ ထွကပြှီး ညည်း မိနပြေီ။ ပူတူးရဲ့ ပေါငကြို သူ ဆှဲကားလိုကတ်ယ်။ ပြီးတော့ သူ့ဟာနဲ့ ပူတူးရဲ့ ပိပိအဝလေးကို ထောကပြှီး ထိုးထည့လြိုကတ်ော့တယ်။ အစက ထည့မြရဘူး။ ချောထြှကန်တယ်ေ။ ပူတူး အဲဒါကြီး အထဲဝငလြာမှာကို ကြောကန်မေိတယ်။ ဝငမြလာပါစနေဲ့ ဆုတောင်းပမေဲ့ မပြည့ြ ပါဘူး။ သူ့ဟာကြီး ပူတူးရဲ့ ပိပိလေးထဲကို ထိုးဝငလြာတယ်။ အထဲကနေ တင်းကနဲ ဖြစ်ပြီး အောင့သ်ှားတယ်။ ပူတူး သူ့ရဲ့ ရငဘြတကြို တွန်းထားမိတယ်။

သူ အထဲကနေ ပြနထြုတလြိုကြ ပြနသ်ှင်းလိုကြ နှစ်ခါလောကြ လုပပြှီးတော့ သူ့ဟာကြီးကို ဆောင့ထြိုးထည့လြိုကတ်ယ်။ နားထဲမှာ ဗှဈကနဲ မှညသ်ံတောင် မှညသ်ှားသလိုပဲ။ နာလိုကတ်ာမှ အသည်းခိုကအြောငပြဲ။ သူ့ဟာက ဗိုကထြဲကို အတောင့လြိုကြ ထိုးဝငလြာတယ်။ အဲဒါကြီးက ဝငလြာလိုကြ ပြနထြှကြ သှားလိုကန်ဲ့ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ နာတာတွေ ပြောကသ်ှားပြီး အရသာတဈခု ဖြစ်လာတယ်။ စည်းစိမ် တဈခုဖြစ်လာတယ်။ ပူတူး ခဏခဏ အာသာဖြသလေိုမွိုးပဲ အရသာ တဈခုပေါ့။

ဒါပမေဲ့ ပူတူး နည်းနည်းလေး အရှိနတ်ကလြာတုန်း ပိပိထဲကို ပူပူနှေးနှေး အရညတ်ှေ ဝငလြာပြီး ဇောထြှန်းရဲ့ ပစ်စည်းလည်း ပြော့ခွသှေားတော့တယ်။ ပူတူးက စိတမြကြနပေသ်ေးဘူး။ ဒါပမေဲ့ သူက ဘာမှ ထပမြလုပတ်ော့ဘဲ ဘေးမှာ တခူးခူး အိပသ်ှားတော့တယ်။ ပူတူး စိတတ်ှေ တိုနတယ်ေ။ ဪ ကိုယ့ဘြာသာ အာသာဖြတောတောင် အဆုံးထိ ရောကသ်ေးတယ်။ ယောင်ျကြားယူကာမှ ဆန့င်ငဆြန့င်င် ဖြစ်လို့ပဲ။ အဲဒါနဲ့ ကိုယ့ဘြာသာပဲ လကန်ဲ့ အဆုံးသတလြိုကရြတယ်။

ထူးဆန်းတာက ကိုယ့ကြို ခိုးပြေးတဲ့ ဇောထြှန်းကို မှန်းကြည့်တ်ာ ဖီးလ် မတကလြာဘူး။ ကိုလေးကို မှန်းမှပဲ ဖီးလ် တကလြာတယ်။ ကိုလေးကို မှန်းပြီး ပြတရြင်းနဲ့ပဲ အဆုံးသတလြိုကရြတော့တယ်။ ကိုလေးကို လှမ်းမိတယ်။ သူ အခုအခွိနလြောကဆြို စိတပြူနရှောရောပေါ့။ သနားပါတယ်။ ကိုလေးရေ ပူတူးကို ခွင့လြှှတပြါလို့။

နောကန်ေ့မနကမြှာ ဇောထြှန်းအိမကြ လာခေါပြှီး ညနေ ပြနအြပဖြို့ လုပတ်ယ်။ လူကြီးတွနေဲ့ သှားအပတ်ော့ ကိုလေး မရှိဘူး။ လူကြီးတွနေဲ့ အိမမြှာ စကားပြောနခွေိနမြှာ ကိုလေး ရောကလြာတယ်။ အမလည်ေး သဘောမတူချင်ပြမေဲ့ သူ့သမီး အပျိုပြနမြဖြစ်တော့ဘူး ဆိုပြီး ပတဝြန်းကငွကြ အာကယွကြယွြ အဒေါကြှီးရဲ့ မှိုခွိုးမွှဈခွိုး စကားအောကမြှာ ခေါင်းငိုကစြိုကြ ကသွှားတယ်။ ပူတူး စိတမြကောင်းလည်း ဖြစ်သှားတယ်၊ ဒေါသလည်း ဖြစ်သှားတယ်၊ နောငတ်လည်း ရသှားတယ်၊ အမေ့မှာ သမီးရှငသ်ာ ဖြစ်ပြီး မကြန်ှာငယန်ရတေဲ့ ဘဝ။

တင့ြ တောင်းတင့တ်ယ် လာတောင်းခံရရင် အမေ ဒီလို ဖြစ်မှာ မဟုတ်။ ပူတူး မကြရြညတ်ှေ ဝဲလာတာ ပတဝြန်းကငွကြိုတောင် မှုနဝြါးဝါးပဲ မှငရြတော့တယ်။ ကိုလေးက အိမပြေါြ တကြ လာပြီး ခဏ ဝငထြိုငပြှီးတော့ အကြိုးအကြောင်း မေးမှန်းပြီး အိမပြေါကြနေ ဆင်းသှားတယ်။ ကိုလေး ပူတူးကို စိတဆြိုးသှားပြီ။

နောကန်ေ့မနကြ ကိုလေးအဆောငအြထိ လိုကသ်ှားတယ်။ အရငလြည်း တခါတလေ အဲလိုပဲ လာလာနှိုးနကဆွေိုတော့ သူ့ရုံးက လူတွကေ ဘာမှ မပြောပါဘူး။ လှမ်းတောင် နှုတဆြကန်သေေးတယ်။ ကိုလေးအခန်းတံခါးကို ခေါကတ်ော့ ကိုလေး ထဖြင့တ်ယ်။

အို… ကိုလေး တဈခါ မှ အရကတ်ှဘောတွေ မသောကဖြူးဘဲ အခု အရကတ်ှေ သောကန်ပေါ့လား။ ကိုလေးပါးစပကြ အရကန်ံ့တထောင်းထောင်း ထွကန်တယ်ေ။ မကြလြုံးကြီးကလည်း အဈပြီး နီရဲနတယ်ေ။ ကိုလေး ပူတူးကို မှငတ်ဲ့အခွိနမြှာ မကြရြညတ်ှေ ကလွာတယ်။ ပူတူးလည်း ဝမ်းနည်းသှားတယ်။ ရငထြဲ ဆို့တကလြာပြီး မကြရြညကြလွာမိတယ်။ ပူတူး ကိုလေးကို တောင်းပနလြိုကတ်ယ်။ ကိုလေး ပူတူးကို ဆူတယ်။ ဆူပါစလေေ။ ဆူရုံတငမြက ရိုကလြည်း ခံဖို့ အသင့ပြါပဲ ကိုလေးရယ်။

မင်ျဂလာဆောငပြှီးတော့ ကိုလေးကို လငမြယားနှစ်ယောကြ သှားကနတ်ော့ကြတယ်။ ကိုလေး မကြန်ှာ လုံးဝ မကောင်းပမေဲ့ လူကြီးပီပီသသပဲ လသေံကို ထိန်းပြီး ဆုတွေ တသီကြီး ပေးလိုကတ်ယ်။ ပူတူး စိတမြကောင်းခွင်းတွေ များစွာပေါ့။ နောကပျိုင်း ကိုလေးနဲ့ တဖြည်းဖြည်း ဝေးကြာသှားတယ်။

ကိုလေး အမေ့ဆီကို တဈခါ တဈခါ ရောကလြာပမေဲ့ ပူတူးကိုလည်း မမေးတော့ဘူး ပြောတယ်။ ကိုလေး ပူတူးကို စိတန်ာသှားတာလား။ ဒါမှမဟုတ် ဥပကျေခာပြုလိုကပြှီလားတော့ မပြောတတပြါဘူး။

နောကတ်ဈနှစ် ကြောကြွောလြောကမြှာပဲ ကိုလေး မှနမြာပြည် အထကပျိုင်းကို ရာထူးတိုးနဲ့ ပြောင်းသှားတယလြို့ သိရတယ်။ အကြီးတန်းစာရေး ဖြစ်သှားပြီလို့ ပြောတာပဲ။ အဆကအြသှယလြည်း မရတော့ပါဘူး။ ပူတူး အိမထြောငရြေးကလည်း အစကတည်းကပဲ သိပ် မလေးနကခြဲ့လို့လား မသိ။ သိပ် အဆငမြပြပေါဘူး။ ယူတဲ့ ယောင်ျကြားက အလုပလြည်း မလုပတ်တ်၊ လုပခြငွစြိတလြည်း မရှိ၊ ပူတူးကိုလည်း မညှာတာ။

သူ စိတထြနန်ခွေိနမြှာ ပူတူး ဘယလြောကြ နမကေောင်း ဖြစ်နေ ဖြစ်နေ အတင်း လုပခြငွတ်ယ်။ ပူတူး ကိုယ့လြငသ်ားပါလေ ဆိုသည့ြ စိတန်ှင့ြ သူ့အလို လိုကပြေးတယ်။ အိမထြောငသ်ကြ ရင့လြာလည်း ပူတူး လကသ်ုံးရ မလှတသ်ေးဘူး။ သူ့အလိုသာ သူကြည့်လြုပတ်ာပဲ။ သူပြီးသှားလငွြ အိပသ်ှားတယ်။ ပူတူးက အဖြည့ခြံ သကသ်ကြ။ အဆိုးဆုံးက အမေ့ကို မခွမငေံ ပြောတာ။

