အောစာအုပ်

ကံနာလား ဝဋျနာလား အခစြျက ခါးတယ်

ကံနာလား ဝဋန်ာလား အခစွကြ ခါးတယ်
ရေးသားသူ – မောငခြှိမ့်

“သား … ထတော့လေ … မှေးနေ့ ဘုရားသှားမှာဆို”

“ဟုတ် … မာမီ … သားနိုးနပေါပြီ”

မာမီ အသံကြောင့် ကနွောြ ပငွြးကြော တဈခကြဆြန့်ပြီး အိပယ်ာထလိုကတ်ယ်။ ပြတင်းပေါကြ ဖြင့်ကြည့်တော့ အလင်းရောင် စူးစူးနဲ့ ငှကကြလေးတွရေဲ့ အောမြှညသ်ံလေးတွေ ဆူညံနတော။

ကနွောြ့ နာမည် ဟိန်းမင်းလတ် အသားဖြူဖြူ မကြခြုံးထူထူနဲ့ ရုပကြ သာမန် ကြည့်ကောင်းရုံပါ။ ထူးခွားခကြကြ ကနွြးမာရေး လိုကစြားလို့ ဘောဒြီက ကစွကြစွလြဈလဈနဲ့မို့ ကြောင်းကတည်းက မကြန်ှာတော့ ပြင့်တာပေါ့။

ဒယဒြီ နာမညကြ ဦးဇောဟြိန်း ။ ဒယဒြီက မရှိတော့ပါဘူး ဆုံးတာ ၅ နှစ်ကြောသ်ှားပြီ။ မာမီနာမညကြ ဒေါန်န်းသဇင် ။ အခုထိ ကနွောန်ဲ့ အတူနတေုန်းပေါ့။

ကနွောကြ ဟိုးအရင် ဘယမြိန်းမမှ မကြိုကခြဲ့ဘူး အပေါင်းသင်း မကတ်ာလည်းပါတယ်။ သူငယခြငွြးတွနေဲ့ ဘောလုံးကန် ရကေူး ရုပရြှငကြှည့် ဒီလောကပြဲ။ အရပကြ ၅ ပေ ၉ လကမြမို့ သူငယခြငွြးတွထေဲ အရပအြမောင်း အကောငဆြုံးပဲ။

ကြောင်းပြီးတော့လည်း ဒယဒြီ မဆုံးခင် ဒယဒြီ့ကုမျပဏီ ဝငလြုပခြိုင်းပမယ်ေ့ ကနွောြ ဝါသနာပါတဲ့ ကနထြရိုကြ လုပင်န်းပဲ စိတတ်ူကိုယတ်ူ သူငယခြငွြးတွေ စုလုပကြှတာ။ ကနထြရိုကလြုပင်န်း လုပတ်ော့မှ ကနွောြ့ဘဝမှာ ပထမဆုံး အခစွဆြိုတာ သိလာခဲ့တယ်။

ဒီနေ့ ကနွောြ့မှေးနေ့မို့ မမသှငန်ဲ့ ဘုရား အတူသှားဖို့ ပြောထားပြီးသား။ မမသှငဆြိုတာ နာမည် အရင်းက ယမုံသှင် တဈဦးတည်းသောသမီး ကနွောြ့ထကြ အသကြ ၃ နှစ်ကြီးတဲ့ ရှေ့နမလေေး တဈယောကပြါ။ ကနွောကြ ၂၇ နှစ် ဒီနေ့ပြည့်တာ။

မမသှငကြ အသကြ ၃၀၊ အရပ် မနိမ့်မမှငန်ဲ့ မကြန်ှာက အရှယန်ဲ့ မလိုကအြောင် နုပျိုနဆေဲပဲ။ ကနွော့ြ ခစွသ်ူမို့ ပြောတာ မဟုတပြါဘူးဗွာ။ မကြဝြန်း နကကြှီးတွနေဲ့ ဆံနှယတ်ှေ အမြဲတမ်း စုခညွပြှီး ကြောဘကြ ပို့ထားတတတ်ဲ့ မမသှငရြဲ့ တင်းမောကြ နတေဲ့ နို့အုံတွနေဲ့ ခါးသေးကဉွလြေးအောကြ ကော့ ထွကန်တေဲ့ ဖငသ်ားစိုငကြှီးတွကေ မှငသ်ူလညပြှန် ငေးယူရတယ်။

ရှေ့နဆေိုတော့ စကားပြော ပါးနပပြှီး အပေါင်းသင်း ဆန့်တော့ လူချင်လြူခငလြည်း များတယ်။ ကနွောြ မမသှင် အခစွကြိုရဖို့ အတောကြှိုးစားလိုကရြတာပါ။ ရချိုး အဝတစြားလဲပြီးတာနဲ့ မမသှငဆြီ ဘုရားသှားဖို့ ဖုန်းလှမ်း ဆကလြိုကတ်ာပေါ့။

“ဟဲလို”

မမသှင်း ဖုန်းထဲက ယောကြြားတဈယောကြ အသံမို့ ကနွောြ စိတပြကြမြိတယ်။ ခုလို မနကခြင်း ဖုန်းက ခစွသ်ူ အိပခြန်းထဲ ရှိနတေဲ့အခွိန် သူစိမ်းယောကြွား လကထြဲ ဘယလြို ရောကန်တောလဲ။

“ဒါ … မမသှင် ဖုန်းမဟုတလြား”

ကနွော့ြ အသံကြောင့် တဖကကြ ခဏတော့ အသံ တိတသ်ှားတယ်။ မမသှငရြဲ့ ဒီဖုန်းနံပတကြ vip လေ။ သူ့ အထကြ လူကြီး ၃ ယောကလြောကန်ဲ့ ကနွောပြဲ သိတာ။ သူ့ဆရာများလား ကနွောြ တွေးနမေိတယ်။

” အောြ … ကိုဟိန်းမင်းလတ် … ထငတ်ယ် … ခဏကိုငထြားနောြ “

ကနွောြ ဘယသ်ူဆိုတာ ဖုန်းကိုငတ်ဲ့သူ သိနပေုံပါ။

” ကိုဟိန်းမင်းလတ် … သူ မအားသေးဘူးတဲ့ဗွ … မိတကြပလြိမ်းနလေို့ … ခဏနမှေ ပြနဆြကပြါတဲ့ “

” ဟုတ် … ဟုတ် “

ပြောပြီးတာနဲ့ ကနွောလြည်း ဖုန်းပိတပြဈလိုကတ်ယ်။

” ဟူး “

” သူ မအားသေးဘူးတဲ့ဗွ မိတကြပလြိမ်းနလေို့ “

” သူ မအားသေးဘူးတဲ့ဗွ မိတကြပလြိမ်းနလေို့ “

ဘုရားသှားခါနီး ကနွောြ့နားထဲ ဒီစကားသံပဲ ခဏခဏကြားနမေိတာ ကနွောြ နာကငွမြိတယဗြွာ။ ခစွသ်ူရဲ့ အခန်းထဲ မိတကြပလြိမ်းနခွေိန် သူစိမ်းယောကြြားတဈယောကြ ရှိနတေဲ့ ပကသ်ကမြှုက ဘယအြခွနလေည်ေး ဘာတွလည်ေး ဟူးးးး စိတတ်ှေ ရှုပထြှေးလာတယ်။

သူငယခြငွြးတွေ ပြောတဲ့စကား နားထဲ ကြားယောငလြာတာဗွ။ ကိုယကြ ဂီယာပဲထိုးထားရင် သူများကတကမြောင်း သှားမယတ်ဲ့ဗွာ။ ဒါပမယ်ေ့ မမသှငကြို ခစွလြှန်းလို့ လကမြထပသ်ေးပဲ အဆုံးစွနထြိ မသှားဖို့ ကနွောြ အမြဲတမ်း ထိန်းထားခဲ့တယ်။ နှစ်ယောကသ်ား လှတလြှတလြပလြပ် တွေ့ရင် နို့လေးတွေ စို့တယ် အဖုတလြေးကို ပြတသ်ပပြေးတယ်။ မမသှငကြလည်း ကနွောြ့ လီးကို ဆုပကြိုင် ဂွင်းထုပေးပါတယ်။ ဒီလောကပြဲ ရှေ့ဆကြ မတကဘြူး။

” ဟယ် … သားလေး … ဘုရားသှားမလို့လား … ခစွသ်ူနဲ့ ခွိန်းမလို့လား မသဲကြဲဘူး … အပြတ် သားနားနတော ခခြြ ခခြြ “

အိမရြှေ့ ဧည့်ခန်းလေးထဲ ကနွောြ တွေးနတေုန်း မာမီ အသံကြောင့် အတွေးစ ပကြသ်ှားခဲ့တယ်။ စိတရြှုပ် ထွေးနပမေယ်ေ့ ကနွောြ မာမီကို အားတင်း ပြုံးပြ လိုကတ်ယ်။

” ညနကြေ … သားအတွကြ … မာမီ့ လကဆြောင် … အံဩသှားမယန်ောြ “

” အင်းပါ … မာမီ “

ကနွောြ မာမီ့ကို ပြနပြှောတဲ့ခွိန် ကနွောြ့ စကားတွေ ချောကကြပန်မှန်ေး အလိုလို သိနပေါတယ်။

” တူတူ တူတူ တူ …… “

မာမီ အိမထြဲ ပြနဝြငသ်ှားတော့ ကနွောြ့ဖုန်းက ဖုန်းသံလေး မှညလြာတယ်။

” ဟဲလို မောငလြား … ခုန အလှပြငန်လေို့ … ကိုဖြိုး ရောကန်တောနဲ့ ပြောခိုင်းလိုကတ်ာ … ပြောလေ … မောင် “

မာမီက မမသှင် ဖုန်းမှန်း သိတာနဲ့ ပြုံးစိစိလေး လုပပြှီး မကြစြိတဈဖကြ မှိတပြှရင်း အိမပြေါတ်ကသ်ှား တာပေါ့။ မမသှငန်ဲ့ ကိုဖြိုးမောင် တို့က ခွံချင်ြးကပ် ငယသ်ူငယခြငွြးတွမေို့ ရင်းနှီးနမှန်ေး ကနွောသ်ိတယ်။

ဒါပမယ်ေ့ ကိုဖြိုး ဆကဆြံပုံတွကေ ပိုငစြိုး ပိုငန်င်းမို့ ကနွောြ မကြိုကခြဲ့တာ။ မမသှင် မကြန်ှာနဲ့ မေးထူး ခေါပြှော ဆကဆြံပမယ်ေ့ တခါတခါ ကနွောရြှေ့မှာ တောင် မမသှင် လကမြောင်းတို့ ခါးတို့ကို ပုတပြှီး စကားပြောနတောဗွ။ မမသှငကြလည်း ကနွောရြှိတာတောင် မကြန်ှာ တဈခကြြ မပကြဘြူး။ ကိုဖြိုး လကမြောင်းကို ဆှဲဆိတရြင်း ရယရြယမြောမော စကားပြနပြှောတတတ်ယ်။

” ဟောတောြ … မောင် … ဘာမှ ပြနမြပြောဘူး … စိတကြောကပြှနပြှီပေါ့ … ဟှန့် “

” မဟုတပြါဘူး … ဒီနေ့ ဘာနေ့လည်း … မမသှင် သိလား “

” ဒီနေ့ ကြာသာပတေးနေ့လေ … မောငရြဲ့ … ဘာလို့ပါလိမ့် … ထူးထူး ဆန်းဆန်း “

” ဟာ … မမသှငရြယ် … မောင့် မှေးနေ့လေ “
ကနွောြ နာကငွရြတယဗြွာ ဟိုတဈရကကြမှ ပြောပြထားတာ။

” အိုးးး … ဆောရီး မောငရြယ် … ဒုကျခပါပဲ … ဒီနေ့ ကိုဖြိုးက … သူ့အဖေ ဆုံးတာ ၃ နှစ်မှှောကမြို့ … ဘုန်းကြီးကြောင်း … သှားဖို့ မနကအြစောကြီး ကတည်းက … လာခေါန်တော “

” ဟမ် “

ကနွောြ့ အသံ ကယွသ်ှားတယ် ထငတ်ယ် တပျိုင် တည်း လိုလို စိတထြဲ နဈကနဲ့ ခံစားလိုကရြတာဗွ။ ခစွသ်ူက ကြိုပြောထားတာ သတိမရပဲ ငယ် သူငယခြငွြးရဲ့ ကိဈစကို အလေးထားနတောဗွာ။

