အောငအြောငသ်ည် ဆောကလြုပရြေး အငဂြငွန်ီယာ ကြောင်းဆင်းခါစ အလုပမြရှိသေးသူ တဈယောကဖြစ်ပြီး နှေးနှေးသည် Eco ကြောင်းပြီးခါစ ဖြစ်သည်။ ခစွသ်ူနှစ်ဦးမှာ အလုပမြရှိသေးခင် အိမမြှ သဘောမတူသဖြင့ြ ခိုးပြေးကြသည်။ ဘယသ်ှား၍ ဘယလြာရမှန်း မသိကြ။ နှစ်ဦးသား ပါလာသော လကဝြတရြတနာများအား ထုခွဲရောင်းခကြာ အောငအြောင်၏ သူငယခြငွြးဖြစ်သူ ဝင်းနိုငအြိမသ်ို့ ရောကရြှိလာကြသည်။ သပရြပသ်ော နှစ်ထပအြိမလြေးသို့ ရောကသ်ောြ
“ဝင်းနိုငရြေ ဝင်းနိုင်”
“ဟာ အောငအြောင် အကြောင်းမကြား ဘာမကြားနဲ့”
“အေး ငါ မိန်းမ ခိုးပြေးလာလို့။ အဲဒါ ဘယသ်ှားရမှန်း မသိတာနဲ့ မင်းဆီမှာ ခဏနမလေို့ကြ။ ဒါ ငါ့ခစွသ်ူ နှေးနှေးတဲ့”
“ဟားးး လန်းလှခညွလြား အောငအြောငရြ။ လာလာ အပေါတ်ကြ။ ခဏမဟုတဘြူး မင်းတို့ ပြောသ်လောကန်ေ ဟုတပြှီလား။ ငါက တဈကိုယရြညသ်မားဆိုတော့ ဘာမှ အားနာစရာ မလိုပါဘူးကြာ”
ဝင်းနိုငသ်ည် နှေးနှေး၏ တောင့တ်င်းသော ခန်ဓာကိုယအြား မကြလြုံးကြှတမြတကြ ကြည့်ရြင်း အောငအြောငတ်ို့ကို အိမပြေါသ်ို့ ခေါသ်ှားသည်။
“ငါတို့ ဒီနေ့ တရားရုံးမှာ လကမြှတထြိုးမလို့ အဲ့ဒါ မင်းကူညီပေးကြာ”
“ok ok ငါ စီစဉလြိုကမြယ်။ လောလောဆယ် မင်းတို့နှစ်ယောကြ ရချိုးပြီး အရံသင့စြောင့န်ေ။ ငါ အခုဘဲ စာခွုပသ်ှားလုပလြိုကမြယ်”
အောငအြောငတ်ို့ တရားရုံးတွင် လကမြှတထြိုးပြီး ဝင်းနိုင်၏ အိမတ်ှင် Beer ပုလင်းနှင့ြ အမှည်းများ ဝယကြာ ဘကခြလွာနိုကြ ကငွြးပကြသည်။
“Cheer ငါ့ကောငကြှီး လငမြယား အိုအောငမြင်းအောင် ပေါင်းနိုငပြါစေ”
“ပေးတဲ့ဆုနဲ့ ပြည့ပြါစဗွေားးး cheers”
သောကရြင်း စားရင်းနှင့ြ
“ဝင်းနိုငရြေ ငါ့ကို အလုပတ်ဈခု ရှာပေးကြာ”
“မင်းက ဘယလြိုအလုပမြွိုး လိုချင်တ်ာလဲကြ”
“လောလောဆယ် ဘာဖြစ်ဖြစ်ကြာ ပိုကဆြံရရင် ပြီးရော။ ပငပြန်းလည်း လုပမြှာဘဲ”
“Ok Ok ဒါ ငါ့ကိဈစထားလိုကြ ဟုတပြှီလား။ ကဲ သောကကြှစို့ Cheer”
စားသောကပြှီးသှားသောြ အောငအြောငတ်ို့လငမြယား ဝင်းနိုင် စီစဉပြေးသော အခန်းတွင် အိပယ်ာဝငကြှသည်။
************************
“နှေး”
“ရှင် ကိုအောင်”
“ကိုအောငလြေ နှေးကို သနားမိတယကြှယ်။ နှေးကို ခမ်းခမ်းနားနား မင်ျဂလာမဆောငပြေးနိုငလြို့”
“ဒါတွေ မပြောရဘူးလေ ကိုအောငရြဲ့။ နှေးက ကိုအောင့ကြို ခစွလြို့ လိုကလြာခဲ့ပြီးပြီဘဲဟာ”
“ခစွလြိုကတ်ာ နှေးရယ်”
“ပြှတ် ပြှတ်”
အောငအြောင် နှေးနှေးကိုယလြုံးလေးကို ထွေးပြေ့ကာ နှုတခြမ်းခွင်း စုပန်မ်းလိုကသ်ည်။
“ပြှတ် ပြှတ် ပြှတ်”
“အင်းး ဟင်းးး ဟင်းးးး”
နှေးနှေးပါးစပထြဲ လွှာဖြင့ြ ထိုးကလိရင်း နှေးနှေးလွှာကို စုပလြိုကရြာ နှေးနှေး တဟင်းဟင်းဖြင့ြ မကြလြုံးလေး မှေးစင်းသှားသည်။ လွှာခွင်းကလိနရင်ေး နှေးနှေး၏ အင်ျကြီလေးကို ပင့တ်ငကြာ နို့အုံလေး နှစ်ဖကကြို ဘရာဇီယာအပေါမြှ အုပကြိုငလြိုကပြှီး ခွပေေးသည်။ နှေးနှေးက အောငအြောငရြဲ့ လညပြင်းကို သိုင်းဖကထြားရင်း အောငအြောင့လြွှာကို စုပပြေးသည်။
“ပြှတ် ပြှတ် ပြှတ် ပြှတ်”
နှေးနှေး၏ ဘရာဇီယာအား ပင့တ်ငလြိုကရြာ လုံးဝန်းမို့မောကသ်ော ရငသ်ားအစုံ ပေါလြာသည်။
“အိုး နို့လေးတွကေ လှလိုကတ်ာ”
“ကိုအောငန်ောြ”
“ပြှတ် ပြှတ်”
“အင်းးး ဟင်းးး ဟင်းးး”
နို့သီးခေါင်းလေးကို နှုတခြမ်းဖြင့စြုပကြာ ကနွန်ို့သီးခေါင်း တဈဖကကြို လကဖြှင့ြ ခွပေေးလိုကသ်ည်။
“အင်းး ဟင်းး ဟင်းး ဟင်းးး”
ငါးမိနဈခန့ြ နို့စို့ပြီးသှားသောအခါ နှေးနှေး၏ထဘီကို ဆှဲခွှတလြိုကရြာ ပန်းနုရောင် အောကခြံဘောင်းဘီအောကတ်ှင် ဖောင်းကြှနသေော စောကဖြုတဖြောင်းဖောင်းလေး ပေါလြာသည်။ အောကခြံဘောင်းဘီ အပေါမြှနေ၍ စောကပြတအြကြဲကြောင်းလေးကို လကည်ှိုးဖြင့ြ ပြတဆြှဲ ကလိပေးရာ အရညကြှညလြေးများ စိမ့ထြှကလြာပြီး ဘောင်းဘီလေးတွင် စိုလာသည်။ အောငအြောင် နှေးနှေးနှုတခြမ်းလေးအား စုပလြိုကရြင်း လကကြို အောကခြံဘောင်းဘီထဲ လွှိုကာ စောကစြိလေးကို လကည်ှိုးဖြင့ြ ပြတပြေးလိုကတ်ော့
“အိ အိ အင်းးးး ဟင်းးးး ဟင်းးး ဟင်းးးး”
နှေးနှေး၏ ဖငလြေး ကော့ကော့လာသည်။ အောငအြောင် နှေးနှေး၏ ပငတ်ီလေးကို ဆှဲခွှတလြိုကသ်ည်။ နှေးနှေး အလိုကသ်င့ြ အိပရြာပေါြ လှဲအိပကြာ ပေါငကြားပေးလိုကသ်ည်။ အောငအြောင် အဝတအြစားများ ခွှတ်၍ နှေးနှေးပေါငကြှားတွင် နရောယူလိုကကြာ သူ၏ တောငမြကန်သေော လီး ဒဈဖြင့ြ စောကပြတ် အကြဲကြောင်းလေးတဈလွှောကြ အထကအြောကြ ပြတပြေးလိုကသ်ည်။
“အို အဟင့ဟြင့ြ ကိုအောငရြယ်”
တဈခကြြ တဈခကြြ လီးဒဈက စောကစြိလေးကို ထိမိရာ နှေးနှေးကိုယလြေး တွန့တ်ှန့သ်ှားသည်။ လီးကို လကဖြှင့ကြိုင်၍ စောကပြတလြေးထဲ ဒဈမှုပရြုံ ထည့်လိုကသ်ည်။ စောကပြတထြဲက အရညမြွား စိမ့ထြှကန်ေ၍ ဒဈမှာ လွှောလွှောလွှူလွှူ ဝငသ်ှားသည်။
“အ… ဖြေးဖြေးလုပန်ောြ ကိုအောင် နှေး နာမှာကြောကတ်ယ်”
“စိတခြပြါ နှေးရယ်။ ကိုအောင် ဖြေးဖြေး လုပမြှာပါ”
“ဇွိ ဇွိ ဗြိ အ ကို ကိုအောင်”
နှေးနှေး အောငအြောင်၏ လကမြောင်းနှစ်ဖကကြို ဆုပကြိုငလြိုကသ်ည်။
“နာလို့လား နှေး”
“အင်း နည်းနည်းနာတယ်”
“ဇွိ ဇွိ ပြှတ် ပြှတ် အ အ အ”
အောငအြောင် လီးဝငသ်လောကသ်ာ ထုတလြိုကသ်ှင်းလိုကြ လုပန်သည်ေ။ နှေးနှေး စောကပြတလြေးက တဈခါမှ အလိုးမခံဖူးသော အပျိုစင် ပါကငလြေး ဖြစ်သဖြင့ြ အရမ်းလိုးလိုကလြွှင် နာကငွသ်ည့ဒြဏကြို မခံနိုငမြှာ စိုးရသည်။
“ပြှတ် ပြှတ် ဇွိ ဇွိ အ အ အင်းးဟင်းးဟင်းးးးး”
