အောစာအုပ်

ဝိဇ္ဇာနီ

(အတွေးပငလြယပြှာ ဖိုရမတ်ှင် ရေးသားတငဆြကသ်ည်)

မှူတွေ၊ မှူတွေ ထူထပစြှာ ရဈသိုင်းနသည်ေ။ သူရောကန်သေော ပတဝြန်းကငွကြို အကဲခတရြန် ဗဒေါရီ ကြိုးစားသောလြည်း မှူတွကြေောင့ြ သဲသဲကြဲကြဲ မမှငရြ။ မီးတိုငတ်ှေ ထိနန်အေောင် ထွန်းထားသော ဒီတဲကြီးထဲတွင် ဘာဖြစ်လို့ မှူတွေ ရဈသိုင်းနရတောလဲ သူစဉြးစားမရ။ လူသံလိုလိုကြားရသဖြင့ြ ဗဒေါရီ ရှေ့သို့အသာတိုးကြည့်သ်ည်။ သလှနလြိုလို ညောငစြောင်းလိုလိုပေါတ်ှင် တကိုယလြုံး ခွှေးစကခြွှေးပေါကမြွားဖြင့ြ စိုရှှဲနသညေ့ြ ခန်ဒာကိုယန်ှဈခု သို့မဟုတ် ဝတလြဈစလဈဖြင့ြ ခစွတ်င်းနှောနကြသေည့ြ လုလငပြွိုနှင့ြ သူမနှင့ြ သကတ်ူရှယတ်ူ လုံမပျို။ အသကြ ၂၀ ပင် မပြည့တ်တသ်ေးသည့ြ မိန်းကလေး၏ မကြဝြန်းတွင် နာကငွခြှင်းတွကေို တွေ့သည်။

အို … ရှကရြှကန်ှင့ြ မကြန်ှာလှှဲလိုကရြသည်။

တဲနန်း၏ အပြငဘြကတ်ှင် ဘုရားထီးတငပြှဲ ကငွြးပနကြသေည်။ ဝတကြောင်းစားလှနှင့ြ ပရိသတကြ စညကြားလှသည်။ ထီးတငန်ကြသေူများကို ဗဒေါရီ အကြည့်ရြောကသ်ှားသည်။ ရှေ့ဆုံးက ပိုးထည် အဝတဖြှူကို ဝတဆြငထြားသော သကလြတပျိုင်းအရှယ် ခန့ည်ားသည့ြ ပုဂျဂိုလကြှီးတဈဦး၊ သူ့ဘေးတွင် သူနှင့ြ သကတ်ူရှယတ်ူ အမွိုးသမီးတဈဦး … ပိုးထည် အဝတဖြှူနှင့ပြဲ။ သူတို့၏ နောကတ်ှငတ်ော့ ဝတကြောင်းစားလှနှင့ြ မင်းပျိုမင်းလှငတ်ဈဦးနှင့ြ နန်းဝတန်န်းစားနှင့ြ မိန်းမပျို ၃ ဦး။ လုလငပြွိုနှင့ြ နောကဆြုံးမှ မိန်းမပျိုတို့မှာ စောစောက တဲနန်းထဲက နှစ်ယောကပြဲဟု ဗဒေါရီ မှတမြိသည်။

သူတို့လူစု၏ နောကဆြုံးမှ မိန်းမပျို၏ မကြဝြန်းတွင် နာကညွြးမှုတွေ အပြည့ြ၊ ခဏကြာတော့ မကြလြှှာအသာခကြာ လကအြုပခြွီ၍ သူမ နှုတမြှ တတွတတ်ှတ် ဆုတောင်းနပြနေသ်ည်၊ ဘာတွေ ဆုတောင်းသလဲတော့ ဗဒေါရီမကြား။

ဗဒေါရီ၏ ရှေ့တွင် သကလြတပျိုင်းအရှယစြုံတွဲ၊ သူမနောကကြို လှည့ကြှည့လြိုကတ်ော့ နန်းဝတန်န်းစားနှင့ြ မိန်းမပျို ၃ ဦး၊ တနည်း … လုလငပြွို၏ နရောတွင် သူမ ဝငရြပန်သညေ့သ်ဘော။ မှူတွေ ထူလာပြနသ်ဖြင့ြ သဲသဲကြဲကြဲ မမှငရြပြန်။ သတိထား ကြည့်န်ရင်ေးနှင့ြ ရှေ့ဆုံးက ပုဂျဂိုလကြှီးက ဘရသေ့အဖြစ် အသှငပြှောင်းသှားပြီး နောကဆြုံးမှ မိန်းမပျိုက တောပြောကြှီးအသှငကြို ပြောင်းသှားသည်။

“သမီး … သူ့ကြှေးရှိရင် ဆပရြလိမ့မြယ်”

ဘရသေ့၏ စကားအဆုံးတွင် တောပြောကြှီးက ဘရသေ့ကို ဓားဖြင့ြ ခုတခြလွိုကတ်ော့သည်။

“ဘရသေ့ … ”

စူးစူးဝါးဝါး အောလြိုကရြင်း ဗဒေါရီ လန့န်ိုးလာသည်။ သူမ တကိုယလြုံးလဲ ခွှေးတွေ ရှှဲနသည်ေ။ နာရီကို ကြည့်တ်ော့ မနကြ ၅ နာရီ ကြောကြွောြ။ သှောြ … ဘရသေ့ ဆုံးတာ ဒီနေ့ဆိုရင် တဈနှစ်တင်းတင်း ပြည့ပြှီပဲ။ ဗဒေါရီ၏ အတွေးများက အတိတဆြီသို့ …

🏵️(အခန်း ၁)🏵️

သနပခြါးကို တကိုယလြုံး ခွဆေုံးခေါင်းဆုံးလိမ်းပြီး ရငလြွားထားသော ထမီပေါမြှ ဘရာဇီယာကို အုပဝြတ်၊ ပငတ်ီထဲ ခွဖြေားကို ထည့သ်ည်။ ထို့နောကြ ထမီစကို ဘရာကြားမှ ဆှဲထုတကြာ ပါးစပတ်ှငကြိုကြ၍ ပငတ်ီကို ခါးထိရောကအြောင် ဆှဲဝတသ်ည်။ ပြီးတော့ ရလေဲထမီကို ဗဒေါရီ ခါးတွင် ပြနစြည်းပြနသ်ည်။ အခန်းထဲတွင် သူမတယောကတ်ည်းသာ ဖြစ်သောလြည်း လမ်းနှင့န်ီးသည့ြ ဒုတိယထပကြ အခန်းဖြစ်သဖြင့ြ အဝတလြဲရတာ စိတမြလုံ။

မီးပူထိုးပြီး ခွိတထြားသော ပန်းနုရောင် လကစြကအင်ျကြီနှင့ြ ထမီဝမ်းဆကကြို ခပသ်ှကသ်ှကလြဲဝတပြှီးမှ တို့ပတပြုဝါလေးဖြင့ြ ဗဒေါရီ မကြန်ှာကို ဖြဖြလေး ပုတ်၍ သနပခြါးညီအောင် ညှိလိုကသ်ည်။ မကြခြုံးမှှေးပေါရြှိ သနပခြါးဖတမြွားကို သှားပြတတ်ံဟောင်းနှင့ြ ပြတဖြယပြှီး နှုတခြမ်းနီ ပန်းရောငလြေး ဆိုးပြီးခွိနမြှာတော့ ဗဒေါရီ အပြငသ်ှားရန် အသင့ဖြစ်ပြီ။ ငယမြူငယသ်ှေး ပျိုမှဈမှုအပြည့န်ှင့ြ မိန်းမပျိုတယောကအြဖို့ ဈေးကြီးသော ပစ်စည်းတွနှငေ့ြ အခွိနကြှာအောင် ပြငဆြငန်ဖေို့ မလိုလဲ မလိုသလို သူမလို ပထမနှစ် တကျကသိုလ် ကြောင်းသူတယောကအြဖို့ တတလြဲ မတတန်ိုငပြါ။

“ဒေါကျ … ဒေါကျ”

“သမီးရေ … ဒေါကြှီး ဝငခြဲ့မယန်ောြ။”

တံခါးခေါကသ်ံနှင့အြတူ ဒေါကြှီး၏ အသံကို ကြားရသည်။ ဗဒေါရီ သိတတစြကတည်းက အဖေ၊ အမဆေိုတာ ဘယသ်ူဘယဝြါရယလြို့ မသိခဲ့ရ။ ဒေါကြှီး၏ လကပြေါတ်ှငသ်ာ ကြီးပြင်းခဲ့ရသဖြင့ြ ဗဒေါရီအဖို့ ဒေါကြှီးသည် အဖဆေိုလဲဟုတ်၊ အမဆေိုလဲ ဟုတ်၊ ဒေါကြှီးသည် ဗဒေါရီအဖို့တော့ လေးစား အားကြ အတုယူစရာ စံပြပုဂျဂိုလ်။

“ဟုတ် … ဒေါကြှီး”

ဗဒေါရီ၏ ဖြသေံအဆုံးတွင် သူမအခန်းထဲသို့ တံခါးကိုဖြင့ြ၍ ဒေါကြှီးဝငလြာသည်။ တကိုယတ်ည်းသမားပီပီ အပူအပငမြရှိ အေးဆေးသည့ြ ဒေါကြှီးသည် အသကြ ၅၀ စွန်းပြီဟု မထငရြလောကအြောင် နုပျိုလှန်းလှသည်။ မကြန်ှာပေါတ်ှင် အရေးအကြောင်းဟူ၍ ရေးရေးမွှပင် မပေါသ်ေး။ အသကအြရှယအြရ အဆီတွေ စုလာသောလြည်း အစားအသောကကြို ဂရုစိုကြ၊ လေ့ကငွ့ခြန်း မှနမြှနလြုပသ်ဖြင့ြ ပုံပကြပြန်းပကြကြှီး ဖြစ်မလာ … ဗိုကမြပူပဲ ကြည့်ကြောင်းသည့ြ ကိုယလြုံးကိုယပြေါကန်ှင့ြ ဖြစ်သည်။ ဒေါကြှီး ငယစြဉကြဆို ပိုတောင် ချောသေးသည်။

“မမကြေေီးရေ … လှလိုကတ်ာ သမီးလေးရယ်”

အခန်းထဲ ဝငဝြငခြငွြး တအံ့တသှ အာလုပသ်ံနှင့ြ ခွီးကြူးခံလိုကရြသောကြောင့ြ ဗဒေါရီ ရှကတ်ောင် ရှကသ်ှားသည်။ ဒေါကြှီးက တခုခုဆို သူ့အမကေို ဒီလိုမွိုးပဲ ‘တ’ နကြေ။

“မဟုတပြါဘူး၊ ဒေါကြှီးက ပိုလှပါတယ်”

ရယကြွဲကြဲနှင့ြ ဒေါကြှီးကို ဗဒေါရီ ပြနမြှှောကသ်ည်။

“သမီးအတွကြ မှေးနေ့လကဆြောင် ဒေါကြှီး ယူခဲ့တယ်”

ထိုငန်သေော ဗဒေါရီ၏ ပခုံးနှစ်ဘကအြနီးတွင် ဒေါကြှီး၏ လကတ်ှေ ရောကလြာသည်။ သူမ၏ လညတ်ှင် စိနဘြရယတ်ကုံး၊ ပုံစံက တောတ်ောရြှေးကသွည်။ တနဖြိုးလဲ အတောပြင် ကြီးမည့ပြုံ။

“ဟာ … ဟာ … မဟုတတ်ာ၊ ဒေါကြှီးကလဲ … ဒီ … ဒီဟာက … ”

ဒီစိနဘြရကကြ ဒေါကြှီး၏ အမဘကေကြ အဘှားပေးခဲ့သည့ြ အမှေ၊ ဗဒေါရီ သိသည်။ တနဖြိုးလဲ ကြီးသလို မိသားစု အမှလေဲ ဖြစ်သညလြေ။

“သမီးရယ်၊ ဒေါကြှီးမှာလဲ ပြေးကြည့်မြှ အရင်းအခွာဆိုလို့ သမီးလေးပဲ ရှိတဲ့ဟာ။”

“…”

“ဒေါကြှီးအတွကတ်ော့ သမီးအရင်းပါပဲ။”

ဒေါကြှီး စိတမြကောင်းမညစြိုးသဖြင့ြ ဗဒေါရီ ငှိမန်လေိုကရြသည်။ ဟုတပြါသည်။ ဝမ်းနှင့ြ မလှယခြဲ့ရပမေဲ့ ဆှမွေိုးသားချင်ြး မရှိသည့ြ ဒေါကြှီးအဖို့လဲ သူငယစြဉကြတည်းက ကြည့်ရြှုစောင့ရြှောကလြာသည့ြ ဗဒေါရီသည် မှေးစားသမီးဆိုသောလြည်း သမီးရင်းပါပဲ။

ခဏငှိမန်ပြေီးနောကြ ဆတကြနဲထ၍ ဗဒေါရီ ဒေါကြှီးပါးကို ပြှတကြနဲ နမ်းလိုကသ်ည်။

“တယ် … ဒီကောငမြလေး၊ ကြည့်ြ … နှုတခြမ်းနီတွေ ပကေုနပြှီ။ ဒီပုံစံနဲ့ ဘယလြို အငတ်ာဗွူးရမတုန်း။”

“အငတ်ာဗွူး … ဒေါကြှီး မလိုကဘြူးလား”

“ဟုတတ်ယ်။ ဒီနေ့ အငတ်ာဗွူးစရာ ၃ ယောကြ ခွိန်းထားတယ်။ ဒေါကြှီး မလိုကတ်ော့ဘူး။ ကိုယ့ဟြာကိုယ် မောင်းသှားခညွြ။ သှားတော့ … နောကကြနွတေော့မယ်။”

အပျိုကြီးပီပီ စည်းကမ်းတင်းကပြသ်ော ဒေါကြှီး၏ မှကြာဖြူ အဆောငသ်ည် အခွား ပုဂျဂလိက အဆောငတ်ှလေို လာသမွှ လူကို လကမြခံ၊ နရောလှတတ်ှေ ရှိနစကေောမူ အငတ်ာဗွူးကြည့်ပြှီး သူစိတတ်ိုင်းကမွှ လကခြံသည်။ စာတောရြုံနှင့မြရ၊ ရုပရြညသ်န့ပြှန့ပြှီး လိမျမာရေးခွားရှိသူ၊ နာမညပြကြမြရှိသူများကိုသာ ရှေးခယွလြကခြံသည့အြပြင် စည်းကမ်းဖောကဖြကြလြွှငလြဲ ဒဏကြှေး၊ သန့ရြှင်းရေး အပြဈဒဏမြှအစ အဆောငမြှ ထုတပြဈသညအြထိ ထိထိရောကရြောကြ အပြဈပေးသည့အြတွကြ မှကြာဖြူ အဆောငသ်ူဆိုလွှင် ဘှဲ့ရသညန်ှင့ြ အလုပအြကိုင် ရာထူး အခွင့အြလမ်းကောင်းများက အသင့စြောင့န်သကေဲ့သို့ အခစွရြေးတွငလြဲ လိပပြှာဖိုတွေ ဝိုင်းဝိုင်းလညန်တတေကြှသည်။ ဒေါကြှီးလကထြှကြ မှကြာဖြူ အဆောငသ်ူဆိုလွှင် ခေါင်းခါသူ သားရှငမြိဘ မရှိခဲ့ဖူးဘူးဟု ဒေါကြှီးက အမြဲ ဂုဏယ်ူတတသ်ည်။

ညကတည်းက အသင့ပြှငထြားသော လှူဖြယပြဈစည်းများနှင့ြ စားစရာ အချောကအြခွမ်းများကို ဒေါကြှီး၏ မာဇဒါ ပျိုငကြားလေးပေါတ်ငကြာ ဗဒေါရီ မောင်းထွကခြဲ့သည်။ ဘရသေ့ နထေိုငကြောင်းရဲ့လား မသိ၊ ဘရသေ့ကြောင်းကို ဗဒေါရီ မရောကတ်ာ တဈနှစ်တိတိ ရှိပြီ။ ငယစြဉကြတော့ စနေ၊ တနင်ျဂနှေ ကြောင်းပိတရြကတ်ိုင်း ဘရသေ့ကြောင်းမှာသာ ဗဒေါရီ အခွိနကြုနခြဲ့ရသည်။

ကြောင်းဝင်းထဲက အရိပကြောင်းလှသည့ြ ဥယွာဉသ်ည် သူမပြေးလှှား ဆော့ကစားနကြေ၊ နေ့လညခြင်း နပြင်ေးလို့ ပြေးလှှားဆော့လို့ မကောင်းသည့အြခါများတွငတ်ော့ ဘရသေ့ပြောပြသော ဖာတဝြတ်ထုတွေ၊ နိပါတတ်ောတ်ှကေို နားထောငန်ကြေ။ တခါတလတေော့ နိပါတတ်ောြ မဟုတပြဲ မကောင်းသူပယ်၊ ကောင်းသူကယသ်ည့ြ သူရဲကောင်းပုံပြငတ်ှကေို ဘရသေ့က ပြောပြတတသ်ည်။ တခါတလလေဲ ဘရသေ့က ဗဒေါရီကို ဘုရားစာတွေ၊ ဂါထာမန်တာနတ်ှေ သငပြေးတတသ်ည်၊ နောကအြပါတကြွ ပြနအြံပြရသည်။ ဗဒေါရီ အရှယရြောကလြာသည့အြခါ ဘရသေ့က သူ့ကြောင်းကို အလာမခံတော့၊ တနှစ်တခါသာ ဒေါကြှီးနှင့အြတူ လာခိုင်းတော့သည်။ ဘာအကြောင်းရှိရှိ အမြဲဖကြကြာ လိုကပျို့နကြေ ဒေါကြှီးက ဒီနှစ်ကမွှ လိုကမြလာတာတော့ ထူးဆန်းနသည်ေ။

××× ××× ×××

မှို့နှင့ြ ဝေးသော ကြောင်းသင်ျခန်းက အရငအြတိုင်း မပြောင်းလဲ၊ အေးဆေး တိတဆြိတန်သည်ေ။

“ဘရသေ့”

အသံပေးကာ ကြောင်းထဲ ဗဒေါရီ ခွဖေော့ကာ ဝငတ်ော့ သူထိုငန်ကြေ ကြှန်းကုလားထိုငကြှီးပေါတ်ှင် ထိုငန်သညေ့ြ ဘရသေ့ကို တွေ့သည်။ ဘရသေ့ရှေ့ ကြမ်းပြငပြေါတ်ှင် ပစ်စည်း အနည်းငယ် ခထွားသည်။

“ရောကလြာပြီလား သမီး”

“ဟုတ် … ဒေါကြှီးကတော့ … ”

ဘရသေ့ လကကြာပြသည်။

“အဘသိတယ် … ”

ထူးဆန်းပြီးရင်း ထူးဆန်းနသည်ေ။ လိုကန်ကလွေူက လိုကမြလာ၊ ဒါကို ဘရသေ့က သိနှင့န်သည်ေ ဆိုသည်။

“ … သူ့ကို အဘ တမင် မလာခိုင်းလိုကတ်ာ၊ ထိုင် … သမီး။ သမီးကို အဘ ပေးစရာလဲ ရှိတယ်၊ ပြောပြစရာလဲ ရှိတယ်။”

ဘရသေ့ရှေ့တွင် ဗဒေါရီ ကြုံ့ကြုံ့လေး ထိုငခြလွိုကသ်ည်။ သူမရှေ့တွင် ပိတဖြှူစ အဟောင်းတစ၊ ရှှပလှေှော ၄ ရှကန်ှင့ြ ဗူးသီးချောကြ ရဘေူးတလုံးထည့ထြားသော ကြိမခြှင်းတောင်း တတောင်း။ ရှှပလှေှောပေါတ်ှင် ဗမာစာလုံးဖြစ်သောလြည်း ဗဒေါရီ နားမလညသ်ည့ြ စာတွေ ရေးထားသည်။ ပါဠိ သို့မဟုတ် သကျကတ ဖြစ်လိမ့မြည်။

“သမီး မိဘတွေ အကြောင်းကို ဒေါကြှီး ပြောပြဖူးသလား။”

ဗဒေါရီ ခေါင်းကိုသာ အသာခါပြမိသည်။ ပြောပြဖို့ နနသေောသာ မေးလွှငတ်ောငမြှ ဒေါကြှီးက သိပမြကြိုကဟြု ထငသ်ည်။ ဟကဟြကပြကပြကြ မရှိလှ။ “ဒေါကြှီး … မသိဘူး သမီး” ဟုသာ ဆိုသည်။ ဗဒေါရီကလဲ ကလေးဘဝတုန်းကသာ မိစုံဖစုံ သူငယခြငွြးတွကေို အားကလွို့ မေးမိသောလြည်း သိတတလြာသည့အြခါ မေးလွှင် ဒေါကြှီး စိတမြကောင်း ဖြစ်တတမြှန်း သိသဖြင့ြ မမေးတော့။

“အင်းလေ … သူမှ မသိပဲ။ အဘလဲ မသိပါဘူး။ ဘယသ်ူမှလဲ သိမယ် မထငဘြူး။”

ဗဒေါရီ မကြလြုံးအဝိုင်းသားနှင့ြ ဘရသေ့ကို ငေးနမေိသည်။ ဘရသေ့က စကားကို ဆကသ်ည်။

“လှနခြဲ့တဲ့ ၁၈ နှစ်တိတိကပေါ့။ မိုးတွေ သည်းတဲ့တည အဘ ဘုရားဝတပြှုနတေုန်း ကလေးငိုသံလိုလို ကြားလို့ မသင်ျကာတာနဲ့ ကြောင်းတံခါးဖြင့ကြှည့တ်ော့ ဒီခွင်းတောင်းလေးထဲမှာ သမီးကို တွေ့ရတာပါပဲ။ ဘယသ်ူလာခသွှားလဲ အဘ လိုကရြှာကြည့်ပြမေဲ့ ညဘကကြလဲ ဖြစ်၊ မိုးတွကလေဲ သည်းနလေို့ လူရိပတ်ောင် မမှငလြိုကရြပါဘူး။ သမီးရှေ့က ခွင်းနဲ့ ခွင်းထဲက ပစ်စည်းတွကေ သမီးနဲ့ အတူတွေ့ရတဲ့ ပစ်စည်းတွေ၊ ဒီပစ်စည်းတွကေ သမီးရဲ့ ပစ်စည်းတွပေါပဲ။ ထူးခွားတဲ့ ပစ်စည်းတွမေို့ ပစ်စည်းရှင် အရှယမြရောကမြီ ပြောကပြကြမြသှားအောငလြို့ အဘက ဝငပြှီး ထိန်းသိမ်းပေးထားတဲ့ သဘောပါပဲ … အခု ပစ်စည်းရှငလြဲ အရှယရြောကပြှီဆိုတော့ ပိုငရြှငဆြီကို ပြနအြပခြဲ့ပြီး အဘလဲ အဘကိဈစတွကေိုပဲ အာရုံစိုကန်ချင်ေပြါပြီ။”

သူမ ရှေ့က ပစ်စည်းတွကေို ဗဒေါရီ ငေးကြည့်န်မေိသည်။ ငှကြေေးအားဖြင့ြ တနဖြိုး မရှိလှပမေဲ့ သူမ၏ မိဘ၊ မွိုးရိုး၊ ဇာတိကို သဲလှနစြကောကန်ိုငမြည့ြ ပစ်စည်းတွဆေိုတော့ ဘရသေ့ပြောသလို ထူးခွားတဲ့ ပစ်စည်းတွေ၊ သူမအတွကတ်ော့ အဖိုးမဖြတန်ိုငတ်ဲ့ ပစ်စည်းတွပေါပဲ။

“ကဲ … ပေးစရာ ရှိတာ ပေးပြီးပြီဆိုတော့ ပြောပြစရာပဲ ကနွတ်ော့တယ်။ သမီး … ဗဒေါရီ … အဘသငပြေးထားတဲ့ မန်တာန် နံပါတ် ၁၉ ကိုရှတရြင်း ဒီဗူးသီးချောကထြဲကို ရပြညေ့အြောင် ဖြည့လြာခဲ့ခညွြ။”

“ရှင် … ”

“သမီး ခွင်းထဲက ဗူးသီးချောကြ … အဲဒီထဲကို ရပြညေ့အြောင် သှားဖြည့ခြညွြ။”

“ဟုတ် … ဟုတ်”

သချော နားမလညသ်ောလြည်း အကြောင်းမရှိပဲ မပြောတတသ်ော ဘရသေ့အကြောင်းသိသဖြင့ြ ဗဒေါရီ ဗူးသီးချောကကြို ယူကာ ကြောင်းရှေ့ရှိ ရတွင်ေးသို့ အသာထွကလြာခဲ့သည်။ ရတွင်ေးထဲမှ သူမ ဆှဲနိုငသ်လောကြ ရအနေည်းငယ် ငငယ်ူပြီး ရပေုံးထဲသို့ ဗူးသီးချောကကြိုနှစ်၍ ပလုံစီများ ရပသ်ှားသညအြထိ မန်တာန် နံပါတ် ၁၉ ကို အပြနပြှန် အလှနလြှန် ရှတရြင်း စောင့န်လေိုကသ်ည်။ ထို့နောကြ ရပြညေ့န်သေော ဗူးသီးချောကကြို လကန်ှဈဘကဖြှင့ြ တရိုတသကေိုငကြာ ဘရသေ့ရှေ့သို့ ပြနလြာပြီး အသာထိုငလြိုကသ်ည်။

“ဒီ ဗူးသီးချောကထြဲကို မန်တာန် ၁၉ ကို ရှတပြှီး သမီးလကန်ဲ့ ရဖြညေ့ရြင် ဖြည့လြိုကတ်ဲ့ရကေ ဆုတောင်းပြည့တ်ယ်။”

မမွှောလြင့ထြားသော စကားပမေို့ ဗဒေါရီ ငိုငသ်ှားသည်။

“ဒီ ရှှပလှေှောတွပေေါမြှာ ဘာတွေ ရေးထားလဲ သိလား သမီး”

