🏵️အခန်း ( ၁ )🏵️
” ကို မှမောင် … လီးကြီးထောငပြှီး အိပမြနနေဲ့တော့ … ထထ … ကြုပ် ထမင်းအိုး တညခြဲ့ပြီ … မိသဲ … ဈေးဝယသ်ှားတော့မှာ လိုကပျို့ဖို့ လုပတ်ော့ ”
” အီးးးး …… အှန့ျ …… အေးပါ … မသန်းရယ် … ငါ့အလုပ် ငါသိပါတယ် ဟ ”
” ခခြြ ခခြြ … တောကြလေ … လူမနိုးသေးဘူး … လီးအရငန်ိုးတာ … ဟှန့ြ …။ ထ မကြန်ှာသဈ … မိသဲတောင် ရချိုးပြီးပြီ … ပြနလြာမှ လုပတ်ော့ ”
” ခဏလေးပါ … မသန်းကလည်း … ထမိနလြေး လှနလြိုကြ ရနတောကို ”
” အိုး … သမီး ဟိုဘကခြန်းမှာ … သနပခြါး သှေးနတော … မကြားဘူးလား …။ သှား … သမီးရှေ့တော့ အလိုးမခံနိုငပြေါင် တောြ ”
ကမွ သနပခြါးသှေးရင်း အမေ့စကားကြောင့ြ ရယခြငွစြိတကြို မနည်းထိန်းလိုကရြတယ်။ အမကေ အခုထိ စကားပြောရင် တဈတဈခွခွနဲ့ ရှေ့မကြည့်ြ နောကမြကြည့်ြ အမြဲပြောတတတ်ာ။ ကမွရှေ့ အလိုးမခံဘူးသာ ပြောနတော အိမကြ ထရံကာ ကပမြိုး ပေ ၂၀ ပေ ၄၀ အိမလြေးပါ။ ကမွ အပျိုဖောဝြငကြတည်းက ဦးလေးမှမောငန်ဲ့ အမတေို့ လိုးတာ မမှငခြငွမြှ အဆုံးပဲ။ အခန်းက ၂ ခန်း ပတလြညမြို့ ကမွအခန်းနဲ့ အမတေို့အခန်းက ကပလြကြပြေါ့။ ထရံပေါကကြ ကြည့်ရြင် အမတေို့လိုးတာ အတိုင်းသားပဲ။ အိမအြနောကဖြကြ ၈ ပလေောကကြ အိမသ်ာဆောကပြှီး ဝန်းထရံဒေါင့မြှာ ရဘေုံပိုငတ်ူးပြီး ကြောကစြညကြန် အသေးတဈလုံး ခထွားတာ။ အိမပြှည့ြ ဝန်းပြည့ြ ဆောကထြားတော့ အိမရြှေ့ မှအလှေတတ်ော့ မရှိဘူး။
မှို့အစွနဘြကြ ဥယွာဉခြှံမှတွေေ အကြကရြိုကရြောင်းတုန်းက ကမွအဖေ ရှာက လယကြှကလြေး ရောင်းပြီး ဝယထြားတဲ့မှေ။ အင်း ကမွ အဖဆေိုတာ အခု အမေ့ယောကြွား ဦးလေးမှမောင် မဟုတဘြူး။ ဦးစိနသ်ောင်းတဲ့။ ဆုံးတာကြာပါပြီ။ အဖကေ ရှာကနေ မှို့တကပြှီး အောကခြှလကေသ်မား ဘဝကနစခေဲ့တာ တဖြည်းဖြည်း လကသ်မားဆရာတဈယောကြ ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ လကသ်မားဆရာ ဘဝကနေ မုန့ဟြင်းခါးရောင်းတဲ့ အမနေဲ့ ဆုံခဲ့ကြတာ။
ကမွကိုမှေးပြီး ၁၀ နှစ်လောကကြှ ရှာက အမှရတေဲ့ လယကြှကလြေးရောင်းပြီး အခုနတေဲ့ မှို့စွနကြ ရပကြှကထြဲ ပြောင်းခဲ့ကြတယ်။ ဒီရောကပြှီး ၂ နှစ် နတေော့ အဖေ ဆုံးရောပဲ။ အဖေ ဆုံးပြီး ၃ နှစ်ကြောမြှ အမကေ နောကအြိမထြောင် ထပပြှုတာပါ။ နောကအြိမထြောငကြ အခု ဦးလေးမှမောငပြေါ့။ ပထွေးဆိုပမယေ့ြ ကမွနဲ့အမေ့ကို ဆိုကကြားနင်းကြှေးတာ အခုထိပါပဲ။ အမေ့အပေါလြည်း သံယောဇဉြ ကြီးရှာပါတယ်။ မကြစြိအောကကြကို အပြောကမြခံတာ။ နှာလည်းထနတ်ာ ပြောမနနေဲ့တော့။ အမကလေည်း ဦးလေးမှမောငန်ဲ့ ယူပြီးမှ ပြငပြှငဆြငဆြင် နတတေလြာတယ်။
” မိသဲရေ … ပြီးရင် အိမရြှေ့ ထွကခြဲ့တော့ဟေ့ ”
” ဟုတ် … ဦးလေးမွမောင် ”
သနပခြါးလိမ်းပြီး မကြန်ှာယကခြပန်တေုန်း ဦးလေးမှမောင် အသံကြားတာနဲ့ ကမွလည်း ခကြခြငွြးပြနဖြှပြေီး ဈေးဝယဖြို့ ပိုကဆြံအိတထြဲ ပြနစြဈလိုကတ်ာ။ ကမွဈေးရင်းက ၅ သောင်းခွဲလောကပြါပဲ။ အခွနလြှတဈြေးကြီးက အသားငါးရယ် ဟင်းသီးဟငရြှကရြယ် ဝယပြှီး ရပကြှကထြိပကြ ဈေးတန်းလေးထဲ ပြနရြောင်းတာပါ။ နေ့လည် ၂ ခကြဆြို အကုနကြုနပြှီ။ ၈ ထောငန်ဲ့ ၁ သောင်းကြား အသာလေး မှတတ်ယ်။ ဒါပမယေ့ြ လှယတ်ော့မလှယဘြူး ပြောတတ် ဆိုတတ် ရောင်းတတမြှပါ။
ဆှဲခွင်းတဈလုံးရယ် တကောကတ်ောင်းအကြီး တဈလုံးရယ် ယူပြီး အိမရြှေ့ရောကတ်ော့ ဦးလေးမှမောငကြ ဆိုကကြားကို ဖုနသ်ုတန်တယ်ေ။ ကမွလည်း တကောငတ်ောင်းကို နောကထြားပြီး ရှေ့ကတကလြိုကတ်ာ။ ကမွပေါငပြေါြ ဆှဲခွင်းတငပြှီးမှ ဦးလေးမှမောငကြ ဆိုငကြားပေါတ်ကန်င်းတာပေါ့။ ဆိုငကြားပေါြ ထိုငန်င်းနတေဲ့ ဦးလေးမှမောင် ပေါငကြှားထဲက လီးက ထောငထြှကန်တော ကမွ ခိုးကြည့်ရြင်း ပြုံးမိလိုကတ်ယ်။ မနကစြောစော အမကေ အလိုးမခံတော့ မာနကြ မကတွာနမယ်ေ။
ဈေးကြီးရောကတ်ော့ ဦးလေးမှမောငကြို လကဖြကရြညဆြိုငကြ စောင့ခြိုင်းပြီး ကမွ ဝယစြရာ ရှိတာတွေ ပတဝြယလြိုကတ်ယ်။ ပြီးမှ အိမပြှနလြာခဲ့ကြတာ။ အိမရြောကတ်ာနဲ့ ကမွ မနားရတော့ပါဘူး။ ပြနရြောင်းဖို့ ကြကသ်ှနန်ီ ၁၅ ကပြသ်ား အထုပလြေးတွေ ထုပ်၊ ငါးချောကအြသေး ၁၀ သား အထုပလြေးတွေ ပြနခြှဲထုပ် အစုံပါပဲ။ လကလြီပြနရြောင်းဖို့ ပြငဆြငန်ရတောပေါ့။ အားလုံးပြီးစီးမှ ဦးလေးမှမောငကြို ရပကြှကထြိပကြ ဈေးတန်းလေး လိုကပျို့ခိုင်းရတာ။
ဈေးတန်းလေး ဆိုပမယေ့ြ အမှနလြမ်းမကြီးဘေးမို့ အရှေ့ဘကခြှမ်း ရှာတွကပေါ လာဝယကြှတယ်။ ကြောကလြမ်း အနောကဖြကကြ ကမွတို့နတေဲ့ မှို့စွနရြပကြှကလြေးပေါ့။ ကမွ ဈေးခင်းပြီးတာနဲ့ ဦးလေးမှမောငကြ ဆိုကကြားဂိတ် တန်းထွကတ်ာ။
” မိသဲတို့များ … အပို့အကြိုနဲ့ … ဇိမပြဲ တောြ ”
အသံလာတဲ့ဆီ ကြည့်လြိုကတ်ော့ ပန်းသည် မိတူး။ ကမွနဲ့ အသကကြ မတိမ်းမယိမ်းပါ။ ၂၀ ကြောတ်ှေ။
” ကောငမ် ငါ့လိုနချင်ေရြင် … နင့အြမေ နောကလြငယ်ူခိုင်းလေ … ခခြြ ခခြြ ”
” အံ့သှပါ့တောြ … အမေ့ ယူခိုင်းမယ့ြ အစား … ကြုပပြါကြုပ် ယူလိုကမြယ် … ဟီးဟီးးး ”
” မသာမ … မနကမြလင်းသေးဘူး … ယှပြီ ”
” အံမယ် … နငကြှတော့ … ခဏနေ ကိုအေးကြောြ လာရင် … ဆီဘူးခါပြတော့မှာ ”
” ဖြီ …… အဲဒီ ကိုအေးကြောြ … နငသ်ာခံလိုကြ ငါမအားဘူး ”
” ခိခိ ”
ကိုအေးကြောြ ဆိုတာ ပိုလီယိုစွဲနတေဲ့ ဈေးနားက လူတဈယောကပြါ။ ခဏနေ ကမွတို့ ဈေးသညတ်ှဆေီ မုန့ဖြိုးတောင်းပြီး သူ့ဝမ်းစာ ဖြည့ရြတာပေါ့။ ဘဝပေး ကုသိုလကြံမကောင်းပမယေ့ြ စတနောကတော့ အပြည့ရြှိတယ်။ ကမွတို့ နေ့လည် ၂ နာရီလောကြ ဈေးသိမ်းတာနဲ့ တဈဈေးလုံးက အမှိုကတ်ှကေို တဈယောကထြဲ လှဲတာ။ အမှိုကတ်ှစေုပြီး ညနပေိုင်းကြ အမှိုကပြဈပေးရှာတာ။ တဈဈေးလုံးကလည်း ကိုအေးကြောကြို မုန့ဖြိုးဝိုင်းပေးကြပါတယ်။
” ကဲ … မုန့တ်ီ ရပြီနောြ … မိသဲတို့ မိတူးတို့ ”
ကမွနဲ့ မိတူး စကားနိုငလြုနတေုန်း ခေါင်းရှကမြုန့တ်ီသည် အမစေောက လှမ်းအောရြင်း သူ့နရောလေးမှာပဲ ခေါင်းပေါကြ မုန့တ်ီဘမ်းလေး ခလွိုကတ်ယ်။
” သမီး … ငရုပသ်ီး လွှော့ထည့ြ အမစေော …။ ငါးဖယ် ၂ တုံး တခါထဲ ကိုကပြေး ”
” ငရုပသ်ီး လွော့လိုကြ … အမစေောရေ …။ အဲကောငမ် ဖင် လိပခြေါင်းထွကန်တော ခိခိ ”
” မသာမ … ငါက ဖငပြဲထွကတ်ာ … နငကြ စောကပြတကြ ထွကန်တော … ဟှန့ြ ”
မိတူးနဲ့ ကမွ စကားနိုငလြုနကြတော အမစေောကတော့ တခိခိနဲ့ ကမွတို့ ၂ ယောကကြို ကြည့်ပြှီး သဘောကနွတောပေါ့။ ကမွတို့ ဘဝတွကေ ဒီလိုပါပဲ။ ငယင်ယကြတည်းက စကားပြောကြမ်းတဲ့ ပတဝြန်းကငွမြှာ ကြီးပြင်းခဲ့တော့ လူရင်းချင်ြး တွေ့ပြီဆို တဈတဈခွခွ ပြောလိုကရြမှ အားရကြနပေကြှတာ။ စားသောကပြှီး ခဏနတေော့ ဈေးဝယကြလွာတာနဲ့ စကားမပြောဖြစ်တော့ပါဘူး။ မိတူးကလည်း သူ့ပန်းတွေ အောရြောင်း၊ ကမွကလည်း ဟင်းသီးဟငရြှကန်ဲ့ အသားငါးတွေ အောရြောင်းကြပေါ့ရှင်။
” ဟိတ် … ညည်းလငလြာပြီ … မိသဲ … ပိုကဆြံ ထုတထြား …… ခခြြ ”
လူပါးသှားတာနဲ့ မိတူးဆီက စကားသံ ထွကလြာတော့တာ။ သူပြတဲ့ဆီ ကြည့်လြိုကတ်ော့ ကိုအေးကြောပြေါ့။ လကထြဲ တဈရာတန် နှစ်ရာတနလြေးတွေ အရှညလြိုကြ ကစွန်အေောင် ဆုပထြားပြီး ကမွ အရှေ့ဘကကြ လကဖြကသ်ည် ဒေါအြေးဆိုငမြှာ လကအြုပလြေးခွီပြီး ရပန်ရှောတယ်။
” ကိုအေးကြောကြ … ငါ့ မကြိုကဖြူး မိတူး။ ညည်း ကြိုကန်တောပါ ”
” ငါ့ အလကား ကြိုကပြါ့မလား …။ ညည်းလို တောင့တ်ောင့ြ ဖြောင့ဖြှောင့ြ ခပခြွောချော ကြိုကမြှာပေါ့ ”
ကမွတို့ပြောတုန်း ကိုအေးကြောကြ အနားရောကလြာတယ်။ ကမွလည်း နှစ်ရာတန် တဈရှကန်ဲ့ တဈရာတန် တဈရှကြ လတတ်ာလေး ရှေးနမေိတာ။
” အားဘား အဘား … အ အဘားးး ”
” ခခြြ …… ရော့ရော့ ကိုအေးကြောြ … မတည့တ်ာတွေ မစားနဲ့ … ဝတာ ဝယစြား ”
ကိုအေးကြောကြ မှေးရာပါ အကြောတွေ မသနရြှာတာ။ လမ်းလွှောကရြင် ထော့နင်း ထော့နင်းလေးနဲ့ ဘယလြကကြကြေးနပြေီး မကြန်ှာကလည်း အကြောပါနတေဲ့ လူတဈယောကြ။ စိတစြတနော ကောင်းပြီး ပေးမှ ယူတာ။ မပေးလည်း လကအြုပလြေးခွီပြီး လှည့ထြှကသ်ှားတတတ်ယ်။
” အံမယ် … လငကြို စိုးရိမန်တော …… အိမခြေါြ ထားပါ့လား ကောငမ် ”
” ဘားဘားးး …… အားဘား …… အဘားဘား ”
မိတူးက ကမွကို လှမ်းစတာကို တအားအား တဘားဘားနဲ့ ခေါင်းရမ်းပြီး မိတူးကို လှမ်းကြည့်န်တော။ ဉာဏရြညမြပြည့ရြှာပမယေ့ြ ဈေးထဲ နတော ကြာတော့ မိတူးစကားကို နားလညတ်ဲ့သဘောနဲ့ ငှင်းနရှောတယ်။
” တွေ့လား မိတူး … ငါ့ မကြိုကဖြူး … ညည်းကြိုကန်တောတဲ့ … ခခြြ ခခြြ ”
” အာ အား ဘားဘား …… အ ဘားဘား … ဘား ဘား ”
မိတူးနဲ့ စတော့လည်း ခေါင်းတရမ်းရမ်းနဲ့ပဲ။ မိတူးက မကြခြုံးမှှေးပါးပြီး မကြပြေါကကြဉွြးပမယေ့ြ မကြန်ှာသှယသ်ှယလြေးပါ။ ကမွက မကြန်ှာသှယပြမယေ့ြ မိတူးနဲ့ပြောင်းပြန်။ မကြခြုံးထူထူ မကြလြုံးလှတယ်။ မိတူးခန်ဓာကိုယကြ သာမနပြါပဲ။ ကမွနဲ့ အရပကြ မတိမ်းမယိမ်းလေး။ ထူးခွားတာက ကမွ အပျိုဖောဝြငပြှီး နောကပျိုင်း ခန်ဓာကိုယကြ ဖြံ့ထွားလာတာ။ ခါးအောကြ ဖငကြှီးတွကေ ဝိုင်းပြီး ကော့ထွကလြာတော့ မှငသ်ူတိုင်း ငေးကြည့်ကြှတယ်။ အစပိုင်း ရှကမြိပမယေ့ြ နောကပျိုင်း ရိုးသှားတော့ မရှကတ်ော့ပါဘူး နတတေလြာတယ်။
ကိုအေးကြောကြို မိတူးကလည်း သုံးရာ ပေးနတော။ ကိုအေးကြောကြ ပန်းစည်းထည့တ်ဲ့ဘမ်းကို ခါးညှတ် ငုံယူရင်း မိတူးရငဘြတ် လကည်ိုးထိုးပြီး တဘားဘားနဲ့ ပြောနတေော့တယ်။ ကမွလည်း ကိုအေးကြောြ ပြောမှ မိတူးရငဘြတကြို ကြည့်မြိတော့ မထိန်းနိုငပြဲ ရယမြိတာပေါ့။
” ခိခိ … ခုကတည်းက လငကြို မှူနတော …… ကောငမ် ”
မိတူး ကမွစကားကြောင့ြ မကြန်ှာကြီး ပြုံးဖြီးကြီးလုပရြင်း ကြယသ်ီးပြုတန်တေဲ့ သူ့အင်ျကြီကို လကတ်ဖကန်ဲ့ ဆှဲစုနတော။ အင်ျကြီ ကြယသ်ီး တဈလုံး ပြုတပြှီး ဘရာစီယာအောကကြ နို့အုံအပေါခြှမ်းလေး ထွကကြနွတောလေ။ ကိုအေးကြောြ ထွကသ်ှားတဲ့ထိ ကမွတို့လည်း စကားနိုင် လုနကြတေယ်။ အခွိနတ်ှေ တဖြည်းဖြည်း ကုနလြာတော့ နေ့လညဘြကြ မိတူးက ပိုကဆြံရပြေီး ကနွတ်ဲ့ ပန်းတွကေို ရဝတေလြေး အုပန်တောပေါ့။
” မိသဲ … ငါတော့ သိမ်းပြီဟာ … နင် ထမင်းစားတော့မလား … ဒေါခြငကြှီးဆိုင် ငါဝငမြှာပေးလိုကမြယ် ”
” အေးဟာ နငပြှနရြင်း … ဝငမြှာလိုကတ်ော့ … ငါက ၂ ခကြထြိုးလောကမြှ သိမ်းမှာ ”
မိတူးက ထမိနသ်ချော ပြငဝြတရြင်း ပန်းစည်းတွေ ထည့ထြားတဲ့ ဘမ်းကို ခေါင်းပေါရြှကပြှီး ထပြနသ်ှားပြီ။ ကမွက ထုံးစံအတိုင်း လကကြနွလြေးတွကေုနအြောင် ရောင်းရဦးမယ်။ ခဏနတေော့ ဒေါခြငကြှီးဆိုငကြ ကောငလြေး ထမင်းလာပို့ပေးပါတယ်။ ဒေါခြငကြှီးထမင်းဆိုငကြ ဈေးထိပမြှာပါ။ မိတူး အိမပြှနရြင်း ကမွဖို့ ဝငမြှာပေးတာ။ ကမွတို့လို ဈေးသညတ်ှအတွေကြ တဈခါစား ၇၀၀ ပဲ။ အသားဟင်း တဈခွကြ၊ အရံဟင်းက ပဲနပ် ငပိကြောြ ခဉွရြညဟြင်း အတို့အမှုပလြေးရော တနပြါတယ်။
” မမသဲ … ဝကသ်ားကုနလြို့ … ကြကသ်ားနဲ့ ယူလာတယ် ပိုထည့ပြေးထားတယတ်ဲ့ ”
” အေးအေး ငါ့မောင် … ရော့ ပိုကဆြံ ”
” ဟုတ် … ခဏနမှေ ပန်းကနတ်ှေ လာသိမ်းတော့မယ် ”
ကမွ အိမမြှာ ညနစော တဈနပပြဲ စားတယ်။ မနကန်ဲ့ နေ့လညကြ ဈေးမှာပဲ စားတာ။ အမေ့ကို ကမွအတွကန်ဲ့ အလုပမြရှုပစြချင်ေတ်ာပါ။ နေ့လည် ၂ ခကြြ ကြောတ်ော့ ဦးလေးမှမောင် လာကြိုနပြေီ။
” ကလင် ကလင် … မိသဲ … ငါ ရောကပြှီဟေ့ ”
ကမွနားမရောကခြင် ဆိုကကြားဘဲလသ်ံလေး ပေးပြီး လှမ်းအောန်တော။ ကမွလည်း အကုနသ်ိမ်းဆည်း ပြီးပါပြီ။ ရောင်းရသမွှ ပိုကဆြံကို ကမွလှယန်ကြေ လှယအြိတလြေးထဲ ထည့ပြှီး ထရပလြိုကတ်ယ်။ ဦးလေးမှမောငကြ တကောကတ်ောင်း ကိုမပြီး ဆိုကကြားနောကတ်ငတ်ော့ ကမွလည်း ဆှဲခွင်းဆှဲပြီး ရှေ့က တကထြိုငလြိုကတ်ာ။
” အသီးအရှကတ်ှကေ … မကုနဘြူးလား ”
” ကုနပြါတယ် … ဦးလေးမောငရြဲ့ …။ ညနစော အိမခြကြဖြို့ အာလူးလေး နည်းနည်းရယ် … ဝကသ်ားရယ် သချော ခနွထြားလိုကတ်ာ ”
ဦးလေးမှမောငကြ ကမွကိုငထြားတဲ့ ဆှဲခွင်းထဲက အာလူးတွေ မှငပြှီး မေးနတောပေါ့။ အိမရြောကတ်ော့ ဦးလေးမှမောငကြ အမေ့အခန်းထဲ တန်းဝငသ်ှားတယ်။
” ရှင့လြီးကလည်း … အမြဲတောငန်တော … မပြောချင်ဘြူး …။ သှား မနကကြ တဈခါလုပပြှီးသား … ညကြမှ လုပတ်ော့ ”
ကမွ အခန်းထဲ လှယအြိတထြဲက ပိုကဆြံတွေ ထုတရြနတေေုန်း အမေ့အသံ ကြားရတော့တာပဲ။
” မသန်းကလည်း … ငါက သချော တောငတ်ာမှ မဟုတတ်ာ …။ နင့ဟြာကြီး မှငရြငကြို မနနေိုငတ်ာ … ဟီးဟီး ”
အမကလေည်း အမပေါပဲ။ ကမွ အဖရင်ေး ရှိတုန်းက ဒီလိုမနဘေူး။ ဦးလေးမှမောငန်ဲ့ကြ ဖငပြေါြ ခေါင်းပေါြ နတတေလြာတာ။ ကမွ ထရံပေါကလြေးက ကြည့်တ်ော့ အမကေ ပေါငဖြှဲထိုငပြှီး လညပြင်းနဲ့ ဗိုကကြို ကုတန်တော။ ထမိနကြ ခါးလွှောခထွားတော့ ဘောလြီမပါတဲ့ နို့တွကေ တွဲကနွတယ်ေ။ ဗိုကခြေါကြ နည်းနည်းထွကပြမယေ့ြ ကြမ်းပြငပြေါြ အိကားနတေဲ့ အမေ့ဖငကြှီးက တခွမ်းလောကပြေါန်တောပေါ့။ ဦးလေး မှမောငကြ ပေါငကြားထိုငန်တေဲ့ အမေ့ထမိနအြောကန်ားစကို ပေါငရြင်းလှနတ်ငပြှီး တဟီးဟီးနဲ့ လကကြ ပေါငကြှားနိုကန်တယ်ေ။
ကမွရှိလို့ အမကေ မူနတောပါ။ မရှိရင် ခံပြီးတာ ကြာပေါ့။ အမကေ ထမိနကြို ရငလြွားလိုကတ်ော့ ဦးလေးမှမောငလြည်း စိတလြွော့သှားတာ ထငတ်ယ်။ အခန်းထဲက ပြနထြှကလြာပြီး ဆိုကကြားပြနထြှကသ်ှားတာ။ ကမွလည်း ဈေးရင်း ၅ သောင်းခွဲ ဖယပြှီး မှတတ်ဲ့ပိုကဆြံ ရကြညေ့တ်ော့ ၉ ထောငကြွောြ ရတယ်။ အမေ့ကို အိမစြရိတပြေးဖို့ ၅၀၀၀ ခနွပြှီး ကနွတ်ာ ကမွ သတ်ေတာလေးထဲ ထည့ပြှီး သော့ခတလြိုကတ်ာ။ ကမွ အိမပြှငမြလို့ ပိုကဆြံစုနတော ၁ နှစ်ကြောပြါပြီ။ ဒီတမိုးပြီးရင် သှပမြိုးပြီး နောကဖြေး ရလေောင်းအိမသ်ာလေး လုပမြလို့ပါ။
” အမေ … ရော့ … ၅၀၀၀ ”
” နေ့တိုင်း ပေးမနပေါနဲ့ … မိသဲရယ် …။ ညည်းက အပျိုကြီး ဖါးဖါး ဖြစ်နပြေီ …။ အဝတစြားလေး ဝယဝြတ်ဦး …။ ဖုန်းပဲ ဘလြထေည့မြနနေဲ့ ”
………………………………………………..