အခကြြ ၂၀ ခန့ြ လုပပြှီးသောြ နှေးနှေးဖငလြေး အောကမြှ ကော့ကော့လာသဖြင့ြ ခံနိုငရြညရြှိလာမှန်း သိ၍
“အင့ြ ဗွိ ဗွိ ဒုတ် အားးး အမလေးး ကိုအောငရြဲ့ ကြှတ် ကြှတ် ကြှတ် နာလိုကတ်ာ အရမ်းဘဲ အီးး ဟီးးဟီးးး”
အောငအြောင် အားပြင်းပြင်းနှင့ြ ဆောင့ထြည့်လိုကရြာ လီးဒဈက အပျိုမှေးကို ထိုးခွဲကာ သားအိမခြေါင်းထိ ရောကသ်ှား၍ နှေးနှေး အတောန်ာသှားသည်။ အောငအြောင် လီးကို စောကပြတထြဲ စိမထြားကာ နှေးနှေးနို့လေးများကို စို့ပေးနသည်ေ။ ၅ မိနဈခန့ြ ကြာသောအခါ
“ပြှတ် ပြှတ် ပြှတ် အင်း ဟင်းး ဟင်းး”
နှေးနှေး နာကငွမြှု သကသ်ာလာသည်။ အောငအြောင် လီးကို အဆုံးထိထုတကြာ ခပစြပစြပလြေး ပြနဆြောင့လြိုကသ်ည်။
“ပလှတ် ဗြှတ် အင့ျ ဗြိ ဗြိ ဗြိ အားးးး”
အောငအြောင် ၁၀ ခကြခြန့ြ အဆုံးထိ ထုတလြိုကသ်ှင်းလိုကြ လုပန်ရော နှေးနှေးဖငလြေး ပြနကြော့ပေးလာသဖြင့ြ ခွထေောကန်ှဈချောင်းကို ပုခုံးပေါြ ထမ်းတငကြာ အားကုန် ကြုံးတော့သည်။
“ဗြိ ဗြိ ဗြှတ် အ အ အ ဗလှတ် ဗလှတ် ဗြှတ် အ အ ဆောင့ျ ကိုအောင် အ အ နာနာလေးဆောင့ျ အ အ အ အားးးးရှီးးးးး”
အောငအြောင့ြ သုတရြညမြွား နှေးနှေးစောကပြတလြေးထဲ ပန်းထည့်လိုကသ်ညန်ှင့ြ တပျိုငန်ကြ နှေးနှေး စောကပြတလြေးထဲမှလည်း အရညမြွား တစဈစဈ ထွကလြာကာ နှစ်ယောကစြလုံး တဈပျိုငန်ကတ်ည်း ပြီးသှားတော့သည်။ အောငအြောငတ်ို့ နှစ်ယောကသ်ား အိပမြောကသွှားမှ တဈဖကခြန်းတွင် ချောင်းကြည့်န်သေော ဝင်းနိုင် အိပဖြစ်သှားသည်။
——————————————
“အောငအြောငရြေ လောလောဆယ် ငါ လုပန်တေဲ့ site မှာ တာဝနခြံအနနေဲ့ လုပမြလား”
“ရတယ် ဝင်းနိုင် ဘာအလုပဖြစ်ဖြစ် ပန်းရံဆိုလည်း လုပမြှာဘဲကြာ”
“အေး ဒါဆို မင်း မနကဖြှန် အလုပစြဆင်းပေါ့ ဟုတပြှီလား”
“ကြေးဇူးပါ ဝင်းနိုငရြာ။ နှေးနှေးအတွကတ်ော့ နောကမြှ အလုပရြှာတော့မယ်။ လောလောဆယ် အိမမြှာ ထမင်းခကြပြေါ့”
“အင်းပါ ကိုအောငရြယ်။ ကိုအောင် အလုပရြတာကိုဘဲ နှေး ဝမ်းသာပါတယ်”
ဝင်းနိုင်၏အလုပတ်ှင် အောငအြောင် အလုပစြဆင်းဖြစ်သည်။ အလုပသ်မားများ၏ လစာများ ပစ်စည်း အဝယစြာရင်း အသုံးစားရိတမြွားကို ကိုငတ်ှယပြေးရသည်။ ဝင်းနိုငမြှာလည်း အောငအြောငတ်ို့လငမြယား ရောကလြာကတည်းက ညပိုင်း သူတို့လိုးနသညေကြို ချောင်းကြည့်ခြှင်း၊ နေ့လညဘြကြ နှေးနှေး ရချိုးသည့အြခွိနကြို ခန့မြှန်း၍ အိမပြှနကြာ ချောင်းကြည့်ခြှင်း၊ တဈခါ တဈခါ ရိသဲ့သဲ့ စကားများပြောကာ နှေးနှေးကိုယလြုံးအား ရမကထြနသ်ော အကြည့်မြွားနှင့ြ ကြည့်ခြှင်း စသည့ြ အလုပမြွား တိုးလာသည်။ သူငယခြငွြး၏ မိန်းမဖြစ်သောလြည်း တောင့တ်င်းလှပသော နှေးနှေးအား သူ လိုးချင်န်သည်ေ။ ထို့အတွကြ အခွင့ကြောင်းကို စောင့န်သည်ေ။
နှေးနှေးမှာလည်း ဝင်းနိုင်၏ အပြော အကြည့်မြွားကို မကြိုကပြမယေ့ြ ကြေးဇူးရှငတ်ဈယောကြ ဖြစ်သလို အောငအြောင်၏သူငယခြငွြး ဖြစ်သဖြင့ြ အောငအြောင့ကြိုပင် ဖြင့မြပြောဘဲ ကြည့်ရြှောငန်ရသေည်။
အောငအြောငတ်ို့လငမြယား ဝင်းနိုငအြိမ် ရောကန်သညေမြှာ တဈလကြောသ်ှားပြီ။ ဝင်းနိုင် နှေးနှေး ကို တွယခြငွသ်ည့ြ စိတကြလည်း တနေ့တခွား တိုးတိုးလာသည်။ ထို့ကြောင့ြ အခွင့ကြောင်းကို စောင့ရြင်း တဈနေ့တွင်
“အောငအြောငရြေ site အတွကြ လိုအပတ်ဲ့ ပစ်စည်းတွေ ထပဝြယဖြို့ရယ်၊ အရငယ်ူထားတဲ့ ပစ်စည်းဖိုးတွေ ရှင်းဖို့ မင်း မနကဖြှန် မန်တလေးကို သှားရမယ်”
“ကိုအောင် ကြာမှာလားဟင်”
“တဈညအိပပြါ။ ဘာလဲ ညည်းယောကြွားကို စိတမြခလွို့လား ညည်းလည်း လိုကသ်ှားလေ”
“တဈညအိပဆြိုရငတ်ော့ မလိုကတ်ော့ပါဘူး။ ကိုအောင့ြ အလုပမြှာ နှေး လိုကန်ှောင့ယ်ှကသ်လို ဖြစ်နပေါ့မယ်”
“နှေးရယ် ကိုအောငလြည်း ပြီးတာနဲ့ တန်းပြနလြာမှာပေါ့ ဟုတပြှီလား”
_________________________
ဝင်းနိုင် အောငအြောင့ကြို ကားဂိတလြိုကပျို့ပြီး site ထဲ ခဏဝငကြာ အိမသ်ို့ ပြနခြဲ့သည်။ အိမရြောကသ်ောြ နှေးနှေး ရချိုးခန်းမှ ထမိနရြငလြွားဖြင့ြ ထွကလြာသည်။
“ဟင် ကိုဝင်းနိုင် ဒီနေ့ site ထဲ မသှားဘူးလား”
“ဒီနေ့ လုပစြရာလေးရှိလို့ ပြနလြာတာ ဟဲဟဲဟဲ”
ဝင်းနိုငကြပြောရင်း နှေးနှေးရဲ့ မလုံ့တလုံ ဖြစ်နသေော ရငသ်ားလေးများကို တဏှာခိုးဝနသေေော မကြလြုံးဖြင့ြ ကြည့်န်သည်ေ။ နှေးနှေး စိတမြလုံစွာ ရငဘြကကြို လကဖြှင့အြုပ်၍ ဝင်းနိုငကြို ရှောငလြိုကပြှီး အခန်းထဲ အပြေးတပိုင်း ဝငလြိုကသ်ည်။ အခန်း တံခါး ပိတလြိုကစြဉြ ဝင်းနိုငမြှာ လကတ်ဈဖကဖြှင့ြ အခန်းတံခါးကို လှမ်းဆှဲပြီး အခန်းထဲ လိုကဝြငလြာလိုကသ်ည်။
“ကို ကိုဝင်းနိုင် အခန်းထဲ ဘာ ဘာလုပမြလို့လဲ”
“ငါ လုပစြရာရှိလို့ ပြနလြာတာလို့ ပြောပြီးပြီလေ”
“အဲ့ဒါနဲ့ ဘာဆိုငလြို့ အခန်းထဲ ဝငလြာတာလဲ။ အခု ထွကပြေးပါ”
“အေး ငါလုပစြရာရှိတာက နင့ကြိုလေ”
ဝင်းနိုင် ပြောပြောဆိုဆို နှေးနှေးရဲ့ ပုခုံးနှစ်ဖကကြို ကိုငကြာ ကုတငပြေါြ ဆောင့တ်ှန်းလိုကသ်ည်။
“ဝုန်း အ”
နှေးနှေး ကုတငပြေါြ ပတလြကလြှနကြသွှားရာ ဝင်းနိုင် နှေးနှေးအပေါြ ခုနအြုပ်၍ တကခြှလိုကသ်ည်။
“ရှင် ရှင် မယုတမြာနဲ့နောြ လှှတ် လှှတ်”
နှေးနှေး ရုန်းကနရြင်း ဝင်းနိုငရြငဘြတအြား လကသ်ီးနှင့ထြု မကြန်ှာအား လကသ်ဲများနှင့ြ ကုတခြှဈသည်။ ဝင်းနိုင် နှေးနှေး၏ လကန်ှဈဖကကြို ဖိထားကာ
“မင်း ငှိမင်ှိမလြေးနရင်ေ ကောင်းမယ် နှေးနှေး။ မဟုတရြင် အသားနာလိမ့မြယ်”
“ဘာ ရှင် ကြှနမြကို မတရားကငွ့တ်ာ ငှိမခြံရမယ် ဟုတလြား။ လူယုတမြာကြီး လှှတ် လှှတ် အု အု ဝု”