” ဟိုလေ … စိတမြကောကပြါနဲ့ … မောငရြယ် … သှင် ဘယခြွိနလြာရမလည်းဟင် “

” ခုကစပြီး နောကျ မိနဈ ၃၀ အတွင်း … ဘုရားကြီး ရှေ့က အအေးဆိုင် လာခဲ့ “

” Ok လေ … သချောပေါကြ လာပါ့မယ် – အရမ်းခစွတ်ယ် … မောငရြေ … မှမ့်မှမ့် ပြှတဈြ “

ရှေ့နပေီပီ မမသှငရြဲ့ ပလီပလာစကားလေးက ကနွောြ့ ရှုပန်တေဲ့စိတကြို ခဏလေးနဲ့ ပြောကကြှယ် သှားစတယ်ေ။ ဘုရားရှေ့ မှနထြရီ အအေး ဆိုငလြေး ထဲ ကနွောရြောကန်တော နာရီဝကရြှိပြီ ခုထိ မမသှင် ရောကမြလာသေးဘူး။ ကနွောြ ရငထြဲစူးကနဲ့ နာကငွရြတယဗြွာ။ မှာထားတဲ့ အအေးခွကလြေး ထိတောငမြထိမိဘူး။ ကနွောြ ပြနတ်ော့မယဗြွာ။ မနေ့က တနေ့လုံး စဉြးစားထားတဲ့ အရာအားလုံး တခဏတွင်းပဲ အားလုံး ပြောကသ်ှားရပြီ။ ကြိုတင် စိတကြူးထားခဲ့သမွှ ဘာမှ ဖြစ်လာမှာ မဟုတတ်ော့ပါဘူး။

ဘုရားက အပြန် သူငယခြငွြး ခွံထဲ အိမသ်ော့လည်း တောင်းထားပြီးပြီ မမသှငရြဲ့ ဆှဲဆောငမြှုရှိတဲ့ ကိုယလြုံးလေးကို ဖကမြယ် တကိုယလြုံး အဝတတ်ှေ ခွှတခြိုင်းပြီး ခွဖဝေါးကနေ ဆံဖြားထိ နမ်းမယ် ။ မမသှငရြဲ အဖုတန်ီတာရဲလေးကို အရညပြန်းထွကြ အောင် ယကပြေးမယ်။ ကနွောြ့ လီးကိုလည်း လရည် ထွကအြောင် စုပခြိုင်းမယ်။ အင်းးး အစီအစဉတ်ှေ ဘယရြောကသ်ှားမှနကြို မသိတော့တာ။

ဒီထကဆြိုးတာက ခုထိ မမသှင် ရောကမြလာသေး တာပဲဗွာ။ နာရီကြည့်တော့ ကနွောြ စောင့်နတော မိနဈ ၅၀ ရှိပြီ။ ဟူးးး ခစွသ်ူ သကတ်မ်း တလွှောကြ ခွိန်းလိုကတ်ိုင်း လေးစားမှု့ မရှိတာလား ဂရုမစိုကတ်ာလား မသိဘူး။

သူမလာရင် ကနွောတ်ဈယောကထြဲ အထီးကနွန်မှောကို မစာနာတဲ့ ခစွသ်ူအပေါြ ကနွောြ့ ဘကကြ ဘာများ မှားယှင်းစခေဲ့တာလဲဗွာ။ မမသှင် ဘဝမှာ ကနွောကြ သူ့ငယသ်ူငယခြငွြး ကိုဖြိုးမောငလြောကြ အရေးမပါသလိုပဲ။ ခုလည်း ကနွောကြ သူ့ခစွသ်ူပါဗွာ။ ကနွောြ့ မှေးနေ့ ဦးစားမပေးပဲ ကိုဖြိုးမောငန်ဲ့ ဘုန်းကြီးကြောင်း လိုကသ်ှားပြီနမှော။ သူငယခြငွြးရဲ့ ဆန်ဒတွအေောကြ အခွိနပျိုမှ ကနွော့ြ အတွကြ ထငတ်ယ်။

အအေးခွကကြို ကိုင်းကနေ ကိုငပြှီး ပေါကခြှဲပစ်မလို့ဗှုံးဆို ကနွောြ့ နဖူးလေးပေါြ ခပန်ှေးနှေး အသားစိုငလြေး ထိကပလြာတာ။ ရမှေှေးနံ့သင်းသင်းနဲ့ အတူ ကနွောြ စွဲလမ်းရတဲ့ မိန်းမ တဈယောကရြဲ့ ကိုယန်ံ့လေးရောပဲ။

” သှင် … တောင်းပနပြါတယ် … မောငရြယ် … ကိုဖြိုးက တဈယောကထြဲမို့ … ဘုန်းကြီးကြောင်း … သှငကြ အဖောအြဖြစ် ဖြစ် …… “

ကနွောြ စကားပြနမြပြောပဲ ခေါင်းငုံနလေို့ မမသှင် စကားလုံးတွေ ရပတ်န့်ကုနတ်ာ။ ကနွောြ ခွိန်းလိုကတ်ိုင်း ကိုဖြိုးဆန်ဒတွေ ဖြည့်ဆည်းရင်း အမြဲနောကကြွ နတတေတ်ာလဗွော။ စဉြးစားကြည့် ကနွောြ့ အတွကကြ မောငကြလေ ဆိုပြီး နာမစြားတဈခါပဲသုံးပြီး ထပခြါ ထပခြါ ကိုဖြိုးဆိုတာ မပါရင် မပြီးတတတ်ဲ့ ကနွောြ့ ခစွသ်ူ။ ကိုဖြိုးဆိုတဲ့ မမသှင် သူငယခြငွြးနဲ့ ယှဉတ်ိုင်း ကနွောကြ ဒုတိယ လူပါ။ ကနွောြ့ အပြုမူ တွရေဲ့ နာကငွခြံစားမှု့ကို မမသှင် ရိပမြိသှားတာလား မသိဘူး။ ဒုတိယ အကြိမ် ကနွောြ့ ပါးပြငလြေးပေါြ မမသှငရြဲ့ နှုတခြမ်းလေး ကရွောကလြာတယ်။

” မောငရြယ် စိတမြဆိုးပါနဲ့ … သှင် ဆငခြှငပြါ့မယ် နောြ မောင် … အဟင့် ဟင့် “

ငိုသံပါလေးနဲ့ ပြောနတေဲ့ မမသှငကြို ကနွောြ့ကို တကယခြစွရြဲ့လားလို့ မေးချင်မြိတယ်။ နောကဆြုံး အသဲနှင့်အောင် ခစွတ်ဲ့ ကနွောြ့ စိတကြိုပဲ အပြဈပုံခွ မိလိုကတ်ယဗြွာ။

သူငယခြငွြးလောကတ်ောင် အရေး မပါပဲ မမသှငရြဲ့ ခစွသ်ူဆိုတဲ့ ခေါင်းစဉအြောကမြှာ အနမ်းတဈခကြန်ဲ့ အပြောလေးတွကြေား ပုံမှနအြတိုင်း စိတကြ ပြနဖြစ်သှားဦးမှာပါ။ မမသှင် မကြန်ှာကို မော့ကြည့်ပြီး ကနွောြ အားတင်းပြုံးပြလိုကတ်ယ်။

ဘုရား မဝငဖြစ်တော့ပါဘူး။ မမသှငန်ဲ့ လူချင်ြးလမ်းခွဲပြီး ရောကခြငွရြာ ရောကဆြိုပြီး ကားလေးနဲ့ မောင်းထွကလြာတာ။ ဘယရြောကလြို့ ဘယပြေါကမြှန်းတောင် မသိဘူး။ ကြောကလြမ်း အရှေ့ဘကြ လယကြှင်းတွေ မှငမြှ မှို့ပြငလြမ်းမကြီးပေါြ ရောကမြှန်း သတိထားမိလာတယ်။ ပုံမှနလြေး မောင်းလာရင်း လမ်းအနောကဘြကခြှမ်း မှကခြင်းစိမ်းလေးတွနေဲ့ သီးသန့်ခန်းလေးတွေ ဖြဲ့ထားတဲ့ ဘီယာဆိုင် တဈဆိုင် မှငလြိုကရြတာ။ အလိုလို လကကြ ကြေ့မိလကြြ သားပေါ့။

ဆိုငရြှေ့ နရောအလှတထြဲ ကားလေးထိုးပြီး သီးသန့်အခန်းလေးထဲ ဝငလြာလိုကတ်ယ်။ လမ်းမပေါကြို ကြည့်လို့ရတဲ့ နရောလေးပေါ့။ အဲခွိန် ကနွောြ့ မှငကြှင်းထဲ ကားအဖြူလေး တဈစီး မောင်းဝငလြာတယ်။ ကားက မမသှင် သူငယခြငွြး ကိုဖြိုးကားလေးပါ။

ကားတံခါးကို လော့ခပြှီး လူနှစ်ယောကြ ဆင်းလာတာ ကနွောြ့ စိတထြဲ ဒိတကြနဲ့ပဲ။ မမသှငကြို ဘုရားမဝငတ်ော့ပဲ အအေးဆိုငမြှာတင် ထားခဲ့ပြီး လူချင်ြးလမ်းခွဲခဲ့တာ မှားသှားလား ဆိုတဲ့ အတွေး ဝငလြာမိတယ်။ ဆိုငအြဝတံခါးကနေ စေ့ထားတဲ့ တံခါးလကကြိုငကြို တွန်းပြီး ဝငလြာတဲ့ လူနှစ်ယောကကြို ကြည့်မှ ကနွောြ့ အမှငတ်ှေ တကတ်ကြ စငအြောင် လှဲနမှန်ေး သိရတယ်။

ကိုဖြိုးလည်း မဟုတဘြူး။ ဘေးက မိန်းမကလည်း မမသှငလြို ကိုယလြုံး တောင့်ပမယ်ေ့ အရပကြ ပုနတော။ အဲဒီလူက ဆိုငထြဲ မကြစြိ ဝှေ့ကြည့်ရင်း ဖုန်းတဈခကြခြေါလြိုကတ်ယ်။ အပြငဘြကြ ထိုငဖြို့ စီစဉပြေးထားသည့် ခုံတွဆေီ လွှောကမြသှားပဲ ကနွောြ ထိုငန်တေဲ့ သီးသန့်အခန်းလေးတွဘကြေ လွှောကလြာနတော။

” ဟြောင့် … ငမင်း … ဒီမှာဟ “

ကနွောြ့ ဘယဘြကခြှမ်း သီးသန့်ခန်းလေးထဲက အသံထွကလြာတော့ ရင်းနှီးတဲ့ အသံမို့ သချော အားစိုကြ နားထောငလြိုကတ်ယ်။

” အေး … ကိုဖြိုး … ရော့ မင်းကားသော့ “

” အဆငပြှတယေမြလား … ခိခိ “

” ဒီလိုပေါ့ကြာ … ကိုဖြိုးရာ … မင်းလို အိမန်ီးနားချင်ြး ခစွသ်ူလေး … မရှိတော့ … ကားနဲ့ သှားခေါပြှီး တွေ့ရတာပေါ့ “

” ဟာ … မဟုတပြါဘူး ကြာ “

” အောငမြှာ … မင်း စားပြီးသှားပြီမလား … ဘာဂွာ ကိုငပြှီးမှတော့ … ပြီးပြီပေါ့ … ကိုဖြိုးရာ “

” အာ … သူများကိစ်စကို ကိုမင်းကလည်း … မပြောရဘူးလေ “

ကိုဖြိုးသူငယခြငွြး စကားကြောင့် ကနွောြ ခေါင်းနဘမ်း ကြီးသှားရတယ်။ ဆကပြှောမယ့် စကားတွေ တောင် နားထောငရြမလိုလို ထပြနရြမလိုလို ဖြစ်နေ ခဲ့တာ။ ကိုဖြိုး သူငယခြငွြးရဲ့ ကောငမြလေးက ဝငဟြန့်လိုကလြို့ စကားစ ပြတသ်ှားတော့တာ။

ကနွောလြည်း မမသှင် အကြောင်း စဉြးစားရင် အမြဲပဲ ဖိစီးမှု များနရပြေီ။ နောကဆြုံး အိမကြိုပဲ ပြနလြာခဲ့လိုကတ်ယ်။ အိမရြောကတ်ော့ ဆငဝြငအြောကြ ကားအနကလြေး တဈစီး ရပထြားလို့ ကနွောြ့ကားကို ဂိုဒေါငဘြကြ သှားရပထြားလိုကတ်ယ်။