“ဟင့အြင်း အဘ၊ သမီး မသိဘူးရှင့ြ”

“မသိချင်ဘြူးလား”

သူမ ဇာတိနှင့ြ ဆကစြပန်သေော ကိဈစဖြစ်သဖြင့ြ ဗဒေါရီ သိချင်လြှပါသည်။

“သမီး သိချင်ရြင် သိပါရစလေို့ ဆုတောင်းကြည့်လြေ။”

ဗဒေါရီ ဗူးသီးချောကထြဲမှ ရအနေည်းငယကြို သူမ လကခြုပအြတွင်းသို့ သှနခြပြှီး ဆုတောင်းကာ ရှှပလှေှောများပေါသ်ို့ ရစကေကြလေးများ တောကခြလွိုကသ်ည့အြခါ စာလုံးများတဖြည်းဖြည်း ပုံပြောင်းကာ ဗမာစာလုံးများအဖြစ် ပေါလြာတော့သည်။ ပထမ ပရှကေပြေါတ်ှင် ပေါလြာသညကြ “ဇယသွေီရိ၏” … ဒုတိယ ပရှကေပြေါတ်ှင် “သူရဲကောင်း”။ ဗဒေါရီ ရအနေည်းငယထြပယ်ူကာ ဆုတောင်းပြီး တတိယနှင့ြ စတုတ်ထပရှကေမြွားပေါသ်ို့ ရစကေကြလေးများ ခလွိုကပြှနသ်ည်။ စတုတ်ထရှှပလှေှောတွင် ပေါလြာသညကြ …

“ဝိဇ်ဇာနီ”

တတိယ ရှှပလှေှောပေါတ်ှင် ဘာမှ ပေါမြလာ။ အငမြတန် တညကြှညသ်ော ဘရသေ့၏ မကြန်ှာသညပြင် တမွိုး ဖြစ်သှားသည်။ ဗဒေါရီ ရထပေယ်ူပြီး ထပဆြုတောင်းကြည့်ပြှနသ်ည်။ မရ။

“ဘရသေ့ … ”

“အကြောင်း တခုခုရှိလို့ ဖြစ်ပါလိမ့မြယ် သမီး”

“ဘရသေ့ ဖတတ်တတ်ယ် မဟုတလြား၊ သမီးကို ဘာရေးထားလဲ ပြောပြပါလား။”

“အင်း … ဒါပမေဲ့ အဘ ပြောပြလို့ မရဘူးသမီး။ တနေ့ အကြောင်း ညီညှတလြာရင် သမီး သိလာမှာပါ။ အဘ နားလညသ်လောကကြတော့ ဒီတရှကကြ သိပအြရေးမကြီးပါဘူး။ ဝိဇျဇာနီဆိုတဲ့ စကားလုံးကို အမှှန်းတငတ်ဲ့ နာမဝိသသနေ တလုံးပဲ။ ဒီစာလုံး ပါသညဖြစ်စေ၊ မပါသညဖြစ်စေ ‘ဇယသွေီရိရဲ့ သူရဲကောင်း ဝိဇျဇာနီ’ ဆိုတဲ့ အနကပြါပဲ။”

“ဝိဇ်ဇာနီ ဆိုတာကရော … ဘရသေ့”

“ဗူးသီးချောကကြို သမီး စလှယသ်ိုင်း လှယလြိုကြ”

ဗူးသီးချောကကြို ဗဒေါရီ လှယလြိုကသ်ညန်ှင့ြ ဗဒေါရီအသှငကြှယကြာ ဦးထုပန်ီ၊ မှစိမ်းရောင် ပုဝါပါးမကြန်ှာအုပ်၊ ရှမ်းအကြီနီ၊ ဒူးဖုံးရုံ ရှမ်းဘောင်းဘီနီနှင့ြ ခုံဖိနပ် အနီရဲရဲကို ဝတထြားသော ဝိဇျဖာနီအသှင် ရောကရြှိသှားလသည်ေ။

“ပြီးရင် ဟိုနားက စာအုပဘြီရိုကို ဒီဘကြ မ ရှှေ့ခဲ့ခညွြ။”

“ဟာ … ဘရသေ့ ဘယလြိုလုပပြှီး …”

“သှားမှာသာ သှားစမ်း သမီး”

“ဟုတ် … ဟုတ်”

စာအုပအြပြည့န်ှင့ြ ဘီရိုကြီးသည် ဝိဇျဇာနီ၏ လကအြတွင်းဝယ် ဝါဂွမ်းစိုငကြဲ့သို့ ပေါ့ပါးနသည်ေ။ ဘရသေ့ ညှှနပြှရာသို့ အသာပင် သယလြာကာ ခထွားလိုကန်ိုငသ်ည်။

“အဲဒါက ဒီဗူးသီးချောကရြဲ့ ဒုတိယ ထူးခွားခကြပြဲ။ မန်တာနစြုပပြှီး ဖြည့ထြားတဲ့ရေ တစကရြှိရငဖြစ်ဖြစ် ဒီဗူးသီးချောကကြို စလှယသ်ိုင်းလိုကရြင် သမီး ဝိဇျဇာနီအသှင် ရောကသ်ှားလိမ့မြယ်။ ဝိဇျဇာနီဟာ သာမာနလြူထကြ မှနတ်ယ်၊ သနမြာတယ်၊ ဉာဏကြောင်းတယ်၊ တောရြုံ တုတ်၊ ဓား၊ သနတ်ေ၊ မီးပေါကြ ပြီးတယ်။ အခု ဇယသွေီရိမှို့ကြီးမှာ ဒုစရိုကမြှုတွေ ထူပေါလှန်းလို့ မှို့သူမှို့သားတွေ ကြီးလန့စြာစား သှားလာနရတေယ်၊ ညညဆို ကောင်းစွာ မအိပစြကန်ိုငပြဲ ချောကခြွားနရတေယ်။ ဒီ ဒုစရိုကသ်မားတွကေို ဝိဇျဇာနီရဲ့ အစွမ်းနဲ့ နှိမန်င်းပြီး မှို့သူမှို့သားတွရေဲ့ အားကိုးရာ၊ ဇယသွေီရိမှို့ရဲ့ ကယတ်ငရြှင် သူရဲကောင်း ဝိဇျဇာနီအဖြစ် သမီး တာဝန် ကြစေေ့ချင်တ်ယ်။ ဒီတာဝနကြို ကြနေိုငပြါ့မလား သမီး … ဗဒေါရီ၊ အဘကို ကတိပေးခဲ့စမ်းပါ၊ အဘ စိတခြစွမ်းပါရစေ။”

ဒီနေ့က ဗဒေါရီအတွကြ စိတလြှုပရြှားစရာတွေ အပြည့န်ှင့န်ေ့ပင် ဖြစ်တော့သည်။ ဒေါကြှီး မှေးနေ့လကဆြောငပြေးသော စိနလြညဆြှဲမှအစ … သူမ၏ မှေးရာပါ ထူးဆန်းသည့ြ ပစ်စည်းများ အလည် … ဇယသွေီရိမှို့၏ ဒုစရိုကြ နှိမန်င်းရေး တာဝနအြဆုံး။ ဘရသေ့က ကတိကို အလောသုံးဆယ် တောင်းနပြနေသ်ည်။ ဘရသေ့ စကားပြောတာ ဒီနေ့ အဆန်းတွခညွြေး၊ တစုံတခုကို လောနသလေိုမွိုး၊ အခွိနကြိုလုပြောနရသေလိုမွိုး။ ပုံမှနအြားဖြင့ြ ဖြည်းဖြည်းသာ ပြောတတသ်ည့ြ ဘရသေ့သည် ဒီနေ့စကားပြောတာ နည်းနည်း ပိုမှနန်သလေိုပဲ။

“ဟုတကြဲ့ပါ ဘရသေ့၊ သမီး အတတန်ိုငဆြုံး ကြိုးစားပါ့မယလြို့ ကတိပေးပါတယ်။”

စကားအဆုံးတွင် သူမ၏ အစွမ်းများ ရုတတ်ရကြ ပြောကဆြုံးသှားသလို ခံစားလိုကရြသည်။ ကြည့်လြိုကတ်ော့ ဘရသေ့ဘေးမှာ တောပြောြ ဝိဇျဇာကြီး၊ သူ့လကထြဲတွငတ်ော့ သူမ၏ ဘူးသီးချောကြ။

“ဦးရီး … ဘာလုပတ်ာလဲ သမီး ဘူးသီးချောကြ ပြနပြေး”

တောပြောဝြိဇျဇာကြီးကို ဗဒေါရီ မကြောကြ၊ သူမ ငယင်ယကြတည်းက ဘရသေ့ကြောင်းမှာ တောပြောကြှီးနှင့ြ မကြာခဏ ဆုံနကြေ။ တယောကတ်ည်းဆော့ရမှာ ပငွြးလွှင် တောပြောကြှီးက သူမကို အဖောလြုပကြာ ဆော့ပေးတတသ်ည့အြပြင် တခါတလေ စိတလြိုလကရြရှိလွှင် သိုင်းသငပြေးသေးသည်။ ဘရသေ့ ကိဈစရှိလို့ ပုံမပြောပြနိုငသ်ည့အြခါများတွင် တောပြောကြှီးက ဟိမဝန်တာတောတွင်းက အတွေ့အကြုံများကို ပြောပြတတသ်ည်။ ယခုလဲ သူမကို စနောကန်သညေပြဲ ထငမြိသည်။ တောပြောကြှီးက ဘူးသီးချောကအြတွင်းမှ ရအနေည်းငယကြို သူ့လကပြေါလြောင်းခလွိုကသ်ည့အြခါ သူ့လကထြဲတွင် ဓားရှညတ်ချောင်း ပေါလြာသည်။

“ဝိဇျဇာနကြ … မင်းကြာ၊ မင်းပြနမြိုကတ်ော့မလို့လား။”

ဘရသေ့က တောပြောကြှီးကို စေ့စေ့ကြည့်ရြင်း မေးသည်။ ဗဒေါရီ နားမလည်။ ဘယကြ ဝိဇျဇာနကလြဲ။

“ကြုပကြ ဘယတ်ုန်းကမှ မလိမျမာခဲ့တာဗွ ရသေ့ကြီးရ။ ဒီဘူးသီးချောကကြို သူငယမ် ဘယတ်ော့မှ ရဖြညေ့မြလဲလို့ စောင့လြိုကရြတာ။ အခုမှပဲ … ”

ဗဒေါရီ သူမ ဘူးသီးချောကကြို ပြနလြုရန် ရှေ့ကို သှကသ်ှကလြေး ပြေးသှားလိုကသ်ည်။ သို့သောြ နှစ်လှမ်းပင် မလှမ်းရသေးမီ ဝိဇျဇာနကကြ ခွကေို ဆောင့လြိုကရြာ ဝုန်းကနဲ အသံမှညပြှီး သူမ အနောကဘြကကြို ပြနလြှင့သ်ှားသည်။ ဖငထြိုငလြကြကြတွာ တောတ်ောန်ာသဖြင့ြ ပါးစပကြ အင့ကြနဲ အသံထွကလြာသည်။ သူမ လှမ်းကြည့်တ်ော့ ဘရသေ့၏ လညမြှာ ဝိဇျဇာနကြ၏ ဓား။

“ကောငမြလေး … နင် ရှေ့တလှမ်း ထပတ်ိုးရင် ရသေ့ကြီး ခေါင်းနဲ့ ကိုယန်ဲ့ အိုးစားကြဲပြီမှတ်”

ဘရသေ့၏ မကြန်ှာ ရုတတ်ရကြ တညသ်ှားသည်၊ ထို့နောကြ ခေါင်းကို နှစ်ခကြမြွှ ငှိမ့ပြှီး ပြုံးယောငသ်န်းလာပြနသ်ည်။ ပြီးတော့ ဗဒေါရီကို စေ့စေ့ကြည့်ပြှီး …

“သမီး … သူ့ကြှေးရှိရင် ဆပရြလိမ့မြယ်”

ဘရသေ့၏ စကားအဆုံးတွင် တောပြောကြှီးက ဘရသေ့ကို ဓားဖြင့ြ ခုတခြလွိုကတ်ော့သည်။

“ဘရသေ့ … ”

ယနေ့တွေ့ကြုံရသမွှထဲတွင် အထူးဆန်းဆုံးမှာ ဘရသေ့ကို ဓားဖြင့ခြုတပြှီးသညန်ှင့ြ ဝိဇျဇာနကြ ကြောကလြန့တ်ကြား ထွကပြှေးသှားခွင်းပင် ဖြစ်လသည်ေ။

“သမီး … ဘရသေ့ကို ပေးထားတဲ့ ကတိ … တညပြါစေ။”

ဗဒေါရီ ခေါင်းငှိမ့အြပြတွင် ဘရသေ့ ကြယသ်ည်။ သှေးစွန်းသော ဖနရြဆေိုး အဝတသ်ညသ်ာလွှင် ကြှင်းကနွရြဈလသည်ေ။

ဟိုနေ့က စတားဝါးဈ အဟောင်းပြနကြှည့ဖြစ်တယ်။ အာ့နဲ့ ဒီနားက ဇာတကြှကကြို နည်းနည်းပြောင်းလိုကတ်ယ်။ သမှောကတော့ တူတူပါပဲ။

🏵️(အခန်း ၂)🏵️

အိပမြကဆြိုးတွကြေောင့ြ အစောကြီး လန့န်ိုးနပြေီး ရုတတ်ရကြ ပြနအြိပမြပြောြ၊ မနကလြင်းခါမှ ပြနအြိပပြွောသ်ှားသဖြင့ြ ဗဒေါရီ အိပယ်ာထ အတောြ နောကကြသွည်။ သူမ ရချိုး အဝတလြဲ၊ ဘုရားရှိခိုးပြီး အောကထြပကြို ဆင်းလာတော့ ထမင်းစားခန်းထဲမှာ လူအတောြ စုံနပြေီ။ စည်းကမ်း သတမြှတထြားတာ မဟုတပြမေဲ့ မှကြာဖြူအဆောငမြှာ မနကစြာနှင့ြ ညစာကို လကဆြုံစားတာ အစဉအြလာဖြစ်နပြေီ။ စားရင်းသောကရြင်း မိန်းကလေးတွေ တိုးတိုးတမွိုး၊ ကယွကြယွတ်မွိုး စကားစမှည် ပြောကြသည်၊ ကြောင်းစာ၊ အလုပကြိဈစအပြင် ရည်းစားသနာ ကိဈစတွအထေိ အတွေ့အကြုံ ဖလှယကြှ၊ အကြံဉာဏပြေးကြနှင့ြ ပြောစြရာကောင်းလှသည်။

“ဗဒေါလေး … ဒီနေ့ အတန်းရှိတာလား။ လာထိုင်၊ လာ။”

မဟနဆြုဝကေ သူ့ဘေးက ခုံလှတကြို ဆှဲပြီး ဗဒေါရီကို ခေါထြိုငသ်ည်။ မဝအလေုပကြ လယောဉမြယလြား၊ တိုးဂိုကလြားတော့ ဗဒေါရီ သချော မသိ၊ ခရီး မကြာခဏ ထွကရြသညကြိုတော့ သတိထားမိသည်။ မှကြာဖြူအဆောငတ်ှင် အများအားဖြင့ြ ကြောင်းသူများသာ လကခြံတတသ်ောလြည်း စမတကြကြ နထေိုငတ်တပြှီး လှလှပပ ပြငဆြငတ်တသ်ည့ြ မဝကေို ဒေါကြှီးက အတောြ သဘောကသွဖြင့ြ အရငလြကမှ လကခြံထားခွင်း ဖြစ်သည်။ မဝကလေဲ မိန်းမချင်ြးပင် ငေးရလောကအြောင် ပြငဆြငတ်တသ်ည်။

“ဟုတ် … မဝေ”

ဟု ပြနဖြှပြေီး သူ့ဘေးမှာ ဝငထြိုငလြိုကခြွိနတ်ှင် ထမင်းစားခန်းထဲသို့ ဂငွြးဂွာကငန်ှင့ြ ဂငွြးဘောင်းဘီ ဝတထြားပြီး ဆံပငရြှညကြို စည်းထားသည့ြ အရပမြှင့မြှင့ြ ဧည့သ်ည် တယောကန်ှင့အြတူ ဒေါကြှီးဝငလြာသည်။ မှကြာဖြူ အဆောင် ထုံးစံအရ ယောကြွားလေး ဧည့သ်ညကြို ဧည့ခြန်းမှာပင် ဧည့ခြံရသည်၊ ထမင်းစားခန်းထဲကို ခေါခြှင့ြ မရှိ၊ ဒေါကြှီးသညပြင် ဘယလြောကပြဲ ရင်းနှီးသည့ြ ဧည့သ်ညဖြစ်စကောမူ အတွင်းခန်းထဲ ခေါမြလာတတ်။ ထူးတော့ ထူးဆန်းသည်။

“အားလုံးပဲ၊ ကနွောကြ ဒီနယကြ ဆားပုလင်းပါ။”

ဧည့သ်ညကြ သူ့ကိုယသ်ူ မိတဆြကသ်ည်။ အသံက မာရကြေောရေ ရှိသောလြည်း ယောကြွားသံမဟုတ်။ သူမ ကောကကြှောင်းတွကေ သိသာသောလြည်း ထငထြငရြှားရှား မဟုတ်။ စားပြဲက ထိုငခြုံတလုံးကို ဆှဲလှည့ပြှီး ကားယားခွထိုငကြာ စားပြဲပေါကြ စမူဆာတခုကို ယူစားတော့ မဝကေ နှာခေါင်းရှုံ့သည်။

“ဒီနှစ်ဆန်းက … ရကအြတိအကတွော့ ကနွောတ်ို့ မသိဘူး … သီရိမှိုငဘြကမြှာ အိမင်ှားနတေဲ့ ကြောင်းသူ ၄ ယောကြ ပြောကသ်ှားတယ်။ အိမရြှငလြငမြယားက အိမလြခ လာမပေးတာ အခွိနအြတောလြှနန်လေို့ သှားကြည့်တ်ော့မှ ကောငမြလေးတွေ ပြောကန်တော သိတာ။ အဲဒါနဲ့ လူပြောကမြှု ဖြင့ထြားတာ … ”

ပြောရင်းနှင့ြ ဆားပုလင်းမက မနှင်းနှင်းသှငရြှေ့က ကောဖြီခွကကြို ယူပြီး တကြိုကကြွိုကသ်ည်။ ဘာမှ မပြောသောလြည်း ဒေါကြှီးမကြန်ှာ တမွိုးဖြစ်သှားသည်။ သူ စကားစကို ဆကသ်ည်။

“အရငလြက စပါယ်ဦး အဆောငကြ ကောငမြလေးတွေ အားလုံး ညတွင်းချင်ြး ပြောကသ်ှားပြနတ်ယ်။ ညဘကြ ဧည့ခြွိနပြှီးလို့ အဆောင် သော့ခတတ်ဲ့ အခွိနထြိ ပုံမှနပြဲ။ မနကြ အဆောငတ်ံခါး ဖြင့တ်ော့ တယောကမြှ မရှိတော့ဘူး။ သီရိမှိုငကြ အိမလြိုပဲ၊ ရုန်းတဲ့ ကနတ်ဲ့ လကျခဏာမရှိဘူး၊ ပစ်စည်းတွလေဲ ခွရောလကရြာ မပကြဘြူး၊ ထူးထူးဆန်းဆန်း လူခညွြး ပြောကသ်ှားတာ။ သီရိမှိုငကြ အိမန်ဲ့ မတူတာက အဆောင် ဧည့ခြန်းမှာ လိငဆြကဆြံထားတဲ့ သဲလှနစြတွေ အများကြီး တွေ့တာပဲ။”

လကကြနွြ စမူဆာကို ပါးစပထြဲ ထည့ဝြါးသည်။ ဆီပနသေေော လကကြို ပါးစပထြဲ ထည့စြုပသ်ည်။ ဒီလို ကိဈစကို အစားအသောကမြပကြြ ပြောနနေိုငသ်ော ဒီဆားပုလင်းမကို ဗဒေါရီပင် အမှငကြပသ်ှားသည်။

“မစောရှငကြသေောြ … ဒီကိဈစတွနေဲ့ မှကြာဖြူ အဆောငန်ဲ့ ဘယလြိုများ ပတသ်ကန်ပေါသလဲ။”

ဝငမြေးသော ဒေါကြှီးသညလြည်း အတောပြင် စိတမြသကမြသာ ဖြစ်နပေုံရသည်။

“သွောျ … ဒါလား။”

စမူဆာ နောကတ်ခုကို ထပယ်ူပြီး တကိုကကြိုကသ်ည်။ ကြည့်ရြတာ မနကစြာ စားရသေးပုံ မပေါြ။

“မနေ့က ပြည့တ်နဆြာမှုနဲ့ ကနွောြ ဖမ်းလိုကတ်ဲ့ အထဲမှာ သီရိမှိုငကြ ကလေးမတယောကြ ပါလာတယ်။ သူ့ကို စဈဆေးတော့ ဖြတောတွကလေဲ ကပေါကတ်ိ ကပေါကခြွာပါ၊ ပရောဂလိုလို၊ အောကလြမ်းလိုလို ဟာတွလေဲ ပြောတယ်။ ကနွောြ နားလညတ်ာကတော့ တို့ဆေးမိပြီး နယစြပမြှာ ရောင်းစားခံရတယပြေါ့။ သူပြောတာတော့ သူ့ကို ဖမ်းတဲ့ လူကုနကြူးဂိုဏြးကပဲ စပါယ်ဦး ကေ့ဈကို လုပသ်ှားတာတဲ့။ အဲဒါလေးက တောတ်ောထြူးတယ်။ အမှုလိုကရြတာ အနှောကအြယှကဖြစ်မှာစိုးလို့ ကနွောတ်ို့ ဖုံးဖိထားလို့ စပါယ်ဦး ကစေ့ကြို ရဲထဲမှာတောင် လူတိုင်းသိတာ မဟုတဘြူး။ အဲဒါကို သူက သိနတယ်ေ။ နောကတ်ခုက … ”

မဝကေ အတောပြင် စိတည်ဈနပေုံ ရသည်။ သူနှင့ြ မကြန်ှာချင်ြးဆိုငတ်ှင် ထိုငန်သေော ဆားပုလင်းမကို မကြည့်ပြဲ ဗဒေါရီဘကကြို မကြန်ှာလှည့န်သည်ေ။ စမူဆာ ၂ ခုတိတိ ဗိုကထြဲဝငမြှ ဆားပုလင်းမက စကားဆကသ်ည်။

“အဲ … နောကတ်ခုက အဲဒီ လူကုနကြူးဂိုဏြးရဲ့ နောကပြဈမှတကြ မှကြာဖြူ အဆောငလြို့ ပြောတယ်။”

ထမင်းစားခန်းတွင် ထိုငန်ကြသေော ကောငမြလေးတွေ အတောပြင် တုနလြှုပသ်ှားကြသည်။ မဝတယေောကသ်ာ သိပမြတုနလြှုပပြဲ တညတ်ညင်ှိမင်ှိမရြှိသည်။ ဖမ်းပြီး ရောင်းစားခံရမှာ မကြောကတ်ဲ့ မိန်းကလေး ဘယရြှိပါ့မလဲ။ စောရှငကြသေောဟြုခေါသ်ော ဆားပုလင်းမက ဒေါကြှီးဘကြ လှည့ပြှီး …

“သိပလြဲ မကြောကကြှပါနဲ့၊ သတိ ဝီရိယနဲ့တော့ နကြပေေါ့။ မှကြာဖြူက ကနွော့ြ အပိုငထြဲမှာဆိုတော့ ကနွောလြဲ သတိထားပြီး စောင့ကြှည့ပြေးမှာပါ။ ခွင့ပြှုပါဦး။”

စကားဆုံးသညန်ှင့ြ ဒေါကြှီးကိုပင် သီးသန့ြ နှုတမြဆကတ်ော့ပဲ ထထွကသ်ှားသော စောရှငကြသေောြ၏ ကြောပြငကြို ကြည့်ရြင်း ဗဒေါရီတို့တတွေ မနကစြာပင် စားမဝငတ်ော့။

xxx xxx xxx

ညနပေိုင်း ဗဒေါရီ ကြောင်းက ပြနရြောကတ်ော့ ဒေါကြှီးက မကြရြိပပြှပြီး ဘုရားခန်းထဲ ခေါသ်ှားသည်။ နှစ်ယောကသ်ား ဘုရားဦးခပြှီးတော့ ဒေါကြှီးက စကားစလိုဟနဖြှင့ြ …

“သမီး … ”

“ရှင်”

“မနကကြ လာသှားတဲ့ ရဲမပြေောတာ … ”

“ဟုတ် … ဒေါကြှီး သမီးသိပါတယ်။”

တကယလြဲ ဗဒေါရီ သိပါသည်၊ စောာရှငကြသေောြ ပြောသှားသည့ြ မှုခင်းတွကေ သူမလကန်ှင့ြ ဖြည့ထြားသည့ြ ရပြညေ့လြုနီးနီး အစွမ်းထကြ ဘူးသီးချောကကြို လကဝြယရြထားသည့ြ တောပြောကြှီး တဖြစ်လဲ ဝိဇျဇာနကအြတွကြ ထမင်းစား၊ ရသေောကဆြိုသလို ကြူးလှနန်ိုငသ်ော အမှုများ ဖြစ်သည်။ ဒီတော့ ဒီအမှုတွေ ဖြစ်ရတာ သူမစနကပြင် မကင်းသလို ခံစားရသည်။

“အို … သမီးလေးက ဒါတွေ ခေါင်းထဲ ထည့မြနနေဲ့။ ဒေါကြှီးလဲ သနားပမေဲ့ သတ်တဝါတခု ကံတခုပဲလေ။ အခု အရေးကြီးတာက ဒေါကြှီးကို အားကိုးပြီး လာနတေဲ့ ကလေးမတွေ မဖြစ်သင့တ်ာ မဖြစ်ရအောင် ဘယလြိုလုပကြှမလဲ။”