နှေးနှေးပါးစပထြဲ အသင့ယ်ူလာသော လကကြိုငပြုဝါကို လုံးထွေး၍ ဆို့လိုကသ်ည်။ ပြီးနောကြ နှေးနှေး၏ လကန်ှဈဖကကြို ဒူးဖြင့ြ ဖိထားကာ ခါးပတကြို ခွှတလြိုကပြှီး လကန်ှဈဖကကြို ကုတငတ်ိုငတ်ှင် ပူးခညွလြိုကသ်ည်။ လှုပရြှား၍ မရတော့သော အခွအနေတွင်ေ ဝင်းနိုင် နှေးနှေးကိုယပြေါမြှ ဆင်းကာ ထဘီကို ဆှဲခွှတလြိုကသ်ည်။ နှေးနှေးကိုယ် ကိုယတ်ုံးလုံး ဖြစ်သှားတော့သည်။
“ဝု ဝု ဝု ဝူးးး”
ဝင်းနိုင် သူ၏ ဘောင်းဘီကိုခွှတကြာ နှေးနှေး၏ ခွထေောကန်ှဈဖကကြို ပုခုံးပေါထြမ်း၍ လီးဒဈကို စောကပြတအြဝတွင် တေ့လိုကသ်ည်။ နှူးနှပပြှီးမှ လိုးချင်သ်ောလြည်း လီးအရငဝြငထြားမှ စိတခြရွမညလြေ။
“အင့ျ ဗြိ ဗြိ ဗစြျ အူးးဟူးဟူးးးးဟူးးးး”
အားပြင်းပြင်းဖြင့ြ တဈခကြတ်ည်း ဆောင့ထြည့လြိုကရြာ လီးမှာ စောကပြတအြတွင်းသားများအား ပြတတ်ိုကကြာ သားအိမခြေါင်းထိ ဝငဆြောင့သ်ည်။ နှေးနှေး သားအိမအြောင့သ်ှား၍ ခေါင်း ဘယည်ာ ရမ်းကာ မကြရြညမြွားပင် ကလွာသည်။ ဝင်းနိုငကြ လီးကို တဈဆုံးထုတကြာ အားကုန် ပြနဆြောင့ခြလွိုကသ်ည်။
“ဗလှတ် ဗြှတ် အင့ျ ဗြိ ဗြိ ဇွိ ဒုတ် အူးး ဟူးးဟူးးဟူးးး”
တဈခကြခြှင်း အားရပါးရ လိုးဆောင့ပြှီး နှေးနှေးရဲ့ စောကပြတလြေး ဝင်းနိုငလြီးကို ခံနိုငရြညရြှိလာသဖြင့ြ ဝင်းနိုင် အဆကမြပြတ် ဆောင့တ်ော့သည်။ နှေးနှေး စိတကြ မနှစ်မှို့သောလြည်း မသိစိတကြ ဖငကြှီးကို ကော့ကော့ပေးသည်။
“ဗြိ ဗြိ ဇွိ ဇွိ အု အု အု ဗြှတ် ဗြှတ် ဗြှတ် ဗြှတ် အု အု အိ အားးးရှီးးးးးးးး”
ဝင်းနိုင် ဆောင့ခြကြတ်ှေ ပြင်းလာကာ နှေးနှေး စောကပြတထြဲ သုတရြညမြွား ပန်းထုတလြိုကသ်ည်။ နှေးနှေးလည်း ခါးကော့ ဖငကြှှကာ ပြီးသှားသည်။ ဝင်းနိုင် နှေးနှေးပါးစပထြဲမှ လကကြိုငပြုဝါကို ထုတလြိုကပြှီး ခါးပတကြှိုးကို ဖြညပြေးလိုကသ်ည်။
“ကောင်းလား နှေးနှေး”
“ဘာ ကောင်းလားလဲ လူယုတမြာကြီး။ အီးဟီးဟီးဟီး ကိုအောင် သိသှားရင် ကြှနမ် ဘဝပကြပြှီရှင့ြ အီးဟီးဟီးဟီး”
“မင်းမပြောရင် အောငအြောင် မသိပါဘူးကြာ။ ငိုမနစမြေးနဲ့ တိတတ်ော့။ ခဏနားပြီးရင် နောကတ်ဈခွီ ဆှဲမယ် ဟုတပြှီလား။ ငါ မင်းကို အောငအြောငလြိုးတာထကြ ကောင်းအောင် လိုးပေးမှာပါကြ”
ဝင်းနိုင် ပြောရင်း အဝတမြဝတဘြဲ အခန်းအပြငဘြကြ ထွကသ်ှားသည်။ ပြီးနောကြ Beer ပုလင်း ယူလာကာ beer သောကရြင်း ကုတငပြေါြ တဈသိမ့သ်ိမ့ြ ရှိုကင်ိုနသေော နှေးနှေးအား မကြစြိအရသာခံနသည်ေ။ Beer တဈလုံး ကုနသ်ှားသောြ ကုတငပြေါြ တကလြာသည်။
“ကဲ နှေးနှေး နောကတ်ဈခွီ စလိုကကြှစို့ ပေါငကြားလိုကြ”
နှေးနှေးလည်း မထူးတော့ပြီမို့ မကြန်ှာလှှဲ၍ ပေါငဖြှဲပေးလိုကသ်ည်။ ဝင်းနိုင် နှေးနှေးပေါငကြှားထဲ ခေါင်းဝငကြာ စောကပြတကြို snow tower ဖြင့ြ သုတလြိုကသ်ည်။ ပြီးနောကြ စောကပြတအြား လကဖြှင့ဖြှဲ၍ အကြဲကြောင်းလေးထဲ လွှာဖြင့ြ ထိုးမှှလေိုကသ်ည်။
“အားးး ရှီးး အဟင့ျ ဟင့ျ ဟင့ျ”
ပါးစပကြို စောကပြတတ်ှင် ဖိထားကာ လွှာဖြင့ြ အားရပါးရ ထိုးမှှလေိုကြ၊ စောကပြတအြတွင်းသားများအား စုပယ်ူလိုကြ၊ စောကစြိလေးကို နှုတခြမ်းဖြင့ြ ဖိစုပလြိုကြ လုပပြေးနရော
“ပြှတ် ပြှတ် ပြှတ် အားးးရှီးးးး အဟင့ျ ဟင့ျ ဟင် အိုးးးးးးး”
နှေးနှေး အောငအြောင့ကြိုပင် သတိမရနိုငတ်ော့ပေ။ ဝင်းနိုင် စောကစြိလေးကို ဖိစုပပြေးရင်း လကည်ှိုးကို စောကပြတထြဲ ထိုးထည့ကြာ G-sport နရောအား လကည်ှိုးဖြင့ြ ဖိပြတပြေးနသည်ေ။ နှေးနှေး ဝင်းနိုင်၏ခေါင်းကို လကဖြှင့ကြိုငကြာ စောကပြတန်ှင့ြ ဖိကပရြင်း ဖငကြှီးကို ကော့ကော့ပေးသည်။
“ပြှတ် ပြှတ် စိ စိ အားး ရှီးးး ကောင်းလိုကတ်ာ ဟားးးး ထွကကြုနပြှီ ထွကကြုနပြှီ အားးးးးးးးးးးး”
နှေးနှေးခါးလေး ဆန့င်ငဆြန့င်င် ဖြစ်ကာ တဈခွီပြီးသှားသည်။ ဝင်းနိုင် ခကြခြှင်း နှေးနှေးဖငအြောကြ ခေါင်းအုံးခုကာ ဖောင်းကြှလာသော စောကပြတကြှီးထဲ လီးကို ထိုးထည့်လိုကသ်ည်။
“ဗြိ ဗြိ ဗှတ် ဗှတ် အားးးးးးးး”
နှေးနှေးကလည်း ဝင်းနိုငရြဲ့ လကမြောင်းများကို လကဖြှင့ကြိုငကြာ
“ဗြှတ် ဗြှတ် ဗှတ် ဗှတ် ဆောင့ျ ဆောင့ျ အားရပါးရ ဆောင့ျ အားးးးးးး”
ထိုနေ့တွင် ဝင်းနိုင် နှေးနှေးအား တဈနကေုန် တဈညလုံး နားလိုကြ လိုးလိုကဖြှင့ြ နံနကလြင်းမှ လိုးပြဲရပသ်ှားသည်။
နောကရြကတ်ှင် အောငအြောင် site ထဲ ရှိနခွေိန် ဝင်းနိုငမြှာ အိမသ်ို့ပြနလြာကာ နှေးနှေးကို လိုးသည်။ နှေးနှေးမှာလည်း နေ့ဘကြ ဝင်းနိုငရြဲ့ အလိုးကိုခံလိုကြ၊ ညဘကြ အောငအြောငလြိုးတာကို ခံလိုကဖြှင့ြ ကာမအရသာကို ကောင်းကောင်းကြီး ခံစားဇိမတ်ှေ့နတေော့သည်။ နှစ်ယောကသ်ား အနအထေိုင် ပိရိသဖြင့ြ အောငအြောင် လုံးဝ မရိတမြိပေ။ ဝင်းနိုင်၏ သှနသ်ငမြှုကြောင့ြ နှေးနှေး လီးကိုပင် ကောင်းကောင်း စုပတ်ကန်ပြေီ။ အလုပအြကိုင် အဆငပြှမှေ ကလေးယူမညဟြု ဆုံးဖြတထြား၍ တားဆေးထိုးထားသဖြင့ြ နှေးနှေးမှာ ကိုယဝြန် မရှိသေးပေ။
တဈနေ့တွင် အောငအြောင် site ထဲ လိုအပသ်ော ပစ်စည်းများ ဝယယ်ူ စာရင်းရှင်းနရင်ေး ပစ်စည်းဝယသ်ည့ြ ကုမျမဏီမနန်ဂွောနှင့ြ ရင်းနှီးကာ သူ့ထံတွင် ငှလှေှဲ ငှကေောကြ ကားမောင်းတကသ်ည့ြ အမွိုးသားတဈဦးနှင့ြ စာရင်းကိုင် အမွိုးသမီးတဈဦး လိုအပကြှောင်း စကားစပမြိသည်။ မိမိတို့လငမြယား နှစ်ယောကလြုံး အလုပရြနိုငသ်ောလြည်း အိမထြောင် မရှိသူကို ဦးစားပေးခေါသ်ဖြင့ြ စိတဓြါတကြကြာ ပြနလြာသည်။
“ကိုအောင် မကြန်ှာလည်း မကောင်းပါလား။ ဘာဖြစ်လာလို့လဲ”
“ဒီလို နှေးရေ %&$#@*-=………….”
