အောစာအုပ်

ကမ္ဘာသစ်တွေ့သူ

🏵️(အခန်း ၁)🏵️

“သားရေ ခွံရှေ့က ဆိုငကြယဟြှန်းတီးနတယ်ေ။ ထွကကြှည့်လိုကြဦး။”

“ဟုတကြဲ့ အမေ”

ဖိုးကြောြ သူ့ရဲ့မိခငဖြစ်သူ နောကဖြကမြှာ ရချိုးနသဖြေင့် အိမရြှေ့သို့ ထွကကြှည့်လိုကသ်ည်။ မမေေ့မိတဆြှဖြစ်ေသူ မဇငမြာသဲ ။

“ကဲ ငါ့မောငရြေ စားစရာတွေ လာယူဦး”

ဇာခွညသ်ဲက ဆှဲလာသော ခေါကဆြှဲကြောထြုပန်ှဈထုပကြို ဖိုးကြောဆြီ ပေးလိုကသ်ည်။ ဒီလိုဘဲ ဇာခွညသ်ဲက အိမလြာတိုင်း ဖိုးကြောတ်ို့သားအမိ စားဖို့ တဈခုမဟုတ် တဈခုတော့ ယူလာနကြေ။

“ဟဲ့ မင်းအဈမကို အိမထြဲခေါြဦးလေ။ လာ အထဲဝင်ဦး သဲသဲ။ ဘာလို့ စားစရာတွေ ယူလာတာလဲ အားနာစရာ”

“အို အနတ်ီကလည်း အားနာစရာမှ မဟုတတ်ာ။ ကြှနမြဆိုငမြှာဘဲ လုပတ်ာကို”

ဇငမြာသဲက ဒီမှို့လေးမှာ အအေးဆိုင်၊ ခေါကဆြှဲဆိုင် ဖြင့်ထားသူလေ။ ဖိုးကြောတ်ို့အမနေဲ့ ရင်းနှီးသလို ဖိုးကြောကြလည်း သှားကူတတသ်ည်။ ဒါကြောင့် ခငမြငန်ကြခွေင်း ဖြစ်သည်။

ဖိုးကြောကြ ၂၅ နှစ်ခန့်ရှိပြီ။ အစိုးရရုံးတဈရုံးမှာ အလုပလြုပသ်ည်။ ဒီရကပျိုင်း သင်ျကြနရြုံးပိတရြကရြှည် ရှိသဖြင့် နားနခွင်ေးဖြစ်သည်။ ဇာခွညသ်ဲက အသကြ ၃၅ နှစ်ခန့်။ ယောင်ျကြားရှိသည်။ ကလေးတဈယောကအြမေ ဆိုပမေဲ့ ဖငတ်ှေ ရငတ်ှကေ တောင့်ဆဲပင်။ အသားခပည်ိုညို။

“ကဲ ဆိုပါဦး ဘာကိစ်စများရှိ”

ဖိုးကြောြ မိခငဖြစ်သူ၏ အမေးကို ဇငမြာသဲက

“အထွအထေူးတော့ မရှိပါဘူး။ ဒီရကပျိုင်း သင်ျကြနပြိတရြကြ ကြှနမြယောင်ျကြားကလည်း သူ့အမတေို့ရှာပြနတ်ယ်။ တဈလလောကတ်ော့ ကြာမယ်။ ကြှနမြကလည်း ကြှနမြဆိုငလြေးက ရောင်းအားကောင်းနတေော့ မပိတခြငွဘြူး။ ဆိုငမြှာကလည်း မိစုဆိုတဲ့ ကောငမြလေးတဈယောကဘြဲ ရှိတယ်။ ဖိုးကြောကြလည်း သင်ျကြနရြုံးပိတထြားတော့ ပငွြးနမှော။ ကြှနမြဆိုငမြှာ လာကူပေးပါဦးလို့။ သင်ျကြနတ်ှင်းဆိုတော့ လူစညတ်ယ် ရောင်းအားကောင်းတယ်။ ဒါကြောင့်မို့ပါ။”

“ရတယ် အဈမ ကြှနတ်ောလြာကူမယလြေ”

ဖိုးကြောကြ သှကသ်ှကလြကလြကပြင်။ မဇငမြာသဲဆိုငမြှာ သူသှားကူလငွြ သူသုံးဖို့ တဈရကြ တဈသောင်းနှစ်သောင်း ရဦးမယလြေ။

“ကြှနတ်ောြ ဘယန်ေ့လာရမလဲ အဈမ”

” မနကဖြှနလြာခဲလေ မောငလြေး။ ဆိုငမြှာက အဈမနဲ့ မိစုနဲ့ နှစ်ယောကထြဲ။ ဆိုငကြ လှတန်တေဲ့ အခန်းမှာဘဲ အိပပြေး။ မင်းအဈကို ပြနမြလာမချင်ြးပေါ့။ လူကလည်းမရှိတော့ ဆိုငန်ားက သူခိုးကပခြငွတ်ယ်”

“ဟုတပြှီ အဈမ။ ဒါဆိုလည်း မနကဖြှနမြနကြ ကြှနတ်ောလြာခဲ့မယလြေ”

“ဒါဆိုလည်း အဈမသှားဦးမယ်။ အနတ်ီ ကြှနမြသှားမယန်ောြ”

“အေးအေး ဆိုငကြယလြည်း ဖြေးဖြေးစီးသှားဦး”

ဖိုးကြောအြမဒေေါခြငမြှက ဇငမြာသဲကို နှုတဆြကလြိုကသ်ည်။ မကြာမီ ဆိုငကြယစြကန်ိုးသံနဲ့အတူ ဇငမြာသဲတဈယောကြ ဖိုးကြောတ်ို့အိမရြှေ့မှ ထွကခြှာသှားလတေော့သည်။

🏵️(အခန်း ၂)🏵️

”သဲသဲရေ ရှင်းမယ် သူငယခြငွြး”

မို့မို့က အအေးခွကထြဲမှ လကကြနွအြအေးများကို သောကလြိုကပြှီး ဇငမြာသဲကို လှမ်းခေါလြိုကသ်ည်။

“အေး အေး သူငယခြငွြး ပြနတ်ော့မလို့လား။ မောငလြေးရေ နင့်မမို့တို့ ဝိုင်းက ရှင်းမယတ်ဲ့။”

” ဟုတ် အဈမ”

ဖိုးကြောြ မို့မို့တို့ဝိုင်းကို လှမ်းလာတာမှငတ်ော့ မို့မို့က ၅၀၀၀ ထောငတ်န်(၁)ရှကကြို ထုတလြိုကပြါတယ်။

“နနေေ မို့မို့ ငါရှင်းလိုကမြယ် ရော့ရော့ ဒီကယူ။ ဘယလြောကကြလွဲ မောငလြေး”

အတူတူထိုငန်သေော မသှယကြ သူမပိုကဆြံအိတထြဲမှ တဈထောငတ်နန်ှဈရှကကြို ထုတ်၍ မှနမြှနဆြနဆြန် ပေးလိုကသ်ည်။

“အားနာစရာကြီး မသှယရြယ်”

” ရပါတယ် မို့မို့ရဲ့။ တဈခါတဈလမှေ တွေ့ရတာ။ နောကမြှပြနတ်ိုကတ်ော့”

မို့မို့က ဖိုးကြောကြို ကြည့်လိုကပြှီး။

” ဖိုးကြောပြါလား။ နင့်ခစွမြကြီးဆိုငကြို ပိတရြကြ လာကူနတောလား။”

“ဟုတ် အဈမ”

ဖိုးကြောကြ မို့မို့နဲ့ တဈရုံးထဲတွလေေ။

“ကောင်းတယ် ကောင်းတယ် အဆငပြှတောပေါ့ နင့် ခစွမြကြီးအတွကြ။ မသှယရြေ သှားမယလြေ ကြှနမြလိုကပျို့မယ်။”

ဆိုငရြှေ့မှာ ရပထြားသော ဆိုငကြယပြေါတ်ကြ စကန်ိုး မသှယ် နောကကြထိုငပြှီးတာနဲ့ မို့မို့ ဆိုငကြယမြောင်းထွကခြဲ့သည်။ စကားလေး တပြောပြောနဲ့ ပြနလြာကြသည်။ မသှယန်ဲ့မို့မို့က တဈရပကြှကထြဲလေ။

“ခုနက ဖိုးကြောကြ ဇငမြာသဲနဲ့ မောငန်ှမ မဟုတဘြူးလားလို့”

မသှယရြဲ့အမေးကို မို့မို့က

“ဘယကြလာ မသှယကြလည်း ဘာမောငန်ှမမှ မဟုတဘြူး။ ဘာမှမတောဘြူး။ အဲ့ကောငန်ဲ့က ဘာလိုလို ညာလိုလိုနဲ့”

“ဟုတလြား မို့မို့ မထငရြဘူးနောြ”

“မသှယလြည်း သတိထားမိမှာဘဲ။ မောငလြေး မောငလြေးနဲ့ ပါးစပဖြွားကကို မခဘွူး”

“ဟိုကောငကြလည်း သူ့ယောင်ျကြားမရှိရင် ဖငပြုတ် ခေါင်းပုတ် စလိုကြ၊ ခါးဖကလြိုကန်ဲ့။ သူ့မိန်းမကြနတောဘဲ။ ဟိုကောငမြကလည်း လငင်ယတ်ောခြငွန်တော နမှောပေါ့။ လူပျိုဆိုတော့ သူ့ယောင်ျကြားထကြ သနမြှာလေ”

“ဟုတမြယ် ဟုတမြယ် ခိခိ”

မို့မို့နဲ့ မသှယကြလည်း အိမထြောငသ်ညတ်ှဆေိုတော့ အိမထြောငသ်ည် မိန်းမတဈယောကြ ဘယယ်ုနမြှငလြို့ ဘယခြှုံကို ထွငန်သညေဆြိုတာ ရိပမြိသည်။ သူမတို့နှစ်ယောကြ ထငန်သလေို ဟုတမြဟုတ် ဆိုတာကတော့ ကာယကံရှငမြွားသာ သိပလေိမ့်မည်။ ဟုတသ်ည် မဟုတသ်ည် အပထား။ မို့မို့ကလည်း ဒါမွိုးလုပန်ကြဆေိုတော့ သူမလိုဘဲထငသ်ည်။ မသှယကြလည်း လူပုံကြည့်လငွြ ရိုးသလိုလိုနဲ့ ကုတကြမှင်းတဈယောကသ်ာ ဖြစ်သည်။

🏵️(အခန်း ၃)🏵️

ဖိုးကြောကြို အပြငကြို ကိဈစတဈခုနှင့် ခိုင်းလိုကပြှီး ဇငမြာသဲက ကောငတ်ာမှ ငှမွေားကို ထုတရြလေိုကသ်ည်။ သူမအံဆှဲထဲမှာ ငှကေ အထပလြိုကြ ရှိနသည်ေ။ နေ့လညကြ မသှယလြာတာ သူမခွဲပေါကထြားသောငှကေို လာလွောခြှင်းဖြစ်သည်။ ဘယသ်ူမှ သူမ ခွဲပေါကတ်ာ မသိကြ။ မသှယကြ ခွဲကိုယစြားလှယလြေ။ တဈသောင်းဖိုးပေါကတ်ာ နှုတပြိတခြ တဈသိန်းကြောြ မုန့်ဖိုးပေးလိုကတ်ော့ ဘယသ်ူမှမသိ။ မသှယကြလည်း မပြောတော့။ အခွိနကြ ညနသေုံးနာရီလောကဘြဲ ရှိသေးသည်။

“အဈမရေ ကြှနမြရောကပြှီ”

ဆိုငမြှ အကူကောငမြလေး မိစုရဲ့အမေ။ မနကကြ သူမ ဖုန်းဆကခြေါထြားခွင်း ဖြစ်သည်။ မိစုတို့က သူမတို့မှို့နဲ့ ၁၀ မိုငခြန့်ဝေးသည့် ရှာက။

“မိစုရေ မိစု။ နင့်အထုပတ်ှေ သိမ်းပြီးပြီလား”

“ဟုတကြဲ့ အနတ်ီ”

မိစုက အခန်းထဲမှ ပြေးထွကလြာသည်။

“ရော့ အနတ်ီ။ ဒါက မိစုရဲ့ တဈနှစ်စာ လခ”

ဇငမြာသဲက ငှေ ၈ သိန်းကို မိစုအမကေို ပေးလိုကသ်ည်။

“ရော့ ဒါက မိစု နင့်အတွကြ မုန့်ဖိုးသပသ်ပပြေးတာ”

ပိုကဆြံတဈသိန်း ကောငမြလေးကို ပေးလိုကတ်ော့ ကောငမြလေး ပြောလြို့။

“အဲ နငခြှင့်ရတယ် မုန့်ဖိုးရတယဆြိုပြီး ငါ့ယောကြြား ပြနလြာရင် မပြောနဲ့နောြ။ ဒါက အနတ်ီက နင့်ကို သင်ျကြနရြှာပြနဖြို့ ယောင်ျကြားမသိအောင် ပေးရတာ”

“စိတခြပြါ အနတ်ီရဲ့ သမီးမပြောပါဘူး”

မိစုအမနှင်ေ့ မိစုကား အထုပကြိုယစြီဆှဲ၍ ရှာပြနရြန် ကားဂိတသ်ို့ သှားကြလတေော့သည် ။ အခွိနကြ စောသေးသောလြည်း ဇငမြာသဲတဈယောကြ ဆိုငတ်ံခါးများကို ပိတလြိုကသ်ည်။ ရောင်းရတာ မရောင်းရတာ သူမအလုပ် မဟုတတ်ော့။ သူမဆိုငထြဲက စားပြဲမှာ သူမ အဆငသ်င့် ဝယထြားသော အကောင်းစား အရကတ်ဈလုံးနဲ့ သူမသောကဖြို့ ဝိုငပြုလင်းများကို ပြငလြိုကသ်ည်။ ဝယထြားသော အမှည်းအစုံကိုလည်း ပြငဆြငလြိုကသ်ည်။

သူမ အားလုံးပြငဆြငပြှီးသောအခါ အရကန်ဲ့ ရောသောကရြန် ပြငဆြငထြားသော အအေးဘူးကြီးကို ဖြင့်ကာ အနည်းငယ် သှနလြိုကသ်ည်။ သူမရနှင်ေ့ အသင့်ဖြောထြားသော ဆေးရညကြို ဗူးထဲရောကာ လှုပခြါလိုကသ်ည်။ အဖုံးကို ပြနပြိတလြိုကသ်ည်။ ဒီဆေးက သူမသိသည်။ သူမယောကြြားအဈမဆီက ခိုးထားတာ ဖြစ်သည်။

သူမရဲ့မရီး ခွိုနှယကြလည်း အသကကြသာ ၄၀ ခန့်ရှိနပမေေဲ့ ရှသည်။ ပြောလိုကလြငွတ်ော့ တရားရသူလိုလို ဘာလိုလိုနှင့်။ တကယတ်ော့ အငမြတန် ရှသည်။ လငင်ယန်တေဲ့ နရောကတော့ ပကစြကသ်ည်။ သူမ ခိုးလာသော ဆေးတွကေ ဒေါခြွိုနှယ် သူ့လငင်ယကြို တိုကန်ကြေ ရာဂကြှဆေးများ ဖြစ်ပသည်ေ။

တကယတ်ော့ ဇငမြာကလည်း ဖိုးကြောကြို စားဖို့ မှေးထားခွင်း ဖြစ်သည်။ သူမယောကြြားက အိမထြောငသ်ကရြတော့ သူမကို ဂရုမစိုကခြငွြ။ တကယတ်ော့ ၃၀ ကြောမြှ ၄၅ နှစ်ကြား မိန်းမတွဟော အထနဆြုံးဆိုတာ သူတို့မသိ။ လီးအရသာ သိနသေော စောကဖြုတကြိုမှ ပစ်ခထွားတော့ ဇငမြာသဲလည်း ဆာပြီလေ။

ဖိုးကြောလြို မိန်းမမလိုးဖူးသေးသည့် လူပျိုလေးကို သူမယောကြွား မရှိတုန်း တဈခါလောကြ ကြှေးလိုကလြငွြ ဒီကောငလြေး သူမကို စွဲသှားမှာ သချောသည်။ ဒါကို ဇငမြာသဲက သိထားတော့ ဖိုးကြောကြို မောငလြေး မောငလြေးနဲ့ သူမရဲ့ ကာမသားကောငအြဖြစ် သှတသ်ှင်းရန် ကြံစညန်ခွင်ေးဖြစ်သည်။ ပြီးတော့ ကောငလြေးကလည်း သူမကို အဈမ အဈမနဲ့ စိတကြူးထဲက ခွနတော သချောသည်။