“မစောရှငကြရော … ”

ဒေါကြှီးက သကပြှင်းခသွည်။

“သူက သူဖြတသ်န်းလာရတဲ့ ဘဝ အတွေ့အကြုံအရ သိမသ်ိမမြှေ့မှေ့ မရှိပမေဲ့ စိတထြားလေးတော့ ကောင်းရှာပါတယ်။ သူ့ကိုတော့ ဒေါကြှီး ယုံတယ်။”

အဆောငသ်ူ အားလုံးရဲ့ လုံခွုံရေးကို စိတကြှမ်းလူကြမ်းနှင့ြ သူ့လကထြဲ အပရြလောကအြောင် ဒေါကြှီး ယုံလို့လားဟု မေးချင်သ်ောလြည်း ဗဒေါရီ နှုတဆြိတန်လေိုကပြါသည်။ ဒေါကြှီးက စကားစကို ဆကသ်ည်။

“မှငအြပတ်ဲ့ အန်တရာယအြတွကတ်ော့ သူရှိရင် စိတအြေးရပါတယ်။ မမှငအြပတ်ဲ့ အန်တရာယအြတွကသ်ာ … ”
ဆကမြပြောသေးပဲ ဒေါကြှီးက သကပြှင်းခပြှနသ်ည်။ ပြိးမှ …

“အဲ … အဲဒီ ဝိဇျဇာနကရြဲ့ မမှငအြပတ်ဲ့ အန်တရာယကြို ကာကြယဖြို့ သမီးမှာ နည်းလမ်း မရှိဘူးလား။”

ဗဒေါရီ စဉြးစားလိုကတ်ော့ အကြံတခုရသည်။ သူမ ငယစြဉကြ ဘရသေ့ သငပြေးခဲ့သော ပထမဆုံး မန်တာနမြှာ အန်တရာယကြင်း ဂါထာတပုဒြ ဖြစ်သည်။ ရာမယဏ ဇာတတ်ောကြှီးတွင် ပါရှိသော ဟာနုမာနမြွောကမြင်းက သီတာဒဝေီကို အန်တရာယမြကရွောကရြအောင် စည်းခခွဲ့စဉကြ စုတခြဲ့သော ဂါထာဟု ဆိုသည်။ အစွမ်းထကြ မှောဝြငပြဈစည်းတဈခုကို စိမထြားသော ရကေို အဆိုပါ ဂါထာဖြင့ြ မန်းမှုတ် စည်းခထွားပါက မှကြာဖြူ အဆောငကြို ဝိဇျဇာနကြ၏ လူကုနကြူးဂိုဏြးရနမြှ ကာကြယန်ိုငလြောကသ်ညဟြု တွကဆြမိသည်။ မှောဝြငပြဈစည်းမှာလဲ ဝေးဝေးရှာစရာ မလို၊ ဘရသေ့ ခနွထြားရဈသော သင်ျဃန်းကို အမှတတ်ရအနနှငေ့ြ ဒေါကြှီးက သိမ်းထားသညမြို့ အဆငသ်င့ပြင် ယူငင် အသုံးပြုနိုငသ်ည်။ ဒေါကြှီးကို ပြောပြရာ သဘောတူသဖြင့ြ ဗဒေါရီတို့ နှစ်ယောကြ ခကြခြငွြးပင် အကောငအြထည် ဖောကြှတော့သည်။

xxx xxx xxx

မှောဝြငပြဈစည်းကို ရစေိမသ်ညကြ မခကြ၊ ခကသ်ညကြ စည်းခဖြို့ရန် ဂါထာကို စုတရြတာ ဖြစ်သည်။ ဒေါကြှီးက သူကိုယတ်ိုင် လုပခြငွသ်ညမြို့ သူ့ကို ဗဒေါရီ နှုတတ်ိုကြ ခပြေးရသည်။ ဗဒေါရီက ရှေ့ကတိုင်၊ ဒေါကြှီးက နောကကြ လိုကရြှတန်စဉြေ ဘုရားခန်းထဲ မေ၀ ဝငလြာသည်။ မဝကေ ခရီးမသှားလွှင် တနကေုန် အဆောငမြှာ နသညေမြို့ ညနေ ကြောင်းသူတွေ ပြနမြရောကမြီကပင် ရချိုး၊ အဝတလြဲပြီးနှင့ပြှီ။

“ဒေါကြှီးတို့ ဘာတွေ ရှတန်တောတုန်း။”

ဒေါကြှီးက ဗဒေါရီကို တခကြလြှမ်းကြည့်လြိုကပြှီးမှ မဝကေို ပြနဖြှသည်ေ။

“အန်တရာယကြင်း ဂါထာလေ၊ သမီးသိတဲ့အတိုင်း အခုခတ်ကောလက မကောင်းဘူးဆိုတော့ အဆောငမြှာ အန်တရာယကြင်းအောင် ရှတပြှီး စည်းခမွလို့။”

အန်တရာယကြင်း ဂါထာမှန်း သိသှားသောအခါ သူလဲ တတခြငွသ်ည်၊ သငပြေးပါဆိုတော့ လူအုပ် ပိုတောင့သ်ှားသည်။ ဂါထာက တိုသည့အြပြင် ဒေါကြှီးရေ မဝပေါ ဉာဏကြောာင်းကြသညမြို့ ခဏလေးနှင့ြ ဂါထာကို အလှတရြသှားကြတော့သည်။ ဒေါကြှီးက လမ်းမဘကကြ အဆောငရြှေ့ မကြန်ှာစာ၊ ဗဒေါရီက အဆောင် နောကဖြေးနှင့ြ မဝကေ ဗဒေါရီနှင့ြ သူမတို့ အိပခြနမြွား ရှိရာ လမ်းသှယဘြကခြှမ်းကို အသီးသီး တာဝနယ်ူ စည်းခကြှသည်။

🏵️(အခန်း ၃)🏵️

တဝေါဝေါနှင့ြ ညနစေောင်းကတည်းက သည်းကြီးမည်းကြီး ရှာနသညေ့ြ မိုးက သိန်းခေါငယ်ံတိုင် မတိတန်ိုငသ်ေး၊ ဆန်းသဈစ လကြေးကြေးလေးမှာ တိမမြည်းမည်းတွေ ဖုံးအုပထြားသဖြင့ြ ခေါင်းမပြူနိုငရြှာ။ လူ၊ သူ မဆိုထားနှင့ြ၊ ခွေးတကောင်၊ ကြောငတ်မှီးမှ မရှိသော လမ်းမများက သုသာန် တစပြငကြဲ့သို့ ချောကကြပလြွှကရြှိသညကြို တခကြတ်ခကြြ ပေါထြှကလြာတတသ်ော ကြောကမြကဖြှယ် မိုးခွိမ်းသံများ၏ ရှေ့ပြေး လွှပစြီးရောင် တဝင်းဝင်းအောကတ်ှင် ချောကခြှားစဖြယ် တွေ့မှငန်ိုငသ်ည်။

အမှောငထြုအတွင်းတွင် မှကြာဖြူအဆောငကြို မမှိတမြသုန် စူးစိုကကြှည့န်သေော မကြဝြန်းတစုံ … ပို၍ တိတိကကြ ပြောရပါလွှင် လမ်းသှယအြတွင်းရှိ ခနောန်ီ ခနောန်ဲ့ မီးကင်းလေးပေါတ်ှင် အအေးဒဏကြို အံတုကာ ကြုံ့ကြုံ့လေး ထိုငန်သေော ဆားပုလင်း စောရှငကြသေောြ၏ မကြဝြန်းတစုံ၏ စောင့ရြှောကမြှုအောကတ်ှင် မှကြာဖြူအဆောငအြပေါြ မညသ်ည့ြ မှငအြပသ်ော အန်တရာယမြှ ကရွောကန်ိုငလြိမ့မြည် မဟုတခြွေ။

သို့သောြ မမှငအြပသ်ော အန်တရာယသ်ည် လမ်းမဘကမြှ မီးကင်းရှိရာ လမ်းသှယအြတွင်းသို့ ခွလှမြေးများကို ရတွကေရြင်း လမ်းလွှောကဝြငလြာပြီးလွှင် တနရောအရောကြ၌ ခွံစည်းရိုးကို ခုနကြွောြ၍ ပိတထြားသော ပြတင်းပေါကကြို အသာပင် တွန်းဖြင့ကြာ ဗဒေါရီ၏ အိပခြန်းအတွင်းသို့ ဝငရြောကသ်ှားလသည်ေ။

xxx xxx xxx

လညပြင်းတွင် အေးသော အထိအတွေ့ကြောင့ြ နှစ်နှစ်ခွိုကခြှိုကြ အိပပြွောန်ရောမှ ဗဒေါရီ နိုးလာသည်။ မကြလြုံးကို ဖြင့ကြှည့တ်ော့ သူမအပေါြ မိုးကာရပန်သေော လူတယောကြ၊ သူမ မအောန်ိုငမြီမှာပင် လူစိမ်း၏ သနမြာသော လကမြွားက သူမပါးစပပြေါြ ရောကလြာသည်။

“ဘာတံမှ မထွကန်ဲ့၊ အတံထွကတ်ာနဲ့ လညပြင်းပြတပြှီတာမှတ်။ နားလညလြား ကောငမ်”

“ … ”

“နားလညရြင် မကြလြုံးမှိတပြှ။”

အားမတနသ်ညမြို့ မကြလြုံးကို အသာမှိတပြှလိုကရြသည်။

“ထ … ”

ကြောကကြှောကန်ှင့ြ သူခိုင်းသည့အြတိုင်း လိုကလြုပန်ရသေည်။ မတတ်ပရြပမြိသည့အြခါ လူစိမ်း၏ ဘယလြကကြ ဗဒေါရီ့ ခါးကိုဖကြ၍ ညာလကကြ ဓားကိုကိုင်၍ လညပြင်းမှာ ထောကထြားသည်။

“အောကဆြင်း … ”

အောကထြပကြို ရောကတ်ော့ …

“တီခါးဖြင့ျ”

လမ်းမကြီးဘကကြ အဆောငတ်ံခါးကို ဖြင့ခြိုင်းနခွင်ေး။ မင်းတုတ် နှစ်ချောင်းကို ဆှဲဖြုတကြာ တံခါးဖြင့ပြေးလိုကတ်ော့ တံခါးဝမှာ လူတစု။ ခေါင်းတုံးပြောငပြှောင်၊ ကုတအြကြီနှင့ြ လူကြီးက အရပအြတောမြှင့သ်ည်၊ ၆ ပမဟေုတတ်ောင် ၅ ပေ ၁၀ လောကတ်ော့ အနည်းဆုံးရှိသည်။

“ကောငမ် … အထဲဝငလြို့ ခေါလြိုကလြေ။”

ဗဒေါရီ သိလိုကပြှီ၊ သူတို့ စည်းခထွားလို့ ဒီလူစု အထဲကို အငအြားသုံးပြီး ဝငမြလာနိုငတ်ာ။ ဒါပမေဲ့ ဒီတရုတကြတော့ ဘယလြိုလုပ် သူမအခန်းထဲ ဝငလြာနိုငတ်ာလဲ မသိ။

“ဟင့အြင်း … ”

သူမ လညပြင်းကို အေးစကစြကြ ဓားသှား လာထိသည်။ သခေါမှ သစတေေော့၊ အဆောငသ်ူအားလုံး၏ အန်တရာယကြို အဆောငတ်ှင်းသို့ သူမ ဖိတမြခေါန်ိုင်။ လှခေါးထိပမြှ အသံကြားရသည်။ ကြည့်ရြတာ ဒေါကြှီးတို့ ရုပရြုပသ်ဲသဲသံကြောင့ြ နိုးလာကြပုံရသည်။ ဗဒေါရီ အားတွေ ရှိလာသည်။ ဒေါကြှီး၏ စောင့ရြှောကမြှုအောကတ်ှငရြှိသော အဆောငသ်ူတွအတွေကြ သူမတယောကြ အသကပြေးလိုကရြမှာ တနပြါသည်။ သူမ စိတကြိုလွှော့၍ မကြလြုံးများကို မှိတလြိုကသ်ည်။

“သမီး … ”

စိုးရိမတ်ကြီး အောလြိုကသ်ော ဒေါကြှီး၏ အသံနှင့အြတူ …

“ခေါလြိုကပြါ … ဗဒေါလေးရယ်၊ ရှငတ်ို့ လေးယောကြ ဝငခြဲ့ပါ။” ဟု ဖိတခြေါလြိုကသ်ော မဝေ၏ အသံကို ကြားလိုကရြသည်။

“နငတ်ို့အကုနလြုံး ဆင်းလာကြ၊ နငတ်ို့ လာကြ။”

သူ့လူတွေ အထဲရောကသ်ညန်ှင့ြ တရုတကြ ဒေါကြှီးတို့ဘကလြှည့ြ၍ အမိန့ပြေးသည်။ ဒေါကြှီးက သိပတ်ုနလြှုပဟြန် မပြသောလြည်း မကြန်ှာ အတောကြှီး ပကြန်သည်ေ။ ကြောကတ်ာထကြ ဒေါကြှီး ဒေါသထွကန်ပေုံရသည်၊ ဒေါကြှီး ဒေါသထွကတ်ာ တွေ့ရခဲပါသည်။

xxx xxx xxx

“မင်းတို့ အကုနလြုံး နားထောင်၊ အခုအခွိနကြစပြီး မင်းတို့ဟာ ကြောင်းသူ မဟုတတ်ော့ဘူး၊ လခစား ဝနထြမ်းလဲ မဟုတတ်ော့ဘူး၊ မားကတတ်င်း၊ ဘဏဝြနထြမ်း၊ တိုးဂိုကြ … ဘာမှ မဟုတတ်ော့ဘူး။ မင်းတို့ဟာ ရှင်းရှင်းပြောရရင် ‘ဖာ’ ဖြစ်သှားပြီ။ မင်းတို့အလုပကြ ကိုယ့ဟြာကိုယ် လှအောင် ပြငဖြို့ရယ်၊ ဧည့သ်ည် ဧည့ခြံဖို့ရယပြဲ ရှိတယ်။ ကနွတ်ာ မင်းတို့ အလုပမြဟုတတ်ော့ဘူး။ … ”

မကြန်ှာမှာ ကြောကပြေါကမြာ သဲ့သဲ့နှင့ြ လူက ပြောသည်။ ဗဒေါရီတို့တတွကေို ဧည့ခြန်းအလည် ကြမ်းပြငမြှာ စုထိုငခြိုင်းထားပြီး သူတို့ ၅ ယောကကြ ဝိုင်းကာ ရပန်ကြသေည်။ အားလုံးက ကြောကလြန့ကြာ ငိုမဲ့မဲ့ဖြစ်နကြသေောလြည်း ဒေါကြှီးနှင့ြ မဝကေ တညတ်ညင်ှိမင်ှိမ် ရှိနသည်ေ။ အထဲရောကပြှီးသညန်ှင့ြ တံခါးမကြီးကို မင်းတုတခြကြာ ပြနပြိတလြိုကသ်ဖြင့ြ တဝေါဝေါနှင့ြ ရှာနသေော မိုးသံတွကြေားထဲမှာ သူတို့အားလုံး အပြငလြောကနှင့ြ အဆကအြသှယ် ပြတန်ကြသေည်။

“ … အလှပြငတ်ာ မင်းတို့ကို ထွထွထေေူးထူး သငစြရာမလိုဘူး၊ ဧည့သ်ညကြို စိတကြှိုကတ်ှေ့အောင် ဘယလြို ဧည့ခြံရသလဲဆိုတာတော့ သငပြေးရမယ်။ မ

ပူပါနဲ့၊ လကတ်ှေ့ သရုပပြှပြီး သငပြေးမှာပါ။ … မင်း … ဟုတတ်ယ်၊ မင်း လာခဲ့၊ ဒီကို”

ကြောကပြေါကမြာနှင့ြ မွိုးဇောဆြိုသူက ဗဒေါရီတို့တတွကေို ဝေ့ကြည့်ရြင်း မဟနဆြုဝကေို လကည်ိုးထိုးကာ ခေါသ်ည်။ မဝကေ စောစောက တညတ်ညင်ှိမင်ှိမရြှိရာက ဒုတိယအကြိမ် လကည်ိုးထိုးကာ အခေါတ်ှင် ခွကော လကကြာနှင့ြ ငှင်းသည်။

“ဟင့အြင်း၊ ဟင့အြင်း … မလာဘူး။”

တရုတန်ှင့ြ ဖိုးနီဆိုသူက မဝကေို အတင်းဆှဲထူသည်။ မဝကေ ကြောကလြန့တ်ကြား အတင်း ငှင်းဆန် ရုန်းကနန်သည်ေ။ တရုတကြ သူ့အကြီအိတထြဲမှ လောကစြာလုံးလို မဲမဲလုံးလေးကို ထုတသ်ည်။

“တီဆေးလုံးလေး စားလိုကြ၊ ပြီးတာနဲ့ နင် ငှင်းချင်စြိတ် စိတော့မှာ မဟုတဘြူး။”

“ဟင့အြင်း … ရှငတ်ို့ မှားနပြေီ၊ လူမှားနပြေီ။ ကမွက ရှငတ်ို့ လူလေ။”

အခုမှ ဒေါကြှီးဘာကို ဒေါသထွကန်လေဲ ဗဒေါရီ ရိပမြိသည်။ သဈစာဖောကတ်ဲ့သူရှိလို့ စည်းပေါကပြှီး သူမအခန်းထဲ တရုတဝြငလြာနိုငခြှင်းပင်။

“မမှားပါဘူးဗွ၊ မင်းက ငါတို့လူမှန်း သိပါတယ်။ ဆရာကြီးက ငါတို့ကို သချောမှာလိုကတ်ယ်၊ မင်းရဲ့ စွမ်းဆောငရြညအြတွကြ ကြေးဇူးဆပ်၊ ဆုခတွဲ့အနနေဲ့ နယစြပမြရောကခြင် သချော ပြုစုပေးရမယတ်ဲ့။ ဒီကောငကြှီးကိုတောင် မင်းကို ပြုစုဖို့ သကသ်ကြ ခေါလြာခဲ့တာ။”

“ဟင့အြင်း … ကမွ ဆရာကြီးနဲ့ ကိုယတ်ိုငပြှော … အု … ဝု … ဂလု”

မဝအလေဈတွင် တရုတကြ ပါးစပထြဲ ပီယ ဆေးလုံး ထည့ပြိတပြှီး နှာခေါင်းကို တဆကထြဲ ညှဈလိုကရြာ မဝခမွော မငှင်းဆနန်ိုငပြဲ ဆေးလုံးကို မှိုခမွိလွှကသ်ား ဖြစ်သှားတော့သည်။

“ရှင် … ရှင် … ကမွ ဆရာကြီးနဲ့ တွေ့မယ်၊ ဆရာကြီးကို ခေါပြေးပါ။”

“ဆရာကြီးက မင်းကို ပြုစုရလောကအြောင် မအားဘူး၊ မင်းကို ပြုစုမှာက ဟိုမှာ … လနွယ်ှီလို့ ခေါတ်ယ်။”

ကုတအြကြီနှင့ြ လူထွားကြီး လနွယ်ှီသည် တယောကထြိုင် ဆိုဖာ တလုံးပေါတ်ှင် ထိုငန်သည်ေ။ မှောပြညာနှင့ြ ဖောစြပထြားသဖြင့ြ ပီယဆေးမှာ ခကြခြငွြး အစွမ်းပြသည်၊ မဝေ၏ မကြန်ှာတွေ ပန်းရောင် သန်းလာသည်၊ သူ့နှုတခြမ်းကို သူကိုကသ်ည်။ တဖြည်းဖြည်း အသကရြှူသံတွလေဲ ပြင်းလာသည်။ လနွယ်ှီက သူ့ပေါငကြို ပုတပြှသည့အြခါ ဒယီးဒယိုငန်ှင့ြ လွှောကသ်ှားပြီး သူ့ပေါငပြေါြ မေ၀ တကထြိုငသ်ည်။ ထိုမှငကြှင်းကို မှငရြသူ ဗဒေါရီတို့အားလုံး မှငတ်ကမြိနကြသေည်။

လူထွားကြီး လနွယ်ှီက မဝကေို ဆှဲဖကလြိုကရြာ သူ့ပခုံးပေါသ်ို့ မဝခေေါင်းလနကြသွှားသည်။ လနွယ်ှီက မဝေ၏ နားသယစြပမြွားကို ဖြဖြနမ်းသည်၊ ထို့နောကြ သူ့ဘကလြှည့လြာသော မဝေ၏ ပါးစပအြတွင်းသို့ လွှာကြီးကို ထိုးသှင်းလိုကသ်ည်။ လနွယ်ှီ၏ ထူးခွားခကြမြှာ လွှာအလှနရြှညခြှင်းပင် ဖြစ်သည်၊ သရဲကားထဲက သရဲကြီးတွလေောကြ မရှညသ်ောလြည်း ဗဒေါရီ တွေ့ဖူးသမွှ လူတွထေဲတွင် အရှညဆြုံးဖြစ်သည်။

သူတို့နှစ်ယောကသ်ား အတောကြှာအောင် နှုတခြမ်းချင်ြးတေ့ လွှာချင်ြးကစားကာ နမ်းနပြေီးမှ သူ့လွှာကြီးက မဝေ၏ လညတ်ိုငလြေးများပေါတ်ှင် ပြေးလှှားနပြနေသ်ည်။ မဝမှော တဟင်းဟင်းနှင့ြ အဖြားတကသ်လို ညည်းရင်း ခွလကေတ်ှေ လှုပရြှား လူးလှန့န်ရော ဝတထြားသော ဂါဝနမြှာ ပေါငလြယလြောကထြိ လနတ်ကန်ပြေီး အကြီကြယသ်ီးများမှာလဲ လနွယ်ှီလကခြကြန်ှင့ြ ပြုတန်ပြေီဖြစ်၍ ပေါန်သေော အထကအြောကြ ဝမ်းဆကြ ပနတ်ီနှင့ြ ဘရာကို မွိုးဇောတ်ို့ လူစု မကြစြိစားပြဲထိုငန်ကြသေည်။

“ကြည့်ကြှ၊ ကြည့်ကြှ။ ကောငမြလေးတွေ။ မကြန်ှာလှှဲမထားနဲ့။ နောကဆြို မင်းတို့လဲ ဒီလိုပဲ နရမှော။”

ဓားတဝင့ဝြင့န်ှင့ြ ကြိမ်းမောင်းနသေော မွိုးဇောကြို ကြောကလြို့သာ ကြည့်န်ကြသေောလြည်း ကောငမြလေးတွကေ မဝကေို ကြိတသ်နားနကြသေည်။ ဒေါကြှီးမကြန်ှာပေါကြ ဒေါမာနတ်ှပင်ေ အနည်းငယ် လွော့လာသယောငယ်ောင်။ မကြန်ှာပူပူနှင့ြ ကြည့်မြိတော့ ရှိန်းတိန်းဖိန်းတိန်းတောင် ဖြစ်တဲ့သူက ဖြစ်လာသည်။ သှေးသားဆူဖြိုးစ အရှယလြေးတွမှော ဒီလိုမှငကြှင်းတွေ မှငရြတာကြောင့ရြယ်၊ ပြတင်းပေါကမြှ ဝငလြာသည့ြ လအေေးကြောင့ရြယ် အဆောငသ်ူ ကောငမြလေးတွေ ညအိပဝြတ် အကြီပါးလေးတွအေောကမြှာ နို့သီးခေါင်းလေးတွေ ထောငန်တောကို မှငမြှ ထွကပြှေးရန် အဆငသ်င့ြ ဝတစြားထားသည့ြ မဝကေို ဒေါကြှီး စကဆြုပ် ဒေါသထွကကြာ သနားစိတတ်ှေ ပြောကရြပြနသ်ည်။

လနွယ်ှီက မတတ်ပထြပြီး ဆိုဖာထိုငခြုံပေါမြှာ ပြော့ခွနသေညေ့ြ မဝတကေိုယလြုံးကို လွှာနှင့ြ လကြသ်ည်၊ ခွဖြေားအထိ၊ ခွခွေောင်းကလေးတွကေို တချောင်းစီ ပါးစပထြဲထည့ကြာ စုပသ်ည်။ ထို့နောကြ အပေါသ်ို့ ပြနဆြနတ်ကလြာပြီး နောကဆြုံး မဝေ၏ နားရှကကြလေးကို ငုံလိုကတ်ော့ မဝလကေမြွားက ကုလားထိုငလြကရြန်းကို တင်းတင်းဆုတကြာ ပါးစပမြှလဲ တအီးအီး အသံတွေ ထွကလြာသည်။ နားရှကထြဲကို ရှညလြွားလှသည့ြ သူ့လွှာကြီး ဝငသ်ှားသညန်ှင့ြ မဝခမွော လဟောနယထြဲ ပြုတကြသွှားသလို ခံစားရသညမြို့ အီးကနဲ အသံတခကြထြှကကြာ နှုတခြမ်းများကို တင်းနအေောင် ကိုကထြားလိုကရြလသည်ေ။

နားရှကကြို သချောပြုစုပြီးသညန်ှင့ြ လူထွားကြီးက မဝေ၏ ဘရာကို ဖယကြာ နို့တလုံးချင်ြးကို အကအွန ပြုစုပြနသ်ည်။ လကကြလဲ သူမ ပိပိကလေးတခုလုံးကို ပနတ်ီပေါမြှ အုပကြိုငကြာ ပြတပြေးသည်။ ပီယဆေးက စွမ်းလှန်းသည့အြပြင် လနွယ်ှီ့ အပြုအစုများမှာ ပညာသညအြဆင့ကြိုပင် ကြောလြှနသ်ညမြို့ စိတကြ မနှစ်သကြ၊ မလိုချင်သ်ောလြည်း မဝေ၏ ခန်ဒာကိုယကြတော့ ပနတ်ီရှှဲသညအြထိ တုံ့ပြနန်သည်ေ၊ နှုတမြှ “ဘယလြို လုပတ်ာလဲ၊ မနတတေဘြူး၊ ဘယလြို လုပလြိုကတ်ာလဲ” ဟု တဖြဖြ ရရှတေမြေးမှန်း အာလုတသ်ံပေးနရသေညအြထိပင်။