“သှောြ အဲ့ဒါများ လှယလြှယလြေး။ ကိုအောငန်ဲ့ နှေးနဲ့ မောငန်ှမလို့ ပြောပြီး အလုပလြွှောကကြှည့မြယလြေ။ မရတော့လည်း အရှုံးမရှိပါဘူး။ ရတော့လည်း အမှတပြေါ့”
“ဟား အဲ့ဒီအကြံ မဆိုးဘူး ဒါပမယေ့ြ”
“ဘာမှ ဒါပမယေ့မြနနေဲ့၊ နောကကြိဈစ နောကရြှင်း၊ အခုဘဲ အလုပလြွှောကဖြို့ လုပတ်ော့။ နှေးလည်း ကိုအောငတ်ဈယောကတ်ည်း အလုပလြုပန်တော မကြည့်ရြကဘြူး”
“ok ဒါဆို အခုဘဲ သှားလွှောကလြိုကမြယ်။ နှေး မှတပြုံတငရြယ် ပတဈြပို့ပုံရယ် ပေးလိုကြ။ ကိုအောင် ဝင်းနိုငကြိုပြောပြီး မန်တလေးအထိ သှားလွှောကရြမှာ”
အောငအြောင် ဝင်းနိုငကြိုပြောကာ မန်တလေးသို့ ဆင်းသှားသည်။ ဝင်းနိုငလြည်း ခကြခြှင်း အိမသ်ို့ပြနလြာကာ
“နှေးရယ် အလုပရြရင် နှေးလည်း မန်တလေးကို လိုကသ်ှားမှာပေါ့နောြ။ ကိုယတ်ော့ လှမ်းနရတေော့မှာပေါ့”
“အောြ ကိုဝင်းနိုငရြယ် ကြှနမြတို့ တဈသကလြုံး ဒီလိုနသှေားလို့ မဖြစ်ဘူးလေ။ ဘဝအတွကြ တိုးတကရြာ တိုးတကကြှောင်း ရှာရမှာပေ့ါ။ ကဲ လှမ်းရမဲ့ကိဈစ ခဏထားလိုကြ။ ကိုအောင် မန်တလေးသှားတဲ့ တဈညလုံး နှေးတို့ အတူတူနမယေလြေ”
“ဟားးး ဒါ ဟုတတ်ာပေါ့ ကဲလာ အခန်းထဲသှားကြစို့”
“ဒါမြိုးကြ နှစ်ခါမပြောရဘူး လူဆိုး”
“ဟဲ ဟဲ ဟဲ ဟဲ”
ဝင်းနိုင် နှေးနှေးပုခုံးလေးအား ဖကကြာ အခန်းထဲဝင်၍ အခန်းတံခါးကို ပိတလြိုကသ်ည်။
“ဂြိတ်”
အောငအြောငတ်ို့လငမြယား နှစ်ယောကစြလုံး အလုပရြသဖြင့ြ မန်တလေးတွင် ကုမျပဏီမှ စီစဉပြေးသော တိုကခြန်းတွင် နရသေည်။ မနန်ဂွောနှင့လြည်း ရင်းနှီးသဖြင့ြ အစစအရာရာ အဆငပြှသည်ေ။ Interview စဉကြ သူဌေးကိုယတ်ိုင် ဗွူးကာ အောငအြောငကြ ငှလှေှဲ ငှထေုပ် နရောတွင် အလုပရြပြီး နှေးနှေးက စာရင်းကိုင် အလုပရြသည်။ မောငန်ှမ အတူနခွငေသ်ညဟြု ပြောထားသဖြင့ြ တိုကခြန်းတဈခုတွင် ပေးနခွင်ေး ဖြစ်သည်။ လငမြယားနှစ်ယောကလြုံး ပြောလြိုကသ်ည် ဖြစ်ခွင်း။
သူဌေးမှာ အသကြ ၃၅ နှစ်အရှယသ်ာ ရှိသေးပြီး အိမထြောငကြှဲနသေူဖြစ်ကြောင်း၊ သူ၏ အမွိုးသမီးမှာလည်း ကုမျပဏီတဈခု ထောငထြားကြောင်း၊ သူဌေးက သဘောကောင်းသောလြည်း လုပင်န်းတွင် တိကမွှကြိုကကြှောင်း မနန်ဂွောကိုမိုး ပြောသဖြင့ြ သိထားသည်။ လငမြယားနှစ်ယောကလြုံး အလုပတ်ှင် မောငန်ှမပုံစံ ပိပိရိရိနကော အလုပကြို တာဝနကြွအေောင် လုပပြှီး ညနေ အလုပဆြင်းခွိနမြှ အတိုးခွ အလှမ်းသယရြသည်။
“လှမ်းလိုကရြတာ နှေးရယ်၊ ကိုအောငတ်ို့ဘဝက နီးလကြန်ဲ့ ဝေးနရတေဲ့ ဘဝကြာ”
“အောြ ကိုအောငရြယ် နေ့ခင်းသာ စကားကောင်းကောင်း မပြောရတာ။ ညဘကြ အတူတူနလေို့ရတာဘဲဟာ။ တဈခွား အလုပမြရသေးခငလြေး အောင့အြီးပြီး နကြတောပေါ့။ အခု အလုပကြ မပငပြန်းတဲ့အပြင် လစာလည်း မကလြောကစြရာ၊ နရောထိုငခြင်းလည်း ပေးထားတော့ နှေးတို့အတွကြ ဘယလြောကြ အဆငပြှလေဲ၊ ရတာလေး စုကြတာပေါ့။ ဒီအတိုင်း တဈသကလြုံး နသှေားမှာမှ မဟုတတ်ာ”
“အင်းပါ နှေးရယ်။ ဒါပမယေ့ြ သူဌေးကိုစိုးခိုင် နှေးကို ကြည့်တ်ဲ့ မကြလြုံးတွေ အရောငတ်ောကလြှန်းတော့ ကိုအောင် စိတမြခဘွူးကြယ်”
“သူက နှေးကို အပျိုမှတလြို့ ကြည့်တ်ာ နမှောပါ ကိုအောငရြယ်။ စိတခြပြါ နှေး ရှောငတ်တပြါတယ်။ နှေးလေ ကိုအောင့ကြို အရမ်းခစွတ်ယ် သိလား”
“ပြှတ် ပြှတ် ပြှတ် ပြှတ်”
နှေးနှေး အောငအြောင့န်ှုတခြမ်းကို နမ်းစုပလြိုကသ်ည်။ အောငအြောင် နှေးနှေးအား သိုင်းဖကကြာ အငမ်းမရ ပြနလြညန်မ်းရှိုကလြိုကသ်ည်။ နှေးနှေး အောငအြောင့ရြငဘြကကြို တွန်းလှဲရာ အောငအြောင် ကုတငပြေါြ ပတလြကလြှနကြသွှားသည်။ နှေးနှေး အောငအြောင့အြပေါမြှ တကခြှကာ အောငအြောင့အြင်ျကြီအား ခွှတလြိုကသ်ည်။ အောငအြောင့န်ို့အုံနှင့ြ ရငဘြကြ တဈလွှောကြ လကသ်ည်းခွှနမြွားနှင့ြ အသာကုတခြှဈရင်း နို့သီးခေါင်းလေးများကို စုပလြိုကသ်ည်။
“ပြှတ် ပြှတ် ပြှတ် ပြှတ် အိုးးးး ရှီးးးး”
အောငအြောင် ခေါင်းမော့ကာ ဇိမတ်ှေ့သှားသည်။ နှေးနှေးလွှာလေးဖြင့ြ အောငအြောင့ခြကြကြို ကလိရင်း ဘောင်းဘီဇဈကို ဖြင့ကြာ အထဲမှ မာနဖြီနသေော လီးကို လကဖြှင့ြ ဖြဖြလေး ဆှဲထုတလြိုကသ်ည်။
“အိုး ကိုအောင့ဟြာကြီးက တင်းမာနတောဘဲ”
“နှေးက အဲ့လောကဆြှနမှတေော့ ဒီကောငကြှီး ထနပြေီပေါ့ ဟားဟားဟားဟားး”
“ကဲ ဒီနေ့ နှေး ကိုအောင့ကြို အစွမ်းကုန် ပြုစုပေးမယန်ောြ”
နှေးနှေး အောငအြောင့ဘြောင်းဘီအား ဆှဲခွှတကြာ ကုတငခြှရင်ေးတွင် ပုံလိုကသ်ည်။ ပြီးနောကြ ထောငမြကန်သေော လီးကြီးကို လကဖြှင့ြ ဖြဖြလေး ကိုငကြာ အရညပြှားကို ဆှဲခလွိုကသ်ည်။ နီရဲစိုစွတန်သေော လီးဒဈကြီးပေါလြာရာ နှေးနှေး နှုတခြမ်းအားစုပြီး လီးဒဈကို ငုံစုပလြိုကသ်ည်။
“ပြှတ် ပြှတ် ပြှတ် အားးး ရှီးးး နှေးရယ်”
အောငအြောင် နှေးနှေးခေါင်းကို ကိုငကြာ လကခြွောင်းများဖြင့ြ ဆံပငကြို ထိုးဆှရင်း မှိန်းနသည်ေ။ နှေးနှေး အောငအြောင့ဂြှေးဥနှစ်လုံးကို လကဖြှင့ြ ဖြဖြလေး ပြတခြွနရေင်ေး လီးဒဈကို လွှာဖြင့ြ ဝိုကလြိုကြ၊ လီးကို အာခေါငထြိအောင် ငုံစုပလြိုကြ လုပပြေးနရော