” အင်းဟင်း … အ အ … အရမ်း ဆိုးတာပဲ “

အိမထြဲရောကတ်ာနဲ့ ဧညခြန်းနဲ့ ကပလြကြြ မာမီ အိပခြန်းထဲက ညည်းသံ ကြားလိုကရြတယ်။ တဈယောကယ်ောကကြို ပြနပြှောနတေဲ့ အသံမွိုး။ အိမရြှေ့မှာလည်း ကားအနကြ တဈစီး ရပထြားသေး တယ်။ ကနွောြ့ စိတထြဲ သိချင်စြိတတ်ှေ များလာတာ ပေါ့။ အသံလာတဲ့ဆီ လွှောကလြာတော့ ယောကြြားတဈယောကြ အသံဗွ။ ပီပီသသ ကြားလိုကရြတာ။

” ဒီအတိုင်းကြီး နတေော့မှာလား … နန်းရယ် “

” ခုလည်း … ကိုကြောြ့ စိတတ်ိုင်းကြ … နပေေးနတောလေ … အ … ရှီးးးးးး “

မာမီ အိပခြန်း တံခါးက စိထားတယ် ဆိုရုံလေး။ လကြ ၂ လုံးစာလောကြ ဟနတောနဲ့ အသာရပကြှည့်လိုကတ်ယ်။ မှငကြှင်းက အပြငမြှာ စိတရြှုပလြာတဲ့ ကနွော့ကြို ပိုပြီး မှန်းကြပစြတယ်ေ။ မာမီတို့ လငမြယား အိပတ်ဲ့ ကုတငပြေါြ မာမီ နို့သီးခေါင်းတွကေို ဦးကြောမြောငကြ မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် ထိုငလြကြြ အနထေားနဲ့ တဈဖကပြှီး တဈဖကစြို့ပြီး လကတ်ဈဖကကြ ပေါငကြှားထဲ နှိုကန်တောဗွာ။ မာမီကလည်း ဦးကြောမြောင် ပုဆိုး အပေါကြနေ ပေါငဂြှထဲ ပြတသ်ပပြေးနတယ်ေ။

မာမီက အသားဖြေးတယ် ။ အသကြ ၄၅ ကြောလြာပမယ်ေ့ မကြခြုံးထူထူ နှာတံစင်းပြီး ပါးပြင် ဖောင်းဖောင်းလေးနဲ့ စကားပြောရင် အမြဲပြုံးရင်း ပြောတတတ်ဲ့ မိန်းမ တဈယောကပြေါ့။ နှုတခြမ်းဖူးဖူး လေးနဲ့ အရှယန်ဲ့ မလိုကအြောင် ပြည့်တင်းနတေဲ့ ခန်ဓာကိုယကြို ပိုငဆြိုငထြားတာ။ ထမီစကပ် အပြော့သားတွေ ဒေါကမြထည့်ပဲ ဝတရြငတ်ောင် ကော့ထွကန်တေဲ့ မာမီ့ ဖငသ်ားတွေ မှငသ်ူ ငေးယူရတယ်။ ဒယဒြီ ရှိနစဉေကြ ယတောင် မသိမသာ ပိုးပန်းကတွဲ့ စီးပြားရေး ထိပတ်န်း ပညာရှငတ်ှေ ကုမျပဏီ ပိုငရြှင် သူဋျဌေးတွေ အများကြီး။ အဲအခွိန် မာမီ ကလည်း ဒယဒြီမှ ဒယဒြီပေါ့။ အခုလိုခွိန် ဒယဒြီများ သရောက ထလာပြီး မှငရြင် ဘာဖြစ်မလဲ မသိဘူး။

” အတူ နချင်ေပြှီ … နန်းရယ် … သားလေး ကိုဟိန်းကိုလည်း … ကိုကြောြ့ သားအရင်းလို သဘော ထားပါ့မယ် “

” အမ် … ဒီ အရှယကြှီး ကမွှ ကိုကြောရြယ် … နန်း အိမထြောင် မပြုချင်တ်ော့ပါဘူး … ကိုကြောြ့ သံယောစဉကြို သိလို့ … အစွမ်းကုန် လိုကလြွောပေးတာလေ “

စကားပြောရင်း မာမီက အပေါအြင်ျကြီလေး ခွှတတ်ော့ နို့အုံ ကားကားမို့မို့လေးကို ထိန်းထားတဲ့ ဇာဘောလြီ အနကလြေး ပေါလြာတယ်။ ဦးကြောမြောငကြ မာမီ ဘောလြီခွိတ် ဖြုတတ်ာတောင် မစောင့်ဘူး ဘောလြီကို အောကဆြှဲခပြှီး ရုန်းထွကလြာတဲ့ နို့သီးခေါင်း လေးတွကေို တဖကပြှီး တဖကြ ကုန်းစို့နတော။

ဘောလြီ ခွှတပြှီးတော့ စကပထြမိန် ခွိတလြေး ထပဖြှုတပြှီး ဖငကြှီးကြှရင်း လိပခြွှတပြဈတယ်။ ပေါငတ်ဖကြ ကြေးရင်း တံခါးဘကြ လှည့်ထားတော့ အနည်းငယ် ထွကန်တေဲ့ ဗိုကခြေါကလြေးနဲ့ ဆီးခုံး အောကဖြကြ တင်းမောကန်တေဲ့ အဖုတရြာကြီးက အတိုင်းသားပဲ။ အတွင်းခံ ဘောင်းဘီ သားရညကြှိုး အပြော့လေးထဲ ဦးကြောမြောင် လကတ်ဖကြ ဝငသ်ှားခွိနကြွ မာမီ မကြန်ှာလေး မော့တကလြာပြီး တအီးအီး ညည်းနတေော့တယ်။

” အ … ကိုကြောျ …… ရှီးးးးး “

တိုးတိုးလေး ညည်းလိုကတ်ဲ့ မာမီ့ အသံက အိပခြန်းထဲ အတိုင်းသား ကြားနရတေယ်။ တလောကလုံး နှစ်ယောကထြဲ ရှိတဲ့ ပုံစံနဲ့။ အခန်းလေးထဲ ဦးကြောမြောငရြဲ့ အပြုအစု အယုယအောကြ မာမီက သာယာစွာ ခံယူနတော။ မာမီ့ ပေါငတ်န် ဖြေးဖြေး နှစ်ဖကကြှား စောကပြတအြုံလေးထဲ ဦးကြောမြောင် လကတ်ဖကကြ အုပကြိုင် ပြတသ်ပပြေးရင်း ကနွတ်ဖကကြ နို့အုံတဖကကြို ညှဈပေးနတယ်ေ။ အိပခြန်းလေးထဲ ရမျမကသ်ှေးကြှယန်တေဲ့ မာမီ့ မကြန်ှာလေးက အသကအြရှယထြကြ အများကြီး နုပျိုနသလေိုပါပဲ။ နှုတခြမ်းချင်ြး တေ့စုပရြင်း မာမီ့ လကတ်ဖကကြ ဦးကြောမြောင် ရငဘြတကြို ပြတသ်ပပြေးရင်း ခါးဆီက ပုဆိုး ခါးပုံစကို ဖြညခြလွိုကတ်ယ်။

အတွင်းခံဘောင်းဘီ အနကရြောငထြဲ အမှှောင်းလိုကြ ရုန်းကနန်တေဲ့ လီးပေါြ မာမီ့ လကဖြဝါး နုနုလေးက အုပကြိုင် ပြတသ်ပပြေးတော့ ဦးကြောမြောင် လည်း တရှီးရှီး စုပသ်ပန်ရတေယ်။ ကနွောြ ကြည့်နတေုန်း ဦးကြောမြောငရြဲ့ အတွင်းခံ ဘောင်းဘီကို မာမီက အရငခြွှတပြေးပြီး ကြီးမား တုတခြိုငတ်ဲ့ လီးကြီးကို မကမြကမြောမော စုပပြေးနတော။

ကနွောြ မကြည့်ရကတ်ော့လို့ အကြည့်လှဲတုန်း ဦးကြောမြောငကြ လီးစုပန်တေဲ့ မာမီခေါင်းလေးကို ဆှဲမပြီး ကုတငပြေါြ ပကလြကအြနထေား လှဲခပြဈတယ်။ မာမီ ပေါငကြှားထဲ ဦးကြောမြောငကြ ဒူးထောကြ နရောယူပြီး ပေါငတ်နန်ှဈဖကြ ဆှဲမှှောကြ ရင်း ခါးညှတ် မကြန်ှာ အပလြိုကတ်ာပဲ။

မာမီက ပကလြကြ အနထေားနဲ့ နို့အုံတွေ ညှဈရင်း တအီးအီး ညည်းနရှောတာ။ ဦးကြောမြောင် ခေါင်းက မာမီ့ ပေါငကြှားထဲ တလှုပလြှုပန်ဲ့။ အတောလြေး ကြာတော့ မာမီ့ ခါးလေး ကော့တကလြာပြီး အားကနဲ့ မှညသ်ံရှညကြှီး ဆှဲရင်း အိပယ်ာပြငကြို တဘုံးဘုံး ထုရိုကန်တယ်ေ။

” အ … အမလေး ထွကြ ထွကြ … ထွကကြုနပြှီ … အားးးး အ … အဟင့် ဟင့် “

ဦးကြောမြောငကြ စကားပြနမြပြောပဲ မာမီ့ပေါငကြှားထဲ မကြန်ှာ အပထြားတုန်းပဲ။ လညစြလုပကြ ဖောင်းလိုကြ လွော့လိုကန်ဲ့ စောကရြညတ်ှေ မှိုခပြဈတဲ့ ပုံပါ။

” ကနတ်ော့နောြ … ကိုကြောြ “

မာမီ ထထိုငရြင်း မကြန်ှာလေး ရဲတကလြာပြီး အားနာသလိုနှင့် ဦးကြောမြောငကြို တောင်းပနန်တယ်ေ။

” ရပါတယ် … နန်းရယ် … ကိုကြောကြ ဒီလို အမြဲတမ်း ဖြည့်ဆည်း ပေးချင်တ်ာပါ “

” အိုရြ … ကိုကြောရြယ် “

ပြောပြီးတာနဲ့ မာမီက ဦးကြောမြောင် မကြန်ှာကို ဆှဲကပပြှီး နူတခြမ်းနားတဝိုကြ လွှာနဲ့ ပတယ်ကပြေး နတောပေါ့။ စောကရြညတ်ှေ ဦးကြောမြောင် ပါးစပ် မှာ ပကပေကြုနတ်ာနမယ်ေ။ ယကပြေးပြီးတာနဲ့ မာမီက ကုတငပြေါမြှာပဲ ဖငဗြူးတောင်းလေး ထောငပြေး နတေော့တယ်။

မာမီ အရှကကြုနန်ပေုံ ကြည့်ရတာ ဒီတဈကြိမထြဲတော့ မကလောကဘြူး ဘယအြခွိန် ကတည်းက ဦးကြောမြောငန်ဲ့ ခိုးလိုးနတောလဲ မသိဘူး။ ဒီနေ့လည်း ကနွောြ့ မှေးနေ့မို့ မမသှငန်ဲ့ အပြင် တနကေုန် လညတ်ယထြငပြှီး ဦးကြောမြောငန်ဲ့ ခွိန်းလိုးကြတာ နမှော။

” နန်းရယ် ……လှလိုကတ်ာ ဖငကြှီးက … စောကဖြုတကြှီးကလည်း … ကလေးသာ ထွကထြားတာ … ဖောင်းအိနတေုန်း … ဒီနေ့ …… ကိုကြောြ တောင်းထားတာ … ပေးမှာမလား “

” အင်း … တအား နာရင် … ပြနထြုတပြေးနောြ … သှားလသေူတောင် … မပေးဖူးဘူး “

” ခါးကို … နည်းနည်းနှိမ့ပြှီး … ဖငကြိုကော့ပေးထား … နန်း “

မာမီ့ ဖငန်ောကကြနေ ဖငသ်ားစိုငတ်ှေ ပြတရြင်း ဦးကြောမြောငကြ ခါးကိုဖိခပြှီး ပေါငဂြှထဲ လကထြည့်ပြီး ဖငကြို ရသလောကြ ထပကြော့ခိုင်းနတယ်ေ။ သူ့စိတကြှိုကြ အနထေားလေးရောကမြှ ဖငကြှားထဲ မကြန်ှာအပပြှီး ယကပြေးနသေေးတာ။ လေးဖကြ ထောကြ ကုန်းကတည်းက မာမီ ဖငဝြလေးကို လကတ်ဖကကြ နိုကကြလိနတောပါ။ ဖငပြေါကလြေး ထဲ လွှာထိုးထည့်တော့ မာမီ့ ခန်ဓာကိုယ် တဈခုလုံး တွန့်လိမန်တော ဖငကြှီး နောကကြော့ထိုးရင်း တအီးအီး ညည်းနပြနေရြော။