ခဏနတေော့ လနွယ်ှီက ကြိစိကြစိဖြင့ြ တရုတလြို ပြောလဲပြော၊ ခွဟနေလြကဟြနလြဲ ပြနသည်ေ။ မဝကေ ခကြခြငွြးသဘောမပေါကသ်ညမြို့ တရုတကြ ကြားဝင်၍ …

“နင် ထိုငခြုံပေါြ ကုန်းပေးလိုကြ၊ လေးဘကကြုန်းပေးလိုကြ”

… ဟု ဘာသာပြနပြေးရသည်။ မဝကေ ထိုငခြုံနောကမြှီဘကကြို မကြန်ှာမူကာ လေးဘကထြောကြ၍ ကုန်းပေးလိုကတ်ော့ လနွယ်ှီက မဝေ၏ ဘလောကဈြအကြီနှင့ြ ဘရာကို ခွှတလြိုကပြှီး လညကြုတမြှစ ကြောတပြငလြုံးကို လွှာနှင့ြ ကကြနွန တလကမ် မကနွအြောင် လွှကပြှနသ်ည်။ ထို့နောကြ ပနတ်ီကို အနည်းငယခြွှတကြာ မဝေ၏ ပိပိလေးကို လွှာဖြင့ထြိုး ကလိကစားရင်း နို့သီးခေါင်းများကို လကဖြှင့ြ ဆှဲကစားပေးရာ မဝေ၏ ကာမခလုတအြားလုံး ဖြင့စြရာမကနွလြောကအြောင် ပြင့သ်ှားလတေော့သည်။

“အင်း … ရှငရြယ်၊ ဘယလြိုလုပတ်ာလဲ … အီး ေ၀ မနတတေဘြူး။” ဟု ညုတုတုသံဖြင့ြ ညည်းနရော …

“အလိုးခံချင်ပြှီလား ကောငမ်၊ ခံချင်ြ ခံချင်တ်ယ် ပြောလိုကလြေ” ဟု တရုတကြ ဝငပြှောသည်။ ကြားရသည့ြ ဗဒေါရီတို့ နားရှကသ်ောလြည်း ပီယဆေးလကသ်ို့ သူမခန်ဒာကိုယကြို ဝကြကအြပလြိုကရြပြီဖြစ်သော မဝကမေူ ခကြခြငွြးပင် …

“လုပပြါ … ရှင်၊ ခံ … ခံ ပါ့မယ်” ဟု အထဈအထဈနှင့ြ ပြနပြှောသညကြို ကြားရသည်။

တနခြငွြးက တရုတလြို သူတို့ချင်ြး ပြောလိုကရြာ လနွယ်ှီက ထရပပြှီး ဘောင်းဘီကို ခွှတခြလွိုကရြာ အရှယအြစားမသေးလှသော သူ့အင်ျဂါကြီးကို တခန်းလုံး မှငရြလသည်ေ။ လနွယ်ှီက ဒဈကို ပေါအြောင် အရပြေားကို ဆှဲခပြှီး သူ့လကန်ှင့ြ ပြတသ်ပ် ကစားနခွေိနတ်ှင် မဝကေိုယတ်ိုငကြ ခါးမှာပတမြိနသေော ဂါဝနန်ှင့ြ ဒူးတဝကလြောကရြောကန်သေော ပနတ်ီကို ကြမ်းပေါပြုံလကြသ်ား ခွှတခြလွိုကသ်ည်။

စိတမြရှညန်ိုငပြုံနှင့ြ ခေါင်းထောငကြှည့သ်ော မဝေ၏ ကြောကို လနွယ်ှီက ဖိထားပြီး မဝေ၏ ပိပိဝနှင့ြ သူ့အင်ျဂါကြီးကို တော့ကပထြားလိုကသ်ည်။ ထိုအခွိနတ်ှင် မဝေ၏ မကြန်ှာတခုလုံး နီမှန်းနသညေမြှာ ရမျမကကြှောင့လြား၊ ရှကစြိတကြှောင့လြားတော့ သူမသာလွှင် သိနိုငလြိမ့မြည်။ အားကိုးတကြီး ဒေါကြှီးကို လှမ်းကြည့်သ်ော မဝေ၏ သူမ မကြဝြန်းများကိုတော့ ဒေါကြှီးက လုံး၀ မတုံ့ပြနပြဲ တဖကသ်ို့ မကြန်ှာလှှဲနလေိုကတ်ော့သည်။

သူ့အင်ျဂါတုတတ်ုတကြှီးနှင့ြ မဝေ၏ ပိပိလေးကို ၃-၄ ခကြပြှတဆြှဲလိုကပြှီးမှ ခါးကိုကိုငကြာ တလကမြချင်ြး ဂူသိမ်းတိုကပြှဲဆငတ်ော့ မဝေ၏ နှုတမြှ မခွိမဆန့ြ အောမြှညသ်ံများ ထွကပြေါလြာသည်။ သို့သောလြည်း အရညတ်ှေ ရှှဲနဈနအေောင် ပြုစုထားပြီး ဖြစ်သည့အြပြင် မိန်းကလေးမှာလဲ စိတပြါလကပြါရှိသညမြို့ အတားအဆီးမရှိပဲ ဂူသိမ်းတိုကပြှဲမှာ ခဏချင်ြးပင် ရာနှုန်းပြည့ြ အောငမြှငမြှု ရသှားလသည်ေ။

ထို့နောကြ လနွယ်ှီက သူ့ဘယလြကန်ှင့ြ မဝေ၏ ညာလကကြို လကပြှနလြိမကြိုငပြှီး ခါးပေါတ်င်၍ ဖိကာ ညာလကန်ှင့ြ မဝေ၏ နို့ကို ညှဈပြီး အားရပါးရ လုပတ်ော့သည်၊ လုပသ်ညဆြိုသညထြကြ တဖုန်းဖုန်း မှညသ်ညအြထိဆောင့လြိုးသညဟြု ပြောလွှင် ပိုမှနမြည်။ ဆောင့ခြကြမြွားမှာ ပြင်းလှသဖြင့ြ မဝသော ဆိုဖာကြောမှီကို လကန်ှင့ြ မတွန်းထားလွှင် မဝခေေါင်းနှင့ြ ဆိုဖာခုံနှင့ြ တဒိုင်းဒိုင်း ဆောင့မြိနပလေေိမ့မြည်။

သိပကြှာကြာ မဆောင့လြိုကရြပါ၊ မဝတယေောကြ ဗလုံးဗထွေးအောန်ရင်ေး သူ့ပိပိထဲမှ အရညတ်ပြကြ ဆိုဖာခုံပေါြ ကလွာတော့သည်။ နှုတမြှလဲ “အား … ကဉွြ … ကဉွတ်ယ်၊ အီး” ဟု အောသ်ည်။ လနွယ်ှီကတော့ စကရြုပကြှီးလို မရပမြနားပဲ ဆကဆြောင့န်ရော မဝပေိပိထဲမှ အရညမြွား ပေါငတ်လွှောကြ စီးကသွည့အြခါကြ၊ ပြကကြနဲ ကြမ်းပေါကြသွည့အြခါကနွှင့ြ သူမ၏ ဆရာကြီး ခွီးမှှင့လြိုကသ်ည် လနွယ်ှီ၏ အပြုအစုများကို မီးကုနယ်မ်းကုန် ခံစားနရတေော့သည်။

သူပန်းတိုငသ်ို့ ရောကလြုဆဲဆဲတွင် လနွယ်ှီက သူ့အင်ျဂါကြီးကို မဝထေဲမှ ထုတလြိုကသ်ည်။ မဝမှော ဆိုဖာပေါြ ပုံလကြသ်ား ခွကသွှေားသောလြည်း အတင်းထလာပြီး ဒူးထောကကြာ သူမအရညမြွား ပကြေံနဆေဲဖြစ်သည့ြ လနွယ်ှီအင်ျဂါကြီးကို ပါးစပထြဲထည့ြ၍ ခေါင်းကို ရှေ့တိုးနောကင်ငလြုပကြာ စုတသ်ည်။ ခရီးဆုံးရောကသ်ှားသည့ြ လနွယ်ှီက သုတရြညမြွားကို သူမပါးစပအြတွင်း ပန်းထည့လြိုကရြာ မဝကေ အကုနမြှိုခပြဈလိုကလြသည်ေ။

🏵️(အခန်း ၄)🏵️

လနွယ်ှီနှင့ြ မဟနဆြုဝတေို့၏ အခစွဇြာတလြမ်းကို မကြဝြါးထငထြငမြှငရြသော ဗဒေါရီ၏ မကြလြုံးများက ပြူးကယွဝြိုင်းစကလြို့နသည်ေ။ ငယစြဉကြတည်းက စည်းကမ်းကြီးသော မိန်းကလေးဆောငတ်ှငသ်ာ နထေိုငလြာသညဖြစ်၍ ဒီလိုအခစွခြန်းတွကေို မှငဖြူးဖို့မပြောနှင့ြ ကြားဖူးနားဝသာ ရှိသည်။ ခံပါ့မယဟြု လကန်ကခြလွိုကသ်ော မဝကေို လနွယ်ှီ၏ ကြီးမားလှသည့ြ ငပဲကြီးနှင့ြ ထိုးသှင်းလိုကတ်ာ အတောန်ာမှာပဲဟု တထဈခွ တွကဆြမိသည်၊ စောစောက ခံပါ့မယဟြု ပီယဆေးဒဏဖြှင့ြ ဆတစြလူးထနသေော မဝပင်ေ မခွိမဆန့အြောကြာ လနွယ်ှီ့လကမြှ ကြိုးစားရုန်းသညကြို တွေ့လိုကရြတော့ ဒီအထငကြ ပိုခိုငမြာသှားသည်။ နူးညံ့သည့ြ အသားနုလေးတွထေဲကို တောင့တ်င်းမာကြောနသေော ဒီငပဲကြီးဖြင့ြ တဗှကဗြှကြ တပြှတပြှှတ် မှညအြောင် ဆောင့ထြည့ခြံလိုကရြတိုင်း တအီးအီး တအားအား အောမြှညန်ရသေော မဝကေို ဗဒေါရီ သနားနမေိသည်။

သို့သောြ ကြာကြာတော့ မသနားလိုကရြပါ၊ မဝတေို့ အခစွပြှဲ ပထမအခွီအပြီးတွင် တရုတန်ှင့ြ ဖိုးနီက သူမတို့တတွကေို ပီယဆေး လိုကကြွှေးရာ ရုန်းကြကနကြှ တော့သည်။ ဓားနှင့ြ ခုတမြညကြို ကြောကသ်ဖြင့ြ ထမပြေးနိုငသ်ောလြည်း ဆေးဝငသ်ှားလွှင် မဝလေို မိမိစိတကြို မိမိမထိန်းနိုငပြဲ ကာမအမှုကိုသာ တောင့တ်နမညေ့ြ အဖြစ်မွိုးရောကမြညကြို သိထားသဖြင့ြ ရတတသ်ရှေ့တော့ ပါးစပကြို တင်းတင်းစေ့ကာ ရုန်းကနကြှသညပြင်။ ပထမ တယောကြ အလှည့တ်ှင် ဖိုးနီက နှာခေါင်းကို ညှဈပိတလြိုကရြာ ယောငပြှီး ပါးစပဟြ အသကရြှူမိသဖြင့ြ ဆေးလုံးဗိုကထြဲရောကသ်ှားသညကြို မှငလြိုကရြသောအခါ နောကအြဆောငသ်ူများက ကြိုးစား၍ အသကမြရှူပဲ တင်းခံကြသည်။ လုံးဝ မနနေိုငမြှ ဆေးတိုကလြို့ရသဖြင့ြ မွိုးဇောကြ စိတမြရှညတ်ော့၊ ဒေါကြှီးကို အတင်းဆှဲထူ၍ လညပြင်းမှာ ဓားနှင့ြ ထောကြ၍ ဗဒေါရီတို့တတွကေို ခွိမ်းချောကတ်ော့သည်။

“မင်းတို့ ဆေး မသောကရြင် ဒီအဒေါကြှီး လညပြင်းပြတပြှီသာ အောကမြေ့ပတေော့။”

အားလုံး ဘာလုပရြမှန်းမသိ တွဝနေစေဉြေ ဒေါကြှီးက မွိုးဇောလြကကြို ရုတတ်ရကြ ဆှဲကာ ကိုယ့လြညပြင်းကိုယ် ဖြတခြလွိုကသ်ည်၊ ပြတသ်ားလှန်းလှသည့ြ ဒေါကြှီးပါပေ။ သှေးစကမြွားက ဖြာကနဲ၊ ဗဒေါရီနှင့ြ ကောငမြလေးတွေ အောသ်ံက ငရဲပြကသ်လိုပင်။ မွိုးဇောပြင် ခဏ ကြောငသ်ှားသေးသည်။ နောကမြှ သတိပြနဝြငလြာပြီး သူနှင့ြ နီးရာ ဗဒေါရီကိုဆှဲကာ စောစောကလို ခွိမ်းချောကပြှနသ်ည်။ ဒီတခါတော့ ဗဒေါရီ၏ လကတ်ှကေိုပါ နောကပြှနလြိမခြွုပထြားသဖြင့ြ အဆောငသ်ူတွကေို ဒေါကြှီးလို ကာကြယပြေးချင်စြိတ် ရှိသောလြည်း ဗဒေါရီ ကိုယကြ မပါနိုငတ်ော့။

အဆောငသ်ူများက ဗဒေါရီကို ခစွခြငကြှသည့အြပြင် သူမ အသကအြတွကြ ပယောဂမကင်း မဖြစ်ချင်ကြှသညမြို့ ဆေးတိုကရြတာ အရငကြထကြ ပိုပြီး ချောချောမောမော ဖြစ်သှားတော့သည်။ မဝနှငေ့ြ လနွယ်ှီကတော့ ဗဒေါရီတို့ကိုရော ဒေါကြှီးကိုပါ အမှုမထားပဲ ဒုတိယအခွီ ခစွပြှဲဝငန်ကြသေည်။ ဖိုးနီက ဆေးလုံးတလုံးကို ကိုင်၍ နောကဆြုံးကနွသ်ည့ြ ဗဒေါရီအနားသို့ ကပလြာသည်။

မွိုးဇောကြ ဗဒေါရီ့လညပြင်းမှ ဓားကို အဝေးသို့ ပစ်လိုကပြှီး ပါးစပကြို ညှဈထားကာ လိမထြားသည့ြ လကကြိုလဲ ပို၍တင်းတင်းလိမလြိုကသ်ည်။ ထို့နောကြ ဖိုးနီက ဗဒေါရီ၏ နှာခေါင်းကို ညှဈပိတကြာ ဆေးလုံးကို ပါးစပထြဲ ထည့မြညအြလုပတ်ှင် …

“ဝုန်း”

… အသံကယွကြှီးနှင့အြတူ မွိုးဇောန်ှင့ြ ဖိုးနီတို့ ဗဒေါရီထံမှ လှင့သ်ှားကြသည်။ တရုတကြ လနွယ်ှီ့ကို ဘာတွလေဲ မသိ လှမ်းပြောလိုကသ်ံကို ကြားလိုကရြပြီး ဗဒေါရီ မိုကကြနဲ အမှောငကြသွှားတော့သည်။

xxx xxx xxx

ကြည့်ရြတာ သိပတ်ော့ မူမမှနဟြု စောရှငကြသေောြ ထငမြိသည်။ မိုးထဲလထေဲ မှောငကြှီးမည်းကြီးထဲတွင် အရပအြမှင့ကြှီးနှင့ြ လူထွားကြီးတယောကြ အပါအဝင် လူလေးယောကကြ မှကြာဖြူအဆောင် တံခါးမကြီးကို တဝုန်းဝုန်း ထုနကြသေည်။ ခဏကြာတော့ အဆောငတ်ံခါးပြင့ကြာ သူတို့လေးယောကြ အထဲသို့ သုတသ်ုတဝြငသ်ှားကြပြီးသညန်ှင့ြ တံခါးက ခကြခြငွြးနီးပါး ပြနပြိတသ်ှားသည်။ တခုခုတော့ တခုခုပဲ၊ ညကြီးမင်းကြီး လူအဝငအြထွကန်ှင့ြ သိပမြသင်ျကာသညမြို့ ကေ မီးကင်းပေါမြှဆင်းကာ လမ်းကူးပြီး အဆောငတ်ံခါးကို ခေါကသ်ည်။

အတွင်းတွင် မီးလင်းနသညေမြို့ အားလုံး အိပပြွောန်ကြတောတော့ မဖြစ်နိုင်၊ အနည်းဆုံး တယောကတ်ော့ နိုးနတော သချောသည်။ မိုးသံကြောင့ြ မကြားတာပဲဟု တွေးမိသဖြင့ြ အဆောငတ်ံခါးကို တဒုန်းဒုန်း မှညသ်ည့တ်ိုင် ထုသောလြည်း ထူးမခွားနား။ ခဏကြာနားပြီး ထပထြုသောလြည်း မညသ်ူမွှ လာမဖြင့ြ၊ မိုးတွေ ကေ့တကိုယလြုံး ရှှဲနတောပဲ အဖတတ်ငသ်ည်။

အတွင်းမှာ လှုပရြှားသံ၊ အောသ်ံတွပေါ ကြားရတာကြောင့ြ တံခါးကို ဆကထြုမနတေော့ပဲ အတွင်းသို့ ချောင်းကြည့်ရြန် ကဆေုံးဖြတလြိုကသ်ည်။ တံခါးဘေးက ပြတင်းပေါကကြ ပြူကြည့်လြိုကတ်ော့ မှငကြှင်းက လုံး၀ အခွအနေေ မကောင်း။ ဓားတဝင့ဝြင့န်ှင့ြ ရပန်သေော ယောကြွားလေးယောကြ၏ အလယတ်ှင် အဆောငသ်ူတွေ ကြုံ့ကြုံ့လေး ထိုငန်ကြရေသည်။ လူထွားကြီးက မဟနဆြုဝကေို ဆိုဖာခုံပေါတ်ှင် အပီအပြင် လိုးနလသေည်ေ။ အတွင်းသို့ မှနမြှနဝြငပြှီး ကယမြှ ဖြစ်မည်၊ နို့မို့ဆို မှကြာဖြူအဆောငလြဲ ရှေ့က သီရိမှိုငန်ှင့ြ စပါယ်ဦးတို့ လမ်းစဉလြိုကကြာ အဆောငသ်ူတွေ ရတေိမန်ဈသှားလိမ့မြည်။

အဆောငအြောကထြပကြ ပြတင်းပေါကမြွားမှာ သံပန်းများ တပဆြငထြားသညမြို့ ကအလှေယတ်ကူ ဝငဖြို့ မဖြစ်နိုင်၊ တံခါးမကြီးကလဲ ရှေးခတ်ကေ သဈသားတံခါးကြီးမို့ ခွိုးဖကြဖြို့ သိပမြလှယ်။ အဆောငပြတလြညကြို အပြေးကလေး ပတကြှည့တ်ော့ ဒုတိယထပကြ ပြတင်းပေါကတ်ပေါကြ ပြင့န်သညေကြို မှငသ်ညန်ှင့ြ ခွံစည်းရိုးကို အားပြုကာ ခုနလြိုကတ်ော့ ပြတင်းပေါကဘြောငမြှာ တွယလြကြသ်ား ဖြစ်သှားသည်။ ရဲသငတ်န်းဆင်းပြီးတာ သိပမြကြာသေးသညမြို့တကြောင်း၊ အလေ့အကငွ့ြ မပြတသ်ညကြ တကြောင်းကြောင့ြ ဗဒေါရီ၏ အိပခြန်းအတွင်းသို့ ကအလှေယတ်ကူပင် ဝငရြောကသ်ှားလိုကန်ိုငသ်ည်။

မိန်းကလေး အိပခြန်းမှန်း ခကြခြငွြးသိသာသည့ြ အခန်း၊ အိပရြာခင်းက အဖြူနှင့ြ ပန်းရောင် အဆငလြှလှလေးနှင့ြ တခန်းလုံးက အရောငန်ုနုကလေးတွနှငေ့ြ သပရြပန်သည်ေ။ အခန်းအလညတ်ှင် ကြင်းဆိုဒမြှေ့ရာအထူကြီးတငထြားသော ကုတငတ်လုံး၊ အဆောငကြို ကလောသတိပေးစဉကြ အဆောငပျိုငရြှင် အဒေါကြှီးပြောသည့ြ မှကြာဖြူမှာ ဘုရငမြတွခညွြေးဆိုသည့ြ စကားကို သတိရမိသည်။

ထိုကုတင်၏ ဘယဘြကတ်ှင် ကဝငေလြာသည့ြ ပြူတင်းပေါကြ၊ ပြူတင်းပေါကန်ှငင့ြ ကုတင်၏ အကြားတွင် အလှပြငခြုံတဖြစ်လဲ စာကြည့်စြားပြဲကလေး ရှိသည်။ ကုတင်၏ ညာဘကတ်ှငမြူ ပြူတင်းပေါကကြို မကြန်ှာမူလွှကြ ကိုယလြုံးပေါမြှနခြပြကြှီး တပထြားသော ကြှန်းဗီရိုကြီး။ တခန်းလုံး မှနတ်ှခညွြေးပဲ၊ တောတ်ောအြလှကြိုကတ်ဲ့ ဟာမပဲဟု ကတွေေးမိသည်။ ဗီရိုကြီးပြီးတော့ ဟောခန်းသို့ထွကသ်ည့ြ တံခါးပေါကြ။

ကုတငပြေါတ်ှင် ခေါင်းအုံးတလုံးနှင့ြ ခေါကမြထားသော စောငတ်ထညသ်ာ တွေ့ရသည်၊ လူမရှိ။ မရှိဆိုတာထကြ အိပန်ပြေီးမှ ထသှားသည့ြ သဘော၊ နည်းနည်းတော့ ထူးနပြေီ။ အန်တရာယအြငှေ့အသကကြို ရသညမြို့ ကဝပေခြလွိုကပြှီး ကုတငအြောကကြို စူးစမ်းလိုကသ်ည်။ ဘာမွှ မရှိ။ ကုတငပြေါလြှိမ့ကြာ ကြားသဈမလေးတကောငလြို တံခါးဝကိုပြေးကာ စူးစမ်းလိုကသ်ည်။ အောကထြပမြှ မဟနဆြုဝေ၏ တအီးအီး တအားအား အောသ်ံကြားမှ ဝုန်းကနဲ ခပအြုပအြုပ် ပေါကကြှဲသံလိုလို ကြားလိုကရြသဖြင့ြ အောကထြပကြို ကပြေေးဆင်းသည်။

လှခေါးပေါမြှ ပြေးဆင်းလာသည့ြ ကေ၊ လှခေါးရင်းမှာ ဓားလှတကြိုင် လူဆိုးတယောကကြို တွေ့သညန်ှင့ြ ရှညရြှညဝြေးဝေး စဉြးစားမနတေော့ပဲ လှခေါး ၆ ထဈလောကကြို ခုနခြကြာ မကြန်ှာကို ဖြတကြနလြိုကသ်ည်။ အတိုင်းအဆက တိကသွညမြို့ အကနခြံလိုကရြသူမှာ ဓားတခွား၊ လူတခွား လူ့လောကနှင့ြ အဆကပြှတသ်ှားတော့သည်။ ဧည့ခြန်းထဲကို အကဲခတလြိုကတ်ော့ အခွအနေမကေောင်း၊ အဆောငပျိုငရြှင် အဒေါကြှီးမှာ သှေးအိုငထြဲတွင် လဲနသလေို သူ့သမီးဟု ထငရြသည့ြ ကောငမြလေးနှင့ြ လူဆိုး ၂ ယောကကြလဲ ပိုးလိုးပကလြကြ လဲနကြသေည်။ လူထွားကြီးက သူလုပန်သညေ့ြ ကောငမြလေးကို လှှတလြိုကပြှီး ကေ့ကို ရနပြှုရန် ပြေးလာသဖြင့ြ ချောကလြုံးပြူးနှင့ြ ထိုးခွိနလြိုကမြှ ကိုယရြှိနသ်တသ်ှားသည်။

“ရပ် … ရှငတ်ို့အားလုံးကို ကနွောြ ဖမ်းလိုကပြှီ။”

စောစောက ကနလြိုကတ်ာ တယောကအြပါ လဲနတောက သုံးယောကြ၊ လူထွားကြီးက သနတေပြှောင်းဝမှာ။ တယောကပြွောကန်သလေိုပဲ …

“ဒုတ်” “အ”

နောကစြိမှ နာကငွမြှုနှင့အြတူ ကခေေါင်းမှာ မိုကကြနဲ ဖြစ်သှားသလို လကကြ သနတေလြဲ လှတကြသွှားသည်။ သတိမလှတအြောင် ထိန်းထားရင်း နောကကြို လှည့ကြှည့လြိုကတ်ော့ ဖြူလွောလြွောန်ဲ့ တရုတကြလေးတကောင်၊ လကမြှာ ဓားလှတကြိုငထြားသည်။ ကေ့ကို အထငသ်ေးပြီး ဓားနှောင့န်ှင့ြ ခပဖြှဖြလေးပဲ ဆောလြိုကတ်ာ သူကံဆိုးသှားသည်။ တခကြတ်ည်း ပုံကမွသှားသဖြင့ြ ကေ့ကို မကြလြုံးပြူးကြည့်န်သညေ့ြ တရုတရြငခြှငထြဲ ကဝငေပြှေးကာ ပခုံးနှင့ြ ဆောင့လြိုကတ်ော့ နှစ်ယောကသ်ား လုံးထွေးပြီး ကြမ်းပေါကြသွည်။ အလေ့အကငွ့ြ မပြတသ်ည့ြ ကကေ ဓားလှတကြိုငလြကကြို လိမကြာ တရုတ်၏ ကြောကို ဒူးဖြင့ြ ထောကြ၍ ထိန်းထားလိုကပြှီး ဓားကိုယူ၍ လညပြင်းမှာ တေ့ထားလိုကသ်ည်။ ငါးယောကြ၊ ပြည့ပြှီ။ သူ့လူသူ လာမကူရဲတော့သော ကိုယတ်ုံးလုံးနှင့ြ လူထွားကြီးကိုလဲ ကေ မကြစြိဒေါကထြောကြ ကြည့်န်လေိုကသ်ည်။