“ပြှတ် ပြှတ် ပြှတ် အိုးးးး ဟိုးး ဟိုးး ကောင်းလိုကတ်ာ နှေးရယ် ရှီးးးးး”
ဆယမြိနဈခန့ြ အောငအြောင့လြီးကို စိတကြှိုကြ စုပပြေးလိုကရြာ အောငအြောင့်တဈကိုယလြုံး ကုတင် ထကတ်ှင် ကော့လှနန်တေော့သည်။
“ပြှတ် ပြှတ် ပြှတ် အားးးဟားးးဟားးး”
“နှေး အပေါကြ တကဆြောင့ပြေးမယန်ောြ”
နှေးနှေး အောငအြောင့န်ားနား တိုးတိုးလေး ကပပြှောလိုကရြာ အောငအြောင် မကြလြုံးမှေးစင်းကြည့်ရြင်း ခေါင်းငှိမ့ပြှလိုကသ်ည်။ နှေးနှေး အဝတမြွား ခွှတကြာ အောငအြောင့အြပေါြ တကခြှလိုကသ်ည်။ လီးကို လကဖြှင့ကြိုငကြာ စောကပြတအြပေါကတ်ှင် တေ့လိုကပြှီး ဖငကြို ဖြေးဖြေးခွင်း ဖိထိုငလြိုကသ်ည်။
“ပြှတ် ဗလှတ် ဗြိ အားဟားးဟားးး”
တင်းမာနသေော လီးကြီးမှာ နှေးထွေးနူးညံ့သော စောကပြတ် အတွင်းသားများအား ပြတတ်ိုကကြာ အဆုံးထိ ဝငသ်ှားသည်။ နှေးနှေး ဖငကြှီးကို ကြှလိုကြ ဖိလိုကဖြှင့ြ လုပပြေးလိုကရြာ
“ပြှတ် ပြှတ် ဗလှတ် ဗြှတ် အိုးးး ရှီးးး”
အောငအြောင် ဇိမတ်ှေ့နသည်ေ။ အခကြြ ၂၀ ခန့ြ အပေါမြှ လိုးပြီးသောြ နှေးနှေး စောကပြတအြား အောငအြောင့ြ ဆီးခုံဖြင့ြ ဖိကပကြာ ဖငကြှီးအား စကောဝိုင်း ဝိုင်းပေးလိုကသ်ည်။
“အားးး ဟားး ဟားး ဟားး နှေးရယ် ကောင်းလိုကတ်ာကြာ”
အောငအြောင် နှေးနှေး၏ နို့အုံနှစ်ဖကကြို လကမြွားဖြင့ြ ဖိညှဈပေးလိုကရြာ နှေးနှေး ပိုမိုသှကလြာသည်။ ဆယမြိနဈခန့ြ စကောဝိုင်းပြီးသောြ နှေးနှေးလကန်ှဈဖကကြ အောငအြောင့ပြုခုံးပေါြ ထောကလြိုကသ်ည်။ ဆံပငမြွား အောငအြောင့ြ မကြန်ှာပေါြ အုံကလွာသည်။
“နှေး အားရပါးရ ဆောင့တ်ော့မယန်ောြ”
“အင်း”
ဆံပငမြွားကြားမှ ရမကထြနန်သေော နှေးရဲ့ မကြန်ှာလေး ကြည့်ကြောင်းနသည်ေ။
“ဗြှတ် ဗြှတ် ဖတ် ဖတ် အင့ျ အင့ျ အင့ျ ပလှတ် ပလှတ် ဗြှတ် ဗြှတ် အ အ အ ”
အောငအြောငလြည်း နှေးနှေးခါးကို လကဖြှငကြိုငကြာ အောကမြှ စည်းခကြည်ီညီ ပင့ပြေးသည်။ နှေးနှေး ဆောင့အြခွ အောငအြောင် ပင့အြတင် ကြကတ်ိ ကနွရော နှစ်ယောကစြလုံး ကောင်းနတေော့သည်။ နှေးနှေး၏ ဆောင့ခြကြမြွား သှကလြာသည်။
“ဗြှတ် ဗြှတ် ဖကျ ဖကျ ဖကျ အ အ အ ဖောကျ ဖောကျ ဗလှတ် ဗြှတ် အင့ျ အင့ျ အင့ျ ဘှတ် ဘှတ် ဗြှတ် ဗြှတ် အ အ အ ကို ကိုအောင့ျ အ အ အ ပြီးတော့မယ် ပြီးတော့မယ် ဗြှတ် ဗြှတ် ဗြှတ် အားးး အားးး ရှီးးးးး အိုးးဟိုးးဟိုးးးး ဟားးး”
နှေးနှေးကိုယလြုံးလေး အောငအြောင့အြပေါြ အရုပကြှိုးပကြြ ပြုတကြသွှားတော့သည်။ အောငအြောငလြည်း တင်းကြပစြှာ ဖကထြားလိုကသ်ည်။
“အင်းးးဟင်းးဟင်းးဟင်းး ကိုအောငရြယ် ခစွလြိုကတ်ာကြယ်”
“နှေး မောသှားပြီလား”
နှေးနှေး ခစွစြဖြယ် ပြုံးပြရင်း ခေါင်းငှိမ့လြိုကသ်ည်။
“နှေး ဒီပညာတွေ ဘယလြိုတတတ်ာလဲ ဟင်”
“အောြ ကိုအောငရြယ်။ နှေးလည်း ဒီဘကခြတ်ကေ လူငယတ်ဈယောကလြေ။ ကိုယ့ယ်ောကြွားကို ပြုစုဖို့ရာ 18+ တွေ ကြည့်တ်ာပေါ့ အဟီးးး”
အောငအြောင် နှေးနှေးရဲ့ နဖူးလေးအား နမ်းရှိုကလြိုကသ်ည်။ နှေးနှေး စိတထြဲမှာသာ **ကိုအောငရြယ် အဲ့ပညာတွကေ ကိုအောင့သ်ူငယခြငွြး ကိုဝင်းနိုင် သငပြေးလိုကတ်ာတွလေေ၊ နှေးလေ ကိုဝင်းနိုငန်ဲ့ ဖောကပြှနမြိပမယေ့ြ ကိုအောင့ကြိုဘဲ ခစွတ်ာပါ၊ နှေးရဲ့ စိတဆြန်ဒအရ မှားခဲ့တာကို ခွင့လြှှတပြေးပါနောြ၊ နှေး ကိုအောင့ကြို အရမ်းခစွတ်ယကြှယ်***။ နှေးနှေး ရငထြဲက စကားတွကေို ကိုအောင် မကြားနိုငဘြဲ နှေးနှေးကိုယလြုံးလေးအား ကစွကြစွပြါအောင် ဖတထြားရင်း အိပပြွောသ်ှားတော့သည်။
————————————————
အလုပမြှ အိမသ်ို့ ဖယရြီကားဖြင့ြ အတူတူ ပြနရြသောလြည်း တဈခါတဈခါ နှေးနှေး စာရင်းများ မပြီးလွှင် နောကကြတွတသ်ည်။ ထိုအခွိနတ်ှင် အောငအြောငကြ အရငပြှနရြသည်။ မောငန်ှမဟု ပြောထားသဖြင့ြ ထိုအခွိနကြှီးအထိ စောင့ရြန် မသင့ပြေ။ ထိုသို့ နောကကြသွည့အြခါမွိုးတွင် မနန်ဂွောကိုမိုးက နှေးနှေးအား ကားဖြင့ြ လိုကပျို့ပေးတကသ်ည်။ ကိုမိုး လိုကပျို့ပေးလငွြ သိပမြိုးမခွုပသ်ောလြည်း တဈခါတဈရံ ကိုစိုးခိုင် လိုကပျို့လွှင် ဆိုငတ်ဈဆိုင်၌ ညစာ စားပြီးမှ ပြနပျို့သည်။ ထိုညမွိုးတွင် အောငအြောင် အူတိုရသည်။
ဒီရကပျိုင်း ညစာစားပြဲ ရှိသည့အြခါတွငလြည်း ကိုစိုးခိုင် နှေးနှေးကို ခေါသ်ှားလေ့ရှိသည်။ ယခုညလည်း နှေးနှေးအား ကုမျပဏီမိတဆြုံစားပြဲတွင် သူနှင့အြတူ လိုကရြန် ခေါသ်ဖြင့ြ မငှင်းသာ၍ နှေးနှေး လိုကသ်ှားရသည်။ အောငအြောငလြည်း မနန်ဂွောကိုမိုး ခေါသ်ဖြင့ြ နှစ်ယောကသ်ား Beer ဆိုင် ထိုငဖြစ်ကြသည်။
“အောငအြောငရြေ မင်းညီမကိုတော့ သူဌေးက မကြစြိကနွပေုံ ရတယ်”
“ဘာဗြ”
“အာ မင်းကလည်း ဖြေးဖြေးလုပပြါဟ”
“Sorry ကိုမိုးရာ”