အပြငထြှကြ အရကကြလေး သောကစြားပြီးရင် အိမမြှာ ယောကျခမနှင့ြ မိန်းမကို ရနရြှာပြီ။ ပတဝြန်းကငွြ အပြောမလှတ် အောင် အောကြှီးဟဈကယွြ လုပပြှီ။ ရိုကတ်ာနှကတ်ာတောင် လုပခြငွသ်ေးတာ။ ရပကြှကြ လူကြီးက ကိုယ့ကြို အကာအကြယပြေးထားသေးလို့။ တခါတလေ ရပကြှကလြူကြီးနဲ့ ပေးစားချင်ြ ပေးစား၊ ကိုလေးနာမည် တပပြှီး ပေးစားတာက ရှိသေး။ အိမထြောငသ်ကြ သုံးနှစ်လောကသ်ာ ဖြစ်လာတယ်။ စီးပြားလည်း ဘာမှ မယမြယရြရ တိုးတကမြလာခဲ့ဘူး။

နောကတ်ော့ သူနဲ့ ဆကြ လကတ်ှဲဖို့ မဖြစ်နိုငတ်ာ သိလာတော့ ရပကြှကကြို အကူအညီတောင်းကာ ကြာရှင်းလိုကရြတော့တယ်။ ဇောထြှန်းကလည်း အသာ တကြည် ကြာပေးတယ်။ သူ့မှာ နောကထြပပြေါင်းစရာ မိန်းမ ရှိနပြေီလေ။ နောကမြိန်းမ ကလည်း ပူတူးကိုတောင် ရနစြောငခြငွန်သေေးတာ။ မယားငယဘြဝက မယားကြီး ဖြစ်ချင်န်ပေုံပဲ။

ပူတူး ကြာရှင်းပြီးတော့ နောကထြပလြည်း အိမထြောင် ထပမြပြုတော့ဘူး။ သားသမီး မရှိတာတောင် ကြေးဇူးတငရြမလို ဖြစ်နတောပါပဲ။ ပတဝြန်းကငွကြ တဈခုလပ် တဈလငကြှာ ဆိုတဲ့ ပုတခြတမြှု စောကြားမှုတွကေ နားနဲ့ မဆန့ြ တော့ ရနကြုန် တကလြာပြီး အထညခြွုပစြကရြုံမှာ ဝငလြုပတ်ယ်။ ရနကြုနရြောကလြာခွိနမြှာ တော့ အပျိုလိုပဲ နတေော့တယ်။ နံ့တံ့တံ့ ပြံတံတံ အပျို မဟုတဘြူး။ ကိုယ့ဘြာသာ မှနမြာ ဆနဆြနလြေးနဲ့ လူကြီးဆနဆြန် ဝတတ်တလြာတယ်။ အေးအေးဆေးဆေးပဲ နတေော့တယ်။ လာဆကန်ှယသ်မွှ ပုရိသတွကေိုလည်း ဝေးဝေးပဲ ထားတော့တယ်။ အနအေေးတော့ တောရြုံ ဝငမြလုံးရဲကြဘူးပေါ့။

နတေဲ့အဆောငကြလည်း လုံခွုံပါတယ်။ အဆောငမြှူး အပျိုကြီးနဲ့ ရင်းနှီးတယလြေ။ Facebook သုံးဖြစ်လာတော့ ပူတူး ဆိုတဲ့ နာမညန်ဲ့ အကောင့တ်ဈခု ဖြင့သ်ုံးတယ်။ ကြောင်းတုန်းက သူငယခြငွြးတွလေောကပြဲ လကခြံထားတာပါ။

တဈနေ့တော့ ကိုလေး အကောင့ကြို တွေ့တယ်။ ကိုလေးကလည်း Ko Lay ဆိုတဲ့ အကောင့န်ာမညပြဲ။ ကိုလေးရဲ့ ဓာတပြုံ တငထြားတော့ ခကြခြငွြး Add လိုကတ်ာ။ ကိုလေးက လကခြံလိုကပြမေဲ့ ပူတူးအကောင့မြှန်း သိပုံ မရပါဘူး။ ပထမ စာပို့မလို့ လုပသ်ေးပမေဲ့ နောကတ်ော့ ကိုလေး သူ့ဘဝနဲ့ သူ ပြောပြါစေ အနှောင့အြယှကြ မပေးတော့ပါဘူး ဆိုပြီး ကိုလေးတငသ်မွှ ကိုလေးရဲ့ ပုံတွကေိုသာ ဖုန်းထဲမှာ သိမ်းထားပြီး အလှမ်းပြေ ထုတကြှည့မြိတော့တယ်။ တဈရကမြှာတော့

“ပူတူး ဆိုတာ နှင်းစကမြေ လား၊ ဟုတရြင် စာပြနပျို့ပေးပါ”

ဆိုတဲ့ စာတဈကြောင်း ရောကလြာတာကို ထီပေါကမြတတ် ပြောသ်ှားမိတယ်။ ပူတူး တဈခါမှ ပုံမတငဖြူးရာက ပုံတဈပုံ တငလြိုကလြို့ သိသှားတာ ဖြစ်မယ်။ ပူတူး ပြောလြိုကတ်ာ အရမ်းပဲ။ ခကြခြငွြးပဲ စာပြနပျို့လိုကတ်ယ်။

“ကလင်…ကလင်…ကလင်…”

ဟော.. အမေ့ဆီက ဖုန်းလာပါရော… ပြောပြစရာ ဇာတလြမ်းကောင်းတွေ အများကြီး ရှိသေးတယ်။ နောကမြှ ဆကပြှောမယန်ောြ။

—————————————

အသည်းကြဲဝဒနောအတွကြ အကောင်းဆုံး သမားတောကြ အခွိနသ်ာ ဖြစ်သည်။ ကြာတော့ လည်း မေ့မေ့ပြောကပြွောကြ ဖြစ်သှားသည်။ ရုံးက စာရေး မမ တဈယောကန်ှင့လြည်း အတောလြေး အဆငပြှလောသည်။ သူမက ကြှနတ်ောြ ခကြပြှုတကြွှေးမှေးမည့သ်ူ မရှိသညကြို သိသဖြင့ြ အိမခြကြကြလေးများ မကြာခဏ ပေးတတ် သည်။ ကြာတော့လည်း သံယောဇဉတ်ှေ ဖြစ်လာသည်။

ပထမပိုင်းတော့ ကြှနတ်ော့ြ အစွဲအလမ်းဟောင်းကြောင့ြ သူမအပေါြ ဒီ့ထကပျို ခံစားလို့ မရ။ သူမကတော့ အထာပေးသည် ဟုပင် ပြောလို့ရသည့ြ အနအထေားလောကြ ရှိလာသည်။ နောကတ်ော့ ကြှနတ်ောြ ထားသည့ြ အစွဲအလန်းက အကြိုးလည်း မရှိ၊ ကောင်းလည်း မကောင်းပါဘူးဟု စိတ် ဒုန်းဒုန်း ခလွိုကြ ရသည်။

တဈရကတ်ော့.. ဒီမှို့က တနခြိုးကြီးဘုရားပြဲသှားဖို့ ထိုမမက အဖောလြာစပသ်ည်။ နာမညကြ မှကသှယ်ေ တဲ့လေ။ သူမကလည်း ကြှနတ်ော့ထြကြ နှစ်နှစ်လောကသ်ာ ကြီးမည် ဖြစ်သောလြည်း ခန်ဓာကိုယ် အခွိုးအစားက အပျိုပေါကမြလေးများပင် အရှုံးပေးရလောကသ်ည်။ စွင့ကြားသောရင်၊ ထွားသောတငန်ှင့ြ ကငွသ်ှယသ်ော ခါးကို ပိုငဆြိုငထြားသည်။ ဗိုကသ်ား အဆီ လုံးဝ မရှိ။ အသားအရကလေည်း အရမ်းကြီး မဖြူသောလြည်း အသားဝါဝင်းသည့ထြဲမှာ ပါသည်။

ပြဲသှားမည့ြ ညနေ၊ သူမ အိမရြှေ့သို့ ရောကတ်ော့ သူမက အသင့ြ စောင့န်သည်ေ။ ဆိုငကြယ် နောကကြ တကလြိုကပြှီး ပြဲခင်းရှိရာသို့ မောင်းထွကလြိုကသ်ည်။ တောငပြေါဒြသေ ဆိုတော့ လမ်း လမ်းက သိပမြကောင်းလှသေး။ တဈခကြတ်ဈခကြြ ဘရိတအြုပလြိုကတ်ိုင်း ကြှနတ်ော့ြ ကြောပြငကြို လာထိတွေ့နသညေ့ြ သူမ၏ ရငန်ှဈမှှာ၏ အရသာ… နှေးလှန်းသည်။ ပြဲခင်းရောကဖြို့က လယကြှင်းကြီးကို ဖြတရြမည်။

နှရောသီဖြစ်သဖြင့ြ လယကြှင်းထဲမှာက ချောကသ်ှေ့ကာ လူအုပကြှီးက ဆိုငကြယတ်ှေ လမ်းပေါမြှာ ရပထြားခဲ့ပြီး ရစေီးကြောင်းကြီးလို တန်းစီကာ ကြိတကြွိတ် တိုးနသည်ေ။ လူအုပကြှီးထဲသို့ မတိုးချင်သ်ဖြင့ြ ကြှနတ်ောတ်ို့နှစ်ယောကကြ ကနဘြောငပြေါကြ လွှောကသ်ည်။ ကံသည် အမြဲကောင်းမနတတေပြေ။ ဖုန်းဓာတမြီး မှိနမြှိနလြေး ထိုးထားသော အလင်းရောငအြောကသ်ို့ ကနဘြောငဘြေးမှ ရိပကြနဲ တကလြာသော မည်းမည်းသဏျဍာန် တဈခု… သိလိုကသ်ည်…

“အို… မွှကြေီး… မွှကြေီး..”