“ဒုတ်” “အင့ျ” “ခြှင်”

ဇကပျိုးပေါြ ကလွာသော လကဝြါးစောင်းခကြကြှောင့ြ ကေ့လကထြဲမှ ဓားလှတကြသွှားသည်။ မမှငရြသေးသော ရနသ်ူကို မှနဆြ၍ လကပြှနရြိုကလြိုကသ်ည်။ ဘယလြို ဖြစ်သှားသညမြသိ၊ ရနသ်ူကို ထိရမည့အြစား ရနသ်ူက ကေ့လကကြို ဖမ်း၍ လိမခြွိုးသည်။ ကကေ အညံ့မခံ၊ ခွကြကေပြှောင်းကာ အတင်းရုန်းသောလြည်း ဒီရနသ်ူက ကေ့ထကြ ပိုမှနန်သဖြေင့ြ ရုန်းလို့မရ။ ကေ့ခွထေောကတ်ှေ ဖြတရြိုကခြံရသဖြင့ြ ကြမ်းပြငပြေါြ ကဘေေးတိုကြ ပစ်ကသွည်။ ရနသ်ူသည် ကငွလြညလြှသော သိုင်းသမားဖြစ်သည့အြပြင် တကြကလြည်း ဦးသဖြင့ြ ခဏအတွင်းပင် ကလကေပြှနကြှိုး အတုပခြံလိုကရြလသည်ေ။

“မိန်းကလေးကြ … ပညာကတော့ မသေးဘူး။ ငါ့လကဝြါးစောင်းထိတာတောင် ပြနတ်ိုကန်ိုငသ်ေးတယ်။ တရုတ်၊ မင်းပြောတဲ့အထဲမှာ သူမပါပါလား။”

“မတိဘူး ဆရာကီး၊ ဟိုကောငမြကို ဆေးကြှေးတာ မရလို့ လာခေါတ်ာ။”

ဆရာကြီးဟု အခေါခြံရသူ ဝိဇျဇာနကသ်ည် ဗဒေါရီဘကကြို လှည့ကြှည့လြိုကပြှီး တစုံတခုကို သတိရသည့ဟြနန်ှင့ြ …

“သွောျ … သူကိုး”

ဟု ခပဖြှည်းဖြည်း ရရှတေသ်ည်။ ထို့နောကြ ခေါင်းကို တဆတဆြတ် ငှိမ့ရြင်း ဖိုးနီ၊ မွိုးဇောန်ှင့ြ ကေ့လကခြကြန်ှင့ြ မှောကန်သေူတို့ကို လိုကကြှည့ပြှီး ဖိုးနီနှင့ြ မွိုးဇောတ်ို့၏ လကဖြဝါးများကို ဖိညှဈပေးလိုကရြာ ငေါကကြနဲ ပြနထြထိုငကြှသည်။

“ဒီကောငကြတော့ တညလုံး အိပမြှာပဲ၊ မင်းငါ့ကို လာခေါလြိုကလြို့၊ နို့မို့ဆို မင်းတို့အားလုံး ကိဈစတုံးမှာပဲ။”

“တီညလုံး ဆိုတော့ … တီကောငမြတွကေို ဘယလြိုလုပမြလဲ ဆရာကီး၊ ဟိုတီခါလိုပဲလား”

“မင်းတို့ … အဲဒါ ခကတ်ာပဲ။ မင်းတို့က အတိုင်းမသိ၊ အရှညမြသိ။ လုပခြငွတ်ာ တခုပဲ သိတယ်။ မင်းတို့ အလုပကြောင်းလို့ အရငတ်ခါက ဈေးကောင်းမရဘူးလေ။”

တရုတပြှောသည့ြ ဟိုတခါဆိုသညမြှာ စပါယ်ဦးမှာတုန်းကလို လိုးပြဲကြီး ဆငန်ှှဲကြဖို့ ဖြစ်မှန်း ကရေိပမြိသည်။

“အယုတတ်မာ … မုဒိန်းကောငတ်ှေ”

ဝိဇျဇာနကကြ ကေ့ကို လှည့ကြှည့သ်ည်။ ကေ့ရှေ့မှာ မုဆိုးထိုင် ထိုငခြလွိုကပြှီး …

“မင်းနာမည် ဘယသ်ူ”

“စောရှငကြသေောြ”

“အလိုတူရင် မုဒိန်းမှု မမှောကဘြူးကြဲ့၊ ခဏနကရွေင် မစောရှငကြသေောြ ကိုယတ်ိုင် သိလာမှာပါ။”

“ရှင် … ဆုတောင်း …”

ကြကခြေါင်းဆိတမြခံ ပြနပြကသ်ည့ြ ကေ့စကား မဆုံးမီ ဝိဇျဇာနကကြ ကေ့ပါးကို ညှဈကာ ပီယဆေးလုံးကို ပါးစပထြဲထည့လြိုကပြှီး နှာခေါင်းကို တဆကတ်ည်း ညှဈလိုကသ်ဖြင့ြ ကေ ဆေးလုံးကို မှိုခလွိုကမြိသည်။

“ဆုတောင်းရမှာက မင်းကြဲ့။ ခဏနကြေ လိုးမဲ့သူ မရှိပဲ ဖြစ်နလေို့ လိုးပေးပါ၊ လိုးပေးပါလို့ ဆုတောင်းရမှာ”

ထို့နောကြ ဝိဇျဇာနကကြ သတိမေ့နသေော ဗဒေါရီကို ပြေ့ခွီလိုကပြှီး …

“လနွယ်ှီ … ဟနဆြုဝကေို မင်းကြနပေအြောင် ပြုစုပေးလိုကြ၊ ဟို ၃ ယောကြ … ကောငမြလေးတွေ သချောစောင့ကြှည့ထြား၊ ဒါပမေဲ့ လကဖြွားနဲ့တောင် ထိမယ် မကြံနဲ့။ မစောရှငကြသေောြ တောင်းဆိုရငတ်ော့ … ဖြည့ဆြည်းပေးလိုကပြေါ့ကြယ်။”

… ဟု ဖြည်းဖြည်းမှနမြှန် ပြောရင်း လှခေါးပေါြ တထဈချင်ြး တကသ်ှားတော့သည်။

🏵️(အခန်း ၅)🏵️

မှူတွေ ရဈသိုင်းနသညေ့ြ ယာယီတဲနန်းကြီးထဲက သလှနပြေါမြှာ ဗဒေါရီ တငပြလျလငခြှလွှကြေ ထိုငန်သည်ေ။ ဒီတဲနန်းကို မှငတ်ာနှင့ြ သူမ အိပမြကမြကန်တောဖြစ်မှန်း ဗဒေါရီ ခကြခြငွြး ရိပမြိသည်။ ထူးဆန်းလှသော အိပမြကတ်ှေ ဒီရကပျိုင်း ခပစြိတစြိတ် မကန်သည်ေ။ အခန်း တနရောတွင် ကြေးမုံပြင် အကြီးကြီးတခပြြ ထောငထြားသညကြို တွေ့သညန်ှင့ြ မှနကြှိုကတ်တသ်ူပီပီ ဗဒေါရီ သလှနပြေါမြှ ထကာ ကြေးမုံပြငအြနားသို့ တိုးကပသ်ှားလိုကသ်ည်။ သူမ၏ ကိုယတ်ှင် နန်းဝတန်န်းစား ပျိုးပျိုးပြကပြှကြ တောကတ်ောကပြှောငပြှောငတ်ှေ ဆငလြွှကသ်ား တွေ့ရသည်။ နန်းတွင်းသူ အဝတအြစားတော့ မဟုတ်၊ မင်းပျိုမင်းလှင် မင်းယောကြွားတယောကြ၏ အဝတအြစားမွိုး။

ကြေးမုံပြငတ်ှင် သူမ၏ ရုပသ်ှငအြစား သူမ အိပမြကတ်ှထေဲ ပါနကြေ ဝတကြောင်းစားလှနှင့ြ လုလငပြွိုကို တွေ့ရသည်။ သူမသည် လုလငပြွို၊ လုလငပြွိုသည် သူမ။ ကြေးမုံပြငအြတွင်းရှိ လုလငပြွို၏ ပုံရိပကြ သူမ၏ လှုပရြှားမှုတိုင်းကို ထပခြပြမြကြာ တုပနသည်ေ။ တဲနန်းကြီး အပြငဘြကမြှ တူရိယာ တီးမှုတသ်ံတွကေို ကြားရပြနသ်ည်။ လုလငပြွိုက ကြေးမုံအတွင်းမှ ဖောကထြှင်း၍ တဲနန်းအပြငဘြကကြို ဟနပြါပါနှင့ြ လမ်းလွှောကသ်ှားတာကို တွေ့ရသည်။ ဗဒေါရီကလဲ ထူးဆန်းသော အိပမြကအြကြောင်း သချောသိချင်သ်ညမြို့ လုလငပြွိုနောကကြ ခပသ်ုတသ်ုတကြလေး လိုကပြါသှားတော့သည်။

တဲနန်းအပြငဘြကရြောကတ်ော့မှ သဈလုံးတွနှငေ့ြ ဝင်းခတထြားသော ခွံကယွကြှီးအတွင်းတွင် ဒီလိုတဲလေးတွေ အများကြီးကို ဗဒေါရီတွေ့ရတော့သည်။ ဗဒေါရီ ထွကလြာခဲ့သော တဲက အကြီးဆုံးနှင့ြ အလှဆုံးပဲ။ လုလငပြွိုကို အနီးရှိ စဈသည်၊ ရဲမကမြွားက ဒူးထောကြ အရိုအသပေေးကြသည်။ တဲနန်းကြီး၏ မလှမ်းမကမ်းတွင် ခွူးပန်း ခွူးနှယတ်ှနှငေ့ြ တနဆြာဆငထြားသော မှနစြီရှှခွေ ဝေါယာဉတ်စင်း။ လုလငပြွိုရှေ့ကို အဝတဖြှူဝတထြားသည့ြ ဘရသေ့က လာရောကြ ဒူးထောကခြစားသည်။ ဘရသေ့မှာ နှုတခြမ်းမှှေးရေးရေးနှင့ြ တမွိုးဆန်းနသည်ေ။

“ဗားဆရာကြီး … ရပါတယ်၊ ထပြီးပြောပါ။”

“မင်းသားရဲ့ ဦးရီးတောကြ မင်းသားနဲ့ စဈမကမြဖြစ်ပြားလို၊ ရှေးယခငကြလိုပဲ သမကတ်ောန်ှင့ြ ယောကျခမတောြ ခစွကြှညရြင်းနှီးလိုသည့အြတွကြ သူ့ရဲ့ သမီးထွေးကို အပို့အဆကြ ပြုသအပပြါတယ်။ မင်ျဂလာပြဲ ဆငယ်ငကြငွြးပဖို့အတွကြ မင်းသားကိုယတ်ိုင် ဆငယ်ဉြ၊ မှင်းယဉမြွားနဲ့ မှို့တွင်းသို့ ဝငရြန် အမှာတောလြဲ ပါးလိုကပြါတယ်။”

“ပသို့ထငသ်နည်း၊ ဗားဆရာ”

“လွှောကတ်ငအြပပြါသည် အရှင့သ်ား။ ဦးရီးတောသ်ည် … ရှေးကလဲ သမီးမကြန်ှာမှ မထောကြ၊ သမကတ်ောြ အရှင့သ်ားအပေါြ သဈစာမထား၊ အလေးဂရုမပြုမူခဲ့၊ ယခု သမီးထွေးကို ပို့ဆကပြှနသ်ည်။ ပဇာကို ကြံစညသ်ညမြသိ၊ ဖြောင့မြညမြထင်၊ ထို့ပြငတ်၀ မှို့အဝငလြမ်း တောတန်းကလေးမှာ ဆငသ်ံ၊ မှင်းသံ အုပအြုပသ်ဲသဲလဲ ရှိသည်။ မင်ျဂလာကို သဈတပမြှာပဲ ပြုသင့ကြှောင်းပါ။”

“တောကြ … ဗားဆရာကြီး ကောင်းမည် ထငသ်လို စီရငစြေ”

xxx xxx xxx

ဒီတခါ တဲနန်းကြီးထဲတွင် မှူတွေ မဆိုင်း၊ မအုံ့တော့။ သယဈေနသေော မင်းသားသည် ကြငယ်ာတောမြွား ခွံရံလွှကြ တဲနန်းအတွင်းသို့ ဝငလြာသည်။ ကြငယ်ာတောန်ှဈပါးက ရုပခြငွြးဆငသ်ည်၊ ညီအဈမများ ဖြစ်ဟနရြှိ၏။ ညီမငယကြ မင်းသားကို ကြောကရြှံ့သည့ဟြနရြှိသည်။ အဈမကြီးက မင်းသားကို မနှစ်မှို့ဟနရြှိသောလြည်း မခစွသ်ောလြည်း အောင့ကြာနမ်းရသည့န်ှယ်။ ကနွကြှငယ်ာတောတ်ပါးကတော့ အတောပြင် တညတ်ညင်ှိမင်ှိမရြှိသည်။ မင်းသားကို ယိုငလြဲမသှားရအောင် သူကပင် ဂရုတစိုကြ ဖေးမကာ ယုယုယယ တွဲထားပေးသည်။

ရုတတ်ရကြ မှင်းခွာသံများ မှင်းဟီသံများနှင့ြ သဈတပတ်ခုလုံး သဲသဲညံသှားသည်။ မှင်းခွာသံများ ရပသ်ှားသညန်ှင့ြ သှေးစွန်းသော အဝတ်၊ ဓား၊ ကိုယတ်ို့ဖြင့ြ ဗားဆရာကြီး တဲနန်းအတွင်းသို့ ဝငရြောကလြာသည်။

“ဘုန်းတောကြှောင့ြ အရှင့ြ ဦးရီးတောမြှာ နတရြှာနန်းမှာ စံပြောကြှောင်းပါ။”

ဗဒေါရီနှင့ြ သကတ်ူရှယတ်ူ လုံမပျို၊ အသကြ ၂၀ ပင် မပြည့တ်တသ်ေးသည့ြ မိန်းကလေး၏ မကြဝြန်းတွင် နာကငွခြှင်းတွကေို တွေ့သည်။ နောကြ … ဖုံးကြယအြပသ်ော ရတနာရှှကြေုတမြှ နာကငွမြှုကို မင်းသား၏ ရငခြှငအြတွင်း မကြန်ှာဝှကကြာ အံကြိတ်၍ ရှုံ့မဲ့နသေော သူမ၏ မကြန်ှာကလေး … ပြီးတော့ ဘုရားထီးတငပြှဲမှာ ဆုတောင်းနသေော သူမ …

“ဘဝတကြေ့တွင် ဗားဆရာကို ကမွလကန်ှင့ြ သတ်၍ မင်းသားကို ပန်းဦးခွှရသေူ ဖြစ်ရပါစေ။”

ဘရသေ့၊ ကြောင်းသင်ျခန်း၊ အစွမ်းမရှိသည့ြ ဝိဇျဇာနီဝတစြုံနှင့ြ ဗဒေါရီ၊ တောပြောကြှီး၊ ဝိဇျဇာနကြ …

“သမီး … သူ့ကြှေးရှိရင် ဆပရြလိမ့မြယ်”

ဘရသေ့၏ စကားအဆုံးတွင် တောပြောကြှီးက ဘရသေ့ကို ဓားဖြင့ြ ခုတခြလွိုကတ်ော့သည်။

“ဘရသေ့ … ”

“မှနမြှနကြွအေောငသ်ာ ဆပ်၊ သမီး … ဗဒေါရီ”

“ဘရသေ့ကို ပေးထားတဲ့ ကတိတညန်ိုငဖြို့ အကြှေးတွကေ တားဆီးနတယ်ေ။”

“သတ်တိမှေးပါ၊ … သူရဲကောင်း ဝိဇျဇာနီ။ ဆပစြရာရှိတဲ့ အကြှေးတွေ အားတင်းပြီး မှနမြှနသ်ာ ဆပလြိုကပြါ၊”

xxx xxx xxx

သူမ အိပခြန်းထဲမှာ ဗဒေါရီ လန့န်ိုးလာသညအြထိ ဘရသေ့၏ စကားသံများက သူမနားတွင် ပဲ့တငထြပန်တေုန်းပါ။ ဒါ … အိပမြကဆြိုးတခုလား၊ ဒေါကြှီး … ဒေါကြှီးကို သတိရတော့ ဗဒေါရီ ခကြခြငွြး ထထိုငသ်ည်။ သူမ အိပခြန်းတော့ သူမ အိပခြန်းပဲ။ ဒါပမေဲ့ တခုခုတော့ ထူးခွားနသည်ေ။ ပြတင်းပေါကကြ အပြငကြို ကောင်းကောင်း မမှငရြ၊ နီရဲရဲ ကြကသ်ှေးရောင် ရင့ရြင့ြ ဇာခန်းဆီးတွေ အုပထြားသလိုမွိုး၊ မှငရြသည့ြ မိုးစကတ်ှကလေဲ လမှော တွဲလဲ ခိုနကြသေည်။ အခန်း တံခါးမှလဲ အပြငကြို မမှငရြ၊ ပိတစြနီကြီး အုပထြားသလိုမွိုး။ ရုတတ်ရကြ မှောငရြိပထြဲမှ ရှမ်းဘောင်းဘီ အနကြ၊ ရှမ်းအကြီ အနကန်ှင့ြ မဟူရာသားနှင့ြ ပြုလုပထြားသည့ြ ပုတီးတကုံးကို လညမြှာဆှဲထားသည့ြ လူတယောကြ ထွကလြာသည်။ ဆံပငရြှညကြို သွှောငမြထုံးပဲ ဖားလွားခထွားသည်၊ နှုတခြမ်းမှှေးစစနှင့ြ၊ ဝိဇျဇာနကြ။

“ … ”

အောမြညကြှံခါမှ အသံကလဲ မထွကြ။ ကြောကသ်ောလြည်း ဝိဇျဇာနကန်ှင့ြ သူမ ရငဆြိုငရြမည်။ သတ်တိမှေးဖို့ ဘရသေ့ မှာသှားသည် မဟုတလြား။ နေဦး … ဘရသေ့က အကြှေးဆပဖြို့လဲ မှာသှားသည်၊ ဝိဇျဇာနကအြပေါြ သူမ ဘာအကြှေးတငန်သညေကြို သိလိုကရြပြီဖြစ်သဖြင့ြ အကြှေးအကြောင့ြ သတိရမိသောအခါ ဗဒေါရီ မကြန်ှာကလေး ရဲကနဲဖြစ်ကာ ခေါင်းငုံ့သှားသည်။ ပြီးမှ အားတင်းကာ …

“ဒါ … ဒါ ဘယန်ရောလဲ၊ ကမွ ဘယကြို ရောကန်တောလဲ။”

“ဘယန်ရောလဲလို့ မေးတာထကစြာရင် ဘယအြခွိနလြဲလို့ မေးသင့တ်ယ် ကောငမြလေး။ အင်း … မင်းနဲ့ ငါနဲ့က ရစကေလြို့ပဲ ဆိုရမှာပဲ၊ ဒါလဲ ခပကြောင်းကောင်းပါပဲလေ။ ကဲ … ဘယအြခွိနလြဲ မသိချင်ဘြူးလား။”

ဝိဇျဇာနကကြလဲ အောကလြမ်း၊ မှောပြညာတွင် အဆင့တ်ခုမှာ ရပတ်ညန်သေူဖြစ်သဖြင့ြ ဗဒေါရီနှင့ြ သူတို့ ဘာဇာတလြမ်းရှိခဲ့သညကြို သူ့ပညာနှင့ြ သိတနသ်လောကြ သိသည်။ ဗဒေါရီထံမှ သူလုယူထားသော ဘူးသီးချောကထြဲက ရတွမှေောလဲ ပီယဆေးတွေ ဖောတ်ာနှင့ြ ကုနပြှီဖြစ်ရာ ဗဒေါရီကို မယားအဖြစ် သိမ်းပိုကလြိုကလြွှင် တဘဝလုံး ဘူးသီးချောကမြှာ ရခမြေးတော့မှာ မဟုတဟြု တွေးမိသည်။ ဒါကြောင့ြ ခပကြောင်းကောင်းဟု ပြောခွင်းဖြစ်သည်။ သူမသိသည့အြခကြမြှာ သူ၏ ရှေးက ဆုတောင်းက ပန်းဦးခွှရနေသ်ာဖြစ်သဖြင့ြ ဗဒေါရီကို တသကလြုံး သူ့မယားအဖြစ် ထား၍ ရချင်မြှ ရမညဆြိုတာဖြစ်သည်။

ဗဒေါရီက ရစကေအြကြောင်း ထပကြှားရမှာ နားရှကတ်ာမို့ စကားလမ်းလှှဲရန် ကြိုးစားသည့ြ အနနှငေ့ြ…

“ကမွ ဘယအြခွိနကြို ရောကန်တောလဲ။”

“နတပြှညမြှာ တရကဟြာ လူ့ပြညမြှာ နှစ်တထောငဆြိုတာ ကြားဖူးတယ် မဟုတလြား။”

ဝိဇျဇာနကကြ လိုရင်းကို မပြောပဲ စကားတွေ ဝေ့နပြနေသ်ည်။

“ဒီလိုပဲ လူ့ပြညကြ တရကဟြာ ငရဲပြညမြှာ နှစ်တထောငကြှာတယ်။ အခု မင်းရောကန်တေဲ့ နရောက ဒသအေားဖြင့တ်ော့ မင်းရဲ့ အိပခြန်းပါပဲ၊ ကာလအားဖြင့တ်ော့ ငရဲပြညရြဲ့ အခွိနပြေါ့။ မင်းနဲ့ ခစွကြှဖို့ ငါလောဖို့ မလိုပါဘူး။ အခွိန် တညလုံး ရှိတယ်၊ အဲ လူ့ပြညရြဲ့ တညလုံး … ရှိတာ။ ဒီမှာ ၄ – ၅ ရကလြောကြ အခွိနဖြှုန်းမှ လူ့ပြညမြှာ စကျကန့ပျိုင်းပဲ ကုန်ဦးမှာ။ ဒီတော့ မင်းအသင့ြ ဖြစ်ရငပြှော၊ အေးအေးဆေးဆေး အခွိနယ်ူ ပြငဆြငပြေါ့။ ငါမလောပါဘူး၊ အခွိနတ်ှေ အများကြီးပဲ မဟုတလြား။ တခုတော့ရှိတယ်၊ ဒီအခန်းထဲကတော့ မင်းအပြငထြှကလြို့မရဘူး၊ ထွကသ်ှားမိရင် မင်း လူ့ပြညကြို ဘယတ်ော့မှ ပြနလြာလို့ ရတော့မှာ မဟုတဘြူး။ ဒီတော့ … အသင့ဖြစ်ရင် ငါ့ကို ခေါလြိုကြ၊ ဟုတပြှီလား။”

ဘုရားရေ … သူ့ကို ပန်းဦးဆကဖြို့ ဗဒေါရီကပဲ တောင်းဆိုရဦးမညတ်ဲ့၊ ဝေးသေး။ နောကပြှီး မဝေ၊ မင်းသားရဲ့ ကြငယ်ာတောြ လုံမပျို၊ သူတို့တွေ အောဟြဈ၊ ရုန်းကနန်ကြတော အကြောင်းမဲ့တော့ မဟုတန်ိုင်။ ကြားဖူးတာက ယောကြွားနှင့ြ ခစွကြှလွှင် အရမ်းနာသညဟြု ကြားဖူးသည်။ အဲဒီနရောက အသားနုနုလေးတွကေ သူမ လကန်ှင့ြ ရချိုး၊ သန့စြငတ်ုန်း ငှငင်ှငသ်ာသာ ထိတာတောင် အတောအြောင့တ်ာ၊ စောစောက မဝကေို ဟိုတရုတကြှီး လုပသ်လို လုပလြွှင်၊ ဗဒေါရီ ဆကမြတွေးရဲတော့။

ဒါပမေဲ့ ဘရသေ့၏ စကား၊ အကြှေးတွေ ဆပဖြို့၊ မှနမြှနဆြပဖြို့။ မကောင်းသူပယ်၊ ကောင်းသူကယဖြို့ တားဆီးနသညေ့ြ အကြှေးတွေ။ သတ်တိမှေးဖို့၊ အားတင်းပြီး အကြှေးကြအေောင် ဆပဖြို့။ ဘရသေ့ပြောတဲ့ သတ်တိဆိုတာကို သူမ သတိရသည်၊ လုပသ်င့သ်ညကြို ဘာတွပေဲ ရငဆြိုငရြပါစေ လုပရြဲတာ၊ မလုပသ်င့သ်ညကြို ဘယသ်ူတွေ ဘာတွပေဲ ပြောကြပါစေ မလုပပြဲ နရေဲတာဟာ သတ်တိပဲဟု ဘရသေ့ ပြောဖူးသည်။ ဘရသေ့ ဘာအတွကြ သူမကို သတ်တိမှေးဖို့ မှာသှားသညကြို သူမ နားလညသ်ောလြည်း သတ်တိက ဟုတတ်ိပတ်တိ ထွကမြလာပဲ ဖြစ်နသည်ေ။ ခွီတုံခတွုံနှင့ြ ဗဒေါရီ အကြာကြီး ထိုငန်မေိသည်။