“ငါက ဖြစ်နိုငတ်ာကို ပြောတာပါကြ။ မင်းကလည်း အဲ့လောကတ်ောင် နှမွောသလား”
***နှမွောတာပေါ့ဗွာ။ အဲ့ဒါ ကြုပမြိန်းမဗွ ကြုပမြိန်းမ***။ အောငအြောင် ရငထြဲကသာ ပြောဖြစ်ကာ Beer တွေ လှိမ့သ်ောကန်တေော့သည်။ အိမပြှနရြောကသ်ောြ နှေးနှေး ရောကန်ှင့န်ပြေီ။
“ကိုအောင် ဘယသ်ှားနတောလည်းကြယ်။ နှေး စောင့န်တော ကြာပေါ့”
“နှေးရယ် ကိုအောငလြေ နှေးကို စိတမြခတွော့ဘူးကြယ်။ ဒါနဲ့ နှေးမကြန်ှာလည်း မကောင်းပါလား”
“ဟုတတ်ယ် ကိုအောင်။ ဒီနေ့ ကိုစိုးခိုင် နှေးကို လကထြပခြှင့တ်ောင်းတယ်”
“ဟာ ဘယဖြစ်မလဲ၊ နှေး ဘယလြို ပြောလိုကလြဲ”
“မဖြစ်နိုငပြါဘူးလို့ ငှင်းလိုကတ်ာပေါ့ ကိုအောငရြယ်။ နှေးမှာ ရညရြှယထြားတဲ့သူ ရှိတယလြို့ ပြောလိုကတ်ယ်”
“ဟူးးး ဒီအတိုင်းနလေို့ မဖြစ်တော့ဘူး နှေး။ ဒီလကုနရြင် ကိုအောင် သူဌေးကို အမှနအြတိုင်း ဖြင့ပြှောမယ်။ အလုပကြ ထွကရြင် ထွကရြပါစကြော”
“ကဲပါ ဒါတွထေားတော့ လာ အိပကြှစို့”
“ပြှတ် ပြှတ် ပြှတ် ပြှတ်”
—————————————–
ဒီနေ့ ကိုအောင် ရုံးသို့ပြနရြောကတ်ာ နောကကြသွည်။ ရောကလြာတော့လည်း မကြန်ှာမကောင်း။ မနန်ဂွောရုံးခန်းထဲ အလောတကြီး ဝငသ်ှားသည်။ တဈနာရီခန့ကြှာသောြ ကိုစိုးခိုင် ရောကလြာသည်။ ဘာတွဖြစ်ေလို့ ဘာတွေ ဆှေးနှေးနကြသေညကြို နှေး မသိ။ ရုံးဆင်းခွိန် ရောကလြာသဖြင့ြ နှေး အရငပြှနလြာခဲ့သည်။ ည တောတ်ောလြေး ဉာည့န်ကမြှ ကိုအောင် ပြနရြောကလြာသည်။
“ကိုအောင် မကြန်ှာလည်း မကောင်းပါလား။ ဘာတွဖြစ်ေလို့လဲ ဟင်”
အောငအြောင် နှေးနှေးအား ထွေးပြေ့လိုကရြင်း
“နှေးရယ် ကိုအောငတ်ော့ ဘဝပကြပြှီကြာ အီးဟီးဟီးဟီး”
“အို ကိုအောင် နှေးကို အကြိုးအကြောင်းလေး ပြောပြပါဦး”
“နေ့လညကြ ကိုအောင် site တဈခုက ပစ်စည်းဖိုး သိန်းသုံးရာ သှားယူပြီးအပြန် လမ်းမှာ အဖိုးကြီး တဈယောကြ လမ်းလွှောကရြင်း မူးလဲလို့ ကားနဲ့ တငလြာပြီး ဆေးရုံကို လိုကပျို့ပေးခဲ့တယ်။ ဆေးရုံရောကတ်ော့ သူ့ phone ထဲက contact list ကိုကြည့်ပြှီး သူ့မိသားစုကို အကြောင်းကြားတယ်။ ပြီးတော့ ကားဆီပြနလြာရော ကားနောကခြန်းထဲက ပိုကဆြံတွေ မရှိတော့ဘူးကြာ။ အီး ဟီး ဟီး ဟီး”
“ဘုရား ဘုရား ကိုအောငရြယ်၊ ကိုစိုးခိုငကြ ဘာပြောလဲ ဟင်”
“ကိုအောင့ြ တာဝနတ်ဲ့။ သူပြောတာလည်း ဟုတပြါတယ်။ ကိုအောင် ဒီငှကေို မဆပန်ိုငရြင် တရားဥပဒအရေ ရငဆြိုငရြမှာ။ အဲ့ဒီတော့ နှေး အိမကြိုပြနတ်ော့။ ကိုအောင် ထောငကြထွကလြာမှ နှေးကို လာခေါလြှည့မြယန်ောြ”
နှေးနှေး ခတေ်တမြှ စဉျးစားကာ
“ကဲ တောပြှီ ကိုအောင်။ နှေး မနကဖြှန် ကိုစိုးခိုငန်ဲ့ ဆှေးနှေးကြည့်မြယ်။ ကိုအောင့ကြို နှေး ထောငအြကြ မခံနိုငဘြူး”
နှေးနှေးပုံစံက ဆုံးဖြတခြကြတ်ဈခု ခလွိုကသ်ကဲ့သို့ ပါးပြငပြေါလြည်း မကြရြညစြတွေ ကဆွင်းလာသည်။
“နှေး ဘာလုပမြလို့လဲ”
“ကိုစိုးခိုင် နှေးကို လကထြပဖြို့ ကမ်းလှမ်းထားတယ် ကိုအောင်”
“ဟာ မဖြစ်ဘူး နှေး၊ လုံးဝ မဖြစ်နိုငဘြူး”
“ကိုအောငရြယ်၊ နှေး ကိုအောင့ကြို ထောင် လုံးဝ အကမွခံနိုငဘြူး။ နှေး ကိုအောင့ကြို ကယတ်ငခြှင့ြ ပေးပါ။ နှေးလေ ဘယဘြဝရောကရြောကြ ကိုအောင့ကြို ခစွန်မှောပါ။ အဟင့ြ ဟင့ြ ဟင်”
“နှေးရယ် ကိုအောင် ရငကြှဲပါပြီကြာ”
အောငအြောငန်ှင့ြ နှေးနှေး တင်းကြပစြှာ ဖကထြားလိုကကြှသည်။
——————————————
ကုတငထြကတ်ှင် တဈဖကလြှည့ကြာ ဘေးတဈစောင်း လှဲနသေော နှေးနှေး၏ ပေါငအြတွင်းသားလေးကို ပြတသ်ပရြင်း ကိုစိုးခိုင် ပြုံးမိသည်။ နှေးနှေးခငမြွာ နှစ်ခွီဆတတ်ိုကြ အလိုးခံထားရ၍ မှိန်းနသည်ေ။ ဦးစိုးခိုငရြဲ့ လိုးခကြတ်ှကေ ကြမ်းလှန်းသည်။ ဆောင့ခြကြတ်ှေ ပြင်းထနလြှန်း၍ ပေါငခြှဆုံ အောင့ကြာ စောကပြတတ်ဈခုလုံး ပူထူနသည်ေ။ မုဒိန်းကငွ့ကြာ အညှိုးနှင့ြ လိုးခံရသကဲ့သို့ ခံလိုကရြသည်။ အောငအြောင် ထောငကြမွည့ြ အရေး အတွကြ ဒီကနေ့ ဦးစိုးခိုငကြို နှေးနှေး လကထြပခြဲ့သည်။
ညပိုင်း အိပခြန်းထဲရောကသ်ညန်ှင့ြ နှူးနှပခြှင်း မပြုဘဲ နှားသိုးကြိုးပကြြ အလိုးခံလိုကရြသဖြင့ြ နှေးနှေးမှာ ရမျမကစြိတထြကြ နာကငွမြှုက ပိုနသည်ေ။ ဦးစိုးခိုငသ်ည် တဏှာစိတ် ပြင်းထနသ်ူဖြစ်ကာ ကာမဆကဆြံရာတွင် ကြမ်းတမ်းသည့ြ နည်းလမ်းများ အသုံးပြုမှ အာသာပြသေူ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့ပြင် သူ့မိန်းမဒေါမြီမီ သူမရှိခင် နောကမြီးလင်းသဖြင့ြ ကြဲခဲ့ရသည်။ ဦးစိုးခိုင်၏ ဆကဆြံမှုမှာ ဖာသညမြပင် မခံနိုငပြေ။ ဒေါမြီမီလည်း ခစွြ၍ ယူထားသော ယောကြွား ဖြစ်လင့ကြစား ကာမဆကဆြံမှုတွင် တဈကြိမမြွှ ကြနပေမြှု မရခဲ့သဖြင့ြ နောကမြီးလင်းရင်း လငမြယား ကြာရှင်းခဲ့သည်။ ဦးစိုးခိုင် အရကခြှကကြို တဈကြိုကမြော့ကာ စီးကရကြ ခဲရင်း
“နှေးနှေး ”
“ရှင် အဈကိုကြီး”
“မင်းတို့ လငမြယား နှစ်ယောကလြုံး ငါ့ကို ညာခဲ့တယ်”
“ရှင်!!!!!!!!!!!!”