သူမက အလန့တ်ကြား အောဟြဈကာ ကြှနတ်ောပြေါြ အတင်း ဖကတ်ကသ်ည်။ ခွနှစ်ေဖကြ ကလည်း ခွိတထြားလိုကသ်ေးသည်။ ရုတတ်ရကမြို့ ကြှနတ်ောလြည်း ဟနခြကြမြထိန်းနိုင် ဖြစ်ကာ ရစပေစြပရြှိသော ကနစြပသ်ို့ နှစ်ယောကသ်ား လုံးထွေးလကြြ ပြုတကြသွှားတော့သည်။

ကတွော့ ကြှနတ်ောကြ အောကကြ သူမက ကြှနတ်ော့ကြို မကြန်ှာ ချင်ြး အပ်၊ ရငခြငွြးကပလြကြြ ထပလြကြသ်ားကြီး။ သူမ၏ ထွကသ်ကကြ ကြှနတ်ော့ြ မကြန်ှာကို လာရိုကခြတသ်ည်။ စကျကန့ပျိုင်းမွှ မှငသ်ကသ်ှားမိပြီးနောကြ “အို” ဟု အလန့တ်ကြား ရရှတေကြာ ရုန်းသည်။ ရစပြေ ဖြစ်နသဖြေင့ြ အရှိနမြထိန်းနိုငတ်ော့ ချောကြကြာ သူမ ပေါငလြယလြောကြ ဗှကထြဲ နဈသှားတော့ သည်။

“အား.. မောငလြေး.. ဆှဲပါအုံး… ကပြှီ”

သူမလကကြနေ ဆှဲတငလြိုကရြသည်။ နှစ်ယောကသ်ားလည်း လူရုပမြပေါကတ်ော့ ။ ရကနေထြဲက တကလြာတော့ နှစ်ယောကသ်ားက ဗှကတ်ှနေဲ့ ။ လူတွကေ ကြကကြှည့သ်ှားသည်။ ဒီပုံစံနဲ့ ပြဲထဲသှားလို့လည်း မဖြစ်နိုငတ်ော့။ ကားလမ်းပေါသ်ို့သာ ပြနတ်ကခြဲ့သည်။ ဆိုငကြယန်ှင့ြ အိမသ်ို့ ပြနမြောင်းလာခဲ့သည်။ မှို့နဲ့ ပြဲခင်းက အတောလြေး ဝေးသည်။

“မောငလြေး… ရပအြုံး… ရပအြုံး… ဘာကြီးလဲ မသိဘူး… အီး”

ဖြစ်ရပြနပြှီ။ လူရှင်းသည့န်ရော မှောငရြိပထြဲသို့ ထိုးရပလြိုကရြသည်။

“မောငလြေး… လုပပြါအုံး… ပေါငမြှာ… ဘာကောငကြှီးလဲမသိဘူး… ရှစိရှစိနဲ့ ကပန်တယ်ေ”

ကြှနတ်ောသ်ိလိုကပြှီ။ ဗှကတ်ောထဲ ကသွှားမှတော့။

“အဈမ.. ကနတ်ော့နောြ..”

ကြှနတ်ောြ ပြောပြောဆိုဆို ဆတကြနဲ ထိုငခြလွိုကကြာ သူမ၏ ထဘီကို ဒူးဆဈလောကထြိ ဆှဲ လှနလြိုကသ်ည်။

“ဘယန်ားမှာလည်း အဈမ”

”အား… ဒီနား… ဒီနားမှာ”

သူမ လကထြောကထြားသည့ြ နရောက ပေါင် အလယ် ကြောကြွောလြောကမြှာ… ဇာတလြမ်းက လှခွပြေီ။ မတတန်ိုငတ်ော့။ လကကြို ထဘီအောကကြ နှိုကသ်ှင်းလိုကကြာ သူမ ပြသည့န်ရောသို့ ထိုးနှိုကလြိုကသ်ည်။ ကြှဲမွှော့ကြီး။ အတောကြှီးသည်။ ရထေဲကတွုန်း အမိအရ တွယလြိုကတ်ာ ဖြစ်မည်။

“မကြောကန်ဲ့တော့ အဈမ.. ဒီမှာ ရပြီ”

“ဟယ်.. မွှော့ကြီး.. အကြီးကြီးပဲ… အဈမက မွှော့သိပကြှောကတ်ာ”

“ဟုတတ်ယအြဈမ… ကံကောင်းတယ်… မသိရင် ဗိုကထြဲဝငသ်ှားမှာ… သတတေတ်ယ်”

“ဟယ်… ဟုတပြါရဲ့နောြ… အာာာ… ဘာတွပြေောနမှန်ေးလည်း မသိဘူး”

စကားလိုကရြောနရောမှ မွှော့ ဘယအြပေါကကြ ဝငမြညကြို အတွေးပေါကသ်ှားပုံရသည်။ ကြှနတ်ော့ြ ကြောကို အုန်းကနဲ ထုသည်။

“အဈမ အဝတအြစားလဲပြီး ပြနလြာအုံးမှာလား”

“ဟင့အြင်း… မလာတော့ဘူး… မနကဖြှနမြှပဲ ထပလြာကြမယလြေ”

မနကဖြှန် အတွကတ်ော့ ခွိန်းသှားပပြေီ။ ဒီနေ့က ကံကောင်းသညလြား ကံဆိုးသညလြားကို မခွဲတတတ်ော့ပါပေ။ အိမရြောကတ်ော့ ကမန်းကတန်း လကပြှ နှုတဆြကပြှီး အိမပြေါြ တကပြှေးတော့သည်။ ကြှနတ်ောြ ပေါငလြယလြောကထြိ နှိုကတ်ာကို ခံလိုကရြ၍ အပျိုကြီး ရှကသ်ှားခွင်းပဲလားတော့ မသိပါ။

ကြှနတ်ောလြည်း အိမရြောကတ်ာနဲ့ အဝတအြစားလဲပြီး အိပရြာဝငလြိုကရြသည်။ အိပလြို့ မရပါ။ အထိအတွေ့အာရုံတွကေ နှောင့ယ်ှကန်သည်ေ။ အိပပြွောသ်ှားတော့လည်း အိပမြကအြစိုတွပင်ေ မကလြိုကမြိတော့သည်။

နောကတ်ဈနေ့ ညနလည်ေး သူမ အိမရြှေ့ကနေ စောင့န်သည်ေ။ ဒီနေ့တော့ လယကြှင်းဘကြ မသှားတော့ဘဲ ဝေးချင်ြ ဝေးတော့ဟု ညာဘကလြမ်းက ပတရြန် ပြငလြိုကသ်ည်။ အဲဒီဘကြ ကတွော့ အထဲဝငရြတာ နည်းနည်း ဝေးသည်။ ဘရိတတ်ဈခကြြ အုပလြိုကတ်ိုင်း တံဆိပခြတ် နှိပခြံနရသေည့ြ အရသာကို ခံစားမိလိုကရြာ ကြှနတ်ောြ အမှားကြီး မှားမိသှားသညကြို သိလိုကြ ရသည်။ ကြှနတ်ောြ ရှော့တပြင် အတိုဝတလြာသောလြည်း အတွင်းခံ ဘောင်းဘီ မဝတခြဲ့မိ။

အောကကြကောငကြ ထ မာနဖြှီပြနရြာ စိတကြို မနည်း ထိန်းခွုပထြားရသည်။ ပြဲခင်းထဲသို့ ရောကသ်ှားပြီး အဆာပြေ စားသည်။ ထို့နောကြ ရဟတ် စီးချင်သ်ညဟြု ပူဆာ သဖြင့ြ ရဟတပြေါသ်ို့ ရောကသ်ှားသည်။ နယဘြကြ ပြဲတွမှော လာတတသ်ည့ြ ရဟတတ်ှကေ ရနကြုနကြ ရဟတတ်ှလေို မဟုတ်။ ရနကြုနကြ ရဟတတ်ှကေ စကန်ှင့ြ မောင်းသည်။ ဖြည်းဖြည်းသာ လညပြှီး ရှုခင်းတွေ ကြည့်ဖြို့ကောင်းသည်။ ဒီမှာက ရဟတအြိမလြေးတွမှော လေးယောကြ စီးလို့ရသည်။

ကြှနတ်ောတ်ို့ တကလြိုကပြှီး ရှေ့ခုံကလည်း အတွဲတဈတွဲ၊ သူမ စီးသာစီးချင်ပြှီး ကြောကန်ပေုံ ရသည်။ ရဟတအြိမ် တဈလုံး လူပြည့သ်ညန်ှင့ြ ရဟတ် မောင်းသည့ြ လုပသ်ားများက အပေါကြ တန်းပေါသ်ို့ တကသ်ှားသည်။ သူတို့ ဝိတန်ှင့ြ ရဟတကြ လညသ်ှားသည်။ တဈတွဲပြီး တဈတွဲ ငှိမ့ကြနဲ ငှိမ့ကြနဲ ဖြစ်သှားသည်။ အတကကြ သိပမြသိသာသောလြည်း အဆင်းကတွော့ အသည်းထဲ အေးကနဲ အေးကနဲ ဖြစ်သှားသည်။ သူမ ကြှနတ်ော့ြ လကကြို ကိုငထြားသည်။ အောကဆြုံး ပြနရြောကသ်ှားတော့ တဈပတလြည် လူပြည့သ်ှားပြီ ဖြစ်သဖြင့ြ စတင် မောင်းတော့သည်။

ရဟတမြောင်းသူများက သူတို့ အလေးခွိနကြို ကြှမ်းကငွစြှာ အသုံးခကြာ ရဟတအြိမအြောကကြ ဘားတန်းတွမှော ဂွှမ်း အမွိုးမွိုး ကစားပြရင်း လညပြတစြသည်ေ။ စီးနသေူကတော့ သူတို့ ဂွှမ်းကစားနတောကို မမှငရြ။ သူမက ကြောကကြှောကလြန့လြန့န်ှင့ြ ကြှနတ်ော့ရြငခြှငထြဲသို့ရောကန်ပြေီး မကြန်ှာကို ဝှကထြားသည်။ ရဟတကြ ဆယပြတ် ပြည့သ်ှားတော့ ရပသ်ှားသည်။ ထိုကတွော့ မှ ရငခြှငထြဲ ဝှကထြားသည့ြ မကြန်ှာကို ရှကကြိုးရှကကြန်း ပြနခြှာသည်။