🏵️အခန်း ( ၂ )🏵️
” ခခြြ … ဒါကတော့ အမရယ်ေ … သမီးက သူများတွလေို အမြဲမသုံးပါဘူး …။ ညပိုင်းပဲ … ခဏတဖြုတ် ကြည့်တ်ာပါ …။ ပိုကဆြံ မကုနပြါဘူး ”
အခုခတကြလည်း မလှယဘြူးလေ။ ရပကြှကထြဲက ကလေးတွတေောင် ဖုန်းတဈလုံးစီနဲ့ပါ။ ကမွလည်း ဖေ့ဘုတအြကောင့တ်ဈခု ဝယပြှီး သတင်းဖတ် မင်းသားမင်းသမီတွရေဲ့ အရှုပတ်ောပြုံတွေ ဖတရြင်း ညပိုင်း အပငွြးပြတောပေါ့။ အရှင်းဆုံး ပြောရရင် ကမွလည်း သာမနပြုထုစဉလြေ သှေးနဲ့ သားနဲ့ပဲ။ အပြာဇာတကြားတွလည်ေး ကြည့်ြ၊ အောစာတွလည်ေး ဖတရြင်း တကိုယရြည် အာသာဖြညမြိတာပဲလေ။ အောစာရေးတဲ့ စာရေးသူတဈယောကန်ဲ့ fri ဖြစ်ထားသေးတယ်။
အဲဒီလူကို ကမွပြောရင် ရှငတ်ို့ အံ့သှသှားမယ်။ စဉြးစားမနနေဲ့ သူ့နာမည် မောငခြှိမ့ြ ။ ဟုတတ်ယ် ကိုမောငခြှိမ့ဆြိုတာ ကမွတို့ ရပကြှကကြပါ။ အင်း အသကကြ ၃၀ ကြောပြှီ။ အသောကအြစား မရှိပမယေ့ြ တခါတခါ မူးလာရင် ရပကြှကအြလယကြ တုတကြှီးပေါြ အုပစြုလိုကြ သီချင်ြးဆိုကြသေးတာ။ ကမွ အရှယရြောကကြတည်းက ကိုမောငခြှိမ့ြ သူစိမ်းမိန်းမနဲ့ တွဲလာတာမွိုး မမှငဖြူးသေးဘူး။ ဆိုလိုကတ်ဲ့ သီချင်ြးက အသဲကြဲ သီချင်ြးတွေ။ သူတို့အုပစြု မူးပြီး အောဟြဈနလည်ေး ရပကြှကကြ မပြောပါဘူး။ မပြောဆို အရပထြဲ သာရေးနာရေးဆို သူတို့ အုပစြုပဲရှိတာ။ လူတဈယောကြ ဆုံးပြီဆို မောငခြှိမ့ြ ခေါဟြေ့ဆိုပြီး အစပြုရတဲ့ အထိပါပဲ။
ကိုမောငခြှိမ့ြ bff နှစ်ယောကကြ ကိုအောငမြိုးနဲ့ ကိုသံချောင်းပေါ့။ လူပျိုကြီးတွေ ဆိုပမယေ့ြ နှာဘူးကလွှန်းပါတယရြှင်။ အရပထြဲလည်း သူတို့ မလိုကဖြူးတဲ့ အမွိုးသမီး မရှိသလောကပြါပဲ။ အထူးသဖြင့ြ ကိုမောငခြှိမ့ပြေါ့။ ကမွ သူ့အိမရြှေ့က ဖြတလြွှောကတ်ိုင်း မကြန်ှာကို ဘယတ်ော့မှ မကြည့်ဘြူး။ ဖငပြဲ ကြည့်န်တော။ တခါတခါ ကမွ အမှငကြတလြှန်းလို့ သူ့အိမရြှေ့ဆို ဖငကြို ဘယည်ာရမ်းပြီး သချော လွှောကပြှလိုကတ်ယ်။ ဇကကြှီးလိမပြှီး ကနွန်ရဈေတာ မှတကြရောပဲ။
” ဟဲ့ … ညနစော … ကြကြဥ ကြောပြေးရမလား… မေးနတော … ဘာပြုံးနတောလဲ … မိသဲ နောြ … ဟင်းဟင်း ”
” ဟင် … အမေ … ဟုတ် ဟုတ် … ခိခိ ”
ကိုမောငခြှိမ့ြ အကြောင်းတွေးရင်း အမေ့အသံကြောင့ြ ကမန်းကတန်း ပြနဖြှလေိုကရြတယ်။ ညပိုင်း အမတေို့နဲ့ ထမင်းအတူစားပြီး တီဗှီ ခဏကြည့်ြ ပငွြးလာတာနဲ့ အိပယ်ာဝငခြဲ့လိုကတ်ာ။ နာရီကြည့်တ်ော့ ၉ နာရီခွဲနပြေီ။ ဟိုလိမ့ဒြီလိမ့ြ အိပမြရတာနဲ့ ခေါင်းရင်းခုံအပုလေးပေါကြ ဖုန်းယူ ဖြင့ကြှည့မြိတယ်။ ! အိုး ! အစုံပါပဲ။ မောဒြယမြင်းသမီးတဈယောကြ နာမညကြှီး မင်းသားနဲ့ အတူနပြေီး ပြူနာတကတ်ော့ မဒိန်းမှုနဲ့ အမှုဖြင့ြ တရားစွဲကြ၊ အဆိုပျိုငပြှဲကလည်း ဆုရသှားတဲ့သူကို ပရိတသ်တကြ မကြနပေလြို့ ဒိုငပြှောင်းခိုင်းတာတွရေော ဖေ့ဘုတပြေါြ တရားဝငတ်ှဲပြီး ကြဲကြပြဲကြတော့ တဈယောကဝြှကဖြဲ တဈယောကလြှနပြှီး ဆဲကြ ပြုကြ၊ ဒီကြားထဲ ဆယလြီတွကေ တဈယောကန်ဲ့တဈယောကြ အပျိုင် စောင်းမှှောင်း ပိုစ့တ်ငကြှနဲ့ ဘာပဲ ဖြစ်ဖြစ် အိပယ်ာထဲကနေ အကုနသ်ိခွင့ရြတော့ အပငွြးပြတောပေါ့နော့။
ခဏနတေော့ cb က တခွှငခြွှငန်ဲ့ စာတွေ ဝငလြာလို့ အသံကို အဆုံးထိ ပိတထြားလိုကရြတယ်။ ကမွ acc နာမညကြ အဲ မပြောပြပါဘူး ခိခိ။ ယောကြွားတွမွေား မိန်းကလေးပုံတငထြားရင် အထီးမှန်းမသိ အမမှန်းမသိ တဟိုင်းဟိုင်းနဲ့ပါ။ တခွို့က ရိုးရိုးသားသား မိတဆြကပြမယေ့ြ တခွို့က အတောရြိုင်းတာ။ အအိုလား အပျိုလား ဘယမြှာနတောလဲ စုံစိနအေောင် မေးကြတော့တာ။ ကမွက ကမွပုံ မတငပြါဘူး။ မင်းသမီးပုံလေးတွေ တငတ်ာများတယ်။ တခါတခါ အောကခြှလေူတန်းစားတွရေဲ့ လူနမှေုဘဝ ခံစားခကြလြေးတွေ ရေးရင်း ပိုစ့တ်ငတ်တတ်ာမွိုး။
cb က ပြောနကြေ သူငယခြငွြး ၅ ယောကလြောကြ ရှိတယ် ။ ၅ ယောကလြုံး ရိုးရိုးသားသားမို့ သာကြောင်းမာကြောင်း ဘာဟင်းခကြစြားတုန်း မိုးရှာလား နပေူလား ဒီလောကပြါပဲ။ ခဏနတေော့ ကိုမောငခြှိမ့ြ acc လေး မီးစိမ်းလာတယ်။ ည ၁၀ နာရီ ကြောန်ပြေီ။ ဘာများလုပန်လေဲလို့ စပစြုချင်တ်ဲ့စိတကြ ပေါလြာတာပေါ့။ ကမွဘကကြပဲ စဟိုင်းလိုကတ်ာပါ။ ကိုမောငခြှိမ့ကြ အပြငမြှာ ပြောပြွောန်တတေပြမယေ့ြ လိုင်းပေါကြှ ခွတယေရြှင့ြ။ စကားပြနပြှောချင်မြှ ပြနပြှောတာ။ ကမွမှန်းလည်း သူမသိပါဘူး။ ကမွက သူ့ acc ကို ရပကြှကြ ကထိနဖြို့ အလှူခံရင်း သူ့ဖုန်းခိုးကြည့်ခြဲ့လို့ သူ့ acc မှန်း သိနခေဲ့တာ။
အဲဒီနေ့က ကမွတို့ မိန်းကလေးအုပစြု အလှူခံပေးရတဲ့ရကြ ကိုမောငခြှိမ့ြ အိမထြဲဝငတ်ော့ အိမရြှေ့ခုံပေါမြှာ ဖုန်းကြည့်န်တော။ ကမွတို့ကို မှငတ်ာနဲ့ ခဏဆိုပြီး အိမထြဲ ပိုကဆြံဝငယ်ူတာ။ ကမွလည်း စပစြုချင်တ်ော့ စားပြဲခုံပေါကြ သူ့ဖုန်းယူကြည့်မြိတာ သူ့ acc နာမညရြယ် ပရိုဖိုငရြယ် မှငလြိုကရြတာပေါ့။ ညပိုင်း ကမွ လိုင်းသုံးတော့ သူ့ acc ကို ကမွ သှားအပလြိုကတ်ာ။ ၅ ရကလြောကန်မှေ fri လကခြံပြီး ၂ ပတလြောကမြှ ကမွနဲ့ စကားစပြောဖြစ်တယ်။ ဒီလိုပဲ ဆရာခွိမ့ြ ပရိတသ်တပြါ ဘာညာဆိုပြီး ဖောရှော အရငရြိုကလြိုကတ်ာ။
” မင််ဂလာပါဗြာ ”
ဟော ပြောရင်းဆိုရင်း ခုန ကမွ ဟိုင်းထားတာ စကားပြနပြှောနတယ်ေ။ မင်ျဂလာပါဗွာ ဆိုတာ သူပြောနကြေ စကားလေး။
” ဆရာခွိမ့ြ … ဘာလုပန်တောလဲ ရှင့ြ ”
” အားတဲ့ခွိန် … ဘောဒြါတွေ စာပြနန်တောပါ ”
” အောြ … စာရေး နသလေားလို့ပါ ”
” ခုနမှ ရေးပြီးတာဗြ … ညှောင်းလို့ ခဏနားနတော ”
” အသဈ မတငဘြူးလားရှင် … စောင့ဖြတရြင်း အားပေးနရတော ”
” ဟာ … ရေးပြီးသမွှတော့ တငပြေးတာပဲဗွ …။ တဈပိုဒစြာ ရဖို့ … အတောြ အားထည့ရြေးရတာ …။ ခငဗြွားတို့ စာဖတသ်ူတွကေ … အသဈတငပြှီးတိုင်း … အဆကတ်ောင်းကြတာ … စာရေးသူတွကေို နားမလညကြှဘူးဗွာ ”
ပြောရင်းဆိုရင်း ဖောကလြာပြီ ခိခိ။ ကမွက ဘာရယမြဟုတဘြူး အပြငမြှာသာ ကိုမောငခြှိမ့ကြို သိပမြရောရဲတာ လိုင်းပေါကြှ ကလိလိုကရြမှ။
” ကိုမောငခြှိမ့ကြ … အပြငမြှာ ချောလားရှင့ြ ”
” ဟမ် … အဲဒါတော့ ကနွော့ြ ခစွခြစွြ … လာမှ မေးကြည့်ဗြွာ … ဟီးဟီး ”
ဒါမွိုးကြ မသာကြီးက ဖြီးနတော တွေ့လား ဟှန့ြ။ ဒင်းရုပကြှီး အပြငမြှာ မမှငခြငွမြှအဆုံးပဲ။
” ဟဲ့ … မိသဲ … အိပတ်ော့လေ …။ ဖုန်းမီး ပြင့န်တော ငါသိတယန်ောြ …။ မနကြ ဈေးထွကရြင် အိပရြေးမဝပဲ နမယ်ေ ”
ကိုမောငခြှိမ့ကြို စကောင်းနတေုန်း အမေ့အသံကြောင့ြ ကမွလည်း ကိုမောငခြှိမ့ကြို နှုတဆြကပြှီး အိပပြဈလိုကတ်ာ။ အိပမြကထြဲ ကိုမောငခြှိမ့ကြှီးက ရည်းစားစကားလိုကပြှောလို့ ကမွ ထွကပြှေးရသေးတယ် ဟိဟိ။ မနကြ အိပယ်ာထတော့ တကြှိကြှိနဲ့ ကြမ်းလှုပသ်ံတွေ ကြားရတော့တာပါပဲ။ မနကြ ၅ နာရီ မတတ်င်းပဲ ရှိသေးတယ်။ အမနေဲ့ ဦးလေးမှမောငပြေါ့ တအီးအီး တရှီးရှီးနဲ့ မောနင်းပြဇာတ် အစီအစဉလြေး တိုကရြိုကြ လှင့န်ကြပြေီ။
” ဘှတ် … အားးးး …… ကောင်းလိုကတ်ာ … မသန်းရယ် … ရှီးးးးးး ”
” စကား မပြောပါနဲ့ဆို … ကိုမှမောငကြလည်း … လိုးမှာဖြင့ြ လိုး … ဟိုဘကခြန်းက ကလေး နိုးသှားဦးမယ် ”
” အားးး ရှီးးး … အေးပါ မသန်းရာ … ကောင်းလှန်းလို့ … ပြောမိတာပါ ”
အမကေ ကမွကို အခုထိ ကလေးလို့ ထငန်တေုန်းရှင့ြ။ ကမွဟာတွကေ အထကအြောကြ လကယ်ောငလြိုကန်တော ကြာပေါ့။ အမတေို့ လိုးတာတွေ ကြည့်ရြင်း လကန်ဲ့ အာသာဖြတေဲ့ အကငွ့ကြ စွဲနပေါပြီ။ ကမွ ထရံပေါကလြေးက ကြည့်လြိုကတ်ော့ အမကေ ကြမ်းပြငပြေါြ လေးဖကထြောကလြေး ကုန်းပေးနတော ထမိနကြ ခါးထိလိပတ်ငထြားရင်း ကမွ အခန်းထရံဘကြ ခေါင်းလှည့ထြားတာ။ ဦးလေးမှမောငကြ ပုဆိုး ခွရင်ေးပုံပြီး အမေ့ဖငကြှီးဆှဲပြီး ဒူးထောကလြကြြ အနထေားနဲ့ နောကကြ လိုးနတောပေါ့။
” ကိုမွမောင် … ခဏ ”
ခဏဆိုပြီး အမကေ ဦးလေးမှမောငဒြူးအောကြ ခေါင်းရင်းဘကကြ စောငတ်ှယေူပြီး ခုပေးနရှောတာ။ ဦးလေးမှမောငကြလည်း အလိုးမပကြပြဲ ဒူးတဖကစြီ မှှောကကြှှရင်း အမလကေပြှနထြိုးပေးနတေဲ့ စောငတ်ှကေို ဖိပြီး တဘတဘြတန်ဲ့ ဆှဲဆှဲလိုးနတော။ ဒူးအောကြ စောငခြုလိုကတ်ော့ ကြမ်းလှုပသ်ံ တကြှီကြှီ အသံလေး တိုးသှားတော့တာပဲ။ တတလြည်းတတန်ိုငတ်ဲ့ အမပေေါ့ရှင်။ ဦးလေးမှမောငကြ ပါးစပကြ စကားပြောလိုးချင်ပြမယေ့ြ ကမွနိုးမှာစိုးလို့ထငတ်ယ် အမေ့မကြန်ှာကို လှမ်းကြည့်ရြင်း အံကြိတလြိုးနရှောတာ။
ခနနတေော့ ဦးလေးမှမောငလြည်း မထိန်းနိုငတ်ော့ပါဘူး။ တအီးအီးနဲ့ အမေ့ခါးကို ဆှဲပြီး တဖြပဖြှပ် လိုးတော့တာ။ အမလည်ေး ဖငကြှီးထောငပြှီး နောကပြှနကြော့ထိုးရင်း တကိုယလြုံး တွန့လြိမပြှီး အီးကနဲ့ အံကြိတည်ည်းရင်း ပြီးသှားတာပေါ့။
” ကောင်းလား မသန်း … ငါပြီးအောင် ဆကလြိုးဦးမယ် ”
” အင်း … ကိုမှမောင် … ကောင်း ကောင်းတယ် … အား အားးးးး …… ရှငပြှီးအောင် ဆကလြိုးလေ … အင်းဟင်း ကောင်းလိုကတ်ာ ရှင် ”
ဦးလေးမှမောငလြည်း အမေ့စကားဆုံးတော့ အခကြင်ါးဆယလြောကြ ဆကတ်ိုကဆြောင့လြိုးရင်း ဒူးထောကလြကြြ အနအထေားနဲ့ အမေ့ဖငကြို ဆီးခုံးနဲ့ ကပပြှီး ခေါင်းစိုကကြသွှားတော့တယ်။ လီးကို အမေ့ စောကဖြုတထြဲက ဆှဲထုတတ်ော့ တဘူဘူ တဗှမဗြှမန်ဲ့ စောကပြတကြ လတွေေ အမထြှကန်တော။ အမကေ ထမိနကြို လကန်ောကပြှနဆြှဲခရွင်း ကိုယလြုံးလှဲခပြှီးမှ စောကပြတကြို လကန်ဲ့အုပပြဈလိုကတ်ယ်။ ဒါကို အမေ့လကကြှားကနေ ဗှိဗှိနဲ့ စောကပြတကြ လအနေထြှကတ်ုန်း။
” နင့ြ … စောကဖြုတကြ အတောြ စကားများတယ် … မသန်းရာ … ဟီးဟီး ”
” အဲဒါ … ရှင့ြ လီးကို … ဆုံးမနတောလေ … ဘူဘငန်ဲ့ … ခိခိ ”
ခဏနမှေ အမတေို့အသံတွေ ငှိမကြသွှားတာ။ ကမွလည်း အသာလေးထ ရချိုး သနပခြါးလိမ်း ထုံးစံအတိုင်း ဦးလေးမှမောငန်ဲ့ ဝယစြရာရှိတာ ဝယဖြို့ ဈေးကြီး ထွကလြာခဲ့လိုကတ်ယ်။ ဒီနေ့တော့ ဦးလေးမှမောင် ပေါငကြှားက လီးကြီး ငှိမကြနွတော အမကေ မနကစြာ ကြှေးထားလိုကလြို့ ထငတ်ယ် ခိခိ။ ဆေးလိပလြေး ဖြာလိုကြ နင်းလိုကန်ဲ့ လမ်းကောင်းရင် မသိသာပမယေ့ြ ခွိုင့ရြှိတဲ့နရောကြ အရှိနလြွော့ပြီး အားထည့န်င်းရရှာတယ်။ တခါတခါ နားထကတ်ှေ ခွကပြှီး ဆံပငတ်ခွမ်းလောကြ ဖြူနတေဲ့ ဦးလေးမှမောငကြို သနားမိတယရြှင်။
ဘာပြောပြော ကမွတို့သားအမိကို ရိုးရိုးသားသား ရှာဖြကြှေေးမှေးလာတာ နှစ်လည်းကြာလှပြီ။ လာမယ့န်ှဈ အိမပြှငပြှီးတာနဲ့ ကမွအိမမြှာ ကုနစြုံဆိုငလြေး ဖြင့န်ိုငအြောင် ကြိုးစားရမှာ။ အမနေဲ့ ဦးလေးမှမောငကြို ဘာအလုပမြှမလုပပြဲ အနားယူစချင်ေလြှပါပြီ။
” ကလင် ကလင် … ဟဲ့ … မိသဲ … ရည်းစားတွေ ဘာတွမွေား ရှိနပြေီလား … ဈေးရောကပြှီဟ … ဘာတွေ တွေးနတောတုန်း ”
” ရည်းစားမရှိပါဘူး … ဦးလေးမှမောငရြယ် … အတွေးလှနသ်ှားလို့ပါ … ခခြြ ”
ဆိုကကြား ဘဲလသ်ံနဲ့ ဦးလေးမှမောင် အသံကြားမှ ကမွ အတွေးစတွေ ပကြသ်ှားရတယ်။
” ငါ … ဈေးထိပ် လကဖြကရြညဆြိုငကြ … စောင့မြယ် … ပြီးရင် အဲ့ဒီ လာခဲ့တော့ ”
” ဟုတ် … လကဖြကရြညဖြိုး ယူသှားလေ … ဦးလေးမှမောင် ”
” ငါထဲ … ပါ ပါ တယဟြ … သှားပြီ ”
ကမွကို ဈေးအလယပြေါကခြပြေးပြီး ဈေးထိပကြ လကဖြကရြညဆြိုငဘြကြ ထွကသ်ှားတဲ့ ဦးလေးမှမောင် နောကကြွောကိုကြည့်ရြင်း ကမွ ပြုံးမိလိုကတ်ယ်။ ကမွပေးရင်း ပိုကဆြံ ဘယတ်ော့မှ မယူရှာပါဘူး။ အမနေဲ့ ကမွကို လုပကြွှေးရမယ့ြ တာဝန် သူ့မှာ အမြဲရှိတယပြဲ ပြောတာ။ ခဏနတေော့ ဝယခြှမ်းပြီး ကမွလည်း ဦးလေးမှမောငန်ဲ့ အိမပြှနလြာခဲ့ လိုကတ်ယ်။ လမ်းထိပစ်ြေးလေးမှာ ပြနရြောင်းဖို့ ပြငဆြငပြှီး ဈေးရောင်းပြနထြှကတ်ာပေါ့။
” ဟိတ် … မိသဲ … အငယမ် ပြနရြောကန်ပြေီဟ ”
” ဟမ် … ကောငမ် ငါတို့ဆီတောင် … မလာဘူး ”
” လာမယ် ပြောတယဟြ … သူတို့အိမ် ဧည့သ်ညတ်ှရေော ရောကန်တော ”
ဈေးရောကတ်ာနဲ့ ဈေးခင်းတုန်း မိတူးဆီက အငယမြအကြောင်း ကြားလိုကရြတယ်။ အငယမ် ဆိုတာ ကမွတို့ခေါတ်ဲ့ နာမညပြါ။ သူ့နာမညအြရင်းက သင်းသင်းမာ တဲ့။ မောငန်ှမ ၂ ယောကရြှိတာ သင်းမာက အငယမြို့ သူ့အဈကို ကိုမွိုးနိုင် ခေါတ်ဲ့အတိုင်း ကမွတို့က လိုကခြေါကြှတာပေါ့။ အငယမြက ဆနရြောင်းတာပါ။ အရငကြ ကမွတို့နဲ့ ဈေးအတူရောင်းရင်း နောကကြှ ကားဆရာတဈဦးနဲ့ ဘာလိုလို အသံထွကပြှီး တခွားမှို့တွထေိ ဆနလြိုကရြောင်းနတေော့တယ်။ မိတူးနဲ့ အငယမြအကြောင်း ဈေးဝယပြါးတာနဲ့ ထိုငပြှောကြနကြတောပဲ။
” အဲဒီ … ကားဆရာနဲ့ အငယမြက … ညားများနပြေီလား … မိတူး ”
” ညားမညားတော့ … မသိဘူး … ကောငမ် ခါးတွေ တုတပြှီး ဖငတ်ှေ ကော့ထွကန်တော … အလိုးခံပြီးရောပေါ့ … မိသဲရာ ”
” ဟာ … မိတူးရာ … နငကြလည်း ပြောလိုကရြင် … တဆုံးပဲ … ကိုယ့သ်ူငယခြငွြးကိုဟာ ”
” ငါက … ပြင့ပြှင့လြင်းလင်းပဲ … ပြောတတတ်ာ နငအြသိပါ … မိသဲရာ …။ နငတ်ို့ ငါတို့လည်း … ခရမ်းသီးနဲ့ … နှစ်ပါးသှားနကြတော …။ လယကြှကရြှိတော့လည်း … ထွနမြယ့ြ ထွန်းတုံးက မရှိ … ခိခိ ”
” မသာမ … နင့ဟြာက … ခရမ်းသီးရော … ရသေးရဲ့လား ”
ကမွလည်း တခါတခါ မိတူးကို တဈတဈခွခွပဲ ပြနပြှောပစ်တယ်။
” အံမယ် … သိချင်ြ… နငကြိုယတ်ိုင် … လာထည့လြေ … အင့ြ ”
” ဟယ် … စောကရြှကကြို မရှိဘူး … ကြကဂြလီးမ … နင့စြောကဖြုတ် ပြနဖြုံးထား … ဖီ … ရှံထွာ ”
မိတူးလေ စကားပြောရင်း လူးချင်ြးက ထိုငလြကြအြနအထေား ဆိုငခြငွြးကပန်တေော့ ခွတလှေမ်းအကြာကနေ ကမွဘကလြှည့ပြှီး ထမိနလြှနပြှနတော စောကမြှှေးအုံကြီးက အတိုင်းသားပဲ။
” ခခြြ ခခြြ … အခု အားရအောင် ကြည့်ထြားနောြ မိသဲ …။ ငါ လငယ်ူပြီးရင် … မပြတော့ဘူး သိလား ”
” အေးပါ … နင် လငရြမှ … နင့လြငကြို ပြ …။ ဒါမှ ဟိုက လီးနဲ့ ဆောင့ထြိုးလိုကမြှာ ”
……………………………………….
🏵️အခန်း ( ၃ )🏵️
နှစ်ယောကသ်ား ဗရုတသ်ုတခြတွေ ပြောရင်း ဈေးရောင်းလိုကပြဲ။ ငါးချောကန်ဲ့ ဟင်းရှကလြေး နည်းနည်းကနွတ်ဲ့အခွိန် ဦးလေးမှမောင် ရောကလြာပါလရေော။ ဖုန်းထုတပြှီး နာရီကြည့်တ်ော့ ၂ ခကြထြိုးတော့မှာမို့ ဈေးသိမ်းရင်း မိတူးကို နှုတဆြကလြိုကတ်ာ။
” မိတူး ငါတော့ သိမ်းပြီဟာ … ငါးချောကလြေးနဲ့ ဟင်းရှတလြေး နည်းနည်းပဲကနွတ်ာ … အိမ် ခကြစြားတော့မယ် ”
” အေးအေး မိသဲ … ငါလည်း သိမ်းတော့မှာ …။ နငန်ဲ့ စကားကောင်းနလေို့ … နှင်းဆီပန်း ၄ စီးလောကပြဲ ကနွတ်ာ …။ ညနပေိုင်း အိမ် ဖောကသ်ညတ်ှေ လာရင် ရောင်းဖို့တောင် နည်းနပြေီ ”
မိတူးကိုနှုတဆြကရြင်း ဈေးသိမ်းပြီး အိမရြောကတ်ာနဲ့ ခွိုင်းနမ်းကြည့်တ်ော့ ခွှေးနံ့လေးက သင်းကနဲ့ပဲ။ အတွင်းခံ ဒူးမှောကခြွှတတ်ာနဲ့ ဘောင်းဘီထဲက အနံ့ကလည်း ခပပြှင်းပြင်း။ အနံ့မခံပဲ ရနတေော့တာ ခိခိ။ ကမွတို့လို လမ်းဘေးဈေးသည် ဆိုတာ နပေူမရှောင် မိုးရှာမရှောင် ဈေးရောင်းရတော့ ခွှေးနံ့ ကိုယန်ံ့ အနံ့ပေါင်းစုံပါပဲ။
လေးထောင့မြှနကြို ထံရံဘကြ မှီထောငပြှီး ကမွ ထရပရြင်း အင်ျကြီအရင် ခွှတပြဈလိုကတ်ယ်။ ပြီးမှ နောကကြွောဘကြ ခွိတကြို ဖြုတပြှီး ဘရာစီယာ ခွှတခြပြဈတာ။ နို့အုံလေး တုနကြနဲ့ ခုနထြှကလြာတုန်း ထမိနရြငလြွားရင်း ရချိုးဖို့ ထွကခြဲ့လိုကတ်ယ်။ ရဘေုံပိုငန်ားရောကတ်ော့ ထမိနဆြှဲမပြီး ဒူးဆဈကနေ ရနှစ်ေဖလားလောကြ လောင်းပြီးမှ ငါးချောကခြကြဖြို့ သတိရလာတော့တာ။
ရဘေုံပိုငကြနေ ပြနလြွှောကြ ထမင်းဟင်း ခကြတ်ဲ့နား စဉ့န်ီတုံးလေးပေါြ ငါးချောကတ်ုံးလေးတွေ ခုတထြဈ ရဇလေုံလေးထဲ ထည့န်တေုန်း ကမွ နာမညခြေါသ်ံ ကြားလိုကရြတယ်။
“‘ မိသဲရေ … ဟေး ယောင်းမ … မိသဲ ”
” ငါ ဒီမှာ … အငယမြရေ … ဝငလြာခဲ့လိုကြ ”
အသံကြားကတည်းက အငယမ် အသံမှန်းသိလို့ ပြနအြောလြိုကတ်ာ။
” ဟိတ် မိသဲ … ဒီတခေါကြ ငါဆံပငည်ှပလြာတယ် … ဘယလြိုတုန်း … လှရဲ့လား ယောင်းမ ”
အငယမြက ကမွနားလွှောကလြာရင်း ပြောနလေို့ မော့ကြည့်လြိုကတ်ယ်။ အရငကြ ဖြူဖြူပိနပြိနန်ဲ့ အငယမြလေ အခု ကြောလညလြောကရြှိတဲ့ ဆံပငတ်ှဖြတေပြှီး ဂုတဝြဲလေးညှပလြာတာ။ လူက ဝလာပြီး မကြန်ှာက ပြဲလာတော့ ဘယလြိုကြီးမှန်းကို မသိပါဘူး။
” ဟယ် … လှပါတယ် အငယမြရဲ့ ”
အငယမြက ဝလာတော့ ဆံပငတ်ိုနဲ့ သိပမြလိုကပြါဘူး။ ဒါပမယေ့ြ သူငယခြငွြး စိတခြမွြးသာအောငတ်ော့ ပြောပေးရတာပေါ့။
” ရော့ … လကဖြကသ်ုပ် ဝယလြာတယ် … သှားထည့အြေ …။ ဒါနဲ့ … ဘာတွေ ခုတန်တောတုန်း ”
” ညနစော ဟေ့ … ငါးချောကတ်ှေ … ရချိုးမယ် လုပပြှီးမှ သတိရတာနဲ့ … အရငခြကြမြလို့ ”
အငယမ် ယူလာတဲ့ လကဖြကသ်ုပကြို ပန်းကနထြဲထည့ြ၊ ငရုပသ်ီးလေးကိုကြ၊ ဟင်းခွိုမှုံ့လေး ထပထြည့ပြှီး ပြငသ်ုပပြေးလိုကတ်ယ်။
” ရော … အငယမ် … စား ”
” ဟိတ် … အိမကြ ငါ့ကို လငယ်ူခိုင်းနပြေီ … ခခြြ ခခြြ ”
အငယမြက ခုံပုလေး တဈလုံးယူပြီး ကမွရှေ့ ဝငထြိုငရြင်း စပြောတော့တာပဲ။
” ယူခိုင်းလည်း ယူလိုကပြေါ့ ဟာ … ကားဆရာနဲ့ မဟုတလြား ”
” အေး … ကိုဘတိုးကလည်း … အတူနဖေို့ ပြောနပေါပြီ …။ ဒါပမယေ့ြ ငါ လှတလြှတလြပလြပ် နချင်ေသ်ေးတာဟ ”
” အံမယ် … နင့ပြုံစံကြည့်ြ သိတယ် … ကောငမ် ခါးတုတန်ပြေီ … ဟှန့ြ ”
” ခခြြ … ငါ ဆေးသောကပြါတယ် … မိသဲရဲ့ …။ ပြီးတော့ အမြဲ … မလုပဖြစ်ပါဘူး ”
” မသာမ … မယူရသေးပဲ … နငကြ ခဏခဏ … ခံချင်တ်ာလား ”
” အမှနအြတိုင်း ပြောရရင် … ခံချင်တ်ယဟြ … ခိခိ ”
အငယမြက စကားပြောရင် အဲ့လိုအဲ့လို။ ကမွလည်း ငါးချောကတ်ှေ ဇလုံးထဲထည့ြ ရဆေေး တဆကထြဲ မီးမှှေးပြီး ဟင်းခကြဖြို့ ပြငဆြငလြိုကတ်ာ။ ခရမ်းခဉွသ်ီးလေးနဲ့ အနှစ်လေးဖြစ်အောင် ရောပြီး တညထြားလိုကတ်ယ်။ ပြီးမှ လကဖြကစြားရင်း အငယမြနဲ့ စကားထိုငပြှောနတောပေါ့။ အရငထြဲက အငယမြက ဒေါစြပစြုလေ။ ရပကြှကထြဲ သူမသိတာ မရှိဘူး။ ကမွနဲ့ မိတူးကို အကုန် ပြနပြှောပြတတတ်ယ်။ အတင်းပြောတတသ်လို ပြောပြီဟေ့ဆို နားမခံအောင် ပြောတတတ်ော့ အတောသ်င့ြ ကမွတို့လို သကတ်ူရှှယတ်ူတွေ အငယမြနဲ့ဆို လူရှေ့သူရှေ့ ကြာကြာ မထိုငရြဲကြပါဘူး။
ဈေးပိတရြကဆြို ဈေးထဲက ဘယသ်ူနဲ့ဘယသ်ူ ဖြစ်နကြပြေီ ဘယသ်ူက လငရြှိရကန်ဲ့ ဘယသ်ူ့ကို ကုန်းနတော အိုးးး အစုံပါပဲရှင်။ ဝါသနာပါတဲ့ ကမွနဲ့ မိတူးက အငယမ် fan တွပေဲပေါ့။ ပြောလည်းပြောတတပြါ့ရှင်။ ကမွနဲ့ မိတူး တခါတခါ အငယမ် ပြောတာ နားထောငပြှီး အရညထြှကခြဲ့ရတာ။ အခုလည်း မစားရဝခမန်း သူများအကြောင်းပြောရင်း သူနဲ့ ကားဆရာအကြောင်းရောကတ်ော့ တဈတဈခွခွတွေ ပြောပြနတယ်ေ။ ငါးချောကအြိုး အနံ့လေး ထွကလြာလို့ ထကြည့်တ်ော့ ဟင်းက ကကြန်ပေါပြီ။ ဟင်းအိုးလေးခွ ဈေးကကနွတ်ဲ့ ဆူးပုတရြှကလြေးကို ပဲရာဇာလေးနဲ့ရောပြီး ဟင်းရည် တညထြားလိုကတ်ာ။
ကမွ အငယမြရှေ့ ပြနထြိုငတ်ော့ အခုမှ သချောကြည့်မြိတယ်။ အငယမ် ထမိနအြောကစြကလှတပြှီး စောကဖြုတကြ အတိုင်းသားပဲ ခိခိ။
” ဘယန်ှဈခါလောကြ ရှိပြီလဲ … ဆေးလေးဘာလေး သောကြဦး …။ မယူခင် … ဗိုကကြှီးလို့ အပျိုကြီး မဆှလေို ဖြစ်နမယေန်ောြ … အငယမ် … ခခြြ ခခြြ ”
ပြနထြိုငရြင်း ကမွ အငယမြကို စိတပြူလို့ သတိပေးတော့ ကမွ မသိသေးတဲ့ အဖြစ်အပကြတ်ှေ ကြားလိုကရြတော့တာပဲ။