” နန်း … ခဏလေး … အောင့်ခံနောျ “

ဖငပြေါကလြေး လကန်ှဈဖကန်ဲ့ ဖြဲပြီး တံတွေးထွေးခရွင်း ဗစွကြနဲ့ လိုးတော့ မာမီ အသံ စူးစူးဝါးဝါးလေး ကြားလိုကရြတယ်။

” အား … အမေ့ … အား အားးး … ဖငကြှဲသှားပြီလား … မသိဘူး … နာလိုကတ်ာ … ကိုကြောရြယ် “
မာမီက လေးဖကထြောကြ အနထေားနဲ့ ကိုယလြုံးကို ရှေ့တိုးပြီး ဖငထြဲက လီးကို ထုတဖြို့ ကြိုးစားပမယ်ေ့ ဦးကြောမြောငကြ မာမီရဲ့ ခါးလေးကို လကန်ှဈဖကန်ဲ့ ဖမ်းဆှဲထိန်းထားတာ။

” အဟင့် ဟင့် … မရဘူး နာတယ် … ကိုကြောရြဲ့ … ဖငအြပေါကကြို … မလုပန်ဲ့တော့ … အ … ကြှတကြွှတ် “

ဦးကြောမြောင် လီးတဝကကြ မာမီ့ ဖငထြဲ ရောကန်ေ ပါပြီ။ လညပြှနကြှည့်ရင်း ငိုယို တောင်းပနန်တေဲ့ မာမီ မကြဝြန်းထဲ မကြရြညဝြဲ နရှောတယ်။

” ဗစြျ … အမလေးးး … သပြေီ သပြေီ … အဟင့် ဟင့် ဟင့် “

မာမီက ဖငကြို ရမ်းခါပြီး လီးကို ထုတဖြို့ ကြိုးစားတုန်း ဦးကြောမြောင် အတွကကြ ဖငထြဲ လီးဝငအြောင် နှဲ့ပေးသလို ဖြစ်သှားရတယ်။ ဦးကြောမြောင် က အားမလို အားမရ ဖြစ်လာရင်း ခါးဆှဲပြီး ဘှတကြနဲ့ ဆောင့်လိုး ပစ်တာ။

” ဘှတ် … အ … အဟင့် ဟင့် “

မာမီ့ လကြ ၂ ဖကကြ အိပယ်ာခင်းတွေ ကစွန်အေောင် ဆုပကြိုငရြင်း တဟင့်ဟင့် နဲ့ ငိုနတေော့တယ်။

” ဗှိ … ဘှတ် … နန်း ဖငကြို … ပထမဆုံး လိုးခွင့်ရတာ … ကိုကြောပြေါ့နောြ … ဟုတလြား နန်း … ဖြပေါဦး … အားဟား … ရှီးးးးးး“

” အီးးးး … အ အ … ဟုတတ်ယ် … နန်း ရဲ့ စောကပြတကြို … သှားလသေူကို အရငလြိုးပြီး … ဖငကြ ရှင် အရငဆြုံး လိုးခွင့်ရတာပါ … အမလေးးး အ အားးးး “

” ကြနပေတ်ယ် … နန်းရယ် … ခစွတ်ယကြှာ … အင့် … ဗစွြ … ဘှတဘြှတ် “

စကားပြောရင်း ဦးကြောမြောငကြ မာမီ့ ဖငကြို တုနခြါနအေောင် ဆောင့ဆြောင့ြ လိုးတော့တာပဲ။ မာမီမကြန်ှာက အစပိုင်းလောကြ နာကငွဟြန် မပြတော့ပါဘူး။

” အင်း … ဟုတတ်ယ် … ရှီးးးး ရှီးးးး … အစိလေး ဖိခွပေေး … ကိုကြောြ … အ အားးး … ကောင်းတယ် … ဖငလြဲ သိပမြနာတော့ဘူး “

ဦးကြောမြောငကြ ဖငလြိုးရင်း မာမီ့ ပေါငရြှေ့ကြားထဲ လကဝြိုကသ်ှင်းပြီး စောကစြိကို ခွပေေးတော့ ကြနပြေ အားရတဲ့ အသံလေးနဲ့ ညည်းနရှောတယ်။ ဖငအြလိုးခံရင်း တဖြည်းဖြည်း လီးအရသာ တွေ့လာပုံနဲ့ ဦးကြောမြောင် ပစ်လိုးတိုင်း ဖငကြှီး ကော့ပြီး နောကပြှန် ဆောင့်ပေးနတယ်ေ။

” ဘှတ် … အ … အင့ျ … ဗစြျ “

အခကြြ ၅၀ လောကြ မနားတမ်း ဆှဲလိုးရင်း ဦးကြောမြောငဆြီက အားကနဲ့ ညည်းသံရှညကြှီး ထွကပြေါလြာပြီး ကိုယလြုံးကြီး တဇပဇြပ် တုနန်တေုန်း မာမီလည်း အိပယ်ာခင်း အစလေးကို ပါးစပန်ဲ့ ကိုကပြှီး စောကရြညတ်ှေ တဗှန်းဗှန်း ပန်းထုတတ်ော့တယ်။ ဦးကြောမြောငကြ ခါးကိုငထြားတဲ့ လကန်ှဈဖကကြို လှတတ်ော့ မာမီ့ ကိုယလြေး ပြော့ခွပြေီး ကုတငပြေါြ လှဲခပြဈတယ်။

” နန်း … ကိုကြောြ့ကို … တကယ် ခစွတ်ယပြေါ့ နောြ “

” အိုရြ … အဖုတရြော ဖငရြော … ခံပြီးမှ … ဘာပြောရဦးမှာလည်း … ကိုကြောရြယ် “

မာမီနဲ့ ဦးကြောမြောင် မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် အနထေားနဲ့ လှဲပြီး ဖကရြင်း စကားပြောတုန်း ကနွောလြည်း မာမီ့ အိပခြန်းရှေ့က အသာပြနထြှကပြှီး ကားပြနထြုတရြင်း ခဏရှောငန်လေိုကတ်ယ်။ နာရီဝကလြောကြ နမှေ ပြနလြာတော့ မာမီနဲ့ ဦးကြောမြောငကြ ဧည့်ခန်းထဲမှာ စကားထိုငပြှောနကြတေယ်။

” ဟော … သားလေးတောင် … ပြနလြာပြီ “

” ဟုတ် … မာမီ … ဧည့်သည် ရောကန်တောလား “

” ဟုတတ်ယ် … သားရဲ့ … သူက … သား ဒယဒြီရဲ့ … လုပဖြောကြိုငဖြကြ … ဦးကြောမြောငတ်ဲ့ … မှနမြာပြညကြို … ပြနရြောကတ်ာ မကြာသေးဘူး “

” အောြ … ဟုတကြဲ့ ဦး … ကနွောြ့ နာမည် … ဟိန်းမင်းလတပြါ “

ကနွောလြည်း မာမီတို့ အဖြစ်ပကြကြို မသိချင်ြ ယောငဆြောငပြှီး မိတဆြကလြိုကတ်ာပါ။ ဦးကြောမြောငကြ စင်ျကာပူကနေ အိမဆြောကပြဈစည်းတွေ မှနမြာပြညကြို သှင်းပြီး တပြညလြုံး ပြနဖြှန့်တဲ့ လုပင်န်းရှင် တဈယောကပြါ။ ရပထြားတဲ့ ကားအနကကြ ကနွောြ့ အတွကြ မှေးနေ့လကဆြောငတ်ဲ့။

မာမီ့ကို လိုချင်တ်ော့ သားဖြစ်တဲ့ ကနွောြ့ကို ဖားတာနမယ်ေ။ ဘာနနဗွေော မာမီလည်း သှေးသားကောင်းတုန်းဆိုတော့ ကာမ စည်းစိမလြေး လိုချင်ရြှာမှာ။ သူတို့ လကထြပလြည်း ကနွောြ ကန့်ကြကစြရာ မရှိပါဘူး။ ဒါပမယ်ေ့ မာမီ မရှိရင် ကနွောြ သိပကြို အထီးကနွမြှာ သိနခေဲ့တယ်။ ဒါပမယ်ေ့ မာမီနဲ့ ဦးကြောမြောငတ်ို့ လကမြထပ် ဖြစ်သေးပါဘူး။ ကနွောြ့ တောင်းဆိုမှု့ကြောင့် မမသှငန်ဲ့ ကနွောြ လကထြပ် ဖြစ်ခဲ့ကြတယ်။ အိမထြောငရြေးက မွှောလြင့် ထားသလို မသာယာခဲ့ဘူးဗွာ။

” တောကျ … ကြာ “

” ဒုန်း အုံး … ခလှမ် … ခလြှမ် … ခလှမ် လှမ် “

ပြနစြဉြးစားတိုင်း ပြနတ်ှေးတိုင်း ဒေါသတွေ ငယထြိပ် ရောကလြာတယဗြွာ။ မမသှငန်ဲ့ စကားများတယ်။ ယူခါစကတော့ ကနွောြ သိပကြို ဂုဏယ်ူခဲ့တာဗွ။ သိပပြှည့်စုံတဲ့ မိန်းမလဗွော။ ခစွလြှန်းလို့ အလိုလိုကြ အကြိုကဆြောငခြဲ့တာပါ။ ကနွောြ သဘောထား ကြီးခဲ့တာတွကေို အခွင့ကြောင်း ယူပြီး ဆိုးချင်တ်ိုင်း ဆိုးလာတယ်။

ကနွောကြ ဒယဒြီ ထားခဲ့တဲ့ ကုမျပဏီ ရှယယ်ာတွရေော ကိုယပျိုင် ကနထြရိုကလြုပင်န်းနဲ့ တခွားလုပင်န်းတွလေဲ အများကြီး။ မမသှင် သဘောအတိုင်း ရှေ့နေ အလုပ် ဆကလြုပခြငွတ်ယ် ဆိုလို့ လှတထြားပေးတာ။ သူ့လုပင်န်း တိုးတကလြာတော့ ကနွော့ကြို မထီမဲ့မှငလြုပပြှီး လငယ်ောကြွား တဈယောကလြိုတောင် မသတမြှတတ်ော့ဘူးး။

အလုပန်ားရကတ်ောင် အိမမြကပဘြူးဗွ။ သှားချင်ြ သလိုသှား စားချင်သ်လိုစား ဝယခြငွတ်ာဝယ် ကနွောြ ဘာမှ မပြောခဲ့ဘူး။ မာမီ စိတဆြင်းရဲမှာ စိုးလို့ပါ။ မာမီက ကနွောြ့ကိုငှဲ့ပြီး ဦးကြောမြောင် လကထြပဖြို့ ပူဆာတာတောင် အခွိနဆြှဲနခေဲ့တာလဗွော။ သူစိမ်းယောကြွားတွနေဲ့ အလုပကြို ဘမ်းပြပြီး ညအိပခြရီးတွေ ထွကတ်ာတော့ လှနလြာပြီဗွာ။ မရှကတ်မ်း ပြောရရင် လငမြယား သဘာဝ လိုးတာတောင် ငှင်းဆနခြဲ့တာ ကြာပါပြီ။ ကြာတော့ ကြုပလြည်း သူစိမ်းယောကြွား တဈယောကန်ဲ့ ဖောကပြှနန်လေားဆိုပြီး သံသယ ဝငလြာတာပေါ့။ မကြန်ှာချင်ြးဆိုငတ်ာနဲ့ နတေိုင်းလိုလို စကားများရတယဗြွာ။

ဟော ပြနလြာပါပြီ သူတဈယောကထြဲ မဟုတဘြူး။ ဘေးက လူတဈယောကြ ပါလာသေးတာ။ မှငဖြူးပါတယဆြိုပြီး သချောကြည့်နမေိတာ။ အဲဒီလူ မကြန်ှာ အနီးကပ် မှငတ်ော့ ကနွောြ ဒေါသ တအားထွကလြာ တယဗြွာ။ သူ့နာမညကြ ဇောသ်ိုကြ အသားဖြူဖြူ ရုပဖြှောင့်ပြီး ရလွှေံတဲ့ လငရြှိမယားတွကေို ကြာကူလီ ရိုကန်တေဲ့ကောင်။

လူကြည့်ရင် အေးဆေးနတတေတ်ဲ့ စတိုငန်ဲ့ ကနွောြ့ လုပဖြောကြိုငဘြကြ တဈယောကရြဲ့ မိန်းမတောင် ဒီကောင် ကြာကူလီ ရိုကလြို့ လငမြယား ကြဲသှားကြတာ။ စိုးရိမစြိတတ်ှေ သဝနတ်ိုစိတတ်ှနေဲ့ အကြီးအကယွြ ပေါကကြှဲပစ်တာပေါ့။ ဇောသ်ိုကြ ကတော့ ကနွောြ့ အခွအနေကေိုကြည့်ပြီး လဈထွကသ်ှားပြီ။