ရဟတစြီးပြီးတော့ စတိတရြှိုးခဏကြည့်မြည် ဖြစ်သဖြင့ြ လကမြှတသ်ှားဝယရြသည်။ နယမြှို့ ဆိုတော့ ပြဲရုံကြီးကို ပတပြတလြည် တာလပတစြများနှင့ြ ကာထားပြီး ပြဲလကမြှတကြို ပြဲရုံ ထောင့မြှာ ရောင်းသည်။ ပြဲက စနပြေီ။ လကမြှတရြောင်းသည့န်ရော ကြိတကြှိတတ်ိုးနသည်ေ။ လူပြောကသ်ှားမညစြိုးသဖြင့ြ သူမကို ရှေ့ကထားရသည်။ ထိုအခွိနဝြယ် အောကကြ ညီတောြ မောငကြ ထကြှသောင်းကနွြးလာသညမြှာ ထိန်းမရတော့ခွေ။ ဘောင်းဘီမို့သာ တောတ်ော့သည်။

သူမထံမှ ကိုယသ်င်းနံ့ ရမှေှေးနံသင်းသင်း ရောပြှမ်းနသညေကြို အနံ့ရတော့ ပိုဆိုးသည်။ အနောကကြလည်း လူအုပကြ တိုးနတေော့ ကြှနတ်ော့ကြောငကြ သူမ တငန်ှဈလုံး ကြားကို သှားထောကမြိတော့သည်။ ကြှနတ်ောြ အလှန် အားနာသှားသည်။ သူမက ဆတကြနဲ လှည့ကြှည့သ်ည်။

“အဈမ.. ကနတ်ော့… အနောကကြ တိုးနလေို့”

သူမ ပြုံးစေ့စေ့နှင့ြ အနကြှိတပြှပြီး အရှေ့သို့ ပြနလြှည့သ်ှားသည်။ ကြှနတ်ောြ ထောကလြှမ်းရေး လုပဖြို့ အစီအစဉြ မရှိသောလြည်း အနောကကြလည်း တိုး၊ အရှေ့မှာလည်း ပိတကြှပန်ရော ဘယလြို မှ မတတန်ိုငတ်ော့။ လကမြှတရြပြီးပြနတ်ော့ ပြဲရုံထဲသို့ တိုးဝှေ့ ဝငရြပြနသ်ည်။ အထဲမှာက တာလပတစြကြီးကို ခင်းထားကာ တဈခပြစြာစီ လေးပပတေလြညလြောကြ အကြကဆြှဲထားသည်။ ကိုယ့န်ံပါတ် ရောကအြောင် ထိုငန်သေူများရှေ့ ခွကြောသ်ှားရသည်။ ထိုငစြရာ နရောရမှပဲ ဟင်းကနဲ သကပြှင်းခနွိုငတ်ော့သည်။

တေးဂီတသံက ဆူညံနရော အချင်ြးချင်ြး စကားပြောဖို့ပင် အဆင် မပြလှေ၊ ပုံမှနလြသေံထကကြို နည်းနည်းပိုပြောမှ ကြားရသည်။ ရှေ့ဘကြ ဆောင်းဘောကဈြ တွနေားလောကြ နရောရတော့ ပိုဆိုးသည်။ ဆယန်ာရီလောကကြတွော့ စတိတရြှိုးလည်း ပြီးသှားပြီ၊ နောကထြပ် အခန်းကဏျဍတွေ ရောကလြာပြီမို့ ပြနထြှကလြာကြသည်။ အပြငရြောကတ်ော့ မီးရောငအြောကမြှာ အရှေ့က လမ်းလွှောကသ်ှားသော သူမ၏ တငဆြုံကို လှမ်းငမ်းလိုကရြာ ပန်းနုရောင် ထဘီဝတထြားသော သူမတငပြါးနှစ်ခု ဆုံရာ အလယတ်ည့ြ တည့ြ အောကန်ားလောကတ်ှင် ရစေိုကြကကြလေး တဈကြကကြို တွေ့မိလိုကသ်ည်။ ပန်းရောင် ပိတသ်ားဆိုတော့ သိသိသာသာ ပေါလြှငန်သည်ေ။

“အဈမ… နောကမြှာ ကြကန်တယ်ေ”

မနနေိုင် မထိုငန်ိုင် သှားပြောမိပြနသ်ည်။ သူမက လကန်ဲ့ စမ်းကြည့်ပြှီး..

“ဟယ်.. ဟုတပြါ့.. ဘယန်ားမှာ ရကြကေပြေါြ ထိုငမြိလဲ မသိပါဘူး”

ပြောပြောဆိုဆို ဘေးနား မှောငရြိပသ်ို့ တိုးကာ ထဘီပြငဝြတသ်ည်။ တကယတ်ော့ ပြဲခင်းထဲ နှရောသီ ချောကခြှောကသ်ှေ့သှေ့မှာ ဘယန်ားမှာမှ ရစေိုစရာမရှိ။ ဧကန်တ သူမလည်း စိတတ်ှေ လှုပရြှားကာ စိုစွတသ်ှားပုံ ရပါသည်။ သူမကတော့ မသိချင်ယ်ောငဆြောငန်သေောလြည်း အသံတွကေ ကတုနကြရင် ဖြစ်နသညေမြှာ သိသာလှန်းသည်။ ဆိုငကြယပြေါရြောကတ်ော့ စကားစမှည် ပြောဖြစ်တော့သည်။

“အဈမ.. ဟို… ကြှနတ်ောြ တောင်းပနတ်ယန်ောြ.. ခုန တိုးမိတာက မရညရြှယပြါဘူး.. ”

“ဟှန်း.. တောပြါ.. အပိုတွေ.. အဲဒါ မရညရြှယတ်ာလား”

“မဟုတပြါဘူး… အဈမရယ်.. အနောကကြ တိုးလိုကလြို့ ဖြစ်သှားတာပါ.. အဈမက မှှေးကြိုငန်တေော့ ပိုဆိုး”

“တောပြါဟယ်.. ငါ့အပြဈပဲ ဖြစ်ရသေး”

သူမပြောပုံက အပြဈတော့ မှငပြုံမရ။ သူမအိမတ်ှင် ထားခဲ့ပြီးနောကြ ကြှနတ်ော့ြ အဆောင် ပြနမြောင်းလာခဲ့သည်။ ထိုညကလည်း အိပမြကမြကသ်ည်။ ဒီလိုနှင့ြ တဈရကပြှီး တဈရကြ ကြောဖြှတလြာသလို သူမနှင့ပြင် ရင်းနှီးမှုတွေ ပိုလာသည်။ ရုံးပိတရြကြ တဈရကမြှာ သူမနှင့အြတူတူ အအေးဆိုင် ထိုငရြင်းပင် ခစွရြေးဆိုဖြစ်ခဲ့သည်။ စဉြးစားဦးမညပြေါ့လေ။ အဖြရပြေီးတော့ ပိုမို ပြင့လြင်းလာခဲ့သလို အသုံးအနှုန်း အခေါအြဝေါမြွားလည်း ပြောင်းလဲ လာခဲ့သည်။

“မ… ”

“မောငရြေ”..

စသညဖြှင့ြ စသညဖြှင့ြ.. သူမနှင့ြ ခစွသ်ူသကတ်မ်း တဈနှစ် ဝန်းကငွြ ဖြစ်လာသည်။ သူမက ကြောကသ်ညဟြု ဆိုကာ အောကပျိုင်းကို ပေးမထိ၊ အပေါပျိုင်းကိုပင် အပြငမြှသာ ထိတွေ့ခွင့ရြသည်။ ခစွသ်ူသကတ်မ်း တဈနှစ်ပြည့တ်ော့ အမှတတ်ရ အနဖြငေ့ြ ရုပရြှငသ်ှားကြည့်ကြှသည်။ ရုပရြှင် ရုံးက လူပါးသည်။ အများစုကလည်း ရုပရြှင် သှားမကြည့်တ်ော့ဘဲ အိမမြှာပဲ Skynet နှင့ြ ငှိမ့ကြှတာ များသည်။

လကမြှတဝြယပြှီး နောကဆြုံးတန်း အတွဲခုံမှာ သှားထိုငကြှသည်။ သူမက ကြှနတ်ော့ြ ရငခြှငထြဲမှာ မှီထားသည်။ ရုပရြှငစြပြီ။ အစပိုင်းမှာတော့ နကြောစေ့ထုပကြလေး ဖောကကြာ ခွံ ကြှေးရင်း ကြညန်ူးနကြသေည်။ နောကြ သူမကို နမ်းလိုကကြာ နားရှကကြလေးကို သှားဖြင့ြ ဖြဖြလေး ကိုကပြေးလိုကသ်ည်။ (အတွေ့အကြုံ မရှိသေးသူများ ဒီနည်းကို စမ်းသပသ်င့သ်ည်)။

“အင်း.. မောင်.. အသည်းတွယေားတယ်”

“လာ… ကုတပြေးမယ်”

ကြှနတ်ောြ ရောတိရောယောငလြုပကြာ သူမ ဗိုကသ်ားကို ကုတပြေးသယောင် ပြုလိုကသ်ည်။ သူမကို သတိထားကြည့်မြိတော့ ရုပရြှငထြဲမှာ အာရုံမရှိ၊ မကြလြုံးလေး မှေးနသည်ေ။ ထိုမှ တဈဆင့ြ အကဲစမ်းကာ လကကြို ရငသ်ားများဆီသို့ ဦးတညလြိုကသ်ည်။ တဈခကြြ တွန့ကြနဲ ဖြစ်သှားသောလြည်း ဘာမှ ငှင်းဆနခြှင်းတော့ မရှိ။ ကြှနတ်ောြ ရငသ်ားနှစ်မှှာကို ဖြဖြရှရှလေး ကိုငတ်ှယရြင်း သူမနှုတခြမ်းများကို စုပယ်ူနမ်းလိုကသ်ည်။ သူမကလည်း ကငွလြညစြှာပင် ပြန် လည် တုန့ပြှနသ်ည်။ အတွေ့အကြုံတော့ ရှိဖူးလောကသ်ည်။