သိတာပေါ့ သူမလမ်းလွှောကလြငွြ နောကကြ ဖငကြှီးကြည့်ကာ ပစ်မှားနမှန်ေး။ လူပျိုလေးမို့ ဒင်းက မကြစြိအရသာခံရုံ မှန်းပြီး ဂွင်းတိုကရြုံအပြင် လကတ်ှေ့မစရဲဘူးလေ။

🏵️(အခန်း ၄)🏵️

“ဖိုးကြောရြေ ရပြီဟေ့”

ဦးခိုငလြင်းက ဖိုးကြောဝြယလြာသော ပစ်စည်းများကို အိတန်ဲ့ထုပပြှီး ပေးလိုကသ်ည်။

“နေဦးကြ ဇာတကြားအသဈလေးတွရှေိတယ်။ ယူသှားဦးမလား”

ဦးခိုငလြင်းက ကုနစြုံဆိုငဖြှင့်ထားသူ။ လူပျိုကြီး။ ဖူးကားကြည့် ကနာသည်။ ဖိုးကြောန်ဲ့က ဝါသနာတူ။ ဦးခိုငလြင်းက အစုံကိုကြည့်သူပင်။ မှာလည်း ပြသည်ေ။ ဖိုးကြောလြည်း အခွိနရြနတောနဲ့ ဦးခိုငလြင်းနဲ့အတူ ဖူးကားကြည့်နလေိုကသ်ည်။ ဇာတကြားတွကလေည်း ကြကကြှကကြှင်းကြင်းတွခညွြေးဆိုတော့ ဖိုးကြောင်ယပြါက ထလာသည်။

“တောပြှီဗွာ စိတကြလာပြီ။ လုပစြရာက ရှိတာမဟုတဘြူး”

ဦးခိုငလြင်းက ဖိုးကြောကြို ပြုံးစိစိနဲ့ကြည့်သည်။

“ဟ မင်းကဘဲ ပြောရတယရြှိသေး။ မင်းလောကပြေါတာ မရှိဘူး”

“ဟာ ဦးခိုငကြဘဲ ပြောရတယရြှိသေးတယ်။ ကြှနတ်ောကြ ဘယမြှာ လုပစြရာရှိ။”

ဦးခိုငလြင်းက ဖိုးကြောကြို သနားစရာ သတ်တဝါတဈကောငလြို ကြည့်လိုကပြှီး။

“ကြှတဈြ ကြှတဈြ မင်း တောတ်ောည်ံ့တာပါလား။ မင်းခစွမြကြီး ဇငမြာသဲ ရှိတယလြေ”

“ဟာဗွာ ခငဗြွားကလည်း မဟုတတ်ာ ပြောတော့မယ်”

“ဟ ငါမှနတ်ာပြောတာဟ။ ဇငမြာသဲကို ကြည့်ရတာ ဆာနတေဲ့ ပုံစံနောြ။ မင်းကို တကယပြှောတာ။ သူ့ယောကြြားက မပေးနိုငဘြူးထငတ်ယ်။ ပြီးတော့ မင်းကို လငင်ယတ်ောခြငွန်တေဲ့ပုံစံ။ မင်းကသာ မသိသာ၊ ငါတို့က ဘေးကကြည့်တာ အရှင်းကြီးရယ်။ မင်း မယုံရင် စကြည့်လိုကြ အခံပကစြကမြဲ့ ရုပန်ောြ။ သူမှမဟုတဘြူး မင်း အဲ့ဆိုငလြာနတေဲ့ မို့မို့တို့ မသှယတ်ို့ကလည်း သူ့လိုဘဲ။ ကုတကြမှင်းတွေ။ မင်းသာ စတတလြို့ကတော့ ဝမ်းတူး ဝမ်းသရီးတောင် မင်းကိုဆှဲဦးမယ်။”

“ဟာဗြာ”

“ဟုတတ်ယလြောကတ်ော့ လုပလြိုကြ။ ပေါကတ်ယန်ောြ ကောငလြေး။ ငါက မိန်းမပေါင်းများစွာ လုပပြှီးသားကောငပြါ ဟားဟား”

ဦးခိုငလြင်းက တဟားဟားရယရြင်း ဖူးကားဆကကြှည့်နသည်ေ။ ဖိုးကြောကြတော့ ရှကရြှကန်ဲ့ လဈခွပြေီ။ နရောချင်ြးသာ လဲလိုကခြငွတ်ယလြို့ စိတထြဲက တွေးလိုကသ်ည်။ ဇငမြာသဲက ဖငကြှီးကြီး နို့ကြီးကြီး။ တောတ်ောလြိုးလို့ကောင်းမည့်ပုံ။ ဖိုးကြောလြို ငအမို့သာ။ သူ့လိုလူဆို အခုလို သူမယောကြြား မရှိတာနဲ့တော့ ဟင်းဟင်းလို့ တွေးမိလိုကသ်ေးသည်။

🏵️(အခန်း ၅)🏵️

ဖိုးကြောြ ဆိုငပြှနရြောကတ်ော့ ဆိုငတ်ံခါးတွေ ပိတထြားတာ တွေ့ရသည်။ ည(၈)နာရီဘဲ ရှိသေးတာ မသဲ ဘယသ်ှားစရာရှိလို့လည်း မသိလို့ တွေးလိုကသ်ည်။ သူ ဆိုငကြယပြေါမြှ အထုပမြွားကို ခလွိုကပြှီး ဆိုငန်ောကဖြကြ သှားလိုကသ်ည်။

“မသဲရေ မသဲ အစောကြီး ဆိုငပြိတတ်ာလား”

“သှောြ ငါ့မောင် ပြနလြာပြီလား။ စေ့ထားတယ် တံခါးက။ ဆိုငကြယပြါ အထဲသှင်းလိုကတ်ော့။ အထုပတ်ှကေ အပေါကမြှာ ခထွားလိုကြ”

ဆိုငန်ောကဖြကအြခန်းထဲမှ အောပြှောသံကို ကြားရလသည်ေ။ ဖိုးကြောလြည်း အထုပမြွားကိုခထွားပြီး ဆိုငဘြေးမှာရပထြားသော ဆိုငကြယကြို အထဲသှင်းလိုကသ်ည်။ ဆိုငကြယအြထဲရောကတ်ော့ မဇငမြာသဲက အထုပမြွားကို ဆိုငထြဲ ထည့်ပြီးနသည်ေ။

“ကဲ အငယကြောင်။ ဒီနေ့တော့ ဆိုငစြောစော ပိတလြိုကတ်ယ်။ မင်းမမက ခွဲပေါကတ်ယ်။ ဘယလြောကဖြိုးလဲတော့ မမေးနဲ့။ အောငပြှဲခံရအောင် ပြငထြားတယ်။”

ဇငမြာသဲက ဖိုးကြောမြလာခငကြ ပြငဆြငပြှီးသား။ သူမဝတထြားသော ထမိနကြ အဝါနုရောင် အပါးစလေး။ ဒေါကမြှင့်ဖိနပစြီးထားသဖြင့် သူမဖငအြိုးက ပိုကားတကန်သည်ေ။

“ဖိုးကြောရြေ ဆိုငတ်ံခါးပါ ပိတလြိုကြ။ အပြငလြူတွေ မသိအောင်”

ဖိုးကြောကြ မသဲရဲ့နောကဘြကမြှာ ရပန်သဖြေင် မီးရောငအြောကမြှာ အရကပြုလင်းဖောကန်သေော မသဲရဲ့ ထမိနစြပါးပါးကြောင့် အတိုင်းတား ပေါငတ်ံများကို မှငန်ရပြေီး လီးကတောငန်ပြေီ။ သူမ မေးလိုကသ်ော စကားကြောင့် သူ့စိတထြဲက ဒိန်းခနဲ ဖြစ်သှားသည်။ ပတဝြန်းကငွကြလည်းရှင်း ဆိတင်ှိမန်ပြေီ မဟုတလြား။

“ဘာဖြစ်လို့လဲ မသဲရဲ့ အပြငလြူတွကေ”

ဇငမြာသဲက ဖိုးကြောဘြကကြို လှည့်လိုကပြှီး။

“နငကြလည်း လွှာကိုရှညတ်ယ်။ နငန်ဲ့ငါ သောကကြှမှာလေ။ ပြောကိုမပြောချင်ဘြူး ရုပကြိုက”

သူမ နှုတခြမ်းလေးစူပြီး ပြောလိုကသ်ည်။ ဖိုးကြောရြငထြဲ ကုလားဘုရားပြဲလှည့်သလို ဖြစ်သှားသည်။ ဆိုငကြို အတွင်းမှ ခကြထြိုးရုံမက သော့ပါခတလြိုကသ်ည်။

🏵️(အခန်း ၆)🏵️

ဖိုးကြောကြ ခွကထြဲမှ လကကြနွအြရကကြို မော့လိုကသ်ည်။ ဇငမြာသဲက နောကတ်ဈခွကြ ထပထြည့်ပေးလိုကသ်ည်။

“ဘယလြိုလဲ ငါ့မောငရြဲ့ မူးပြီလား”

သူမ ထည့်ထားသော ဆေးက အရှိနန်ည်းနည်းရနတော သူမ သိနပြေီ။ သူမက ဖိုးကြောဘြေးနားမှာ အသားချင်ြး မထိထိအောင် ပူးကပထြိုငထြားသည်။ လကတ်ှကေ ဖိုးကြောပြေါငပြေါမြှာ။ မသိမသာ ဖိုးကြောပြေါငကြို ကလိနသည်ေ။ ဖိုးကြောမြကြန်ှာ ရဲတွတန်သည်ေ။ ဒီနေ့မှ သူ့စိတတ်ှေ ဘာဖြစ်မှန်းမသိ။ မနည်းစိတထြိန်းနရသေည်။

“ဘယလြိုလဲ ငါ့မောင်။ မိန်းမ မယူသေးဘူးလား”

“ဟာ အဈမကလည်း ရည်းစားတောင် မရှိသေးပါဘူးဆို”

“ခစ်ခစ် မယုံပါဘူးနောျ။ နင့်ပုံစံကြည့်ရတာ လူပျိုမစဈသလိုဘဲ”

“ဟာဗွာ အဈမကလည်း ကြှနတ်ောကြ ဘယကြ လူပျိုမစဈရမှာလဲ။ မယုံရင် အဈမ စမ်းကြည့်ပါလား”

ဖိုးကြောြ မခံချင်ဖြစ်အောင် ဇငမြာသဲက စိတဆြှနခွင်ေး ဖြစ်သည်။ သူမလကကြ ဖိုးကြောပြေါငကြှားကို မသိမသာလိုလို မတောတ်ဆထိတာလိုလိုနဲ့ ရမ်းလိုကသ်ည်။ ဖိုးကြောရြဲ့ပုဆိုးကြားမှာ တောငန်သေော လီးကြီးကို ကြကတ်ိပင်။ ဖိုးကြောြ ကိုယပြငမြတသ်ှားသည်။

“အို မသဲ”

” နငကြလည်း ကိုယ့်အဈမကို ရှကန်တယ်ေ။ မှန်းစမ်း နငလြူပျိုစဈလား မစဈလား စဈချင်တ်ယ်”

“ဘယလြိုစဈမှာလဲ မသဲ”

ဖိုးကြောအြသံက တုနန်သည်ေ။ မသဲက သူ့ကိုစိုကကြှည့်ပြီး

“နငကြလည်း ညံ့တယန်ောြ ငါ့မောင်။ နင် လူပျိုစဈမစဈ ငါစမ်းမယလြေ။ နင့်ဟာကြီးနဲ့ အဈမဟာထဲ ထည့်လိုကရြင် အဈမသိပြီလေ ဟှန်း”

ဖိုးကြောြ စိတကြိုလှတပြေးလိုကသ်ည်။ မဇငမြာသဲရဲ့ခါးကို ဖကလြိုကပြှီး ပါးတွကေို ပစ်နမ်းတော့သည်။

“အို အသကရြှူတောင် ကြပသ်ှားတယ် နငသ်ိပဆြိုးတာပဲ”

ဇငမြာသဲက ညုသံလေးနှင့် ပြောလိုကပြှီး ဖိုးကြောပြါးနားကပကြာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုကတ်ာက

“အခန်းထဲကို သှားရအောငလြေ မောငလြေး။ အဲ့ကြမှ မင်းလေးသဘောရှိ” တဲ့။

🏵️(အခန်း ၇)🏵️

ဇငမြာသဲက ဖိုးကြောပြုဆိုးကို ဆှဲခွှတလြိုကသ်ည်။ အကြောတပျိုင်းပျိုင်းနှင့် ထောငထြနသေော ဖိုးကြောလြီးကြီးက ကြှတသ်ှားသော ပုဆိုးနဲ့အတူ ငေါကခြနဲ ထွကလြာသည်။ အရှည် ၆ လကမြခွဲခန့်နှင့် နရှငေန်ယ် ဓါတခြဲလုံးခန့်ရှိမည့် စံခွိနမြှီ လီးကြီးပငတ်ည်း။

ဖိုးကြောကြ ကုတငပြေါတ်ှင် ပကလြကလြှနကြာ ပေါငကြားပေးထားသော ဇငမြာသဲရဲ့ ပေါငခြှကြားမှာ ဒူးထောကကြာ ဇငမြာသဲရဲ့ ပေါငဖြှူဖြူတုတတ်ုတ် နှစ်ချောင်းကြားအလယမြှာ စောကမြှေးတွရေိပထြားတဲ့ အဆီတဈထပ် အသားတဈထပ် မို့မို့ဖောင်းဖောင်း အသားမှောင်းကြီး နှစ်ခုကပထြားသလိုဖြစ်နတေဲ့ စောကပြတည်ိုညိုကြီးကို ကြည့်ပြီး ဘယလြို လိုးရမှန်းမသိ ဖြစ်နပေါတယ်။ ဇာတကြားထဲမှာ ခဏခဏမှငဖြူးပမေဲ့ တကယတ်မ်းကြတော့ ဘယကြ ဘယလြိုလိုးရမှန်းမသိ ဖြစ်နပေါတယ်။

“မသဲ မသဲ ကြှနတ်ောြ ကြှနတ်ောြ ဘယလြိုလိုးရမှာလဲ”

ဇငမြာသဲ ရယတ်ော့ ရယခြငွသ်ှားသည်။ ဖိုးကြောလြကန်ှဈဖကကြို ဆှဲယူပြီး သူမရဲ့ ဆူဆူထွားထွား နို့နှစ်လုံးပေါြ တငပြေးလိုကသ်ည်။

“ကိုငထြား အငယကြောင်။ ညှဈပေး”

ပြီးတော့ ဖိုးကြောလြီးတံကို လှမ်းကိုငလြိုကပြှီး အဖုတဝြနှင့်တေ့ကာ ချော့ထည့်လိုကသ်ည်။ သူမခွထေောကန်ှဈဖကကြို ဖိုးကြောခြါးကို လှမ်းခွိတလြိုကပြှီး

“ထည့်လိုကတ်ော့လေ ဖိုးကြောြ”

ဖိုးကြောရြဲ့ လူပျိုလီးကြီးက ခစွမြမသဲရဲ့ ဖော့တုံးလို နူးညံ့ပြီး အိစကန်သည်ေ့ စောကခြေါင်းအတွင်းသို့ တဈရဈရဈနှင့်။ ခစွမြမသဲရဲ့ စိုစွတန်ူးညံ့နတေဲ့ စောကခြေါင်းအတွင်းသားနံရံမှ အကြောမွှငတ်ှကေ ဖိုးကြောလြီးကို တဈရဈရဈနှင့် စုပယ်ူဆှဲငငန်သည်ေ။ လီးတဈဆုံး ဝငရြောကသ်ှားတော့ ဖိုးကြောြ တောတ်ောကြောင်းနပြေီ။

“သှင်းလိုကြ ထုတလြိုကန်ဲ့ ဆောင့်ပေး ဖိုးကြောြ”

ဇငမြာသဲက ဖိုးကြောကြို လငင်ယဇြာတသ်ှင်းပြီး စောကဖြုတလြိုးခွင်းပညာကို လကကြုနသ်ငပြေးတော့သည်။

“စွပ် စွပ် အ အ”

ဇငမြာသဲအသံ မဟုတပြါ။ ဖိုးကြောအြသံသာ။ ဇငမြာသဲက ဖိုးကြောြ လီးတောင့်အထည့်မှာ လီးကို သူမစောကပြတအြတွင်းသားများနှင့် အသကအြောင့်ပြီး ဆှဲဆှဲညှဈကာ စုပယ်ူတာကြောင့် ဖိုးကြောလြီးထိပကြ နူးညံ့လှသော စောကခြေါင်းရဲ့ ဆှဲစုပယ်ူမှုဒဏကြို မခံနိုင်၍ ကငွသ်ောကြောင့် ဖြစ်သည်။