” အပျိုကြီးက … ကိုလှထွန်းကြီးကို … ဂွိုတတပြေးတာပါ … မိသဲရယ် ”
” ဟင် ”
” အပျိုကြီး မဆှကေ လူလညပြါဟာ … သူနဲ့ဖြစ်တာက ဇာနညပြါ ”
” ဟော တောြ … အရပထြဲ … ၂ လုံး ၃ လုံး ရောင်းတဲ့ ဇာနညလြား ”
” ဟုတပြါ့ … ဇာနညကြ နတကြတောြ မိကြော့အိမ် … ခေါခြေါလြုပတ်ာ …။ မိကြော့က ငါ့ကို အကုနပြှနပြှောပြလို့ … သိတာ ”
” ဪ ”
အငယမြက သူ့အကြောင်းပြောရင်း အပျိုကြီး အကြောင်းရောကတ်ော့ ဟငရြညအြိုး ဆူလာတာနဲ့ ကမွ ထပြီး ခလွိုကရြတယ်။
” ဟာ … နင့ဟြာ မပြီးသေးဘူးလား … မိသဲရ ”
” ဝှဈ … ဘတ် … အမလေး … မသာမ ယှနေ … ငါ့ ဟင်းရညပြူ လောငတ်ော့မယ် ထိုငန်ပေါဟာ ”
ဟငရြညအြိုးခတွော့ ထမိနရြငလြွားနဲ့ ခါးညှတလြိုကတ်ာ အငယမြက မပြောမဆိုနဲ့ နောကပြဈထားသလို ဖြစ်သှားတဲ့ ကမွဖငကြို ထရိုကတ်ော့တာ။ ဖငရြိုကတ်ာ ဆိုပမယေ့ြ ဖငကြှားတည့တ်ည့ြ လကဝြါးက ရိုကမြိပြီး လကခြွောင်းက ကမွဖငကြှားအောကြ အဖုတတ်ည့တ်ည့ြ ထိုးမိတော့ တကိုယလြုံးကို တုနခြါသှားရတယ်။
” မိသဲ … နင့ဖြငကြှီးက … အားရစရာကြီးဟာ … မိန်းမချင်ြးတောင် … အူးယားလာပြီ ”
” မယ့လြေး … မိန်းမချင်ြး ပြတခြငွလြား နငကြ … ခခြြ ”
” မဟုတပြါဘူးဟာ … အလကား ဖြစ်မှာစိုးလို့ … ငါ့အဈကို ဟာကြီး … ထည့ခြိုင်းရ ကောင်းမလား စဉြးစားနတော ”
” အမယ့လြေး … နင့အြဈကိုလို … ပိနတ်ာရိုးလေး ငါက ဘာလုပရြမှာလဲ …။ ကဲ ထိုငပြါဟာ … အပျိုကြီးအကြောင်း ပြော ”
အငယမြလကကြ ကမွဖငသ်ားတွကေို ပြတရြင်း ပေါငခြှံဘကရြောကလြာလို့ အသာဖယပြှီး ပြနထြိုငခြိုင်းရင်း စကားဆကပြှောနကြတော။
” မိကြော့ပြောလို့ ငါလည်း တဈရကကြှ … သှားချောင်းကြည့်တ်ာ … တကယဟြ မိသဲရ …။ အပျိုကြီးက အရပထြဲ ဟိတကြှီးဟနကြှီး လုပန်တော …။ လူကြယရြာ ဇာနညရြှေ့ကြ ကြှနအြတိုင်းပဲ ”
” ဪ ”
” မိကြော့အိမရြဲ့ နောကဖြေးခန်းထဲ … ဇာနညကြ ကုတငပြေါြ ထိုငလြကြလြေး … အပျိုကြီးက ဇာနည့ပြေါငကြှား ဒူးတုတထြိုငရြင်း … ဂွင်းထုပေးနတော … အပျိုကြီးပုံစံက ဇာနညကြ မခိုင်းပဲ သူ့ဟာသူကို လုပပြေးချင်တ်ဲ့ပုံပဲ ”
” အဲဒါတော့ … ဇာနညကြ အသားဖြူဖြူ လူပုံက ခပဖြှောင့ဖြှောင့ြ ဆိုတော့ … အပျိုကြီးလည်း ကြှသှေားတာ နမယ်ေ ”
” ကြှမကြေှတေော့ မသိဘူး … ဂွင်းထုပေးရင်း ဇာနည့လြီး ဆှဲစုပတ်ာများ … ငါတို့ဈေးထဲက ပိုလီယို ကိုအေးကြောြ ရခေဲချောင်း စုပတ်ဲ့အတိုင်းပဲ …။ လရညတ်ှေ တဖြောဖြော ထွကလြာတာနဲ့ လီးထိပကြို ငုံပြီး မွိုခပြဈတာ …။ ခဏနတေော့ နှစ်ယောကသ်ား … မိကြော့ကုတငပြေါြ တကပြှီး ခဏနားကြတယ် …။ မကြာပါဘူး ဇာနညကြ အပျိုကြီး အင်ျကြီခွှတပြှီး နို့နှစ်လုံးကို ဆှဲစို့တော့ အပျိုကြီးကလည်း ဇာနညပြုဆိုးလှနပြှီး လီးကို ပြနတ်ောငအြောင် ဆှပေးနတော ”
အငယမြပြောတာ နားထောငပြှီး ကမွဟာလေးက တဆဈဆဈနဲ့မို့ မသိမသာ ပေါငန်ှဈခွမ်းစိရင်း လကန်ဲ့ ၂ ခကြြ ၃ ခကြလြောကြ အဖုတကြို ကုတလြိုကမြှ နသောထိုငသ်ာ ရှိသှားတော့တယ်။
” မိသဲ … နငကြ ငရုပသ်ီးတွေ ထပထြည့ထြားတာ … စပတ်ာ … ငါ့ကို ရတခွေကလြောကြ ခပပြေးဦး ”
ဇာတရြှိနတ်ကန်တေုန်း မသာမက ရတေောင်းလို့ ထခပပြေးရင်း ဆကမြပြောပဲ လကဖြကပြဲ စားနလေို့ ကမွလည်း ဆကပြှောဖို့ စကားစလိုကရြတယ်။
” ဆကပြှောလဟော … အငယမ် ”
” ပြောမှာပါဟ … ဘာလဲ … စောကရြည် ထွကခြငွန်ပြေီလား … ခခြြ ”
အငယမြပြောမှ ကမွလည်း ရှကမြိသှားတယ်။ တကယလြည်း ပေါငကြှားက စိုနပြေီ။
” နငပြဲ … စပြောပြပြီးတော့ … ကောငမ် ဟှန့ြ ”
ဟနလြုပပြှီး စိတမြပါချင်ြ ယောငဆြောငရြတာပေါ့ရှင်။ ခဏနမှေ အငယမ် ပြောတာတွေ ထပန်ားထောငရြတာ။
” ဇာနညကြ … နို့စို့ရင်း အပျိုကြီးထမိနကြို လကတ်ဖကန်ဲ့ ခွှတပြှီး ခွရင်ေးဘကြ တွန်းပို့လိုကတ်ယ်။ ပြီးတာနဲ့ ကုန်းထပြီး စောကပြတယ်ကပြေးတော့တာ …။ အဲ့ဒီအခွိန် နငတ်ို့မှငရြင် အရညပြန်းထွကကြုနမြယ်။ အပျိုကြီး တကိုယလြုံး တွန့လြိမ့ပြှီး ဖငကြှီး မှှောကတ်ကလြာတာဟ …။ ဇာနညကြလည်း ပညာစုံတော့ နောကပျိုင်း အပျိုကြီးကိုယတ်ိုင် လိုးပေးဖို့ ပါးစပကြ ဖြင့ပြှောရတော့တာပေါ့ ”
အငယမ် ပြောတာ နားထောငရြင်း ဦးလေးမှမောင် အမေ့အဖုတ် ကုန်းယကပြေးတဲ့ပုံတွေ မကြလြုံးထဲ မှငယ်ောငလြာမိပြနရြောပဲ။
” အပျိုကြီးက တအီးအီးညည်းရင်း လိုးခိုင်းတော့ … ဇာနညကြ လရညထြှကပြှီးခါစမို့ လီးက သိပမြမာ သေးဘူး …။ အပျိုကြီးက ရိပမြိတော့ ကုန်းထပြီး ဇာနညပြုဆိုး ဆှဲခွှတရြင်း တပြှတပြှှတန်ဲ့ စုပပြေးနတော။ ခဏလေးပါပဲ ဇာနည့လြီးက ပြနထြောငလြာတယ် …။ လီးတောငတ်ာနဲ့ … ဇာနည် တကလြိုးတာများ မီးပြငမြတတပြဲဟာ … ကုတငတ်ိုငတ်ှေ … ရမ်းခါနတော။ အပျိုကြီးပါးစပကြ အမလေး သပေါပြီ ဘာညာနဲ့ လွှောကည်ည်းနပမေယေ့ြ အောကကြနေ ဖငကြှီး ကော့ကော့ပေးနတော …။
ဇာနညကြ ဆောင့လြိုးလိုကြ လီးပြော့သှားရင် အပျိုကြီး ပြနစြုပခြိုင်းလိုကန်ဲ့ … ဇာနညလြီးကြီး ထုတလြိုကရြင် အပျိုကြီး စောကဖြုတကြ အရညတ်ှေ စီးကနွရေောပဲ …။ နောကဆြုံး ဇာနညကြ အပျိုကြီးကို ကုတငအြောကြ ဇောကထြိုးထားပြီး အပေါကြ ရပလြိုးတာ …။ လရညပြန်းထုတတ်ော့ စောကပြတထြဲ မထုတဘြူး အပျိုကြီးမကြန်ှာပေါြ ပန်းခပြဈတယ် …။ အပျိုကြီးကလည်း လွှာလေးထုတပြှီး နှုတခြမ်းတဝိုကကြ လရညတ်ှေ လိပယ်ူနရင်ေး လရညကြုနမြှ လီးထိပကြို ဆှဲစုပပြဈတာ ”
” ဟင် … မဆှကလေည်း အထနန်ောြ … အငယမ် …။ လရညတ်ှေ … မရှံ့မရှာနဲ့ ”
” အံမယ် … နင် မသောကဖြူးလို့ပါ … သောကမြိရင် စွဲသှားမယ် … မိသဲ …။ လရညကြ အားရှိတယဟြ …။ ငါတောင် အရငန်ဲ့ မတူဘူး ဝလာပြီလေ … ခခြြ ”
” နငလြည်း … ကားဆရာ လရညတ်ှေ … သောကတ်ယပြေါ့ ”
” အေးပေါ့ဟ … သူလည်း ငါ့စောကရြညတ်ှေ သောကတ်ာပဲ ”
” အမလေး … အံ့သွဘ ”
” ခခြြ ခခြြ … ငါ နောကတ်ခေါကြ ဆနရြောင်း မထွကခြင် … မိတူးပါ ခေါထြားဟာ …။ ငါတို့ ၃ ယောကြ လွှောကလြညရြအောင် …။ ရုပရြှငကြှည့ြ … မုန့စြား ငါ ဒကာခံမှာပါ ”
” တကယန်ောြ … အငယမ် …။ ငါ အပြငမြလညတ်ာ ကြာပြီ ”
” တကယပြါဟာ … ဟိုးအရင် ငါ အဆငမြပြတေော့ … နငန်ဲ့ မိတူးက … ငါ့ ကြှေးမှေးလာတာလေ ”
အငယမ် ပြနသ်ှားတော့ ကမွလည်း ထရပလြိုကတ်ာ ပေါငကြှားက ကပစြီးကပစြီးနဲ့ အရညတ်ှေ စိမ့ထြှကန်ရေောပဲ။ အဝတဟြောင်းတွေ အကုနလြွှောြ ရချိုးပြီး ထမိနအြဟောင်းလေးလဲ၊ သနပခြါးပြတမြလို့ မှနရြှေ့ ထိုငခြလွိုကတ်ယ်။
” ဗွိ … ဗွိ … အမလေး ”
သနပခြါးတုန်းကိုငတ်ုန်း ဖငကြှားက ဗှိကနဲ့ အသံထွကလြို့ လန့အြောမြိတာပါ ခိခိ။ ထမိနလြည်း ဝယရြတော့မယ်။ အမပြေောလည်း ပြောချင်စြရာ။ ကမွ အပြငသ်ိပမြလညတ်တတ်ော့ အဝတအြစား သိပမြဝယဖြစ်ဘူး။ ဒါဝတ် ဒါခွှတပြဲ။ မတတန်ိုငဘြူး ကိုယ့အြိမထြဲပဲ ဘယသ်ူမှငတ်ာမှတလြို့…. ထရပပြှီး ထမိနရြှေ့နောကြ လဲဝတပြှီး ပြနထြိုငလြိုကတ်ယလြေ။
” အမ် ”
ကမွဟာလေး အောကကြ ဖြာကြမ်းနဲ့ ထိနပြနေတ်ာ။ ထမိနကြ အဟောင်းအပါးစမို့ အကြဲတွမွေားနတောနမယ်ေ ကြှတ်။ သနပခြါးပစွန်အေောင် သှေးပြီး မကြန်ှာကို ပါးပါးလေးလူးပြီး ပါးကြကထြူထူလေးကြကြ ဘီးနဲ့ အစင်းကြောင်းထငအြောင် ခွဈပြီး လကမြောင်းတွေ ဆကလြူးလိုကတ်ယ်။ ရငဘြတလြူးဖို့ ရငလြွားထားတဲ့ ထမိနအြပေါစြ ဖြညခြလွိုကတ်ော့ ကမွနို့အုံတွေ ဘှားကနဲ့ ပေါလြာတာပေါ့။
အငယမ် ပြောပြတဲ့ အပျိုကြီးမဆှေ နို့သီးခေါင်းကို ဇာနညကြ ဆှဲဆှဲစို့တာဆိုတဲ့ စကားသံ ပြနကြှားနမေိပြနရြော။ စိတထြဲ သိမ့ကြနဲ့ ဖြစ်လာပြီး ကမွနို့အုံကို ပင့တ်ငပြှီး နို့သီးခေါင်း ပန်းရောငလြေးကို လွှာနဲ့ ထိကြည့်လြိုကတ်ယ်။ နို့အုံက တင်းနတေော့ ပါးစပန်ဲ့ မမှီပြနဘြူး။ လွှာရသလောကြ ထုတတ်ာကို နို့သီးခေါင်းနားလေးပဲ ရောကတ်ာ ခခြြ။ ထရံမှာထောငထြားတဲ့ လေးထောင့မြှနထြဲကြည့်ပြှီး နို့နှစ်လုံးကို ပင့လြိုကြ ဆှဲခလွိုကြ လုပပြှီး အားရမှ ကြောကပြှငပြေါကြ သနပခြါးကို လကဝြါးနဲ့ ပြတယ်ူပြီး ရငဘြတပြေါြ နို့အုံအပေါခြှမ်းထိ လူးပစ်လိုကတ်ယ်။ ပြီးမှ ခွသလေုံးနဲ့ ပေါငလြယထြိ လူးပစ်တာ။
ဘယဘြကပြေါငပြှီးလို့ ညာဘကပြေါငလြူးဖို့ သနပခြါးထပသ်ှေးတုန်း အိမအြပြငကြ တရှပရြှပန်ဲ့ ခွသေံ ကြားမိလိုကတ်ယ်။ အငယမ် နောကတ်ဈခေါကြ လာတာထငတ်ယ်။ ခုနက ကမွ ဟင်းခကြတ်ာနဲ့ ဆုံတော့ စကားပြောရတာ အားမရလို့ ထပလြာပြီနမှော။ ခွထေောကလြူးဖို့ သနပခြါး ထပသ်ှေးရင်း အခန်းထဲလာဖို့ ခေါလြိုကမြိတာပေါ့။
” သနပခြါး လူးနတော … အခန်းထဲ လာဟေ့ ”
ကမွလည်း သနပခြါး ကြိတသ်ှေးရင်း မှနထြဲ ကြည့်လြိုကတ်ော့ ဘုရားဘုရား အမလေး သပေါပြီ ရှိသမွှ အရှကပြေါင်းစုံ ကြဲတော့တာပါပဲ။ ရှငတ်ို့ဘောဒြါကြီး ကိုမောငခြှိမ့လြေ မီးသှေးအိတကြှီး ထမ်းပြီး ဘေးတိုကြ အနအထေားနဲ့ ကမွကို စိုကကြှည့န်တော။ ထမိနကြ ဖြညခြထွားတော့ ဘယဘြကန်ို့အုံက အတိုင်းသားနဲ့ ခါးပေါြ လိပကြနွတေဲ့ ထမိနအြနားစလေးပေါြ ကမွ စောကမြှှေးအုံလေးက ထောငန်တော။ သနပခြါးလူးဖို့ ညာဘကပြေါငရြင်းထိ လှနထြားတော့ အိုရှင် မပြောချင်တ်ော့ပါဘူး။
” ဟော တောြ … ကိုမောငခြှိမ့ြ … ရှင် ရှင် … ဒါ ဘာလုပတ်ာလဲ ”
…………………………………………
🏵️အခန်း ( ၄ )🏵️
” ဟမ် … နင့ြ အမေ အိမရြှေ့က … မီးသှေးအိပသ်ညလြာတာ မှငလြို့ … ငါလည်း အမှငမြတောတ်ာနဲ့ … လာပို့ပေးတာ …။ နင့အြမကေ အရပထြဲ လကနေန်လရေေဲ့ …။ ဒီရောကတ်ော့ ဘယထြားရမှန်း မသိလို့ စဉြးစားနတေုန်း … နငကြ အခန်းထဲ လာဆိုလို့ … ဝငလြာတာလေ ”
” ကြှတ် … ဟာ … ဒုက်ခပါပဲရှင် ”
ကမွလည်း ရုတတ်ရကြ ပူထူပြီး ဘာပြနပြှောရမှန်းကို မသိတော့တာပါဘူး။ အငယမ် နောကတ်ခေါကြ လာတယထြငလြို့ အခန်းထဲ ခေါလြိုကမြိတာ။ ကိုမောငခြှိမ့ြ ကြည့်မြိတော့ သူ့မကြလြုံးတွကေ ကမွ နို့အုံကို ပြူးကြည့်န်တယ်ေ။ ကမွတကိုယလြုံး ထူပူနပြေီ။ ညာဘကြ ပေါငရြင်းရောကန်တေဲ့ ထမိနအြောကန်ားစကို ပြနဆြှဲခွ ခါးပေါကြ အထကဆြငစြကို ရငပြှနလြွားပြီး ထရပလြိုကတ်ာပေါ့။
” ဟို ဟို … မီးသှေးအိတကြ … မီးဖိုခန်းထဲ ထားရမှာ ”
ထရပတ်ော့ ရှေ့ခွမ်း ထမိနအြပြဲက ကမွပေါငရြင်းနား ရောကန်တေော့ ပေါငဂြှတခွမ်းက လှဈကနဲ့ ပေါပြှနရြော။ ဒါနဲ့ ကိုယလြုံး တပတလြှည့ြ ကိုမောငခြှိမ့ကြို ကြောပေးပြီး သတ်ေတာဘေး အဝတခြှင်းထဲက ထမိနတ်ဈထည် ကုန်းယူလိုကတ်ာ။ ရလေဲထမိနကြ ပေါငရြင်းနား အကြဲပေါန်လေို့ စိတလြှုပရြှားရင်း တွေ့တဲ့ ထမိနဆြှဲယူလိုကမြှ ပိုဆိုးသှားရောပဲရှင် သသော သလေိုကခြငွတ်ယ်။
” ဗွိ … ဗွိ ”
ထမိနကြုန်းယူတာနဲ့ ဖငကြှားတည့တ်ည့န်ရော ထမိနအြကြဲသေးသေးလေးက ဗှိကနဲ့ ဆှဲခွဲလိုကသ်လိုဖြစ်ပြီး လတေိုးတော့ အေးကနဲ့ပဲ။ ဖငကြှားအောကြ ထမိနအြကြဲကနေ ကမွအဖုတလြေး ထုတပြှသလို ဖြစ်တော့တာပေါ့။ စိတမြလုံလို့ လှည့ကြှည့မြိတော့ ကမွ နောကကြွောဘကကြနေ ကိုမောငခြှိမ့ပြေါ့ မီးသှေးအိတ် ထမ်းလကြအြနအထေားနဲ့ ဖငကြှားထဲ စိုကကြှည့န်တယ်ေ။ ကမွ ထမိနလြဲရင်း ရှကစြိတန်ဲ့ တုနတ်ုနရြီရီ ဖြစ်နရတော။
” ကိုမောငခြှိမ့ြ … ရှငကြလည်း … မီးသှေးအိတ် … မီးဖိုခန်းထဲ … ထားမှာပါဆို ဘာကြည့်န်တောလဲ ”
” ဟင် … မ မ မကြည့်ပြါဘူး … နင် က လည်း ”
ကမွလည်း ပူထူပြီး ပြောလှတလြိုကမြှ ကိုမောငခြှိမ့ကြ နောကဆြုံးအနနေဲ့ ကမွဖငကြို စိုကကြှည့ရြင်း ဂလုကနဲ့ တံတွေးမွိုခပြှီး လှည့ထြှကသ်ှားတယ်။ ပြီးမှ စဉြးစားကြည့်တ်ော့လည်း စတနောနဲ့ အမေ့ကို ကူပြီး မီးသှေးအိတ် လာပို့တာ ကမွဘကကြ ရိုင်းသလို ဖြစ်မှာလည်း စိုးမိတာပေါ့ရှင်။ ထမိနလြဲပြီး ခေါင်းစွပအြင်ျကြီတဈထည် အမှနစြှပခြပြှီး ကိုမောငခြှိမ့ကြို လှမ်းအောမြိတယ်။
” ကိုမောငခြှိမ့ြ ခဏ … ကြေးဇူးပါရှင် … ကောဖြီ သောကသ်ှားပါ့လား … မိသဲ ဖြောလြိုကမြယန်ောြ ”
ကမွ လှမ်းအောတ်ော့ ကိုမောငခြှိမ့ကြ အိမရြှေ့တံခါးနားတောင် ရောကန်ပေါပြီ။ ကမွအသံကြောင့ြ သူ့ခွလှမြေးတွေ တုန့်ကနဲ ရပပြှီး ပြနလြှည့လြာတယ်။ ကမွလည်း အရံသင့ရြှိတဲ့ ကောဖြီထုတ် တဈထုတဖြောကပြှီး ကိုမောငခြှိမ့ဖြို့ ကောဖြီဖြောလြာလိုကတ်ာ ကြောငအြိမဖြှင့တ်ော့ မုနကြွှတထြုတလြေး မှငတ်ာနဲ့ တခါတည်း ယူလာခဲ့တယ်။
” ဒုတ် … အိ့ …… အမလေး … ပလုပတ်ုတ် … ကြှတကြွှတ် ”
မီးဖိုခန်းလေးကနေ အိမရြှေ့ခန်း ပြနအြလာ ကိုမောငခြှိမ့န်ား မရောကခြင် မှဂမေုလေးကို ခလုတတ်ိုကပြှီး ဟတထြိုးလဲမလို ဖြစ်ပါလရေော။ ခန်ဓာကိုယ် ဟနခြကြည်ီအောင် ပြနထြိန်းရင်း အလိုကသ်င့ြ ထိုငခြလွိုကရြတယ်။ လဲမလိုလို ဖြစ်တာကြောင့ြ ကမွထမိန် ဖရိုဖရဲနဲ့ ပြနထြိုငလြိုကတ်ော့ အောကစြလှတရြောပဲ။ လကကြလည်း မုန့ထြုပကြတဖကြ ကောဖြီခွကကြတဖကြ ကိုငထြားတော့ ထမိနကြို ရုတတ်ရကြ ပြနမြဖုံးနိုငသ်ေးဘူး။ ဟောင်းလောင်းဖြစ်နတေဲ့ ကမွပေါငခြှံကြားထဲ ကိုမောငခြှိမ့ြ မကြလြုံးက အလိုလို ရောကလြာတာပေါ့။
ကိုမောငခြှိမ့ြ ကြည့်န်မှန်ေးသိတာနဲ့စိတတ်ှေ လှုပရြှားလာပြီး မကြန်ှာပေါြ နှေးကနဲ့ ခံစားလိုကရြပြနတ်ယ်။ အဖြစ်ပကြတ်ှကေ မှနလြှန်းတယရြှင် ဖကြကြနဲ့ ကိုမောငခြှိမ့ကြ ကမွနား ရောကလြာတာ ဘာလုပရြမလည်း စဉြးစားတော့ ရငခြုနတ်ာရော ရှကစြိတရြော ပေါင်းပြီး လူက တုနလြာရတာပေါ့။ ကိုမောငခြှိမ့ြ လကကြ ကမွ ထမိနအြောကန်ားစ နားလေး ရောကန်ပြေီ အဟင့ြ ဟင့ြ။ သချောပါပြီ ကမွတော့ ရတေိမန်ှဈပြီ ထငပြါရဲ့ရှင်။ ကောဖြီခွကန်ဲ့ မုနထြုပကြို အောကခြပြှီး လကဖြဝါးချင်ြး ပြတန်မေိတာ။
” ဟို ဟို … ဘာ လုပ် မလို့လဲ … အဟင့ျ ဟင့ျ … ဟင် ”
တောပြါသေးရဲ့ ကမွထငသ်လိုတော့ မဟုတပြါဘူး။ ကမွမကြန်ှာကို ကြည့်ပြှီး ထမိနအြောကန်ားစကို ကိုငရြင်း အောကစြလှတတ်ာကို ဆှဲဖုံးပေးနတောပါ။ စိတထြဲ ဒိန်းကနဲ့ အပူလုံးကသွှားရတယ်။ ဒါပမယေ့ြ အမေ ရောကလြာတော့ တနပျိုက ခကြခြငွြး ပြနတ်ကလြာရောပဲ။
” အမလေးးး လေးးး … ဒါ ဒါ ဒါဘာလုပန်ကြတောလဲ …။ ငါ့နယ် သသော သလေိုကခြငွတ်ော့တယ် … တဈယောကယ်ောကြ မှငသ်ှားရင် … ဘယလြို လုပမြလဲ …။ မိသဲရယ် … ညည်း မိုကလြိုကတ်ာအေ ”
” ဟင် … အမေ … မဟုတဘြူး မဟုတဘြူး ”
” ဟာ … အနတ်ီသန်း … ဒီ ဒီလိုပါဗွာ … အနတ်ီသန်း ထငသ်လို မဟုတရြပါဘူး ”
ကမွ ရှင်းပြနတေုန်း ကိုမောငခြှိမ့ကြ ပြာပြာသလဲ ငှင်းရှာပါတယ်။
” အို အေ … ငါလည်း ငယရြာက … ကြီးလာတာပါ … မိသဲရယ် …။ မောငခြှိမ့ြ မီးသှေးအိတ် ပို့ပေးမယ် ပြောကတည်းက … စိတထြဲ ထငတ်ော့ ထငသ်ားပဲ …။ ညည်းတို့က … လူရှေ့သူရှေ့ကြ သူစိမ်းလို နကြတော … ကြယရြာမှ … ဟှန့ြ … ငါ မပြောလိုကခြငွဘြူး ”
” ဟာ … မဟုတရြပါဘူးဗွာ ”
” မဟုတရြပါဘူးဆို … အဟင့ြ ”
” အံမယ် … အတိုငအြဖောကြ ညီနကြတေယပြေါ့ ဟုတလြား …။ ကဲ … မိသဲ ညည်းအသာနေ … မောငခြှိမ့ြ ငါမေးတာ နငမြှနမြှနဖြှစမြေး ”
” ဟုတ် ”
” မင်းနဲ့ … ငါ့သမီး … ဒါ ပထမဆုံး အကြိမလြား ”
” ဗြာ ”
” ဗွာမနနေဲ့ … မိသန်းတို့က အံတိုနပြေီ … အမှနအြတိုင်း သိချင်ယ်ုံပဲ ”
” ဟုတ် … ပထမဆုံး အကြိမပြါ ”
” အောဟြောြ … သချောလား နောကတ်ခေါကြ ထပမြေးမယ် … သချောလား ”
အမကေ လယလြယထြဲက စိုးမှတသ်ူဇာဒီဇိုင်းနဲ့ ခန်ဓာကိုယ် တပတလြှည့ပြှီး ဖငလြေးပစ် မကြန်ှာလေးခွပြေီး မေးနတော။ ကိုမောငခြှိမ့ကြလည်း အမေ့ခွရောထဲက ဒွေးစတိုငန်ဲ့ ဒူးထောကြ မကြန်ှာလေးမော့ပြီး အိုကတ်ငအြပြည့န်ဲ့ ပြနဖြှနတေောပေါ့ရှင်။
” သချောပါတယ် … အနတ်ီသန်းရယ် … ဘုရားပေးပေး ကမွြးပေးပေးပါ ”
” အေး … ပထမဆုံးအကြိမ် ဆိုပမယေ့လြည်း … အခန့မြသင့ရြင် … ဗိုကကြှီးသှားနိုငတ်ယ် … အဲ့ဒါ ရော သိလား ”
ကိုမောငခြှိမ့လြည်း အမေ့စကားကြောင့ြ ကမွဘကကြှည့ပြှီး မေးဆကပြှနတောပေါ့။ ကမွလည်း ခေါင်းရမ်း ပြလိုကမြိတယ်။ ဟုတတ်ယလြေ ဘာမှမဖြစ်ကြတာကို။ ကမွ ခေါင်းရမ်းပြတော့မှ ကိုမောငခြှိမ့ကြ အမေ့ကို ဆကပြှောနတယ်ေ။
” ဗွာ … ကနွောြ ပြောတာ … အနတ်ီသန်း ပြောသလို မဟုတဘြူးလေ ”
” ဖီ … မင်း ခုကတည်းက … ခေါင်းရှောငခြငွတ်ာလား … ပိုငန်ကကြွူးလှနမြှုရော … မုဒိန်းမှုရော … အနည်းဆုံး ၇ နှစ်ပဲ … မဲတင်းစရာ မလိုဘူး ”
” ဟာဗြာ … ကြ နောျ … ပြော ပြော …… ”
” တိတစြမ်း … ငါ့ သမီး ငါမေးတော့မယ် … မင်း အသာနေ ”
” မိသဲ ”
” ရှင် … အမေ ”
” ညည်း မှနမြှနပြှော … ညည်းနဲ့ မောငခြှိမ့ြ … ဒါ ပထမဆုံး အကြိမလြား ”
” ဟိုလေ … ပထမဆုံး အကြိမဆြိုတာ … ဟုတပြါတယ် … ဒါပမယေ့ြ … အမေ ထင် ထင် …… ”
” ရပြီ …… မပြောနဲ့တော့ … အရင် အကြိမတ်ှကေ … လှနလြှနကြွူးကြူး မဖြစ်ကြသေးဘူး … ငါနားလညပြှီ ”
” မဟုတဘြူး … အမရေဲ့ … ဒုကျခပါပဲ ”
” ညည်း … အသာနတေော့ ”
” ကိုင်း … မောငခြှိမ့ြ … မင်း ငါ့သမီးကို တာဝနယ်ူမှာလား မယူဘူးလား … တဈခွန်းပဲ ပြောတော့ ”
” ဟို ဟို … ယူပါ့မယ် ခငဗြွာ ”
” အေး … ဒီလထဲ … လာပြီး စေ့စပလြိုကြ … ဝါမဝငခြင် မင်ျဂလာရကြ ရှေးရအောင် ”
” ဟုတ် ဟုတ် … အနတ်ီ … ဟီး ဟီး ”
သသော သလေိုကခြငွတ်ယရြှင်။ အမကေ သူထငခြငွရြာ ထငပြှီး လွှောကလြုပန်တော။ ကိုမောငခြှိမ့ြ မကြန်ှာကြီးကလည်း ဖြီးလို့။ ခဏနေ ကိုမောငခြှိမ့ြ ပြနသ်ှားမှ ကမွ လဲမလိုဖြစ်တုန်း ထမိနဆြှဲဖုံးပေးတဲ့ အကြောင်း ရှင်းပြလိုကရြတယ်။
” နို့ … ငါ သိမှ မသိပဲ … မိသဲရယ် …။ ငါဝငလြာတော့ ညည်းက ဟောင်းလောင်း မောငခြှိမ့ကြ ညည်းရှေ့ ဒူးထောကပြှီး ထမိနလြှနန်တောလေ …။ ဒုကျခပါပဲ … မောငခြှိမ့ကြို ငါ့ စကားလှနသ်ှားပြီ ”
” အမေ့ကိဈစ … အမရှင်ေးတော့ ……။ သမီးရှင်းပြတာကို နားမထောငပြဲ … ဇွတလြုပန်တော ”
” အမေ ရှင်းလို့တော့ ဘယရြမလဲ … မိသဲရယ် …။ အမေ့မှာက … ကိုမှမောင် ငုတတ်ုတကြှီးနဲ့လေ …။ ဒီအဆငန်ဲ့ ဒီအဆင် မဖြစ်ပါဘူး …။ မောငခြှိမ့ကြ အမေ့ကို အလကား ယူပါ့မလားအေ …။ စဉြးစဉြးစားစား ပြောပါ … ညည်းနယ် ”
” ဟာ … အမေ့ကို … နောကထြပ် လငယ်ူခိုင်းနတော မဟုတဘြူး …။ အမေ … ကိုမောငခြှိမ့ကြို ကမွနဲ့ အတင်း စေ့စပခြိုင်းတာ ပြောနတောပါဆို ”
” အေးပါဟယ် … အေးပါဟဲ့ … ငါလည်း သဘောပြောပြတာပါ …။ အခု ညည်းပါလိုကခြဲ့ … တခါတည်း ခုနကိဈစ ပြနဖြကြရြအောင် ”
ကမွနဲ့ အမလည်ေး ကိုမောငခြှိမ့တ်ို့အိမ် သှားပြောရတာပေါ့။ ဟိုရောကတ်ော့ ကိုမောငခြှိမ့ကြ သူ့အဒေါကြို ပြောပြီးနပြေီ။ သနားပါတယ် ကမွတို့ ရှင်းပြလိုကတ်ော့ သူ့အဒေါလြည်း မကြန်ှာပကြသ်ှားတာပေါ့။ အထူးသဖြင့ြ ကိုမောငခြှိမ့ြ မကြရြညလြညန်တေဲ့ မကြဝြန်းတွနေဲ့ ကမွကို ကြည့်ရြင်း ကနွန်ရဈေရှာတယ်။ နောကပျိုင်း ကမွနဲ့ လမ်းမှာ ဆုံပမယေ့ြ သူ့ဘကကြ ခေါင်းငုံ့သှားတတတ်ာ။ ဘာတတန်ိုငမြလဲလေ မရှညရြှယပြဲ ဖြစ်ခဲ့ကြတာပဲ။
ဒီတဈပတ် ဈေးရောင်းနားရကကြှ ကမွ အင်ျကြီနဲ့ ထမိနဝြယဖြို့ မိတူးကို အဖောစြပထြားလိုကတ်ယ်။ ထမိနဝြယမြှကို ဖြစ်တော့မယ် နို့မို့ဆို ကမွ လငရြကိန်း ရှိနပြေီလေ။ ဥပုဒန်ေ့ မနကပျိုင်း ခကြပြှုတပြှီးတာနဲ့ ရချိုး သနပခြါး ပါးပါးပြတပြှီး အမေ့ကိုနှုတဆြကရြင်း မိတူးတို့အိမထြှကခြဲ့တာပေါ့။