ကြှနတ်ောြ သိပ် အခွိနမြဆှဲ တော့။ သူမ၏ တုန့ပြှနမြှုများကို အခွအနေကြညေ့ကြာ လကကြို တဖြည်းဖြည်း အောကသ်ို့ ဆင်းလာခဲ့သည်။ သူမပေါငသ်ားများကို ပြတသ်ပပြေးသည်။ ရုပရြှငရြုံထဲဆိုတော့ လှနလြို့ လှောလို့ မရ။ ရုပရြှငကြလည်း ဘယန်ရောထိ ရောကန်ပြေီမသိ။ ရုတတ်ရကြ မီးလင်းလာလငွြ ဒုကျခများသှားနိုငသ်ညလြေ။ ပေါငလြယလြောကမြှ တဖြည်းဖြည်း ပေါငခြှဆုံနရောသို့ လကကြို တရှေ့ရှေ့ခွီတကစြသည်ေ။ ပေါငရြင်းမှာ သူမက ပေါငကြို တင်းတင်းစေ့ထားတော့ လကကြ ဆကရြှှေ့ရ ခကန်သည်ေ။

ကြှနတ်ောြ ခွထေောကြ တဈချောင်းကို သူမ ဒူးနှစ်လုံးကြားသို့ မသိမသာ ထည့ပြေးလိုကရြာ အနည်းငယ် ဟသှားသည်။ ဒီတော့မှ မို့မို့ဖောင်းဖောင်း သူမ၏ အဖုတကြလေးအား အုပကြိုင် လိုကသ်ည်။ သူမ တွန့ကြနဲ ဖြစ်သှားကာ လကကြ ကြှနတ်ော့ပြေါငကြို တင်းတင်း ဖမ်းဆုပသ်ည်။ ထို့နောကြ ကြှနတ်ော့လြကအြား သူမ၏ အကြဲကြောင်းလေးကို စုနခြညွဆြနခြညွြ ပြတသ်ပကြစားရင်း တဈခကြတ်ဈခကြြ ဖိသှင်းလိုကြ၊ တဈခကြတ်ဈခကြြ စောကစြိလေးကို ခလုတတ်ိုကလြိုကန်ှင့ြ ကြီစယလြိုကသ်ည်။

“အာ့… ဟာ… မောငရြယ်.. ဟင့ြ”

သူမ၏ နှာသံလေးများ ဝိုးတဝါး ထွကလြာသည်။

“အား.. မောငရြေ.. ရှီး… မရတော့ဘူး… ဟင့ြ… အား.. ”

ခေါင်းကို ဘယည်ာ ရမ်းကာ ပါးစပကြ တိုးတိုးကြိတည်ည်းနသည်ေ။ သူမ တဈကိုယလြုံး တွန့လြိမကြောကကြှေးလာရင်း ကြှနတ်ော့ပြေါငသ်ားကို တင်းတင်းကြပကြှပ် အတင်းဆုပကြိုငကြာ ကော့တကသ်ှားသည်။ ထို့နောကြ အဖုတကြှီးကို ဘယည်ာ ဆတ် ကနဲ ဆတကြနဲရမ်းရင်း ကြှနတ်ော့ရြငခြှငကြို မကြန်ှာအပလြကြြ အမောဖြနသေည်ေ။

“မောင်.. သှားရအောငန်ောြ… ”

“နပေါအုံး မ ကလည်း ရုပရြှင် မပြီးသေးဘူးလေ”

”ပြနခြငွပြှီမောငရြယ်… နောကမြှ လာကြည့်တ်ော့နောြ”

သို့နှင့ြ ဖိုသီဖပသ်ီဖြစ်နသေော အဝတအြစားများကို ပြနပြှုပြငကြာ ရုပရြှငရြုံထဲမှ ထွကခြဲ့ကြသည်။ ညကတွော့ သူမဆီက ဖုန်းလာသည်။

“မောငန်ောြ.. နေ့ခင်းက တအားဆိုးတာပဲ..”

“ဟမ့ျ.. ဘာဆိုးလို့လဲ မရဲ့”

“ဆိုးတာပေါ့.. လူကို သမတေတပြဲ”

“အာ့လိုဖြစ်သှားလား”

“ဖြစ်တာပေါ့ မောငရြဲ့.. ပြီးတော့ ညနကေ ရချိုးတော့ စပန်တယ်ေ”

“ဘယကြစပတ်ာလဲ”

“ဟိုနရောကပေါ့ မောငကြ အရမ်း ဖိပြတတ်ာကိုး”

“အင်းပါ မ ရယ်.. စိတပြါသှားလို့”

“ထဘီနဲ့ ပြတတ်ော့ ပြန်းတာပေါ့ မောငရြဲ့”

“အာ့ဆို ထဘီမပါဘဲ ပြတရြငရြော…”

“အမ်.. မောငန်ောြ.. များလာပြီ”

“တူတူနချင်ေပြှီ မ ရာ”

“ခုလည်း တူတူ လွှောကသ်ှားတာပဲကို”

“ဟုတပြူးလဟော.. အဲလိုမွိုး မဟုတဘြူး”

“ဘယလြိုမွိုးလဲ မောငရြဲ့”

“လငမြယားတွလေိုမွိုးလေ”

“နပေါအုံး မောငရြယ်.. နောကတ်ော့ ဖြစ်လာမှာပေါ့”

“အင်းပါ မ ရယ်”

နောကတ်ဈပတ် တနင်ျဂနှကတွေော့..

“မောင်.. မနကဖြှန် မောင့ကြို လကဆြောငပြေးစရာရှိတယ်..”

“ဘာလဲ.. မ ရဲ့”

“ရောကတ်ော့ သိမှာပေါ့.. လမ်းစရိတယ်ူခဲ့.. မ တို့ တောငကြှီးသှားလညမြယ်.. အိမကြို ရုံးပိတရြကြ သငတ်န်းတကရြမယလြို့ ညာထားတယ်”

“ဟာ တကယလြား၊ ပြောလြိုကတ်ာ”

“တကယပြေါ့ မောငရြဲ့၊ နအေုံး အဲဒါ လကဆြောငမြဟုတသ်ေးဘူး၊ လကဆြောငကြ တောငကြှီး ရောကမြှ ပေးမှာ”

နောကတ်ဈနေ့မနကြ သူမနှင့အြတူ တောငကြှီးသို့ ထွကလြာခဲ့သည်။ တောငကြှီးရောကတ်ော့ အင်းလေး ရောကအြောင် သှားလိုကသ်ေးသည်။ ခစွသ်ူနှင့ြ အတူတူ သှားရသည့ြ ခရီးလမ်းက အလှန် ပြောစြရာကောင်းလှသည်။ ညနေ မိုးခွုပခြါနီးတော့မှ တောငကြှီးသို့ ပြနရြောကလြာကြသည်။

“မ.. မိုးခွုပပြှီ.. ပြနမြှာလား”

သူမ ဘာမှ ပြနမြပြော၊ လကထြဲမှ ပိုကဆြံအိတကြို ဖြင့ကြာ မှတပြုံတငကြဒြ ထုတပြေးသည်။

“အမ်.. အဲဒါ ဘာလုပဖြို့”

“အာ… မောငတ်ောတ်ောြ အ တာပဲနောြ… မှတပြုံတင် ပေးပါတယဆြို မသိဘူးလား”

“ဟင့အြင်း.. သိဘူးလေ”

“ခကတ်ော့ ခကန်ပေါပြီတောြ… ကြှနမ် ရုံးပိတရြကြ သုံးရကလြုံး တောငကြှီးမှာ သငတ်န်း တကရြမယလြို့ အိမကြို ပြောလာခဲ့ပြီရှင့ြ… ပြနစြရာ မလိုပါဘူးရှင့ြ..”

“ဪ… အဲလိုလား… သိဝူးလေ”

“အင်း… မောင့သ်ဘောလေ… မောင် ကြိုကတ်ဲ့နရောတည်းပေါ့..”

“ခစွလြိုကတ်ာ.. မ ရယ်”

“ကဲ.. မောင်… မိုးခွုပန်ပြေီ… ခစွတ်ာ နောကမြှခစွြ… လောလောဆယ် တည်းစရာ နရော ရှာဦး… မ.. ဗိုကဆြာနပြေီ.. တဈနကေုန် လွှောကသ်ှားရတာလည်း ညောင်းလှပြီ”

သှားလာရေး လှယကြူစရန်ေ မှို့မဈေးကြီးနှင့ြ မနီးမဝေး ဟိုတယ် တဈခုသို့ သှားလိုကသ်ည်။ ထို့နောကြ Reception တွင် နှစ်ယောကခြန်းတဈခန်း ယူလိုကသ်ည်။ တဈခန်းကို ငါးသောင်း ပေးရသည်။ သူမကို လှည့ကြှည့တ်ော့ ပြုံးစေ့စေ့ လုပန်သည်ေ။ ဧည့ကြှိုကောငလြေးက အထုပအြပိုးတွကေို တွန်းလှည်းနှင့ြ ထည့ကြာ ဓာတလြှကေားနှင့ြ အခန်းဝသို့ လိုကပျို့သည်။ ဈေးကြီးပေးရသလို အခန်းကလည်း ကောင်းပါသည်။ အဆင့မြှင့အြခန်းပြငဆြငမြှုကြောင့ြ နရထေိုငရြ သကတ်ောင့သ်ကသ်ာ ရှိလှသည်။