“စွပစြှပ် အ အ မောငလြေး ဆောင့် မသဲကို မညှာနဲ့ လိုးစမ်းပါ”

“ဖြတဖြှတ် စွပ် ဒုတ်”

“ဟောဟဲ ဟောဟဲ”

ဖိုးကြောကြ လိုးဖူးလိုးစ မရှိသဖြင့် ခွှေးများတဒီးဒီးကအွောင် မမသဲရဲ့စောကဖြုတကြို လိုးပေးနရသေည်။ သူ့မမသဲကတော့ အောကမြှနို့ညှဈခံ စောကဖြုတလြိုးခံပြီး တအင်းအင်းနှင့်။

🏵️(အခန်း ၈)🏵️

“စွပ် စွပ် ဘတ် ဘတ် အအ အငယကြောင် ဆောင့်ဆောင့်”

ဇငမြာသဲက ဖိုးကြောလြညပြင်းကို လကတ်ဈဖကဖြှင့် ဆှဲလိုကပြှီး ဖိုးကြောြ ဆောင့်ခလွိုကတ်ိုင်း ခါးကိုကော့ကော့ပေးပါတယ်။ ဖိုးကြောကြလည်း တဟောဟော တဟဲဟဲနှင့် အသားကုန် သူမစောကဖြုတကြို လိုးနပေါတယ်။ ပထစဆုံးလိုးဖူးမှန်း သိသာသည်။ တောတ်ောကြို မောနသည်ေ။

“အငယကြောင် နင် ပကလြကလြှနလြိုကြ၊ မသဲ လုပပြေးမယ် မင်းကို”

ဖိုးကြောကြို ပကလြကလြှနစြပြေီး ဇငမြာသဲက အပေါမြှတကခြှကာ သူမစိတကြှိုကြ ဆောင့်ပါတော့တယ်။

“စွပစြှပ် ပြပ် ပြပ် ရှီး ရှီး”

ဖိုးကြောလြီးကြီးက သူမလငထြကြ ကြီးလည်းကြီး ရှညလြည်းရှညဆြိုတော့ ဇငမြာသဲတို့ စိတကြှိုကပြါဘဲ။ ပကပြကစြကစြကကြို ခွပြီးဆောင့်တာ၊ ဖိုးကြောလြဥတွေ ကြဲသှားမတတ် ထငရြပါတယ်။ အခကြြ ၁၀၀ ကြောြ ဆောင့်ပြီးခွိနမြှာ ဇာခွညသ်ဲရဲ့ ခွပြီး ဆောင့်ခကြတ်ှေ ပိုမှနလြာပါတယ်။

ဖိုးကြောလြည်း မေးကြောတွထေောငလြာပြီး မကြန်ှာက ငိုချင်တ်ာလိုလို ရယခြငွတ်ာလိုလို ပုံစံမွိုးဖြစ်လာတာကြောင့် ဇငမြာသဲ ဒီကောငလြေး ပြီးတော့မယဆြိုတာ သိလာပါတယ်။ သူမလည်း ပြီးခါနီးနပြေီ ဖြစ်တာကြောင့် ဖငကြိုကြှကြှပြီး အသားကုန် အဆကမြပြတ် ဆောင့်ပါတော့တယ်။

“စွပ် စွပ် ဘတ် ဘတ် ရှူး ရှူး”

“မသဲ မသဲ အ အ ”

ဖိုးကြောြ ခေါင်းမောကလြှနပြှီး ခါးကော့တကလြာပါတယ်။ ဇငမြာသဲလည်း စောကခြေါင်းထဲ ပူခနဲဖြစ်သှားကာ စောကရြညတ်ှေ ထွကကြကြုနပြါတယ်။ သူမက ဆကတ်ိုကြ ထုတသ်ှင်းဖိခလွိုကတ်ော့ ဖိုးကြောတ်ဈယောကြ တဟင်းဟင်းဖြစ်သှားကာ တုနသ်ှားပြီး ဇာခွညသ်ဲစာကခြေါင်းထဲ လရညတ်ှေ ပန်းထွကလြာပါတယ်။

ဇာခွညသ်ဲက ဖိုးကြောလြီးကို သူမစောကဖြုတထြဲက ဆှဲမထုတသ်ေးဘဲ ဖိုးကြောကြို အပေါကြမိုးလို့ နှုတခြမ်းချင်ြးတေ့စုပပြှီး လွှာချင်ြးဖလှယကြာ စိတထြအောင် ပြနဆြှနပေါတယ်။ ဖိုးကြောလြီးက ပြနမြာလာပါတယ်။ လူပျိုလီးဆိုတော့ မှနမြှနထြလှယပြါတယ်။

“အငယကြောင် ဒီတဈခါ ပုံစံတဈမွိုး ပြောင်းလိုးရအောငန်ောြ”

🏵️(အခန်း ၉)🏵️

ဖိုးကြောကြ လေးဖကထြောကကြာ ဖငကြုန်းပေးထားသော ဇငမြာသဲရဲ့ဖငကြှီးကို ကြည့်ရင်း တံတွေးကို မှိုခလွိုကသ်ည်။ အအိုဟုပင် မထငရြ။ စွင့်ကားနသေော ဖငကြှီးက အစွမ်းကုန် မှောကန်သည်ေ။ သူလည်း စိတကြူးတဈခုရသဖြင့် ဇငမြာသဲရဲ့ ပြန့်ကြဲနသေော ဆံပငမြွားကို ညာလကဖြှင့်လိမကြာ ဆှဲဆုပလြိုကသ်ည်။

ဖိုးကြောြ ဆံပငကြို ဆှဲဆုပလြိုကမြှုကြောင့် ဇငမြာသဲရဲ့ ခေါင်းက နောကကြိုလှနကြာ ခပမြော့မော့လေး ဖြစ်သှားသည်။ ဖငကြလည်း ပိုကော့ပေးသလိုဖြစ်သှားတဲ့ အခွိနမြှာ ဖိုးကြောရြဲ့ စံခွိနမြှီလီးကြီးက သူမစောကဖြုတကြို ထိုးခွဲလို့ တဈဆုံးထိုးစိုကခြှင်းကို ခံလိုကရြပါတော့သည်။

“စွပ် ဒုတ် အ”

ဇငမြာသဲ အောသ်ံလေး ထွကသ်ှားပါတယ်။ ဖိုးကြောကြ ဇငမြာသဲအဖုတထြဲ လီးကိုစိမထြားပြီး အသှင်းအထုတကြို ဆကမြလုပဘြဲ ခါးကိုဝိုကဝြိုကကြာ မှနတေောကြောင့် ဇငမြာသဲ အားမလို အားမရဖြစ်ပြီး စိတတ်ှကေ ပိုထနလြာပါတယ်။

“အငယကြောင် ဘာလုပန်တောလဲ လုပ် လုပတ်ော့လေ”

ဖိုးကြောကြ သူမစကားကို ဂရုမစိုကဘြဲ သူမရဲ့စောကပြတထြဲက လီးကိုဆှဲထုတကြာ ဒဈဖြားလေးတင် သှင်းထားပြီး ကလိနတောကြောင့် ဇငမြာသဲရဲ့အဖုတကြ အရညတ်ှေ ပိုရှှဲလာပါတယ်။

“အင်း ဟင်း အငယကြောင် မမကို ညဉြးနတောလား”

ဖိုးကြောဂြှငထြဲ ဝငသ်ှားပါပြီ။

“မသဲ ကြှနတ်ောလြိုးတာ ကောင်းလား”

“ကောင်းလို့ဘဲ ခံတောငန်ပြေီ။ ဆကလြိုးပါတော့ အငယကြောငရြဲ့”

“ဟင်းဟင်း ညာပြနပြှီ။ အဈကိုမရှိလို့ ခံနတော မဟုတလြား။”

“အင်း ဟင်း ဟင်း မင်းအဈကိုရှိလည်း တဈနရောရာမှာ ခြိန်းလိုးပေါ့”

“တကယန်ောြ မသဲ။ ကြှနတ်ောကြ မသဲကို နေ့တိုင်းလိုးမှာနောြ”

“လိုးပါတော့ အငယကြောငရြဲ့။ နင့်အဈကိုမရှိရင် ဆိုငပြိတပြှီး တဈနကေုန် လိုးခိုင်းမှာ။ ဖငပြေါကရြော ပါးစပရြော အဖုတရြော ငါ့မောင် သဘောရှိပါကြဲ့။ ဟုတပြှီလား လိုးတော့ ”

မဇငမြာသဲ စကားဆုံးတာနဲ့ ဖိုးကြောကြလည်း လေးဖကထြောကထြားတဲ့ ဇငမြာသဲအဖုတကြို အမုန်းလိုးတော့တာပါဘဲ။

“စွပစြှပ် ဒုတ် ဘတ် ဘတ်”

ဇငမြာသဲရဲ့ ဖငကြှီးတွဟော ဖိုးကြောဆြောင့်ခလွိုကတ်ိုင်း တုနတ်ုနသ်ှားတာကိုက ဖိုးကြောအြတွကြ အရသာရှိလှပါတယ်။ ဒီလိုနဲ့ ဖိုးကြောကြလည်း ဇငမြာသဲကို ပကလြကလြှနလြိုး တဈခွီ၊ လေးဖကထြောကလြိုးတာ တဈခွီ၊ ဆောင့်ကြောင့်လိုးတဈခွီ ကြုံးပြီး နောကဆြုံးအခွီမှာ ဇငမြာသဲက အပေါကြ တကဆြောင့်ပေးပါတယ်။

သူတို့လိုးပြဲ အဆုံးသတခြွိနမြှာတော့ မနကြ ၃ နာရီ ရှိနပြေီဖြစ်ပြီး မောမောနဲ့ အိပပြွောသ်ှားကြပါတော့တယ်။

🏵️(အခန်း ၁၀)🏵️

“ခရီးသညမြွား ထမင်းစား ခဏနားပါမယ်”

Express ကားကြီးက စားသောကဆြိုငကြှီးတဈခုရှေ့မှာ ရပသ်ှားသည်။ ဒေါခြွိုနှယကြ သူမနှင့် ကပရြကထြိုငခြုံမှာ အိပပြွောန်သေော ဖိုးကြောကြို လှုပန်ှိုးလိုကသ်ည်။

“မောငကြွောြ မောငကြွောြ”

“ဗြာ”

အိပပြွောန်သေော ဖိုးကြောကြ မကြလြုံးဖြင့်လာပြီး ပြတသ်ပလြိုကသ်ည်။

“ထမင်းစားနားတာ မောငကြွောရြေ။ တဈခုခု သှားစားရအောင်။ ”

ဖိုးကြောကြ အလုပကြိဈစဖြင့် ရနကြုနဆြင်းလာခွင်းဖြစ်သည်။ ဒေါခြွိုနှယကြ ရနကြုနတ်ှငရြှိသော သူမသူငယခြငွြးဖြစ်သူ ဒေါမြသေီထံ အလညအြပတသ်ှားရင်း အလုပလြုပန်သေော သူမသမီးထံ ဝငတ်ှေ့ရင်း ကားတဈစီးတည်း ထိုငခြုံတဈတန်းတည်း စီးမိခဲ့ခွင်းဖြစ်သည်။

စားသောကဆြိုငထြဲဝငပြှီး စားသောကစြရာများ မမှာခင် ဖိုးကြောတ်ို့ အပေါ့အလေးစွန့်ရန် ဆိုငန်ောကဖြကြ ထွကခြဲ့သည်။ ရှေ့မှလွှောကန်သေော ဒေါခြွိုနှယကြို ဖိုးကြောြ ရှိုးလိုကသ်ည်။ အသားဖြူဖြူ တုတတ်ုတခြဲခဲ ဒေါခြွိုနှယကြ အားကစားလိုကစြားသူမို့ထငတ်ယ် တငပြါးတွကေ ကလေးအမဟေုပင် မထငရြ။ သူမယောင်းမဖြစ်သူ မဇငမြာသဲထကပြင် တောင့်သေးသည်။

ဒေါခြွိုနှယကြ အသားဖြူဖြူ ရုပကြလည်း ချောသည်။ အသကြ ၄၀ ကြောပြမေဲ့ ငယင်ယကြ မယဘြှဲ့ရဖူးသူမို့ထငတ်ယ် တောတ်ောလြှနဆေဲပင်။ ဇငမြာသဲနှင့် အတွေ့အကြုံရှိသှားသော ဖိုးကြောကြ အသားစားဖူးသှားသော ကြားလိုပင်။ မိန်းမ ခပတ်ောင့်တောင့်ကို မှငလြငွြ လိုးချင်လြာသည့်စိတကြ တားမရ။ ဒေါခြွိုနှယယ်ောကြွား စန်းမင်းကလည်း ပန်းသချင်ေသ်လိုလို ဖြစ်သဖြင့် သိပမြလုပန်ိုငတ်ာ မဇငမြာသဲ ပြောပြသဖြင့် သိပြီးသား။ ဆာနမှောဘဲလို့ ဖိုးကြောြ တွေးနမေိသည်။

ဒေါခြွိုနှယကြလည်း ခသေူမဟုတ်။ ဖိုးကြောတ်ဈယောကြ သူမတငပြါးတွကေို နောကကြ လှမ်းကြည့်နမှန်ေး သိသည်။ ဒီကောင် ညံ့သေးသည်။ သူမကလည်း ဖိုးကြောန်ဲ့ဇငမြာသဲ ဘယလြို အပေးအယူရှိသညကြို သိသည်။ ဇငမြာသဲနှင့် စရိုကခြငွြးတူသူမို့ သူမက မသိချင်ယ်ောငဆြောငထြားသည်။ ယခု ကားတဈစီးတည်း တဈခုံတည်း ထိုငစြီးလာတော့ သူမစိတကြ ပိုထကြှနတော။ ဒီကောငလြေးက မရဲလို့သာ။

🏵️(အခန်း ၁၁)🏵️

ကားက တဈမှို့ပြီးတဈမှို့ တဈရိပရြိပ် ဖြတလြာသည်။ အအေးဓါတကြ နည်းနည်းပိုလာသည်။ ဖိုးကြောတ်ို့ ထိုငန်သေောနရောက နောကဆြုံးခုံတန်းမှာ။ ခရီးသညအြများစုက အိပပြွောန်ကြပြေီ။

“မောငကြွောရြေ မမခွို အိပခြငွပြှီ။ နည်းနည်းမှီလို့ ရလား။ နောကကြထိုငခြုံက မှီမကောင်းလို့”

ဖိုးကြောြ သတိတော့ထားမိသည်။ ဒေါခြွိုနှယကြ ကားတွကခြါစကတော့ အနတ်ီခွို အနတ်ီခွိုနဲ့ နောကပျိုင်း မမခွိုဟု ပြောင်းသှားတာကို။

“ဟုတ် ရတယလြေ မမခွို ရပါတယ်”

ဒေါခြွိုနှယကြ ဖိုးကြောပြုခုံးကို ခေါင်းမှီထားလိုကပြှီး အိပပြွောခြငွယ်ောငဆြောငန်လေိုကသ်ည်။ မိန်းမချောချောကြီး တဈယောကကြ သူ့ပုခုံးအပေါမြှီပြီး အိပန်တောကြောင့် ဆန့်ကငွဘြကလြိင်၏ ကိုယသ်င်းရနံ့များက ဖိုးကြောန်ှာခေါင်းမှာ ကလူကြီစယ် နသည်ေ။ ပါးပြငမြှာ မိတကြပပြါးပါးပုတထြားပြီး သနပခြါးလိမ်းထားသော ဒေါခြွိုနှယရြဲ့အလှက သူ့ကို ပိုရငခြုနလြာသည်။

“အင်း အင်း ”

ဒေါခြွိုနှယကြ အိမမြကမြကဟြန် တူသည်။ ပါးစပမြှ ကယောငကြတန်းတွေ ထွကပြှီး သူ့ခါးကို လကတ်ဈဖကဖြှင့် ဖကလြိုကသ်ည်။

“ယောကြွား မခွိုခါးကိုဖကစြမ်းပါ”

သူ့ယောကြြားကို အိမမြကမြကန်ဟနေတ်ူသည်။ ဖိုးကြောစြိတထြဲ မကောင်းမှုတဈခုကို ကြံစညလြိုကသ်ည်။ ဒေါခြွိုနှယပြုခုံးကိုဖကပြှီး ပါးကိုနမ်းလိုကခြှင်း ဖြစ်သည်။ မသိဘူးဟု ထငသ်ောလြည်း သူထငသ်လို မဟုတ်။ သူ့ခါးကို ဒေါခြွိုနှယကြ ပိုဖကပြှီး သူနှင့် နှုတခြမ်းချင်ြး တေ့စုပလြိုကခြှင်း ဖြစ်သည်။ သူ့ပါးစပထြဲ ဝငလြာသော ဒေါခြွိုနှယရြဲ့လွှာကို သူ့လွှာဖြင့် အလိုလို ဖလှယပြှီး ဖြစ်သှားသည်။ ကားတဈစီးလုံး မောင်းသူကလှဲလို့ အိပပြွောန်ကြပြေီဖြစ်၍ ဒါကိုမသိကြ။