” အမေ … သမီး … ထမိန် ၂ ကြင်း ၃ ကြင်းလောကြ … သှားဝယမြလို့ … အမေ့အတွကြ ဘာဝယခြဲ့ရမလဲ ”
” ငါ့ … အဝတအြစား အများကြီးပါ မိသဲရယ် …။ ညည်းပါညည်း … ဝယသ်ာဝတ် …။ အဲ အပြနတ်ော့ … ခေါကဆြှဲကြောြ ဝယခြဲ့အေ …။ မစားရတာ ကြာပြီ ”
” ဟုတ် … အမေ ”
မိတူးတို့အိမ် ခွလငွေပြဲ လွှောကလြာခဲ့တာ ကိုမောငခြှိမ့ြ တို့အိမရြှေ့က ဖြတတ်ော့ ဘာရယမြဟုတ် မကြလြုံးက ရှာမိနတောပေါ့။ စိတခြုနတော ပြသှေားပြီထငပြါရဲ့။ အိမထြဲကနေ လကလြှမ်းပြလို့ ကမွလည်း ယောငပြှီး တာ့တာ လုပပြှလိုကတ်ယ်။ ပြီးမှ လမ်းလယကြောင် တဈယောကထြဲ လကပြှနမေိတဲ့ အဖြစ် တွေးမိရင်း ပြုံးမိနတော။ ဘေးဘီကြည့်တ်ော့ တောပြါသေးရဲ့ လူရှင်းနလေို့။ ဒါနဲ့ပဲ ကိုမောငခြှိမ့ကြို ဒုတိယအကြိမ် လကပြှနှုတဆြကပြှီး မိတူးတို့အိမဘြကြ ခပသ်ှကသ်ှကလြေး လွှောကလြာခဲ့တယ်။
” ဟော … လာ လာ မိသဲ ……ကောငမ် မကြန်ှာကြီး ဖြီးလို့ … ငါ့ဆီလာတော့ လမ်းမှာ လငန်ဲ့ တွေ့လာပြီ ထငတ်ယ် ”
မိတူးက ကမွကို မှငတ်ာနဲ့ အိမထြဲက ထွကလြာတယ်။ မိတူးတို့ အိမရြှေ့က ခုံမှာပဲ ထိုငရြင်း စကား ခဏ ထိုငပြှောဖြစ်ကြတယ်။
” ဟုတတ်ယဟြေ့ … ငါ့ လငန်ဲ့ တွေ့လို့ ပြောလြာတာ ”
” ငါသိပါတယ် … မိသဲရာ ……။ နင် ကိုမောငခြှိမ့ြ ကို အိမခြေါပြှီး … စောကပြတလြှနပြှတာမလား … ခိခိ ”
” ဟမ် … နင် ဘယလြို လုပ် … သိတာလဲ ”
ကမွလည်း ရုတတ်ရကြ လန့သ်ှားမိတယ်။ ကိုမောငခြှိမ့မြွား အပြငလြွှောကပြှောနလေား မသိပါဘူး ဒုကျခပါပဲရှင်။
” အံမယ် … ကြည့်စြမ်း မကြန်ှာကြီး ရဲတကန်တော …။ ငါထငတ်ာ သချောပါပြီဟာ ”
မိတူး ထပပြှောမှ ကမွကို စနတော ရိပမြိလိုကတ်ာ။ ဟူးးး ကမွလည်း ခကြခြငွြး မကြန်ှာပြငပြှီး ဖောလွှောရိုကလြိုကတ်ာပေါ့။
” ပြတယအြေ … ဘာဖြစ်တုန်း ”
” ကောငမ် … ဝနခြံပြီပေါ့ …။ ကနွြးကနွြး … နငန်ဲ့ငါ ငယင်ယကြတည်းက အတူနလောတာ … ပြောပြော ”
နောကပျိုင်း ကမွလည်း ရှကရြှကန်ဲ့ ပြောပြလိုကရြတာပေါ့။ မိတူးကို လွှောကမြဖြဖို့ သချောမှာရသေးတာ။ ကမွ စကားဆုံးတာနဲ့ တခွိခွိ ရယပြါလရေော။
” မသာမ နငကြသာ ရယန်ေ … အဲဒီနေ့က ငါ … တဈညလုံး အိပကြိုမရတာ … ရှကလြိုကတ်ာဟာ ”
” ခခြြ ခခြြ … အမယ့လြေး … နင် ကိုမောငခြှိမ့န်ဲ့ ယူဖြစ်ရင် … အလိုးခံရမှာပဲ … ကြိုပြထားတော့ အရှကသ်ကသ်ာတာပေါ့ ”
” အမ် … မသာမ နင့ဟြာရော … သှားပြလိုကပြါလား ……။ ခုန အိမမြှာ သူတဈယောကထြဲ … ငါ မှငခြဲ့တယ် ”
” အမယ့လြေး … နင့လြငမြွား ကြိုကမြယထြငပြှီး … စကားမနိုကပြါနဲ့အေ … မိတူးတို့က ရှိပြီးသား ဟဲဟဲ ”
မိတူး အဲဒီစကား ပြောတော့ မကြန်ှာနည်းနည်းပကြသ်ှားသေးတယ်။ ကမွစိတထြဲ မတငမြကကြှီးပေါ့။ မိတူးက ရည်းစားရှိလကြန်ဲ့ ကိုမောငခြှိမ့မြွား စိတဝြငစြားနလေား မသိဘူး။ ဒါပမယေ့ြ ဈေးက ထမိနဝြယပြှနလြာမှ မိတူးအကြောင်း သိလိုကရြတယ်။ သူလည်း သူ့အပူနဲ့သူပါပဲလေ။ စကားပြောပြီးတာနဲ့ ကမွ ခဏစောင့ခြိုင်းပြီး သူလည်း အဝတစြားလေးလဲ ကမွနဲ့လိုကလြာခဲ့တာ။
လိုင်းကားတိုးစီးတော့ အသှား အဆငပြှပေါလကြြ အပြန် အဝတအြိတတ်ှနေဲ့ကြမှ နှစ်ယောကသ်ား ထောကလြှမ်းရေးနဲ့ မိတော့တာပဲ။ မိတူးလည်း မကြန်ှာလေးကို ရဲလို့။ ကမွလည်း မလှုပရြဲဘူး။ ထမိနအြပြငကြနေ ဖငကြှားအောကြ ခပမြာမာအရာကြီးက ထိုးထောကထြားတာ။ မှတတ်ိုငရြောကမြှ အသကရြှူချောငတ်ော့တယ်။ မိတူး ထမိနကြ အကြကထြနလေို့ သတိပေးရသေးတယ်။
ထမိနပြှငဝြတတ်ော့ ကမွပဲ ကိုယလြုံးနဲ့ ကြယပြေးထားတာ။ မှတတ်ိုငမြှာဆိုတော့ လူသှားလူလာတွရေော ကားစောင့တ်ဲ့ လူတွရေော အများကြီးလေ။ အပြနလြမ်းမှာ မိတူးဘဲအောငထြူး မိန်းမတဈယောကန်ဲ့တွဲပြီး အအေးဆိုငထြဲဝငသ်ှားတာ တွေ့လိုကမြိတယ်။
” မိသဲ … သှားမယဟြာ … နတအေား ပူတယ် လာ ”
” ဟဲ့ … ခုန နင့လြူ … အောငထြူးမလား ”
” အေး ဟုတတ်ယ် … ငါနဲ့ … ပြတသ်လောကကြို ဖြစ်နတောပါ …။ လာဟာ … အိမရြောကမြှ ပြောပြတော့မယ် ”
မိတူးတို့အိမ် ရောကတ်ော့ မိတူးအမနေဲ့ သကလြတပျိုင်း လူကြီးတဈယောကြ ဧည့ခြန်းထဲ ထိုငန်တော တွေ့လိုကရြတယ်။
” ဟော … မိတူးတောင် ပြနလြာပြီ … ဒီမှာ မောငကြွောစြိုးက မေးနတော ”
…………………………………………
🏵️အခန်း ( ၅ )🏵️
ကိုကြောစြိုးက မိတူးကိုမှငတ်ာနဲ့ ထနှုတဆြကန်တော။ ကိုကြောစြိုးကလည်း ကမွတို့နဲ့ တဈရပကြှကကြွောကြ မုဆိုးဖိုပါ။ ကမွထငတ်ာ မိတူးအမကေို လာလာပိုးတယထြငတ်ာ မိတူး ပြောပြတော့မှ သဘောပေါကသ်ှားတော့တယ်။ မိတူး အိပခြန်းထဲ ဝငသ်ှားတော့ ကမွလည်း မိတူးအမဘေေးနား ဝငထြိုငရြင်း ခေါကဆြှဲကြောတ်ဈထုပ် ပေးရင်း အမေ့ဖို့ တဈထုပကြို ခုံပေါတ်ငထြားလိုကတ်ာ။
” ဒေါလြေး ရော့ … ဒါ ဒေါလြေးတို့ဖို့ သမီးဝယလြာတာ …။ ဒီတဈထုပကြတော့ … အိမယ်ူသှားမှာ အမကေ မှာလို့ ”
” အေးအေး … ထမင်း မစားရသေးတာနဲ့ … အတောပြဲ ……။ ဒါနဲ့ ဟင်းရညတ်ှကေ များလိုကတ်ာ ”
” အောြ … ဟုတသ်ားပဲ … ဟင်းရညကြ ပေါင်းထည့လြိုကတ်ာ နမယ်ေ …။ ပေးပေး … သမီး ဒေါလြေးတို့ဖို့ တဝကခြှဲပေးထားခဲ့မယ် ”
ကမွလည်း ဟင်းရညထြုပယ်ူပြီး မိတူးတို့ မိဖိုခန်းဘကြ ဝငလြာခဲ့တယ်။ ကမွ ငယင်ယကြတည်းက စားအိမသ်ောကအြိမမြို့ ဘယန်ရော ဘာရှိလည်း အကုနသ်ိနတောပေါ့။ မီးဖိုခန်းမရောကခြင် မိတူး အိပခြန်းပေါကကြအဖြတ် စကားသံကြောင့ြ ကမွ ခွလှမြေးတွေ တုန့်ကနဲ့ ရပသ်ှားရတယ်။
” အာ … မလုပပြါနဲ့ … အိမရြှေ့မှာ ကမွသူငယခြငွြး ရှိသေးတယ် မပြနသ်ေးဘူး ”
” သိပါတယ် … မိတူးရယ် … ကိုကြီးစိုးကို … ဂွင်းပဲ ထုပေး ”
” ဟင့အြင် … ကမွ သူငယခြငွြးပြနမြှ ”
အိပခြန်းတံခါးအကြယကြ ချောင်းကြည့်တ်ော့ မှငကြှင်းက ကမွ ရှော့ခဖြစ်သှားရတာပဲ။ ကမွတို့နဲ့ အိမရြှေ့မှာ အတူထိုငန်တေဲ့ ကိုကြောစြိုးပေါ့။ ဘယအြခွိနကြ ထပြီး မိတူးအခန်းထဲ ရောကန်မှန်ေး မသိဘူး။ မိတူးက အဝတအြစားလဲဖို့ ရငလြွားလေးနဲ့ မှနတ်ငခြုံရှေ့ ရပန်တေုန်း ကိုကြောစြိုးက နောကကြ သိုင်းဖကရြင်း မိတူးပေါငကြှား ဇွတန်ိုကန်တော။ ပေါငကြှား အနိုကခြံရတော့ မိတူးက ဖငကြို နောကကြော့ ဆုတတ်ာ။ ကိုကြောစြိုးက ကော့လာတဲ့ ဖငကြို လီးနဲ့ ဖိထောကထြားပုံပဲ။ ကမွလည်း ဆကမြကြည့်တ်ော့ပဲ မီးဖိုခန်းထဲ ဝငပြှီး ပန်းကနလြုံး တဈလုံးယူ ဟင်းရည် လောင်းထည့်မလို့ လကပြှနအြရုတ် ပန်းကနစြငစြောင်းနဲ့ ပန်းကနလြုံးနဲ့ တိုကမြိပြီး အောကပြှုတကြပြါလရေော။
” ဘုတ် … ခလှမ် ”
အောကကြ မှကြေီးမို့ တောပြါသေးရဲ့ ပန်းကနကြ အောကကြပြမယေ့ြ မကြဲပါဘူး။ အဲဒီပန်းကနကြို ဘေးခပြှီး နောကထြပ် ပန်းကနတ်ဈလုံး ယူထည့တ်ော့ နောကကြွောဘကကြ စကားသံ ထွကလြာတာပေါ့။
” ဟင် … မိသဲ ”
မိတူး အသံပါ။ မီးဖိုခန်းနဲ့ မိတူးအိပခြန်းက မကြစြောင်းထိုးလေးမို့ ပန်းကနသ်ံကြားလို့ ထွကလြာတာနမယ်ေ။
” အေး … ဟင်းရညကြ ပေါင်းထည့လြိုကလြို့ … နငတ်ို့ဖို့ ငါတဝကခြှဲပေးနတော ”
နောကလြှည့ြ မကြည့်ပြဲ ပြောပြီး ဟင်းရည် ထည့န်လေိုကတ်ယ်။
” အဟင့ျ ဟင့ျ ”
လှည့ကြှည့လြိုကတ်ော့ ကိုကြောစြိုးက အခန်းထဲကနေ အိမရြှေ့ ထွကသ်ှားပါပြီ။
” ငါနားလညပြါတယ် … မိတူးရယ် … နငမြငိုနဲ့ … ပြေးကြည့်မြှ … ငါတို့ပဲရှိတာလဟော ”
” ခုန … နင် မှငတ်ယပြေါ့ … မိသဲ ”
” ငါ ငါ … ငါရှင်းပြချင်တ်ယဟြာ … အောငထြူး အပေါြ သဈစာဖောကတ်ာတော့ မဟုတဖြူးဟ … ငါ ငါ ”
” ကဲပါ … ငါ အိမပြှနရြင် … နငလြိုကခြဲ့လိုကြ … အိမရြောကမြှပြော ”
ဟင်းရည် တဝကထြည့ပြှီး မိတူးအမကေို နှုတဆြကပြှီး အိမပြှနလြာခဲ့တယ်။ မိတူးလည်း သူ့ကိဈစ ရငဖြှင့ခြငွတ်ော့ အိမလြိုကလြာပါတယ်။ အိမရြောကတ်ော့ အမနေဲ့ ဦးလေးမှမောငအြတွကြ ခေါကဆြှဲကြောြ ပြငပြေးပြီး ကမွအခန်းထဲ မိတူးနဲ့ ဝငပြှီး စကားပြောကြတာပေါ့။
” ကဲ … မိတူး နငဝြမ်းနည်းမနနေဲ့ … နငပြှောချင်တ်ဲ့ စကားတွေ … ငါ့ အကုနသ်ာပြော ”
” အင်း … အစက ငါထငတ်ာ … ကိုကြောစြိုးက အမေ့ကို ပိုးတယ် ထငတ်ာဟ ”
” အေးလေ … ငါလည်း အဲလို ထငန်တော ”
” အရင် ၁ လ လောကကြမှ … အမကေ ငါ့ ဖြင့ပြှောတာ …။ ကိုကြောစြိုးက ငါ့ကို လကထြပခြငွတ်ယ် ပေါ့ဟာ …။ ဒါပမယေ့ြ ငါ့မှာ အောငထြူး ရှိတယလြဟော ”
” အေးလေ … နင့ျ အမကေ မသိဘူးလား ”
” အမလည်ေး သိပါတယဟြာ …။ ခကတ်ာက ကိုကြောစြိုး ကူညီတာတွေ အမကေ ကြိတသ်ုံးနတော … ငါလည်း နောကမြှ သိလိုကရြတာပါ ”
” အင်း … နင့ျ အမကေ … ၂ လုံး တအား ထိုးတာဟာ ”
” ဟုတတ်ယဟြာ … ဇာနည့အြိမထြိ သှားသှားထိုးလို့ … ငါ သတိပေးရသေးတယ် …။ ဒါပမယေ့ြ ကိုကြောစြိုးက အမေ့ကို ထောကပြံ့တာ သပသ်ပ် … ငါ့ကို လကထြပခြငွတ်ာ သပသ်ကလြို့ ပြောတာ ”
” အောျ ”
” ငါလည်း … အောငထြူးကိုလည်း မပြောရကြ … အမကလေည်း ကိုကြောစြိုးဘကြ အားသာနတော ငါသိတာပေါ့ ”
” အေးပါ ”
” တနေ့ကြ ဒီလိုဟ ”
မိတူး ပြောတာတွေ ကမွလည်း ငှိမပြှီး နားထောငန်လေိုကတ်ာပေါ့။
” အဲဒီနေ့က ဈေးသိမ်းပြနတ်ော့ ငါလည်း … ရချိုး သနပခြါးလူပြီး အိပခြန်းထဲ ကုတငပြေါမြှေးရင်း အိပပြွောသ်ှားတာ …။ ငါ့ပါးပေါြ နှေးကနဲ ခံစားမိလို့ လန့န်ိုးတော့ … ကိုကြောစြိုးက ကုတငဘြေး တငပြလှဲထိုငပြှီး ငါ့ကို ကုန်းနမ်းနတောဟ …။ ထမိနကြ လွော့တိလွော့ရဲနဲ့ …။ ငါအကငွ့ကြ ဘယည်ာ လှည့အြိပတ်တတ်ော့ လွော့ကနွတေဲ့ ထမိနကြ ဆီးခုံးအောကဖြကြ ရောကပြှီး စောကမြှှေးအုံလေး ပေါန်တောပေါ့ … ။
အင်ျကြီအပါးလေးကလည်း ကြယသ်ီးပြုတထြှကပြှီး အင်ျကြီအောကန်ားစလေး လှနန်တေော့ ဗိုကသ်ားလေးပါ ထွကန်တောပေါ့ …။ ထမိနဆြှဲတင် အင်ျကြီဆှဲဆန့ပြှီး … ရှကလြည်းရှကြ လန့လြည်းလန့န်ရင်ေး ကိုကြောစြိုးကို နှငထြုတန်တော …။ ကိုကြောစြိုးက ငါ့စကား အလေးမထားတဲ့အပြင် အင်ျကြီဆှဲဖြဲလိုကတ်ော့ နို့အုံနှစ်ဖကြ ဘှားကနဲပေါလြာတော့တယ် …။ ဈေးပြနလြာရင် ဘယမြှ မထွကတ်ော့ ဘယာစီယာ ခွှတအြိပမြိတာ ကိုယ့အြခန်းထဲ ကိုယပြဲလဟော …။ ဗှုံးဆို ကိုကြောစြိုးက ငါ့နို့တွကေုန်းစို့ရင်း လကတ်ဈဖကကြ ပေါငကြှားထဲနိူကတ်ော့တာပဲ ”
” နငကြ … မရုန်းဘူးလားဟာ … ခွထေောကန်ဲ့ ကနကြွောကပြှီး ထွကပြှေးပေါ့ ”
” အင်း … ပေါငကြှား နိုကခြံရတော့ ငါ့စိတထြဲ တမွိုးကြီး ဖြစ်သှားခဲ့တာ …။ ကိုကြောစြိုးလကကြ ငါ့ဟာကို အုပကြိုငမြိတာနဲ့ လကခြွောင်းတွကေ အဖုတအြကကြှဲကြောင်းထဲ ကုတဆြှဲ ပေးနတောလေ …။ သူ့လကကြို ငါတွန်းထုတန်တေုန်း … အစိလေးအား ဖိခွပြေီး အောကကြ အပေါကထြဲ … လကခြွောင်းလေး ထိုးထည့ပြဈတယ် …။ ငါလည်း ဘာဖြစ်သှားမှန်း မသိတော့ဘူးဟာ …။ ငိုပြီး တားတော့ တားမိသေးတာပေါ့ …။ ငါတားနတေုန်း … နို့သီးခေါင်း တဖကကြို ခပပြှင်းပြင်း ဆှဲစုပပြှီး … စောကခြေါင်းပေါကထြဲ လကခြလယန်ဲ့ ထိုးမှှတေော့ … ဖငကြ အလိုလို ကြှတကသ်ှားတာပဲ …။ ငါ့ဖငအြကြှ လွော့နသေော ထမိနကြို … ခွရင်ေးဘကဆြှဲခွ တွန်းပို့ပစ်တယ် …။ ပကလြကလြှန် အနထေားနဲ့မို့ … ငါဖငကြှီး ပြနအြကြ ဒူးဆဈအောကြ ရောကန်တေဲ့ … ထမိနကြို ဆှဲခွှတပြဈတော့တာပေါ့။ ထထိုငပြှီး … ငါ့ ပေါငကြှား ဒူးထောကန်ရောယူရင်း ပေါငန်ှဈဖကြ ဆှဲဖြဲတော့ … နင် စဉြးစားသာကြည့်တ်ော့ ”
” အင် … ဘာလဲ … မိတူးရ ”
” ဘာလဲရမှာလဲ … မိသဲရ …။ သူစိမ်းယောကြွား တဈယောကရြှေ့ … ငါ့စောကပြတ် ဖြဲပြသလို ဖြစ်နတောလေ ”
” ခခြြ … နင့ြ ရည်းစား … အောငထြူးကို မပြဖူးဘူးလား ”
” ဟမ် … မပြဖူးပါဘူး … နို့ပဲ ပြဖူးတာပါ ”
” အေးပါ … ဆကပြှောဟာ … ဇာတရြှိနကြ တကလြာပြီ ”
” ငါလည်း ရှကစြိတတ်ဝကန်ဲ့ ရငခြုနန်တောတော့ အမှနပြဲဟာ …။ ငါ့ရည်းစား အောငထြူးထကြ အပြုအစု အယုအယ ကောင်းတော့ … တကိုယလြုံး တုနခြါနတောပေါ့ …။ အဲ့ခွိန် ငါ့ကိုယပြေါြ ဖကြကြနဲ့ မှောကခြပြှီး … ဒုတိယအကြိမ် နို့သီးခေါင်းတွေ တဖကပြှီးတဖကြ ကုန်းစို့နပြနေရြောပဲ …။ ခဏကြာတော့ နို့စို့နရင်ေး ကိုကြောစြိုး နှုတခြမ်းက အောကရြှေ့လာပြီး အဖုတလြေး ကုန်းယကပြဈတာ … ငါ့ တကိုယလြုံး လထေဲ မွောနသလေိုပဲ … ။ အကကြှဲကြောင်းထဲ လွှာနဲ့ ထိုးစွလိုကြ အစိလေးအား လွှာဖြားလေးနဲ့ ထိုးကလောလြိုကပြေါ့ ”
မိတူးပြောတာ နားထောငရြင်း ကမွဟာလေး ဆဈကနဲ ဖြစ်သှားမိတယ်။ ပေါငကြှားထဲ မသိမသာ လကန်ဲ့ ဖိကုတလြိုကရြတာ။ ပြီးမှ မိတူးပြောတာ ဆကန်ားထောငန်လေိုကတ်ယ်။
” သှားနဲ့ မနာတနာလေး ကိုကပြေးပြီးမှ ပါးစပန်ဲ့ ဖိစုပပြေးတော့ ငါလည်း ဘာဖြစ်သှားမှန်းကို မသိဘူး … အဖုတထြဲက ယားတကလြာပြီး … သေးပေါကခြငွသ်လိုလို့နဲ့ စိတလြွော့ခလွိုကတ်ော့ အရညတ်ှေ ပန်းထွကကြုနတ်ာ …။ တကိုယလြုံး တွန့လြိမပြှီး ထိန်းကို မရတော့တာဟ …။ ရှကလြိုကတ်ာလည်း မပြောနဲ့ …။ ကိုကြောစြိုး မကြန်ှာ မကြည့်ရြဲလို … မကြလြုံး မိတထြားလိုကရြတယ် ”
” အာ့တော့ … ဟုတမြှာပေါ့ …။ သူစိမ်းယောကြြားရှေ့ … စောကရြည် ပန်းထုတန်မေိတာ … ငါဆိုလည်း ရှကမြှာပါပဲ ”
မိတူးက ပြောရင်း သတိရသှားပုံနဲ့ မကြန်ှာလေး ရဲတကလြာတာ။ ကမွက ထောကခြံပြောမှ အနမခေကတ်ော့တဲ့ပုံနဲ့ ဆကပြှောပြနတော။
” ငါလည်း … ပေါငတ်နတ်ှေ တုနပြှီး ပန်းထုတရြင်း အမောဖြနလေေိုကတ်ယ် …။ အမောတောငမြပြသေေးဘူး အဖုတထြဲ လီးတေ့ပြီး ဖိသှင်းတော့ … စူးကနဲ့ပဲ နာလိုကတ်ာဟာ …။ ရှကလြည်းရှကြ ကြောကလြည်းကြောကြ … ခုန သူယကပြေးတဲ့ အရသာလေး ပြောကထြှကကြုနရြောပဲ …။ အားကနဲ့ အသံထွကြ အောလြိုကမြိတယ် …။ ငါ အောလြိုကတ်ော့ အဖုတထြဲ ဖြည်းဖြည်းချင်ြးပဲ အသှင်းအထုတလြုပရြင်း အောင့ခြံခိုင်းနတောပေါ့ …။ လီးကြီး ဝငလြာတိုင်း … ငါ့ရငဘြတလြေး ကော့ပြီး သကသ်ာလို သကသ်ာညား ဖငကြို ကြူံ့ကြည့်သ်ေးတယ် …။ မရပါဘူး … နာနတောပဲ …။ အသံထွကမြှာ စိုးတာနဲ့ ငါ့ပါးစပ် ငါလကန်ဲ့ အုပပြှီး ထိန်းထားရတာ ”
မိတူးပြောတာ မကြလြုံးထဲ မှငယ်ောငရြင်း ကြကသ်ီးဖူးတွေ ထလာပြီး ပေါငကြှားထဲလည်း စိုစိစိုစိနဲ့ အရညစြိမ့ထြှကလြာတော့ မတတန်ိုငဘြူး ထမိနအြပြငကြနေ ပေါငကြှားထဲ လကန်ဲ့ ဖိပြတပြဈလိုကရြတာပေါ့။ မိတူးလည်း ကမွ ပေါငကြှား လှမ်းကြည့်ပြှီး ဆကပြှောပြနတောပါ။
” ခဏနေ ငါ့အဖုတထြဲက အရညတ်ှေ စိမ့ထြှကလြာတော့ လီးအဝငအြထွကြ သိပမြနာတော့ပါဘူး … ။ အစပိုင်း နာကငွသ်လောကြ တဖြည်းဖြည်း အဖုတအြတွင်းထဲ လီးအရညပြှားဖြင့ြ ပြတဆြှဲပေးနတေော့ … ငါလည်း လီးအရသာ ခံစားလာရတာပေါ့ …။ သူလည်း … အရသာ တွေ့နတော နမယ်ေ …။ ငါ့ မကြန်ှာလေး ကြည့်ပြှီး လီးအရင်းထိ ကပန်အေောင် တဆုံးဆောင့လြိုးနတော … အသကရြှူမှားလာပြီး ခေါင်းမော့ရင်း ကော့ပြံနရတေော့တယ် …။ အဲခွိန် သူ လီးဆှဲထုတလြိုကလြို့ မကြလြုံးဖြင့ကြှည့မြိတော့ … ငါ့ ပေါငကြှားထဲ မကြန်ှာပြနအြပပြှီး အရညမြွား စိုရှှဲနတေဲ့ အဖုတအြကကြှဲကြောင်းတလွှောကြ လွှာနဲ့ ဖိယကပြေးသေးတာ ဟ …။ ငါ့ ပေါငန်ှဈဖကြ ဘေးတွန်းကားပြီး အစိလေး ဆှဲစုပပြှီးမှ ပြနလြိုးပေးတာ ”
” အင်း ”
ကမွလည်း အင်းတဈလုံးပဲ ထောကပြေးရင်း ဆကန်ားထောငန်လေိုကတ်ယ်။
” ဒီတခါကြ မညှာဘူး မီးပြင့မြတတ် မနားတမ်း ဆှဲလိုးတော့တာပဲ …။ အဆကမြပြတ် ဝငရြောကလြာတဲ့ လိုးခကြတ်ှအေောကြ ငါလည်း ဒုတိယအခွီ ပြီးသှားရတယ် …။ သူလည်း သိပမြကြာဘူး မေးကြောတွေ ထောငလြာပြီး … ငါ့ထဲ လရညတ်ှေ ပန်းထည့ပြဈတာ။ ပြီးမှ ငါ့ဘေး ဝငလြှဲတော့ သူ့ ပါးစပမြှာ သှေးတွေ ပကပေန်တော …။ ငါလည်း လန့သ်ှားတာပေါ့ဟာ …။ မေးကြည့်တ်ော့ … ငါ့စကား မဆုံးသေးဘူး … သူ့ပါးစပသ်ူ လကန်ဲ့ ပြတကြှည့န်တော … သှေးစလေးတွေ ကပပြါလာတော့ ပြုံးနသေေးတယ် …။ ငါ့ အဖုတကြ ထွကတ်ဲ့ သှေးတွတေဲ့ … အပျိုမှေး ပေါကထြှကတ်ာပေါ့ ဟာ ”
” အောြ … နင့ကြိုလုပရြင်း ယကပြေးတုန်းက … ပကေုနတ်ာနမယ်ေ ”
ကမွပြောတော့ မိတူးက ခေါင်းညိတပြှရင်း ဆကပြှောနတယ်ေ။
” အင်း … သူပြောမှ ငါလည်း … အဖုတလြေးထဲ ဆဈကနဲ့ ခံစားမိပြီး ကြိန်းစပလြာရတယ် …။ ခဏအနားယူပြီးတာနဲ့ … ငါလည်း နောကဖြေး ရချိုးကနန်ား ဘေးဘီကြည့်ရြင်း အဖုတကြို ရဆေေးတော့ … စောကပြတတ်အုံလုံး ကြိန်းပြီး စပဖြငွြးဖငွြးလေး ဖြစ်နရေောပဲဟာ …။ ငါ အခန်းထဲ ပြနဝြငလြာတာနဲ့ ကုတငပြေါကြ ဆင်းပြီး ရတေိုငန်ား မကြန်ှာသဈ … ပြီးမှ ငါ့ပါး တရှှတရြှှတန်မ်းရင်း ခဏနတေော့ ပြနသ်ှားတာပေါ့ ”
” အောြ … နငကြလည်း မအောပြဲ … ငှိမခြံနတောပေါ့ ကောငမ် ”
မိတူး ပြောပြတာကို နားထောငရြင်း စကားဆုံးတာနဲ့ ကမွလည်း ခကြခြှင်းပြနမြေးလိုကတ်ာပါ။
” အဲ့ဒီခွိန် … လူသိမှာစိုးတာပဲ သိတယ်။ ကနွတ်ာ ဘာမှ ငါမစဉြးစားမိဘူး ”
” အောငထြူးက … ဘယလြိုသိသှားတာလဲ … နငတ်ို့ နောကထြပ် လုပဖြစ်ကြသေးတာလား ”
” အောငထြူးကို ငါ ဖြင့ပြှောပြလိုကတ်ာပါ …။ ငါ မလိမခြငွဘြူးဟာ …။ လကထြပမြယ့သ်ူကို မသန့ရြှင်းတဲ့ ခန်ဓာကိုယ် မပေးဆပခြငွတ်ာ …။ နောကထြပ် ကိုကြောစြိုး နဲ့ ၂ ကြိမ် ထပလြုပဖြစ်တယ် …။ သူလာရင် အမကလေည်း ရှောငပြေးတော့ အတင်းရဲလာတာပေါ့ …။ ဒုတိယအကြိမကြ ငါ ငှင်းခဲ့တာပါ။ ဒါပမယေ့ြ အလိုးခံလိုကရြတာ ပါပဲ …။ တတိယ အကြိမကြှ ငါကိုယတ်ိုင် စိတပြါလို့ ခံလိုကတ်ယ် ”
” အင် … နငကြ အဲဒါဆို ”
” အေး … ဖြစ်လာမှာတော့ မတတန်ိုငတ်ော့ဘူး … ကိုကြောစြိုးကို ငါလကထြပတ်ော့မယ် …။ အောငထြူးလည်း နောကတ်ဈယောကြ တွေ့သှားပြီ နမှောပါ ”
” အေးပါ မိတူးရာ … ဖြစ်ပြီးမှတော့ အကောင်းဆုံး လုပကြှတာပေါ့ … စိတမြညဈနဲ့ ”
” ငါ လေ … ငါ ငါ … အောငထြူးကို သနားတယ် မိသဲ ရယ် … အ ဟင့ြ ဟင့ြ …။ လကထြပပြှီးမှ ငါ့ခန်ဓာကိုယ် ယူမယ် ပြောတာဟ …။ ခစွသ်ူ ဘဝမှာ နို့ကိုငရြုံလေးနဲ့ ကြနပေန်သေူပါဟာ ”
” အေးပါဟယ် … ငိုမနနေဲ့ … ငါလည်း အောငထြူးနဲ့ တွေ့ရင် … ထပရြှင်းပြပေးမယ် … နင် မမှားပါဘူး … နင့ြ အမကြေောင့ြ ဖြစ်ခဲ့ရတာပါ ”
ကမွ ပြောလိုကမြှ မိတူးလည်း စိတသ်ကသ်ာရာ ရတဲ့ပုံနဲ့ မကြန်ှာလေး ပြနကြှညလြာတော့တာ။ တခါတခါ ဘဝက ကိုယဖြစ်ချင်တ်ာ မဖြစ်ပဲ သူဖြစ်ချင်တ်ာတွပေဲ ဖြစ်ခွင့ရြှိနတောပါ။ မိတူးပြနသ်ှားမှ ကမွလည်း အမတေို့ကနွတ်ဲ့ ခေါငဆြှဲကြောလြေးနဲ့ ထမင်းနည်းနည်းစားပြီး အခန်းထဲ ပြနမြှေးနလေိုကတ်ယ်။
…………………………………….
🏵️အခန်း ( ၆ )🏵️
ဘယခြွိန် အိပပြွောသ်ှားမှန်း မသိဘူး ညနပေိုင်း အမနေိုးမှ နိုးလာခဲ့တာ။ ပငွြးကြော တခကြဆြန့ရြင်း ထမင်းထတညပြှီး ညနစောအတွကြ ဟင်းစီစဉလြိုကတ်ယ်။ ညပိုင်း အိပခြါနီးကြ ဖုန်းခဏဖြင့ြ သတင်းလေးဖတပြှီး ကိုမောငခြှိမ့ကြို မွှောန်မေိတယ်။ မွှောတ်ဲ့နကြမှေ ပေါမြလာတော့ဘူး။ မကဆြဂွော ကြည့်လြိုကတ်ော့ သူဆင်းသှားတာ နာရီဝကကြွောတ်ောငန်ပြေီ။ ဒါနဲ့ စာအုပ် အသဈများ တငသ်လားလို့ သူ့ acc ထဲ ဝငကြှည့လြိုကတ်ာ။
……………………………………………..