ဦးစိုးခိုင် ကုတငထြကြ တကလြာကာ နှေးနှေးဆံပငအြား လကဖြှင့ြ ဆှဲဆုပကြိုငလြိုကသ်ဖြင့ြ နှေးနှေး ခေါင်းမော့သှားသည်။ နှေးနှေးနားနား ကပ်၍
“မင်းတို့ အလုပလြွှောကကြတည်းက မှတပြုံတငတ်ှကေို ငါကြည့်ခြဲ့တယ်။ မောငန်ှမဆိုပြီး မိဘတွေ မတူကြဘူး။ အေး ကိုမိုးလည်း ရိပမြိလိမ့မြယ်။ ဒါပမယေ့ြ အောငအြောင့ကြို ကိုမိုးက ခငလြို့ မသိချင်ယ်ောငဆြောငပြှီး အလုပခြန့ခြဲ့တယ်။ မင်းတို့ကို ပေးနတေဲ့ တိုကခြန်းက ငါ့တိုကခြန်းကြ။ အဲ့ဒီမှာ ငါ cctv တပထြားတယလြေ ဟားဟားဟားဟား”
“ဒါ ဒါဆို ရှငကြ ကြှန် ကြှနမ် အိမထြောငသ်ညမြှန်း သိလကြန်ဲ့ လကထြပခြဲ့တာပေါ့။ အ အ”
ဦးစိုးခိုင် နှေးနှေးဆံပငကြို ဆှဲဆောင့လြိုကသ်ည်။
“အေး ဟုတတ်ယလြေ။ မင်း ငါ့ကုမျပဏီကို ရောကလြာကတည်းက မင်းရဲ့ တကမြကဖြို့ကောင်းတဲ့ ခန်ဓာကိုယကြို ငါ ရချင်ခြဲ့တာ။ အခုတော့ မင်းက ငါ့လကခြုပထြဲက ရေ ဖြစ်နပြေီကြ။ ဟားဟားဟားဟား။ အေး မင်းက ငါ့ဆီရောကလြာခွိန် အပျို မဟုတပြမယေ့ြ အပျိုစဈသေးတဲ့ တဈနရောကိုတော့ ငါ ပိုငဆြိုငန်ိုငပြါသေးတယကြှ။ ဟား ဟား ဟား ဟား”
“ရှင် ရှင် ဘာလုပမြလို့ အ”
“အေး ဟုတတ်ယ် အခု ငါ မင်းဖငကြို လိုးမလို့ကြ”
“အဲ့ဒါတော့ မလုပ် မလုပပြါနဲ့ အဈကိုကြီးရယ် အ”
ဦးစိုးခိုင် နှေးနှေးအား မှောကလြကြြ အနအထေား ဖြစ်အောင် လုပလြိုကကြာ အပေါမြှ တကခြှလိုကသ်ည်။ ပြီးနောကြ တငပြါးနှစ်ခုအား ဖြဲ၍ ဖငပြေါကထြဲ တံတွေးထွေးလိုကကြာ လီးဒဈကို စအိုပေါကတ်ှင် တေ့ပြီး ဆောင့ထြည့လြိုကသ်ည်။
“အင့ျ ဗြိ ဗြိ ဇွိ”
“အားးး နာတယ် နာတယ်”
လီးဒဈကြီး စအိုပေါကြ ကဉွြးကဉွြးလေးထဲ ဝငသ်ှားသဖြင့ြ နှေးနှေး အတောအြီသှားသည်။
“ဗြိ ဗြိ ဗစြျ ဗစြျ”
“အားး အားး နာတယ် နာတယ် အီးဟီးဟီးဟီး”
လီးကြီး ဖငပြေါကထြဲ တဈဝကခြန့ြ တိုးဝငလြာသဖြင့ြ နှေးနှေး နာကငွစြှာ အောဟြဈနရသေည်။ ဦးစိုးခိုင် တဈဝကခြန့ြ ဝငန်သေော လီးကို ဒဈမှုပရြုံ ဆှဲထုတကြာ အဆုံးထိ ဆောင့သ်ှင်းလိုကသ်ည်။
“အင့ြ ဗွိ ဗွိ ဇွိ ဗွှတ် အားးးးးး သပေါပြီ အမရေဲ့ အမလေးလေး ဖငကြှဲပါပြီ အီး ဟီး ဟီး ဟီး”
လီးတဈဆုံး ဖငထြဲ ဝငသ်ှားသည်။ ဦးစိုးခိုင် လီးကို အဆုံးထိထုတကြာ အားကုန် ဆောင့သ်ှင်းလိုကသ်ည်။
“ဗြိ ဗြိ ဘု ဘု ဗြှတ် အူးးး ဟူးးး ဟူးးး အမလေးလေး နာတယ် နာတယ်”
နှေးနှေးရဲ့ အောသ်ံကို ကြားရလေ ဦးစိုးခိုငရြဲ့ ဆောင့ခြကြတ်ှေ ပြင်းထနလြဖြငေ့ြ အခကြြ ၃၀ ခန့ြ အားရပါးရ လိုးဆောင့ပြှီးသောြ
“ဗြှတ် ဗြှတ် ဗှတ် ဗှတ် အားး အားး အားး ဟားးးးရှီးးးးးး”
“တောကဈြ ဖငလြေးကို စီးပိုငန်တောဘဲ နှေးနှေးရယ် ဟားး ရှီးး”
ဦးစိုးခိုငကြသာ ကောင်းနသေောလြည်း နှေးနှေးမှာ အသံပင် မထွကန်ိုငတ်ော့။
—————————————–
ဦးစိုးခိုငန်ှင့ြ ဒေါမြီမီစိုးတို့သည် စီးပြားရေးလုပင်န်းတွင် အောငမြှငကြှသူများ ဖြစ်ကြသည်။ ငယရြည်းစားများ ဖြစ်ကြသောလြည်း စီးပြါးရေးကို အလေးထားကြသဖြင့ြ ဦးစိုးခိုင် အသကြ ၃၀ ၊ ဒေါမြီမီစိုး ၂၈ နှစ် အရှယမြှ အိမထြောငပြှုဖြစ်သည်။ ဦးစိုးခိုငသ်ည် ငယစြဉကြပင် မိဘနှစ်ပါး အိမထြောငကြှဲသှား၍ အိမထြောငရြေးကို သိပမြယုံ။ မိခငကြ အဖေ ရှိလွှကန်ှင့ြ မိမိရှေ့မှာတင် Driver ဦးလေးနှင့ြ ဖောကပြှနသ်ည်။
Driver နှင့ြ မိခင် ဆကဆြံတိုင်း Driver က ရိုကန်ှကန်ှိပစြကကြာ ဆကဆြံသညကြို မိခငကြ ကြနပေန်သည်ေ။ သူတို့ ဆကဆြံတိုင်း ခိုးကြည့်ဖြစ်သည်။ မိခင် ဖောကပြှနသ်ညကြို ဖခင် သိသှားတော့ စကားများကြကာ မိခင် အိမပြေါမြှ ဆင်းသှားသည်။ ဖခင် လိုကခြေါသ်ောလြည်း ပြနမြလိုကဘြဲ Driver ၏ နှိပစြကခြှင်း၌ ပြောမြှေ့နသည်ေ။ နောကပျိုင်း ဖခငလြည်း အပြောမြယားများ ထား၍ ကာမဆကဆြံမှုကို ကြမ်းတမ်းစွာ ပြုသည်။ စိုးခိုငကြိုလည်း
“မိန်းမဆိုတာ အရိုးကြဲအောင် ဆောမြှ အသဲစွဲတတတ်ဲ့ အမွိုးကြ”
ဟု သငကြှားသည်။ ထိုအခွိနမြှစ၍ ကိုစိုးခိုငတ်ဈယောကြ ကာမဆကဆြံရာတွင် စိတရြိုင်းများ ဝငခြဲ့သည်။ အိမထြောငကြခွါစတော့ မီမီစိုးနှင့ြ ကာမကိဈစ ပြုမူတိုင်း နူးညံ့စွာဆကဆြံပြီး ၆ လ ကြောလြာတော့ စိတရြိုင်းများ စလာသည်။ BDSM ဇာတကြားများကြည့်ြ၊ မီမီစိုးကိုလည်း ပြ၍ ထိုထဲကအတိုင်း ဆကဆြံသည်။
မီးမီးစိုးလည်း ပထမပိုင်း အသဈအဆန်းဟု သတမြှတကြာ လိုကလြုပပြေးသည်။ နောကပျိုင်းတွင် ကာမဆန်ဒ အထွဠအြထိပထြိ ရောကသ်ောလြည်း သာယာမှုထကြ နာကငွမြှုက ပိုလာသည်။ ထို့ကြောင့ြ ရုံးပိတရြကမြွားတွင် ကိုစိုးခိုငန်ှင့ြ ကာမ ဆကဆြံရမညကြို ကြောကလြာသည်။ ထို့ကြောင့ြ အလုပအြကြောင်းပြ၍ ထိုရကမြွိုးတွင် ခရီးထွကကြာ ရှောငဖြစ်သည်။ သို့သောြ ကိုစိုးခိုငကြို ခစွလြှန်း၍ တဈလတဈကြိမသ်ာ ဆကဆြံဖြစ်သည်။
ဤသို့ဖြင့ြ မီမီစိုးတို့ ဆကဆြံရေးက တဖြေးဖြေး အေးလာသည်။ မီမီစိုးသည် ရမျမကထြနသ်ူတဈဦး ဖြစ်သဖြင့ြ ကာမကိဈစ ပြုလုပလြိုသောလြည်း ကိုစိုးခိုငန်ှင့ြ ဆကဆြံရမှာ ကြောကလြာသည်။ ထိုအခွိနတ်ှငပြင် သဘောကောင်း၍ အပြောခွိုသော မနန်ဂွောကိုမိုးနှင့ြ အလုပတ်ှဲလုပရြင်း ရင်းနှီးကြရာက အရင်းနှီးလှနသ်ှားသည်။ အစပိုင်းတွင် ကိုမိုးက သူ့ဆရာကတောြ ဖြစ်သဖြင့ြ စောင့ထြိန်းသောလြည်း နောကပျိုင်း ဆရာကတောကြ သူ့ခံစားခကြမြွားကို ရငဖြှင့သ်ဖြင့ြ ဆရာကတောကြို သနားကာ ဆရာကတောြ လိုအပန်သေော ကြပလြပကြို ဖြည့ဆြည်းပေးရင်း ကိုမိုး၏တိုကခြန်း ကုတငထြကတ်ှင် မကြာခဏ သှေးသား ဖလှယဖြစ်ကြသည်။
ကိုမိုး၏ ဆကဆြံမှုက ကိုစိုးခိုင် ဆကဆြံသညန်ှင့ြ ဆန့ကြငွဘြကြ။ ကိုစိုးခိုငကြ ကြမ်းသလောကြ ကိုမိုးက မီမီစိုးကို နုနုရှရှလေး ကိုငတ်ှယသ်ည်။ တခါတရံ ကိုစိုးခိုင် အလုပဖြှင့ြ ခရီးသှားလွှင် မီမီစိုးက ကိုမိုးကို အိမသ်ို့ခေါကြာ သူမတို့လငမြယား အိပယ်ာထကတ်ှင် နှစ်ပါးသှားတတသ်ည်။ တဈရကတ်ှင်