အခန်းထဲရောကတ်ော့ နှစ်ယောကသ်ား ခွပစ်ေလကပြဈ အိပရြာပေါြ လှဲခလွိုကကြှသည်။ ကြှနတ်ောြ သူမကို ရငခြှငထြဲ ဆှဲသှင်းလိုကသ်ည်။

“ဟိုး.. ဆရာ.. နပေါအုံးကြယ်… တဈနကေုန် လူလည်းညောင်းနပြေီ.. ရလေေးဘာလေး ခွိုးပြီး အပြငမြှာ ထမင်းထွကစြားမယလြေ.. ”

“ဟှန့ျ.. မကလည်း”

“အောငမြယ်.. ကလေးရုပကြှီးနဲ့ လာခွှဲနပြနေပြှီ… ရချိုး ထမင်းသှားစားမယလြေ.. ပြနလြာမှ မောင့သ်ဘော.. ဟုတပြှီလား”

“တကယန်ောြ…”

“ဪ တကယပြါဆို… မှနမြှနလြုပ်… ရချိုး.. ကိုယ့အြခွိနထြဲက ပါတယ်”

ကြှနတ်ောြ ရချိုးခန်းထဲသို့ ဝငကြာ ရနှေေးနှေးလေးနှင့ြ တကသ်ုတရြိုကြ ခွိုးလိုကသ်ည်။ ကြှနတ်ောြ ပြနထြှကလြာတော့ သူမက ထဘီရငရြှားနှင့ြ အသင့စြောင့န်သည်ေ။ သူမရချိုးပြီး ထွကလြာတော့ ကြှနတ်ောြ… သူမကို လှမ်းဖကလြိုကရြာ ကြှနတ်ော့ပြေါသ်ို့ ထပလြကြြ ပြုတကြလွာသည်။

“အို.. မောငန်ောြ.. မကဲနဲ့အုံး… ခုမှ ရချိုးပြီးတာ… ဟိုဘကလြှည့န်ေ.. မ အဝတအြစားလဲ ဦးမယ်”

ကြှနတ်ောြ တဈဖကြ လှည့ပြေးနစဉေမြှာပင် သူမ အဝတအြစား လဲပြီးသှားသည်။

“ရပြီ… လှည့လြို့ရပြီ”

ကြှနတ်ောြ သူမဘကသ်ို့ လှည့ကြှည့လြိုကတ်ော့ ဂါဝန် အပြာနုရောငလြေးနှင့ြ လှလှန်းနသည်ေ။ ကြှနတ်ောတ်ို့ နှစ်ယောကြ အပြငထြှကကြာ ညစာ သှားစားသည်။ သူမနှင့ြ ကြှနတ်ောြ အကြိုကြ တူသည်။ နှစ်ယောကစြလုံး ပငလြယစြာသာ စားသည်။ ကြှနတ်ောကြ ငါးသလောကြဥ၊ သူမက ပုဇွနထြုပကြှောန်ှင့ြ ထမင်းမှိနခြဲ့သည်။ စားသောကပြှီးတော့ ကြှနတ်ောကြ ဟိုတယပြေါြ ပြနတ်ကခြငွန်သေောလြည်း သူမက တမင် အခွိနဆြှဲနသည်ေ။ ဟိုဟာ နည်းနည်း ဒီဟာနည်းနည်း လွှောကစြားနသည်ေ။

ည ကိုးနာရီကြောလြောကကြမွှ အခန်းထဲ ပြနဝြငလြာခဲ့သည်။ ကြှနတ်ောြ အခန်းထဲ ရောကသ်ညန်ှင့ြ သူမကို ဆှဲဖကကြာ ခုတငပြေါသ်ို့ လှဲခလွိုကတ်ော့ သည်။

“အယ်.. နအေုံးလေ.. မောင်… မ တို့ ထမင်းစားလာတာ သှားတိုကြ၊ ပလုပကြငွြးတော့ လုပြဦးမှပေါ့”

”ဟင့အြင်း… မလုပတ်ော့ဘူး”

“မောငန်ောြ… ညဈပတရြင်… ဟှန့ြ”

“အင်းပါ အင်းပါ… တိုကပြါမယ်”

နှစ်ယောကသ်ား မကြန်ှာသဈ သှားတိုကပြှီးနောကြ… သူမ မကြန်ှာက မိတကြပတ်ှေ နှုတခြမ်းနီတွေ ဖကြလြိုကသ်ောလြည်း သဘာဝဆနဆြန် လှနပြနေသ်ည်။ အိပရြာပေါြ ရောကသ်ညန်ှင့ြ ကြှနတ်ောြ စိတမြရှညစြှာ သူမကို လှမ်းဖကသ်ည်။

“အို.. မောငကြလည်း အရမ်းကြမ်းတာပဲကြယ်… မောင့သ်ဘောပါဆို.. မ..ကို မညှာဘူးလား”

“မ.ရယ် စိတလြောသှားလို့ပါ”

ကြှနတ်ောန်ှင့ြ သူမ စောငထြူကြီးအောကသ်ို့ ရောကသ်ှားသည်။ သူမ၏ နားရှကကြလေးကို ဖြဖြလေး နမ်းလိုကသ်ည်။

“အိ.. ခခြြ… မောင်.. အသည်းယားတယ်”

“အသည်းယားရင်… ကုတပြေးမယလြေ”

“ဟှန့ြ… တောတ်ော့… သူကုတတ်ာက.. အသည်းမဟုတပြါဘူး..”

“အာ့ဆို.. အသည်းမဟုတ် ဘာကုတတ်ာလဲ”

“အာ.. မောငန်ောြ”

ကြှနတ်ောြ သူမ၏ နှုတခြမ်းဖူးဖူးလေးကို အသာ စုပကြာနမ်းလိုကသ်ည်။ သူမကလည်း ကြှနတ်ော့လြညပြင်းကို တင်းတင်းကြပကြှပ် ပြနဖြကသ်ည်။ ညာလကကြ သူမ၏ လညတ်ိုငကြွော့ကြော့လေးကို ညငသ်ာစွာ သပပြေးနရင်ေး သူမ၏ လကမြောင်းပေါတ်ှင် အလုပပြေးထားသည်။ သူမ၏ အသကရြှူသံများ မှနဆြနလြာသည်။ မကြလြုံးအစုံကို မှိတထြားသည်။ ကြှနတ်ော့လြကကြို သူမ၏ ရငသ်ားပေါသ်ို့ တငပြေးလိုကသ်ည်။

“အင်း.. ဟင်း… မောငရြယ်”

သူမ၏ နှုတခြမ်းလှှာလေး ပြင့လြာကာ ကြှနတ်ော့ြ၏ အနမ်းများကို ခပကြှမ်းကြမ်းလေး တုန့ြ ပြနသ်ည်။ ရငသ်ားပေါမြှ လကကြ ဗိုကသ်ားပေါသ်ို့ ရောကသ်ှားသည်။ သူမက ပိုမို တင်းကြပစြှာ ဖကသ်ည်။ ကြှနတ်ော့ဘြကသ်ို့ တဈစောင်း အနအထေားဖြစ်နသဖြေင့ြ ဗိုကသ်ားမှ ခါး… တငပြါးထွားထွားကို ပြတသ်ပဆြုပန်ယပြေးသည်။

“ရှီး… ဟင်း.. မောင်… မောငရြယ်”

သူမ၏ တုန့ပြှနခြကြမြွားက တဈစထကြ တဈစ ပိုမို အားပါလာသည်။ တငသ်ားများကို ပြတသ်ပပြေးနရောမှ သူမ၏ ပေါငတ်ံသှယသ်ှယဆြီသို့ ဦးတညလြိုကရြင်း ပေါငလြယသ်ားများကိုသာ တဈဖကဆြီ ပြတသ်ပပြေးနသည်ေ။ သူမ အသကရြှူသံတွေ မှနသ်ထကြ မှနလြာသည်။ ကြှနတ်ောြ ပေါငလြယသ်ားလေးများကို ပြတသ်ပန်ရင်ေး ဂါဝနစြကို တဖြည်းဖြည်း အပေါသ်ို့ ဆှဲတငလြိုကသ်ည်။

ဂါဝန် အောကစြ လကထြဲသို့ ရောကလြာတော့ ပေါငသ်ားလေးများကို ပြတသ်ပန်ရင်ေး လကကြ တဖြည်းဖြည်း ပေါငလြယမြှ ပေါငရြင်းဆီသို့ ရှေ့လွားလာသည်။

“အား.. မောငရြယ်.. အ… နရခေကလြိုကတ်ာနောြ”

လကကြ ပေါငခြှဆုံသို့ ရောကသ်ှားတော့ သူမ၏ အဖုတကြလေးကို ပငတ်ီပေါမြှ အုပကြိုငလြိုကသ်ည်။

“အမေ့… ရှီးးး.. ဟင့ြ… မောငန်ောြ”

“မ.. အဝတတ်ှေ ခွှတလြိုကမြယန်ောြ”

“ရှကတ်ယ် မောငရြယ်”

“မရှကပြါနဲ့.. မ ရဲ့.. မောငတ်ို့က မကြာခင် လကထြပရြင် ကြုံရမှာပဲကို”

သူမ မကြလြုံးကို မှိတထြားရင်း ခေါင်းညှိတပြှသည်။ ကြှနတ်ောြ နှစ်ယောကသ်ား ခွုံထားသော စောငကြို ခွာခလွိုကသ်ည်။ သူမ၏ အပြာနုရောင် ဂါဝနကြို ခေါင်းမှ လှနခြွှတပြေးလိုကတ်ော့ သူမ ကြောလေး ကော့ပေးသည်။ ပငတ်ီနှင့ြ ဘရာ အပြာနုရောငလြေးတော့ ကနွသ်ေးသည်။ မခွှတသ်ေးခငကြပင် ပငတ်ီအောကမြှ ဖောင်းဖောင်းမို့မို့ အဖုတကြလေး၏ အလယခြေါငတ်ှင် အကြဲကြောင်းလေးပင် ခပရြေးရေး ပေါန်သည်ေ။ စိုစွတန်သေော အကြကကြလေးကို လကန်ဲ့ စမ်းလိုကသ်ည်။