” ကိုဟိန်း … တအား မိုကရြိုင်းတာပဲ … ကိုဇောသ်ိုကြ အပေါကြို … အဟင့် ဟင့် “

” အောြ … ကိုဟိန်းတဲ့လား … ကနွောကြ … ခငဗြွားလငပြါ … အရငကြ တမောငထြဲ မောငန်တေဲ့ … လငကြှီးပါဗွာ “

” မောငလြို့ … ခေါရြအောင် … တနလြို့လား “

” ဘာ … ခုနထွကသ်ှားတဲ့ … ကြာကူလီကောငမြွိုးမှ … မောင် ခေါခြငွတ်ာလား “

” ဟာ … မင်း မင်း … မင်းကြာ … မူးရင် အိပတ်ော့ … သှင် … စကားမများချင်ဘြူး “

” စကားများအောင် … မမသှင် လုပန်တောလေ … အဲဒီကောင် အကြောင်း ဘယလြောကသ်ိလို့လဲ … ကြောကစြိမ်းလုပင်န်း ဘမ်းပြပြီး … သူများ မယား ဖကြစြီးနတေဲ့ ကောငဗြွ “

” အောြ အောြ … တောတ်ောြ တရားကစွရာ ကောင်းပါလား … ကိုဟိန်း … မင်းဘေးက မိန်းမတွလေို … သှငကြို အပေါစား ထငန်တောလား … ဟင်းဟင်း “

” ဟာ … ကသေီနဲ့ ကိဈစ … မမသှင် ထငသ်လို မဟုတဖြူး … အကြိမကြှိမ် ရှင်းပြပြီးပြီ “

” သှင် … ဘယသ်ူစိမ်း ယောကြြားနဲ့မှ … မဖောကြ ပြနဖြူးဘူး “

” ဒီမှာ မမသှင် … ကနွောြ ရှင်းပြတယလြေ … ပရောဂကြြ … တဈခုအတွကြ မှအလှေတတ်ှေ … လလေံဆှဲတော့ … မဖြစ်မနေ သူနဲ့အတူ ခရီးထွကရြတာ … နှစ်ယောကထြဲ မဟုတဘြူး… တခွား ပါတနာတွရေော … အကုနပြါတယ် “

” တောစြမ်းပါကြာ … သှငအြခု … မင်းအကြောင်း စိတမြဝငစြားတော့ဘူး … မင်းဟာမင်း နချင်ေသ်လို နေ … သှငလြည်း နချင်ေသ်လို နမှော … မကြနပေရြင် … လမ်းခွဲရုံပဲ “

” ဘာ … တောကျ “

” သှင် … ပငပြန်းလာတာ … နားတော့မယ် “

………………………………………………

ကနွောလြည်း တဖြည်းဖြည်းနဲ့ အိမထြောငရြေးကို စိတကြုနလြာတယ်။ ဒါပမယ်ေ့ မမသှင် အပေါထြားတဲ့ ကနွောြ့ ခစွခြငွြးမတ်ေတာတွေ ရှငသ်နန်တေုန်းပါ။ တဈလလောကန်တေော့ နပြညေတ်ောကြ ဒယဒြီ ပါတနာ တဈယောကြ ဆုံးတာ ဖိတစြာ ရောကလြာလို့ မာမီလည်း မသှားမဖြစ် သှားဖို့ ပြငဆြငရြတာပေါ့။ နောကရြကမြနကြ ကနွောြ လိုကပျို့တော့ အစီအစဉကြ ပြောင်းသှားပြနရြော။ မှို့ပြင် အမှနလြမ်းပေါြ တောင် မရောကသ်ေးဘူး မာမီ့ ပိုကဆြံအိတထြဲက ဖုန်းသံလေး မှညလြာတော့တယ်။

” ဟဲလို … နန်းလား “

” အင်း … ကိုကြောျ … ပြောလေ “

” အခု … ဘယမြှာလည်း “

” နပြညေတ်ောြ … နာရေး သှားပို့မလို့ … ကိုကြောရြဲ့ … အမှနလြမ်းပေါြ … ရောကတ်ော့မှာ … အဝိုင်းပတ် မီးပျိုင့်နား … ရောကန်ပြေီ “

” ကိုကြောန်ဲ့လည်း … ရင်းနှီးတယ် … နန်းရဲ့ … အခု ရောကတ်ဲ့ နရောက ခဏစောင့် … ကိုကြောြ ထွကခြဲ့မယ် “

ဒါနဲ့ ဦးကြောမြောငကြို မနကစြာ ကောဖြီနဲ့ ရှမ်း ခေါကဆြှဲ စားရင်း လကဖြကရြညဆြိုင် တဈဆိုငကြ စောင့်နလေိုကတ်ယ်။ မိနဈ ၂၀ လောကကြွ ဦးကြောမြောင် ရောကလြာပြီး ကနွောတ်ို့နဲ့ မုန့်အတူ စားရင်း စကားထိုငပြှောနတယ်ေ။ ကနွောလြည်း ကောဖြီ သောကပြှီး ဆီးပုံးတင်းလာလို့ လကဖြကရြညဆြိုင် နောကဖြေး ဝိတသ်ှားလွှော့တာ ပြနလြာတော့ အစီစဉကြ ပြောင်းသှားရောပဲ။

မာမီက ဦးကြောမြောငန်ဲ့အတူ နပြညေတ်ောြ လိုကသ်ှားဖို့ ပြောနတော။ ဦးကြောမြောငကြတော့ ကနွော့ကို မကြန်ှာပူတဲ့ပုံနဲ့ ခေါင်းငုံ့ထားရှာတယ်။ ကနွောြ နားလညပြါတယဗြွာ။ မာမီနဲ့ ဦးကြောမြောငကြို နှုတဆြကပြှီး အိမပြှနလြာခဲ့လိုကတ်ယ်။

အိမပြှနရြောကတ်ော့ မမသှင် ကားဘေးမှာ တခွား ကား တဈစီ ရပထြားတယ်။ ကနွောလြည်း ကားကို အဲဒီကားဘေး အသာရပပြှီး စကပြိတပြှီး အိမထြဲ တန်းဝငလြာတယ်။ အိမထြဲ ရောကတ်ော့ မမသှငလြည်း မတွေ့ဘူး ဧည့်သညလြည်း မတွေ့ဘူး။ သိပ် စဉြးစားမနတေော့ပါဘူး သူ့ဆီလာတဲ့ အမှု့သညပြဲ နမှောပါ။

အိမအြပေါထြပ် တကလြာပြီး ကနွောတ်ို့ လငမြယား အိပခြန်းဘကြ တန်းလွှောကလြာတယ်။ အပေါထြပမြှာ အိပခြန်းအလှတ် ၂ ခန်းနဲ့ ဘုရားခန်း ၁ ခန်း ကနွတ်ာကတော့ ဒယဒြီ ရှိစဉကြာလ ကတည်းက ထားတဲ့ ပရိဘောဂ ပစ်စည်းတွနေဲ့ ပန်းပုရုပထြု တွပေါ။

” ဟိန်းမင်းလတ် … ခရီးထွကတ်ာလား … သှငရြဲ့ “

” အင်း … သူတို့ သားအမိ … နပြညေတ်ောြ … အသိ နာရေးတဈခု သှားကြတာ … ညမိုးခွုပမြှ ပြနရြောကမြယ် ထငတ်ယ် “

ရုတတ်ရကြ ကနွောတ်ို့ အိပခြန်းထဲက ထွကလြာတဲ့ အသံကြောင့် ခွလှမြေးတွေ တုန့်ကနဲ ရပသ်ှားမိတယ်။ တံခါး တွန်းဖြင့်မလို လုပပြှီးမှ မဖြင့်တော့ပဲ ဟနတေဲ့ တံခါးကြားက ချောင်းကြည့်လိုကတ်ယ်။

” ဇောြ … ဘာဖြစ်တာလဲ … မကြန်ှာလည်း … မကောင်းဘူး “

ကုတငပြေါမြှာ ဘေးချင်ြး ကပထြိုငတ်ဲ့ အနထေားနဲ့ မမသှငကြ ဇောသ်ိုကြ မကြန်ှာကို မော့ကြည့်ရင်း လသေံလေးနဲ့ ပြောနတောပါ။

” အရငလြက … ကြောကြ … အဝယမြှားတာ … သှငရြဲ့ … သှင့် ပိုကဆြံတွရေော … ဇောြ့ ပိုကဆြံတွပေါ … သှားရောပဲ … ဟူးးးး “

” အောြ … စီးပြားရေး လုပတ်ာပဲ … ဇောရြယ် … အရှုံးအမှတတ်ော့ … ရှိမှာပေါ့ … အကောင်းကို မွှောလြင့်ထားသလို … အဆိုးကိုလည်း … ရငဆြိုင် ရဲရမယ် … ဇောရြဲ့ “

” ဒါတော့ … ဒါပေါ့ … သှငရြယ် ……ဒါပမယ်ေ့ … သှင့် ပိုကဆြံတွေ … အတွကြ … ဟို ဟို …… “

” ကဲပါ ဇောရြယ် … သှင် ကူညီတဲ့ … ပိုကဆြံက … သှငကြိုယတ်ိုင် ရှာထားတဲ့ … ပိုကဆြံတွပေါ … စိတထြဲမထားနဲ့ “

” အင်းပါ … ကြေးဇူး အကြီးကြီး တငတ်ယ် … သှင် … ဇောြ့အပေါြ … နားလညပြေးလို့ “

ဇောသ်ိုကကြ ပြောရင်း မမသှင်း ခါးလေးကို ကိုငပြှီး သူ့ရငခြှငထြဲ ဆှဲသှင်းနတယ်ေ။ ဇောသ်ိုကြ မမသှင် ဆီက ပိုကဆြံတွေ ခွူစားနတော ကနွောြ ရိပမြိတာ ကြာပါပြီ။ ရင်းနှီးတဲ့ မိတဆြှတွကေေ သတိပေးပမယ်ေ့ ကနွောတ်ို့ အိမထြောငရြေးက အကန်တော ကြာပြီလေ။ ဇောသ်ိုကြ ရငခြှငထြဲ ကလေးတဈယောကလြို ခေါင်းတိုးနတေဲ့ မမသှငကြို ကြည့်ရင်း ကနွောြ့ ရငတ်ှေ နာကငွလြိုကတ်ာဗွာ။

ဒီအိပခြန်းလေးက ကနွောန်ဲ့ မမသှငရြဲ့ မင်ျဂလာဦး အိပခြန်းလေးပါ။ လကထြပပြှီးခါစ မမသှငန်ဲ့ အိပခြန်းလေးထဲ စိတလြှတကြိုယလြှတ် လိုးခဲ့ကြတာ။ ကနွောြ့ အတွကြ အမှတတ်ရတွေ အများကြီးပါ။

” သှင် “

” ရှင် “

” ခစွတ်ယ် … သှငရြယ် “

” သှငလြည်း … ခစွတ်ာပေါ့ … ဇောရြယ် “

ဇောသ်ိုကြ ရငခြှငထြဲ ရောကန်တေဲ့ မမသှင် အင်ျကြီကို ဇောသ်ိုကကြ ဆှဲခွှတတ်ော့ အလိုကသ်င့်လေး အခွှတခြံနတယ်ေ။ ခွိုင်းအောကကြနေ လကလြွှိုသှင်းပြီး ဘောလြီခွိတ် ဖြုတတ်ော့လည်း လကမြောင်း အိုးလေးကို ကားပေးနတော။ ကနွောန်ဲ့ မကြန်ှာချင်ြး ဆိုငရြင် စကားများ ရနဖြစ်တတတ်ဲ့ မမသှငကြ ဇောသ်ိုကအြရှေ့ကြ အမိန့်နာခံတတတ်ဲ့ ကလေးတဈယောကလြိုပါပဲဗွာ။

ဘောလြီခွိတ် ပြုတပြှီး အိခနဲ့ကလွာတဲ့ နို့အုံ ဖြေးဖြေးလေးက အထိန်းအကြတ် မဲ့နတောပေါ့။ ဇောသ်ိုကြ လကတ်ှကေ မနားပဲ မမသှငရြဲ့ ပတထြမီ ခွိတကြို ထပဖြှုတန်တော။ မမသှင် ဖငကြှီး တခွမ်းဆီ ကြှပေးတော့ ပတထြမီက ကုတငအြောကြ ကြမ်းပြငမြှာ ပုံလကြလြေးပဲ။ တဆကထြဲ မမသှင် လကန်ှဈဖကကြလည်း ဇောသ်ိုကြ ပုဆိုး ခါးပုံစ ဖြညပြှီး ဆှဲခွှတပြေးနတယ်ေ။