တကယတ်ော့လဲ သူမ ပြေးလို့မှ မလှတန်ိုငတ်ာပဲ၊ အနှေးနဲ့ အမှန် ဒီဝဋကြှှေးတွကေို တွေ့ကြုံရမှာ။ အခွိနဆြှဲနလေဲ နောကဆြုံးရလာဒကြ အတူတူပဲဆိုတာ ဗဒေါရီ သဘောပေါကလြာသည်။ ခေါင်းလေးကိုငုံ့၍ တိုးတိုးလေး ဝိဇျဇာနကကြို လှမ်းပြောသည်။

“ဝိဇျဇာနကြ … ရှင် … ရှင့အြလိုကို ကမွ လိုကပြါ့မယ်။”

စကားဆုံးသညန်ှင့ြ ဝိဇျဇာနကကြ ကုတငပြေါတ်ကကြာ ဗဒေါရီ၏ဘေးတွင် ဝငထြိုငသ်ည်။ ဗဒေါရီထငသ်ညမြှာ သူမ အဝတတ်ှေ အကုနဆြှဲခွှတ်၍ သူမ၏ အခစွပြန်းဦးကို ဆှတယ်ူတော့မညဟြု ထငမြိသောလြည်း ဝိဇျဇာနကကြ ဗဒေါရီ၏ အခွအနေကေို သဘောပေါကသ်ူပီပီ အလငွမြလို၊ အခွိနတ်ှေ အများကြီး ရှိတာကြောင့လြဲ ဖြစ်နိုငသ်ည်။ ဗဒေါရီပခုံးကို အသာဖကပြှီး …

“ရငတ်ှေ ခုနန်လေား၊ ကောငမြလေး … စိတအြေးအေးထားနောြ။ အရငတ်ုန်းက အကို့ကို မေးတာလေ၊ ‘တောပြောကြှီး၊ တောထဲမှာ သူယောငမြယတ်ှနေဲ့ ပြောခြဲ့တယဆြိုတာ ဘယလြိုမွိုးတုန်း’ ဆို။ အခု သူယောငမြယလြေးနရောကနေ ကိုယတ်ှေ့သိရတော့မယ်။ မကြောကန်ဲ့၊ စိတအြေးအေးထားနောြ။” … ဟုပင် အားပေးလိုကသ်ေးသည်။ ငယစြဉကြ ဘရသေ့၏ ကြောင်းမှာ ဗဒေါရီ တောပြောကြှီးနှင့တ်ှေ့လွှင် တောထဲမှာ တောပြောကြှီး ဘာလုပလြဲဟု မေးတတသ်ည်။ မေးတိုင်း သူယောငမြယတ်ှနေဲ့ ပြောတ်ာပေါ့ဟု တောပြောကြှီးက ပြနဖြှတတေသ်ည်။ သူယောငမြယန်ဲ့ ဘယလြို ပြောတ်ာတုန်းဟု ဆကမြေးလွှင် တောပြောကြှီးက မဖြတေော့၊ ပြုံးစိစိသာ လုပန်တတေသ်ည်။

“ဟင့အြင်း၊ ဝိဇျဇာနကြ … ကမွ ကြောကတ်ယ်” ဟု ဗဒေါရီက ပြနဖြှတေော့ …

“မကြောကန်ဲ့နောြ။ အကိုလို့ ခေါလြေ၊ လငမြယားတွပေဲ ဖြစ်နပြေီ ဥဈစာ။ လာ အကို့ကို ဖကထြား”

ဗဒေါရီကတော့ ခကြခြငွြး အခေါအြဝေါပြှောင်းဖို့ နှုတကြ မရဲသေး။ ဒါကြောင့ြ ဘာမှတော့ ပြနမြပြော၊ သူ့ကိုသာ အသာဖကထြားလိုကသ်ည်။ ဒီတော့ သူက ဗဒေါရီ့နဖူးကို နမ်းသည်၊ ပါးကို နမ်းသည်။ အပျိုရိုင်းကလေး ဗဒေါရီမှာ တကိုယလြုံး ကြကသ်ီးတွေ တဖြန်းဖြန်းထရသည်။ ပါးအို့လေးတွလေဲ နီရဲနရသေည်။ ပါးကိုနမ်းပြီးနောကြ သူမ နားရှကကြလေးကို ရိုးရိုးလေးပဲ ဆကန်မ်းသည်။ အဆန်းတွခညွြေး၊ ပြီးတော့ နားရှကဖြွား၊ နားသံသီးလေးကို အငုံခံရတော့ ဗဒေါရီ ခေါင်းကလေး ပုထားမိသည်။ တကိုယလြုံး ဘယလြိုပဲ ကြုံ့ထားထား အဖိုဓာတန်ဲ့ ထိတာမို့ နို့သီးခေါင်းလေးတွကေ ညဝတ် တီရှပလြေးအောကကြနေ တဖြည်းဖြည်း ခေါင်းထောငထြလာတော့သည်။

အဖိုဓာတရြဲ့ အထိအတွေ့ကို တောင့မြခံနိုငသ်ည့အြဆုံး ဗဒေါရီ ဇကကြို ဆကပြုမထားနိုငတ်ော့ပဲ ခေါင်းကလေး မော့သှားသည်။ သူသိသှားမှာလဲ ရှကတ်ာမို့ သကပြှင်းမောလေးကို ခိုးကာခခွါမှ အင်း ဟင်း ဟင်း ဟု အသံထွကသ်ှားတာ အကယွကြှီးလိုပဲ။ တကယတ်ော့ ဝိဇျဇာနကြ၏ အဆင့မြှာ မိန်းမကမွြး ကြသညေဆြိုသည့ြ လနွယ်ှီထကပြင် အဆပေါင်းများစွာထကပြင် ပိုသေးသညဟြု ဆိုရမည်။ ဗဒေါရီလို မနူးမနပ် မိန်းကလေးမွိုးကို အခွိနတ်ိုအတွင်းမှာ ကာမခလုတတ်ှေ အကုနပြှင့စြနေိုငသ်ည့အြပြင် လိငကြိဈစကို အရူးအမူး စွဲလန်းသှားသညအြထိ ကြှမ်းကငွသ်ူဖြစ်သည်။ အခုလဲ အကြကရြှှေ့မှနသ်ဖြင့ြ တခဏအတွင်းပင် ဗဒေါရီ နို့သီးခေါင်းတွေ ထောငလြာသညအြထိ ဖြစ်နရပြေီ မဟုတလြား။

ဝိဇျဇာနကြ၏ လကတ်ှကေ အငှိမမြနေ၊ ထောငထြလာသော နို့သီးခေါင်းတွကေို မထိတထိဖြစ်အောင် တီရှပအြပေါမြှ အသာပြတပြေးနသည်ေ။ တဟင့ဟြင့ြ ဖြစ်နသေော ဗဒေါရီ၏ နှုတခြမ်းလေးများကို တလှည့စြီ ငုံပေးသည်၊ ပြင့ဟြလာသော ဗဒေါရီ နှုတခြမ်းနှစ်လှှာကြားသို့ သူ့လွှာကို ငှငင်ှငသ်ာသာ ထုတလြိုကြ သှင်းလိုကလြုပသ်ည်။ ယောငယ်မ်း၍ ဗဒေါရီ သူ့လွှာကို သကြားလုံးစုပသ်လို စုပန်မ်းမိသည်၊ ထိုမှ သူနှင့ြ နှုတခြမ်းချင်ြး တေ့၍ တုံ့ပြနအြနမ်းများ ခွှတတေလြာသညအြထိ ဗဒေါရီ တယောကြ အဆင့တ်ကသ်ှားသည်။ အနမ်းတွကေို မတုံ့ပြနလြို့လဲမရ၊ နှုတခြမ်းချင်ြး စုပန်မ်းနမှေ သူ့လကတ်ှကေ ပေးသော အခစွအြရသာတွမှေ ဗဒေါရီ သကသ်ာရာရသညလြေ။

တီရှပကြို လှနတ်ငလြိုကတ်ာတွေ၊ ခါးမှာ ဝတထြားတဲ့ ထမီပြသှေားပြီး သူမခါးမှာ ပတရြုံလေး ပတ်၍ အောကပျိုင်း ဗလာကငွြးသှားတာတွေ ဗဒေါရီ မမှတမြိ။ နို့တွကေို တလှည့စြီ ငုံထားရင်း လွှာဖြားနှင့ြ လကြပြေးနရင်ေးက သူမ ပိပိလေးကို လကန်ှင့ြ အုပကြိုငခြံရတော့မှ ဗဒေါရီ သတိဝငလြာမိသည်။ နာမှာ ကြောကြ၍ မကြမြှောငတ်ှေ ကြုံ့သညအြထိ အတင်းညှဈထားလိုကသ်ောလြည်း လကခြွောင်းကြီးက တိုးဝငမြလာ၊ လကန်ှင့ြ အုပကြိုငရြုံသာ ကိုငပြှီး ပေါငခြှံက အသားတွကေို မထိတထိ ဆှနသည်ေ။ သကပြှင်းမောတွေ ခိုးမခနွိုငတ်ော့၊ ပေါပြေါတ်ငတ်ငပြင် တဟင်းဟင်း ဖြစ်ကုနပြှီ။

“အဟင့ြ ဟင်း … ဝိဇျဇာ ဟင်း ဟင်း … အကိုကြီးရယ်၊ သမီးမနတတေပြါဘူး။ အဟင်း … ဟင်း”

အကြဲကြောင်းလေးကို လကဖြွားလေးတွနှငေ့ြ ထိလိုကတ်ော့လဲ မကြလြုံးကို တအားမှိတ်၍ နာလမလေားဟု တကိုယလြုံးကို ကြုံ့ထားလိုကမြိသေးသည်။ ထငသ်လောကြ မနာ၊ အသားနုသညမြို့ အောင့တ်ောင့တ်ောင့န်ှင့ြ နရခေကသ်လိုလိုသာ ဖြစ်သည်။ ပြီးတော့ အကြာကြီးလဲ မီးထွကအြောင် ပြတသ်ညမြဟုတ်၊ တခကြထြိ၊ နှစ်ခကြထြိနှင့ြ အရညတ်ှေ ရှှဲလာတော့မှ ဖြည်းဖြည်း ပြတသ်ညမြို့ ဗဒေါရီ တဟင့ဟြင့န်ှင့ြ အရသာတွေ့စ ပြုလာသည်။

ဝိဇျဇာနကကြလဲ ကောငမြလေးကို တခွီတည်းနဲ့ ကြောကသ်ှားအောင် တနပစြား မကြံပဲ တသကလြုံးအတွကြ သိမ်းပိုကခြငွသ်ညမြို့ လကဖြကကြောင်းစားချင်လြွှင် ပလောငတ်ောငတ်ကြ နှေးရသညဆြိုသလို ဖြည်းဖြည်းချင်ြးသာ ခရီးနှငသ်ည်။ သူ၏ ကြှမ်းကငွမြှုနှင့ြ စိတရြှညမြှုတို့ကြောင့ြ ဗဒေါရီမှာလဲ ကာမ အရသာကို တဆင့ပြှီးတဆင့ြ အဆင့တ်ကရြန် ငှင်းဆနန်ိုငစြှမ်းအား မရှိဖြစ်ရသည်။

အခုလဲ ကြည့်လြေ၊ နို့သီးခေါင်းလေးတွကေို ဆော့ကစားရင်း ဝိဇျဇာနကခြေါင်းက သူမ ပိပိလေးနားကို ရှေ့သှားတော့ နာတော့မညပြဲ ထငကြာ ဗဒေါရီ မကြန်ှာကလေး ရှုံ့မဲ့ပြီး ဝိဇျဇာနကြ ဘာလုပမြလဲဟု ရငထြိတန်မေိသည်။ တကယတ်မ်းကတွော့ အရမ်းနူးညံ့လှန်းတဲ့ လွှာနဲ့ ပိပိလေးကို ငှငင်ှငသ်ာသာ လကြပြေးတာမို့လို့ အသည်းတွေ အေးသှားလောကအြောင် ချောကထြဲပြုတကြသွလို၊ လထေဲမှာ ပြံနရသေလို အိပယ်ာနှင့ြ အထိအတွေ့ အဆကအြသှယ် လုံး၀ မရတော့ပဲ ငှိမ့ကြနဲ ငှိမ့ကြနဲ ဖြစ်နေ၍ နှုတကြ မညည်းတတ်၊ ညည်းတတန်ှင့ြ အောည်ည်းလိုကရြသညလြေ။

“အဟင့ဟြင့ြ၊ အဟင်းဟင်း၊ အဟင့ြ၊ အင့ြ … အဟင်း … အဟင့ဟြင့ြ အကိုကြီး … အကိုကြီးရယ်”
လုံး၀ မနာမကငွတ်ာတော့ မဟုတ်၊ တသကလြုံး အထိအတွေ့နည်းလာသည့ြ အသားနုလေးများ ဖြစ်သညမြို့ ဘယလြောကပြဲ ငှငသ်ာပါသညပြှောပြော အောင့သ်လိုလို၊ နာသလိုလိုတော့ ဖြစ်တာပဲ။ ဒါပမေဲ့ အောင့တ်ာ၊ နာတာက သပသ်ပ်၊ အမွိုးအမည် မဖောပြှတတသ်ော ဝဒနောက သပသ်ပမြှာ ဝဒနောက ပို၍ သူမအာရုံမှာ ထငရြှားနတောတော့ အမှနပြင် ဖြစ်သည်။

“သမီး … အကို ထည့လြိုကတ်ော့မယန်ောြ။”

အသံကြားမှ သတိဝငကြာ ဗဒေါရီ ခေါင်းထောငကြှည့တ်ော့ သူမက ကြကကြောငလြုံးကငကြှီးလို ပေါငန်ှဈချောင်းက ဖြဲထားလွှကသ်ား၊ သူမ ပေါငကြှားမှာ နရောယူထားသည့ြ ဝိဇျဇာနကြ။ သူ့ပစ်စည်းကြီးက ထောငမြတန်သည်ေ။ စောစောက မှငခြဲ့သည့ြ လနွယ်ှီထကြ မကြီးဘူးဆိုလွှငတ်ောင် ငယမြနေ၊ လနွယ်ှီက ပိုတုတကြောင်း တုတန်ိုငသ်ောလြည်း ဝိဇျဇာနကကြ အနည်းငယပျိုရှညသ်ညဟြု ထငမြိသည်။ သချောတိုင်းကြည့်မြထားသဖြင့ြ အငဂြငွန်ီယာ ကြောင်းသူကလေး ဗဒေါရီ တပအြပတ်ော့ မပြောနိုငပြါ။ “ဟုတ်” ဟု ပြနပြှောလိုကသ်ောလြည်း ဒီတခါတော့ နာပြီဟု စိတထြဲမှာ အသအချော ထငမြိသဖြင့ြ မကြလြုံးတွကေို အတင်းမှိတ်၊ လကသ်ီး ကစွကြစွပြါအောငဆြုပကြာ ဖငကြိုလဲ အတင်းရှုံ့ထားလိုကသ်ည်။

ဝိဇျဇာနကြ၏ လီးက ဗဒေါရီထငသ်လို ခကြခြငွြးတိုးဝငမြလာ၊ အဝမှာ တေ့ထားလွှကကြ အပေါကြို ချောခြွောထြှကသ်ှားသည်။ ဒီတော့ ပိပိလေးကို ပြတန်သလေို ဖြစ်သဖြင့ြ နာကငွမြှုအစား အမွိုးအမညမြသိ ဝဒနောတွေ တကလြာပြနသ်လို ဗဒေါရီလဲ အံကြိတထြားရာမှ တဟင့ဟြင့န်ှင့ြ အသံတွေ ထွကလြာသည်။ ပြီးတော့ အဝနားမှာ ပြနလြာတေ့ထားတော့ ဗဒေါရီ မကြလြုံးကို မရဲတရဲ ဖြင့ကြှည့တ်ော့ သူမကို စိတကြှည့န်သေော ဝိဇျဇာနကြ။ မကြလြုံးချင်ြးဆုံသညန်ှင့ြ ဝိဇျဇာနကကြ ဗဒေါရီအထဲသို့ တိုးဝငလြာသည်။

“အဟင့ဟြင့ြ … အင်းးးး၊ အားးးးးးး အိ အိ အဟီးဟီး”

အောင့တ်ောင့တ်ောင့န်ှင့ြ တရဈချင်ြး တိုးဝငလြာရာမှ တခကြြ စပဖြဉွြးဖဉွြး ဖြစ်သှားသဖြင့ြ ဗဒေါရီ အသံကုန် အားကနဲ အောလြိုကမြိသည်။ အသားနုနုလေး ပြဲသှားတာဆိုတော့ စပလြဲ စပ်၊ နာလဲ နာသည်။ နမထေိ၊ လမထေိဖူးသေးသည့ြ အသားနုလေးတွမေို့ ပြဲသှားသည့ြ နရောကလဲ အရမ်းနာသည်၊ မပြဲသည့န်ရောကလဲ ထိတိုင်းနာသည်၊ နာသညဆြိုတာထကြ အောင့ပြှီး နရခေကသ်ည်။ ဗဒေါရီ အသကပြင် မရှူနိုင်၊ အသကရြှူလိုကလြွှင် နာမှာကြောကသ်ဖြင့ြ အသကအြောင့ထြားမိသည်။ တဟင်းဟင်းခသွည့ြ သကပြှင်းမောအစား ဆောင့ထြုတသ်ည့ြ လတွေေ တဟင့ဟြင့န်ှင့ြ ထွကလြာသည်။

“ဟင့ျ … အဟင့ျ … ဟင့ျ”

ဝိဇျဇာနကကြ တခကြတ်ည်းနှင့ြ အဆုံးထိ ဝငအြောငမြသှင်း၊ တဝကလြောကသ်ာ သှင်းပြီး ပြနထြုတသ်ည်၊ ပြနထြည့သ်ည်။ တဟင့ဟြင့န်ှင့ြ ကယသ်ူမဲ့နရှောသော ဗဒေါရီမှာ အခကြတ်ိုင်း ဘုရားတနရသေည်။ အံကိုကြိတ်၍ မကြလြုံးကိုလဲ စုံမှိတထြားလိုကပြှီ။ ဖငကြိုလဲ ဝငမြလာအောင် တအားရှုံ့ထားသည်။

“ဟင့ြ … အဟင့ြ၊ အဟာ့၊ အင့ြ၊ အဟင့ဟြင့ြ၊ အဟင့ြ၊ အိ”

ခကတ်ာက ဖငကြို ဘယလြိုပင် ရုံ့ထားထား လီးဝငလြာတာကို မဝငအြောင် ညှဈထားလို့မှ မရနိုငတ်ာပဲ၊ ပိုဆိုးတာက စောစောက ဆှထား၊ နှူးထား၊ နှပထြားတာကြောင့ြ ဗဒေါရီကိုယတ်ိုငလြဲ အရညတ်ှေ ထွကန်သည်ေ။ ဒီတော့ လွှောကနဲ လွှောကနဲ ဝငလြာမှဲ ဝငလြာသညပြင်။ တအားညှဈထားတော့ ဗဒေါရီအတွကြ ပိုနရခေကသ်ညသ်ာ ထူးသည်။ ဝိဇျဇာနကအြတွကကြတော့ ဒီလို ညှဈပေးတာ သဘောကပြုံရသည်၊ မရဲတရဲ ခိုးပြီး မော့ကြည့်တ်ော့ သူ့မကြန်ှာ ပြုံးယောငသ်န်းသလိုလို ထငမြိသည်။ နောကြ ၄ – ၅ ခကြြ တဝကလြောကြ အသှင်းအထုတလြုပန်ပြေီး အဆုံးထိ ထိုးခလွိုကတ်ာ ဆီးခုံချင်ြး ထိမိခွိနမြှာ အထဲမှာ ဒုတကြနဲတောင် မှညသ်ည်၊ အင့ကြနဲ အောသ်ံနှင့အြတူ သူမ အသကရြှူရပသ်ှားခဲ့ပါသည်။

“အင့ျ … အဟင့ျ ဟင့ျ”

“စိတအြေးအေးထားလေ၊ အတင်းညှဈထားရင် ပိုနာလိမ့မြယ်။”

ပြောနရင်ေး အဆုံးပြနထြုတကြာ ပြနဝြငလြာပြနသ်ည်။ ဒုတကြနဲ မှညသ်ံနှင့အြတူ သူမနှုတကြ အင့ကြနဲ အသံထွကသ်ှားရပြနသ်ည်။ ဗဒေါရီ အသကမြရှူနိုင်၊ စပသ်ည်၊ နာသည်၊ နရခေကသ်ည်၊ အမွိုးအမညမြသိသော ဝဒနော။ သူမအပေါကြ အုပမြိုးနသည်ေ ဝိဇျဇာနကကြို ကြည့်ရြင်း ဗဒေါရီ မကြဝြန်းမှာ ဘာကြောင့မြှန်းမသိ မကြရြညတ်ှေ ဝဲလာသည်။

နောကတ်ခကြြ … ဒုတ်၊ အင့ကြနဲ အသံနှင့အြတူ ဗဒေါရီ့ပါးပြငပြေါြ မကြရြညတ်ှေ စီးကလွာသည်။

ရူးမတတဖြစ်အောင် လှိုကဖြိုရသော အတွေ့အကြုံသဈတို့ကို ဘယလြိုမှ မခံယူနိုငသ်ည့အြဆုံး တဟင့ဟြင့န်ှင့ြ ရှိုကကြာ ငိုနသေော အပျိုရိုင်းကလေး ဗဒေါရီကို ဝိဇျဇာနကကြ လုံးဝ မညှာတမ်း တခကြခြငွြး ဆောင့လြိုးနပေါသည်။ အခကြြ ၄၀ လောကြ ဆောင့ပြှီးမှ လီးကို ပြနထြုတကြာ ခဏနားသည်၊ ဗဒေါရီကို မကြရြညသ်ုတပြေးသည်။ ဒါကလဲ ဝိဇျဇာနကြ၏ နည်းစနဈတခုဖြစ်သည်။

အလံခိုးရသည့ြ မိန်းကလေးကို ကြိုးနှံလာအောင်၊ သူ့ကို ပြနမြလှနဝြံ့အောင် စိတဓြာတကြို ခွိုးနှိမသ်ည့ြ နည်းစနဈ။ ဒီနည်းစနဈဖြင့ြ အလံခိုးရပြီးသည့ြ မိန်းကလေးများမှာ အခွားအရာအားလုံးကို စိတဝြငစြားမှု မရှိတော့ပဲ ဝိဇျဇာနကြ၏လီးကိုသာ တန်းတန်းစွဲ တပမြကြ၍ သူ၏ ကာမကြေးကြှနဘြဝကို သကဆြင်းကြရလသည်ေ။ ယခုလဲ တဟင့ဟြင့န်ှင့ြ ရှိုကင်ိုနလွှကေကြပင် ဗဒေါရီမှာ ဝိဇျဇာနကလြီး၏ ညို့ကြကအြတွင်း သကဆြင်းရလပြေီ၊ တဖြည်းဖြည်းနှင့ြ ဝိဇျဇာနကကြို ဗဒေါရီ ခစွမြိလာသည်။

ထို့ကြောင့ျ

“တောခြငွပြှီလား သမီး”

… ဟု ဝိဇျဇာနကကြ သှေးတိုးစမ်း မေးလိုကသ်ောအခါ …

“ဟင့အြင်း၊ အကိုကြီး … သမီး ရပါတယ်။ ဆကလြိုးပါ။”

… ဟု ပြနဖြှလေိုကမြိခွင်းကို ဗဒေါရီကိုယတ်ိုငပြင် မယုံနိုင် ဖြစ်ရသည်။ ဝိဇျဇာနကကြတော့ သူ့လီးကို ဗဒေါရီ့အဝမှာ ပြနတ်ေ့ကာ တခကြခြငွြး ဆောင့လြိုးနသည်ေ။ ဗဒေါရီမှာ အဆုံးထိ ဝငလြာတိုင်း ဒုတကြနဲ မှညသ်ညကြို သိသည်၊ အင့ကြနဲ အောရြင်း သူမကိုယလြုံးလေး ခေါင်းရင်းဘကြ ရှေ့သှားသညကြို သိသည်၊ အိပယ်ာခင်းကိုတလှည့ြ ခေါင်းအုံးစွန်းလေးကို တလှည့ြ အတင်း ဆှဲဆုပထြားမိသညကြိုလဲ သိသည်၊ နောကပြှီး ရှိုကရြှိုကင်ိုရင်း ဝိဇျဇာနကကြို ပို၍ ပို၍ ခစွမြိသညကြိုလဲ သိနမေိပါသည်။

အလံခိုးရင်း အခွိနတ်ှေ ဘယလြောကြ ကုနသ်ှားသညကြို ဗဒေါရီ မသိတော့၊ အိပယ်ာခင်းတွေ၊ ခေါင်းအုံးစွန်းတွကေို ဆှဲဆုတဖြို့တောင်၊ ရှိုကင်ိုဖို့တောင် သူမမှာ အားမရှိတော့ပဲ ခွကေုနလြကပြန်းကသွည့အြခါကမွှ ခါးမှာ လိပတ်ကန်သညေ့ြ သူမ ထမီလေးပေါြ ဝိဇျဇာနကြ လရညတ်ှေ ပန်းထည့လြိုကတ်ာပဲ မှတမြိပါသည်။

🏵️(အခန်း ၆)🏵️

စောရှငကြသေောြ ဒုကျခနဲ့ လှလှကြီး တွေ့နပြေီ၊ ခွှေးတွလေဲ ပြံနပြေီ။ ရာသီဥတု ပူပြင်းသောကြောင့တ်ော့ မဟုတပြါ။ သူမ၏ အဝတအြစားများနှင့ြ ဆံပငရြှညတ်ို့မှာ မိုးရတွေေ ရှှဲနသဖြေင့ြ ဖြစ်ချင်ြးဖြစ်လွှင် ခိုကခြိုကတ်ုနအြောင် ခမွြးနတောသာ ဖြစ်သင့သ်ည်။ ဝိဇျဇာနကြ လကပြှနကြှိုးတုတကြာ ပီယဆေးကြှေးသှားသည့ြ ကေ့ကို မွိုးဇောတ်ို့ လူစုက ဒူးတုပထြိုငခြိုင်းထားသည်။