“မ.. ဒီမှာ ရှှဲနပြေီ”

“ဟင့ြ.. မောငပြဲ အဲလိုဖြစ်အောင် လုပန်တောကို”

ကြှနတ်ောြ သူမ၏ ဘရာနှင့ြ ပငတ်ီလေးကိုလည်း သူမကိုယမြှ ဖယထြုတလြိုကသ်ည်။ အဝတမြဲ့ ခန်ဓာကိုယကြ ကြှနတ်ောကြို အလှနပြင် စိတလြှုပရြှားစသည်ေ။ ကြှနတ်ောကြိုယတ်ိုငလြည်း အဝတတ်ှေ အကုန် ခွှတပြဈလိုကသ်ည်။ ထိုနောကြ သူမပေါမြှ တကခြှလိုကသ်ည်။

“မောင်… မ.. ကြောကတ်ယ်.. ဖြည်းဖြည်းနောြ”

“အင်းပါ.. မ ရဲ့.. နာအောင် မလုပဘြူး.. စိတခြွ”

သူမနှုတခြမ်းလှှာလေးများကို တရှိုကမြကမြကြ စုပန်မ်းရင်း ညာလကကြလည်း ရငသ်ားများကို စိတကြှိုကြ ကိုငတ်ှယသ်ုံးသပကြာ နို့သီးခေါင်းလေးများကို ဖြဖြလေး လကည်ှိုးလကမြနှင့ြ ပြတ် ခွပေေးသည်။ သူမ၏ အသကရြှူသံများ ပြင်းထနလြာသလို ညည်းသံသဲ့သဲ့.. ကြားရတော့ ကြှနတ်ော့စြိတမြွားကို ပိုမို တကကြှှစသည်ေ။ ရငသ်ားမှ လကမြွားကို ဗိုကြ၊ ခါး၊ တငပြါးများဆီသို့ အစဉလြိုကြ နရော ရှှေ့သည်။ တငပြါးကို ဆုပန်ယန်ခွေိနဝြယ် သူမ၏ လကမြွားက အိပယ်ာခင်းကို ဆုပထြားကာ နှုတခြမ်းကို ကိုကထြား သည်။

ကြှနတ်ောြ သူမ၏ ပေါငခြှံတဝိုကြ.. အဖုတကြို တဈခကြမြွှ မထိဘဲ ကနွသ်ည့န်ရောများသို့သာ မထိတတိ ကလိနသည်ေ။ ကာမသွှတ်တရ လေ့လာမိသမွှကို အသုံးခနွသည်ေ။

“အား.. ရှီး… မောင်.. မောငရြယ်.. မ.. မနတတေတ်ော့ဘူး..”

သူမတောင်းဆိုလာတော့လည်း ကြှနတ်ော့ြ လကမြွားကို အဖုတပြေါသ်ို့ တငကြာ အကြဲကြောင်း တဈလွှောကြ စုနစြန် ပြတဆြှဲပေးလိုကသ်ည်။

“အ.. မောငရြယ်.. မောငရြယ်.. ဟင့ြ.. အင်း.. အားးး”

ကြှနတ်ောြ သူမနှုတခြမ်းများကို နမ်းနရင်ေးမှ လညတ်ိုင်.. ရငဘြတ်.. ဗိုကြ.. ဆီးခုံပေါသ်ို့ အဆင့ဆြင့ြ နမ်းသှားသည်။

“မောင်.. အဲဒါ မလုပန်ဲ့ကြယ်.. ငရဲကြီးလိမ့မြယ်.. ”

“မကြီးပါဘူး မ ရယ်.. ခစွလြို့ပါ”

“မလုပန်ဲ့ မောငရြယ်.. နောြ… နောလြို့”

ကြှနတ်ော့ခြေါင်းကို သူမ အတင်း ပြနဆြှဲတငသ်ည်။ ကြှနတ်ောြ သူမ ခွရင်ေးတွင် ဒူးထောကြ နရောယူလိုကကြာ သူမ၏ ဒူးနှစ်ဖကကြို ဆှဲထောငလြိုကပြှီး ပေါငကြို ကားထုတလြိုကသ်ည်။ ဖောင်းမို့နသည်ေ အဖုတကြှီးက ဟဟလေး ပြင့န်ကော သူမ၏ ခစွဝြတရြညမြွား ရှှဲနဈ၍ အရောင် လကန်သည်ေ။ ကြှနတ်ော့ကြောငကြလည်း တရမ်းရမ်းနှင့ြ မာနဖြှီနသည်ေ။ ထိပဖြူးကို သူမ၏ ပန်းဝတလြှှာခပြမြွားအား ခွှခရွေင် အဝတွင် တေ့လိုကသ်ည်။

“အာ့.. မောင်.. ဖြည်းဖြည်းနောျ”

ကြှနတ်ောြ ထိပဖြူးနှင့ြ သူမ၏ အကြဲကြောင်းတဈလွှောကြ စုနခြညွဆြနခြညွြ ထိုးဆှမှှနှေောကန်ရင်ေး သူမ၏ ပန်းဖူးလေးကို ထိထိမိမိ ထိုးပစ်လိုကသ်ည်။

“အား… မောငရြယ်… အမလေး.. ဟင်း… မ.. မနနေိုငတ်ော့ဘူး… ထည့ပြါတော့”

“ဘယထြဲကို ထည့ရြမှာလည်း မ..”

“ဟာ.. မောင်.ကလည်းကြာ”

“အာ့ဆို.. မဖြရင်ေ မထည့ဘြူးနောြ”

သူမ၏ ပန်းဖူးလေးကို နှစ်ခကြသ်ုံးခကြြ ဖိတွန်းလိုကရြင်း အညှာကိုငလြိုကသ်ည်။

“အ… အ… အဖုတထြဲကို ထည့ပြေးပါမောငရြယ်”

“ဘာကြီးကို ထည့ရြမှာလဲလို့”

“အာ.. မောငန်ောြ”

“မဖြဘေူးလား”

သူမကို မထနထြနအြောင် ဆှလိုကသ်ည်။

“မောင့ြ… မောင့လြီးကြီးကို… မ.. အဖုတထြဲကို ထည့ပြေးပါ မောငရြယ်”

သူမ ထံက တဈတဈခွခွ စကားများ ကြားလိုကရြသည်။ စိတထြဲ ဖငွြးကနဲပင် ဖြစ်သှားသည်။ ကြှနတ်ောြ ထိပဖြူးက အပေါကဝြသို့ တေ့လိုကကြာ တဖြည်းဖြည်းချင်ြး ထိုးသှင်းလိုကသ်ည်။ သူမ၏ အဖုတအြတွင်းသားများက တင်းတင်းကြပကြှပပြင် ညှဈထားသည်။ တောတ်ောြ ကြပလြှန်းသည်။

“အား… အား… မောင်… ဖြည်းဖြည်းကြယ်.. နာတယ်”

ကြှနတ်ောြ တဈဆုံးထိ တအိအိ သှင်းလိုကသ်ည်။ တဖြည်းဖြည်းချင်ြး ဆောင့ပြေးသည်။ သူမ၏ ဆီးစပကြို ကြှနတ်ော့ဆြီးစပန်ှင့ြ ထိသညအြထိ ဆောင့သ်ည်။ ဖြည်းဖြည်းမှနမြှနမြှ အရှိနတ်ငလြိုကသ်ည်။ သူမ၏ အောသ်ံညည်းသံများက ပို ကယွလြာသလို သူမ လကမြွားက ကြှနတ်ော့ြ လကမြောင်းနှင့ြ ကြောကို ဆောကတ်ညရြာမရ ဖမ်းဆုပလြှုပရြှားနသည်ေ။

“မောင်.. မောင်… မ.. ပြီးတော့မယ်.. ပြီးတော့မယထြငတ်ယ်”

သူမ တဈကိုယလြုံး တုနရြငလြာကာ လကကြ ကြှနတ်ော့ြ ခါးကို ဖမ်းဆုပကြိုငရြင်း အားနှင့ြ ဆှဲဆှဲ ဆောင့ကြာ အဖုတကြှီးကလည်း ကော့တကလြာသည်။ ကြှနတ်ောြ ဆောင့ခြကြမြွားကို ပြင်းပြင်းထနထြန် အရှိနတ်ငလြိုကသ်ည်။ သူမ ကြှနတ်ော့ကြို အတင်းပင် ဖကကြာ ကြှနတ်ော့ြ နှုတခြမ်းကို လှမ်းစုပသ်ည်။

သူမ ထွန့ထြှန့လြူးလာပြီးနောကြ အဖုတကြို အပေါသ်ို့ ဆတကြနဲ ဆတကြနဲ ကော့ထိုးလိုကပြှီး အဖုတကြ ကြှနတ်ော့ြ ဒုတကြို ဇိကနဲ ဇိကနဲ ဆယခြကြလြောကြ ညှဈလိုကပြှီးတော့ မှ ဗုန်းကနဲ ပြနပြှုတကြသွှားသည်။ ပြုတကြသွှားသညအြထိ အဖုတကြှီးက တရမ်းရမ်း နှင့ြ ဆတကြနဲ ဆတကြနဲ တုနန်သည်ေ။

ကြှနတ်ောြ မပြီးသေးသဖြင့ြ အဖုတထြဲသို ထပ် ထိုးသှင်းလိုကပြှီး နောကြ ဆကဆြောင့သ်ည်။ သူမ၏ အောဟြဈညည်းညူသံများကလည်း တရစပပြင်။ နောကဆြုံး ထိပဖြူးတဈခုလုံး ကငွတ်ကလြာပြီး သုကရြညမြွားကို သူမ၏ အဖုတအြတွင်းသို့ ပန်းသှင်းလိုကတ်ော့သည်။

“မောငရြယ်.. မောလိုကတ်ာ… ဟူး”

“ကောင်းလား.. မ”

“ကောင်းတာပေါ့ မောငရြယ်… သမလေိုကို ဖြစ်သှားတာ”