ဇောသ်ိုကြ အင်ျကြီကို သူ့ပါသာ ခွှတပြှီး ကုတငခြွရင်ေး ပစ်တော့ ၂ ယောကစြလုံး အတွင်းခံ ဘောင်းဘီလေးပဲ ကနွတ်ော့တယ်။ ဇောသ်ိုကကြ ကုတငစြောင်း ဘေးတိုကြ အနထေားနဲ့ပဲ မမသှင် ကိုယလြုံးလေး ဆှဲဖကတ်ော့ နို့အုံ အိအိလေးတွကေ ခန်ဓာကိုယန်ှဈခုကြား ပြားကပသ်ှားတယ်။

” လှလိုကတ်ာ … သှငရြယ် “

နှုတခြမ်းချင်ြး စုပန်ရောကခွာပြီး ဇောသ်ိုကကြ မမသှင် နို့အုံနဲ့ ပေါငဂြှလေး ကြည့်ပြီး ပြောတော့ မမသှင် မကြန်ှာ လေးက ပန်းရောငသ်န်းနပြနေတ်ယ်။စကားပြောရင်း ကိုယလြုံးလေးကို ကုတငပြေါြ လှဲခတွော့ ပကလြကအြနထေားဖြစ်သှားတဲ့ မမသှင် ကိုယပြေါြ ဇောသ်ိုကကြ ခွလိုကပြှီ။

” ပြှတ် ပြှတ် … အင်းဟင်း … ပြှတ် ပြှတ် ပြှတ် “

နှုတခြမ်းချင်ြး ခပပြှင်းပြင်း စုပယ်ူသံတွေ တိတဆြိတ် နတေဲ့ အိပခြန်းထဲ အဆကမြပြတ် ထွကပြေါလြာ တယ်။ မမသှင် ပေါငဂြှလေးထဲ အတွင်းခံ ဘောင်းဘီ အောကြ ဖောင်းကြှနတေဲ့ စောကပြတအြုံလေးပေါြ ဇောသ်ိုကြ အတွင်းခံဘောင်းဘီထဲက အမှှောင်းလိုကြ ထနတေဲ့ လီးက ခါးအားလေးနဲ့ ကြိတပြှတပြေးနတယ်ေ။

မကြာပါဘူး ဘောငဘြီဂွကြားလေးထဲ စိုစွတလြာပြီး ဘောင်းဘီ ဘေးအနားသားကြားက အရညကြှညလြေးတွေ စီးကလွာတယ်။ မမသှင် လကတ်ဖကကြ ဇောသ်ိုကြ ဂုတကြို ဖိဆှဲထားရင်း ကနွလြကတ်ဖကကြ ဆံပငတ်ှကေို လကခြွောင်း ဖြူဖြူလေးတွနေဲ့ ထိုးဖြပေးနတယ်ေ။

ဇောထြိုကြ နှုတခြမ်းတွကေ တေ့စုပန်ရောက အောကရြှေ့သှားရင်း ဗိုကသ်ား အိအိလေးပေါြ လွှာဖြားလေးနဲ့ ထိုးစွ ပေးနပြနေရြော။ တဖြည်းဖြည်း အောကဆြင်းသှားရင်း ဆီးခုံးနား အရောကြ မမသှင် ခေါင်းလေး ထောငလြာပြီး ပေါငဂြှနား ရောကန်တေဲ့ ဇောသ်ိုကြ မကြန်ှာကို ရီဝဝလေေေးနဲ့ စိုကကြှည့်နတယ်ေ။

ခပမြို့မို့လေး ဖောင်းနတေဲ့ အတွင်းခံ ဘောင်းဘီပေါြ ဇောသ်ိုကြ မကြန်ှာ အပလြိုကတ်ော့ မမသှင် ကိုယလြုံးလေး တဆတဆြတ် တုနန်ရှောတယ်။ ဇောသ်ိုကြ လကန်ှဈဖကကြ အတွင်းခံဘောင်းဘီ မွှော့ကြိုးလေး ခါးကနေ လိပဆြှဲခတွော့ မမသှငကြ ဖငကြှီး မသိမသာ ကြှပေးလိုကတ်ာ။

” အား … အ အ … ဇောရြယ် “

မမသှငကြ ကနွောတ်ို့ လငမြယား အကြိမကြှိမ် လိုးခဲ့တဲ့ ကုတငပြေါမြှာ ကနွောြ မဟုတတ်ဲ့ သူစိမ်းတဈယောကရြဲ့ ပြုသမွှ နုနပေါပြီဗွာ။ အကာအကြယ် မဲ့သှားတဲ့ စောကပြတလြေးထဲ ဇောသ်ိုကြ လွှာဖြား လေး ထိကပသ်ှားပြီး ခဏကြာတော့ ရမျမကစြိတတ်ှေ တောကလြောငလြာပြီး သူကိုယတ်ိုင် တောင်းဆိုနတောဗွ။ ကနွောန်ဲ့ဆို ကနွောကြပဲ ဦးဆောင် တောင်းဆိုတာ များပါတယ်။

” အားဟား … ဇောရြယ် … အ … အို့ အိုးးး … သှင့်ကို … လိုးပါတော့ … သှင် … မခံနိုငတ်ော့ဘူး … အားးးး “

ကနွောြ တောင်းဆိုးတိုင်း မကြန်ှာလေးလှဲပြီး စိတမြပါတဲ့ ပုံစံနဲ့ မမသှင်။ အခုတော့ သူစိမ်းယောင်ျကြား တယောကကြို လိုးဖို့ တောင်းပနန်တော။ ကနွောြ့ရငထြဲ စူးကနဲ့ နာကငွမြိတယဗြွာ။ ဝငပြှီး ဝုန်းဒိုင်း ကြဲလိုကရြမလား ရှောကထြှကသ်ှားရမလား ဝခွေဲမရ ဖြစ်နတေုန်း ထပမြှငလြိုကရြတဲ့ မှငကြှင်းကြောင့် ကနွောြ ခေါင်းတွေ ခွာခွာလညပြှီး ဒူးတွေ တုနလြာ ရတယ်။

ကနွောြ စို့နကြေ မမသှင် နို့သီးခေါင်း နီတာရဲလေးကို လီးထိပန်ဲ့ ဖိပြတန်တယ်ေ။ ရငဘြတပြေါြ ခွထားတဲ့ ဇောသ်ိုကရြဲ့ အတွင်းခံ ဘောင်းဘီကို မမသှင် ကိုယတ်ိုင် ခွှတပြေးလိုကတ်ာဗွ။ နို့အုံကို ဘယလြကန်ဲ့ ညှဈပြီး ဒူးထာကြ ခွထားတဲ့ ဇောသ်ိုကြ ပေါငကြှားက လီးကို ညာလကန်ဲ့ ဆှဲနိမ့်ရင်း လီးထိပန်ဲ့ နို့သီးခေါင်းကို ပြတပြေးနတော။

” သှင် … ပါးစပလြေး ဟထားနောြ “

” အင်း “

စကားဆုံးတာနဲ့ ဟပေးတဲ့ မမသှင် နှုတခြမ်းဖူးဖူးလေးထဲ ဇောသ်ိုကကြ ဒဈဖူးမှုတပြှီး လီးအရင်းထိ ဖိသှင်းပစ်တယ်။ မမသှင် ခါးလေးကော့ပြီး ခေါင်းလေး မော့တကသ်ှားရင်း ဇောသ်ိုကြ ပေါငန်ှဈဖကကြို လကန်ှဈဖကန်ဲ့ ပုတပြှီး တားနရှောတယ်။

ဒါပမယ်ေ့ ဇောသ်ိုကကြ မရပါဘူး မမသှင် မေးစိလေး လဥနှစ်လုံး ကပတ်ဲ့အထိ လီးတဆုံး ဖိလိုးပစ်တယ်။ ကနွောြ အမှတတ်နိုး နမ်းခဲ့တဲ့ နူတခြမ်းလေးထဲ သူစိမ်းယောင်ျကြား တဈယောကရြဲ့ လီးကြီး ဝငထြှကန်တယေဗြွာ။ အလိုလို ကလွာတဲ့ မကြရြညတ်ှေ လကခြုံနဲ့ သုတပြဈလိုကတ်ယ်။

” ဝု … အု ဖလူးးး … ဝူးးး အု … အဟှတ် ဟှတ် “

ပါးစပလြေးထဲ မညှာမတာ လိုးလို့ မခံမရပန်ိုငပြဲ အောန်တေဲ့ မမသှင် အသံလေးကြောင့် မကြရြညကြ ထပကြလွာပြနရြော။ အဲဒီ ကုတငပြေါမြှာပဲ ကနွောြ အကြိမကြှိမ် လိုးခဲ့တဲ့ မမသှင် အဖုတလြေး အခုတော့ သူစိမ်းယောင်ျကြား လီးကြီးက ဝငထြှကန်တောကို မကြလြုံးလေး မှိတပြှီး အရသာခံယူနတော။

” သှင် “

” ဇောျ “

” သှင့် ယောင်ျကြား လိုးတာနဲ့ … ဇောြ လိုးပေးတာ ဘယသ်ူ ပိုကောင်းလည်း “

” သှင် … သူ့ကို မပေးတာ … ကြာပြီ … သူလည်း အပြငမြှာ စားနမှောပါ “

မမသှင် စကားကြောင့် ကနွောြ ခံပြင်းလိုကတ်ာဗွာ ကနွောြ အပြငမြှာ မရှုပပြါဘူး။

” တကယ် “

” တကယပြေါ့ … ဇောရြယ် … လိုးစမ်းပါ နာနာလေး … စကားမပြောနဲ့ “

” လိုးနပေါတယ် … သှငရြဲ့ … အားမရဘူးလား “

” အင်း … ဖြစ်နိုငရြင် … ဇောြ့ လီးကြီးကို … သှင့် အဖုတထြဲ … တခွိနလြုံး စိမထြားချင်တ်ာ “

မမသှင် ရာဂစိတကြှောင့် စိတတ်ှလှတေန်တယ်ေ ထငတ်ယ်။ နရောတဈခုမှာ သိကျခာရှိရှိ နနရေတေဲ့ လုပင်န်းရှင် တဈယောကရြဲ့ ဇနီးတဈယောကြ၊ ရှေ့နမတေဈယောကြ ဆိုတာ မေ့နပေုံပါ။

” အင့် အင့် … ဗစွြ … အားးးး … လိုးပါ ဇောရြယ် … ဇောြ့လီးက … သှင့်အဖုတထြဲ … ပြတဆြှဲနတော … အား … ကောင်းလိုကတ်ာ “

” သှင် …. အာ …. ရှီးးးးး … ဘှတ် ဖြပဖြှပ် “

မမသှင် ဒီလောကြ စိတအြရမ်းကြှနတော ကနွောြ မကြုံဖူးသေးဘူး။ ဇောသ်ိုကြ ဖိအလိုးကို ဖငကြှီး ကော့ပေးတော့ ဆီးခုံးချင်ြး ဆောင့်မိတဲ့ တဈဖတဖြတ် ရိုကသ်ံက အခန်းလေးထဲ ဆူညံလာတယ်။ အားထည့် လိုးလိုကတ်ိုင်း မမသှင် နို့အုံနှစ်ဖကကြ ပျိုငတ်ူ ယိမ်းခါနတယ်ေ။

” ဘှတ် … အ … အ … ဇောြ … ပြီးချင်တ်ယ် “

” အ … ရှီးးးးး ရှီးးးးး … အင်း ဇောြ … ပြီးလိုကြ … သှင့် စောကပြတလြေးထဲ … ပြီး ပြီး … အာ အ ရှီးးးး … သှငလြည်း … ပြီးချင်ပြှီ … ဇောရြဲ့ … အားးး အားးးး “

အားရကြနပေတ်ဲ့ ညည်းသံလေးနဲ့ မမသှင် ဖငကြှီး လပေေါြ ကော့တကလြာပြီး ခွဖြေား ထောကထြားတဲ့ ပေါငတ်န် ဖြေးဖြေး တုတတ်ုတလြေး တဆကဆြကြ တုနခြါနတယ်ေ။