“မင်း တောတ်ောဆြိုးတယန်ောြ ကောငလြေး။ ဒါကြောင့် ဇငမြာသဲက စွဲနတောထငတ်ယ် ဟိဟိ”

ဒေါခြွိုနှယကြ သူ့ပါးနားကပပြှီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုကတ်ာကြောင့ြ ဖိုးကြောရြငထြဲ မိုင်းဗုံးတဈလုံးကြဲသလိုပင်။

“ဟင် ဘယလြိုသိတာလဲ”

ဟု သူတိုးတိုးလေး ပြနမြေးလိုကသ်ည်။

“ဟင်း ဘယလြိုသိတာ အရေးမကြီးပါဘူး။ နင့်ကိုသနားလို့ ငါမပြောတာနောြ ကောငလြေး။ အဟား မထငရြဘူးနောြ”

ဖိုးကြောလြကကြ ဒေါခြွိုနှယပြေါငကြှားထဲ ရောကသ်ှားသည်။ ဒေါခြွိုနှယကြ သူမပေါငကြှားထဲ ရောကလြာသော ဖိုးကြောလြကကြို သူမလကဖြှင့် ဖမ်းကိုငလြိုကပြှီး

“ဟိုးထား ကောငလြေး။ ရနကြုနရြောကမြှ မမခွိုသူငယခြငွြးအိမမြှာ မင်းလေးသဘောရှိ လုပ်။ အခု ကားပေါမြှာ လူတွနေဲ့ ခစ်ခစ်”

ဖိုးကြောကြတော့ ရနကြုနရြောကလြငွြ ဇငမြာသဲယောင်းမ ဒေါခြွိုနှယကြို လငမြယားလုပတ်မ်း ကစားရတော့မညမြှန်း သဘောပေါကသ်ှားသဖြင့် ရငတ်ှေ ပိုပိုခုနလြာသည်။

🏵️(အခန်း ၁၂)🏵️

ခွံရှေ့သို့လာရပသ်ော တကျကစီကို လှမ်းမှငတ်ော့ ဒေါတ်ငတ်ငရြီ အောကကြခွံထဲမှာ အမှိုကလြှဲနသေော ခငမြိကို လှမ်းအောလြိုကသ်ည်။

“ဟဲ့ ခငမြိ ခွံရှေ့မှာ ဧည့်သညလြာတယ်။ တံခါးသှားဖြင့်ပေးလိုကြဦး။ မခွိုတို့ထငတ်ယ်”

ဒီနေ့ ငယသ်ူငယခြငွြးဖြစ်သူ ခွိုနှယ် ရနကြုနရြောကမြယလြို့ သူမ သိထားတယလြေ။ ယောကြြားဖြစ်သူ ကိုအောငဝြင်းကလည်း နိုငင်ံခွားကို ကုမျပဏီကိဈစနဲ့သှားတော့ သူမတဈယောကထြဲ ပငွြးနတောနဲ့ အတောပြင်။ သူငယခြငွြးဖြစ်သူ ခွိုနှယရြဲ့ မိတဆြှဖြစ်ေဟနတ်ူသူ ကောငလြေးတဈယောကကြလည်း အထုပဆြှဲ၍ ကားပေါကြ ဆင်းလာတာ တွေ့ရတယ်။

“လာဟဲ့ မိန်းမ။ နင် အစောကြီးရောကမြယမြှတလြို့”

“ဟုတတ်ယ် သူငယခြငွြးရေ လမ်းမှာ ကားပကြန်လေို့ပေါ့။ မိတဆြကပြေးရဦးမယ်။ ဒါက မောငဖြိုးကြောတ်ဲ့ တငတ်ငရြဲ့။ ငါတို့မှို့ကဘဲ။ ရနကြုနကြို အလုပကြိဈစနဲ့ ဆင်းလာတာ။ သူပါလို့ တောသ်ေးတယ် တငတ်ငရြယ်။ နို့မို့ဆို ငါတဈယောကထြဲ။ ဟဲ့ ဖိုးကြောြ ဘယမြှသှားတည်းမနနေဲ့။ ဒါက မမခွိုရဲ့သူငယခြငွြး တငတ်ငတ်ဲ့။ သူဌေးမကြီး။ ဘာမှ အားနာစရာ မလိုဘူးရယ်။ အပြငမြှာသှားနရင်ေ နင့်သူငယခြငွြးတွေ အားနာနရမေယ်။ ဒီမှာဘဲ တည်းလိုကတ်ော့။ ”

“ဟုတတ်ယ် မောငလြေး ဘာမှအားနာစရာမရှိဘူး”

ဒေါတ်ငတ်ငရြီကလည်း ဝငပြှောလိုကလြသည်ေ။ သို့နှင့် ဖိုးကြောတ်ို့ နရမေည့်အခန်းကို ခငမြိအား လိုကပြှခိုင်းလိုကသ်ည်။ ဖိုးကြောလြည်း အထုပတ်ှကေို ဆှဲ၍ ခငမြိနောကမြှ လိုကသ်ှားသည်။ ဖိုးကြောြ အပေါထြပကြိုတကသ်ှားပြီး မှငကြှင်းက ပြောကကြှယသ်ှားတော့ တငတ်ငရြီက ခွိုနှယန်ားကပ်၍ ခါးကို လကဖြှင့် မနာအောင် လိမလြိုကပြှီး။

“မိန်းမ သိတယန်ောြ ဟင်း။ နှုတပြိတခြတော့ ပေးရမယ်”

“ဘာလဲ တငတ်ငရြဲ့ နင့်စကားက အဆန်းပါလား”

“အဟင်း မိခွိုရယ် နငန်ဲ့ ငယကြတည်းက ပေါင်းလာတာ၊ နင့်စောကကြငွြ့ ဘယလြိုရှိမှန်း မသိတာကြ။ ကောငလြေးကလည်း ချောချောလေးရယ်။”

ခွိုနှယန်ှင့် တငတ်ငရြီက ကြောင်းတုန်းကတည်းက ကြူရှငဆြရာကိုပင် ရည်းစားအတူတူ လုပခြဲ့သူများမို့ မှှမှှခေငွြေး ခွမှငေကြှသည်။

“ဒါပဲနောြ မိန်းမ။ အခန်းချင်ြးကပရြကြ ခပြေးထားတာ။ ညဉြး ယောကြြားကြီး မသိစချင်ေရြငတ်ော့ နှုတပြိတခြပေးရမယ် ငါ့ကို”

တငတ်ငရြီက ပြီတီတီအကြည့်ဖြင့် ခွိုနှယကြို ကြည့်ပြီး ပြောလိုကလြသည်ေ။

🏵️(အခန်း ၁၃)🏵️

အခွိနကြ ည(၁၁)နာရီခန့်ရှိပမေဲ့ တငတ်ငရြီတဈယောကြ အိပမြပြောန်ိုငပြါ။ သူမအခန်းထဲမှနေ၍ သူငယခြငွြးဖြစ်သူ ခွိုနှယအြခန်းထဲမှာ သူမခိုးတပထြားသော လွှို့ဝှကကြငမြရာမှ မှငကြှင်းများကို ကြည့်နသည်ေ။ သူမကလည်း ဒါမွိုးကို စိတဝြငစြားသည်။ အခန်းက မှငကြှင်းက ရှင်းလင်းလှသည်။

သူမမှငန်ရသေော မှငကြှင်းကတော့ ကုတငထြကကြ မှေ့ယာပေါမြှာ ပကလြကလြှနပြှီး ပေါငကြားထားသော ခွိုနှယရြဲ့ပေါငခြှကြားထဲမှာ နေ့လညကြပါလာတဲ့ သူ့သားအရှယကြောငလြေး ဖိုးကြောကြ မိုးထားပြီး သူ့လီးတံတုတတ်ုတကြှီးနဲ့ မခွိုနှယရြဲ့ အဖုတပြှဲပြဲကြီးကို ဖိဖိပြီး သှင်းနတောကိုပင်။

ခွိုနှယကြလည်း အောကကြ ကော့ကော့ပေးနသည်ေ။ အသံကို အနည်းငယခြွဲ့၍ တငတ်ငရြီ ဆကန်ားထောငလြိုကသ်ည်။

“စွပ် စွပ်*

” ရှီး ရှီး အ အ မောငလြေး ဆောင့် ဆောင့်၊ မမခွိုကို မညှာနဲ့၊ မမခွို ပြီးခါနီးနပြေီ၊ အသားကုန် ဆောင့်စမ်းပါ ”

“ခုနကတော့ အဖုတကြှဲသှားလိမ့်မယ် သိပမြဆောင့်နဲ့ဆို မမခွို”

“ဟင်း သူနောြ အထအန သိပကြောကတ်ာဘဲ လိုးစမ်းပါ၊ အားရှိသလောကြ ဟှန်း။ လိုးမှာသာ လိုးစမ်းပါ။ ဒီမှာ အရမ်းကောင်းနပြေီ။ မမခွိုအဖုတ် ကြဲချင်ကြှဲ မညှာနဲ့ ဒီမှာ ပြီးခါနီးနပြေီ ကိုယတ်ောခြွောရဲ့”

“စွပ် စွပ်”

“အင်း အင်း အိုး မောငရြဲ့ အ အ အ”

မခွိုနှယတ်ဈယောကြ ဖိုးကြောြ အခကြန်ှဈဆယလြောကြ ဆောင့်လိုကတ်ော့ အသားကုနင်ှီးငှူပြီး ပြီးသှားဟနတ်ူသလို ဖိုးကြောလြည်း ထွကကြုနဟြနတ်ူပါတယ်။ လီးတနကြှီးက ခွိုနှယအြဖုတထြဲက ထွကကြတွာ တငတ်ငရြီ မှငလြိုကရြပါတယ်။

🏵️(အခန်း ၁၄)🏵️

ဘေးနားတွင် ခွှေးများစို့ပြီး အမောဖြနသေေော ဖိုးကြောရြငဘြတပြေါြ ဒေါခြွိုနှယခြေါင်းလေးကို မှောကပြှီး တငထြားရာမှ ထထိုငလြိုကပြှီး ဖိုးကြောလြီးတနကြှီးကို သူမလကဖြှင့် ဆုပကြိုငလြိုကသ်ည်။ လချောင်းကြီးက သူမလကန်ှင့်အပြည့်ပင်။ နရှငေန်ယ် ဓါတခြဲလုံးလောကရြှိမယလြို့ သူမထငသ်ည်။ အရှညကြလည်း ၆ လကမ် အနည်းငယကြွောမြည်။ သူမယောကြြားလီးထကြ ၂ ဆနီးပါးသာသလို အရငကြ သူမနခေဲ့သော လငင်ယထြကပြင် ကြီးသည်။ လိုးတုန်းက သူမအဖုတထြဲမှာ ကြပန်သည်ေ။ ဒါကြောင့်လည်း သူမယောင်းမဇငမြာသဲ စွဲနတောဖြစ်မယလြို့ သူမတွေးမိလိုကပြါတယ်။

ဒေါခြွိုနှယကြ ဖိုးကြောလြီးကို ကိုငပြှီး ဆှပေးနပေါတယ်။ ငယရြှယသ်ူဖြစ်တဲ့ ဖိုးကြောဟြာ သူမယောကြြားလီးလို မဟုတပြါဘူး။ ခကြခြငွြးဘဲ ပြနမြတလြာပါတယ်။

“ဘယလြိုလဲ မောင်။ တဈခွီတည်းနဲ့ မောသှားတော့တာလား”

ဖိုးကြောကြတော့ တဈခွီလိုးပြီး အမောဖြရေုံရှိသေး နောကတ်ဈခွီလိုးဖို့ သူ့လီးကို ပြနဆြှနတေဲ့ ဒေါခြွိုနှယကြို အနည်းငယ် လန့်ပါတယ်။ ဆောကြှီးက ကလေးအမေ အသကြ ၄၀ နီးပါးဆိုပမေဲ့ ဖြူဖြူတုတတ်ုတ် ချောချောတောင့်တောင့်ကြီးလေ။ ဒါပမေဲ့ ဖိုးကြောအြနနေဲ့က ဒေါခြွိုနှယယ်ောင်းမ ဇငမြာသဲရဲ့ ဆရာစားမခနွြ သငကြှားမှုကြောင့် ဒီဆောကြှီးကို သချောနူးနှပပြှီး မွှော့သှားအောင် ကိုငမြှဖြစ်တော့မယဆြိုတာ သိလိုကပြါတယ်။

“မမောသေးပါဘူး မမခွိုရဲ့။ မမခွို နောကမြှ ကြောကပြါပြီ မလုပန်ဲ့”

ဖိုးကြောစြကားကြောင့် ဒေါခြွိုနှယကြ တခိခိရယပြှီး

“ဟင်း မောငသ်ာ လိုးမှာသာလိုးစမ်းပါ။ လိုးနိုငရြင် တဈညလုံးပဲလိုးလိုး ဒီကခံနိုငတ်ယ်။ နောကမြှ မလိုးနိုငတ်ော့ပါဘူး မလုပန်ဲ့။ ကဲ လိုးတော့လေ”

ဖိုးကြောလြီးကို သူမ လှတလြိုကပြါတယ်။ ဖိုးကြောကြ ထထိုငလြိုကပြှီး ခေါင်းအုံးတွေ စောငတ်ှကေို ကုတငအြလယမြှတငပြှီး

“မမခွို ခါးကို ဒီခေါင်းအုံးတွပေေါြ တငလြိုကြ”

ဒေါခြွိုနှယလြည်း ခေါင်းအုံးပေါကြို ခါးတငပြှီး ပကလြကလြှနလြိုကပြါတယ်။

” ဘာလုပမြလို့လဲ မောငလြေးရဲ့”

“မကြလြုံးမှိတထြား မမခွို”

ဒေါခြွိုနှယ် မကြလြုံးမှိတထြားလိုကတ်ော့ ဖိုးကြောရြဲ့လကတ်ှကေ သူမပေါငန်ှဈချောင်းကို ဆှဲယူပြီး သူမဒကောကကြှေးတွကေို ဂုတပြေါတ်ငလြိုကပြါတယ်။ ဖိုးကြောရြဲ့နှာခေါင်းက လဝငေလြထွကေတ်ှကေ သူမအဖုတကြို ကြီစယတ်ော့ ဖိုးကြောြ ဘာလုပမြယဆြိုတာသာ မသိသလိုလို ဖြစ်သှားပါတယ်။

“ပြတ် ပြှတ်”

“ရှုး အား လား လား အိုး အိုး”

ဒေါခြွိုနှယ် စောကစြိထဲက ကငွသ်ှားပြီး စောကခြေါင်းထဲက သေးဖနွြးဖနွြး ထွကခြငွလြောကအြောင် အရသာထူးကြောင့် မကြလြုံးပြင့်သှားပါတယ်။ ဖိုးကြောရြဲ့လွှာကြမ်း ပူပူနှေးနှေးကြီးက သူမစောကပြတအြတွင်းသား နုနုလေးတွကေို ဆှဲစုပလြိုကတ်ာကြောင့်ပါ။ ပေါငကြို အတင်းစိလိုကပြမေဲ့ ဖိုးကြောကြ သူမပေါငတ်ံတွကေို လကန်ဲ့ဆှဲခွာပြီး အတင်းဖိကာ စောကပြတအြကြဲကြောင်းအတိုင်း ယကပြါတော့တယ်။ ဒေါခြွိုနှယလြည်း ဖိုးကြောရြဲ့ခေါင်းက ဆံပငတ်ှကေို သူမလကန်ဲ့ ကယောငကြတမ်း ဆုပကြိုငလြိုကပြါတယ်။

🏵️(အခန်း ၁၅)🏵️

“အား အင်း ဟင့် ဟင့် တောပြါတော့ မောငရြဲ့ မခွိုကိုသနားပါ”

“ပြတ် ပြတ်”

“ရှီးရှီး မောငလြေး မမကို သတန်တောလား အဟင့်ဟင့်”