သူမ၏ မကြစြိရှေ့တည့တ်ည့တ်ှငကြ လနွယ်ှီနှင့ြ မဟနဆြုဝတေို့ စုံတွဲ။ တတိယအခွီ အဖြစ် ဆိုဖာခုံပေါြ ထိုငန်သညေ့ြ လနွယ်ှီ့ကို ကြောပေးလွှကြ ဆိုဖာလကတ်န်းများပေါတ်ှင် ခွတငေကြာ အိမသ်ာတကသ်လို ကားယားကြီး ထိုငန်သညေ့ြ မဝကေို လနွယ်ှီက အောကကြ ပင့လြိုးရင်း လကကြလဲ အစိနှင့ြ နို့တွကေို အားရပါးရ ပြတန်ယပြေးနသည်ေ။ ခွှေးတွေ အပီအပြငရြှှဲနသေော မဝကေ ကာမခမွြးသာကို အပြည့အြ၀ မကြလြုံးတွေ မှေးစင်းရင်း အောဟြဈခံစားနသည်ေ။

မှောပြညာနှင့ြ စီရငထြားသညဖြစ်သဖြင့ြ ပီယဆေးစွမ်းက ခကြခြငွြးပြသည်၊ ရမျမကစြိတတ်ှေ တားမရ ဆီးမရ ဖြစ်ပေါန်ခွေိနမြှာ လှုပမြရ၊ ရှားမရ သူများတွေ ခစွပြှဲဝငသ်ညကြို ငုတတ်ုတထြိုငကြှည့န်ရသေည့ြ ကေ့အဖြစ်က ဆိုးလှသည်။ ကေ အာခေါငတ်ှခွေောကြ၊ ရတွငေတေကြာ ကတုနကြရငကြှီး ဖြစ်နသည်ေ။

“ဆရာကြီးရဲ့ ဆေးက စွမ်းပါတယ်၊ ကြိုးဖြုတပြေးလိုကလြို့ ရနပေါပြီ။”

ဒါက ဖိုးနီ၏ အသံ။ သို့သောလြည်း မွိုးဇောကြ ခကြခြငွြး ကြိုးဖြမပေေးလိုကခြငွြ၊ ကြှကကြို ကြောငကြ ကစားသလို ကစားချင်သ်ေးသည်။ စောစောက အထိနာထားသည့ြ တရုတကြလဲ သူနှင့ြ တသဘောတည်း။

“ကြည့်လြုပြဦး၊ ဆားပုလင်းမက တောကြှာ အလိုမတူဘူးဆိုပြီး မုဒိန်းမှုနဲ့ ဖမ်းနမယ်ေ။”

“ဟုတတ်ယ်၊ ဟုတတ်ယ်။ ကောငမ် … နင် အလိုးခံချင်လြား၊ ခံချင်ရြင် ခံချင်တ်ယ် ပြော။”

ကေ ဘာမှ ပြနမြပြော၊ ပြနမြပြောမိအောင် သူ့နှုတခြမ်းသူ ကိုကထြားသည်။ သို့သောြ ပီယဆေးက စွမ်းသညမြို့ ခေါင်းကို ငှိမ့ပြှမိသည်။

“ခေါင်းငှိမ့ြ၊ ခေါင်းခါ မလုပန်ဲ့။ ပါးစပကြ ဖြေ”

ပြောနရင်ေး မွိုးဇောကြ သူမခေါင်းက ဆံပငစြည်းထားသညကြို ဖြခလွေိုကသ်ည်။ ခါးလညအြထိ ရှညသ်ော သနစြှမ်းလှသည့ြ ဆံနှယတ်ှကေ ဝဲကနဲ ကသွည်။ ဖိုးနီထံမှ လကခြေါကမြှုတသ်ံ ရှှီကနဲ ထွကလြာသည်။

“ဟုတ် … ကဲ့ … ”

ပါးစပကြို ကြိုးစားစေ့ထားသောလြည်း ပီယဆေး၏ အလိုကို သူမ လိုကန်ရသေည်။

“အဲ … လုပ် … လာလုပပြေး၊ ကနွောြ … ကနွောြ … ဟိုဒင်း ခံ … မယ်။”

“အလိုးခံချင်လြို့ လာလိုးပေးပါရှင် လို့ ယဉယ်ဉကြွေးကြေး ပြောလေ။”

“အလိုးခံချင်လြို့ လာလိုးပေးပါရှင်”

ကကေိုယတ်ိုငပြင် အံ့သှသှားသည်။ အရငကြတော့ စောရှငကြသေောသ်ည် ဒီလို အင်း၊ အိုင်၊ လကဖြှဲ့ ကိဈစရပမြွားကို အယုံအကြညမြရှိခဲ့။ သို့သောြ ယခု ဝိဇျဇာပညာရပ်၏ အစွမ်းကို နဖူးတွေ့၊ ဒူးတွေ့၊ အို … သူမ၏ မှေးရာပါလေးနှင့ပြါ တွေ့ရတော့မည်။

ဘယလြိုလဲဆိုသည့ြ သဘောနှင့ြ မွိုးဇောကြ ဖိုးနီကို မေးဆတပြှသည်။ အဆောငသ်ူတွကေို စောင့ကြှည့န်ဖေို့ ဆရာကြီးက သချောမှာသှားသဖြင့ြ သုံးယောကလြုံးတော့ ကနှငေ့လြာကဲလို့ မရ။ ဧည့ခြန်းထဲမှာ တွေ့သော ဖဲတထုတကြို ကုလားဖနထြိုး၍ ၂ ခပြစြီ ဆှဲကြသည်။ မွိုးဇောကြ ၉ နှစ်ခပြြ၊ ၈ တခကြြ၊ တရုတကြ ကုလားတခပြြ၊ ၇ တခပြြ၊ ဖိုးနီက ကုလားတခပြြ၊ ၁၀ တခပြြ။ ဖိုးနီနိုငသ်ည်။

“နငခြညွြးပဲ နိုငန်တောပဲ” ဟု တရုတကြ မကြမနေပ် ပြောသည်။ မွိုးဇောကြလဲ သိပမြကြနပေပြမေဲ့ ဘာမှတော့ မပြော။ သူတို့ စည်းကမ်းအရ ဖိုးနီ စိတကြှိုကြ ဆုံးဖြတရြမည်။ ခဏစဉြးစားပြီး …

“မင်းကို ကြိုးဖြပေေးမယ်၊ ကြိုးဖြပေေးပြီးရင် မင်း အဝတအြစားတွကေို ဆကဆြီကအွောင် ဖြည်းဖြည်းချင်ြး ခွှတပြှရမယ်။ အဝတတ်ှေ ခွှတပြှီးရင် ငါ့ကို လီးစုပပြေး၊ ပြီးတဲ့ အထိ စုပပြေးလို့ အခွိုးပြရင်ေ မင်းကို သူတို့ နှစ်ယောကြ လိုးပေးလိမ့မြယ်။ ဒါပမေဲ့ မင်းမကြန်ှာပေါပြဲ ပန်းကြလိမ့မြယ်။ အဆုံးသတမြှာ ငါလာလိုးမယ်။ ကြနပေလြား။ ငါတို့ကို မုဒိန်းမှုနဲ့ ဖမ်းမှာလား။”

“ဟုတ် … ဟုတကြဲ့၊ ကြေ … ကြနပေပြါတယရြှင့ြ။”

ပြာပြာသလဲနှင့ြ ခေါင်းလဲ ငှိမ့ြ၊ နှုတကြလဲ ပြောနသေော ကေ့ကို ဖိုးနီပင် နည်းနည်း သနားမိသှားသည်။ ကြိုးဖြုတပြေးလိုကတ်ော့ ကကေ ဒူးတုပလြွှကန်ှင့ပြင် ဂငွြးဂွာကငကြို ဖြည်းဖြည်းချင်ြးခွှတသ်ည်။ ထို့နောကြ ကြားသဈမလေးလို လေးဘကထြောကကြာ ၃ ယောကထြိုင် ဆိုဖာကြီးပေါတ်ှင် ထိုငန်သညေ့ြ ဖိုးနီအနား လွှောကလြာသည်။ ဖိုးနီ ဒူးကို လကဖြှင့ြ ထောကြ၍ မတတ်ပအြထတွင် ကေ နှုတခြမ်းကို ကိုကသ်ည်။

ပြီးတော့ ဂငွြးဘောင်းဘီကို ခွှတလြိုကရြာ ကေ့တကိုယလြုံး အားကစားလုပသ်ည့ြ ဘရာဇီယာ စွတကြယွန်ှင့ြ ပနတ်ီဖြူလေးသာ ကနွတ်ော့သည်။ စွတကြယွကြလေးကို ဖိုးနီက တခကြတ်ည်း ဆှဲခွှတလြိုကသ်ည်။ ကကေ ခါးကို လှုပရြမ်းရင်း ဖြည်းဖြည်းချင်ြး ထိုငခြကြာ ပနတ်ီကို ခွှတပြှနသ်ည်။ နောကြ ဖိုးနီကို တကခြှပြီး နှုတခြမ်းချင်ြး တေ့နမ်းသည်။ ဖိုးနီ၏ လညတ်ိုငမြွားကို နမ်းသည်၊ နို့သီးလေးတွကေို ဖြဖြလေး ကိုကကြစားသည်။ ဖိုးနီက ကေ့ကို တွန်းဖယပြှီး မတတ်ပထြရပကြာ ခါးပတကြို ဖြုတ်၊ ဘောင်းဘီကို လွှောခလွိုကတ်ော့ သူ့ ဖြားဖကတ်ောကြ ပါးပဉွြးထောငထြသည်။

ကြမ်းပေါမြှာ ဒူးထောကလြွှကသ်ား ဖြစ်နသေော ကကေ ဖိုးနီ၏ ဖြားဖကတ်ောကြို ငုံလိုကသ်ည်၊ ပြီးတော့ ပြနထြုတ်၍ တချောင်းလုံးကို လွှာနှင့လြွှကပြှနသ်ည်၊ ဥလေးတွကေိုလဲ လကန်ှင့ပြှတရြင်း တခကြတ်ခကြြ ငုံပေးသည်။ ဒီလို အပြုအစုတွေ ကေ အရငကြ လုပဖြို့မပြောနှင့ြ မှငတ်ောင် မမှငဖြူးရာ ဒီလို ကြှမ်းကငွန်သညေကြို ကေ အံ့သှရပြနသ်ည်။ ကောငမြလေးတွကေို စောင့ကြှည့န်ရသေော မွိုးဇောန်ှင့ြ တရုတတ်ို့ကတော့ ကောင်းစားနကြသေော ဖိုးနီကိုတလှည့ြ၊ လနွယ်ှီ့ကို တလှည့ြ မကြမနေပန်ှင့ြ ကြည့်ရြင်း သူတို့ အလှည့ကြို စောင့န်ကြလေသည်ေ။

ဝိဇျဇာနကတ်ို့ တဂိုဏြးလုံးမှာ စံခွိနမြီ ပစ်စည်းရှငတ်ှခညွြေးသာဖြစ်သည်။ လနွယ်ှီက အတုတဆြုံး၊ ဝိဇျဇာနကကြ အရှညဆြုံး ဖြစ်သောလြည်း ကနွသ်ူများမှာ သေးနကြသေည် မဟုတ်။ ဖိုးနီ၏ ဖြားဖကတ်ောြ အချောင်းတုတတ်ုတကြှီးကို ကေ့ပါးစပထြဲ ဝငအြောင် ကေ့ခမွာ ပါးစပကြို အစွမ်းကုနဟြ၍ စုပရြသည်။ ဒူးထောကြ ပြုစုသည့ြ ကေ့ ပုလှအစွေမ်းမှာ နဈမွောနသေော ဖိုးနီမှာ ဆိုဖာကြီးပေါတ်ှင် မကြစြိလေး မှေးရင်း တအားအားနှင့ြ တခကြတ်ခကြြ အောည်ည်းရင်း ဇိမယ်ူလွှကြ ရှိသည်။

ဆယမြိနဈမွှ ပြုစုအပြီးတွင် ခွတွေေ လကတ်ှေ တောင့တ်င်းလွှကြ ဖိုးနီတယောကြ ဆိုဖာခုံကို ကစွကြစွပြါအောင် ဆုပရြင်း ကေ့ပါးစပထြဲမှာပင် လောကနိဗျဗာနသ်ို့ တကလြှမ်းသှားတော့သည်။ ကကလေဲ တာဝနကြွပြနေစြှာ ထွကလြာသမွှ လရညအြားလုံးကို အငမ်းမရ မှိုခလွသည်ေ။

ဖိုးနီ အလှည့ပြှီးပြီဖြစ်သဖြင့ြ မွိုးဇောန်ှင့ြ တရုတကြို ကေ ဒူးထောကလြွှကသ်ား စောင့န်သည်ေ။ ထိုစဉမြှာပင် လနွယ်ှီက တရုတကြို တစုံတခု လှမ်းပြောသည်။ တရုတကြ ပြုံးပြီး ခေါင်းငှိမ့ပြှသဖြင့ြ မွိုးဇောကြ ဘာပြောတာလဲကြဟု မေးသည်။ တရုတကြ …

“ကောငမြက အရပရြှညတ်ယ်၊ မတတ်ပလြိုးလို့ ကောင်းမဲ့အမွိုးတဲ့”

ရမျမကစြိတတ်ှလေဲ ထနန်ခွေိန် ဖြစ်သောလြည်း သူ့ခန်ဒာကိုယကြို ဒီလိုကြီး တဈတဈခွခွ အပြောခံရတော့ ကေ ရှကစြနိုးဖြစ်ကာ ခေါင်းငုံ့ထားမိသည်။ လိုချင်န်ပေါသညဆြိုမှ ဒီနှစ်ယောကကြလဲ ဖြည်းဖြည်းချင်ြး လွှောကလြာနကြသေည်။ တကယတ်မ်းတော့ မွိုးဇောတ်ို့က ကေ အငမ်းမရဖြစ်နသညေကြို ကြည့်ကြောင်းသဖြင့ြ ဖြည်းဖြည်း တမငလြွှောကလြာကြခွင်း ဖြစ်သည်။ ကမရေတော့။

“ကနွော့ကို မှနမြှနလြာလိုးပါ”

… ဟု လှမ်းအောလြိုကမြိသည်။ ပြီးမှ ကိုယ့အြဖြစ်ကိုယ် သတိဝငပြှီး ရှကသ်ှားမိပြနသ်ည်။

ရောကလြာကြပါပြီ။ ကေ့တကိုယလြုံး ရမျမကဇြောနှင့ြ ခွှေးတွေ ရှှဲလို့နသည်ေ၊ မှေးရာပါလေးက နရေ အရမ်းခကန်ပြေီလေ။ ဒါပမေဲ့ သူတို့က ကလေိုချင်တ်ာကို ခကြခြငွြး မပေးသေး …

“နင် ငါတို့ကိုလဲ စုပပြေးဦးလီ”

ကကလေဲ တတကစြားလဲ ကြကသ်ှန်၊ နှစ်တကစြားလဲ ကြကသ်ှနမြို့ ရှညရြှညဝြေးဝေး စဉြးစားမနတေော့ပါ၊ ငှင်းဆနန်ိုငစြှမ်းအား (အထူးသဖြင့ြ သူမ၏ ရမျမကစြိတတ်ှကေို သူမကိုယတ်ိုင် ငှင်းဆနန်ိုငစြှမ်းအား) လဲ မရှိတော့ပြီမို့ မကြန်ှာနား ရောကလြာသော တုတန်ှဈချောင်းကို တလှည့စြီ စုတပြေးလိုကရြာ တခဏအတွင်း တရုတန်ှင့ြ မွိုးဇောတ်ို့ အာငှေ့နှင့ြ တုတခြိုင် ထောငမြတလြာတော့သည်။

တရုတ်၏ တုတကြှီးကို ကေ အားရပါးရ စုပန်တေုန်း မွိုးဇောကြ ကေ့ကို ခါးမှ အသာဆှဲသည်။ ကကေ တရုတဟြာကို အစုပမြပကြြ ထရပလြိုကရြာ ကုန်းကုန်းကြီး ဖြစ်သှားတော့သည်။ ဒါကို ကေ့နောကကြ ကြည့်ရြင်း မွိုးဇောကြ ကြနပေန်သည်ေ။ ကကေ အရပမြှင့မြှင့ြ၊ တငလြုံးလုံး၊ ရငစြှံ့စွံ့နှင့ြ ကြှကသ်ားတွေ ကစွကြစွလြဈလဈရှိသူ ဖြစ်သဖြင့ြ အနောကကြ ကြည့်လြိုကတ်ော့ တကယ့ကြို ရှုမဝသည့ြ ပန်းပုရုပ် တရုပလြို ဖြစ်နလရေော မွိုးဇောမြှာ တံတွေးပင် ယောငယ်မ်း၍ မွိုခမွိသည်။

ကကတေော့ ဒါကို မသိ၊ ရှေ့က တုတကြှီးကိုပဲ အာရုံစိုကြ ပြုစုနသည်ေ။ သူမ၏ မှေးရာပါလေးကို မွိုးဇောြ၏ တုတကြှီးက ခေါင်းလာခွေ့သောအခါမှ မွိုးဇောြ ဘာလုပန်သညေကြို သတိထားမိသည်။ ဒါသည် သူမ ဘဝ၏ ပထမဆုံး အကြိမ်၊ ပထမဆုံး အကြိမကြ မွိုးဇောလြို ဒုစရိုကသ်မားနဲ့တဲ့လား။

မွိုးဇောကြ ကော့ထိုးလိုကတ်ော့ ကေ့အတွင်းသို့ တခကြတ်ည်း ဝငရြောကသ်ှားသည်။ ရမျမကဇြောတွနှငေ့ြ အရညတ်ှေ ရှှဲနသေူဖြစ်၍ ထူးပြီး နာကငွတ်ာတွေ မရှိလှ။ ကေ့ ပါးစပကြတော့ အှန်း ဟု သံရှညဆြှဲပြီး အသံထွကလြာသည်။ နှစ်ခကြြ သုံးခကြြ ဖြည်းဖြည်းချင်ြး စမ်းထည့ကြှည့အြပြီးတွင် မွိုးဇောြ ကေ့ကို စည်းခကြြ မှနမြှနလြေး စ လိုးတော့သည်။

“ဖြောင်း” … “အှန့ျ” … “ဖြောင်း” … “အု” … “ဖောင်း” … “အှန်း” … “ဖောကျ” … “အှန့ျ”

သူတို့နှစ်ယောကမြှာ တွဲ၍ လုပန်ကမွေို့လားမသိ၊ အတွဲမိနကြသေည်။ တရုတကြ ကေ့ ခေါင်းကို အသာကိုငကြာ ထိန်းထားပေးသည်။ တုတန်ှဈချောင်းကြားတွင် ကေ့မှာ တံကငွအြလွိုခံနရသေလို ဖြစ်နသည်ေ။ မွိုးဇောကြ ဆောင့လြိုကတ်ိုင်း ကေ့ ကိုယလြုံးလေးမှာ ရှေ့သို့ ယိုငသ်ှားပြီး တရုတ်၏ တုတကြလဲ ကေ့လညခြွောင်းဝအထိ ဝငဝြငလြာသည်။

မွိုးဇောကြ ကေ့ထကြ နည်းနည်း အရပပျိုရှညသ်ဖြင့ြ အပေါစြီးမှ ဆောင့သ်လိုလို ဖြစ်နလရေော ဆောင့လြိုကတ်ိုင်း ကေ့ဗိုကန်ံရံတွကေို ထိမိသည်။ ထိခကြကြ ကေ့ကို ဆှမွေိုးပင် မေ့မတတ် ဖြစ်စသည်ေ၊ ခွထေောကတ်ှေ ပြော့ခွစသေည်ေ။ ဒီအရသာကို ကေ ကြိုကတ်ာလား၊ မကြိုကတ်ာလား မဝခွေဲနိုင်။ မခံစားနိုငသ်ညကြတော့ အမှန်၊ ဒါကြောင့ြ သကသ်ာလို သကသ်ာငှား ကေ ခွဖြေားထောကကြာ ရပသ်ည်။ နည်းနည်းတော့ လွော့သှားသလိုလို ရှိပမေဲ့ သိပ် မထူးခွား၊ ဝဒနောတွကေ လွော့မသှားပဲ စုစုလာသည်။ ကပေေါကကြှဲတော့မည် ထငသ်ည်။ ကေ အောသ်ည်၊ တရုတရြဲ့တုတကြို ငုံလွှကြ ကေ အောသ်ည်။

“ဖတ်” … “အား” … “ဖုတ်” … “အင်း” … “ဖတ်” … “အာ့ … ခဏ” …

တရုတကြို ကေ ဆကမြပြုစုနိုငတ်ော့၊ သူ့ တုတကြို အပြငထြုတ်၍ မွိုးဇောကြို စကား လှမ်းပြောရန် ကေ ကြိုးစားသည်။ မွိုးဇောကြ ကေ့ကို လုံး၀ အလှတမြပေး၊ ဆကတ်ိုကြ ခပသ်ှကသ်ှကလြေး ဆောင့သ်ည်။

“ဖြောင်း” … “နေ … ဦးဆို” … “ဖုန်း” … “အား မရတော့ဘူး … မရတော့ဘူးးးး”

ကေ့ အသံပြောကကြာ တရုတပြေါငကြို တအားဖကကြာ ဒူးတွေ ခွကသွှေားတော့မှ မွိုးဇောြ လှှတသ်ည်။ တရုတ် ခွရင်ေးတွင် ကေ ဒူးထောကကြသွည်။ ကေ မောနသည်ေ။

“မင်း ပြီးသှားတာလား။”

မွိုးဇောကြ မေးသည်။ ကေ သူ ဘာပြောမှန်း မသိ၊ မောတာရယ်၊ ပေါကကြှဲတာရယပြဲ သိသည်။ ရမျမကတ်ှကတေော့ အနည်းငယ် ငှိမသ်ှားသည်။ သို့သောြ ကြာကြာမငှိမ်၊ စကျကန့ပျိုင်းအတွင်း လိငကြို ဆာလောငစြိတတ်ှေ ဒီရအလေား တိုးတကလြာပြနသ်ည်။

“တနခြငွြး … မင်းတလှည့ြ လုပလြေ၊ ဟေ့ … ဟိုဘကလြှည့ပြေးလိုကလြေ”

ကေ ပြနမြရပန်ိုငတ်ော့။ ဒူးထောကကြာ လေးဘကကြုန်း၍ တရုတဘြကြ လှည့ပြေးလိုကသ်ည်။ မွိုးဇောကြ သူမရှေ့တွင် မုဆိုးထိုင် လာထိုငသ်ည်။ သူမ မှေးရာပါက ထွကသ်ည့ြ အရညတ်ှကေို ကေ မှည်းစမ်းရသည်၊ တရုတ်၏ တုတအြစွမ်းကလဲ မသေးသညမြို့ ပြောငန်အေောင် ကစေုပလြိုကမြိသည်။ တရုတကြ တဖြောင်းဖြောင်းမှညအြောင် တုတစြှမ်းပြတော့ ကေ့ခမွာ မွိုးဇောကြိုတောင် ဆကမြပြုစုနိုငတ်ော့ပဲ အယုတ်တ၊ အနတ်တတွပေဲ အောန်ရသေည်။

“ဖြောင်း” … “ဖြောင်း” … “ဖြောင်း” … “ဖြောင်း” … “ဖြောင်း” … “ဖြောင်း” …

“အား … ကောင်းလိုကတ်ာ၊ အင့ြ စောကြ … အင့ြ တရုတ် … လိုးတာ ကောင်းလိုကတ်ာ … အား”

“ဖြောင်း” … “ဖြောင်း” … “ဖြောင်း” … “ဖြောင်း” … “ဖြောင်း” … “ဖြောင်း” …

“ငါနဲ့ မွိုးဇောြ ဘယစြူ ပိုကောင်းလဲ”

“ဖြောင်း” … “ဖြောင်း” … “ဖြောင်း” … “ဖြောင်း” … “ဖြောင်း” … “ဖြောင်း” …

“အင့ြ … မသိဘူး၊ အီးးးးးး … အင့ြ အင့ြ နှစ်ယောကလြုံး အာ့ အ … နှစ်ယောကလြုံး ကောင်းတယ်”

“ဖြောင်း” … “ဖြောင်း” … “ဖြောင်း” … “ဖြောင်း” … “ဖြောင်း” … “ဖြောင်း” …

“လိုး လိုး … အားးးးး … နာနာလေး ဖိ … အင့ျ … ဖိလိုး”

ခဏအကြာတွင် မွိုးဇောကြ ကေ့ကို တလှည့လြိုးပြနသ်ည်။ ဒီတခါတော့ တရုတကြ လှခေါးနှစ်ထဈလောကြ တကပြှီး မတတ်ပရြပန်သည်ေ။ သူ့တုတကြို ကကေ လှမ်းငုံတော့ စောစောကလောကြ မကုန်းရတော့။ ဒီအနအထေားလေးမှာ မွိုးဇောကြ တုတတ်ဝကလြောကဝြငရြုံလေး လိုးတာဖြစ်သည်။ စောစောတုန်းက ထိခကြလြိုပဲ၊ ဒီတခါ ခွဖြေားထောကလြို့လဲ သကသ်ာရာ မရတော့၊ ကိုယကြ မတန်သဖြေင့ြ တည့တ်ည့ကြှီး ထိနသည်ေ။ ကေ မခံနိုငတ်ော့၊ မခံနိုငတ်ော့ ထုံးစံအတိုင်း အာခေါငခြှဈ အောတ်ာပေါ့။