” အားးးးး … ကောင်းလိုကတ်ာ… ဇောရြယ် “

နှစ်ယောကသ်ား အထွဋအြထိပ် ရောကသ်ှားပြီး ပြေ့ဖကြ နမ်းရှိုကြ နကြတေယ်။ ကနွောြ့ ခွလှမြေးတွေ မမသှငတ်ို့ အပြငထြှကမြလာခင် ကားဆီကို မနည်း ကြိုးစား လွှောကခြဲ့ရတယ်။ ကားပေါရြောကတ်ာနဲ့ မောင်းထွကလြာခဲ့တာ ဘယရြောကန်မှန်ေး မသိဘူး။ ရုတတ်ရကြ အလင်းတန်း တဈခု ကနွောြ့ ကားလေးရှေ့ ပေါလြာတယ်။ ခကြခြငွြး လမ်းဘေး ကြေ့ခလွိုကပြမယ်ေ့ နည်းနည်း နောကကြသွှားပြီ။

” ကြှီ ကြှီ … ဒုန်း ဝုန်းးး … ဒုန်းးး ဝုန်းးး ဝုန်းးး “

” ဟာ … ကားတိုကပြှီဟေ့ “

” လာဟေ့ … ကားလေးထဲက လူ လှုပန်သေေးတယ် … ဝိုင်းထုတရြအောင် “

ကနွောြ့ နားထဲ လူသံတွေ တဖြည်းဖြည်း ဝေးသှားပြီးတော့ မှောငအြတိ ကသွှားခဲ့တယ်။

…………………………………………

” ပီ ပေါျ … ပီး ပေါျ … ဝီး … ဝီး … ဝီး ပီး ပေါျ “

အရေးပေါြ ဝိုငယ်ာလကြ သံတွနေဲ့ ကားလေး ဟိုးအရငကြ ကနွောြ့ ရှေ့က တဝီဝိ မောင်းနတော ကြုံဖူးပါတယ်။ အခုခွိန် ကနွောကြ အရေးပေါြ ကားထဲမှာပါ။ ကနွောြ့ ခန်ဓာကိုယ် ဘေးနားမှာ မမသှငကြ မကြရြညတ်ှကပြှေီး စိုကကြှည့်နတယ်ေ။

” မောင် … ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူးနောျ “

” အဲဒါတော့ ဆေးရုံရောကမြှ … ဆရာဝနတ်ှကေို … မေးကြည့်ပါ အဈမ “

ကားပေါြ ပရဟိတ အကြိုးဆောငန်တေဲ့ လူငယ် တဈယောကကြို မမသှငကြ မေးနရှောတယ်။ မောင် လို့ခေါတ်ော့ ကနွောြ အံအောမိနတောဗွ။ ဆေးရုံ ရောကတ်ော့ ကနွောြ့ ခန်ဓာကိုယကြို လူနှစ်ယောကကြ ဘီးပါတဲ့ လူနာတင် ကုတငပြေါြ ပြေ့ပြီး အရေးပေါအြခန်း သယသ်ှားနတယ်ေ။

” ရှောမှာပါ … ကြာ … ခေါင်းက စုတပြှတသ်တန်တော “

” အေးကြာ … ကားစီးနိုငတ်ယဆြိုပြီး … မဆငမြချင်ြ … မောင်းတော့ ဖြစ်ရောပေါ့ “

လူနာတင် ကုတငကြို တွန်းနတေဲ့ ဝတစြုံပြာ ဝနထြမ်း နှစ်ယောကကြ ကနွောြ့ကို ကြည့်ပြီး ပြောဆိုနကြတော။ စိတထြဲ တင်းကနဲ့ ဖြစ်သှားရတယ်။ လူတွဗွော ကိုယ့်အလုပ် ကိုယမြလုပပြဲ သူများကိဈစ စပစြုပြောချင်ကြှတာ။

အခွိန် ဘယလြောကြ ကြာသှားလဲ မသိဘူး ကနွောြ့ ခန်ဓာကိုယကြို တငထြားတဲ့ ကုတငဘြေးနား ရှိုကင်ိုနတေဲ့ အသံတဈသံ ကြားလိုကရြတယ်။

” အဟင့် ဟင့် … သားရယ် … အဖြစ် ဆိုးလှခညွလြား “

မကြန်ှာလေး အုပပြှီး ငိုနတေဲ့ မာမီ့ အသံနဲ့ ပုံစံကြောင့် ဘေးနား သူနာပြု အကူတွနေဲ့ ဆရာဝနတ်ှေ သနားပြီး ကြည့်နကြတော။

” ဘာတောတ်ာလဲ … အနတ်ီ “

” သားပါ … ဆရာရယ် … ကားတိုကမြှုဖြစ်လို့ … မနေ့က ကြှနမ် နပြညေတ်ောြ ရောကန်တောပါ … ခွှေးမက … ဖုန်းဆကလြို့ ခကြခြငွြး ပြနလြာခဲ့တာ … ဒီရောကတ်ော့ … အခုလို မှငရြတော့တာပဲ … အဟင့် ဟင့် “

ဆရာဝန် တဈယောကကြ မာမီ့ကို မေးလို့ ဖြနရှေော တာ။ ခဏအကြာ ကနွောြ့ကို သီးသန့်အခန်း ပို့ကြတော့ ဘေးနား မမသှင် ပြနရြောကလြာတယ်။

” မာမီ … မောင့် အခွအနေေ … ဘယလြိုလဲ … ဆရာဝနကြ … ဘာတဲ့လဲ “

” အဟင့် ဟင့် … အတတန်ိုငဆြုံး ကြိုးစားပေးမယတ်ဲ့ … သမီးရယ် “

” ဟာ … မောငရြယ် “

” မငိုပါနဲ့ … နန်းရယ် … ကိုယတ်ို့ … သားလေး အတွကြ … အကောင်းဆုံး အခွအနေေ ရောကအြောင် … ဆုတောင်းပေးရအောင် “

ရုတတ်ရကြ ယောင်ျကြားသံ ကြားလိုကလြို့ အသံလာတဲ့ဆီ ကနွောြ ကြည့်လိုကတ်ော့ ဦးကြောမြောငပြါ။ မာမီ ပုခုံးလေး ဖကပြှီး နှစ်သိမ့်ပေးနတယ်ေ။

” နန်း … ဘယလြိုနရမေလဲ … ကိုကြောရြယ် … သားလေးက … နန်းရငန်ဲ့ … လှယမြှေးထားရတာလေ “

မာမီနဲ့ ဦးကြောမြောင် စကားပြောတုန်း ရုတတ်ရကြ မမသှင် လှယထြားတဲ့ အိတထြဲက ဖုန်းသံလေး မှညလြာတော့ ဖြင့်ကြည့်ပြီး မမသှင် မကြန်ှာလေး ပကြန်ရှောတာ။

” မာမီနဲ့ အနကြယ် … ခဏလေးနောြ … သမီး အပြင် ခဏထွကြဦးမယ် “

ကနွောြ့ မကြန်ှာ တဈခကြြ ခိုးကြည့်ပြီး အခန်းပြင် လှည့်ထွကသ်ှားတယ်။ ကနွောြ့ စိတထြဲ မသင်ျကာလို့ ကုတငပြေါကြ ထထိုငလြိုကတ်ော့ တကိုယလြုံး ပေါ့ပါးနတယ်ေ။ အရငကြထကြ ခန်ဓာကိုယကြ ပေါ့ပါးနတောပဲဗွာ။ မမသှင် ဆေးရုံ အဝငပြေါကန်ား အရောကြ လူတဈယောကြ တိုးကပလြာတယ်။ တခွားသူ မဟုတဖြူး ဇောသ်ိုကဗြွ။

ကနွောြ့ စိတတ်ှေ ထိန်းမရတော့ဘူး။ ကနွောြ ဒီလို ကားတိုကမြှုဖြစ်တာ ဒီကောင့်ကြောင့်လေ။ ဇောသ်ိုကြ အင်ျကြီကောလြံကို ဆှဲပြီး မကြန်ှာတည့်တည့် ပစ်ထိုးလိုကတ်ယ်။

” ဟာ “

အံဩ သှားရတယ်။ ကနွောြ့ လကတ်ှကေ လကေို ဖမ်းပြီး ထိုးလိုကရြသလိုပဲဗွာ။ ကနွောြ ယူကြုံးမရ ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ ကနွောြ သပြေီလား။ ဘာလို့ သူတို့ ပြောဆို လုပကြိုငန်တောတွကေို ကြားနေ မှငန်ေ ရတာပါလိမ့်။ စဉြးစားရင်း ခွှေးပြနလြာတယဗြွာ။ မှငသ်မွှ ဒီတိုင်းပဲ ကြည့်နရတေယ်။

သူတို့ ဆေးရုံဝင်း အပြငထြှကတ်ော့ ကနွောြ လိုကမြရတော့ပါဘူး။ မမှငရြတဲ့ တဈစုံတဈခုက ကနွောြ့ကို ဆှဲထားသလိုပဲ ခန်ဓာကိုယ် တဈခုလုံး ပူလာလို့ ကနွောြ့ အခန်းလေးထဲ ပြနလြာခဲ့ရတာ။

………………………………………

” သူ တဖြည်းဖြည်း … ရှောမယထြငတ်ယ် “

” ဆရာဝနတ်ှကတေော့ … စောင့်ကြည့်ဖို့ပဲ … ပြော နတော “

” သူသတိပြနရြလာရင် … သင့်ဗိုကထြဲက …ကလေးက … သူ့ကလေး မဟုတမြှန်း သိရင် … ဘယလြိုနမလေဲ … မသိဘူး “

” အာ … မပြောနဲ့ … ဇောရြယ် “

” ဘာဖြစ်လဲ … သှငရြယ် … သူ သတိမရတာ … နှစ်ရကြ ရှိပြီ “

” တောကြ … ငါ သတိရနပြေီ … ခွေးကောငရြ … ငါ့ခန်ဓာကိုယထြဲ … ဝငမြရသေးတာ “

ကနွောြ စကားပြောရင်း အသံတွေ တိမဝြငလြာပြီ။ မမသှငမြှာ ကိုယဝြနရြှိတာ ကနွောတ်ောင် မသိရပါဘူး။ လငမြယား မအိပဖြစ်တာ ကြာပါပြီဗွာ။ မမသှင် ရကစြကတ်ယဗြွာ ကနွောြ့အပေါြ သံသယလေး တဈခုနဲ့ လုပရြကတ်ယ်။

” ခု … ဇောကြ … အပြီး သှားမှာလား “

” အင်း … အိမကြ … ပြီးခဲ့တဲ့ အပတကြ … အရောင်းဝယ် တည့တ်ာ … စရံတဝကြ ခသွှားတယ် “

ခုလည်း ဇောသ်ိုကြ ဘာဂွငတ်ှေ ရိုကန်တောလဲ မသိဘူး။

” အောြ … ဒါဆို … သှငတ်ို့ … နောကတ်ှေ့ဖို့ … မလှယတ်ော့ဘူးပေါ့ “

” ပြှတ် … ပလပ် … ပြှတပြှှတ် “

မတတ်တရြပလြကြြ အနအထေားနဲ့ မမသှင် နှုတခြမ်းဖူးဖူးလေးကို စုပယ်ူနတော ဇောသ်ိုကကြို ကနွောြ တားဆီးခွိန် မရလိုကပြါဘူး။ သူတို့ကို ထိတွေ့လို့ကလည်း မရ။

မာမီကလည်း မနေ့ညက တဈညလုံး စောင့်ပေးတော့ ဦးကြောမြောငကြ ဒီနေ့ တဈရကြ အနားယူဖို့ ညနကေ လာခေါသ်ှားတာ။ ကနွောြ့ ခန်ဓာကိုယ် တငထြားတဲ့ ကုတငရြဲ့ အနောကဖြကကြ ကုတငအြလှတ် တဈလုံးပေါမြှာ ထိုငစြကားပြော ရင်း မမသှငန်ဲ့ ဇောသ်ိုကြ တဈယောကကြို တဈယောကြ ခပတ်င်းတင်း ဖကပြှီး အငမ်းမရ နမ်းနေ ကြတယ်။

နမ်းရင်း ဇောသ်ိုကကြ ကုတငအြောကဆြင်း ရပလြိုကတ်ယ်။ မမသှငကြ ခွတွေဲလောင်းခပြှီး ပေါငကြားရင်း ဇောသ်ိုကြ ပုခုံး ၂ ဖကကြို လှမ်းဆှဲ လိုကတ်ယ်။ ကုတငအြမှင့်က ခါးလောကြ ရှိတော့ ဇောသ်ိုကကြ မမသှင် ပေါငကြှား မတတ်ပရြပလြကြြ အနထေားနဲ့ တိုးကပရြင်း လညတ်ိုငလြေး ဆှဲစုပပြေး နတေော့တာပေါ့။