* ဆည်းဆာ *
တညဆြောကထြားတဲ့ သံယောစဉြ
ဖြိုဖကြဖြို့ဆို တဒင်ျဂမွှသော အခွိနကြာလနဲ့
ဘယတ်ော့မှ မရဘူး
ဒါပမယေ့ြ
သူ့အနကကြို ကြယပြွောကစြချင်ေရြင်
စကြဝဠာ တခုလုံးစာမက
ငါ့မှာ ရှိရမယ်
သွောျ … ခဏ နေဦး
အာခီမီးဒီး(ဈ) အတွကျ
တနရောတော့ ခနွပြေးရမယ် ထငထြယ်
……………………………………
မောငခြှိမ့ြ
ငင့ြ ဘာတွမှန်ေးကို မသိပါဘူးရှင်။ တခါတခါ ကိုမောငခြှိမ့ကြ ရူးကြောငမြူးကြောင် စာစုလေးတွေ တငတ်တသ်ေးတယ်။ ၁၅ မိနဈလောကအြထိစောင့ပြှီး မလာတာနဲ့ ကမွလည်း အိပပြဈလိုကတ်ာ။ နောကရြကမြနကြ ထုံးစံအတိုင်း ဈေးထွကတ်ော့ မိတူးမကြန်ှာကြီး ပြုံးလို့ရှှငလြို့ ဝါမဝငခြင် လကထြပဖြို့ သချောသလောကဖြစ်ကြောင်း ပြောပြနတယ်ေ။ တကယလြည်း နောကြ ၂ ပတကြှ မိတူးတို့အိမ် စေ့စပပြှဲ လုပဖြစ်ကြတာ ဘေးနား လူလေး နည်းနည်းပါးပါး ဖိတပြှီး လုပတ်ာ။ ကမွရောကတ်ော့ လူတောင် စုံနပေါပြီ။ ဟိုဘကဒြီဘကြ လူကြီးတွေ မိတဆြကကြှ မင်ျဂလာရကရြှေးကြနဲ့ ညနဘကြေ မှောငစြပျိုးမှ စေ့စပပြှဲလေး ပြီးသှားကြတယ်။
” ဟိတ် … မိသဲ … မပြနန်ဲ့ဦး ”
” ဘာလို့လဲ … မိတူးရ ”
” ငါက တားတာ မဟုတဘြူး … နောကဖြေးမှာ ပန်းကနတ်ှေ သိမ်းနတေဲ့ … နင့လြင် ကိုမောငခြှိမ့ကြ တားတာ … ခခြြ ခခြြ ”
” မသာမ … ဒါပဲ … တဖြည်းဖြည်း အငယမြနဲ့ တူတူလာပြီ ”
” တကယပြါဟ … နငရြောကကြတည်းက လညပြင်းကြီး လိမန်တော … သူခငမြွာ ပြောချင်တ်ာတွေ … အောင့ထြားရပုံပါ ”
” အေးပါ … ငါ မပြနသ်ေးပါဘူး စောင့န်မှောပါ ”
အိမထြဲ လူတွေ အကုနရြှင်းသှားမှ ကိုမောငခြှိမ့ကြ မိတူးတို့ အိမရြှေ့ အပငအြောကြ ကမွကို ခေါပြှီးစကားပြောတာ။
” မိသဲ ”
” ရှင် ”
” မိတူးတောင် … ယောကျြား ယူပြီနောျ ”
” အင်းလေ … အာ့မို့ စေ့စပတ်ာလေ … ဒီနေ့ ”
” ဟို … ငါ ပြောချင်တ်ာ နင် သဘော မပေါကဘြူး ထငတ်ယ် ”
!! ခိခိ !! ကမွ ရိပမြိတာပေါ့ ကိုမောငခြှိမ့ြ ဘာဆိုလိုတယ် ဆိုတာ။ ဒါပမယေ့ြ မသိချင်ယ်ောငဆြောငန်လေိုကတ်ာပါ။
” အောြ … သိပြီ … မိတူး မင်ျဂလာဆောင် ကိုမောငခြှိမ့ြ လကဖြှဲ့ခုံထိုငရြမှာ မလား ”
” ဟင် … ဟုတတ်ော့ ဟုတပြါတယ် … ဒါမယ့ြ ငါပြောချင်တ်ာက …… ”
” ကမွ သိပါတယ် … အဲဒီည အရကသ်ောကမြှာ ”
” ဟာ … အဲဒါလည်း ဟုတပြါတယဟြာ … ဒါပမယေ့ြ ငါ ပြောပြော …… ”
” ဟုတပြါပြီ … မိတူးကို ခဲဖိုးတောင်းပေးရမှာ မလား ”
” ဟမ် … မိ သဲ ”
” ဘာလို့ အောတ်ာလဲ … အထဲမှာ မိတူး ယူမယ့ြ ယောင်ျကြားဘကကြ အမွိုးတွေ ရှိသေးတယန်ောြ ”
” ဆော ရီး ဟာ … နငကြ ငါပြောချင်တ်ာ သဘော မပေါကဘြူး … ဟူးးးးး ”
ကမွ ကိုမောငခြှိမ့ြ ပုံစံ ကြည့်ပြှီး ရယခြငွစြိတ် အတောကြို ထိန်းထားရတယ် တကယပြါပဲရှင်။
” နို့ ဘာပြောချင်တ်ာလဲ … ရှင်းရှင်းပြော … မှောငန်ပြေီ ကမွ ပြနတ်ော့မှာ ”
” ဟို လေ ဟာ … မိတူး ယောကြြားယူတော့ … နင့ြ စိတထြဲ ဘယလြိုနလေဲ ”
” ပြောတ်ာပေါ့ … ကိုယ့ြ သူငယခြငွြး … လငယ်ူတဲ့ ကိဈစပဲ ”
” အေး … ငါ ပြောချင်တ်ာ … နငလြည်း ယောင်ျကြား မယူသေးဘူးလား သိချင်လြို့ပါ ”
” ဟောတောြ … ကမွမှာ ယူစရာ ခစွသ်ူမှ မရှိတာ ရှင့ြ ”
” ဟာ … နငကြလည်းဟာ … ငါ ငါ ငါ တဈယောကလြုံး ရှိ ရှိ ”
” ကို … မောင် … ခွိမ့ျ ”
” တိုးတိုး လုပပြါ မိသဲရာ … နငကြလည်း အိမထြဲ လူတွေ ရှိသေးတယ် ဟ ”
” ရှင် … ကမွ ကို … ခစွပြါတယ် လို့ … ရညစြား စကား ပြောဖူးလား ”
” ဟို …… အဲ … အင်း …… အဲလို … မပြောဖူး ပမယေ့ြ …… အင်း ဟို လေ … ဟို လို အနအထေား နဲ့ …… အင်း … ”
” တခါမှ မပြောဖူးပါဘူးရှင် … ဟုတတ်ယမြလား ”
” ဟုတတ်ော့ ဟုတပြါတယဟြာ … ဒါမဲ့ … အဲဒါ … ဟို ဟာ လေ ”
” တောပြါပြီ … ရှငကြလေ အဆင့ကြွောခြငွတ်ာ … ကမွ အဲလောကြ ဈေးမပေါ သေးဘူး … ကဲ ပြနမြယ် ”
” မကြောြ ပါဘူး ဟာ … နငကြလည်း နငသ်ာ မသိတာ … တရပကြှကလြုံး သိပါတယ် ”
” မိတူးရေ … ငါ ပြနပြှီဟေ့ ”
” အေးအေး မိသဲ … ဒီမှာ ငါမအားလို့နောျ ”
ကိုမောငခြှိမ့ကြို ပြောရင်း မိတူးပါ တခါတည်း နှုတဆြကပြှီး ကမွ အိမပြှနခြဲ့လိုကတ်ာ။ စိတထြဲ ကြညန်ူးတာတော့ တကယပြါ။ ကိုမောငခြှိမ့ြ အပေါြ အရငတ်ခေါကကြတည်းက သနားပြီး သံယောဇဉြ ဖြစ်နမေိတာပါ။ ဒါပမယေ့ြ မိန်းကလေးပဲလေ ရည်းစားစကားတော့ အပြောခံချင်ြ သေးတာပေါ့။
မိတူးအိမကြအပြန် လမ်းခွိုးလေးရောကတ်ော့ ကမွ ညာဘကခြှထေောကရြှေ့ အရိပကြ ထင်းကနဲ့ ပေါလြာတာ တကိုယလြုံး ဖငွြးကနဲ့ ကြကသ်ီးတွေ ထလာရောပဲ။ ဟိုတလောကမှ ဒေါစြောယောကြြား ဦးကံမောင် ဆုံးထားတာ၊ သှားပါပြီ လာနှုတဆြကပြှီ ထငတ်ယ်။ အမနေဲ့လည်း တအားခငရြှာတာ။ အမေ့နား ကပမြရလို့ ကမွနားလာကပတ်ာနမယ်ေ ဒုကျခပါပဲရှင် ..။ ခုန ကိုမောငခြှိမ့န်ဲ့ အတူပြနခြဲ့ရင် အကောင်းသား။ အိမတ်ော့ လှမ်းမှငန်ရပေါပြီ။ ကိုယဟြာကို အားပေးရင်း ဆကလြွှောကန်တေုန်း နောကကြွောဘကကြ အသံထွကလြာပါရော။
” မိသဲ … ငါ နင့ကြို ခစွတ်ယ် ဟာ ”
” လှတရြာ ကြှတရြာ သှားပါ … ဦးလေး ကံမောငရြယ် … ဘဝခွားနပေါပြီ …။ ကမွလည်း ဦးလေး တဈယောကလြို ခစွပြါတယရြှင် …။ အမေ့ကို သတိရကြောင်း ပြောပေးပါ့မယ့ြ … အဟင့ြ ဟင့ြ …။ ကမွနောကြ မလိုကပြါနဲ့နောြ … နသေိပမြကောင်းလို့ပါ …။ မနကကြှ ဘယာကြောလြေး လောင်းပေးဆိုရငလြည်း လောင်းပေးပါ့မယ် … နောြ နောြ ”
” ဟာ … ဘာတွေ ပြောနတောလဲ ”
” တကယပြါ ဦးလေး ကံမောငရြယ် … ဆှမ်းရော ခကြလြောင်းပြီး အမွှဝပေေးမှာပါ …။ မယုံရင် စောင့ကြှည့န်ပေါ …။ ကတိမတညမြှ နောကရြကြ ချောကပြေါ့ … ဒီနေ့ မချောကပြါနဲ့လား … အီးဟီး ”
” ဟာ … မိသဲ … ငါပါဟ … နငကြလည်း ”
” ဟင် … ကိုမောငခြှိမ့ြ … အဟင့ြ ဟင့ြ ”
နောကလြှည့ကြှည့တ်ော့ ဦးလေးကံမောင် မရှိတော့ပါဘူး။ မတတ်ပရြပန်တေဲ့ ကိုမောငခြှိမ့ကြို တွေ့လိုကရြတယ်။ ကမွ ကြောကစြိတတ်ဝကန်ဲ့ ကိုမောငခြှိမ့ြ ရငခြှငထြဲ ခေါင်းတိုး ငိုမိတော့တယ်။
” ဟူးးးးးး … မငိုပါနဲ့ မိသဲရယ် ”
” အဟင့ြ ဟင့ြ … ငိုမှာပဲ … ကမွက မိန်းမသားလေ … ဒီလို အခွနမွေေိုးမှာ … ရယရြမှာလဲ စဉြးစဉြးစားစား ပြောပါ ကိုမောငခြှိမ့ရြယ် … အီးဟီး အဟင့ြ ”
” အေးပါ … နင် ပြနမြခစွန်ိုငရြငလြည်း … ငါ့အခစွတ်ှေ ထာဝရ သိမ်း ထား လိုကြ ပါ့ မယ် ဟာ ”
” ရှင် … ကြ မ က … မခစွဘြူးလို့ … ဘယသ်ူပြောလဲ … သရဲချောကလြို့ ကြောကန်တောပါဆို ရှငကြ တမှောကန်ောြ ”
” ဟေ … ငါ ငါ နင့ကြို ခစွန်တော ကြာပြီလို့ … လိုကပြှောတာပါ … မပြောရဲလို့ မှေးလိုကလြာတာ … နင့ြ အိမန်ား ရောကတ်ော့မှာမို့ အရဲစွန့ပြှီး လှမ်းခေါတ်ော့ နငကြ ဖကင်ိုတော့ တာပဲ ”
” ဟင် … ဒါဆို ကမွ ဘေးက အရိပကြ … ရှင့ြ အရိပပြေါ့ ”
” အေးလေ … နငပြှနသ်ှားကတည်းက ငါလည်း လိုကလြာတာ ဒီနားရောကမြှ ကပလြိုကမြိတာပါ ”
” ရောြ … ခခြြ ခခြြ … ကမွက ဒေါစြော အိမရြှေ့က ဖြတတ်ော့ … ဦးလေး ကံမောင် လိုကခြှောကပြှီ ထငန်တော … ဟင့ြ …။ လှတပြါဦး ကမွ အသကရြှူကြပလြာပြီရှင့ြ …။ တကယပြါပဲ ကြောကပြှီး သူ့ရငထြဲ ဝငမြိတာ ပိုငစြိုးပိုငန်င်းနဲ့ ဖကထြားလိုကတ်ာ … ဟှင့ြ ”
” ကလင် လင် … ကလင် ကလင် … အမလေး လမ်းလညခြေါငကြှီး … ဆငခြှငကြှပါဦး … မနနေိုငလြဲ … ဟင် ဟာ ဟာ …… မိသဲ … မောငခြှိမ့ြ ”
” ဟင် … အမေ ”
” ဟာ … ဒေါသ်န်း ”
ဒုကျခပါပဲ ကမွနဲ့ ကိုမောငခြှိမ့ကြ ဖကလြကြြ တန်းလန်းကြီးရှင်။
” ဘုရား ဘုရား … အခု လူချင်ြး ခွဲကြစမ်း …။ ယိုသူမရှကြ မှငသ်ူရှကအြေ …။ ငါ့မှာတော့ မှောငလြာလို့ ငါ့သမီးလေး တဈယောကထြဲ … ပြနရြင် စိတမြခလွို့ လိုကခြေါရြတာ …။ ဒင်းက လမ်းပေါြ ဆီဗူးတွေ ခါပြနတောပေါ့ ဟုတလြား မိသဲ ”
” မခါ ပါဘူး အမရယ်ေ ”
” ကိုမှမောင် … ရှင် မှငတ်ယန်ောြ … ခုန သူတို့နှစ်ယောကြ … ဘာလုပန်ကြတောလဲ ”
အမကေ ဆိုကကြားပေါထြိုငရြင်း ဦးလေးမှမောငကြို မေးနတော။
” ဟို ဟို … ဖကပြှီးတော့ … ဟိုဟာ … ”
” ရပြီ ကိုမှမောင် … ရှငမြှငတ်ယန်ောြ … အခုကိဈစ …။ ဟိုတခါ အိမထြဲ ပကပြင်းမိတာတောင် … ကမွကို ဗှောငလြိမဗြှောငစြား လုပသ်ှားကြတာ ”
” မိသဲ … အခုတကြ ပြနမြယ် ”
” ဟုတ် … အမေ …… ကိုမောငခြှိမ့ြ … လှတတ်ော့လေ ရှငကြလည်း ”
” ဟမ် … ငါလှတထြားတာ ကြာပြီဟ … နငကြ ဖကထြားတာ ”
” အှန့ျ … ဟုတ် ဟုတ် … ဒါဆို သှားပြီနောျ ”
ဟုတသ်ားပဲ ကိုမောငခြှိမ့ကြ ကမွဖကထြားရာကနေ ဘယခြွိနကြ လှတလြိုကမြှန်း မသိဘူး ကမွက ဖကထြားမိသား ဖြစ်နတော။ ကမွလည်း အမတေို့ ဆိုကကြားပေါြ တကတ်ော့ ကိုမောငခြှိမ့လြည်း ကမွကို စိုကကြှည့ရြင်း ကနွန်ရဈေတာပေါ့။
………………………………………………………
” မိသဲ ရေ … မိသဲ ရှိလား ”
” အေး မိတူးလား … လာဟေ့ … ညည်းသူငယခြငွြး ရချိုးနတယ်ေ ”
” ဟုတ် … ဒေါလြေး … ဖိတစြာ လာဖိတတ်ာပါ ”
” အောြ … ဘယန်ေ့ ”
” သဘကခြါ … ဒေါလြေး ”
” ဟဲ့ … လငရြတော့မှာမို့ … ပြောန်တောလား ”
ကမွ ရချိုးပြီး အိမရြှေ့ခန်း ထွကလြာတော့ အမနေဲ့ မိတူး စကားထိုငပြှောနတော မှငလြို့ လှမ်းစလိုကတ်ာပါ။
” အေး … ဝါမဝငခြငလြေး … ရကအြမှနရြှေးလိုကရြတာ ”
” စေ့စပထြားတာ … ၁ လ ကြောလြေး ရှိသေးတယ် … ခိခိ … ခဏ ငါ အင်ျကြီလဲလိုကြဦးမယ် ”
” အေးပါ … မိသဲရ … ပြီးရင် အငယမြတို့ဘကြ လိုကခြဲ့ဦး ဖိတစြာသှားပို့မလို့ ”
” အေးအေး ”
ကမွ အခန်းထဲဝငပြှီး အဝတအြစားလဲတော့ အမနေဲ့ မိတူးတို့ စကားပြနပြှောနကြတော။ သနပခြါး ပါးပါးလေးပြတပြှီး အပေါကြ ရငဖြုံး ခါးတိုလေးနဲ့ အောကကြ ထမိနဗြှောင် အညိုလေး ဝတလြိုကတ်ယ်။
” ရပြီ … သှားစို့ … မိတူး ”
” အမေ … သမီး ခဏ လိုကသ်ှားဦးမယန်ောြ ”
” ဒေါလြေး သမီးလည်း သှားပြီ … ဖိတစြာတွေ ဖိတရြမှာမို့ ”
” အေးအေး … မိသဲရေ အပြနကြှ အမေ့ဖို့ … မုန့ဟြင်းခါး ဝယခြဲ့ဦး ”
” ဟုတ် အမေ ”
မိတူးနဲ့ ကမွ လွှောကလြာရင်း လမ်းဂွလေးရောကတ်ော့ အငယမြတို့ဘကြ ဦးတညလြိုကတ်ယ်။ တရပကြှကထြဲ ဆိုပမယေ့ြ အငယမြတို့က တောငဘြကခြှမ်း အနောကတ်ောင် ဒေါင့ထြဲမှာ သူတို့အိမကြ။
” ဝုတ် … ဝုတ် … ဂရားးး ဂရားးး … ဝုတ် ”
” အမလေး … ပလုတတ်ုတ် … မိသဲ လုပြဦး ဟ ”
အရေးထဲ သားကထွားတဲ့ ခွေးမတဈကောငကြ မိတူး လှမ်းဟတလြို့ ချောကထြုတပြေးရသေးတယ်။
” ဟဲ့ … ဟဲ့ခွေး … ရှု့ ရှုး … သှားစမ်း … မိတူး ဒီဘကလြာ မသာမ … ခွေးမကြီးက သားပေါကထြားတာ ဟိုမှာ တွေ့လား ခွေးပေါကလြေးတွေ … မင်ျဂလာဦးည အဖုတ် ခွေးကိုကလြို့ ငတန်မယ်ေ ခိခိ ”
လမ်းခွိုးရောကတ်ော့ အငယမြတို့အိမ် လှမ်းမှငန်ရပြေီ။ အိမရြှေ့မှာ ဆနတ်ငတ်ဲ့ ကားရော ရပထြားတာ။
” အငယမြဘဲကြီး … ရောကန်တောဟ ”
” ကားဆရာလား … မိသဲ ”
” ဟုတမြယ် … ဟိုမှာ ကားရပထြားတာ မတွေ့ဘူးလား …။ လာလာ … ဖိတစြာ မှနမြှနပြေးပြီး တခွားဖကြ သှားဖိတရြအောင် ”
အငယမြအိမထြဲ ဝငတ်ာနဲ့ တအိမလြုံး တိတဆြိတန်တော။
” ဟိတ် … လူမရှိဘူးဟ မိသဲ ”
” အေးဟာ … အငယမ် ကားဆရာနဲ့များ အပြငသ်ှားလား မသိဘူး ”
မိတူးနဲ့ ကမွ ဖိတစြာကို အိမရြှေ့ စားပြဲခုံပေါတ်ငရြင်း ခုံအလှတလြေးပေါြ ဝငထြိုငတ်ုန်း စကားသံ ခပတ်ိုးတိုး ကြားလိုကမြိတယ်။ စကားသံကြောင့ြ ပါးစပပြိတရြင်း မကြရြိပမြကြကြဲပြပြီး အသံလာတဲ့ နောကဖြေးအခန်းဘကြ တိုငပြငစြရာ မလိုပဲ ခွဖြဖြေနင်းပြီး လွှောကလြာခဲ့တာ။ ထရံပေါကြ ကယွတ်ာလေးရှာပြီး ချောင်းကြည့်လြိုကတ်ာပေါ့။
” ကိုဘတိုး … ကမွ လီးစုပြဦးမယ် ပြီးမှ ရှငကြလိတော့ ”
အငယမြက ပေါငလြုံးကြီးနှစ်လုံးကို လိမယ်ှကပြှီး ကော့ထိုးရင်း ပြောနတောပါ။
” အင်းပါ … ငယလြေးရယ် … မှနမြှနစြုပန်ောြ … ငယလြေး စောကပြတကြှီးလည်း ယကခြငွသ်ေးတယ် ”
တအိမလြုံး တိတဆြိတန်ပြေီး အငယမြတို့ နှစ်ယောကထြဲဆိုတော့ ကုတငပြေါြ ကားဆရာက အငယမ် အဝတတ်ှေ တဈခုချင်ြးခွှတန်တော အောကခြံ ဘောင်းဘီလေးပဲ ကနွတ်ော့တယ်။ ကားဆရာက နို့တွကေုန်းစို့ပြီး ပေါငကြှားထဲ နိုကဆြှပေးနရင်ေး အငယမ် မကြလြုံးအစုံကတော့ ကားဆရာ မကြန်ှာပဲ စိုကကြှည့န်တယ်ေ။ နို့စို့ရာကနေ နှုတခြမ်းအစုံကို တေ့စုပတ်ာနဲ့ အငယမြတဈကိုယလြုံး တွန့လြိမလြာရောပဲ။ ကားဆရာက ပါးစပခြငွြး တေ့စုပလြိုကြ နို့တွကေုန်းစို့လိုကန်ဲ့ လကကြတော့ အငယမြပေါငကြှားထဲက မရှေ့သေးဘူး။
” ကိုဘတိုး … ရှင့ပြုဆိုး ခွှတ် … ပကလြကလြှဲ လိုကတ်ော့ နောြ ”
ဒီတခါမှ ကားဆရာက အငယမ် စကားအဆုံး ပုဆိုးခွှတပြှီး ကုတငပြေါပြကလြကြ လှနပြေးလိုကတ်ယ်။ အငယမြက သူ့ဘေး ပကလြကအြနထေားနဲ့ လှဲခလွိုကတ်ဲ့ ကားဆရာ ပေါငကြှားက လီးကြီးကို မကမြကမြောမောကြည့်ရြင်း ကုန်းထ စုပတ်ော့တာပဲ။ ကားဆရာ ပေါငကြှားက လီးက မစုပခြင် ကတည်းက ထောငမြတပြှီး တုနန်တော ကြည့်ရြင်း ကြကသ်ီးတောင် ထတယ်။ အငယမြက ကန့လြန့ဖြကြြ အနထေားနဲ့ တပြှတပြှှတ် ဆှဲစုပန်တေော့ ကားဆရာ ဖငကြှီး ကြှတကန်တော။
” ကိုဘတိုး … ယကပြေးတော့လေ … ရှင့လြီးစုပရြင်း စောကပြတကြ ယှနပြေီ ”
” ယကပြေးမှာပေါ့ … ငယလြေးကလည်း … ပကလြကလြှနလြိုကြ ”
…………………………………………….
🏵️အခန်း ( ၇ )🏵️
အငယမ် ပကလြကလြှနတ်ာနဲ့ ကားဆရာက ကုန်းထပြီး ပေါငကြှားနရောယူရင်း လေးဘကကြုန်းယကတ်ော့တာပဲ။ အငယမ် ပေါငကြှားက စောကဖြုတကြို တပြတပြှတန်ဲ့ မနားတမ်း ထိုးယကန်တေော့ အငယမြတဈယောကြ တအီးအီး ညည်းရင်း ကော့ထိုးပေးနတောပေါ့။
” ကြှတ် …… ရှီးးးးးးး ကောင်းလိုကတ်ာ ကိုဘတိုးရယ် … ရှငလြေ တအားတတတ်ာပဲ … အင်းဟင်း … မလှတန်ဲ့ အစိလေး ငုံထားဦး … အားးး အ အ ”
အငယမြက နို့အုံ နှစ်ဖကအြား လကန်ှဈဖကန်ဲ့ ညှဈရင်း ကားဆရာ ပါးစပန်ှင့ြ သူ့စောကပြတကြို ထိုးကပပြဈတာ။ အငယမ် ကာမစိတကြှှနတောကြည့်ရြင်း အောကကြ တဆဈဆဈနဲ့ ခံစားလာမိလို့ ဘေးလှည့ကြှည့တ်ော့ မိတူးက အင်ျကြီကြယသ်ီး တဈလုံးဖြုတပြှီး ဘောလြီအောကကြနေ နို့အုံတဖကကြို သူ့ပါသူ ညှဈခွနတေယ်ေ။ မိတူး ကြည့်န်တေုန်း အငယမြဆီက တအင့အြင့အြသံများ ထွကလြာလို့ ပြနခြွောင်းတော့ ကားဆရာကို ခေါင်းရမ်းပြနတော မှငန်ရတော။ ခေါင်းခါပြရင်း လကကြလည်း နို့အုံတွေ ညှဈရင်း ဖငကြှီးကြှလာပြီး စောကဖြုတကြို ကော့ပေးနတေုန်းပဲ။
အငယမ် ကာမစည်းစိမရြနတော ကြည့်ရြင်း လကတ်ဖကကြ အလိုလို ထမိနအြောကန်ားစအား မပြီး ပေါငကြှားထဲ ထိုးစမ်းမိတယ်။ ပေါငကြှားထဲ အဖုတလြေးက စောကရြညတ်ှေ စို့နပေါပြီ။ မိတူးဘကကြှည့တ်ော့ သူလည်း စိတကြှှနပြေီ မကြလြုံးလေးမိတပြှီး သူ့ပေါငကြှားတဲ့ ပြတသ်ပန်တော။ ကမွလည်း အဖုတ် အကကြှဲကြောင်းကြားလေးထဲ လကည်ှိုးလေးသှင်း အမှှောင်းလိုကြ ဆှဲရင်း စောကစြိလေးအား ဖိခွနမေေိတာပေါ့။ ကာမစိတ် ကြှလာရင်း အငယမ် ကြည့်န်တေုန်း အငယမြက စောကပြတ် အယကခြံနရောမှ ထထိုငပြှီး ကားဆရာ ပါးစပန်ား တဝိုကြ ပပြနေတေဲ့ စောကရြညတ်ှေ ယကပြေးရင်း စုပယ်ူမွိုခနွတယ်ေ။
” ငယလြေး ”
” ရှင် ”
ကားဆရာက အငယမြလကဆြှဲပြီး တောငမြတန်တေဲ့ လီးပေါပြှနတ်ငပြေးတော့ လီးကိုငပြှီး ဂွင်းထပထြု ပေးနတေော့တယ်။ လီးကြီး အငယမ် လကထြဲ မာလာတာနဲ့ ကုန်းထပြီး ပါးစပထြဲသှင်း လေးဖကထြောကအြနထေားနဲ့ တပြှတပြှှတ် ဆှဲစုပပြှနရြော။ ဒီတခါ အငယမြက ပြတင်းပေါကဖြကြ ရောကသ်ှားတော့ ကမွတို့ချောင်းတဲ့ဘကကြ ကားဆရာ လီးကို အတိုင်းသား မှငန်ရတော။ အငယမြက သူ့ပါးစပထြဲ မဆန့မြပြဲ ဝငန်တေဲ့ ဒဈကြီးကို လွှာထိပလြေးနဲ့ ဝိုကကြစားပြီးမှ လီးကို ပါးစပထြဲ ဝငန်ိုငသ်လောကြ မွိုခပြဈတယ်။
အငယမ် အပြုအမူကြောင့ြ ကမွရော မိတူးရော တဈယောကမြကြန်ှာ တဈယောကြ ဘေးတိုကအြနအထေားနဲ့ လှည့ကြှည့ရြင်း အံ့သှမှငသ်ကန်မေိတာပေါ့။ အငယမ် ဒီလောကြ လုပတ်တလြိမ့မြယလြို့ ထငမြထားဘူးလေ။ အငယမြက အမွိုးမွိုး ကလိရင်းစုပပြေးနတေုန်း ကားဆရာလည်း အငယမြခေါင်းကိုငပြှီး ပါးစပကြို ဆှဲလိုးနတယ်ေ။ မိတူးတော့ မသိဘူး ကမွတော့ စိတထြဲ မရိုးမယှ ဖြစ်လာတာနဲ့ စောကပြတအြုံကို ခပတ်င်းတင်း ဖိပြတပြဈနရတော။
ပြတန်ရင်ေး ခေါင်းထောငန်တေဲ့ အစိလေးထိမိတော့ ပေါငတ်နတ်ှေ ဆကကြနဲ့ တုနလြာပြီး စောကရြည် ထွကကြလွာတယ်။ ခဏနတေော့ ကားဆရာက အငယမြကို ပကလြကလြှဲခပြှီး ဖေါင်းကြှနတေဲ့ အဖုတကြို ဒဈဖူးနဲ့ ရိုကတ်ော့ အစိလေး ထိမိပုံပဲ အငယမြတဈယောကြ တအီးအီး ညည်းရင်း ဖငကြှီး ရမ်းခါနတော။ တဆကထြဲ အငယမြခါး ထိန်းပြီး အကြောပျိုင်းပျိုင်း ထနတေဲ့ လီးနဲ့ ဖိလိုးပစ်တယ်။
တဗစွဗြစွန်ဲ့ တိုးဝငသ်ှားတဲ့ လီးဝငသ်ံနဲ့အတူ အငယမ် ရငဘြတကြှီး ကော့တကလြာတော့ ကားဆရာက နို့အုံတွေ ညှဈဆှဲပြီး တဘှတဘြှတန်ဲ့ ဆောင့လြိုးနရေောပဲ။ အငယမြကလည်း တအားအား ညည်းရင်း အားရကြနပေတ်ဲ့ပုံနဲ့ ဖငကြှီးကြှပြီး အောကကြ ပင့ခြံနတေော့တာပေါ့။ အငယမ် အောကကြ ပင့ဆြောင့တ်ာနဲ့ ကားဆရာက ရှေ့ကိုယလြုံး မှောကခြပြှီး ခွိုင်းကြား လကလြွှိုသှင်းရင်း မီးပြငမြတတ် ဆှဲလိုးပစ်တယ်။
” ဇွိ … ဘှတ် …… ကောင်းလား ငယလြေး … အင့ြ … ဘှတဘြှတ် ”
” ကောင်းတယ် … ကိုဘတိုးရဲ့ … ရှင့ြ စိတကြှိုကသ်ာ လိုး ”
တဖြည်းဖြည်း ဆောင့ခြကြတ်ှေ မှနလြာပြီး အငယမြရော ကားဆရာရော နှစ်ဦးသား အသံပေါင်းစုံ ထွကန်တေော့တာ။ ကမွလည်း ရမျမကခြံစားမှုက ဒုတိယအကြိမ် ငယထြိပ် တကလြာပြနပြှီ။ အငယမြဆီက အံကြိတသ်ံပေါလြာပြီး ကားဆရာ ခါးပေါြ ခွနှစ်ေဖကြ လိမခြွိတတ်ငရြင်း ကော့ထိုးတာနဲ့ စောကစြိလေး ခပတ်င်းတင်းဖိခွတေော့ စောကရြညတ်ှေ ပန်းထွကပြှနရြောပဲ။ ပေါငကြှားထဲ နှေးကနဲ့ ထမိနရြှေ့ခွမ်းပါ ရှှဲသှားရတယ်။ တဆကထြဲလိုလို ကားဆရာဆီက အားကနဲ့ မှညသ်ံရှညကြှီး ထွကလြာပြီး အငယမြကို တရပစြပလြိုးနတော ကုတငတ်ိုငတ်ှပေါ ရမ်းခါနတေော့တာ။
မိတူး ကြည့်တ်ော့ မိတူးလည်း ထမိနအြပြငကြနေ ပေါငဂြှ လကန်ဲ့အုပထြားရင်း တကိုယလြုံး တုနန်ရှောတယ် အခုမှ ပြီးပုံပါ။ ခဏနေ အငယမြနဲ့ ကားဆရာတို့ နှစ်ဦးလုံး ငှိမသ်ှားမှ အိပခြန်း တံခါးနားက ခွာခဲ့လိုကတ်ယ်။ အိမရြှေ့ပြနထြှကြ ထမိနကြှကန်တောတွေ လှည့ဝြတပြှီး ခဏနမှေ အသံပေးလိုကတ်ာပေါ့။
” အငယမြရေ … အငယမ် ”
” အေး … ရှိတယဟြေ့ … လာလာ ”
အိမရြှေ့ခန်း ရောကတ်ော့ အငယမြက ထမိနရြငလြွားနဲ့ ကမွတို့ကို လှမ်းကြည့်န်တယ်ေ။ မကြန်ှာက ခွှေးတွကြကေန်ပြေီး ကမန်းကတန်း ထလာရပုံပါ။ ကမွနဲ့ မိတူးလည်း စကားကြာကြာ မပြောတော့ပါဘူး။ ဖိတစြာ ဝစရောရှိလို့ သှားမယ် ပြောတော့ အငယမြက သူရော လိုကခြဲ့ပေးမယ် ပြောနရှောတာ။
” ငါရော … လိုကခြဲ့မယလြေ မိတူး ”
” အမယ့လြေး … နပေါစေ အငယမြရယ် … နင့လြူကြီး ရောကန်တောမလား … အိမရြှေ့မှာ ကားရပထြားတာ ”
” ရောကန်တော ဟုတပြါတယဟြ … ပငပြန်းလို့ အိပန်ပြေီ ”
” ခွီး … ခိခိ ”
” ခခြြ ခခြြ ”
ကမွနဲ့ မိတူး ပျိုငတ်ူရယတ်ော့ အငယမြက အိပခြန်းဘကြ လှည့ကြှည့ရြင်း ပြုံးဖြီးကြီး လုပပြှနတယ်ေ။ အငယမြကို နှုတဆြကပြှီး ဖိတစြာတွေ လိုကဖြိတရြင်း ပြီးမှ မိတူးနဲ့ လမ်းခွဲပြီး အိမပြှနလြာခဲ့လိုကတ်ယ်။
မိတူး မင်ျဂလာဆောငကြ အိမမြှာတငပြဲ ဆောငတ်ာပါ။ ကိုကြောစြိုးက ခန်းမမှာဆောငမြယ် ပြောတာကို မိတူးက ကုနကြစွရိတကြို ကမွတို့ရပကြှကကြ ဓမျမာရုံပြငဖြို့ မတညင်ှေ လုပမြယပြှောတယ်။ မင်ျဂလာဆောငသ်ိမ်းတော့ မိတူးတို့ နောကဖြေးမှာ ကိုမောငခြှိမ့န်ဲ့ စကားပြောတော့ ဖကန်မ်းခံရသေးတာ ခခြြ။ အရကန်ံ့တွကေ မှနထြူလို့ပေါ့။ ပထမဆုံးရတဲ့ အနမ်းက ကဗွာမဆနပြမယေ့ြ ကမွ ပြောရြှှငခြဲ့ရပါတယ်။ လူဘဝကလည်း အဆိုးအကောင်း ဒွနတ်ှဲနတော သိပမြှနတ်ာပဲရှင်။ မိတူး မင်ျဂလာပြဲအပြီး ၂ ပတန်တေော့ ထငမြှတမြထားတွေ ဖြစ်တော့တာပါပဲ။
……………………………………………………
” မိသဲရေ မိသဲ … ညည်းအမေ ရှိလား ”
ဟင်းခကြရြင်း အောသ်ံကြားလို့ ထွကကြှည့တ်ော့ အကြောရြောင်းတဲ့ ဒေါစြောပါ ။ အိမရြှေ့ အိမစြီးကား အဖြူလေး တဈစီးရော ရပထြားတာ မှငန်ရတေယ်။
” ရှိတယ် အိမထြဲမှာ … ဒေါလြေး … လာလေ ဘာကိဈစ ရှိလို့ပါလိမ့ြ ”
ကမွ စကားဆုံးတော့ ဒေါစြောက ကားပေါကြဆင်းလာတဲ့ အသားဖြူဖြူ လူတဈယောကကြို လှည့စြကားပြောရင်း အိမထြဲ အတူဝငလြာကြတာ။
” ဟော … မမစော ဧည့သ်ညရြော ပါလာတာလား ဘာများရှိလို့ပါလိမ့ြ ”
အိမထြဲရောကတ်ော့ အမလည်ေး အသံကြားလို့ ထွကလြာပုံပဲ။
” အရေးကြီးတယ် … မသန်းရဲ့ …။ မောငရြငလြေး … လာထိုင် …။ ဒါက မင်းပြောတဲ့ ကိုမှမောငမြိန်းမ … ဒီဘကကြ သူ့သမီး ”