မခွိုနှယရြဲ့ဖငကြှီးတွရေော ပေါငတ်ံတွပေါ တဈဆတဆြတ် တုနန်ပေါတယ်။ အလွှော့ပေးလိုကရြင် သူဘဲမွှော့မှာသိနတေဲ့ ဖိုးကြောကြတော့ မခွိုနှယအြဖုတကြို အပီအပြင် စိတပြါလကပြါကို စုပပြေးယကပြေးနပေါတယ်။ လကခြွောင်းတွကလေည်း မခွိုနှယရြဲ့ ဖငခြှကြားကို ကလိနတောကြောင့် အလူးအလဲပါဘဲ။ စောကစြိကို လွှာဖြားနဲ့ကလိလိုကြ စောကခြေါင်းအတွင်းသား နုနုတွကေို သိမ်းယကပြှီး ဆှဲစုပလြိုကလြုပန်တေဲ့ ဖိုးကြောကြှောင့် မခွိုနှယကြတော့ အိမသ်ာတကခြကြသ်လိုလို ဆီးသှားချင်သ်လိုလို အလူးအလဲခံနရပြေီး ဖိုးကြောခြေါင်းကို ဆုပထြားတဲ့ လကကြိုလှတကြာ ခေါင်းကို ဘယည်ာရမ်းနပြေီး လကခြွောင်းတွကေ မှေ့ယာအခင်းစတွကေို အတင်းဆှဲကုပထြားပါတယ်။ လညပြင်းက အကြောတွထေောငလြို့ နှုတခြမ်းကိုကထြားတာ သှေးတောငစြို့ပါတယ်။

“ပြတ် ပြတ် ရှီး ရှီး ပလပ် ပလပ်”

“အား အင်း အိုး အိုး အဟင့် အဟင့် မမခွိုကို သနားပါဦး မောငရြဲ့၊ တောပြါတော့ ပြတ် ပြတ် ရှုး ရှုး ဟင့် ဟင့် သနားပါ ရပပြါတော့ မောငရြဲ့”

ဖိုးကြောကြ ယကန်ရင်ေး မခွိုနှယရြဲ့ ဖငဝြညိုညိုလေးကိုပါ လှမ်းယကလြိုကပြါသေးတယ်။ ဒါကြောင့် ဒေါခြွိုနှယ် အလူးအလဲခံနရတောပါ။ သူမအဖုတကြထွကတ်ဲ့ စောကရြညတ်ှကလေည်း မှေ့ယာပေါမြှာ အကြကလြိုကကြှီး ဖြစ်နပေါပြီ။ နှစ်ခွီထွကလြို့ သုံးခွီမှောကမြှာတော့ ဒေါခြွိုနှယ် ငယသ်ံပါအောင် အောပြှီး ပြီးသှားပါတယ်။ ဖိုးကြောကြ သူ့နှုတခြမ်းမှာပနတေေဲ့ ဒေါခြွိုနှယရြဲ့စောကရြညတ်ှကေို လွှာနဲ့သိမ်းလိုကပြါတယ်။

“ဟင်း မောင် သိပဆြိုးတာပဲကြယ်။”

“ခစွလြို့ပါ မမခွိုရဲ့”

“ဟှန်း ပြောတော့ ခစွတ်ယ် ခစွတ်ယန်ဲ့၊ ဇငမြာသဲတုန်းကလည်း ဒီလိုပဲမဟုတလြား”

မခွိုနှယစြကားကြောင့် ဖိုးကြောြ အံ့သှသှားသည်။

“ဟင် မမခွို ဘယလြိုသိ”

“ခစ်ခစ် မောငကြလည်း မမက သိနတောကြာပြီ။ မောင် ဘာဂွာမှုတကြောင်းတာတွေ အလိုးကောင်းတာတွကြေောင့် ဟိုကောငမြက စွဲနတောလေ။ ဒါကြောင့် မမခွိုကလည်း ကြံလိုကတ်ာ။”

“ဟာဗြာ”

ဖိုးကြောြ ရှကသ်လိုလို ဖြစ်သှားပမေဲ့ မထူးတော့ဘူးဆိုပြီး

“ဟင်း ဟင်း ဒီလိုမှန်း အစကတည်းကသိရင်”

“တောပြါတော့ မောငရြယ်၊ အခုတော့ မမခွိုကို ဝအောင် လိုးပေးပါဦး”

“လိုးမှာ မမ တဈညလုံးကို လိုးဦးမှာ”

🏵️(အခန်း ၁၆)🏵️

ဒီနေ့ အလုပပြိတရြကဖြစ်သဖြင့် မို့မို့တဈယောကြ ခပပြငွြးပငွြးရှိသညန်ှင့် သူမအဒေါတ်ှရှေိရာ ရပကြှကဘြကသ်ို့ အလညသ်ှားခဲ့သည်။ ပြနလြာတော့ အနည်းငယ် မိုးခွုပန်ပြေီ။ မှို့စွနဘြကန်ည်းနည်းကသွော ရပကြှကဖြစ်သဖြင့် တောတ်ောထြှကရြသည်။ သူမဒေါလြေးတို့ကလည်း အပြငထြှကသ်ှားကြတယထြငတ်ယ်။ အိမတ်ံခါးကြီး သော့ခတထြားတာနဲ့ သူမလည်း ပြနလြာခဲ့သည်။

ဒီဖကရြပကြှကတ်ှကေ မှို့ထဲကသူဌေးတွေ ဝယထြားတာများပြီး အိမတ်ှသော ဆောကထြားကြတာ လူနတောလည်း ကြဲတယလြေ။ သူမဖုန်းမှညလြာသဖြင့် ဆိုငကြယကြို လမ်းဘေးဆင်းရပပြှီး စကားပြောနစဉြေ ဘေးနားမှ ဆိုငကြယတ်ဈစင်းဖြတသ်ှားသည်။ တဟီးဟီး တဟားဟားနဲ့ ယောကြြားသံရော မိန်းမသံရော။ ဟင်း စုံတွဲတွနမှေော ပလူးနကြတောလို့တွေးပြီး တဈခကြလြှည့်ကြည့်လိုကတ်ော့

ဟငလြို့ သူမပါးစပမြှ အသံပင် ထွကသ်ှားသည်။ ဒေါခြွိုနှယပြါလား၊ နောကမြှလိုကလြာသူက ဖိုးကြောြ။ သူမကို မှငဟြနမြတူ။ ဒေါခြွိုနှယမြောင်းနသေော ဆိုငကြယန်ောကမြှာ ဖိုးကြောကြ ခွပြီးလိုကလြာတာ။ သှေးရိုးသားရိုးတော့ ဟုတဟြနမြတူ။ ဒေါခြွိုနှယကြလည်း ပြငထြားလိုကတ်ာ အပျိုတွထကေတ်ောင် သာဦးမယ်။ ဖိုးကြောကြ နောကမြှခွပြီး ဒေါခြွိုနှယခြါးကို လကန်ှဈဖကဖြှင့် ဖကထြားတော့ သူမ ထငသ်လို မှနန်ပြေီထငတ်ယ်။

ဒေါခြွိုနှယ် တလောက ရနကြုနသ်ှားသေးတယ်။ ပြနလြာတော့ ဖိုးကြောန်ှင့်အတူ။ ကားတဈစီးတည်း ကြုံလို့ဆိုလား။ ပြီးတော့ ဖိုးကြောဖြုန်းကို မကြာခဏ ခေါတ်ာတွေ့သည်။ သူမအထငတ်ော့ ဇငမြာသဲလကထြဲမှ ဒေါခြွိုနှယ် ဖြတခြုတပြှနပြှီထငတ်ယ်။

ယခုမှငရြသည့် ပုံစံကတော့ ဘယလြိုမှ သှေးရိုးသားရိုး မဟုတတ်ာ သချောနသည်ေ။ ဒေါခြွိုနှယကြလည်း ခပရြှရှလေ။ အပေးကောင်းကောင်းနဲ့ ဆိုတော့ ဟိုကောင် အရူးအမဲသားကြှေးသလိုနမှောလို့ တွေးမိသည်။ ဒါမွိုးကိဈစဆို စပစြပစြုစုနိုငလြှသော မို့မို့ကလည်း နောကမြှလိုကခြွောင်းရန် ဆုံးဖြတလြိုကသ်ည်။

🏵️(အခန်း ၁၇)🏵️

တကယတ်မ်း လိုကရြှာတော့ တောတ်ောရြှာလိုကရြပြီး အခွိနကြ (၁၅) မိနဈလောကြ ကြာသှားသည်။ တွေ့မယတ်ှေ့တော့လည်း သူမအဒေါတ်ို့အိမဘြေးက ခွံထဲမှာ ဒေါခြွိုနှယဆြိုငကြယကြို ရပထြားတာ တွေ့ရသည်။ ခွံဝင်းက သဈပငတ်ှနေဲ့ပြည့်နတေော့ အပြငကြလူ တောရြုံမမှငန်ိုင်။ အလယမြှာ တဈထပတ်ိုကြ အိမတ်ဈလုံး ရှိတယလြေ။

မို့မို့လည်း မယောငမြလညန်ဲ့ ထိုခွံဝင်းထဲ ဝငခြဲ့သည်။ တံခါးတွကေ အားလုံးပိတထြားသည်။ အတွင်းမှ ခကြထြိုးထားဟနတ်ူသည်။ အထဲမှာ ရောကန်ကြတော ဖြစ်မည်။

“ခစ် ခစ် မောင် ဘယလြိုလဲ ဆဈစတီနိုင်းဆှဲမှာ မဟုတလြား”

အသံက သူမရပန်သေော ဘေးနားမှ။ အခန်းကိုတံခါးက သံဇကာကာထားသဖြင့် အပြငမြှလိုကကြာကို အနည်းငယဟြလိုကပြှီး ကြည့်လိုကသ်ည်။ လား လား နိုငင်ံခွားအပြာကားထဲကအတိုင်းပင်။ အခန်းထဲက တီဗှီမှာ အပြာကားတဈကား ပြထားပြီး ထိုကားထဲက အတိုင်းပင်။ ကုတငပြေါမြှာ မောငဖြိုးကြောကြ ပကလြကလြှနအြနအထေား။ ဒေါခြွိုက အပေါကြ။ နှစ်ယောကလြုံး အဝတဗြလာနှင့်။ ဖိုးကြောအြပေါမြှာ ဒေါခြွိုက လေးဖကထြောကရြကကြှီးခွလို့။ ဒေါခြွိုအဖုတအြောကြ ဖိုးကြောမြကြခြှကရြောကန်သလေို ဖိုးကြောလြီးက ဒေါခြွိုရဲ့ လွှာဖြားဖြင့် ကလိခွင်း နှုတခြမ်းသားများဖြင့် ဖိကပစြုပခြှင်း လုပန်သည်ေ။

ဒေါခြွိုနှယကြ ဖြည်းဖြည်းချင်ြး လီးကိုငုံနသည်ေ။ ဖိုးကြောလြီးက တုတတ်ုတရြှညရြှညကြှီး။ နှစ်ယောကလြုံးက အမှေးတွေ ရိပသ်ငထြားလို့ထင် အဖုတတ်ှေ လီးတွကေ အရှင်းသား။ ဒေါခြွိုပါးစပထြဲ ဖိုးကြောလြီးက ဝငလြိုကထြှကလြိုကန်ှင့် တံတွေးတွေ ပြောငလြကန်သည်ေ။ ဒေါခြွို အားရပါးရ စုပန်မှန်ေး သိသာသည်။ ပါးတွကေို ခွိုင့်ခွိုင့်သှားပြီး ပြှတပြှှတ် ပြတပြှတ် အသံများထွကန်သည်ေ။

ဖိုးကြောကြလည်း မရှံမရှာပင် ဒေါခြွိုရဲ့အဖုတပြှဲပြဲကြီးကို လကဖြှင့်ဖြဲပြီး လွှာနဲ့ယကန်တောတွေ့သည်။ မို့မို့အဖို့ သူမယောကြြားနဲ့ အိမထြောငသ်ကတ်ာကြာခဲ့တယ်။ ဒီလို လီးမစုပဖြူးသလို အဖုတယ်ကတ်ာလည်း မခံဖူးခဲ့။ အပြငမြှာလကတ်ှေ့ကြည့်နရတေော့ ဇာတကြားထဲကနဲ့မတူ ပုလှေ ဘာဂွာကိုငကြှတာ တောတ်ောအြရသာရှိဟနတ်ူသည်။

“အား လား လား ဘယလြိုလုပန်တောလဲ ကောင်းလိုကတ်ာ မောငရြယ် အရညတ်ှထွကေကြုနပြှီ”

ဒေါခြွိုရဲ့အဖုတသ်ာမက ဖငဝြလေးကိုပါ ဖိုးကြောြ လွှာနဲ့ကလိနတေော့ ဒေါခြွိုဖငကြှီး တုနတ်ုနပြှီး ငှီးနတောကို တွေ့ရသလို

“အိုး လားလား မမခွို ကောင်းလိုကတ်ာဗွာ ”

ဆိုတဲ့ ဖိုးကြောရြဲ့ ငှီးသံတွပေါ ကြားရပါတယ်။

“မောင် လိုးလို့ရပြီ ထငတ်ယန်ောြ၊ မမခွို ခံချင်န်ပြေီ”

ဆိုတဲ့ အသံနဲ့အတူ ဒေါခြွိုက အပေါကြခွထားရကြ လီးစုပန်တောရပပြှီး လေးဖကထြောကကြုန်းလိုကတ်ာ တွေ့ရပါတယ်။ ဖိုးကြောကြ နောကကြနေ ဒူးထောကပြှီး ဒေါခြွိုရဲ့အဖုတထြဲကို လီးချောင်းကြီးကို ထိုးသှင်းလိုကပြှီး လကမြောင်းနှစ်ဖကကြို ဆှဲယူကာ အပေါပျိုင်းကို ဆှဲမလိုကပြါတယ်။

“ဒီလိုမှ လိုးလို့ကောင်းတာ မမခြိုရဲ့”

“ဟုတပြါပြီ မောငရြယ် ”

လို့ပြောလိုကတ်ဲ့ ဒေါခြွိုရဲ့ အပေါပျိုင်းအနအထေားက မတသ်ှားပါတယ်။ လကမြောင်းနှစ်ဖကကြို ဖိုးကြောကြ နောကဖြကဆြှဲထားတာကြောင့် ဖြံ့ထွားတဲ့နို့တွကေ ရှေ့ကိုကော့ထားသလိုဖြစ်ပြီး ဖငတ်ှကေ ပိုကော့သလိုပါ။

“စွပ် စွပ် ရှီး ရှီး”

“အား အား မောငရြေ မောင် အ အ မမခွိုကို သနားပါ ဟင့်ဟင့် နာတယ် နာတယ် အအ”

ဖိုးကြောြ နောကကြနေ ပင့်လိုးနတောကို နာတယ် နာတယ် အောန်တယေဆြိုတာ အလကားမှန်း မို့မို့ သိပါတယ်။ ဒီဘှားတောြ ကောင်းလို့ အောန်မှန်ေး။ ဖိုးကြောန်ဲ့ သားအမိလောကသ်ာ ကြာနတော ခေါသ်ာကတော့ မောငတ်ဲ့။ ဒေါခြွိုအဖုတထြဲ ဖိုးကြောလြီးကြီး သှင်းသှင်းဆောင့်လိုကတ်ိုင်း ငှီးသံတွကေ ထွကလြာပါတယ်။ ယောကြြားကြယရြာမှာ လငင်ယကြို ကုန်းနတေဲ့ ဒေါခြွိုတို့ စုံတွဲကိုကြည့်ရင်း မို့မို့တောငမြှ အဖုတထြဲမှာ အရညတ်ှေ ရှှဲလာပါတယ်။

“စွပ် စွပ် ဘတဘြတ် ရှိ ရှီး ဗှဈ ဒုတ်”

“အ အ မောငရြေ မမထွကတ်ော့မယ် မှနမြှနလြေး ”

နောကကြဆောင့်နတေဲ့ ဖိုးကြောရြဲ့ တရစပဆြောင့်ခကြတ်ှမှော ဒေါခြွိုတဈယောကြ ငယသ်ံပါအောင် အောဟြဈရင်း စောကရြညတ်ှေ ထွကသ်ှားမှန်း မို့မို့တဈယောကြ မှန်းဆမိလိုကပြါတယ်။ ဖိုးကြောလြည်း လေးငါးဆယခြကြလြောကြ ဆကဆြောင့်ပြီး ဆန့်ငင် ဆန့်ငငန်ဲ့ ဒေါခြွိုအဖုတထြဲ လရညတ်ှေ ပန်းထွကသ်ှလို့ လီးကြီးက အဖုတထြဲက ကြှတထြှကသ်ှားတာ တွေ့လိုကရြပါတယ်။

🏵️(အခန်း ၁၈)🏵️

“အင်း အင်း”