“မီမီရေ ကိုစိုး ဒီညနေ ခရီးထွကရြမယ်။ တနင်ျလာနေ့မှ ရောကမြှာ။ အပြန် နိုငင်ံခွားသားနှစ်ယောကြ ပါလာမယ်။ လုပင်န်းကိဈစ ဆှေးနှေးဖို့။ အဲ့ဒါ ကိုမိုးကို စာရှကစြာတန်းတွေ သချောလုပထြားဖို့ ပြောလိုကြဦး”
“စိတခြပြါ ယောကြွားရယ်။ မီမီ ကိုမိုးနဲ့ အတူတူ လုပလြိုကပြါ့မယ်”
“အေးပါ ငါ့မိန်းမ ကိုမိုးနဲ့ လုပမြယဆြိုတာ သိပါတယ်”
“ရှင် ကိုစိုး”
“အာ ခစွကြလည်း ကိုစိုး စကားလောသှားလို့ပါကြ။ အလုပကြိဈစကို ခစွကြ ကြီးကြပပြှီး ကိုမိုးနဲ့လုပရြင် ကိုစိုး စိတခြပြှီးသားပါကြ ဟားဟားဟားဟား”
“ကိုစိုးနောြ ဟှန်း ဘာတွပြေောမှန်း မသိဘူး။ ခစွြ စိတဆြိုးတယ်”
“မဆိုးပါနဲ့ ခစွရြယ်။ ကိုစိုးက ခစွလြို့စတာ။ ကဲ ကိုစိုး သှားပြီ”
ကိုစိုးခိုင် နှုတခြမ်းဆူ၍ စိတဆြိုးနသေော မီမီ၏ ပါး ဖောင်းဖောင်းလေးကို လကဖြှင့ဖြစ်ကာ ထွကသ်ှားသည်။ မီမီစိုးရငထြဲ ကုလားဘုရားပြဲ လှည့န်သည်ေ။
“ကိုမိုးရေ အလုပသ်ိမ်းပြီးရင် အိမလြာခဲ့”
“ဟုတကြဲ့ပါ မမမီ”
——————————————
မီမီစိုး ကိုမိုးရငခြှငထြဲ မှီထားသည်။
“မမီ ကြှနတ်ောတ်ို့ ဒီလိုတွေ့နတော မကောင်းဘူး ထငတ်ယ်။ ကြှနတ်ောြ ဆရာ့အပေါြ လိပပြှာမသန့ဘြူး ဖြစ်နတယ်ေ။ မမီရော ဆရာသိသှားမှာ မစိုးရိမဘြူးလား”
“အှန်း မမီလည်း စိုးရိမတ်ာပေါ့။ ကိုစိုး သိသှားပြီး မမီကို မုန်းသှားမှာ ကြောကတ်ယ်”
“မမီ ဆရာ့ကို ဘယလြောကခြစွတ်ယဆြိုတာ ကြှနတ်ောြ သိပါတယ်။ ကြှနတ်ောန်ဲ့ ဆကဆြံတယ် ဆိုတာလည်း မမီရဲ့ ဆန်ဒဖြဖြေောကဖြို့ မဟုတလြား။ ကြှနတ်ောကြလည်း မမီဆန်ဒ ပြဖေို့ နပေေးပမယေ့ြ ကြှနတ်ော့အြတွကန်ဲ့ မမီတို့ အိမထြောငရြေး မပကြစြချင်ေဘြူး”
“ကဲ ဒါတွေ ထားလိုကတ်ော့ ကိုမိုး။ အခွိနရြှိတုန်း မမီကို ပြုစုပေးကြာ”
“ဟုတကြဲ့ပါ မမမီ”
ကိုမိုး မီမီစိုး၏ အဝတမြွားကို ခွှတလြိုကသ်ည်။ ကိုယလြုံးတီး ဖြစ်သှားသော မီမီစိုး၏ ခန်ဓာကိုယသ်ည် အဖုအထဈ ကောကကြှောင်းမှနစြှာဖြင့ြ လှနသည်ေ။ အသားအရညမြှာ ဖြူသညဆြိုခွင်းထကြ နို့နှစ်ရောင် ဝင်းဝါနသည်ေ။ ပါးပြငန်ှင့ြ နို့အုံပေါတ်ှင် အကြောစိမ်းလေးများ သန်းနသည်ေ။
“လှလိုကတ်ာ မမီရယ်။ ဆရာကလည်း ဒီလောကြ ကိုငရြကစြရာ မရှိအောင် လှနတေဲ့ မိန်းမကို ဘာလို့များ ကြမ်းကြမ်းတမ်းတမ်း ဆကဆြံရတာလည်း မသိ”
“ကိုမိုးနောြ တောတ်ော့ မမီ ရှကတ်ယ်”
“ပြှတ် ပြှတ် ပြှတ် ပြှတ်”
ကိုမိုး မီမီစိုး၏ နှုတခြမ်းအား စုပန်မ်းလိုကသ်ည်။ မီမီစိုးလည်း ကိုမိုးလညပြင်းအား သိုင်းဖကရြင်း ပြနန်မ်းသည်။ မီမီစိုး၏ နှုတခြမ်းများအား နမ်းရင်း ကိုမိုး လကမြွားက မီမီစိုး၏ နို့အစုံကို ပြတသ်ပန်သည်ေ။ မီမီစိုး မကြလြုံးများ မှေးစင်းသှားသည်။ ကိုမိုး မီမီရဲ့ရဲ့ လညတ်ိုငအြား နမ်းရှိုကရြင်း ပါးစပဖြှင့ြ စုပန်သည်ေ။
“ပြှတ် ပြှတ် ပြှတ် အင်းဟင်းဟင်းဟင်း”
တဖြေးဖြေးနှင့ြ နို့အုံကို ရောကသ်ှားသည်။ ကိုမိုး နို့အုံတဈဖကကြို လကဖြှင့ြ ဆုပန်ယရြင်း နို့သီးခေါင်းလေးအား ခွသည်ေ။ ကနွန်ို့အုံ တဈဖကအြား ပါးစပဖြှင့ြ စုပကြာ နို့သီးခေါင်းလေးအား လွှာဖြင့ြ ကလိလိုကြ၊ နှုတခြမ်းဖြင့ြ ဖိစုပလြိုကြ လုပန်လေိုကသ်ည်။
“ပြှတ် ပြှတ် ပြှတ် အင်းဟင်းဟင်းဟင်း”
မီမီစိုး အဖြားတကသ်ကဲ့သို့ ညည်းနသည်ေ။ ကိုမိုးတဈယောကြ နို့များကို အားရအောင် စုပပြှီး မီမီစိုးအား ပကလြကြ လှဲအိပစြကော ဝမ်းဗိုကတ်လွှောကြ လွှာဖြင့ြ လကြသ်ည်။ ပြီးနောကြ ခကြပြေါကအြား လွှာဖြင့ြ ကလိလိုကသ်ည်။
“အဟင့ြ ယားတယ် ကိုမိုးရယ် လုပတ်ော့ကြာ”
ကိုမိုး အဝတမြွား ခွှတလြိုကသ်ည်။ ပြီးနောကြ ပေါငကြားပေးထားသော မီမီစိုး ပေါငကြှားထဲ ဝငကြာ အရညရြှှဲနသညေ့ြ စောကပြတထြဲ လီးဒဈကို တေ့ထည့်လိုကသ်ည်။
“ဇွိ အ”
မီမီစိုး ကိုမိုးခါးအား လကန်ှဈဖကဖြှင့ြ ကိုငကြာ တငပြါးကြီး ကြှလာသည်။ ကိုမိုးခါးကို ကော့ထည့လြိုကသ်ည်။
“ဗြိ ဗြိ ဇွိ အ ဟားးးး”
လီးတဈဝကခြန့ြ ဝငသ်ှားသည်။ ခါးကို အားစိုကကြာ ဆောင့ထြည့လြိုကသ်ည်။
“ဗွိ ဗွိ ဇွိ ဗှတ် အားး ဟားးး ဟားး ကောင်းလိုကတ်ာ ကိုမိုးရယ်”
လီးတဈဆုံး ဝငသ်ှားသည်။ လီးအား ပြနထြုတလြိုကြ ထည့လြိုကဖြှင့ြ ဖြေးညှင်းစွာ လိုးပေးနရော အခကြြ ၂၀ ခန့ြ ကြာသောြ
“ဗွိ ဗှတ် ဗစွြ ဗစွြ အိုးးးရှီးးး ကောင်းတယ် ကောင်းတယ် ဆောင့တ်ော့ ကိုမိုး နာနာလေး ဆောင့တ်ော့”
“ဗွိဗွိ ဇွိဗစွြ အင့အြင့အြင့အြင့ြ ဗွှတ် ဗွှတ် ဗှတဗြှတ် အိုးးးရှီးးးးးး”
မီမီစိုး ခေါင်းထောငကြာ ကိုမိုးကြောဘကရြှိ ကိုယလြုံးပေါြ မှနကြှီးမှတဆင့ြ စောကပြတထြဲ လီးကြီး ဝငထြှကန်ပေုံကို ကြည့်ြ၍ ဖငကြှီး ကော့ကော့ပေးသည်။
“ဗွှတဗြွှတ် ဗှတဗြှတ် အင့အြင့အြင့ြ ဗွိ ဗွိ ဗစွဗြစွြ အ အ အ ဆောင့ဆြောင့ြ ကိုမိုး ဆောင့ြ အ အ အ အားးး ဟားးးး ရှီးးးးး ဟားးးးးးးးးး”
ကိုမိုး သုတရြညမြွား မီမီစိုးရဲ့ သားအိမခြေါင်းထဲ ပန်းထုတလြိုကသ်ညန်ှင့ြ တပျိုငန်ကြ မီမီစိုးကိုယလြုံးလေး တဆကဆြကတ်ုနကြာ ပြီးသှားတော့
သည်။ နှစ်ယောကသ်ား ဖကလြွှကြ အနားယူနကြသေည်။
“ကောင်းလား မမမီ”
“အှန်း ကောင်းတာပေါ့ ကိုမိုးရယ်”
“ကဲ ဒါဆို နောကတ်ဈခွီ စမယ်”
“အာ ကိုမိုးကလည်းကြာ”
“လုပခြငွတ်ော့ဘူးလား”
“လုပမြှာပေါ့လို့ အဟင့ဟြင့ဟြင့ြ”
နှစ်ယောကသ်ား တဈညလုံး မီးကုနယ်မ်းကုန် လိုးလိုကတ်ာ မနကလြင်းမှ အိပပြွောသ်ှားကြသည်။ ကိုယလြုံးပေါမြှနတ်ှင် စိမ်းနသေော မီးစိမ်းလေးအား နှစ်ယောကသ်ား သတိမပြုမိကြ။
ပြီးပါပြီ။
ရေးသားသူ – မန်တလာမောငမြောငတ်ုတ်