ဒေါစြောက အမေ့ကိုပြောရင်း တဆကထြဲ ကားနဲ့လာတဲ့ လူကို ရှင်းပြနတယ်ေ။ ကားနဲ့လာတဲ့ သူက ကမွနဲ့ မတိမ်းမယိမ်းပါ ကမွထကြ ငယပြုံပါပဲ။
” ဟုတ် … ကနွော့န်ာမည် ဇောန်ိုငပြါ ခငဗြွာ …။ ဒီက အနတ်ီ့ယောင်ျကြားကို ကနွော့ြဦးလေး ကားနဲ့ တိုကမြိလို့ … ဆေးရုံတငထြားရပါတယ် ”
” ဟမ် … အမလေးးးး … ကိုမွမောင် ကိုမွမောင် … ကိုမွမောင် … ဘာ ဖြစ် သှား လဲ … အီးဟီး အဟင့ျ ဟင့ျ ”
” ဟို ဟို … မစိုးရိမပြါနဲ့ အနတ်ီ … ညာဘကခြှထေောကြ ထိခိုကမြိရုံပါ … ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး …။ အခုလည်း သူက လိပစြာပြောလိုကလြို့ ကနွောြ လာပြောပြတာပါ …။ ပြနကြောင်းတဲ့ အထိ … အကုန် တာဝနယ်ူမှာပါဗွာ ”
ဒါနဲ့ ကမွတို့ သားအမိ ကိုဇောန်ိုင့ြ ကားလေးနဲ့ ဆေးရုံလိုကသ်ှားကြတယ်။ ဆေးရုံရောကတ်ော့ ညာဘကခြှသလေုံး နာတာလေးပဲ ကနွတ်ာ ဘာမှ မဖြစ်ဘူး ပြောတယ်။ အမကတေော့ ဦးလေးမှမောငကြို ဖကင်ိုတော့တာပဲ။ ဦးလေးမှမောငကြ အမေ့ပြနဖြကပြှီး မကြန်ှာကြီးက ပြုံးလို့။ ကမွတောင် ကြောငသ်ှားမိတယ်။
” ကိုမှမောင် … ကြုပကြ စိတမြကောင်း ဖြစ်နတော … တောကြ ဘာလို့ ရယရြတာတုန်း ”
အမကေ ငိုရင်း ဦးလေးမှမောငကြို ရနပြှနတ်ှေ့တော့တာပဲ။ ဘေးလူနာ ကုတငတ်ှကလေည်း ပြုံးစိစိနဲ့ အမနေဲ့ ဦးလေးမှမောငကြို ဝိုင်းကြည့်န်ကြတောပေါ့။
” ငါ့မိန်းမ … ငါ့ ဘယလြောကခြစွတ်ယ် ဆိုတာ … မသခင်ေ သိလိုကရြလို့ပေါ့ကြ … အ ကြှတကြွှတ် ”
ဦးလေးမှမောငကြ အခုမှ အနာသတိရပုံပဲ ခွသလေုံးကို ခပဖြှဖြကိုငပြှီး မကြန်ှာလေး မဲ့ရှုံ့သှားတာ။ ခဏနတေော့ တာဝနကြွ ဆရာဝနရြောကလြာပြီး ရိုကထြားတဲ့ ဓါတမြှန် ယူကြည့်န်တယ်ေ။
” ဒီဘကကြ … လူနာရှငလြား ”
” ဟုတကြဲ့ပါ ဆရာ … ကမွက သူ့အမွိုးသမီးပါ ”
” အင်း … ခွသလေုံး အရိုး အကသ်ှားတာ …။ ရကြ ၃၀ လောကြ ဆေးရုံ တကရြမယ် …။ လိုအပရြင် ၄၅ ရကြ ပေါ့ဗွာ …။ အရိုးက အပေါန်ည်းနည်း တကသ်ှားလို့ စတီးဖေါကခြွိတပြှီး ပြနဆြှဲခရွမှာ ”
” ဟုတကြဲ ဆရာ … လိုအပတ်ာ မှနသ်မွှ အကုနလြုပပြေးပါ ”
အမနေဲ့ ဆရာဝနကြှီး ပြောနတောကို ကိုဇောန်ိုငကြ ဝငပြှောနတော။ ဆရာဝနကြှီး ပြနသ်ှားပြီး ခဏအကြာ ဦးလေးမှမောငကြို လကတ်ှန်းလှည်းနဲ့ လာသယသ်ှားကြတယ်။ ကမွနဲ့ အမလည်ေး အိမပြှနပြှီး ဦးလေးမှမောင် အတွကြ စောင် ခေါင်းအုံး အဝတအြစား ဓာတဗြူး ပြနယ်ူကြဖို့ တိုငပြငန်ကြတောပေါ့။ ကမွ ပြနယ်ူမယ် လုပတ်ော့ ကိုဇောန်ိုငကြ ကားနဲ့လိုကပျို့ ပေးပါတယ်။ အဲကစပြီး ကိုမောငခြှိမ့ြ စိတခြုနတောပဲရှင်။ ဆေးရုံကို သူကလည်း လာအမေး ကမွက ကိုဇောန်ိုင် ကားပေါအြတကမြှာပါ။
” မိသဲ ”
” ဟင် … ကိုမောငခြှိမ့ြ ”
ကမွက ကားပေါအြတကြ ကိုမောငခြှိမ့ကြ ဆိုငကြယ် စတင်း အပေါကန်ား အရောကပြေါ့။
” ဦးလေးမှမောင် … အခွအနေရေော ”
” တီတီ … တီ တီ တီ တီ …… တီတီ တီ တီ ”
ကမွ ပြနပြှောမယအြလုပ် နောကကြားတွကေ ဟှန်း တအားတီးပြီး လမ်းတောင်းလို့ ကိုဇောန်ိုငလြည်း ကမွကို ကားပေါြ အမှနတ်ကခြိုင်းပြီး မောင်းထွကလြာခဲ့တာပါ။ ကိုမောငခြှိမ့ကြို လှမ်းကြည့်လြိုကတ်ော့ ကမွကို ဆိုငကြယပြေါကြ ကြည့်ရြင်း ကနွန်ရဈေတယ်။ ကမွကို ကိုမောငခြှိမ့ြ စိတခြုသှားမှန်း ရိပမြိတာပေါ့။ သူနဲ့ စကားပြောနခွေိန် ကားက မောင်းထွကသ်ှားတာလေ။ ဒါပမယေ့ြ နောကရြကမြှ ရှင်းပြရတော့မှာပဲ။ လောလောဆယ် ဦးလေးမှမောငဖြို့ ပစ်စည်း အသုံးဆောငန်ဲ့ အဝတအြစားတွေ ယူရဦးမယ်။
အိမပြှနရြောကတ်ော့ ကမွ ကိုဇောန်ိုင့ကြို ကောဖြီ ဖြောပြေးပြီး ဦးလေးမှမောငအြတွကြ အဝတအြစား ၅ စုံလောကရြယ် စောငရြယ် ခွင်းလေးထဲ ခေါကထြည့ြ ခဏနတေော့ ဆေးရုံ ပြနလြာခဲ့ကြတယ်။ ညပိုင်းမှ ဦးလေးမှမောင် ကြောကပြတတ်ီးနဲ့ အရိုးအကြော ကုသဆောငထြဲ ပြနရြောကလြာတာ။ ကိုဇောန်ိုငကြ ကသွင့တ်ဲ့ ဆေးဖိုးရှင်းပြီး အမေ့လကထြဲ ၂ သိန်း ထည့ပြေးထားခဲ့တယ်။
” အနတ်ီ … ဒါလေး လကခြံပေးပါဦး … နကဖြန် တခေါကြ လာခဲ့ဦးမှာပါ ”
” အေးပါကြယ် … ငါ့တူတို့ ဘကကြ … တာဝနယ်ူမယဆြိုတော့ … အမှုဘာညာ မဖြင့တ်ော့ပါဘူး … ပြောကကြင်းတဲ့ အထိတော့ ကုပေးပါကြယ် ”
” စိတခြပြါ အနတ်ီ … အမှုမဖြင့တ်ော့တဲ့ အကြောင်း ဦးလေးကို ပြနပြှောလိုကပြါ့မယ် ခငဗြွာ ”
ကိုဇောန်ိုငကြ ရုပရြညခြွောမောသလောကြ စကားပြော ပါးနပတ်ယရြှင်။ အမေ့လို လူမွိုးတောင် တခကြထြဲနဲ့ သိမ်းသှင်းသှားနိုငခြဲ့တာ။ အပြနကြှ ကမွကို နှုတဆြကရြင်း အိမပြှနလြိုကပျို့ရမလား မေးနသေေးတယ်။ ကမွလည်း အမပြနေမြှ ပြနမြယပြဲ ပြောလိုကတ်ာပါ။
” မိသဲ … ပြနခြငွလြည်း ပြနလြေ …။ ဒေါစြောကို ခေါအြိပပြေါ့ …။ အမကေ … ကိုမှမောငကြို စောင့ရြင်း ဒီမှာ ညအိပမြလို့ ”
” ဟုတ် … အမေ ဒါဆိုလည်း သမီး ပြနတ်ော့မယ် …။ မနကကြှ … ဘာဝယခြဲ့ရမလဲ ”
” အမနေဲ့ ညည်းဦးလေးမှမောငဖြို့ … လကဖြကရြညရြယ် … ထပတ်ရာလေး ၂ ခပြြ ပဲနဲ့ ဝယခြဲ့အေ …။ အောြ နေဦး … အမေ့ ထမိနန်ဲ့ အင်ျကြီ ၂ စုံလောကြ မနကြ ထည့ခြဲ့လိုကြ ”
” ဒါဆို သှားပြီနောျ … အမေ ”
” ဒုတ် … အှပ် … အမလေး ”
ကိုဇောန်ိုငပြေါ့ မပြနသ်ေးပဲ ကမွနောကြ ရပန်တေော့ ကမွက လှည့အြထွကြ မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် ဝငတ်ိုကမြိကြတာ။
” ဆောရီးနောြ မသဲ … ကနွောြ လိုကပျို့ပေးမလို့ ရပစြောင့န်မေိတာပါ ”
” အင်းပါ … ရပါတယ် … ကမွလည်း အမှတတ်မဲ့ မို့ပါ ”
အပြနကြှ ကိုဇောန်ိုငပြဲ အိမလြိုကပျို့ပေးပါတယ်။ ရပကြှကထြဲဝငတ်ော့ မီးက ပကြပြါလရေော။ ကမွ အိမရြှေ့နားထိ ကားမီးထိုး မောင်းလာခဲ့ရတယ်။ ကိုဇောန်ိုင့ြ ကားလေးမောင်းထွကသ်ှားမှ အိမတ်ံခါးရှေ့ ငုတတ်ုတကြှီး ထိုငန်တေဲ့ ကိုမောငခြှိမ့ကြို ဘှားကနဲ့ တွေ့လိုကရြတာ။
” ဟင် … ကိုမောငခြှိမ့ြ ”
” အင်း … နေ့လညကြ ဘာသဘောလဲ … မိသဲ ”
ကမွထငတ်ဲ့ အတိုင်းပဲ ဆေးရုံကကိဈစ စိတခြုပြီး မကြနပေန်တောပေါ့။ အိမတ်ံခါး သော့ဖြင့ပြှီး အိမထြဲခေါြ သချောရှင်းပြရတယ်။ နောကကြားတွေ ဟှန်းတီးလို့ ကမွ စီးလာတဲ့ကား မောင်းထွကခြဲ့တာရယ် ကားမောင်းတဲ့ သူက ဦးလေးမှမောငကြို တိုကတ်ဲ့ ကားသမားရဲ့ တူတောတ်ာရယပြေါ့။ ဒါပမယေ့ြ မယုံသလို ကြည့်န်လေို့ ကိုမောငခြှိမ့ြ ပါးနှစ်ဖကကြို နမ်းပြီး ချော့လိုကရြတယ်။
” အေးပါ … ငါ စိတဆြိုးလို့ ထိုငစြောင့န်တော … အခု ဗိုကကြ ဆာလာပြီဟာ ”
” ခခြြ ခခြြ ”
………………………………………………
🏵️အခန်း ( ၈ )🏵️
ဟုတမြှာ ကိုမောငခြှိမ့ြ ဗိုကထြဲက တဂွီဂွီနဲ့ပါ။
” အိမပြှနရြင် … မိသဲ လိုကခြဲ့မယ် … ဒေါစြော ခေါအြိပမြလို့ ”
” ငါ လာ အိပပြေးမယလြေ ”
” အင် … ဘယဖြစ်မလဲ … ကိုမောငခြှိမ့ရြဲ့ … ပတဝြန်းကငွကြ … ရှိသေးတယလြေ ”
” အောြ … ဆောရီးဟာ ငါနင့အြတွကြ စိတပြူလို့ပါ ”
” အင်းပါ … သိပါတယ် … ဒေါစြော ခေါအြိပမြှာလေ … မနကကြှ မုန့အြတူ စားရအောင် လာခဲ့ ”
ဒေါစြော သှားခေါတ်ော့ ကိုမောငခြှိမ့ကြ အိမအြထိ ပြနလြိုကပျို့ပေးပါတယ်။ ဒီလိုနဲ့ ဦးလေးမှမောငန်ဲ့ အမေ့အတွကြ ခကြပြှုတ် ဆေးရုံပို့ အဝတအြစားတွေ ပြနယ်ူ လွှောပြေးလိုကပြေါ့။ ပြသနာက တကခြငွတ်ော့ ကြံဖနတ်ကတ်ာ။ ကိုဇောန်ိုငန်ဲ့ အပြငထြှကပြှီး ဦးလေးမှမောငအြတွကြ အသုံးအဆောငပြဈစည်း ဆေးဝါးကအစ အတူထွကဝြယကြှတယ်။ မမွှောလြင့ပြဲ ကိုမောငခြှိမ့ြ နားထဲ ရောကတ်ော့ စကားများရောပေါ့။ ကမွလည်း မဟုတတ်ာမှ မလုပတ်ာ။ ရုတရြကဆြိုတော့ ဒေါသအိုး ပေါကထြှကြ သှားမိတယ်။
” နငတ်ို့ … ညတိုင်းလိုလို အပြငထြှကလြညကြှတာ မဟုတလြား ”
” ကိုမောငခြှိမ့ြ … ရှင် မဟုတတ်ာမပြောနဲ့ …။ ကမွ အခုထိ ရှငကြလှဲပြီး ဘယယ်ောကြြားမှ မခစွခြဲ့ဖူးဘူး ”
ကမွ မာနကို လွော့ထားပမယေ့ြ သိကျခာတရားတော့ မလွော့နိုငခြဲ့တာပါ။
” ငါ့မှာ သကသ်ေ အတိအကြ ရှိတယ် … မိသဲ ……။ နငတ်ို့ အတူ မုန့စြားတဲ့ ဆိုငကြအစ ပြောပြလို့ရတယ် ”
ဟူးးးး တခါ တလတေော့ ဦးလေးမှမောငအြတွကြ ဆေးထွကဝြယရြင်း ကိုဇောန်ိုင် ဗိုကဆြာလို့ အတူ လိုကထြိုငပြေးမိတာတွေ ရှိတာပေါ့။ ဒါကလည်း လူမှုရေး အရပါ။ သံသယတဲ့ တကယပြါ ကိုးကြယမြိရင် ခစွသ်ူချင်ြးတောင် သူစိမ်းတွေ ဖြစ်သှားတတကြှတယ်။ ကမွ ဘယလြိုမှ ရှင်းမပြတတတ်ော့ပါဘူး။ နောကဆြုံး ကိုမောငခြှိမ့ြ စကားတွကေ ရင့သ်ီးလာလို့ စိတပြေါကပြေါကန်ဲ့ ပြောချင်ရြာ ပြောလိုကမြိတယ်။ အခုဆို ၁၅ ရကရြှိပြီ ကမွ ဆေးရုံက ညဘကပြှနလြာတိုင်း စိတမြခတွဲ့ မကြန်ှာလေးနဲ့ အိမရြှေ့ လာစောင့န်တောမွိုး ကမွ ဗိုကဆြာလာမယဆြိုတာ သိလို့ ကောဖြီထဖြောပြေးတာမွိုး ရယမြောစရာ စကားတွေ ပြောပြီး အလဈ ခိုးနမ်းတတတ်ာမွိုး ဟူးးးး အရာအားလုံး ပြောကကြှယခြဲ့ရပါပြီ။
…………………………………………………..
” မသဲ … ဒီရကထြဲ မကြန်ှာလေး ချောငကြသွှားတယ် … ကိုယ့ကြိုယကြိုလည်း … ဂရုစိုကပြါဦး ”
ဒီနေ့ညနပေိုင်း ကမွ ဆေးရုံအသှား ကိုဇောန်ိုငကြ ပြောနတောပါ။
” ဟုတ် … ကိုဇောန်ိုင် … ဈေးရောင်းတဖကြ … ဆေးရုံအတွကြ လုပရြတာ တဖကဆြိုတော့ … ပငပြန်းလို့ပါ ”
” အောြ … မသဲ ရယ် … ဦးမှမောင် ဆေးရုံက ဆင်းလည်း … ဦးလေးကို … ခွထေောကကြောင်းတဲ့ အထိ … ကူညီဦးမှာပါ …။ ကနွောလြည်း လာတွေ့မှာပါဗွာ …။ ပငပြန်းရင် ဈေးရောင်း မထွကပြါနဲ့ ”
အင်း တကယတ်ော့ ကမွ ပငပြန်းနတော တခါမှ မထားဖူးတဲ့ သံယောစဉြ ကြောင့ပြါ။ ငယင်ယကြတည်းက ဈေးရောင်းလာသူမို့ ဈေးရောင်းတာလောကကြ စာမဖြဲ့ပါဘူး။ ကိုဇောန်ိုငကြ သူ့အတွေးနဲ့သူ စာနာစိတထြားပြီး ပြောနပေုံပါပဲ။
” ဟော … မသဲ … ဆေးရုံ ရောကပြှီလေ … ဘာတွေ စဉြးစားနတောလဲ ”
” အောြ … ဟုတ် ဟုတ် … ကိုဇောန်ိုင် ”
ကုသစောင် အထူးခန်းထဲထိ ကမွလည်း ကိုဇောန်ိုငန်ောကကြ ကပလြိုကလြာခဲ့တာ။ အရင် လူပေါင်းစုံ ထားတဲ့ အဆောငမြဟုတတ်ော့ပါဘူး။ ကိုဇောန်ိုင့ြ ဦးလေးက အခန်းငှားပေးထားတဲ့ ၁၀ ပေ ၁၅ ပေ လူနာခန်းလေးပေါ့။ သီးသန့ခြန်းလေးမို့ ရချိုးခန်း အိမသ်ာ တီဗှီ လအေေးစကတ်ှရေောပဲ။ အခန်းထဲ ရောကတ်ာနဲ့ အမေ့ အဝတအြစား အဟောင်းနဲ့ ဦးလေးမှမောင် အဝတဟြောင်းတွေ အိမကြ ယူလာတဲ့ အိတထြဲ ပြောင်းထည့ြ၊ ကောဖြီခွကတ်ှေ ဆေးကြော၊ မုန့ထြုပအြခွံတွေ အမှိုကတ်ောင်းထဲ ထည့ပြှီးမှ ခဏ နားနလေိုကတ်ာ။ ကိုဇောန်ိုငကြ အမနေဲ့ ဦးလေးမှမောငကြို စကားပြောရင်း ကမွ လုပသ်မွှ လိုကကြှည့န်တောပေါ့။
တဖြည်းဖြည်း အမှောငထြု ကြီးစိုးလာလို့ ပြနခြါနီးမှ အမကေ တဈညလုံး ခမွြးလို့ ဆိုပြီး စောငပြှနယ်ူခိုင်းပြနရြော။ ဓာတဗြူးကလည်း ဖငပြေါကသ်ှားလို့ အသဈဝယခြိုင်းနတော။
” ဝယမြနပေါနဲ့ အမကလေည်း … ကိုဇောန်ိုင့ကြို အားနာစရာ …။ အိမမြှာ ဓာတဗြူးအသဈ နှစ်လုံး ရှိတယလြေ …။ မနကြ တခေါကလြာရင် သမီး ယူလာခဲ့မယ် ”
” ဓာတဗြူးက မနကြ ရသေးတယ် …။ ဒီအခန်း ထဲက လအေေးစကကြ ညတဝကလြောကကြှ ငါ ခမွြးတယဟြ …။ ထပိတရြငလြည်း ကိုမှမောငကြ အိပမြရ ပြနဘြူး …။ ကြောကပြတတ်ီးနဲ့ ဆိုတော့ ပူနတော နမယ်ေ ”
” ဒါဆို … ဒီနားက စောငအြပါး တဈထညလြောကြ … ကနွောြ … သှားဝယပြေးမယ် အနတ်ီ ”
ကမွနဲ့ အမေ ပြောနတေုန်း ကိုဇောန်ိုငကြ ဝငပြှောနတောပေါ့။
” နပေါစတေော့ ငါ့တူရယ် …။ သမီးလေးကို အိမတ်ခေါကြ ပြနပျို့ပေးလိုကတ်ော့….။ မထူးပါဘူး … အိမကြ စောငအြပါးနဲ့ ဓါတဗြူး အသဈပါ ယူခဲ့ပေးပါ ”
ကမွ ခေါင်းနဘမ်း ကြီးသှားရပြနပြှီရှင်။ ကိုမောငခြှိမ့ကြ ကိုဇောန်ိုငန်ဲ့ ပကသ်ကပြှီး သံသယဝငန်တော ဒီလို ညပိုင်း ရပကြှကထြဲ အတူဝငလြို့ တွေ့သှားရင် ပြသနာက ပြီးမှာ မဟုတတ်ော့ဘူး။ မတတန်ိုငဘြူးလေ ဖြစ်လာမှတော့ စိတထြဲ ဦးလေးမှမောင် ဆေးရုံက အမှနဆြင်းဖို့ပဲ ဆုတောင်းနမေိတယ်။ ကိုမောငခြှိမ့ြ စိတဆြိုးအမှနပြှပြေီး အရငလြိုလေး ပြနန်ချင်ေမြိတာ ကမွဆန်ဒပါ။
ဆေးရုံကနေ အိမတ်ခေါကပြှနတ်ော့ ရပကြှကထြဲ ဝငတ်ာနဲ့ ကိုမောငခြှိမ့ြ မမှငပြါစနေဲ့ပဲ ကြိတဆြုတောင်းမိတယ်။ အိမရြောကတ်ာနဲ့ အမတေို့အခန်းထဲက စောငအြပါး လတတ်ဲ့ဟာလေး ၂ ထညခြေါကြ အိတထြဲထည့လြိုကတ်ယ်။ အရေးထဲ ကိုဇောန်ိုငကြ ဗိုကန်ာလို့ဆိုပြီး အိမသ်ာတကတ်ာ ခဏစောင့ပြေးနရသေေးတာ။
” ပြီးပြီလား … ကိုဇောန်ိုင် သှားစို့ ”
” ဟုတ် … မသဲ … ဒါနဲ့ ဓာတဗြူးရော ”
” အောြ … ဟုတသ်ား ကိုဇောန်ိုင် သတိပေးလို့ တောပြါသေးရဲ့ … နို့မိုဆို အမဆေဲတာ ခံရဦးမယ် … ခခြြ ”
ကိုဇောန်ိုင့ြ ပြနပြှောပြီး ကမွလည်း အမတေို့ အိပခြန်းထဲ ထရံကို ကြေးနန်းကြိုးနဲ့ ပူးခွိတထြားတဲ့ ဓာတဗြူး ဆှဲယူလိုကတ်ာ။ ခွိတကြ ပြုတပြမယေ့ြ ဓါတဗြူးဖငပြဲ ကမွအရပကြ မှီတော့ ခေါင်းပေါြ ပြုတကြမွလို ဖြစ်နရေောပဲ။ လကန်ှဈဖကန်ဲ့ ပင့တ်ှန်းရင်း ကိုဇောန်ိုင့ကြို အကူညီ တောင်းလိုကရြတယ်။
” ကိုဇောန်ိုင် … ခဏ … ကမွ ဓာတဗြူး ဖြုတယ်ူတာ အဆငမြပြလေို့ … လာယူပေးပါဦး ”
” အောျ … ဟုတ် လာပြီ … မသဲ ”
ကမွ အကူညီတောင်းလို့ အခန်းထဲ ဝငလြာပြီး ကမွ နောကကြွောဘကကြနေ ဓာတဗြူးကို လှမ်းယူပေးတုန်း ဒိန်းကနဲ့ ကမွရငတ်ှေ ခုနလြာပြီး တကိုယလြုံး ကြကသ်ီးဖုတွေ ထလာတော့တာ။ ခွဖြေားထောကပြှီး ဓာတဗြူး ခေါင်းပေါြ ပြုတကြမွှာစိုးလို့ ဓာတဗြူးဖငကြို ပင့တ်ှန်းထားတော့ ကမွ ဖငသ်ားကြီးက နောကကြော့ ထွကန်တောပေါ့။ ကိုဇောန်ိုငကြ ကမွနောကကြွော ဘကကြ ကပပြှီး ဓာတဗြူးကို ဆှဲဖြုတတ်ော့လည်း ဓာတဗြူးကိုင်းနဲ့ ကြေးနန်းကြိုး ခွိတကြလေးက ခွိတန်ပြနေရြော။
သူ့ပေါငကြှားထဲက ခပန်ှေးနှေး အရာကြီးက အမှှောင်းလိုကြ ဖိကပန်တယ်ေ။ ဓာတဗြူး ခွိတပြှုတအြောင် အပေါပြင့လြိုကြ ဘေးလှဲလိုကန်ဲ့ ကိုဇောန်ိုင့ြ ပေါငကြှားထဲ ကမွဖငကြှီး ဝငန်ပေါပြီ။ ခန်ဓာကိုယ် အားပြုတိုင်း ကိုဇောန်ိုင် ပေါငကြှားထဲက အရာက ကမွဖငကြှားထဲ ရောကလြာလိုကြ ပြတသ်လိုဖြစ်ပြီး ကြှလာပုံပါ။
မသိမသာ ဖငကြို ဘေးလှဲကြည့်တ်ော့ ဖငသ်ားစိုငကြို ထိထိမိမိ ပြတတ်ိုကသ်ှားတာ ခံစားမိလိုကတ်ာပဲ။ သငပြှင်းခိုးခရွင်း ပေါတ်ငပြှောလိုကရြမလား စဉြးစားမိသေးတယ်။ ဒါပမယေ့ြ ကမွက ဓာတဗြူး ကူဖြုတပြေးဖို့ အကူအညီ တောင်းထားမိတာမို့ ဘယကြစပြောရမှန်း စကားစက ရုတတ်ရကြ ရှာမရပြနဘြူး။ ကမွကို လမ်းဘေးဈေးသညမြို့ သှေးတိုးစမ်းနတောလား အတွေးက ဝငလြာပြနရြောပဲ။ လညပြင်းဘေး ကိုနိုငဇြော့ရြဲ့ ဝငသ်ကထြှကသ်ကလြေးကြောင့ြ သိမ့ကြနဲ့ ခံစားလိုကမြိပါတယ်။ စိတထြဲ ဖငွြးကနဲ့ ဖြစ်သှားရင်း ဒီနေ့မှ အောကခြံ ဘောင်းဘီကလည်း ဝတမြထားမိတာ သတိထားမိတော့တယ်။ နောကကြွောဘကကြနေ ဟိုယိမ်းဒီယိမ်း ဓာတဗြူးကို ဖြုတရြင်း ထမိနပြေါကြနေ သိသိသာသာကို ပြတန်သလေိုပဲ။ တဒင်ျဂလေး အတွင်း စိတတ်ှေ ရှုပထြှေးပြီး မသာယာသင့သ်ော အထိအတွေ့မှာ ယဈမူးနတောမွိုးလား မသိပါဘူး။ ကမွ ပေါငဂြှလေးထဲ ဆဈကနဲ့ အရညလြေးတွေ စို့လာတယ်။ အမှနတ်ိုင်း ဝနခြံရရင် အင်ျကြီအတွင်းက နို့သီးခေါင်းလေးနှစ်ဖကထြောငလြာပြီး ဘောလြီအတွင်းဘကသ်ားနဲ့ ထိုးမိနပြေီ။
” ဟူးးး … ဖြုတမြရ တောပြှီ … ကိုဇောန်ိုင် ထားလိုကတ်ော့နောြ ”
ကမွ ခဏလေး သာယာမိတဲ့ အထိအတွေ့ကို ပြတပြှတသ်ားသားပဲ ထိန်းခွုပထြားနိုငလြိုကတ်ယ်။ အဲ့အခွိန် ဓာတဗြူးက ကြေးနန်းကြိုးခွိတလြေးနဲ့ ပြုတထြှကပြှီး ပင့တ်ှန်းထားတဲ့ ကမွလကထြဲ လွှောကလွာတာ။ တဆကတ်ည်းလိုလို ကိုဇောန်ိုင့ြ လကန်ှဈဖကကြ ဓာတဗြူးကို လှတရြင်း ကမွ ခါးလေးပေါြ ကရွောကလြာတော့တယ်။
” ရပြီ … ကိုဇောန်ိုင် … ကြေးဇူး … ”
” ဟာ … မိသဲ … နငတ်ို့ ဘယလြိုဖြစ်နတောလဲ ”
ကမွ စကားမဆုံးသေးဘူး အခန်းဝမှာ ကိုမောငခြှိမ့ြ ဘယအြခွိနကြ ရောကမြှန်းမသိဘူး။ ပိုဆိုးတာက ကိုဇောန်ိုင့ြ လကန်ှဈဖကကြ ကမွခါးပေါကြနေ ပေါငတ်နရြှေ့ ရောကန်တောပေါ့ရှင်။ သှားပြီ အရင် ပြသနာ မပြီးသေးဘူး နောကတ်ဈခု ထပဖြစ်ပြနရြော။
” ဟို ဟို … ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး ကိုမောငခြှိမ့ရြဲ့ …။ မိသဲဆီ လာတာလား … စိတဆြိုး ပြပြေီပေါ့နောြ ”
ကမွ သိသိနဲ့ ကိုမောငခြှိမ့မြကြန်ှာ လှမ်းကြည့်ပြှီး ပြောနမေိတာပါ။ ကိုမောငခြှိမ့ကြတော့ ကမွ ပေါငတ်နရြှေ့ခွမ်းပေါြ ရောကန်တေဲ့ ကိုဇောန်ိုင့ြ လကတ်ှကေို စူးစိုကကြှည့န်တေုန်းပဲ။ ကိုဇောန်ိုငလြည်း ကြောငန်ပြေီး အဲ့ဒီအခွိနကြှမှ လကကြို ပြနရြုတရြင်း လူချင်ြးခွာလိုကတ်ာပေါ့။ ကမွလည်း ကိုမောငခြှိမ့ြ ဘာပြောမလဲ နားစွင့ရြင် မကြန်ှာကိုပဲ ကြည့်န်မေိတယ်။ ခွဖြေားလကဖြွားတွေ အေးစကလြာပါပြီ။ ကိုမောင့ခြှိမ့ကြ ကမွကို တခကြမြှ မကြည့်ပြဲ အကြည့်ရြှေ့လိုကတ်ော့ သူကြည့်တ်ဲ့နရော ကမွ လိုကကြှည့မြိတာ။
” အိုရျ ”
ကိုမောငခြှိမ့ြ ကြည့်န်တော ကိုဇောန်ိုင့ြ ပေါငကြှားကိုပါ။ ကမွ ဖငကြှီးနဲ့ ပြတမြိထားတဲ့ ကိုဇောန်ိုင့ြ လီးက ပုဆိုးအတွင်းကနေ ထောငမြတန်တောရှင်။ ကမွ မကြန်ှာ မထားတတအြောင် ဖြစ်မိရတယ်။ ဖြစ်နိုငရြင် ဒီနရောလေးက အခိုးအငှေ့အဖြစ် ခဏ ပြောကကြှယ် သှားချင်မြိတာပါပဲ။ ကိုမောငခြှိမ့ကြို ကြည့်မြိတော့ ကမွ တခါမှ မမှငဖြူးတဲ့ မကြဝြန်းတွနေဲ့ ကမွကို စိုကကြှည့န်ပြေီ။
” ပြောပြော … ကိုမောငခြှိမ့ြ တခုခု တခုခု ပြောပါရှင်….။ အဲ့လို အကြည့်န်ဲ့ မကြည့်ပြါနဲ့ … အဟင့ြ ဟင့ြ …။ အဲ့ဒီအကြည့်ထြကြ … ကမွကို တဈခုခု ပြောပြီး ပေါကကြှဲလိုကပြါ …။ ဘယအြနအထေား ဖြစ်ဖြစ် … ကမွ ကြကြနေပေန်ပ် ခံယူမှာပါ … အဟင့ြ ဟင့ြ ”
ဒီစကားတွေ ကမွ စိတထြဲက ပြောရင်း အလိုလို ကလွာတဲ့ မကြရြညတ်ှကေို မကြစြိမှိတပြှီး ညှဈထုတလြိုကတ်ယ်။ ဒါပမယေ့ြ ကိုမောငခြှိမ့ြ ကမွကို ပြုံးပြရင်း ခွာကနဲ့ လှည့ထြှကသ်ှားတာရှင်။ အဲဒီ အပြုံးက ကမွအတွကြ ကမျဘာပကြမြတတပြါပဲ။
” နေဦး ကိုမောငခြှိမ့ြ … ဒီအတိုင်း ထွကမြသှားပါနဲ့ … တဈခုခုတော့ ပြောခဲ့ပါဦး … ကိုမောငခြှိမ့ြ ”
မရတော့ပါဘူး ကမွကို တဈခကြမြှကို လှည့မြကြည့်တ်ော့တာပါ။
” ကိုဇောန်ိုင် … ဆေးရုံ ကမွ ပြနမြလိုကတ်ော့ဘူး …။ ဓာတဗြူးနဲ့ စောငတ်ှေ ရှငပြဲ ယူသှားလိုကပြါ …။ အမေ ကမွကို မေးရင် မနကမြှပဲ လာမယလြို့ ပြောလိုကပြါ ”
ကိုဇောန်ိုင့ကြို ပြောပြီးတာနဲ့ ကမွလည်း အိမထြဲက ပြေးထွကခြဲ့တာ။ ကိုမောင့ခြှိမ့န်ောကြ အပြေးလိုကခြဲ့ပမယေ့ြ အရိပအြရောင် မတွေ့ရတော့ပါဘူး။ သူ့အိမထြိ လိုကသ်ှားတော့လည်း ပြနမြလာသေးဘူး ပြောနတယ်ေ။ ဒုကျခပါပဲ ကမွ ဘာလုပရြမှန်းကို မသိတော့တာ။ ဒီတခါတော့ ကိုမောငခြှိမ့ြ ကမွကို စိတန်ာသှားလောကပြှီ ထငပြါရဲ့ရှင်။
” ဟဲ့ … မိသဲ မဟုတလြား ”
” ဟင် … မိတူး …… အဟင့ျ ဟင့ျ ”
အသံလာတဲ့ဆီ လှည့ကြှည့မြိတော့ မိတူးတို့ လငမြယား အပြငကြ ပြနလြာပုံပါ။ ဆိုငကြယ် နောကကြထိုငရြင်း မိတူးက လှမ်းမေးနတော။ ကမွ မှန်းသိတော့ ဆိုငကြယပြေါကြ ဆင်းပြီး လွှောကလြာပါတယ်။
” ဦးလေးမွမောင် … တဈခုခု ဖြစ်လို့လား … မိသဲ ရယ် … မငိုနဲ့လဟော … ငါ့ ပြော ”
ကမွ ပြောပြချင်ပြမယေ့ြ အနီးနား မိတူးယောင်ျကြား ကိုကြောစြိုး ရှိနလေို့ ပြောရခကန်တောပေါ့။
” ကိုကြောစြိုး … ရှင် ပြနန်ှင့လြိုကြ … ပြီးမှ ကမွ လာခဲ့တော့မယ် ”
မိတူးက နားလညပြုံပါ။ သူ့ယောင်ျကြားကို အရငပြှနခြိုင်းပြီး ကမွနဲ့ ကိုမောငခြှိမ့တ်ို့ အိမရြဲ့ ခပလြှမ်းလှမ်း လမ်းဘေးမှာ ရပစြကားပြောဖြစ်ကြတယ်။ ကမွလည်း ဓါတဗြူး ဖြုတခြိုင်းရင်း ဖြစ်တဲ့ ကိဈစ အမှနအြတိုင်းပဲ ပြောပြလိုကတ်ာပေါ့။
” အဲ့ဒါပဲ … မိတူးရာ … ငါ သချင်ေတ်ယဟြာ ”
” ကိုမောငခြှိမ့ကြို အမှနအြတိုင်း ရှင်းပြပေါ့ဟာ …။ ငါလည်း ကူပြောပေးမယ် လာ ”
” သူ့အိမ် ပြနမြလာသေးဘူးတဲ့ … စိတည်ဈပါတယဟြယ် ”
” အဲဒါဆို … နင် ပြနအြိပလြေ … မိသဲ … မနကကြှ ငါလာခဲ့မယ် ”
” ဟင့ြ အင် … ငါ ဘယလြိုလုပ် အိပလြို့ရပါ့မလဲ … မိတူးရယ် …။ ရပါတယ် ဟာ နငပြှနခြငွြ ပြနတ်ော့ …။ ငါ ဒီည ကိုမောငခြှိမ့န်ဲ့ တွေ့မှ ဖြစ်မယ် ”
” ဟမ် … နငကြလည်း အရငကြ ငါသိတဲ့ … မိသဲ မဟုတသ်လိုပဲနောြ …။ ကိုမောငခြှိမ့ြ ကို … အဲလောကြ ခစွလြား ”
” ခစွတ်ာ ပေါ့ဟ ”
” အဲတာများ ဟာ … ဒီည အလိုးခံလိုကျ ”
” ဟင် … နငကြလည်း … မိတူးရယ် ”
” ဒီတဈနည်းပဲ … ရှိတော့တာလေ … ခိခိ … ခံမယ် မလား … ကောငမ် ”
…………………………………………………………..