မသှယတ်ဈယောကြ အိပယ်ာပေါတ်ှင် တလူးလူး တလိမ့်လိမ့် ဖြစ်နသည်ေ။ သူမလကမြွားက လွော့ရဲနသေော ထမိနအြောကသ်ို့ လကန်ှိုကထြားပြီး သူမအစိလေးကို လကည်ိုးလေးဖြင့် ပြတန်သည်ေ။ ယောကြြားဖြစ်သူ အောငအြောငကြ မန်တလေးမှာ သမီးဖြစ်သူကို ကြောင်းအပရြန် ထွကသ်ှားသဖြင့် ပြတလြပန်သေော သူမဆန်ဒကို နေ့လညကြ ကမှင်းမမို့မို့ လာပြီးပြသှားသော ချောင်းရိုကြဇာတကြားက လာဆှနသည်ေ။ မို့မို့က ဒေါခြွိုနှယ် ဖိုးကြောန်ှင့် ခွိန်းလိုးနတောကို အမှနအြကန် ဖုန်းဖြင့် ရိုကထြားခွင်းဖြစ်သည်။ မသှယကြလည်း ကူးထားပြီးမှ ဖီးလတ်ှတကေန်သည်ေ။ အိမမြှာကလည်း သူမတဈယောကထြဲရှိတုန်း အိပယ်ာဝငခြါနီးကြည့်မိခါမှ အယားဖြောကပြေးမည့် ယောကြြားကမရှိ။

ဟူး ဖိုးကြောလြီးကြီးက နည်းတာမဟုတ်။ သူမယောကြွား ၂ ဆလောကရြှိသည်။ ဒါမွိုးကြီးနဲ့ အလိုးခံလိုကရြလို့ကတော့ အီစိမ့်သှားမှာလို့ တွေးမိသည်။ သူမ ဖိုးကြောန်ဲ့ဒေါခြွိုနှယ် လိုးနတောကို ဖုန်းမှကြည့်ပြီး အစိကို လကည်ိုးလေးဖြင့်ပြတကြာ

“အင်း အင်း ဖိုးကြောျ ဖိုးကြောျ အအ”

သူမ ပြတရြင်း ပြတရြင်း တဈခွီပြီးသှားသည်။ အရညတ်ှကေ သူမလကမြှ စီးကပကြပန်ှင့် ထမိနမြှာ ပသှေားသည်။ စိုသှားသော ထမိနကြို သူမ ခွှတကြာလဲလှယလြိုကပြှီး လကကြို ရဖြင်ေ့ဆေးလိုကသ်ည်။ အိပယ်ာပေါပြှနလြှဲကာ အိပတ်ော့သည်။

အိပတ်ော့မညပြှုကာမှ အိပယ်ာဘေးမှ ဖုန်းက မှညလြာသဖြင့် သူမလန့်ဖြတသ်ှားသည်။ ဟင်း ဒီအခွိနကြှမှ ဘယမြသာဖုန်းလဲ မသိ။ မကိုငဘြဲ နမလေို့လုပပြှီးမှ စိတကြူးပြောင်းသှားကာ ဖုန်းကိုကောကကြိုငလြိုကသ်ည်။

“ဟဲလို ဘယသ်ူလဲဟဲ့ ဒီအခွိနကြှီး”

“မသှယရြေ ကြှနတ်ောြ ကြှနတ်ောြ ဖိုးကြောပြါ ”

ဖိုးကြောဆြိုပါလား သူမ ရငတ်ှပင်ေ တုနသ်ှားသည်။

“ကဲ မောငလြေး ဘာကိဈစ။”

“အဈမ သုံးလုံးထိုးလို့ရသေးလားလို့။”

“သဘကခြါတောင် ဖြင့်တော့မှာကို ဘာဂဏန်းလဲ။”

“—- လေ အဈမ။”

မရတော့ဘူးလို့ ပြောမညပြှုပြီးမှ မသှယ် စိတကြူးတဈမွိုးပြောင်းသှားသည်။

“အင်းလေ ရမရတော့မသိဘူး။ မေးကြည့်ပေးမယ်။ မနကဖြှနမြှ စလဈလာယူ။ အိမကြိုလာခဲ့ ညနပေိုင်း”

“ဘယန်ှဈနာရီလောကြ လာခဲ့ရမလဲ အဈမ။”

“အင်း ည(၇)နာရီလောကလြာခဲ့။ အခုရကပျိုင်းအတွင်း အခွအနေကေ ကောင်းတာမဟုတဘြူး။ သိတယမြဟုတလြား”

“ဟုတကြဲ့အဈမ ဒါဆို မနကဖြှနလြာခဲ့မယ်”

ဖိုးကြောြ ဖုန်းခသွှားတော့ မသှယလြည်း ဖုန်းကိုခလွိုကသ်ည်။ သူမနှုတခြမ်းထောင့်က ပြုံးနသည်ေ။

🏵️(အခန်း ၁၉)🏵️

“မိုးရှာတော့မယထြငတ်ယ် မောငလြေး။ မှနမြှန် မောင်း”

အခွိနကြ ည(၈)နာရီခန့် ရှိနပြေီ။ ဖိုးကြောတ်ဈယောကြ မသှယအြိမမြှာ စလဈသှားယူတော့ (၇) နာရီ။ မသှယကြ မှို့ထဲမှာ ငှလေိုကကြောကခြငွလြို့ ဆိုငကြယကြမရှိတာနဲ့ သူ့ကို အကူအညီတောင်းလို့ လိုကပြှီး ပတပျို့ပေးနရသေည်။ မသှယတ်ို့ရပကြှကကြ လူနအေိမခြှကြေဲပါးသည်။ မိုးကလည်း တဖြည်းဖြည်းနဲ့ သည်းလာတော့ မှနမြှနမြောင်းသည်။ ထီးကလည်း ပါမလာတော့ မိုးကရှှဲနပြေီ။ နောကမြှလိုကလြာသော မသှယကြ သူ့ခါးကို ဖကထြားသည်။ ဘရိပအြုပလြိုကတ်ိုင်း သူ့ဘကလြွှောကလွာတော့ သူမရဲ့နို့ကြီးတွကေ သူ့ကြောပြငမြှာ လာလာကပတ်ော့ မရိုးမယှပင် ဖြစ်လာရသည်။

မိုးကလည်း သည်းလိုကတ်ာ ပတဝြန်းကငွတ်ဈခုလုံးပင် မှောငမြဲနသည်ေ။ မသှယတ်ို့အိမရြောကတ်ော့ မိုးကခွုပ် လူတဈကိုယလြုံးလည်း ရှှဲနပြေီ။

“ရော့ မောငလြေး နင့်အဈကိုအဝတတ်ှနေဲ့ လဲထားလိုကြ”

မသှယကြ သူမယောကြြားပုဆိုးနှင့် အင်ျကြီကို လာပေးသည်။ ဝတထြားတာက အဝါရောငဝြမ်းဆကြ၊ မိုးရကေ ရှှဲနတေော့ အတိုင်းသားနီးပါး မှငန်ရသေဖြင့် မကြန်ှာကို ငုံ့ထားလိုကသ်ည်။

“ထိုင်ဦးဟဲ့ ငါအဝတလြှဲလိုကြဦးမယ်။ နငမြကြည့်နဲ့နောြ ခိခိ။”

မသှယကြ စသလိုနောကသ်လိုပြောရင်း အခန်းထောင့်မှာ အဝတလြှဲနသည်ေ။ မကြည့်နဲ့ဆိုလေ ကြည့်ချင်လြဆေိုသော သဘာဝအတိုင်း ဖိုးကြောကြလည်း ခိုးကြည့်လိုကသ်ည်။ မသှယကြ ရစေိုနသေော သူမရဲ့ထမိနကြို အထကဆြငစြကို သှားဖြင့်ကိုကထြားပြီး ထမိနအြနကရြောငကြို စွပခြနွသည်ေ။ အနည်းငယလြှတသ်ှားသော ပေါငတ်ံတုတတ်ုတ် ခွသလေုံး ဖြေးဖြေးတုတတ်ုတကြို မှငလြိုကရြတော့ အောကကြ ငယပြါက ထလာသည်။

မသှယဖြငကြှီးကလည်း စွင့်စွင့်ကားကားကြီးပင်။ လိုးလိုကရြလို့ကတော့ တောတ်ောကြောင်းမညဟြု တွေးနမေိသည်။ တဈတကစြားလည်း ကြကသ်ှနမြို့ ဖိုးကြောကြား မိန်းမလိုးခွင်း အရသာကိုကောင်းကောင်းသိနပြေီလေ။ အိမထြဲမှာကလည်း နှစ်ယောကထြဲ၊ မိုးကလည်း ရှာဆိုတော့ သူလိုချင်သ်လို ဖနတ်ီးလုပယ်ူလို့ရမလား စဉြးစားလိုကသ်ည်။

🏵️(အခန်း ၂၀)🏵️

ခုနက ထမိနလြှဲနတောကို ဖိုးကြောြ ခိုးကြည့်နမှန်ေးသိသဖြင့် ပေါငတ်ံကို မသိမသာ လှဈဟပြလိုကရြသဖြင့် မသှယ် ကြနပေသ်ှားသည်။ ကိုယ့်ကိုယကြို တောတ်ောလြညသ်ညဟြု ကောငလြေးက ထငန်ပေုံရသည်။ တကယတ်ော့ မသှယကြ ပိုလညသ်ည်။ သူလညသ်ညကြ မသှယအြိပန်သလေောကပြဲ ရှိဦးမည်။ အဝတလြှဲရင်း ပငတ်ီအနကလြေးကိုပါ ခွှတပြှလိုကသ်ေးသည်။ ခွထေောကြ ၂ ချောင်းကြားမှ ပငတ်ီကြှတကြသွှားပုံကို ဒင်းကလေးကြည့်ပြီး သှားရယေိုနမှောပင်။

“ငါ့မောင် မိုးကသည်းတော့ ဒီမှာပဲအိပသ်ှားတော့”

“ဖြစ်ပါ့မလား အဈမရဲ့၊ အဈမတဈယောကထြဲဆိုတော့ ပတဝြန်းကငွကြ”

“အမလေးဟဲ့ နငကြဘဲ စိုးရိမန်ရသေေး။ မိုးက ဒီလောကရြှာနတော”

မသှယကြပြောရင်း အိပခြန်းထဲ ဝငသ်ှားသည်။

“အမလေး ”

အခန်းထဲမှ မသှယရြဲ့ အထိတတ်လန့် အသံကြားသဖြင့် ဖိုးကြောြ အခန်းထဲပြေးဝငခြဲ့သည်။ ဖိုးကြောကြိုမှငတ်ော့ မသှယကြ အတင်းကို ဖကပြဈလိုကသ်ည်။ ဖိုးကြောလြည်း ယောငပြှီး ပြနဖြကထြားလိုကသ်ည်။

“ဘာ ဘာဖြစ်လို့လဲ မသှယရြဲ့”

“ဟို ဟို ကြှကကြှီးတွေ့လို့ဟ”

“သှောြ ကြှကမြွား မသှယရြယ်”

“ငါက ကြောကတ်တတ်ယဟြဲ့။ ဟင်း နငကြလည်းနောြ ငါက ကြောကလြို့ဖကတ်ာကို ပြနဖြကထြားတာများ အရိုးတွေ ကြမတေတဘြဲ။ အသကရြှူတောင် ကြပတ်ယ်။ နည်းနည်းလေးတော့ လွှော့ဦး။ နင့်မိန်းမများ မှတန်လေား မသိဘူး ခစ် ခစ်”

မသှယစြကားကြောင့် ဖိုးကြောြ ရှကသ်ှားပြီး ဖကထြားသောလကကြို ဖယလြိုကသ်ောလြည်း မသှယကြ သူ့ခါးကိုဖကတ်ာ မလှတသ်ေး။

“ဖိုးကြောြ နငင်ါ့ကို ကြိုကန်တော မဟုတလြား”

“ဟာ မဟုတပြါဘူး အဈမရယ်”

“ခစ် ခစ် နငမြလိမန်ဲ့၊ ခုနက နင် ငါထမိနလြဲတုန်း နငကြှည့်နတော မကြလြုံးကြှတမြတတဘြဲ”

ဖိုးကြောလြည်း ဒါမွိုးကတော့ လကမြနှေး။

“ဟုတတ်ယ် မသှယရြဲ့၊ ကြည့်တော့ ဘာဖြစ်လဲ၊ မသှယကြ လှတာကိုး၊ အအိုသာပြောတယ် အပျိုရှုံးတယ်။ ဒါကြောင့်”

” ရှူး”

မသှယကြ သူ့နှုတခြမ်းကို လကည်ိုးလေးဖြင့် ပိတလြိုကပြှီး နှုတခြမ်းချင်ြး တေ့စုပလြိုကသ်ည်။ ဖိုးကြောကြလည်း မသှယခြါးကို ပြနဖြကပြှီး ပြနန်မ်းနသည်ေ။ စကားတဈလုံးမှ မပြောတော့သော သူတို့နှစ်ယောကြ လကတ်ှကေ ရှုပထြှေးနသည်ေ။ ဖိုးကြောအြင်ျကြီကို မသှယကြ လကတ်ဈဖကကြဖြုတပြှီး ပုဆိုးခါးပုံစကို လကတ်ဈဖကကြ ဆှဲခွှတသ်ည်။ ဖိုးကြောကြို သူမ ဒီလိုလုပခြွိနမြှာ ဖိုးကြောကြလည်း မသှယဘြောလြီနဲ့ ထမိနကြို ခွှတပြှီးသားပင်။

(အခန်း ၂၁)

မသှယကြ ဖိုးကြောလြီးကို ညာဘကလြကဖြှင့် ဆုပကြိုငကြာ ဆှပေးနသည်ေ။ ဖိုးကြောလြီးက သူမလကထြဲတွင် မာထောငလြာသည်။ သူမတို့နှစ်ယောကကြ ကုတငပြေါမြှာ ရောကန်ပြေီ။ ဖိုးကြောြ သူမကို လိုးတော့မညကြို သိသဖြင့် မသှယ် စိတလြှုပရြှားနပြေီ။ ဖိုးကြောလြကကြလည်း သူမအဖုတကြို ကစားစရာမှတန်လေားမသိ။ စောကဖြုတတ်ဈခုလုံးကို လကဖြှင့်အုပကြာ ဆှနသည်ေ။

“ငါ့မောင် စလို့ရပြီနောျ”

ဖိုးကြောကြ မသှယစြောကခြေါင်းထဲ လကခြလယကြို ထိုးသှင်းကာ အဆကမြပြတ် ဆှနသည်ေ။ မသှယအြလိုးခံချင်န်မှန်ေးသိသည်။ ဒါပမေဲ့ မသှယလြို တောင့်တောင့်တင်းတင်း မိန်းမတဈယောကကြို အမြဲတမ်း လိုးလို့ရအောင် မလိုးသေးဘဲ ဆှပေးနခွင်ေး ဖြစ်သည်။ သူရဲ့လကခြလယကြို ပိုသှကသ်ှကကြစားပေးရင်း။

“ဘာစလို့ရတာလဲ မမသှယ် ဘာလုပပြေးရမှာလဲ”

“ဟင်း နငန်ောြ သိရဲ့သားနဲ့ ငါ့ကိုညဈနတောလား”

ဖိုးကြောကြ စောကခြေါင်းအတွင်း ထည့်ထားသော သူ့လကကြိုပိုဆှပြီး

“ဘာလုပပြေးရမှာလဲ မသှယရြဲ့ နားမလညလြို့”

“နငန်ောြ သိသိကြီးနဲ့ ဟှန်း”

“ပြောလေ ပြောမှသိမှာပေါ့ မသှယရြဲ့”

“သိပကြှားချင်န်တယေပြေါ့ ဟုတလြား၊ လိုးပေးရမှာ လိုးပေးရမှာ သိပြီလား”

မသှယကြ ပြီတီတီနဲ့ ပြောလိုကသ်ည်။

“လိုးတယဆြိုတာ ဘာလဲ မသှယရြဲ့ မသိလို့”

“ကဲ ကောငလြေး မသိချင်ယ်ောငဆြောငပြှီး ငှင်းမနနေဲ့။ ငါ့လကထြဲမှာ ဆုပထြားတဲ့ နင့်လီးနဲ့ နင့်လကန်ဲ့ ဆှနတေဲ့ ငါ့စောကဖြုတကြို ထိုးထည့်ပေးဖို့ ပြောနတော ဟင်း”

“သိပါတယ် မသှယရြဲ့၊ သကသ်ကမြေးနတော ဟင်း ဟင်း”

ဖိုးကြောကြ မသှယကြို နှုတခြမ်းချင်ြး တေ့စုပလြိုကပြှီး ပြောလိုကသ်ည်။ မသှယကြ မကြလြုံးပိတန်လေိုကသ်ည်။ ဖိုးကြောလြီးတံထိပန်ဲ့ မသှယစြောကဖြုတအြဝကို တေ့လိုကခြွိနမြှာ မသှယကြလည်း ဖိုးကြောခြါးကို သူမခွထေောကန်ှဈဖကန်ဲ့ ခွိတလြိုကပြှီး သူမလကန်ှဈဖကကြ ဖိုးကြောလြညပြင်းကို လှမ်းဖကလြိုကသ်ည်။ ဖိုးကြောကြလည်း လီးကို မသှယအြဖုတန်ဲ့တေ့ပြီး စတငထြိုးသှင်းသည်။