” အာ … ဇောရြယ် … တအား မစုပန်ဲ့ … မာမီတို့ ပြနလြာရင် … မကောင်းဘူး “

ဇောသ်ိုကကြ မမသှင် စကား နားမထောငပြါဘူး။ လညတ်ိုင် ပြော့လေးကို ခပတ်င်းတင်း စုပပြှီး အင်ျကြီ ကြယသ်ီးတွေ တဈလုံးချင်ြး ဖြုတပြဈနတော။ အင်ျကြီရငပြှင့် သှားတော့ မမသှငရြဲ့ ဘရာစီယာ အပြာရောငလြေး ပေါလြာတယ်။ ဘယာစီရာကို မမသှင် ကိုယတ်ိုင် ခွိတဖြှုတပြေးတော့ အရင် ကနွောြ စို့နကြေ နို့သီးခေါင်း နီတာရဲလေးက ဇောသ်ိုကြ ပါးစပထြဲမှာ ဝငလြိုကထြှကလြိုကပြါပဲ။

” ရှီးးးးး … ဇောရြယ် “

အားမရလို့ ထငတ်ယ် မမသှငကြ ရငဘြတလြေး ကော့ပြီး ဇောသ်ိုကခြေါင်းကို သူ့နို့တွနေဲ့ ဖိကပထြား တယ်။ နို့အုံလေး ညှဈခွပေေးတော့ မမသှင် ခေါင်း လေးပါ မော့တကန်တော။

ဗိုကသ်ား ဖြေးဖြေးလေးကို ဇောသ်ိုကကြ ခါးညှတန်မ်းတော့ ထမီ အထကဆြငလြေးကို မမသှင် ကိုယတ်ိုင် ဖြညခြလွိုကတ်ယ်။ ခကြြ အောကန်ားလေး အတွင်းခံ ဘောင်းဘီ မွော့ကြိုးနားကို ဇောသ်ိုကြ နူတခြမ်းတွကေ ရှေ့နပြေီ။ မမသှငကြ ကုတငပြေါြ ကနလြန့်ဖြတ် အနထေားနဲ့ လှနခြပြဈ တာ။ ဘောင်းဘီ မွော့ကြိုးလေးကို ဇောသ်ိုကကြ ပါးစပန်ဲ့ ကိုကဆြှဲခွှတတ်ော့ ဖငကြို အလိုကသ်င့် ကြှပေးနတယ်ေ။

ဘောင်းဘီကြှတတ်ာနဲ့ ကုတငစြောင်းပေါြ မမသှင် ပေါငကြှားက အဖုတလြေး ဖောင်းကြှပြီး အရညလြဲ့ နတယ်ေ။ ဇောသ်ိုကကြ ခဏပဲ ကြည့်ပြီး အဖုတအြငုံလေးကို နှုတခြမ်းချင်ြး စုပသ်လို ဆှဲစုပပြဈတယ်။ မမသှင် ပါးစပကြ တအီးအီးနဲ့ ဇောသ်ိုကခြေါင်းကို ပေါငကြှားထဲ ဆှဲကပန်တေော့တာပဲ။

” အာ … ဇောရြယ် … သှင် သှင် … သှင် ပြီးချင်လြာပြီ … ရှီးးးးး ကြှတကြွှတ် “

ဇောသ်ိုကြ လကခြလယလြေး မမသှငဟြာထဲ သှင်းပြီး အစိလေး ဆှဲစုပတ်ော့ တအားအားနဲ့ ပြီးသှားတော့တယ်။ ပန်းထွကတ်ဲ့ အရညတ်ှကေ ဇောသ်ိုကမြကြန်ှာပေါြ စငကြုနတ်ယ်။

မကြာပါဘူး ဇောသ်ိုကကြ ကုတငပြေါြ တကထြိုငပြှီး ပုဆိုးလှနပြေးတော့ မမသှငကြ အောကပျိုင်း ဗလာနဲ့ ဆင်းရပပြှီး လီးထိပလြေးငုံပြီး လကတ်ဈဖကကြ လဥတွေ ညှဈပေးနတယ်ေ။ ကနွောြ့ရငထြဲ နှင့်ကနဲ့ပဲ။ မှတမြှတန်ိုးနိုး နမ်းခဲ့ဖူးတဲ့ ဇနီးချောလေး နှုတခြမ်းထဲ သူစိမ်းယောင်ျကြား တဈယောကရြဲ့ လီးက နရောယူထားတာ ဒီတဈခါ အနီးကပ် မှငန်ရတောပါ။

ကြည့်နတေုန်း ပါးစပထြဲက လီးကိုထုတပြှီး ဘယလြကလြေးနဲ့ ထောငကြိုငရြင်း လဥတွေ တဈလုံးပြီးတဈလုံး ဆှဲစုပပြေးတော့ ဇောသ်ိုကြ လီးက မမသှင် လကထြဲ တဆကဆြကြ တုနခြါလာတယ်။ ပြီးတော့မှ လီးထိပကြို ပြနင်ုံရင်း ခေါင်းလေး ရှေ့တိုး နောကဆြုတန်ဲ့ စုပပြေးနတော။

” ရှီးးးးး … တောတ်ော့ကြာ … ပါးစပထြဲ ပြီးသှားလိမ့်မယ် … သှင် “

ဇောသ်ိုကလြည်း ကုတငပြေါကြ ဆင်းပြီး မမသှငကြို ကနွောြ့ ခန်ဓာကိုယ် တငထြားတဲ့ ကုတငန်ား ခေါလြာ တယ်။ ခေါင်းရင်းဘကြ ကုတငဘြောငကြို လကြ ထောကခြိုင်းတော့ မမသှငကြ ခါးညှတပြှီး ဖငကြှီး နောကပြဈထားတာ။ ဇောသ်ိုကကြ မမသှင် ဖင် နောကြ ဒူးထောကထြိုငပြှီး ဖငဝြလေး ယကပြေး တော့ ခေါင်းလေး မော့တကလြာတယ်။ ခဏနေ ဇောသ်ိုကရြဲ့ မတတ်ပရြပလြကြြ အနထေားနဲ့ ဆောင့် ခကြတ်ှအေောကြ အံကြိတထြားရင်း ကနွောြ့ မကြန်ာကို ခိုးကြည့်နတယ်ေ။

” သှင် … သူမကြန်ှာကို ကြည့်နနေောြ … အင့် … ဗစွဗြစွြ … ဘှတ် ဘှတ် “

” အ … အမေ့ … ကောင်းလိုကတ်ာ … ဇောရြယ် … ကောင်းတယ် … ကောင်းတယ် … အ အားးးးး “

ဇောသ်ိုကကြ ဘာသဘောနဲ့ မမသှငကြို လိုးရင်း ကနွောြ့ မကြန်ှာကို ကြည့်ခိုင်းလဲတော့ နားမလညပြါဘူး။ အတောလြေး ကြာတော့မှ နှစ်ယောကသ်ား ပြီးသှားပြီး ခွရင်ေးဖကကြ ကုတငပြေါြ ဖကအြိပရြင်း အမောဖြနကြေတေယ်။

ကနွောြ မမသှငတ်ို့ နှစ်ယောကကြို ကြည့်ရင်း တဈညလုံး ထိုငင်ို နမေိတာပါ။ ဘယအြခွိန် အိပပြွောသ်ှားလည်း မသိဘူး။ ပိတအြဖြူ အဝတစြကြီး လာအုပမြှ လန့်နိုးလာတယ်။

” ဟာ … ဟေ့လူတွေ … မလုပပြါနဲ့ … ကနွောြ မသေ … သေးဘူးဗွ “

ဆှဲဖယတ်ော့ မရဘူးဗွ။ ကနွော့ြ လကကြ လကေို ဖမ်းမိနတော။ မမသှင် ဘယရြောကန်လေဲ မသိဘူး။ ဇောသ်ိုကလြည်း မတွေ့တော့ဘူး။ နားထဲ ဆူညံလာလို့ မကြလြုံးဖြင့်တော့လည်း ဘာမှကို မမှငရြတော့ လန့်တောငလြာပြီ။ ဘေးနား ငိုသံ သဲ့သဲ့တော့ ကြားမိနတယ်ေ။

” ကယကြှပါဦးဗွာ … ကနွောြ မသေ သေးဘူးဗွ … ကယကြှပါဦး … မာမီ … မာမီရေ “

ကနွောြ အောတ်ဲ့အသံ ကနွောကြိုယတ်ိုင် ကောင်း ကောင်း ကြားရတယဗြွ။ ဘယသ်ူမှ အရေးမစိုကကြှ တာ။ ခေါင်းအေးအေးထားပြီး စဉြးစားတော့မှ ပြနမြှတမြိလာတယ်။

မမသှငန်ဲ့ ဇောသ်ိုကတ်ို့ ဖောကပြှနတ်ာတွေ့ပြီး အိမကြနေ ကားကို တအား မောင်းထွကလြာတာ လမ်းမှာ အကဆြီးဒန့ြ ဖြစ်တာပါ။ ကနွောြ သဆေုံးသှားပြီလား ဘာတွေ ဖြစ်ကုနတ်ာပါလိမ့်။ မနေ့ညကတောင် မမသှငန်ဲ့ ဇောသ်ိုကြ ကနွောြ့ရှေ့တင် ဖောကပြှနန်တေဲ့ မှငကြှင်း။ ပြီးတော့ မာမီ ဆေးရုံ ပြနမြလာတော့တာလား။ တွေးနတေုန်း ဗှုံးကနဲ့ အလင်းတန်းကြီး ပေါလြာလို့ မကြစြိနှစ်ဖကလြုံး ပိတပြှီးမှ ဖြည်းဖြည်းချင်ြး ပြနဖြှင့်ကြည့်လိုကတ်ာ။

” သားရယ် … အဖြစ်ဆိုးလှခညွလြား … မာမီ့ကို … ထားခဲ့ပြီပေါ့ … အဟင့် ဟင့် “

” စိတကြို လွှော့ပါ … နန်းရယ် … အကုနကြှိုးစား ခဲ့ကြတာပဲ … သူ့ကံကိုက … ဒီလောကပြဲ ပါလာတာပါ “

” သားလေး … ကမွကို … ထားသှားပြီ ရှင့် … အဟင့် ဟင့် … အီးဟီး “

” မာမီ … သား မသပေါဘူး ဗြ … သား မသေ သေ … … … “

မာမီကို ပြောရင်း ပတဝြန်းကငွကြို ကြည့်မိမှ ကနွောြ့ ဘေးနား လူတွေ အုံနတောဗွ။ ခပလြှမ်းလှမ်းမှာ အုတဂြူ ဖြူဖြူ လေးတွေ။ ကနွောြ့ ကိုယကြ လှုပမြရတော့ပါဘူး။ လူသတွတေငေတ်ဲ့ တွနလြှည်း ကုတငလြေးပေါြ ရောကန်တောပါ။ မာမီ မကြရြညတ်ှကေို သုတပြေးဖို့ ကြိုးစားပမယ်ေ့ လှုပကြို မရတော့တာပါ။

ကနွောြ့ လကမ် ၂ ချောင်းနဲ့ ခွေ ၂ ချောင်းကို အပခြညွြ ကြိုးတွနေဲ့ ခညွထြားကြတယ်။ မမသှင် ကနွောြ့ကို အမှတတ်ရ ဝယပြေးခဲ့တဲ့ အင်ျကြီလကရြှညလြေး လှှမ်းပေးထားတာဗွ။ အင်ျကြီလေး မှငတ်ော့ မမသှငကြို သတိရမိတယဗြွာ။ ကနွောြ့ နောကဆြုံး ခရီးမှာ မှငခြှင့်မရခဲ့ဘူး။ မာမီ ကိုတော့ စိတခြပြါပြီ။ ဦးကြောမြောင် ရှိနပြေီလေ။ မမသှငကြ ဇောသ်ိုကန်ဲ့ရတဲ့ ကိုယဝြန် ဇောသ်ိုကကြ အကြံသမားဗွ။ ကနွောြ မရှိတဲ့ခါ ဘယလြို နမလေဲ မသိဘူး။

” သားလေးရေ … သားလေး … အီးဟီး … “

” ကြှီ ကလြီ … ကြှီ ကြှီ “

မာမီ ငိုသံနောကဆြုံး ကြားရပြီး ကနွောြ့ ခန်ဓာကိုယကြို မီးသဂွိုလ် စကထြဲ တွန်းယူသှားကြပြီဗွာ။

” ဂြိမ်း … ဂြိမ်း … ဒလိန်း … ဂြိမ်း “

မီးသဂွိုလတ်ဲ့ သံတံခါးကြီး ပိတသ်ှားတာနဲ့ အရာအားလုံး မှောငအြတိ ကသွှားပါပြီ။

ပြီးပါပြီ။

စ/ဆုံး ဖတရြှု့ပေးသော မိတဆြှမွေားအား ကြေးဇူး တငရြှိပါသည်။