🏵️အခန်း ( ၉ )🏵️
” ငါ ငါ … အဲ့လိုတော့ မလုပခြငွဘြူးဟာ …။ သူနားလညအြောင် ရှင်းပြ တောင်းပနခြငွတ်ယ် ”
” ကဲ … ဒါဆိုလဲ … လာဟာ ”
” ဘယတ်ုန်း မိတူးရဲ့ ”
” ဘယရြမတုန်း … နင့ြ လင် … ကိုမောငခြှိမ့ကြို လိုကရြှာရတော့မှာပေါ့ … အရကဆြိုငမြှာ ရှိမှာပါပဲ ”
” ဘယဆြိုငတ်ုန်း … မိတူးရဲ့ ”
” အာ့တော့ … ငါလည်း မသိဘူးလေ … ကိုအောငမြိုးကို သှားမေးကြည့်မြှာ လာခဲ့ ”
မိတူးခေါတ်ဲ့နောကလြိုကရြင်း ကိုအောငမြိုး အိမရြောကတ်ော့ ကိုမောငခြှိမ့ြ သောကတ်တတ်ဲ့ အရကဆြိုင် မေးကြည့်ရြတာပေါ့။
” ဒီကောင် သောကရြင် … ဒေါထြှေးဆိုင် ပေါ့ဟာ ”
” ဟိုဘကရြပကြှကကြ … ဒေါထြှေးလား ”
” အေးပေါ့ … ဒါနဲ့ ဘာလို့တုန်းဟ ”
” ကိဈစရှိလို့ပါဆို … ကိုအောငမြိုး ကလည်း ”
” နငတ်ို့သှားရင် … ငါလိုကပျို့မလို့ပါဟ … အရကဆြိုင် မိန်းကလေး … နှစ်ယောကထြဲ … မသင့တ်ောပြါဘူး ”
” ကောင်းတာပေါ့ … ကိုအောငမြိုးရဲ့ …။ ဒါနဲ့ ကိုအောငမြိုးက မသောကဘြူးလား ”
” ငါ နားထားတာ … ၃ ရကရြှိပြီဟ …။ နငတ်ို့ လာတာနဲ့ ဒေါထြှေးကို သတိရသှားပြီ …။ လာလာ … နေဦး ကိုသံချောင်းပါ ဝငခြေါမြယ် ”
၃ ယောကသ်ား ကိုအောငမြိုးအိမကြ ထွကလြာပြီး အရှေ့ပြနတ်ကရြတာ။ ကိုသံချောင်းအိမကြ ရပကြှကြ အရှေ့ဘကခြှမ်းမို့ပါ။ ကိုသံချောင်း အိမရြောကတ်ော့ မောငခြှိမ့ြ လာခေါသ်ှားတယ် ပြောတာနဲ့ ဟိုဘကရြပကြှကကြ ဒေါထြှေး အရကဆြိုင် လာခဲ့ကြတယ်။ ကိုအောငမြိုး ပြောတဲ့အတိုင်းပါပဲ ဆဲသံ ညင်းခုံသံ ဇွန်းသံ ခရင်းသံ အစုံပါပဲ ဆူညံနတော။ ဆိုငရြှေ့ရောကတ်ာနဲ့ ကိုအောငမြိုးက ကမွနဲ့ မိတူးကို ခဏစောင့ခြိုင်းပြီး သူဝငခြေါပြေးမယ် ပြောတယ်။
မကြာပါဘူး ခကြခြငွြး ပြနထြှကလြာပြီး ကိုမောငခြှိမ့ကြ မတွေ့နိုငကြှောင်း လာပြောပြနတောပေါ့။ ကမွလည်း စိတကြ မရတော့ပါဘူး ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ရှင်းပြချင်စြိတကြ ပြင်းပြနလေို့ ဆိုငထြဲ ဝငလြာခဲ့တာ။ ဆိုငရြဲ့ အနောငမြှောကဒြေါင့ြ ခုံပုလေးပေါြ ထိုငန်တေဲ့ ကိုမောငခြှိမ့ကြို မှငလြိုကရြတယ်။ သူနဲ့ မကြန်ှာချင်ြးဆိုငကြ ကိုသံချောင်းကြီး အင်ျကြီတုံးလုံး ခွှတကြှီးနဲ့ပါ။ ကမွဝငလြိုကတ်ာနဲ့ အရကန်ံ့က ထောင်းကနဲ့ပဲ ပျို့လာပမယေ့ြ ဒီအခွိန် ဂရုမစိုကပြါဘူး။ ကိုမောငခြှိမ့ြ ထိုငန်တေဲ့ ခုံနားလေး လွှောကလြာခဲ့တာပေါ့။
” ဒီလိုဗွ … ကိုသံချောင်းရ … အခစွမြှာ ပထမ ဒုတိယ မရှိဘူးဗွ …။ ဒုတိယလူဆိုတာ … ကိုယရြှေးခယွလြို့ ဖြစ်လာတာလေ … အေ့ ဂေ့ ……။ ဒါတွကေ ဖေါကပြှနခြငွြး … သီအိုရီတွပေါ … အှိ … … အိ့ … ဂေ့ ”
” အဲလို လူတွအတွေကြ ဝဋကြလည်း … ပထမ ဒုတိယ ခွဲမထားပါဘူး … မောငခြှိမ့ရြ … ဂစေ့ြ ( ဆောရီးဈ ) …… ပရိုးမိုးရှင် ထိုငရြင် … အှိ …… အုခြ …… ပူဆှေးခွင်း ဆိုတဲ့ အပိုလကဆြောင် … ထည့ပြေးတတပြါတယ် … ဂေ့ အေ့ဈ … ဟုတ် တယ် ဟုတ် ”
ကိုမောငခြှိမ့ြ မူးနပြေီနမှော ကိုသံချောင်းနဲ့ ဘာတွေ ပြောနမှန်ေး မသိဘူး။ ကမွ အနားရပလြိုကမြှ ရီဝဝေေ မကြလြုံးအစုံနဲ့ မော့ကြည့်န်တော။
” ဟမ် … မိသဲ ”
ကိုမောငခြှိမ့အြသံ မဟုတဘြူး ကိုသံချောင်း အသံပါ။ အံ့သှနတေဲ့ မကြလြုံးတွနေဲ့ ကမွနာမည် ရှတန်တောပေါ့။
” ကိုမောငခြှိမ့ြ … ထတော့ … အိမလြိုကခြဲ့ ”
ကမွ ကိုသံချောင်းကို နှုတမြဆကအြားဘူး ကိုယ့ကြိဈစကိုယပြဲ အာရုံထားနမေိတယ်။ ၃ ခါလောကြ ဆကတ်ိုကပြှောမှ မလိုကခြငွကြှောင်း ခပတ်ိုးတိုး ပြောနတောပါ။ ကမွမကြန်ှာ မကြည့်ပြဲ သောကလြကစြ အရကခြှကကြို အကုနမြော့ခပြဈတယ်။
” မိသဲ ရှင်းပြတာလေး … ခဏ လိုကန်ားထောငပြါဦး … အဟင့ြ ဟင့ြ ”
ကမွကို ရှိတယလြို့ကို မထငတ်ာ အရကခြှကထြဲ အရကြ ထပဖြှည့န်တော။ ဘေးနားက ကိုသံချောင်း ဝငပြှောမှ ကမွ ဘကလြှည့ရြင်း တဈဆိုငလြုံး ပတကြှည့န်တယ်ေ။ တဈဆိုငလြုံးက အရကသ်မားတွရေဲ့ မကြလြုံးကလည်း ကမွခါးအောကကြ ဖငကြှီးပေါမြှာပဲ စုပြုံကရွောကန်တောလေ။ ဒါတော့ ကိုမောငခြှိမ့ြ သဝနတ်ိုတုန်း ထငတ်ယ်။ ခကြခြငွြးထပြီး ကမွလကဆြှဲပြီး ဆိုငပြှင် ထွကခြဲ့လိုကတ်ယ်။ မိတူးနဲ့ ကမွကို တလမ်းလုံး ဘာစကားမှ မပြောပဲ အိမရြောကမြှ သူပြနတ်ော့မယ် လုပန်တောပေါ့။ ကမွ ရှင်းပြတာတွေ နားထောငပြှီး စိတမြပါတော့သလို လုပပြှနတယ်ေ။ အဲ့အခွိန် ကမွ ခေါအြိပတ်ဲ့ ဒေါစြော အိမရြှေ့က လှမ်းအောြ နပြနေရြော။
” ဒေါလြေးစော … ဒီနေ့ မအိပန်ဲ့တော့ … ကမွ လာအိပပြေးမလို့ ”
မိတူးက အမှနထြပြီး လှမ်းပြောနတယ်ေ။
” မိတူး လား … အေးအေး … ဒါဆိုလည်း ငါ ပြနပြှီဟေ့ … နကဖြနမြှ လာအိပပြေးမယ် ”
” ဟုတ် … ဒေါစြော ”
ဒေါစြော ပြနသ်ှားတော့ ကမွလည်း ထပခြါထပခြါ ရှင်းပြနမေိတာပေါ့။ ကိုမောငခြှိမ့ကြ ခေါင်းကြီးငုံ့ပြီး နတေော့တယ်။ မိတူး ဘေးက ဝငပြှောမှ ကမွကို စကားမပြောချင်တ်ဲ့ ပုံစံနဲ့ သူမကြနပေတ်ာတွေ တခွန်းစ နှစ်ခွန်းစလောကြ ပြောပြနတော။
” ကိုမောငခြှိမ့ကြလည်း … မိသဲက အထငလြှဲမှာစိုးလို့ … ဆေးရုံတောင် … ပြနမြသှားတော့ဘူး … ရှင့ြ အိမတ်န်းလိုကလြာတာ …။ ကမွနဲ့ တွေ့လို့ အရကဆြိုငထြိ ထပလြိုကလြာတာလေ ”
” ငါမှငတ်ာ … အသိသာ ကြီးပါဟာ ”
” ဟှန် … ကိုမောငခြှိမ့ကြလည်း မိသဲ ဝနခြံပါတယ် … သာယာမိသလို ဖြစ်တာနဲ့ … ခကြခြငွြး ရပပြှဈတာပါ မညာပါဘူး ”
” တောပြါဟာ … ငါက ဂီယာထိုးထား သူစိမ်းက တကမြောင်းနမှော ”
အခုမှ ကမွကို စကားပြနပြှောတော့တယ်။ နည်းနည်းတော့ အဆငပြှလောပါပြီ။ ကမွ မရှကမြကြောကန်ဲ့ အရကဆြိုငထြိ လိုကခြေါခြဲ့တာ သဘောကသွှားပုံပေါ့။ ဒါဆို ကမွ သံယောစဉြ အတိမအြနကလြည်း တွေးမိသှားပုံပါပဲ။
” ကဲ … မိသဲ … နငတ်ို့ အဆငပြှရင်ေ … ငါပြနမြယ် ”
” ဟင် … နငကြ ငါနဲ့အိပမြှာဆို … မိတူး ”
” ဒေါစြော ပြနအြောင် … သချော ပြောလိုကတ်ာ … ငတုံးမရဲ့ ”
” ဟာ … ဒါဆို … ငါ တဈယောကထြဲ အိပရြမှာပေါ့ ”
” ကိုမောငခြှိမ့ြ ရှိသားပဲ … သူစောင့အြိပပြေးလိမ့မြယ် ”
” အာ … မိတူး ကလည်း ”
” ကဲ … ကိုမောငခြှိမ့ြ … မိသဲကို ရှငပြဲ စောင့အြိပပြေးလိုကတ်ော့ … မစောင့ခြငွလြည်း ရှင့သ်ဘော …။ ကမွတော့ ပြနပြှီ ကမွလင် မွှောန်တေော့မယ် ”
ဒီတခါတော့ မိတူး အကြကတ်ှကေ ကိုမောငခြှိမ့ကြို လှုပမြရအောငကြို ခွုပထြားပေးတာပါ။ ပြောပြောဆိုဆိုနဲ့ မိတူးက ထပြနသ်ှားတော့ ကိုမောငခြှိမ့လြည်း ကမွငိုကြည့်လြိုကြ မိတူးကိုကြည့်လြိုကန်ဲ့ ကနွန်ရဈေတယ်။
” ကိုမောငခြှိမ့ြ … မစောင့ခြငွဘြူးမလား ”
ကမွ စကားအဆုံး ကောကကြနဲ့ အိမထြဲက ထွကသ်ှားပါလရေော။ ကမွလည်း ရုတတ်ရကြ ဝမ်းနည်းပြီး ငိုကနွခြဲ့တာပါ။ ကမွကို တကယ် စိတပြကြသ်ှားပြီ နမှောပေါ့။ တွေးရင်း ဝမ်းနည်းပြီး ငိုနမေိတာ ဘယလြောကကြှာလည်း သတိမထားမိပါဘူး။ ဘေးနား လူရိပလြာရပလြို့ ထိတကြနဲ့ လန့ပြှီး မော့ကြည့်မြိတာ။
” ဟင် … ကိုမောငခြှိမ့ြ ”
” အင်း … ငါ ကိုသံချောင်းအိမ် အိပမြယဆြိုပြီး … အိမပြှနပြှောတာ ”
” ဟယ် … တကယ် … တကယန်ောြ … ကိုမောငခြှိမ့ြ … ကမွကို … စိတမြခဘွူး မလား ”
ကမွ မရှကတ်ော့ပါဘူး ထရပပြှီး ကိုမောငခြှိမ့ခြါးကို ခပတ်င်းတင်းဖကပြှီး မကြန်ှာအနှံ့ နမ်းပစ်လိုကတ်ယ်။ တကယကြို ပြောန်ရတောပေါ့။ ထမင်း မစားရသေးဘူး ပြောလို့ ထမင်းအိုး ၁ လုံး ထတညပြှီး အရံသင့ရြှိတဲ့ လကဖြကလြေးသုပ် ညနကေ ဦးလေးမှမောငစြားဖို့ ကြကသ်ားကြောတ်ုန်းက ကမွစားဖို့ ခနွထြားတဲ့ ကြကပြေါင် တခွမ်းနဲ့ နှစ်ယောကအြတူ စားလိုကကြှတယ်။ ထမင်းစားပြီး ကောဖြီ သောကမြလားမေးတော့ ခေါင်းခါ ပြနတော။ တဖြည်းဖြည်း ညနကလြာတာနဲ့ အိပဖြို့ မသိမသာလေး ပြောရတာပေါ့။ တောကြှာ စိတဆြိုးပြခေါစ စကားမပြောချင်ဘြူး ထငမြှာလည်း စိုးရသေးတယ်။
” ကိုမောငခြှိမ့ြ … မအိပသ်ေးဘူးလား ”
” နင် အိပခြငွြ အိပပြါ … ငါ အပြငကြ စောင့န်မယ်ေ ”
ကြှတ် ဘာပြောရမှန်းတောင် မသိတော့ဘူး။
” အင် … မိသဲတဈယောကထြဲတော့ … မအိပရြဲဘူး ”
အိပခြန်းထဲ ဇွတခြေါခြဲ့ရတယ်။ အထဲရောကတ်ော့လည်း ကမွကို ကြောပေးပြီး ထရံဘကြ ကပအြိပန်ပြနေရြော။
” ကိုမောငခြှိမ့ြ … ခွငထြောငထြောငပြေးဦး … ခွငကြိုကလြို့ ”
ကမွ ပြောတော့ ခွငထြောင် ထောငပြေးပါတယ်။ တလကစြနဲ့ ခွငထြောင် အနားစတွေ ဖိပေးနောြ ခွငဝြငလြိမ့မြယ် ခိခိ။ ကမွ ပြောနတောတွေ စကရြုပတ်ဈရုပလြို လုပပြေးနတောပါ။ ခွရင်ေးဘကြ ခွငထြောငအြနားစကို ဖိတော့ ကမွလည်း ညာဘကပြေါငတ်ဖကြ မှှောကပြှီး ဖြန်းကနဲ့ ပေါငကြို ရိုကပြဈလိုကတ်ယ်။
” ဖြန်း … ခွငစြုပန်ောြ … ပေါငလြာကိုကန်တယ်ေ ”
ပြောရင်း ထောငထြားတဲ့ ညာဘကပြေါငလြယထြိ ထမိနအြောကန်ားစကို ဆှဲတငပြဈတာ။ ကိုမောငခြှိမ့ြ မကြလြုံးတွေ ကမွပေါငကြှား ရောကလြာတာပေါ့။ ဘယဘြကခြှထေောကကြ ဆင်းထားရင်း ထောငထြားတဲ့ ညာဘကပြေါငလြယထြိ ထမိနအြနားစက ရောကန်တောမို့ ကမွ ပေါငကြှားကို မှငန်ရမှောပါ။ ဒါပမယေ့ြ ခဏပဲကြည့်ပြှီး ကမွမကြန်ှာ လှမ်းကြည့်န်လေို့ မကြစြိလေးမှိတရြင်း ခေါင်းလှဲထားလိုကတ်ာပေါ့။
ခွရင်ေးဘကကြနေ ရှေ့ပြီး ခွငထြောငဘြေးနားကနေ ဝငလြာပါပြီ။ ရငတ်အား ခုနန်မေိတယ်။ ဘာဆကလြုပမြလဲ သိချင်လြာတာပေါ့။ ကန့လြန့ဖြကြြ အနအထေားနဲ့ ကမွဗိုကပြေါြ မိုးပြီ လေးဖကထြောကရြင်း ဘယဘြကခြှမ်းက ခွငထြောင် အနားစကို ဆှဲဖိနတယ်ေ။ ကမွ ဘယလြကဘြေး သူ့လကတ်ဖကထြောကပြှီး ခွငထြောငစြ အဆှဲ ဗိုကပြေါြ ကိုမောငခြှိမ့ြ ပုဆိုးကြားက ဟာကြီး ဘတကြနဲ့ လာထိနတော။ ခွငထြောငဘြေး အရှေ့ပိုင်း ဖိလိုကြ အနောကပျိုင်း ဖိလိုကန်ဲ့ ဆိုတော့ ပေါငကြှားက လီးထိပကြ ကမွဗိုကပြေါြ အပေါတ်ကလြာလိုကြ အောကလြွှောသှားလိုကပြေါ့ ကမွလည်း စိတထြဲ တနှေးနှေးနဲ့ပါ။
ကမွ အာရုံတွေ ဗိုကကြိုပြတန်တေဲ့ လီးဆီ အာရုံ ရောကန်တေုန်း ခွငထြောငထြဲက ပြနထြှကသ်ှားပါလရေောပဲ။ ဒေါသဖြစ်လိုကတ်ာရှင် တကယဆြို သူလုပခြငွရြာ လုပခြှင့ရြနတောကို။ ကမွဘကကြ စိတတ်ှေ တကကြှှနသလေောကြ ကိုမောငခြှိမ့ြ ဘကကြ အားမရဘူးရှင်။ သူများလိုးတာတွေ မှငဖြူးနတေော့လည်း ကိုယ့ခြစွသ်ူနဲ့ ကိုယမြို့ အတွအကြေုံသဈရမလား တွေးရင်း စိတလြှုပရြှား နမေိတာပါ။ ကမွ အတောကြို ဒေါသဖြစ်မိရတယ်။ ကြောပေးအိပန်ရင်ေး တခူးခူးနဲ့ ဟောကန်သေေးတာရှင်။
ခွငထြောငအြပြင် ထွကပြှီး ကိုမောငခြှိမ့န်ဲ့ မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် လှဲအိပပြဈတယ်။ သူဟာနဲ့ ကမွဟာ တည့တ်ည့ခြွိနပြှီး ခါးကော့ ထိုးလိုကတ်ာပေါ့။ အတွင်းခံဘောင်းဘီ မပါတော့ အထဲမှာ အမမှေေးထားတဲ့ အတိုင်းပဲ။ ထမိနကြ ပါးတော့ ကိုမောငခြှိမ့ြ ပေါငကြှားက အောကကြို အမှှောင်းလိုကြ ကနွတေဲ့ လီးကို ပုဆိုးအပြငကြနေ ထိထိမိမိလေး ပြတကြှည့လြိုကတ်ယ်။ ထူးဆနလြိုကတ်ာရှင် လီးက လုံးဝ တောငမြလာဘူး။ နည်းနည်းလေးမှကို မာမလာတာ။ တဈခုခုတော့ လှဲနပြေီထငတ်ယ်။ ကိုမောငခြှိမ့ကြ လူဖြစ်ရကြိုး ရှုံးနပြေီနမှော။ ရငထြဲနှစ့ကြနဲ့ ခံစားလိုကရြတာပေါ့။ ပြတကြှည့ရြင်း ကမွဟာတောင် အရညလြေးစိမ့န်တောပါ။ ကိုမောငခြှိမ့ြ ဟာက ဘာမှကို ထူးမလာဘူး။ တခူးခူးနဲ့ နှစ်နှစ်ခွိုကခြွိုကကြို အိပပြွောန်တော။
ဒီအခွအနေရေောကမြှတော့ ကမွလည်း မထူးဇတခြင်းရတာပေါ့။ ကိုမောငခြှိမ့ြ ပုဆိုး အောကန်ားစကို ခါးပုံစကြောတ်ဲ့အထိ ဆှဲတငလြိုကတ်ယ်။ မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် အနအထေားမို့ ပေါငကြှားက လီးကိုမှငပြှီး မနနေိုငတ်ော့ဘူး။ ကုန်းထပြီး သချောကြည့်န်မေိတာ အရင်းကနေ အမှှောင်းလိုကြ ကြမ်းပြငပြေါစြိုကကြနွတေဲ့ လီးတနထြိပကြ ဒဈကြီးက ပြူးနတောပဲရှင်။ လကန်ဲ့မိမိရရ ကိုငကြှည့တ်ော့ ရငထြဲတလှပလြှပပြေါ့။ ခပန်ှေးနှေး ဖြစ်နတေဲ့ ကိုမောငခြှိမ့ြ လီးက လကထြဲမှာအပြည့ကြှီးပဲ။ ကိုငရြုံနဲ့ အားမရလို့ လီးထိပကြို ဖြဲကြည့်တ်ော့ ဒဈကြီးက ကားထွကလြာရော။ အိ့ကနဲ့ ညည်းသံလေး ထွကလြာပြီး ပကလြကလြှနပြဈလို့ လီးကိုငထြားတဲ့ လကကြို ခဏလှတပြှီး ကိုမောငခြှိမ့မြကြန်ှာကို လှမ်းကြည့်တ်ော့ တကြှိကြှိနဲ့ အံတွကြေိတပြှီး အိပပြွောန်တေုန်းပဲ။ လူကသာ အိပတ်ာ ညာလကကြ ပေါငကြှားက လဥတွအေောကြ နိုကကြုတရြင်း လီးကိုငပြှီး ၃ ခကြြ ၄ ခကြလြောကြ ဂွင်းထုပြီးမှ လှတပြဈတာပါ။
ဒုတိယအကြိမ် ကမွ လီးကို ဆုပကြိုငပြှီးတာနဲ့ ကြည့်မြဝတဲ့ ဒဈဖူးကြီးဖြဲပြီး ဒဈအောကကြ မေးသိုင်းကြိုးလေး ဖိပြတကြှည့တ်ော့ မကြာပါဘူး ပြော့နတေဲ့ လီးက ဆကကြနဲ့ ဆကကြနဲ့ တုနပြှီး ဆန့ထြှကလြာတာ။ ရငလြည်းခုန် အားရကြနပေစြှာ ကြည့်ရြင်း ထိတလြန့လြာမိတယရြှင်။ လကဖြဝါးထဲ တင်းပြောငလြာတဲ့ လီးကြီးက တုတလြာပြီး ဆောင့ရြုန်းနတော။ ကမွလည်း ဒဈဖူးအောကကြို ဖိပြတန်ရောကနေ လီးအရညပြှားကို အထကအြောကြ စုလိုကဖြှဲလိုကြ လုပပြေးနမေိတယ်။ တခကြတ်ခကြြ ကိုမောင့ခြှိမ့ြ ခါးက ကော့ကော့ထိုးနတောကြည့်ရြင်း စောကပြတလြေးက တဆဈဆဈနဲ့ အကြောတွေ ယားယံလာသလို ခံစားမိရတယ်။ လီးကြီးကလည်း ကိုငလြို့ကောင်းလိုကတ်ာ မပြောပါနဲ့။ ဂွင်းထုရင်း လှတလြိုကတ်ိုင်း ရမခြါးနတေဲ့ လီးရဲ့ ထိပပြေါကလြေးက အရညကြှညလြေးတွေ စိမ့ထြှကလြာတာ။ စိတထြဲ အငယမြက ကားဆရာလုပပြေးသလို့ စမ်းကြည့်ခြငွတ်ာနဲ့ လကမြနှင့ြ လကည်ှိုးဝိုင်းကြင်းပြီး လီးအရင်းဘကကြို ဘကပြှနထြုပေးကြည့်လြိုကတ်ယ်။ အီးကနဲ့ အသံထွကပြှီး ညည်းရင်း ခါးကော့တကလြာတော့ လီးထိပအြပေါကထြဲက လရညတ်ှေ ဗစွကြနဲ့ ပန်းထွကလြာတာပေါ့။
ပထမဆုံးအကြိမ် ယောင်ျကြားတယောကရြဲ့ လီးထဲက လရညထြှကတ်ာကို အနီးကပ် မှငလြိုကရြတယ်။ လရညတ်ှေ ပုဆိုးပေါြ စငကြုနမြှာစိုးလို့ ဘယလြကန်ဲ့ လီးကိုကိုငပြှီး ညာလကဖြဝါးနဲ့ လီးထိပန်ား ခံထားလိုကတ်ာ။
” အားးးး …… အ အ …… ဟင် …… မိသဲ ”
…………………………………………
🏵️ဇာတသ်ိမ်း 🏵️
ကိုမောငခြှိမ့ြ အားကနဲ့ ညည်းရင်း ကမွမကြန်ှာကို အံ့သှမှငသ်ကပြုံနဲ့ စိုကကြှည့န်တောပေါ့။ လကဖြဝါးထဲ လရညဖြှူဖြူတွေ ညှဈထုတရြင်းတန်းလန်း ထထိုငပြှီး ကမွကိုကြည့်လြိုကြ တဆကဆြကတ်ုနန်တေဲ့ သူ့လီးကြီးကို ကြည့်လြိုကန်ဲ့ပါ။ ကမွကလည်း လတတ်လော ထကြှနတေဲ့ ကာမအရသာကို ခံစားဖူးချင်လြို့ ရှကပြမယေ့ြ သှေးသားဆန်ဒအတိုင်း စိတလြှတကြိုယလြှတ် နပစ်ေချင်တ်ာ။
ကမွစိတတ်ှေ ဂနာမငှိမပြဲ လှုပရြှားနမေိပါတယ်။ လကထြဲက ကိုမောငခြှိမ့ြ လရညတ်ှေ ထမိနန်ဲ့သုတပြှီး နောကန်ဲနဲဆုတရြင်း မတတ်ပ် ထရပလြိုကတ်ာ။ ဆံပငတ်ှေ စုခညွပြှီး နောကကြွောဘကြ အရငပျို့ ပြီးမှ ခါးတပတ် လှည့ပြှတော့ ကိုမောငခြှိမ့ြ မကြလြုံးတွကေ ကမွ ခန်ဓာကိုယပြေါကြ နို့အုံနှစ်ဖကန်ဲ့ ခါးအောကြ ကော့ထွကန်တေဲ့ ဖငသ်ားစိုငတ်ှဆေီ စူးစိုကကြှည့န်တောပေါ့။ အင်ျကြီခွှတ် ထမိန် အထကဆြငကြို ဖြညရြင်း ခွရင်ေးပုံခပြှီးမှ ကမွနို့အုံကို ထိန်းထားတဲ့ ဘရာစီယာခွိတ် ထပဖြှုတပြဈလိုကတ်ယ်။ ထမိနကြွှတတ်ာနဲ့ အတွင်းခံဘောင်းဘီကို ဒူးမှှောကခြွှတတ်ော့ ပေါငခြှံကြားထဲက စောကမြှှေးအုံ ခပကြွဲကြဲလေးနဲ့ အဖုတလြေး မို့ထွကန်တောပေါ့။
ကိုမောငခြှိမ့ကြ ဒူးထောကထြိုငရြင်း လကမြနှစ်ချောင်းနှင့ြ စောကပြတကြို သချောဖြဲကြည့်န်တော။ စောကပြတန်ှုတခြမ်း နီညိုလေးနှစ်ဖတကြ အကကြှဲကြောင်း ကြားကနေ အပြငလြှနထြှကန်တယ်ေ။ ခပရြဲရဲ စောကခြေါင်း အတွင်းသားလေးထဲ အရညရြှှဲနပေါပြီ။ ဒူးထောကလြကြြ အနအထေားနဲ့ မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် မတတ်ပရြပန်တေဲ့ ကမွပေါငတ်နန်ှဈဖကကြို ကားခိုင်းပြီး ပေါငလြယကြနေ ပေါငဂြှကြားထိ လွှာအပြားလိုကြ ပင့ယ်ကတ်ော့တာပဲ။
” ကိုမောငခြှိမ့ြ … အဲဒါတော့ မလုပပြါနဲ့လားရှင် ဘုန်းကံနိမ့ပြှီး … ငရဲ ငအုံတွေ ကြီးနပေါ့မယ် ”
ကမွ စကားကို နားမထောငတ်ော့ပါဘူး။ တားမရတဲ့ အဆုံး ပေါငန်ှဈဖကြ မသိမသာဖြဲပေး လိုကတ်ယ်။ ပေါငဂြှလေးထဲ ရောကတ်ော့ အဖုတကြို မထိပဲ အောကပြှနပြှီး ဘယတ်လှည့ြ ညာတလှည့ြ ယကန်တောက တကယကြို အားမလိုအားမရနဲ့ အူယားလာမိပါတယ်။ ပေါငခြှံကြားထဲ လွှာကိုစုခွှနယ်ကတ်ဲ့အခွိန် ကမွ ကိုမောငခြှိမ့ြ မကြန်ှာကို စောကပြတအြုံနဲ့ ဆှဲကပပြှီး ဖိပြတပြဈနရတော။ အဲ့ဒီကြမှ စောကဖြုတကြို ဖြဲပြီး စောကစြိကို ဆှဲစုပန်တောရှင့ြ။ သူ့ခေါင်း ဖမ်းဆှဲထားတဲ့ လကန်ှဈဖကကြိုလှတပြှီး ကမွဖငသ်ားစိုငတ်ှေ ရှုံ့နအေောင် ရှေ့ကော့ပေးထားမိရင်း ကိုယ့လြကန်ဲ့ကိုယ် နို့အုံနှစ်လုံးကို ညှဈပြီး နို့သီးခေါင်းတွကေို ဖိခွနတေေော့ ကိုမောငခြှိမ့ကြ ပေါငကြှားထဲ စောကဖြုတတ်အုံလုံး ဖိယကလြိုကြ အစိလေး အားရပါးရ စုပလြိုကပြေါ့။
အဖုတကြို စိတကြှိုကယ်ကပြှီးမှ ကမွကို အိပယ်ာပေါြ ပကလြကလြှဲခိုင်းနတော။ လှဲခလွိုကတ်ာနဲ့ ကိုယလြုံးပေါမြိုးပြီး လညတ်ိုငကြို ဖြဖြနမ်းရင်း နှုတခြမ်းချင်ြး တေ့စုပန်တယ်ေ။ လကတ်ဈဖကကြ ကြှနမြနို့အုံတဈဖကကြို ဆုပန်ယပြှီး နှုတခြမ်းချင်ြး တေ့စုပန်ရောကနေ နို့သီးခေါင်းခွှနခြွှနလြေးကို ပြောင်းစုပတ်ော့တာပဲ။ ဘယဘြကန်ို့သီးခေါင်းလေး စို့တော့ ကိုမောငခြှိမ့ြ နှုတခြမ်းမှှေး ငုတစြိလေးတွကေ နို့အုံထိပလြေး စူးကနဲ့ စူးကနဲ့ပါပဲ။ နို့စို့ရင်း အစိလေး ဖိထားတဲ့ လကခြွောင်းလေးက အဖုတအြကကြှဲ ကြောင်းထဲ ရောကလြာတော့ စိတထြဲ သိမ့ကြနဲ့ ခံစားမှုအာရုံက အဖုတလြေးဆီ ကရွောကန်တောပေါ့။
” အ …… ကို မောင် ခွိမ့ြ … ဘယလြိုတွေ လုပန်တောလဲရှင် … ကမွ နမရေတော့ဘူး … အင်းဟင်း … အိုး … အင်းဟင်း ”
ကိုမောငခြှိမ့ြ အပြတအြသတတ်ှေ ကြား ကမွ ပေါငတ်နန်ှဈဖကြ ဆကကြနဲ ဆကကြနဲ တုနလြာရင်းအကြောအခဉွတ်ှေ တင်းလာရတယ်။ ဒါကို ကိုမောငခြှိမ့ကြ မရပဘြူးရှင့ြ နို့စို့နရောကနေ ကမွ ဗိုကသ်ား ဖြေးဖြေးလေးကို နှုတခြမ်းနဲ့ ပြတသ်ပပြှီး ပေါငကြှားထဲ ရှေ့နတော။ ဆီးခုံးပေါကြ စောကမြှှေးလေးတွပေေါြ နှုတခြမ်းနဲ့ ပြတတ်ိုကပြှီး မာခဲလာတဲ့ ကမွစောကစြိလေး ဆှဲစုပလြိုကတ်ော့ ကမွ တကိုယလြုံး ကော့ပြံပြီး စောကရြညတ်ှေ မထိန်းနိုငပြဲ ပန်းထုတပြဈရတာပေါ့။ မကြန်ှာနှင့ြ လညပြင်းတဝိုကြ ခွှေးစေးတွရေော ကမွစောကရြညတ်ှရေော ပပြနေတေဲ့ ကိုမောငခြှိမ့ြ မကြန်ှာက ရှေ့ဆကခြငွန်တော ကမွ ရိပမြိနပေါတယ်။
လီးစဝငတ်ာနဲ့ ကမွ သမတေတကြို နာကငွခြဲ့တာ။ သူများလိုးတာတွေ ချောင်းတုန်းက အဖုတပြှတရြင်း အရသာတွေ့ခဲ့ရပမယ်ေ ကိုယတ်ိုငခြံကြည့်တ်ော့ မကြရြညတ်ောင် ကလွာရတယ်။ ကိုမောငခြှိမ့ကြတော့ တရှီးရှီးနဲ့ မညာမတာ ပစ်လိုးတော့တာပဲ။ တခွီသာပြီးသှားတယ် သူရေးတဲ့ စာအုပတ်ှထေဲကလို ကာမအရသာ မခံစားရပါဘူး။ အလကား လွှောကရြေးထားတာတွေ။ အသကမြွှင်းရှုပြီး အမောဖြနတေေုန်း လီးစုပခြိုင်းလို့ ဒူးထောငလြကြအြနအထေားနဲ့ စုပပြေးရသေးတယ်။
ပထမဆုံး စုပပြေးခွိနမြှာပဲ လီးအရညပြှားပေါကြ ကမွစောကရြညတ်ှနေဲ့ အကြိအခွှဲတွကြေောင့ြ ပျို့တကလြာပြီး အနခြငွစြိတကြို ထိန်းထားရတာ။ စုပပြေးနတောကို ပါးစပကြို လီးနဲ့ ဆှဲလိုးတော့ အသကရြှူကြပလြာလို့ ပေါငကြို လကန်ဲ့ရိုကပြှီး လီးပြနထြုတခြိုင်းရတယ်။ တကယကြို မလှယပြါဘူးရှင်။
ပါးစပထြဲက လီးထုတခြိုင်းတော့ လေးဘကကြုန်းခိုင်းပြီး နောကကြနေ မညှာမတာ ဆောင့လြိုးနတေော့တာ။ ဒီလောကြ ရကရြကစြကစြကြ အလိုးခံနရတောကို အလိုကကြန်းဆိုး မသိတဲ့ ကမွ စောကဖြုတကြ စောကရြည် တဗှန်းဗှန်း ပန်းထွကန်သေေးတယ်။ ကမွ စောကရြည် အထွကရြပတ်ဲ့အထိ ကိုမောငခြှိမ့ြ လီးက တောငန်တေုန်းပဲ။ ကြိန်းစပန်တေဲ့ စောကပြတကြို ကော့ပြံလာအောင် ထပယ်ကပြေးတော့ အမလေး ကောင်းလိုကတ်ဲ့ အရသာရှင် နာကငွန်တေဲ့ ဝဒနောတွေ ယူပစ်သလိုပါပဲ။ ဒီတခါတော့ ကမွ ကိုမောငခြှိမ့ြ မကြန်ှာပေါတ်ကခြှပြီး စောကပြတန်ဲ့အားရပါးရ ပါးစပကြို ပြတပြဈလိုကတ်ယ်။ ကမွ ပါးစပလြည်း မညှာမတာ လိုးထားတာလေ။ ထိထိမိမိကို မကြန်ှာတပြငလြုံး ဖိပြတန်တောပေါ့။ မကြာပါဘူး ကမွ စောကပြတထြဲ တဖငွြးဖငွြးနဲ့ ယားလာပြီး စောကရြညတ်ှေ ပန်းထုတပြဈလိုကတ်ာပဲ။ စိတထြဲ အားနာမိပမယေ့ြ အားနာသလောကြ ရငထြဲပြောရြှှငခြဲ့မိပါတယ်။
နှစ်ဦးသား ဖကအြိပရြင်း တရေးနိုးတော့ ဘေးမှာ တခူးခူးနဲ့ ဟောကပြှီး အိပပြွောန်လေိုကတ်ာများ သူမဟုတတ်ဲ့ အတိုင်းပဲ။ ပေါငကြှားထဲက လီးကို ကြည့်ရြင်း ကြိုကလြည်းကြိုကြ လန့လြည်းလန့န်မေိတယ်။ လကတ်ှေ့ မွော့နအေောင် လိုးနိုငတ်ဲ့ လီးကြီးလေ။ အခုလည်း လူကသာ အိပန်တော လီးက မအိပဘြူးရယ်။ ပုဆိုးထဲကနေ ထောငမြတန်တော။ ကမွလည်း မထူးပါဘူး ပုဆိုးလှနကြှည့ပြှီး လီးမှငတ်ာနဲ့ စုပပြေးမိတော့တာပဲ။ လီးစုပပြေးရင်း စောကပြတကြ ပြနယ်ားလာလို့ ကိုမောငခြှိမ့ပြေါတ်ကခြှပြီး စောကခြေါင်းပေါကန်ဲ့ လီးထိပကြို တေ့ရင်း ဖြည်းဖြည်းချင်ြးဖိခလွိုကတ်ယ်။
အင်း ဒီတခါ အရသာရှိလိုကတ်ာရှင်။ စီးစီးကပြကြပြလြေးနဲ့ စိတတ်ိုင်းကြ လီးအရင်းထိ ကပပြဈလိုကတ်ာ ဆီးခုံးချင်ြးထိတော့မှ ခါးကိုနှဲ့ပြီး ဖငကြှီး ဝိုကလြိုးကြည့်န်တောပေါ့။ ကိုမောငခြှိမ့လြည်း ကမွဖိလိုးနတေုန်း မကြလြုံးပြင့လြာပြီး အောကကြနေ ပင့လြိုးပေးနတောပါ။ အပေါကြ တကလြိုးရတာလည်း အရသာက တမွိုးလေးပဲ။ လီးတဝကလြောကထြိ ကြှလိုကြ ပြနဖြိလိုးလိုကန်ဲ့ ခါးအားလေးနဲ့ လှည့ပြှီးမှှတေော့ ဒဈကြီးက စောကခြေါင်း အတွင်းသားတွကေို ခွိတဆြှဲပေးနရေောပဲ။ တကယပြါရှင် ကြိတပြှီး ဝိုကလြိုးနရောကနေ ခံစားမှုက မှင့လြာတော့ ကိုမောငခြှိမ့ြ ရငဘြတပြေါြ လကထြောကပြှီး အားရှိသလောကြ ဆောင့ခြပြှီး လိုးနမေိတာ။
ထိထိမိမိလေး ဆောင့န်ရင်ေး ကိုမောငခြှိမ့ကြ စောကစြိကို လကမြနကြ ဖိခွတေော့ ကမွ ကိုယလြုံး တုနကြနဲ ခံစားမိလိုကတ်ာပေါ့။ ကိုယ့လြကန်ဲ့ ထိတာနဲ့ ခံစားမှုအရသာက မတူဘူးရှင့ြ။ ကမွစောကခြေါင်းထဲ ပူကနဲ ခံစားမိတာနဲ့ ကိုမောငခြှိမ့ြ ပြီးသှားမှန် သိလိုကပြါတယ်။ အဖုတတ်ဈခုလုံး ပူနှေးစိုရှှဲလာတာနဲ့ ခပမြှနမြှန် ခပပြှင်းပြင်း ဆောင့ပြှီး လီးအရသာ အမိအရ ယူထားလိုကတ်ာ။ စောကပြတတ်ခုလုံး ကြိန်းစပန်ပမေယေ့ြ ရပခြငွစြိတမြရှိသေးဘူး။ကမွခေါင်းကနောကကြို လနန်ပြေီး အသကကြို လုရှုရင်း နောကဆြုံးတခကြြ ဆောင့အြပြီး ကိုမောငခြှိမ့ြ လီးကို ညှဈပေးရင်း စောကရြည် ပန်းထုတပြဈလိုကတ်ာပေါ့။
ကမွ ဘေးနား လှဲခတွော့ ကိုမောငခြှိမ့ကြ ကမွပေါငကြှားထဲ လေးဖကထြောကြ နရောယူလိုကပြှနတ်ယ်။ လရညတ်ှေ အနထြှကန်တေဲ့ စောကပြတကြို ပြောငအြောငလြကြပြေးပြီး လွှာနဲ့ အဖုတထြဲ သှင်းလိုကထြုတလြိုကလြုပပြေးတော့ သူ့မကြန်ှာကို အဖုတန်ဲ့ ပြတရြင်း မကြုံဖူးအောင် ကောင်းတဲ့ အရသာမို့ အားရကြနပေမြိတာပေါ့ရှင်။ ခဏနတေော့ ကမွ ပေါငကြှားထဲကနေ ကုန်းထပြီး ဒူးထောကလြကြြ အနထေားနဲ့ ရငဘြတပြေါြ ခွထိုငလြိုကတ်ယ်။ လရညထြှကထြားတဲ့ လီးကို ကမွ ပါးစပန်ား တေ့ပေးလို့ အလိုကသ်ိစွာပဲ စုပပြေးရင်း တွဲလောင်းကနွတေဲ့ လဥကြီးတွပေါ တဈလှည့စြီ ဆှဲစုပပြေးလိုကတ်ာပေါ့။ စုပန်ရင်ေး ပြနမြာလာလို့ ပါးစပထြဲက ထုတပြှီး ရပထြားလိုကရြတာ။ မနကြ အိပယ်ာထတော့ အဖုတကြ စူးကနဲ့ နာလည်းနာ ကငွလြညကြငွန်ရေောပဲ။
……………………………………….