“အင်း အင်း အ အ မောငလြေး ဖြေးဖြေး”

မသှယအြဖုတကြ မသဲနှင့် ဒေါခြွိုထကြ ကြပသ်ည်။ ဖိုးကြောလြီးက မသှယပြေါငခြှကြားမှ မပါသောအပေါကထြဲ အတင်းထိုးထည့်နရသေလိုပင်။ တရဈရဈနဲ့ဝငသ်ှားသော လီးကို မသှယရြဲ့ စောကခြေါင်းအတွင်းကြောနဲ့ အသားနုတွကေ ဆှဲစုပဖြစ်ညဈနသည်ေ။ အားစိုကပြှီး ဖိသှင်းလိုကသ်ည်။

“စွပ် ဒုတ်”

“အမေ့ ”

စောကခြေါင်းအဆုံထိ တိုးဝငလြာသော ဖိုးကြောလြီးက မသှယကြို အသကရြှူပင် မှားသှားစသည်ေ။ ဖိုးကြောကြ လီးကိုပြနဆြှဲထုတတ်ော့ မသှယစြောကဖြုတကြ စူထွကပြှီးပါလာသလို မို့ဖောင်းလာသည်။

“စွပစြှပ်”

“အင်း အင်း မောငလြေး အအ”

မသှယကြလည်း သူမစောကပြတ် အတွင်းသားမွှငမြွားဖြင့် ဖိုးကြောလြီးကို ဆှဲညှဈပေးနသည်ေ။

🏵️(အခန်း ၂၂)🏵️

“ဖောကျ ဖောကျ ဘတ် ဘတ် ဘတ် ဘတ်”

ဖိုးကြောလြဥနှင့် မသှယစြောကဖြုတရြိုကသ်ံက စည်းခကြမြှနမြှန် ထွကန်သည်ေ။ မဇငမြာသဲ၊ ဒေါခြွိုနှယ်၊ မသှယတ်ို့ သုံးဦးလုံးကို လိုးဖူးသှားပြီ ဖြစ်သော ဖိုးကြောအြဖို့ သူလိုးခဲ့သော မိန်းမများတွင် မသှယကြ ပိုလိုးလို့ကောင်းတယလြို့ ထငမြိသည်။ ဖိုးကြောဆြောင့်ခလွိုကတ်ိုင်း မသှယကြ ကော့ကော့ပေးသည့်အတွကြ အဖုတကြ လိုးရတာ စီးနသညေဟြု ပြောရမည်။ ပိုကြပပြှီး လိုးလို့ကောင်းလှသည်။ ဒါကြောင့် ဖိုးကြောကြလည်း အသကမြရှူစတမ်းကို ဆောင့်နသည်ေ။

အပြငမြှာ မိုးရှာနသေောလြည်း မသှယန်ဲ့ ဖိုးကြောကြတော့ ခွှေးတွရှေှဲပြီး တဟောဟော တဟဲဟဲနှင့် လိုးနခေံနကြသေည်။ မသှယကြ ဖိုးကြောရြဲ့တငပြါးတွကေို လကသ်ည်းဖြင့်ကုတတ်ော့ ဖိုးကြောြ ပိုပြီးစိတကြှှလာသည်။ မသှယကြ ဖိုးကြောကြိုဖကထြားတာ ပိုကြမ်းလာသည်။ မကြန်ှာအမူအယာက နည်းနည်းရှုံ့လာသလို အသကရြှူသံတွကေ ပိုပြင်းလာသည်။ တအင်းအင်း ညဉြးသံတွေ ထွကလြာတော့ မသှယ် တဈခွီပြီးတော့မယဆြိုတာ ဖိုးကြောသ်ိသည်။ သူလည်းပြီးချင်န်ပြေီ။ လီးက ကငွလြာပြီ။ ဒါကြောင့် ဖိုးကြောလြည်း မနားတမ်းကို လိုးတော့သည်။

“စွပ် စွပ်”

“အမေ့ မောငလြေး မနားနဲ့ လိုးလိုး အဈမကောင်းနပြေီ၊ စွပစြှပရြှီးရှီး အား အ အင်း အင်း”

မသှယကြ မကြန်ှာလေးရှုံ့ပြီး အသားကုနအြောသ်ည်။ နှစ်ယောကအြိပကြုတငကြှီးပင် တကြီကြီ အသံများထွကပြှီး လှုပလြာသည်။

“စွပ် ဖောကျ ဘတ် အိုး”

မသှယရြဲ့လညပြင်းကြောများ ထောငထြလာပြီး ဖိုးကြောလြီးကို အဖုတအြတွင်းသားနုများဖြင့် ညှဈကာ လွှော့ကသွှားသည်။ ဖိုးကြောလြီးလည်း မသှယအြဖုတထြဲမှ ထွကကြသွှားသည်။ တဈခွီစီ ပြီးသှားကြပြီလေ။ ထိုနေ့ညကတော့ ဖိုးကြောန်ဲ့ မသှယန်ှဈယောကကြ လှတလြှတလြပလြပပြင်။

ဖိုးကြောလြီးပြော့သှားတာနဲ့ မသှယကြလည်း ပုလှကေိုငသ်ည်။ ဖိုးကြောကြလည်း မသှယရြဲ့ အဖုတကြိုယကပြေးသည်။ ဖငပြါယကပြေးတော့ မသှယ် အသည်းခိုကသ်ှားသည်။ ဖိုးကြောကြ မသှယကြို လေးဖကထြောကလြိုးရော ပကလြကလြိုးရော ဆောင့်ကြောင့် ပကလြကြ အစုံကို လိုးပေးလိုကတ်ာ မိုးလင်းသညအြထိ မရပမြနားပါဘဲ။ ထိုအခွိနကြတော့ ဖိုးကြောအြဖို့ ကြမျမာငငမြညဆြိုတာ မသိခဲ့သေး။

🏵️(အခန်း ၂၃)🏵️

ဖုန်းထဲမှပြလိုကသ်ော ဇာတကြားက ဇငမြာသဲကို မကြန်ှာပကြသ်ှားစသည်ေ။ သူမက မို့မို့လကထြဲမှ ဖုန်းကို ဆတခြနဲဆှဲယူပြီး ဖကြပြဈလိုကသ်ည်။ ထိုသညကြား တခွားမဟုတ် ဖိုးကြောန်ဲ့ သူမလိုးနတောကို ကြကကြှကကြှင်းကြင်း ရိုကထြားသော ဗှီဒီယိုဖိုင် ဖြစ်နလေို့ပင်။

“ဖကြလြိုကရြငလြည်း ငါ့ဆီမှာရှိသေးတယ် ဇငမြာသဲရဲ့”

“နင် နငဘြာလိုချင်လြို့လဲ မို့မို့”

မို့မို့က မထီတထီလေး ပြုံးလိုကသ်ည်။ လှောငပြှုံးဆို ပိုမှနမြည်။

“နငကြလည်း အဲ့လောကလြန့်မနပေါနဲ့။ ငါလိုချင်တ်ာ ပေးရင် နင့်အကြောင်း ဘယသ်ူမှမပြောဘူး။ နင် ခွဲပေါကထြားတာ ငါသိတယ်။ အဲ့တော့ နင် ဆယသ်ိန်းလာကတ်ော့ တတန်ိုငမြှာပါ”

ဇငမြာသဲ အနနေဲ့ကလည်း ဒီလောကပြေးရတာ ပြူနာမရှိ။

“နင် သချောဖကြပြေးနောြ။ ငါပေးမယ်”

“ငါကတိတညပြါတယ် မိသဲရယ်၊ ညနသော လုပပြေး”

မို့မို့အဖို့ နိုငကြှကရြနပြေီလေ။ ခိုးစားပြီး အရှကကြှဲမခံနိုငသ်ူများထံမှ ငှကေိုခွူယူနပြေီ။ ဇငမြာသဲဆီကသာမဟုတ် ဒေါခြွိုနှယဆြီကလည်း ညဈခဲ့ပြီးပြီ။ ဒေါခြွိုနှယကြ ပိုညဈလို့ကောင်းသည်။ သိန်း ၂၀ ရလိုကသ်ည်။ တဈယောကကြနွသ်ေးသည်။ သူမ ဖုန်းကိုထုတပြှီး ခေါလြိုကသ်ည်။

“ဟဲလို မသှယလြား။ ညီမလေးပါ”

မသှယအြိမမြှာ ဖိုးကြောန်ဲ့ မသှယဖြစ်ပြီး နောကန်ေ့မှာ မို့မို့တဈယောကြ မသှယအြိမဘြကြ ရောကခြဲ့သည်။ တဈညလုံးလုပထြားတော့ မောပြီးအိပပြွောန်သေော သူတို့နှစ်ယောကြ မို့မို့လာတာကိုပင် မသိလိုကကြှ။ ဒါကို မို့မို့က သချောဓါတပြုံရိုကထြားသည်။ ဒီဓါတပြုံတွကေို မို့မို့က မသှယ် viber ထဲ ထည့်ပေးထားသည်။

“ညဉြး ဘာလိုချင်တ်ာလဲ မို့မို့”

“အဟင်း မသှယကြ အလိုကသ်ိသားဘဲ။ ဆိုငတ်ဈဆိုငမြှာ တွေ့ရအောငလြေ။ အေးဆေးပြောကြတာပေါ့ ”

“အေး အေး ငါဘယဆြိုငလြာခဲ့ရမလဲ”

တဈဖကမြှ မသှယရြဲ့အသံ တုနတ်ုနယ်ငယ်ငကြို ကြားရတော့ မို့မို့တဈယောကြ မသှယကြို ငှညှဈေရပိုလှယကြူမညမြှန်း ခန့်မှန်းမိလိုကလြသည်ေ။

🏵️(အခန်း ၂၄)🏵️

မိန်းမဖြစ်သူမို့မို့ရဲ့ စည်းရုံးမှုကြောင့် ကိုမွိုးဝင်းတဈယောကြ ကိုရီးယားနိုငင်ံမှာ အလုပသ်ှားလုပဖြို့ မနေ့ကဘဲ ရနကြုနလြဆေိပမြှ ထွကခြှာသှားခွပြေီ။ ကလေးကလည်း ယောကျခမနဲ့ မိဘများအိမကြ တဈလှည့်စီ ခေါထြိန်းထားသည်။ မို့မို့တဈယောကြ လငဖြစ်သူကို (၅) နှစ် နိုငင်ံခွားမှာ အလုပလြုပဖြို့ ပထုတလြိုကန်ိုငသ်ဖြင့် သူမဇာတလြမ်းကို စတော့သည်။

ဇငမြာသဲ၊ ဒေါခြွိုနှယ်၊ မသှယတ်ို့က ဖိုးကြောန်ဲ့ သူမတို့ ဇာတလြမ်းများကို မို့မို့က ခွိမ်းချောကင်ှညှဈေပြီးကတည်းက ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သလိုနှင့် ဖိုးကြောကြို ဖြည်းဖြည်းချင်ြး ခွာသှားကြသည်။ မို့မို့ကလည်း ဒီအနအထေားဖြစ်အောင် ဖနတ်ီးခဲ့ခွင်း ဖြစ်သည်။ ဒါမှ သူမဂွငထြဲ တန်းဝငမြှာလေ။ သူမကလည်း သူတောကြောင်းယောငဆြောငန်တော။ တကယတ်ော့ မဟုတ်။ ဖိုးကြောကြ သူမနှင့် တဈရုံးတည်း။ ငှလေိုချင်တ်ာထကြ ဖိုးကြောအြလိုးသနပြုံ အမှုတသ်နပြုံကို မှငကြတည်းက စိတဝြငစြားနတော။ ဖိုးကြောကြ သူမကို မကြံစညသ်ဖြင့် သူမဒေါသထွကပြှီး ထိုအစီအစဉကြို လုပခြဲ့ခွင်းဖြစ်သည်။

သူမ ခကခြကခြဲခဲ မလုပလြိုကရြပါ။ ဖိုးကြောကြို ထိုဇာတလြမ်းခွမွေား ပြလိုကသ်ညန်ှင့် သူမ ဖနတ်ီးချင်သ်ည့်ပုံစံ ဖြစ်သှားသည်။ မဟုတရြင် မို့မို့က အကုနဖြောမြည်။ ဒီတော့ မို့မို့ခိုင်းတာ အကုနလြုပပြေးရတော့မည်။ နလံမထူအောငပြင်။ သူ့အပြဈနှင့်သူဆိုတော့။ မို့မို့က တွေးရင်း ပြုံးလိုကသ်ည်။ သူမ ဖိုးကြောဖြုန်းနံပါတကြို ကောကန်ှိပလြိုကသ်ည်။ ဖုန်းက တောတ်ောန်ဲ့မဝင်။ ဒါပမေဲ့ ဝငဝြငခြငွြး တဈဖကကြ ကိုငသ်ည်။

“ဟဲလို မမို့ ကြှနတ်ောပြါ”

“ဖိုးကြောြ နငအြခုခကြခြငွြး နင့်လမ်းထိပမြှာ စောင့်နေ ”

“ဗြာ ဘာခိုင်းစရာရှိလို့လဲ မမို့ ညကြီးကို ”

“စကားမရှညန်ဲ့ နငလြာမှာလား မလာဘူးလား။ ငါ့အကြောင်း သိတယန်ောြ ”

” ဟုတဟြုတ် လာပါ့မယ် မမို့”

တဈဖကကြ ဖိုးကြောရြဲ့ တုနတ်ုနယ်ငယ်င် ဖြသေံကိုကြားတော့ သူမဖုန်းကို ခလွိုကသ်ည်။ သူမအိမအြောကမြှာ ရပထြားသော ဆိုငကြယကြိုထုတပြှီး စကန်ှိုးလိုကသ်ည်။ ပြီးတော့ ဖိုးကြောတ်ို့ရပကြှကဘြကြ မောင်းခဲ့သည်။ ထိုအခွိနမြှာ ဖိုးကြောကြတော့ သူ့အမကေို ရုံးကအခွိနပျိုခေါကြှောင်း ပြောပြနပလေေိမ့မြည်။

🏵️(အခန်း ၂၅)🏵️

ည(၁၀)နာရီခန့်မို့ လမ်းပေါမြှာ လူရှင်းနသည်ေ။ ဖိုးကြောြ ခပသ်ှကသ်ှကြ လွှောကလြာခဲ့သည်။ လမ်းထိပသ်ဈပငကြှီးအောကမြှာ မမို့မို့ရဲ့ဆိုငကြယ် ရပထြားတာကို တွေ့ရသည်။

“မမို့ ကြှနတ်ောရြောကပြှီ”

မို့မို့က မကြန်ှာကြောကို အနည်းငယတ်င်းလိုကပြှီး

“နင့်ကို ငါစောင့်နတော ကြာလှပြီ။ အခုမှ ဘာဖြစ်လို့ လာတာလဲ”

“ဟိုဟို”

ဖိုးကြောြ စကားမဆုံးခင် မို့မို့က ဖြတပြှောလိုကသ်ည်။

“နောကတ်ဈခါ ဒီလိုမဖြစ်စနေဲ့ ကြားလား”

ဖိုးကြောကြ မကြန်ှာကို အောကင်ုံ့ထားပြီး

“ဟုတကြဲ့ မဖြစ်စရပေါဘူး မမို့”

“အေး ဒီတဈခါ နောကဆြုံး ဖြစ်ပါစေ။ နောကတ်ဈခါ ငါခေါရြင် မှနမြှနလြာ။ သှားမယ်။”

“ဆိုငကြယသ်ော့ပေး မမို့ ကြှနတ်ောမြောင်းခဲ့မယ်”

မို့မို့က သူ့ဆီလကလြှမ်းလာသော ဖိုးကြောလြကကြို ပုတထြုတလြိုကပြှီး

“နင့်ကို ဘယသ်ူက ဆိုငကြယန်ဲ့ လိုကခြိုင်းမယ် ပြောလို့လဲ။ နငန်ောကကြလွို့ နင့်ကို အပြဈပေးရမယ်”

ဖိုးကြောအြဖို့ သူ့ရဲ့နိုငကြှကကြို ကိုငထြားခံထားရသဖြင့် ဘာမှမလှနန်ိုင်။ ဖိုးကြောင်ှိမခြံလေ မို့မို့က အနိုငကြငွြ့လပင်ေ။

“ကဲ ဖိုးကြောြ နင့်အဝတတ်ှခွှတေလြိုကြ”

“ဗြာ”

မို့မို့က စိတမြရှညဟြနဖြှင့်

” နင် နားလေးနလေား ဖိုးကြောြ၊ နင့်အဝတတ်ှေ ခွှတလြို့”