“ထပလြုပပြေးရဦးမလား”

“အာ.. ခဏနားဦးမယ် မောငရြယ်”

“မ.. ဘယန်ှခါ ပြီးသှားလဲ”

”ဘယန်ှခါမှန်းတောင် မသိတော့ပါဘူး မောငရြယ်.. မအရငပြှီးတာလေ.. မောငကြ ထပလြုပန်တေော့ ခဏခဏ ပြီးနတော.. သတိတောင် လဈမတတပြဲ…”

သူမပေါမြှာ ထပလြကြပြင် စိမထြားရင်း အမောဖြနလေေိုကသ်ည်။ ခကြခြငွြးတော့ ပြနမြထောငန်ိုငသ်ေးသဖြင့ြ အမောဖြပြေီးတော့ သူမ ဗိုကပြေါကြနေ ဆင်းလိုကကြာ တဈသွှူး စကျကူလေးလှမ်းယူပြီး သူမ အဖုတဝြတွင် စီးကနွသေော သူမဆီက အရညမြွားနှင့ြ ကြှနတ်ော့ြ သုကရြညမြွားကို တယုတယ သုတပြေးလိုကသ်ည်။

မောမောနှင့ြ အိပလြိုကတ်ာ ဘယလြောကကြှာသှားသလဲ မသိ။ တရေးနိုးတော့ နှစ်ယောကသ်ား အဝတဗြလာနှင့ြ သူမက ကြှနတ်ော့ကြို ကြောခိုင်းရင်း အိပပြွောန်သည်ေ။ ကြှနတ်ောြ သူမ၏ ရငသ်ားများကို ဆုပကြိုငရြင်း ထောငလြာသော ဒုတကြို သူမ၏ တငန်ှဈလုံးကြားမှ ပြူထွကန်သေော အဖုတ် အဝသို့ တေ့ကာ ဖြည်းဖြည်းချင်ြး ဖိသှင်း လိုကသ်ည်။

သူမ ကြှနတ်ော့ြ တငပြါးကို လကန်ောကပြှန် လှမ်းကိုငသ်ည်။ ကြှနတ်ောြ သူမ ခါးကို ကိုငကြာ သာသာလေးပင် ဆောင့ပြေးသည်။ သူမကလည်း မငှင်းဆနပြါ။ တအင်းအင်း ညည်းညူရင်း ခံရှာသည်။ ညက တဈခါပြီးထားတော့ ကြှနတ်ောကြ ပိုကြာနသည်ေ။ သူမလည်း နှစ်ခါသုံးခါ ပြီး ပြီးသှားသည်။ ထို့နောကြ သူမနောကကြ ဖကကြာ အိပန်လေိုကြ တော့သည်။

နောကန်ေ့ မနကြ မိုးလင်းတော့ သူမက အစောကြီး နိုးကာ အဝတအြစားပင် လဲပြီးနပြေီ။ ကြှနတ်ော့ြ ပြော့ဖတန်သညေ့ကြောငကြို လာကိုငလြှုပကြာ နှိုးသည်။ ဒီကောငကြလည်း ထောငခြငွသ်လို ဖြစ်လာသေးသည်။ ကြှနတ်ောြ နိုးတော့..

“မောင်.. ထတော့.. မနကြ ဆယန်ာရီထိုးနပြေီ… အယ်.. အယ်.. ကြည့်စြမ်း… လူဆိုးလေး..”

ဟိုကောငကြ သူမလကခြကြန်ှင့ြ ထောငန်သည်ေ။

“မ.. မရတော့ဘူး… ကိုယ့ပြှူနာ ကိုယရြှင်း..”

“အာ.. မောငရြယ်.. အဝတတ်ှေ လဲပြီးမှ.. ”

“အဝတလြဲပြီးလဲ… မရဘူး”

“ကြကေုနမြယ် မောငရြဲ့”

“မကြအေောင် လုပမြယ်”

“မကြအေောင် ဘယလြိုလုပမြှာလဲလို့”

“မ.. ဟိုဘကလြှည့ပြှီး ကုန်းပေးလေ”

“အာ.. မောငကြလည်းကြာ.. အဲလိုကြီးက”

“လုပပြါ မ ရဲ့.. ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး”

သူမ အထဲက ဝတထြားသော ပငတ်ီကို ခွှတကြာ ခွရင်ေးတွင် တငလြိုကပြှီး ကုတငပြေါသ်ို့ တကကြာ လေးဘကထြောကပြေးသည်။ ကြှနတ်ောြ သူမနောကကြ အဝတမြပါ ကိုယဗြလာဖြင့ြ နရောယူလိုကကြာ သူမ ဝတထြားသည့ြ စကတကြလေးကို ရှေ့သို့ လှနတ်ငလြိုကပြှီး တငပြါးထွားထွားကြီးနှစ်ခုကို စုံကိုငရြင်း တဈကြောင်း ဆှဲလိုကသ်ည်။ သူမနှင့ြ ကြှနတ်ောြ ပျိုငတ်ူနီးပါးပင် ပြီးသှားသည်။ သူမ အဖုတကြို တဈသွှူးဖြင့ြ သန့ရြှင်းရေးလုပပြေးလိုကသ်ည်။

“မ.. ကောင်းလား”

“အင်း.. ကောင်းတယ်.. အခုက ပိုထိတယ်”

“ကြိုကတ်ယပြေါ့”

“အင်း.. ”

“ကြိုကရြင် အဲဒီအတိုင်း လုပပြေးရမလား”

“မောင့သ်ဘောပါ.. ညကတုန်းက အတိုင်းလည်း ကြိုကတ်ာပဲ… အခုလည်း ကောင်းတာပဲ… ကဲ ကောင်းရငလြည်း ရချိုး အဝတအြစားလဲတော့.. ထမင်း သှားစားမယ်”

ထမင်းစားသှားပြီး ပြနတ်ကြ၊ နှစ်ယောကသ်ား စိတပြါသညန်ှင့ြ တဈကြောင်း ထဆှဲလိုကြ၊ ပြနအြိပလြိုကန်ှင့ြ တဈရကလြုံးလုံး အပြငပြင် မထွကဘြဲ အခန်းထဲမှာ သောင်းကနွြးချင်တ်ိုင်း သောင်းကနွြးနကြသေည်။ အိပရြာပေါမြှာ လုပရြတာ အားမရသေးသဖြင့ြ ရချိုးခန်းထဲ ရပေူ စပပြှီး နှစ်ယောကအြတူရချိုးရင်း ဘစငေပြေါြ လကထြောကခြိုင်းကာ နောကမြှ ကြုံးသညကြ ရှိသေးသည်။ ပိုဇရှငေလြည်း အတောကြို စုံလငသ်ှားသည်။ နောကန်ေ့ နေ့လယလြောကကြမွှ အခန်းအပကြာ ပြနခြဲ့ကြသည်။

ဒီလိုနှင့ြ သူမနှင့ြ ကြှနတ်ောြ အပေးအယူ တည့လြာခဲ့သညမြှာ တဈနှစ်ကြောလြာခဲ့သည်။ ရုံးပိတရြကြ အကြောင်းပြကာ တောငကြှီးသို့ တကလြိုကြ၊ တဈခါတရံလည်း မှို့အပြင် တောစပမြှာ သှားခွိန်းတွေ့လိုကန်ှင့ြ အဆငပြှနသေည်ေ။ သူမနှင့ြ ကြှနတ်ော့ကြှား အားသာခကြြ တဈခုက ကြှနတ်ောြ စိတပြါနလွှင်ေ သူမက မညည်းမငှူ ဖြည့ဆြည်းပေးသလို သူမ စိတပြါနလငွေလြည်း ကြှနတ်ောကြ မညည်းမညူ ဖြည့ဆြည်းပေးသည်။ အသုံးအနှုန်း အပြောအဆိုများပင် ပြင့လြင်း ရဲတင်းလာခဲ့သည်။

”မောင်.. ညနတွေေ့မယန်ောြ.. မကို လာလိုးပေးအုံး”

“မ..ရေ.. အားရင် ထွကခြဲ့နောြ.. လိုးချင်န်ပြေီ”

“အင်း.. လာခဲ့မယမြောင်.. မလည်း အလိုးခံချင်န်တော အတောပြဲ” စသည် စသညဖြှင့ြ။

တဈရကတ်ော့ သူမ ဖုန်းဆကသ်ည်။ ငိုထားသည့ပြုံပင်။ သူမ မိဘတွကေ သူတို့ နှစ်သကသ်ည့ြ ယောင်ျကြားတဈယောကန်ှင့ြ ပေးစားတော့မညဖြစ်ကြောင်း၊ သူမ ကြှနတ်ော့ကြိုသာ ခစွကြှောင်း၊ ကြှနတ်ောလြိုချင်သ်မွှ အကုနဖြှည့ဆြည်းပေးခဲ့ကြောင်း၊ အခုတော့ သူမ မိဘများ စကားကို မလှနဆြနန်ိုငကြှောင်း၊ ကြှနတ်ောန်ှင့ြ ခိုးရာလိုကပြှေးဖို့ စဉြးစားသောလြည်း နှလုံး ရောဂါရှိသည့ြ မိခငကြို ညှာတာနရသေဖြင့ြ မလုပရြကကြှောင်း၊ သူမကို ခွင့လြှှတဖြို့နဲ့ မေ့လိုကြ ဖို့၊ ငယင်ယရြှယရြှယ် မိန်းကလေးတဈယောကန်ှင့ြ နီးစပစြလေိုကြောင်း စသညတ်ို့ကို ပြောသည်။

ကြှနတ်ောြ သူမနှင့ြ လမ်းခွဲလိုကရြပြီး တဈလလောကြ စိတလြသှေားသေးသည်။ အရကတ်ော့ မသောကဖြစ်။ အရကမြသောကဖြစ်တော့ ပိုဆိုးသည်။ ဟိုစိတ် ဒီစိတထြကြ သူမကို လှမ်းသည့ြ စိတကြ ပိုများမညထြင့ြ…..။

ပြီးပါပြီ။