” ဟေး … အသန်း … ကိုမှမောင် မနေ့က … ဆေးရုံ ဆင်းလာပြီဆို …။ ငါလည်း ရှာပြနန်လေို့အေ ဟဲ့ … လူနာ မမေးလိုကရြဘူး ”
” အံမယ် … မိနှဲ့ရယ် … ရှာပြနပြှီး ငယရြည်းစား အလိုးသှားခံတာ မသိခကမြယ် … ကောငမ် … လာလာ ”
ဆေးရုံပေါြ ၂ လလောကန်ပြေီးမှ ဦးလေးမှမောင် မနေ့က ဆေးရုံဆင်းလာတာပါ။ ကမွလည်း တနကေုန် အမတေို့ အခန်းထဲရှင်း ဆေးရုံက ပြနသ်ယလြာတဲ့ စောငတ်ှေ အဝတတ်ှေ ဖြတလြွှောရြနဲ့ ဒီနေ့ ဈေးရောင်းနာမယ် ဆိုပြီး မနကအြစော တခါနိုးပြီး ထပအြိပပြဈတယ်။ အခု အမနေဲ့ ဒေါလြေးနှဲ့တို့ အသံတွကြေောင့ြ ပြနန်ိုးလာရတာ။ ဒေါလြေးနှဲ့ကလည်း အမေ့သူငယခြငွြး ပြောမနာဆိုမနာတွပေေါ့။ ပငွြးကြော တခကြဆြန့ပြှီး ပြနကြှေးရင်း အမတေို့ စကားသံတွေ နားထောငန်လေိုကတ်ယ်။
” လငမြသိအောင် ခံတာများ … ရှာပြနစြရာ မလိုပါဘူး အသန်းရယ် … ဟောဒီမှာ အလတကြှီး ရှိသေးတာဟ … ခိခိ ”
” ဟယ် … ကောငမ် အစောကြီးရှိသေး … စောကပြတကြ ယှနတော ”
ဒေါလြေးနှဲ့က အမနေဲ့ စကားနိုငလြုရင်း ထမိနအြောကစြလှနပြှီး အဖုတကြို တဘတဘြတန်ဲ့ ပုတပြှနတော။
” မယှပါဘူး နငသ်ာ … ကိုမှမောင် ခွထေောကကြွိုးလို့ … ငတန်တောမလား … ဟှန့ြ ”
” ဟာသပဲ … မိနှဲ့ရယ် … ခွကြေိုးတာ … လီးကြိုးတာမှတလြို့အေ … လူကြံရင် ထရံတောင် … သှားကြားထိုးတံ ဖြစ်သေးတာပဲ … စဉြးစားပေါ့အေ ”
အမေ့ စကားကြောင့ြ ဒေါန်ှဲ့တင် မဟုတဘြူး ကမွပါ အံ့သှသှားမိတာပေါ့။ အမပြေောနပေုံက ဦးလေးမှမောင် ခွကြေိုးနတောတောင် တကလြိုးပေးနသလေိုကြီး။
” ဟမ် … အသန်း … ဘယလြို ဘယလြို … ကိုမှမောငကြ ခွကြေိုးနတောတောင် … အလိုးမပကြဘြူး ပြောတာလား ”
” အိုးးး … မပြောပေါင် … သတခြငွသ်တလြိုကြ ”
” ကောငမ် … မယုံဘူးအေ … ရော့ … ကိတမြုန့န်ဲ့ ကောဖြီထုပ် … ညကြမှ တခေါကြ လာတော့မယ် … ရှာက ပါလာတဲ့ … သနပခြါးတုံးတွေ ဖောကသ်ည် ပြနပြေးလိုကြဦးမယ် ”
ဒေါလြေးနှဲ့က မနကအြစောကြီး လူနာ လာမေးရင်း စကားထိုငပြေါနတော အမနေဲ့ အားရပါးရ ပြောချင်ရြာ ပြောပြီးမှ ပြနထြှကသ်ှားတော့တယ်။ ဒေါန်ှဲ့ ပြနသ်ှားတော့ အမလည်ေး ကိတမြုနန်ဲ့ ကောဖြီထုပတ်ှေ ယူပြီး မီးဖိုချောငဘြကြ ဝငသ်ှားပြီး သိမ်းဆည်းနတော။ ပြီးမှ မီးဖိုချောငကြ ပြနထြှကလြာပြီး အိပခြန်းထဲ ပြနဝြငလြာတယ်။
” မသန်းရေ … လုပျဦးဟ ”
အမေ ဝငလြာတာနဲ့ ဦးလေးမှမောင် အသံ ကြားရတော့တာပဲ။
” ရှငကြလည်းနောြ … ဆေးရုံပေါလြည်း … ညတိုင်း လူလဈတာနဲ့ … တကလြိုးပေးနတောကို … အိမရြောကတ်ာနဲ့ … ထနတော … ခိခိ ”
” အေးပါ မသန်းရာ … ဆေးရုံပေါမြှာက … ကြောကပြတတ်ီးနဲ့ ဆိုတော့ … အားမရဘူးဟ ”
” ရှင့ခြှထေောကကြ ပြင်းပြင်းထနထြန် … မလှုပရြသေးဘူးနောြ … ကိုမှမောင် ”
အခုမှ သဘောပေါကတ်ော့တယ်။ အမကေ ဆေးရုံပေါမြှာလည်း ဦးလေးမှမောငကြို လိုးပေးနတော။ ဟုတမြှာပါ ကိုဇောန်ိုင့ြဦးလေးက သီးသန့ခြန်း ငှားပေးထားတော့ အခန်းထဲ လှတလြှတလြပလြပ် နမှောပေါ့။ အမကေ ပြောရင်း ကြမ်းပြငပြေါြ ပကလြကလြှနလြှဲနတေဲ့ ဦးလေးမှမောင် ပုဆိုးကို ဆှဲလှနပြဈတယ်။ ပြီးမှ ဦးလေးမှမောင် ပေါငကြှားက လီးကို ဂွင်းထုပေးနတော။
” ဂွင်းတိုကပြေးမယန်ောြ … ကိုမှမောင် … မိသဲလည်း ပငပြန်းရှာလို့ … အိပန်တေုန်း … တောကြှာ ကမွတို့ လိုးရင် အသံတွထွကေပြှီး … နိုးလာလိမ့မြယ် ”
” ရှီးးးးး အားးးး … အသာလေး တကလြိုးပေးပါလား … အသန်းရာ … ဟူးးးး ရှီးးးးး ”
” အောြ … ရှငကြလည်း … မိသဲ နိုးပြီး အပြငထြှကမြှ … အပေါကြ ခွလိုးပေးမယ် … ဟုတပြှီလား … အခု ငှိမင်ှိမလြေး နလေိုကြ … ပြှတ် ပြှတ် ပြှတ် ”
အမကေ ဂွင်းထုပေးရင်း ဦးလေးမှမောငလြီးကို စုပပြေးနပြေီထငတ်ယ် တပြှတပြှှတန်ဲ့ ကြားနရတော။ ဖကြကြနဲ့ ကိုမောငခြှိမ့ြ လီးကြီး မကြလြုံးထဲ မှငယ်ောငလြာတာနဲ့ အဖုတထြဲက အရညကြှညလြေး စို့လာတာပေါ့။ ကိုမောငခြှိမ့ကြတော့ ဝါကြှတတ်ာနဲ့ မင်ျဂလာဆောငဖြို့ အမေ့ကို ကြိုပြောခိုင်းထားတာ။ ဦးလေးမှမောင် ဆေးရုံက ဆင်းခါစမို့ မပြောချင်သ်ေးတာပါ။ ခဏနတေော့ ဦးလေးမှမောင် ညည်းသံရှညကြှီး ထွကလြာပြီး အသံတွေ ငှိမကြသွှားတယ်။
၅ ရကလြောကကြှတော့ ကမွနဲ့အမေ မသိသေးတဲ့ ဦးလေးမှမောငအြကြောင်း ဦးလေးမှမောင် ကိုယတ်ိုင် ဖြင့ပြှောပြတာ။ ဦလေးမှမောငကြ တဈကောငကြှှကြ မဟုတဘြူးရှင့ြ။ နယမြှာ အဈမအရင်း ခေါကခြေါကတ်ှေ ရှိနသေေးတာ။ မိဘမဆုံးခင် အမှစကေားပြောကြလို့ စိတန်ာနာနဲ့ အဈမတွနေဲ့ သခန်ေးဖြတလြာခဲ့တာ ပြောတယ်။ ခွထေောကကြ အရငအြတိုင်း ပြနကြောင်းဖို့က နှစ်ခွီအောင် စောင့ရြမှာမို့ သူရမယ့ြ အမှကေို ပြနတ်ောင်းချင်ကြှောင်း ပြောပြနတော။ အမကေ အမှမမေကကြှောင်း ဖြစ်သမွှအကြောင်း အကောင်းဘကကြ ရငဆြိုငဖြို့ပဲ ပြနပြှောတာပေါ့။
” ဟုတပြါတယ် … ဦးလေးမှမောငရြယ် … မိသဲ အိမပြှငဖြို့ စုထားတာတွေ ရှိပါတယ် …။ ဦးလေးမှမောင် မိသဲတို့ သားအမိကို လုပကြွှေးလာတာ ကြာပါပြီ …။ အနားယူပြီး အေးဆေး ထိုငစြားပါတော့ …။ ပြီးတော့ စုကြေးလိုကတ်ာတွေ ရတာနဲ့ အိမမြှာပဲ ဆိုငဖြှင့တ်ော့မှာ။ အမနေဲ့ ဦးလေးမှမောငကြို မိသဲ တသကလြုံး လုပကြွှေးမှာပါ ”
” ဒါတော့ ဒါပေါ့ … မိသဲရာ …။ ဦးလေးက အိမထြောင်ဦးစီးလဟော …။ လုပစြရာရှိတာ လုပပြေးရမှာ …။ ပြီးတော့ မိသဲက … ယောင်ျကြား ယူတော့မှာမလား ဟမ် … ခိခိ ”
” အိုရြ … ဦးလေးမှမောငန်ောြ ”
” အမယ့လြေး … အခုမ ရှကမြနပေါနဲ့အေ …။ ငါတို့ ဆေးရုံမှာ နတေုန်း … မောငခြှိမ့ြ ဒီလာအိပတ်ာ … သိပါ့အေ ”
” ဟင် … အမကလေည်း … မဟုတတ်ာ ”
” ဘာမဟုတရြမှာလည်း … ညည်းအခန်းနဲ့ အိမရြှေ့မှာ … ဆေးပေါ့လိပ် အတိုတွနေဲ့…။ ပြီးတော့ မစောကို … ငါ သချော အပထြားခဲ့တာအေ့ … ညည်းအကြောင်း သိနလေို့ … ဟှန့ြ ”
အမေ့ စကားကြောင့ြ ကမွလည်း ဘာပြောရမှန်းကို မသိတော့ပါဘူး။ ကိုမောငခြှိမ့ြ ညပိုင်းလာတာ ဒေါစြော မှငတ်ာနမှော ခလြြး ခလြြး။ အမေ့ကို အပြုံးလေး လှမ်းပစ်ပမယေ့ြ မကြစြောင်းထိုးခံရလိုကတ်ာပေါ့။ အခါအခွင့ြ သင့တ်ုန်းလေး ကိုမောငခြှိမ့ြ ပြောတဲ့စကားတွေ ပြောပြလိုကတ်ယ်။
” ကဲပါ … မသန်းရယ် … မိသဲ လည်း … အရှယရြောကန်ပေါပြီ … ယောင်ျကြားယူလည်း ဘာဖြစ်တုန်း ”
ရောကရြာပေါကရြာ စကားပြောရင်း ဦးလေး မှမောငကြ သူ့အမှကေိဈစပဲ ထကသ်နန်တယ်ေ။ ၂ ပတလြောကကြှ အမနေဲ့ ဦးလေးမှမောငတ်ို့ အမှကေိဈစနဲ့ ခရီးထွကဖြို့ ပြငဆြငန်ကြတော။ ဟုတမြဟုတတ်ော့ မသိဘူး ပြနလြာရင် အိမပြှငဆြောကပြှီး ဝါကြှတတ်ာနဲ့ မင်ျဂလာပြဲကို ခမ်းခမ်းနားနား ဆောငပြေးမယ် ပြောနကြတောပဲ။
” မိသဲ … အိမတ်ံခါးတွေ သချောပိတန်ောြ … ငါ ပြနလြာရင် မထောမြနန်းတွေ မကြားချင်ဘြူး ”
” အင်းပါ အမရေဲ့ … ဦးလေးမှမောငကြိုသာ ဂရုစိုကပြါ ”
ဦးလေးမှမောင် ခွထေောကကြ သကသ်ာပမယေ့ြ ခွိုင်းထောကန်ဲ့ပဲ သှားလာနရတောပါ။ အမနေဲ့ ဦးလေးမှမောင် ထွကသ်ှားတော့ မိတူးနဲ့ အငယမြတို့အိမ် စားလိုကသ်ောကလြိုကြ လုပပြှီး ညနစေောင်းမှ ပြနလြာခဲ့တာ။ အိမရြောကတ်ာနဲ့ ရချိုးမလို့ အင်ျကြီအရင် ခွှတခြပြဈတာ နို့အုံလေး လကန်ဲ့ပင့ကြှည့တ်ော့ ကိုမောငခြှိမ့ြ စို့ထားလို့ နို့သီးခေါင်းလေးတွေ သိသိသာသာ ကြီးလာပါပြီ။ ထမိနရြငမြလွားခင် ထမိနကြို ပေါငလြယထြိ လွှောခကြှည့တ်ော့ ကမွပေါငကြှားက အဖုတလြေး အမှှေးတမွှငမြှ မရှိတော့ပါဘူး အရငရြကတ်ှကေ မိတူးနဲ့ အငယမြမှှောကပြေးလို့ အမှှေးကြှတဆြေး သုံးထားတာလေ ခိခိ။
မှနရြှေ့ အားရအောင် ကြည့်ပြှီးမှ ရချိုးဖို့ နောကဖြေး ရဘေုံပိုငန်ား ထွကလြာခဲ့တာ။ ရအဝေခွိုးပြီး ရလေဲထမိန် အပါးလေးလဲရင်း အိမထြဲပြနဝြငလြာတယ်။ အိမထြဲ ရောကတ်ာနဲ့ ကိုမောငခြှိမ့ပြေါ့ ဘယအြခွိနကြ ရောကန်မှန်ေးမသိဘူး ကမွကိုယလြုံးကို စိုကကြှည့ရြင်း ပြုံးပြနတော။ ရချိုးပြီး တဘကမြသုတရြသေးတော့ လဲထားတဲ့ ထမိနအြပါးလေးက ခန်ဒာကိုယကြရနေဲ့ကပပြှီး အတိုင်းသား မှငန်ရမှော။
” ဟယ် … ကိုမောငခြှိမ့ြ … မိသဲ အဝတစြား လဲလိုကြဦးမယ် ”
ပြောပြီး အခန်းထဲဝငတ်ော့ ရလေဲ ထမိန် အပါးလေးအောကြ ကော့ထွကန်တေဲ့ ဖငကြှီးကြည့်ပြှီး နောကကြ ကပပြါလာတာပေါ့။ ဦးလေးမှမောင် ဆေးရုံက ဆင်းကတည်းက မတွေ့ဖြစ်ကြတာ။ ကြားထဲ အငယမြတို့အိမ် ခွိန်းတွေ့တော့ မိတူးပါရောကလြာပြီး အငယမြနဲ့ ချောင်းကြည့်န်လေို့ ဘာမှကို မဘာခဲ့ရတာပါ။ ကြောကပြှငရြှေ့ ထိုငပြှီး သနပခြါးသှေးရင်း နောကလြှည့ကြှည့တ်ော့ ကြမ်းပြငပြေါအြိကားနတေဲ့ ကမွ ဖငကြှီးကြောင့ထြငပြါရဲ့ ကိုမောငခြှိမ့ြ ပေါငကြှားက လီးကြီး ထောငထြှကန်တော သတိထားမိလိုကတ်ယ်။
စိတထြဲ ကလိချင်တ်ာနဲ့ မကြန်ှာ သနပခြါး ပါးပါးလူး ခွဆင်ေးထိုငရြင်း ထမိနကြို ပေါငရြင်းထိလှနပြှီး ခွဖမေိုးကနေ ပေါငလြယထြိ သနပခြါးပြတပြှလိုကတ်ာ။ ထမိနလြဲတော့လည်း ခွထေောကကြ စွပပြှီး ဆှဲတငရြင်း ရလေဲထမိန် အရငခြွှတခြပြဈတယ်။ ရလေဲ ထမိနကြွှတမြှ လဲတဲ့ ထမိနကြို ဖြည်းဖြည်းချင်ြး အပေါဆြှဲတငတ်ော့ ကမွ နောကပျိုင်းအလှကို ကိုမောငခြှိမ့ြ တဈယောကြ မမှငခြငွမြှ အဆုံးပေါ့။ အင်ျကြီဝတခြါနီး ဘရာစီယာခွိတ် တပခြိုင်းတော့ နောကကြနေ ကမွဖငကြှားထဲ ထောငမြတန်တေဲ့ လီးနဲ့ ဖိထောကထြားတော့တာပဲ။ စုခညွထြားတဲ့ ဆံပငကြို ပြနဖြှန့ြ သနပခြါးချောကအြောင် ယကတ်ောငခြတန်တေော့ ကိုမောငခြှိမ့ကြ သူနဲ့မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် ဆှဲလှည့ပြဈတယ်။ သနပခြါးပါးပါးနဲ့ လကပြှတခြါးတို အင်ျကြီ အစိမ်းလေးဝတပြှီး အတွင်းခံ ဘောင်းဘီ မပါတဲ့ ထမိန် အပြော့သားလေးကြောင့ြ ကမွ ဖငသ်ားစိုငန်ဲ့ ပေါငတ်ံတွကေ ထင်းလို့ပေါ့။
” ဘာကြည့်န်တောလဲ … ကိုမောငခြှိမ့ြ … ထမင်း အရငစြားကြမယ် … လာခဲ့ ”
ထမင်းစားဖို့ ပြောတာကို အိမရြှေ့မထွကတ်ော့ပဲ ကမွအခန်းထဲ ကြမ်းပြငပြေါလြှဲခပြဈတာ လတေိုကန်လေို့ တခါးရှတ် မှညသ်ံလေးက လှဲပြီး တိတဆြိတန်တောပေါ့။ ကိုမောငခြှိမ့ြ မကြစြိတွကေ ကမွ ခန်ဓာကိုယပြေါကြ မခွာဘူး။ ပကလြကဖြစ်နတေဲ့ ကမွ ပေါငတ်ံတွေ ပြတသ်ပပြေးရင်း ထမိနအြောကန်ားစကို ခါးအထိ ဆှဲတငန်တယ်ေ။ ပြည့တ်င်းနတေဲ့ ပေါငန်ှဈလုံးကြားက အမှှေးတမွှငမြှ မရှိတော့တဲ့ စောကဖြုတလြေးကို ကြည့်ရြင်း လကခြွောင်းတွကေ ပေါငတ်ံတွေ ပြနပြှတပြေးနတောပဲ။ ကမွ အဖုတကြို မှငပြှီး ဒူးကြေးထိုငလြကြြ အနအထေားနဲ့ပဲ ပုဆိုးထဲက လီးက ဆကကြနဲ ခုနထြနတယ်ေ။
” ကိုမောငခြှိမ့ြ … မိသဲ စောကပြတကြှည့ပြှီး … လီးတောငန်ပြေီလား … စုပပြေးမယလြေ ”
စကားဆုံးတော့ ဖငပြှနခြေါင်းပြနအြနထေားနဲ့ ဘေးနား ကိုယတ်စောင်းလှဲခလွို့ ကမွလည်း မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် ကိုယစြောင်းလိုကတ်ာ။ ပုဆိုးလှနပြှီး လီးစုပပြေးတော့ ကမွ စုပန်တော ငုံ့ကြည့်ရြင်း ပုဆိုးကို ခွရင်ေး ခွှတခြပြေးတယ်။ အာငှေ့နှေးနှေးလေးကြောင့ြ လီးက အကြောတွပေါ ထောငလြာခွိန် ခွသလေုံးသားကို ခပန်ှေးနှေး အသားစိုငလြာထိလို့ ကမွလည်း လီးထိပလြေး ငုံရင်း အောကဖြကကြှည့လြိုကတ်ာပေါ့။ လွှာလေးနဲ့ ခွသလေုံးလေးကို ယကရြင်း ပေါငတ်ံတွပေါ လကြပြေးနတော။
ကမွ ပါးစပထြဲက လီးကြှတထြှကတ်ာတောင် သတိမထားမိတော့ပါဘူး။ ပေါငတ်ံလေးကို လကြလြိုကြ ကိုကလြိုကြ စုပလြိုကလြုပန်တေော့ ပေါငတ်နတ်ှေ တွန့လြိမရြင်း လီးကြီးကိုပဲ လကန်ဲ့တင်းနအေောင် ဆုပကြိုငထြားမိတာပေါ့။ လွှာက ပေါငကြှားနှစ်ဖကကြို ယကပြေးနတော အဖုတလြေးကို မထိသေးလို့ အားမလို အားမရ ဖြစ်နမေိတယ်။
” ရှီးးးး … ကိုမောငခြှိမ့ရြယ် … မိသဲကို သတန်တောလား ”
ကမွပြောမှ စောကပြတတ်အုံလုံး ပါးစပန်ဲ့ ဖိစုပပြေးတာ။ အဲ့ခါကြမှ လီးကို ပြနစြုပပြေးလိုကတ်ာပေါ့။ အဖုတတ်ပြငလြုံး ယကလြိုကြ အစိလေး စုပလြိုကန်ဲ့ ကမွ မခံနိုငတ်ော့ပါဘူး။ ကုန်းထပြီး ကိုမောငခြှိမ့ကြို ပကလြကလြှနခြိုင်းလိုကတ်ယ်။ မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် ခွပြီးမှ လီးထိပန်ဲ့ စောကခြေါင်းပေါကလြေး တေ့ပြီး ထိုငခြပြဈတာ။ လီးက တဈရဈချင်ြး အဖုတလြေးထဲ ဝငလြာတော့ ကောင်းလိုကတ်ာရှင် လီးကြီးက အဖုတထြဲ တင်းကြပန်တယ်ေ။
တခကြခြငွြး ဖိဆောင့ရြင်း အရညရြှှဲလာတော့ ခွလိုးရတာ ပိုအဆငပြှလောပါပြီ။ ကိုမောငခြှိမ့ကြလည်း အောကကြနေ နို့နှစ်လုံးကို ညှဈပေးနတော။ ဘယလြကကြ နို့အုံတွညှဈေရင်း ညာလကကြ စောကစြိလေး ဖိခွတေော့ ကမွ တကိုယလြုံး တုနခြါလာရတယ်။ ဖငကြှီးကြှပြီး ဆောင့န်ရင်ေး လကန်ောကပြှနထြောကထြားလိုကရြပါပြီ။ ကိုမောငခြှိမ့ကြ စောကရြညထြောငပြန်းတဲ့အထိ အောကကြပင့လြိုးရင်း အစိလေးကို ခွပေေးနတေုန်းပဲ။ အရညထြှကန်တေုန်း လီးကို အဖုတထြဲ အကြှတမြခံပဲ ကမွကို ဆှဲထူရင်း မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် မတတ်တအြနထေားနဲ့ တခါးဝလေးမှာ ဆှဲဆှဲလိုးပေးနတော။
ခါးကော့ပေးထားတော့ ပြူးထွကလြာတဲ့ စောကဖြုတ် အသားစိုင် နှစ်ဖကကြှားထဲ ကိုမောငခြှိမ်းလီးကြီးက ဝငလြိုကထြှကလြိုကန်ဲ့ အနီးကပ် ကြည့်လြိုးရင်း နှစ်ယောကသ်ား တအားအား တရှီးရှီးနဲ့ပါပဲ။ ကမွလည်း အရညထြှကပြှီးကာစကို ကာမစိတကြ ကမွသှားပဲ တိုးတိုးလာနတောပါ။ မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် လိုးနရင်ေး ကမွကိုယလြုံးကို ဆှဲလှည့ပြှနတ်ယ်။ တံခါးပေါကြ ဘောငကြို လကန်ှဈဖကန်ဲ့ ထောကပြှီး ဖငကြှီး နောကပြဈပေးတော့ ကိုမောငခြှိမ့ကြ ဒူးထောကထြိုငရြင်း ဖငဝြထဲ လွှာထိပလြေး သှင်းပြီး လွှာဖြားနဲ့ လိုးပေးနတော။
ဖငအြရသာခံရင်း ကမွ ထိတလြန့လြာရတယ်။ ကမွ ဖငမြွား လိုးတော့မှာလား မသိဘူး။ အငယမ် ကို မေးတော့ထားတယ် ။ လီးစဝငတ်ာနဲ့ အတွင်းကြှကသ်ားတွေ ဖြင့ပြှီးလွှော့ထားပေးတဲ့။ ဖငခြံရတာ အဖုတကြို အလိုးခံတာထကြ ပိုကောင်းတယပြှောတယ်။ ဖငကြို ကော့ပြီး ကုန်းပေးထားတော့ ဖငကြှားအောကကြ စောကပြတလြေး ပြူးထွကန်တောကို ဖငဝြ လာယကပြေးနသေေးတာရှင်။ ဖငပြေါကလြေး ကလိပြီးမှ မတတ်ပပြှနရြပပြှီး နောကကြွောဘကကြနေ ပေါငကြှားထဲ လီးကို ထိုးသှင်းရင်း အဖုတအြကကြှဲကြောင်းထဲကနေ ဖငပြေါကလြေးနားထိ လီးထိပန်ဲ့ ပြတဆြှဲနတယ်ေ။
ကမွလည်း ဖငကြှီး ဘယည်ာယိမ်းရင်း ကိုမောငခြှိမ့လြီးကို မထိတထိလေး ပြတဆြှဲ ပေးနလေိုကတ်ယ်။ လီးကြီးက အညှပခြံရတော့ စောကပြတအြောကကြနေ တဒုတဒြုတန်ဲ့ သှေးတိုးနတောပေါ့။ ကိုမောငခြှိမ့ြ ကိုယတ်ိုင် တရှီးရှီးနဲ့ အသံတွထွကေလြာပြီး ကမွ ဖငကြှီးကို ထိန်းကိုငရြင်း လီးနဲ့ စောကပြတ် အတည့ဖြစ်အောင် လိုကခြွိနန်ရပြေီ။
ကမွလည်း ခုန ဖငဝြယကခြံရလို့ အသဲတွပြေောင်းပြနဖြစ်အောင် ခံစားလိုကရြတာမို့ ပြနကြလိနမေိတာ။ လီးကြီး အဖုတထြဲ မဝငအြောင် ဘယည်ာရမ်းလိုကြ ဒူးကြေးလိုကြ ဆန့လြိုကန်ဲ့ အထကအြောကြ ရှေ့နတေော့ ကိုမောငခြှိမ့ြ ဆီက တကြှတကြွှတန်ဲ့ အားမလို အားမရသံတွေ ထွကလြာတော့တာပဲ။ ဒါပမယေ့ြ မကြာပါဘူး ကမွခါးကို သချောထိန်းပြီး အဖုတထြဲ လီးထိပန်ဲ့ တေ့ပြီး မရမက ဖိသှင်းလိုကတ်ယ်။
” ဗစွြ … အ …… ဗစွြ ဗစွြ … ရှီးးးးး … အမလေး ကိုမောငခြှိမ့ြ … အ … ကြှတ် … ကြှတ် ”
ကမွ ဖငကြှီး မရမ်းနိုငတ်ော့ပါဘူး လီးကြီးက စောကဖြုတအြုံကြီးတဈခုလုံး ပြည့ကြှပန်တော။ ကိုမောငခြှိမ့ကြတော့ ခါးဆှဲပြီး နောကကြနေ တဘှတဘြှတန်ဲ့ ဆှဲလိုးတော့တာပဲ။ ပုံစံမွိုးစုံနဲ့ လိုးလိုကြ နားလိုကန်ဲ့ ည ၁၂ နာရီလောကမြှ ထမင်း အတူစားကြတယ်။ ကမွ အဖုတလြည်း ပူထူနပြေီ မနကလြင်းမှ ထပြနသ်ှားတာ။ အမနေဲ့ ဦးလေးမှမောင် ပြနမြလာမချင်ြး ညတိုင်း အလိုးခံရင်း ကာမစည်းစိမလြေး ရရှိနတောပေါ့ရှင်။
မိသဲ ဇတလြမ်းလေးကို ဒီမှာပဲ ရပန်ားရင်း စ/ဆုံး ဖတရြှုပေးသော မိတဆြှမွေားကို ကြေးဇူးတငရြှိပါသည်။
မောငခြှိမ့ြ
ပြီးပါပြီ။
ရေးသားသူ – မောငခြှိမ့ြ