ညအခွိန် လူအိပခြွိနဖြစ်နသဖြေင့် ဖိုးကြောအြဖို့ တောသ်ေးသည်။ အင်ျကြီခွှတပြှီး ပုဆိုးခွှတရြန် ရှကန်တေော့ မို့မို့က

“အခုမှ ရှကပြှနတယ်ေ၊ သူများမိန်းမတွကေို ခိုးလိုးနတေုန်းက နင့်စောကရြှကတ်ှေ ဘယန်ားထားလဲ။ ခွှတ် အတွင်းခံပါခွှတ် ”

ဖိုးကြောကြ သူ့ရဲ့လီးကို လကဖြှင့်အုပပြှီး ခေါင်းငုံ့နသည်ေ။ မို့မို့က ဆိုငကြယတ်ူးဘောကထြဲကို ဖိုးကြောအြဝတတ်ှကေို ထည့်လိုကပြှီး အသင့်ယူလာသော ကြိုးကို ထုတလြိုကသ်ည်။

“ငါ့ရှေ့ဒူးထောကစြမ်း ဖိုးကြောြ။ နင့်လကတ်ှကေို ပူးထား”

မမို့ ဘာလုပတ်ော့မညကြို ဖိုးကြောြ သိသောလြည်း သူမခိုင်းစတောကို မငှင်းရဲပါ။ ဖိုးကြောလြကတ်ှကေို တင်းတင်းတုပလြိုကသ်ည်။ ကြိုးစတဈဖကကြို ဆိုငကြယ် နောကခြုံမှာ ခညွလြိုကသ်ည်။ ဖိုးကြောကြား သူမှားခဲ့သော အပြဈတွကြေောင့် သူနှင့်တဈရုံးထဲ စာရေးမမို့မို့ရဲ့ အနိုငကြငွြ့မှုကို ခံနရသေည်။ မို့မို့က ဆိုငကြယပြေါတ်ကကြာ စကန်ိုးလိုကသ်ည်။

” နင် ပြေးလိုကလြာ”

မို့မို့က ဆိုငကြယကြို မောင်းထွကလြိုကသ်ည်။ ခပဖြှေးဖြေးဆိုပမေဲ့ သူမဆိုငကြယ် နောကမြှာ ဆှဲထားသည့် ဖိုးကြောအြဖို့ ပြေးလိုကလြာရသည်။ ရှကရြှံ့မှုကြောင့် မကြရြညတ်ှေ ရဈဝဲနသည်ေ။ မို့မို့ကား ကောငခြွောလေး ဖိုးကြောကြို ကြှနဝြယလြာသော ကုနသ်ညမ် သဖြယပြင်။ သူမဆိုငကြယန်ောကမြှ ဖိုးကြောကြား ဆိုငကြယန်ောကမြှာ တွဲခညွထြားသည့် ကြိုးတန်းလန်း လီးတရမ်းရမ်းဖြင့် သူမအိမသ်ို့ မရောကမြချင်ြး လိုကန်ရပေသည်ေ။

🏵️(အခန်း ၂၆)🏵️

မို့မို့က အိမသ်ော့ကို ဖြင့်နသည်ေ။ ဒီအိမကြ သူမအဒေါအြိမ်။ သူမအဒေါလြငမြယားက နယဝြေးမှာ အလုပလြုပန်ကြသေဖြင့် သူမကို အိမသ်ော့အပထြားတာ ကြကတ်ိပင်။ မကြာခင် ဒီအိမထြဲက သူမအဒေါတ်ို့ လငမြယားအိပန်ကြေ ကုတငကြှီးပေါမြှာ ဖိုးကြောရြဲ့လီးကြီးနဲ့ သူမအဖုတ် ဂဟဆကေရြပတေော့မည်။ ဒီအတိုင်း ဖိုးကြောကြို သူမမှူဆှယလြွှင် ပါလာမှာ သိပမေဲ့ ဖိုးကြောကြို သူမအတွကြ ရရှညေအြသုံးတောခြံခိုင်းဖို့ ရညရြှယထြား၍ မလှနန်ိုငအြောင် လုပန်ခွင်ေးဖြစ်သည်။ အိမထြဲမှာ သူမ ကြိုတငပြှငဆြငထြားသော အရာများက ရှိနသည်ေ။

ဖိုးကြောကြို အိပခြန်းထဲ ဆှဲခေါလြာပြီး ကုတငဘြေးမှာ ရိုကထြားသော သုံးမှောင့်သဈသားခုံမှာ ခွထိုငခြိုင်းလိုကသ်ည်။ ခွထေောကန်ှဈဖကကြို ကြေးကာ အောကခြှတေိုငမြွားမှာ တုပထြားလိုကသ်ည်။ လကန်ှဈဖကကြလည်း မှောကရြကသ်ား ထုတတ်န်းမှာ ဆှဲခညွထြားလိုကသ်ည်။

ဖိုးကြောအြဖို့ စိုးရိမစြိတတ်ှေ ဝငလြာသည်။ ဒါပမေဲ့ လှုပလြို့မရ။ တုပထြားသော ကြိုးတွကေ တင်းကြပလြှသည့်အပြင် ပါးစပကြိုလည်း အဝတဆြို့ထားခွင်းခံရသည်။ မကြရြညလြေးတွေ ဝိုင်းနသေော ဖိုးကြောကြိုကြည့်ပြီး မို့မို့ ပိုဖီးလတ်ကလြာသည်။ သူမအဝတတ်ှကေို ခွှတခြလွိုကသ်ည်။ တဈကိုယလြုံး အဝတအြစားကင်းမဲ့သှားသော မမို့မို့ကိုကြည့်ပြီး ဖိုးကြောြ မကြလြုံးပြူးသှားသည်။ ကိုယလြုံးသှယသ်ယောငထြငရြပမေဲ့ အဖုတကြ မို့မို့ဖောင်းဖောင်း။ ဖငတ်ှေ နို့တွကလေည်း ကစွလြစွလြှသည်။ ကလေးအမတဈေယောကဟြုပင် မထငရြ။

မို့မို့က ဖိုးကြောရြဲ့လီးကို သူမလကဖြှင့် ဆုပကြိုငလြိုကသ်ည်။ စံခွိနမြှီလီးကြီးပင်။ ချောကလြကမြကြောရြှညပြှီး ဓါတခြဲလုံးကြီးလို တုတန်သည်ေ။ မို့မို့လည်း ဖိုးကြောလြီးကို လကဖြှင့် ကစားပေးတော့သည်။

“အူး ဟု ဟု”

ဖိုးကြောရြဲ့ ဝူးဝူးဝါးဝါးအသံ ထွကလြာသည်။ မမို့မို့ရဲ့ အခစွအြကဉွြးသားလေး ဖိုးကြောကြတော့ သူ့လီးဆှတာကို မရုန်းနိုငဘြဲ လုပသ်မွှခံနရသေည်။ အခကြင်ါးဆယလြောကြ ဆှလိုကတ်ော့ ဖိုးကြောြ ခံနိုငရြညမြရှိတော့ လီးထိပမြှ သုတရြညမြွား ဆန့်ငငဆြန့်ငငန်ဲ့ ပန်းထွကကြုနသ်ည်။

မို့မို့က ဖိုးကြောလြီးကို တောငန်အေောင် ပြနဆြှပြီး ပစ်ခထွားလိုကကြာ ကုတငပြေါြ တကအြိပန်သည်ေ။ ဖိုးကြောအြဖို့ လီးတောငန်အေောင် ဆှထားသဖြင့် လိုးချင်န်မှော သချောသည်။ သူမကိုယလြုံးတီးကို မှငန်ရတေော့ ပိုစိတကြှှအောင် လုပထြားပြီး ညဉြးထားခွင်းဖြစ်သည်။

🏵️(အခန်း ၂၇)🏵️

ဖိုးကြောလြီးက တောငသ်ထကြ တောငလြာသည်။ ရှေ့ကကုတငပြေါမြှာ အိပန်သေော မမို့မို့ကို ကြည့်ရင်း လီးထိပမြှ သုတရြညကြှညမြွားပင် စိမ့်ထွကလြာသည်။ မို့မို့ မအိပသ်ေးပါ။ ဖိုးကြောရြဲ့ အဖြစ်ကိုကြည့်ပြီး သဘောကနွသည်ေ။ အခွိနတ်ဈနာရီလောကကြှာတော့ ဖိုးကြောပြါးစပထြဲမှ အဝတစြကို သူမဆှဲထုတလြိုကသ်ည်။

“မမို့ ဘာလိုချင်လြို့လဲဗွာ။ ကြှနတ်ောြ့ကို ခညွမြထားပါနဲ့”

“ဟင်း နင် မခညွထြားစချင်ေရြင် ငါပြောသလိုလုပ်”

မို့မို့က သူလိုချင်သ်ော အခကြမြွားကို ဖြေးဖြေးချင်ြး ပြောတော့သည်။

“နင် သဲသဲ၊ ဒေါခြွို၊ မသှယတ်ို့ ၃ ယောကလြုံးကို လိုးပြီးတာ ငါသိပြီးသား။ ပြောစမ်း နငင်ါ့ကိုရော မလိုးချင်ဘြူးလား။ မှနမြှနဖြှေ။”

“ဟို ဟို ”

ဖိုးကြောတ်ဈယောကြ မမို့မို့ရဲ့ ရဲတင်းလှသော အမေးကို ဖြရနေခြကခြဲနသည်ေ။

“ကောငစြုတ် လိုးချင်ရြင် လိုးချင်တ်ယပြေါ့”

“ဟုတ် ဟုတ် လိုးချင်ပြါတယ် မမို့”

“ဟုတပြှီ ဒါဆို နင် ဒီနေ့ကစပြီး ငါ့လငင်ယဖြစ်ပြီ။ မနကတ်ဈကြိမ် နေ့လယတ်ဈကြိမ် ညနတဈေကြိမ် လိုးရမယ်။ ရုံးပိတရြကဆြို တဈနကေုန် လိုးရမယ်”

“ဗွာ တကယပြှောတာလား မမို့”

“ဟင်း သိပပြွောမြနနေဲ့။ နင် လှယလြှယလြိုးခွင့်မရဘူး။ မလိုးခင် ငါ့အဖုတကြို နငယ်ကပြေးရမယ်။ ဖငပြါ ယကရြမယ်။ ငါအယကခြံလို့ဝမှ နင့်ကို ကုတငမြှာ ကြိုးတုပပြှီး ငါစိတကြှိုကလြုပမြှာ။ ပြီးတော့ နင့်လီးကို ငါပိုငတ်ယ်။ တခွားကောငမြထားဖို့ စိတမြကူးနဲ့။ တခွားကောငမြဖငတ်ှေ လိုကကြှည့်လို့ကတော့ မင်းကို ရုံးပိတရြကခြေါပြှီး တဈနကေုန် ဖငယ်ကခြိုင်းမှာ နားလညလြား။ ”

ဖိုးကြောြ ခေါင်းငိုကစြိုကကြသွှားတော့သည်။ မမို့မို့ရဲ့ စခေိုင်းခကြအြတိုင်း သူလုပရြုံမှတပါး အခွားမရှိတော့။

🏵️(နိဂုံး)🏵️

ဆိုဖာပေါထြိုငန်သေော မို့မို့ရဲ့ မကြန်ှာလေးက အနည်းငယရြှုံ့သှားသည်။ နာကငွမြှုကြောင့်တော့ မဟုတပြါ။ သူမထိုငန်တေဲ့ရှေ့မှာ ဒူးထောကပြှီး သူမပေါငကြှားထဲ ဆှဲသှင်းထားတဲ့ ဖိုးကြောရြဲ့ လွှာစွမ်းကြောင့် ဖြစ်ပါတယ်။ သူမရဲ့ ဖငဝြကနေ အဖုတအြကြဲကြောင်းအတိုင်း ဖိုးကြောကြို ယကခြိုင်းပြီး ဇိမယ်ူနတော ဖြစ်ပါတယ်။

“ခပသ်ှကသ်ှကလြေးယကစြမ်း ဖိုးကြောြ။ ငါပြီးတော့မယ်။ အသားမနာချင်န်ဲ့”

မို့မို့က အခုတော့ ဖိုးကြောကြို သူမလငင်ယဆြိုတာထကြ ကြှနတ်ဈယောကလြိုပင်။ မထငရြငမြထငသ်လို ကြိမလြုံးနှင့် အရကြောအောင် ရိုကတ်တသ်ဖြင့် ဖိုးကြောကြ မို့မို့ကို ကြောကန်ရသေည်။ ဖိုးကြောလြည်း အခုမှ ဝဋလြညန်သည်ေ။ မမို့မို့ရဲ့ နိုငစြားသမွှ မငှင်းဆနဝြံ့သည့်အပြင် ခိုင်းတာလုပန်ရသေည်။ မို့မို့ကလည်း ဖိုးကြောကြို နေ့တိုင်း အဖုတယ်ကခြိုင်းသည်။ ဖငယ်ကခြိုင်းသည်။

“ပြတ် ပြတ်”

“အား အ ”

ဖိုးကြောရြဲ့ ခပသ်ှကသ်ှကြ ကလိုင်းပေးမှုကြောင့် မို့မို့တဈယောကြ တဈဆတဆြတတ်ုနပြှီး ကော့တကသ်ှားသည်။ ခါးကော့သှားပြီး ဖိုးကြောခြေါင်းကို အတင်းဆုပဆြှဲကာ အဖုတန်ဲ့ အတင်းဖိကပထြားလိုကသ်ည်။ ဖိုးကြောကြား ပါးစပထြဲ မမို့ရဲ့စောကရြညတ်ှေ ဝငသ်ှားသဖြင့် အနည်းငယပြင် သီးသှားပါတယ်။ မို့မို့က ထရပပြှီး ကြနတေေဲ့ထမိနကြို ပြနပြှငဝြတလြိုကပြါတယ်။

“ဖိုးကြောြ ရချိုးခန်းထဲ လိုကခြဲ့”

မို့မို့ရဲ့အိမကြ ရချိုးခန်း အိမသ်ာခန်း တွဲရကပြါ။

“ငါ သေးပေါကလြိုကြဦးမယ်”

ဖိုးကြောရြှေ့မှာဘဲ ဘိုထိုငခြှကထြဲ မို့မို့ သေးပေါကထြည့်ပါတော့တယ်။ ဝါကငွကြငွသ်ေးတွကေ ယခငရြနေဲ့ ရောကုနပြါတယ်။ ငေးကြည့်နတေဲ့ ဖိုးကြောကြို ကြည့်ပြီး မို့မို့ ပြုံးလိုကပြါတယ်။

“ဖိုးကြောြ နငလြကခြုပန်ဲ့ ခပပြှီး သောကကြှည့်စမ်း”

“ဗြာ ”

ဖိုးကြောြ မကြန်ှာငယလြေးနဲ့ ဖြစ်သှားပါတယ်။

“ဘာလဲ နငင်ှင်းချင်တ်ာလား နာချင်ပြှီထငတ်ယ်”

ဖိုးကြောလြည်း ကြောကကြှောကန်ဲ့ လကခြုပန်ဲ့ခပပြှီး သောကကြှည့်တယ်။ အနည်းငယဆြိုးတဲ့ အနံ့ပမေဲ့ သူလည်း ကြောကတ်ာကြောင့် ကြိတမြိတပြှီး မှိုခလွိုကပြါတယ်။

“ဘယလြိုလဲ ငါ့သေးက ကောင်းရဲ့လား”

“ကောင်း ကောင်းပါတယ် မမို့”

ဖိုးကြောလြည်း ကြောကကြှောကန်ဲ့ ပြနဖြှပေါတယ်။

” ဟင်း ဟင်း နငမြကြိုကမြှန်းသိပါတယ်။ ဒါပမေဲ့ နင့်ကို ငါ ကငွြ့ပေးနတော။ နောကဆြို နငအြမှားလုပရြင် မင်းပါးစပထြဲ ငါပေါကခြတွော့မှာ”

“ဗွာ မလုပ် မလုပပြါနဲ့။ ကြှနတ်ောြ မမို့ခိုင်းတာ အကုနလြုပပြါ့မယ်”

ထိုအခွိနမြှစ၍ ဖိုးကြောကြား မို့မို့ရဲ့ ကြှနတ်ဈ‌ယောကသ်ဖြယ် ခိုင်းစခွင်ေးကို ခံရတော့သည်။ လငရြှိမယားတွကေို ပစ်မှားခဲ့သော ဖိုးကြောကြား မို့မို့နဲ့မှ ဝဋလြိုကကြာ ကမျဘာသဈတဈခုကို အရှငလြတလြတ် ရောကရြှိသှားပါတော့သည်။

ပြီးပါပြီ။

ရေးသားသူ – Kyaw Kyaw