“အင့ျ … အင့ျ … ကန်ောျ … မရတော့ဘူး။ အားးး … ကောင်းတယ်၊ အရမ်း အားးး အရမ်းကောင်း” …

“မင်း ပြီးချင်ပြှနတ်ာလား”

“ဟုတ် … အား အားးး … ပြီးပြီ၊ ပြီးပြီ အာ့ အာ့ … အီးးးးးးးးးးးးးးး ကန်ောျ ပြီးပြီ”

တုတအြထဲကို ဝင်၍ ပြီးသည့ြ အရသာမှာ အစိကို ပြတခြံရ၍ ပြီးတာနှင့ြ မတူ။ အစိ ပြတခြံရ၍ ပြီးလွှင် လုံး၀ ထပအြထိ မခံနိုငတ်ော့၊ ယခု ကပြေီးသလို တုတဝြင်၍ ပြီးတာက တခါပြီးပြီးလွှင် ဆကလြုပ်၍လဲ ရသည်၊ နောကအြကြိမတ်ှလေဲ ထပအြပြီးလှယလြသည်ေ။ ဒါကြောင့မြို့ ကေ တခါပြီးတခါ ဆကပြှီးနတော။

တကယကြ ဒီလိုပြီးထားပြီးလွှင် မတတ်ပရြပ်၍ ဆကခြံဖို့ဆိုတာ တောရြုံ မိန်းကလေး မလုပန်ိုင်၊ သကလြုံကောင်းဖို့ လိုအပသ်လို တခါပြီးပြီးလွှင် ဒူးတွခွေောငပြှီး မတတ်ပ် မရပန်ိုငတ်ော့သောကြောင့ြ ဖြစ်သည်။ ကကတေော့ အားကစား လိုကစြားသူဖြစ်လို့ တကြောင်း၊ ပီယဆေးတနခြိုးနဲ့မို့ တကြောင်း မတတ်ပဆြကရြပန်ိုငခြှင်းဖြစ်သည်။ အားကစားလိုကစြားသူတိုင်းလဲ မောတ်ောဆြပလြို့ မလှယ်၊ အရပအြမောင်း ကောင်းဖို့ လိုသေးသည်။ ဒီလို အခွင့အြရေးမွိုးက ရခဲသည်၊ ဒါ့ကြောင့ြ လနွယ်ှီက တရုတကြို စောစောက သတိပေးခွင်း ဖြစ်သည်။

ကကတေော့ ဒါတွေ မသိ၊ ဆိုဖာပေါြ လကထြောကြ ကုန်းကာ ရပရြင်း တရုတတ်ုတစြှမ်းကို ကြံ့ကြံ့ခံလွှကြ ရှိသည်။ တဖုန်းဖုန်း၊ တဖောင်းဖောင်း အသားချင်ြး ရိုကခြတသ်ံတွေ၊ ကေ့အောသ်ံတွကတေော့ မိုးသံလသေံကိုပင် တခါတရံ ဖောကထြှင်း၍ ထွကပြေါန်လသေည်ေ။ နောကထြပ် ၄ ခါထပပြှီးပြီးခွိနမြှာတော့ ကေ ဆကပြှီး မရပန်ိုငတ်ော့။ ၃ ယောကထြိုင် ဆိုဖာခုံပေါမြှာ ကေ့ကို ပကလြကြ အိပခြိုင်းပြီး မွိုးဇောကြ ဇိမဆြှဲလိုးသည်။

ကိဈစပြီးတော့ ကေ့မကြန်ှာပေါြ လရညတ်ှေ ပန်းသည်။ ပြီးတော့ တရုတအြလှည့ြ၊ ကေ့ခွထေောကြ ရှညရြှညတ်ှကေို ပခုံးပေါထြမ်းပြီး ခပပြှင်းပြင်း ဆောင့လြိုးသည်။ မွိုးဇောြ၏ လရညတ်ှကေ ကေ့မကြခြုံးနှင့ြ ဆဲပငတ်ှမှော ချောကပြှီး ကပန်ကြသေည်။ ကိဈစပြီးတော့ ဖိုးနီ၏ ညှှနကြှားခကြအြတိုင်း ကေ့မကြန်ှာပေါပြဲ ပန်းသည်။ နောကဆြုံးပိတ် အိတန်ဲ့လှယသ်ည့ြ ဖိုးနီ ဂွူတီအပြီးတွငတ်ော့ ကေ အသံမထွကန်ိုငတ်ော့ပါ။ မချောတယောကြ ကိုယသ်ုံးယောကြ ခစွပြှဲကြီးမှ ရရှိသော ကာမအရသာကို မိန်းမောခံစားရင်း အိပပြွောသ်ှားပါတော့သည်။

🏵️(အခန်း ၇)🏵️

“အဟင့ျ အင့ျ ဟင့ျ … အဟင်းဟင်း အင့ျ … အင်း အင့ျ ဟင့ျ”

မကြလြုံးလေးကို စုံမှိတကြာ မှင်းထိုငပြုံစံမွိုး ခပန်ိမ့န်ိမ့ြ ဆောင့ကြှောင့ြ ထိုငန်သညေ့ြ ဗဒေါရီကို ဝိဇျဇာနကကြ အောကမြှ ပင့လြိုးနသည်ေ။ နှစ်ယောကလြုံးမှာ အဝတမြပါ၊ ကိုယလြုံးတီးတွေ ဖြစ်နကြပြေီ။ လွှောကနဲ လွှောကနဲ သှကသ်ှကကြှီး ဝငခြညွထြှကခြညွြ ဖြစ်နသညေ့ြ လီးဒဏကြှောင့ြ ဒူးတွခွေောငန်သေောလြည်း လီးအဝင် အရမ်း မနကစြရနေအြတွကြ ဗဒေါရီခမွာမှာ မကြမြှောငတ်ှေ ကြုံ့ပြီး အံတွကြေိတကြာ ကိုယကြို အောကသ်ိပ် နိမ့မြသှားရန် တောင့ခြံနရသေည်။ သို့သောလြည်း ကြာရှညတ်ော့မရ၊ သိပမြကြာခငမြှာပဲ ဝိဇျဇာနကြ၏ ရငခြှငထြဲသို့ မှောကခြလွိုကပြှီး သူ့နှုတခြမ်းတွကေို နမ်းစုတလြိုကရြသည်။

ဝိဇျဇာနကကြ ဗဒေါရီ၏ ကိုယလြုံးကလေးကို ဖကထြားရင်း ထထိုငကြာ လှကြေီးထိုးပုံစံကို ပြနပြှောင်းလိုကသ်ည်။ ပြီးတော့ ခပမြှနမြှန် ဆကလြိုးသည်၊ သူ့ဆောင့ခြကြကြှောင့ြ ဗဒေါရီရဲ့ ကိုယလြုံးလေး ခေါင်းရင်းဘကကြို ရှေ့ရှေ့မသှားစရန်ေ သူမ၏ ပခုံးကို ထိန်းကိုငပြှီး လိုးခွင်းဖြစ်သည်။ ဗဒေါရီ မခံနိုင်၊ အသည်းတွေ ပြောင်းဆနကြုနပြှီလား မှတရြသည်။ တဆုံးဝငလြာတိုင်း ဒုတကြနဲ ဒုတကြနဲ။

“အာ … ဟင့ြ … ဘယလြိုကြီးလဲ … အင့ြ ဟင်း မမေေ့ … မမကြေေီးရေ့ … ဟင်း … အကိုကြီးရယ် … အင့ြ”

စကားတွတေောင် ဖြောင့အြောင် မပြောနိုငတ်ော့ပဲ ကာမအရသာ သကသ်ာလို သကသ်ာငှား ဗဒေါရီ ခေါင်းကို ဟိုဘကြ ဒီဘကြ ခါရမ်းရင်း ဝိဇျဇာနကကြို အလံခိုးနရပေါသည်။ စစချင်ြးကလို ရှိုကင်ိုရသညအြထိ အခွအနေေ မဆိုးတော့သောလြည်း အရိုင်းနှင့ြ အယဉြ မယှဉန်ိုငသ်ညမြို့ အလူးအလိမ့ပြါပဲ။ တဖြည်းဖြည်းနှင့ြ ဝိဇျဇာနကြ၏ ဆောင့ခြကြမြွားက ပိုမို မှနဆြနလြာပြီး ဖတကြနဲ ဖတကြနဲအသားချင်ြး ရိုကသ်ံများပင် ထွကပြေါလြာသည်၊ သူပြီးလုပြီဆိုတာ ဗဒေါရီ သိလိုကသ်ည်။

ပန်းတိုငသ်ို့ ရောကလြုနီးနီးတွင် ဝိဇျဇာနကကြ ဗဒေါရီ့ကို လှှတ်၍ သူမကိုယလြုံးပေါြ ခွကာရပလြိုကသ်ည်။ သူမ မကြန်ှာပေါသ်ို့ ပူနှေးစေးကပသ်ော အရညမြွား ကရွောကလြာသညကြို ဗဒေါရီ အမှုမထားနိုငအြားပါ၊ ခေါင်းအုံးစွန်းကို အတင်းဆှဲထားရင်း အသကကြို ဝအောင် ကြိုးစားရှူနရပေါသည်။

“သောကျဦးမလား”

ဝိဇျဇာနကြ ကမ်းပေးသည့ြ ခွကကြို လကကြာပြရင်း ဗဒေါရီ သူမ မကြန်ှာပေါရြှိ လရညမြွားကို အနားမှာတွေ့သည့ြ ထမီစနှင့ပြင် ဆှဲသုတလြိုကသ်ည်။ ဝိဇျဇာနကြ လကထြဲက ခွကထြဲရှိ အရညမြွားမှာ အသူရာနတတ်ို့ သောကသ်ုံးတတသ်ည့ြ သူရာရညခြေါြ နတအြရကမြွားဖြစ်သည်။ နတသ်ှဇာ အဆီအနှစ်များဖြင့ြ ခကြလြုပထြားသဖြင့ြ သာမာနလြူတို့ သောကသ်ုံးလွှင် အာဟာရကို ဖြစ်စသည်ေ။

သောကလြိုကတ်ိုင်း တကိုယလြုံး အားအငပြှည့ဖြှိုးလာစသေော သူရာရညကြို သောကလြိုကြ၊ အလံတွခေိုးလိုကန်ှင့ြ အခွိနတ်ှေ ဘယလြောကကြှာသှားသညကြိုတောင် ဗဒေါရီ မမှတမြိတော့၊ သူရာ တအိုးပင် ကုနပြှီ။ လကကြနွြ သူရာရညမြွားကို ဝိဇျဇာနကကြ တကြိုကထြဲ မော့လိုကပြှီး အဝတပြင် ပြနမြဝတန်ိုငတ်ော့ပဲ ခွခွလေေေး အိပပြွောသ်ှားသော ဗဒေါရီအနီးတွင် ဝငလြှဲခလွိုကတ်ော့သည်။။

xxx xxx xxx

မှူတွေ၊ မှူတွေ ထူထပစြှာ ရဈသိုင်းနသည်ေ။ ဗဒေါရီ ရပန်သေောနရောက နရေောငလြဲ မဟုတ်၊ မီးရောငလြဲ မဟုတသ်ော အလင်းရောငတ်ှေ မကြစြိကြိန်းလောကအြောင် လင်းထိနန်သည်ေ။

“ဗဒေါရီ … သမီး”

ဒါ ဘရသေ့ အသံ။

“ဘရသေ့ … ဘရသေ့ … ဘယမြှာလဲ၊ သမီးကို ကယပြါဦး။”

“အဘကို သမီး မတွေ့နိုငသ်ေးဘူး။ စိတခြွ၊ သမီးကို အဘ ကူညီမှာပါ။ ကူညီချင်လြို့လဲ အဘ ဒီကို လာတာ။ ဒါပမေဲ့ သမီးဘယရြောကန်လေဲ အဘကို အရငပြှောပြပါဦး။ သမီးကို အဘ ရှာမတွေ့ဘူး။”

“သမီး … သမီး အိပခြန်းထဲမှာ။ ဟို … အခွိနလြေ … အခွိနကြ ငရဲပြညရြဲ့ အခွိနမြှာတဲ့။”

“အင်း … ဒါ့ကြောင့ကြိုး။ တကယတ်ော့ လူ့ဒသေ၊ လူ့ကာလမှာ တငခြဲ့တဲ့ အကြှေးက လူ့ဒသေ၊ လူ့ကာလမှာပဲ ဆပလြို့ ကုနမြှာ။ သမီး ရောကန်တေဲ့ ဒသေ၊ ကာလမှာ ဆပလြို့ မကုနန်ိုငဘြူး။ ဝိဇျဇာနကကြလဲ သိပုံရတယ်။ သှောြ … ပညာတွေ တောသ်လောကြ လူက မလိမျမာရှာဘူး၊ နှမွောစရာပဲ။”

“အဘ … သမီး ဒီအိပခြန်းထဲက ထွကလြို့မရဘူး။ အဘ … သမီးကို ကယပြါ၊ သမီးကို သူ … သူ ပြုစားထားတယ် ထငတ်ယ်။ သမီး … သူ့ကို … သူ့ကို အရမ်းစွဲပြီး ဟိုလေ … ခစွြ … ခစွမြိနပြေီ ထငတ်ယ်။

“အိမ်း … ကာမဂုဏြ အာရုံဆိုတာက ဒီလိုပဲ စွဲလန်းတတ်၊ ညိတွယတ်တတ်ဲ့ သဘောကိုး။ ဒါပမေဲ့ ဒီလောကတ်ော့လဲ မှနမြှန် မညိတွယတ်တပြါဘူး။ မှန်းစမ်း … အဘ ကြည့်စြမ်းမယ်။”

ဗဒေါရီ့အနားမှာ အလင်းရောငတ်ှေ ပိုပြီး စူးရှလာသလိုလို၊ အလင်းတွေ လွှပပြှကသ်လို လင်းသှားသည်။

“သှောြ သူက သမီးရဲ့ အင်ျဂါမှာ စကတ်ခု သှင်းထားတာကိုး၊ ဒါကြောင့ြ သမီးစိတကြ ယိမ်းယိုငရြတာ။”

“သူ့စကကြို အဘ နှုတပြေးလို့ မရဘူးလား”

“အဘ နှုတပြေးလို့ မသင့တ်ောဘြူး သမီး။ ဒါပမေဲ့ ဒါက ကိဈစမရှိပါဘူး။ သမီး ဘူးသီးချောကထြဲက ရနေဲ့ ခေါင်းကို လောင်းဆေးလိုကရြင် အဲဒီ စကြ ပြောကသ်ှားပြီး သမီးစိတတ်ှလေဲ ပုံမှန် ပြနဖြစ်သှားပါလိမ့မြယ်။”

ဘူးသီးချောကကြ ဘယန်မှန်ေးမသိသေး၊ အခု ဘာလုပရြမလဲက ပို၍ အရေးကြီးနသည်ေ။

“အဲဒါဆို … သမီး အခု ဘာလုပရြမလဲ။”

“သမီး လူ့ပြညကြို အမှနဆြုံး ပြနရြမယ်။ ဒီအတိုင်း သူနဲ့ဆကပြေါင်းနရင်ေ သိပမြကြာခင် သူ့ပညာကြောင့ြ သမီးစိတတ်ှေ ဖောကပြှနပြှီး ကာမကြေးကြှနလြုံးလုံး ဖြစ်သှားလိမ့မြယ်။”

“အဘရယ်၊ သမီး … မပြနတ်တဘြူး၊ အဘ သမီးကို လမ်းပြ ပေးပါလား။”

“အဘ လမ်းပြပေးလို့ မရဘူး သမီး၊ အင်း … သူခေါလြာတာဆိုတော့ သူ့ကိုပဲ ပြနပျို့ခိုင်းရမှာပဲ။”

“ … ”

“အင်း … သမီးကလဲ ကိုယ့ဟြာကိုယ် မပြနတ်တ်၊ အဘကလဲ လမ်းမပြပေးနိုငတ်ော့ သူ့ကိုပဲ ပြနပျို့ခိုင်းရမှာ။ ခကတ်ာက ကြာကြာလဲ အခွိနဆြိုင်းလို့ မဖြစ်ဘူး။ ကြာလလေေ သမီးက သူ့အပေါမြှာ သံယောဇဉြ တွယလြလေေ ဖြစ်နတေော့ နောကကြရွင် သမီး … အင်း … သမီး သူ့ကို နှိမန်င်းနိုငတ်ော့မှာ မဟုတဘြူး။”

“ဒါဆို သမီး ဘယလြို လုပရြမလဲဟင်”

“ပရိယာယ် သုံးရမှာပေါ့။”

ဘရသေ့က ဇောဂြွီ၊ ဝိဇျဇာတွေ ကာမဂုဏြ မှီဝဲရာတွင် လကစြှဲအဖြစ် လေ့လာအသုံးပြုတတသ်ော ကာမ ဝိဇျဇာ ကမွြးကြီးထဲမှ အခန်း တခန်း၏ အမညကြို ဗဒေါရီ့ကို ပြောပြသည်။ ထိုအခန်းမှ နည်းစနဈများကို အသုံးပြုရနမြှာ လူ့ဘုံ၊ နတဘြုံစသော အထကကြာမဘုံများတွင် လုံးလုံးလွားလွား ရောကရြှိနမှသော ဖြစ်နိုငသ်ညဟြု ဆိုသည်။

“တခုတော့ ရှိတယ် သမီး … ”

ဘရသေ့က စကားဆကရြန် ခကန်ဟနေဖြှင့ြ ရပန်သည်ေ။

“ဟုတကြဲ့ အဘ … ပြောပါရှင့ြ”

ဘရသေ့က ခကြခြငွြး မပြောသေး၊ နောကမြှ မပြော၊ မသိတာပဲ ပိုကောင်းသညဟြု တွေးမိ၍လားမသိ၊ သကပြှင်းခကြာ ခေါင်းကို ရမ်းလိုကပြှီး …

“သတ်တိမှေးပါ၊ … သူရဲကောင်း ဝိဇျဇာနီ။ ဆပစြရာရှိတဲ့ အကြှေးတွေ အားတင်းပြီး မှနမြှနသ်ာ ဆပလြိုကပြါ၊”

xxx xxx xxx

ဗဒေါရီ့စကားကို ကြားတော့ ဝိဇျဇာနကပြင် မကြလြုံးပြူးသှားမိသည်။ ပြီးတော့ သူ့ရငခြှငထြဲမှာ သူ့ အနှူးအနှပမြွားကြောင့ြ လူးလှန့န်ရှောသည့ြ ဝတလြဈစလဈနှင့ြ ကောငမြလေးကို သိမ်းကြုံးကြည့်ရြင်း ဟကဟြကပြကပြကြ ပြုံးသည်။ ရှကစြိတန်ှင့ြ …

“အိုး … ဘာကြည့်တ်ာလဲ”

ဟု ပြနရြနတ်ှေ့သော ဗဒေါရီကို ဝိဇျဇာနကကြ ပြုံးစစနှင့ြ …

“မင်း … သချောတယန်ောြ”

ဟု ပြနမြေးသည်။ ကာမ ဝိဇျဇာကမွြးပါ နည်းလမ်းများကို အသုံးပြုဖို့ ထပဆြင့ြ အတညပြှုသည့သ်ဘော။

“သချောတယ်၊ အရမ်းကို သချောတယ်။”

လထေဲမှာ လကကြို ဝှေ့ယမ်း၍ အင်းကြကတ်ှေ ဆှဲနရင်ေး ဝိဇျဇာနကြ၏ နှုတမြှလဲ မန်တာနတ်ှေ ရှတန်သည်ေ။ ဗဒေါရီ၏ အိပခြန်းကလေးကား အိုးထိန်းစကလြို ခွာခွာလညန်သည်ေ၊ ကြောကမြကဖြှယ် အောသ်ံများနှင့ြ လတေိုကသ်လို၊ မိုးခွိမ်းသလို အသံကယွကြှီးများကိုလဲ ကြားရသည်။ ဝိဇျဇာနကြ၏ ရှေ့လွားမှုမှာ မှနလြှန်း၍ လကတ်ှေ အများကြီး ပေါကန်သလေို ဖြစ်လာသည်။ နှုတမြှ ရှတန်သေော မန်တာနကြိုလဲ သဲသဲကြဲကြဲ မကြားရတော့။ ခဏနတေော့ ဝိဇျဇာနကြ၏ ရှေ့လွားမှုများမှာ မှနလြှန်း၍ ရိပရြိပလြေးပဲ မှငရြတော့သည်။ အားလုံး ငှိမသ်ှားတော့ ဗဒေါရီ၏ နံဘေးမှာ ဝိဇျဇာနကြ ရုတခြှည်း ပြနပြေါလြာသည်။ အပြငမြှာ မိုးတွေ တဖြိုငဖြှိုင် ရှာနတေုန်း၊ နှစ်ယောကလြုံး လူ့ပြညကြို ပြနရြောကကြှပြီ။

“သမီး … လာ၊ ဒီမှာ လာစုပ်”

သူပြနသညေကြ သူ့ အင်ျဂါချောင်းကြီး။ တဝကတ်ပကြြ ထောငမြတန်သေော အချောင်းကြီးပေါတ်ှင် လကည်ိုးနှင့ြ အင်းကြကတ်ှေ ရေးရင်း ပါးစပကြလဲ ဂါထာတွေ တတွတတ်ှတ် ရှတန်သည်ေ။ ဗဒေါရီ ကြည့်န်ရင်ေးနှင့ပြင် သူ့အချောင်းကြီး၏ ထိပဖြူးကြီးမှာ မှိုပြင့ကြှီးကဲ့သို့ ပြင့အြာ ကြီးထွားလာသည်။ အချောင်းတလွှောကတ်ှငလြဲ ကုလားပဲခွမ်းစေ့လောကြ၊ ပဲဝါလေးလောကြ အရှယစြုံ အဖုလေးတွေ ပါးပါးလေး ဖောင်းတကလြာသည်။ ဒီလို ဗှုတတ်ှထပြေီး ထိပဖြူးကြီးလာတာမွိုး ဗဒေါရီ အရငကြ မမှငဖြူးခဲ့။ ပန်းနုရောင် နှုတခြမ်းနှစ်လှှာအကြားသို့ သူ့အချောင်းကြီးကို ဗဒေါရီလကန်ှင့ြ ကိုငကြာ ဖြည်းဖြည်းချင်ြး ထည့လြိုကသ်ည်။ အရငအြခေါကတ်ှထကြေ ပိုကြီးနသလေိုပဲ၊ မဆန့မြပြဲ — မနည်းဝငအြောင် ငုံယူရသည်။

တကယတ်ော့ ဘရသေ့ ပြောလိုကသ်ည့ြ အခန်းက တိရဈဆာနတ်ှေ၏ ခန်ဓာဗဒကေို တုပလုပဆြောငခြှင်းနှင့ြ ဆိုငသ်ည့ြ အခန်းဖြစ်သည်။ အထူးသဖြင့ြ တိရဈဆာနတ်ှေ၏ လိငအြင်ျဂါတွကေို တုပ၍ ကာမဂုဏြ ခံစားသည့ြ အခန်း။ ဆင်၊ မှင်းစသည့ြ သတ်တဝါကြီးတွအထေိ ကြီးမားအောငလြဲ လုပလြို့ ရသောလြည်း တသကလြုံးစာ ဘူးသီးချောကြ ရဖြညေ့ပြေးမည့ြ ဗဒေါရီကို သသှေားမညစြိုးသဖြင့ြ သိပပြှီး လှနလြှနကြွူးကြူး မလုပတ်ာကိုပဲ ကြေးဇူးတငရြမည်။ သူဖနတ်ီး ပြောင်းလဲထားသော အချောင်းကြီးက တောရြုံတနရြုံ ဂေါလြီ အတွေ့အကြုံရှိသော မိန်းကလေးများအတွကြ သိပမြဆန်းလှ။

ဂေါလြီမမှငဖြူး၊ ကြားအင်ျဂါကို ဝိဇျဇာနကြ၏ အချောင်းတခုတည်းသာ မှငဖြူးသော ဗဒေါရီအဖို့ကတော့ နှုတခြမ်းသားလေးတွကေို ရှရှလေး ပြတတ်ိုကန်သေော ဗှုတဖြုလေးတွကေို အံ့သှနမေိသည်၊ မှိုပြင့ကြှီး အာခေါငထြောကသ်ညအြထိ အသှင်းအထုတ် မှနမြှနလြုပပြှီး ဝဋကြှှေးတွေ ကုနအြောင် ဗဒေါရီ သှကသ်ှကလြေး ကြိုးစားနပေါသည်။

ခဏကြာတော့ ဝိဇျဇာနကကြ ဗဒေါရီကို သူ့ကို ကြောပေးလွှကြ ကုတငစြှန်းမှာ ဒူးတငပြှီး လေးဘကထြောကစြသည်ေ။ ခကြခြငွြး အနအထေားက မမှနတ်ာလား၊ ဝိဇျဇာနကြ စိတကြှိုကမြဖြစ်တာလား မသိ၊ ဒူးနှစ်ချောင်းကို တပခွေဲလောကြ ခွာခိုင်းပြီး တံတောငဆြဈများကို အိပယ်ာပေါမြှာ ထောကထြားစသည်ေ။ ပြီးတော့မှ ခါးသေးသေးလေးကို အသာဖိခွ၍ ဖငကြို ကော့ကာ နောကသ်ို့ ပစ်ခိုင်းသည်။ ဗဒေါရီကတော့ အကြှေးတွကြပြေေီး ဘရသေ့နှင့ြ ဒေါကြှီးတို့အတွကြ လကတ်ုံ့ပြနဖြို့သာ ချောင်းနသည်ေ။ သူခိုင်းသမွှ ခကြခြငွြး လိုကလြုပပြေးသည်။

သူ့ထိပဖြူးကြီး ပြားရညအြိုးဝကို လာတေ့တော့ ဗဒေါရီ နှုတခြမ်းလေး ဝိုင်းသှားသည်။ တရဈရဈနှင့ြ တိုးကာဝငလြာသော ထိပဖြူးနှင့ြ အတွင်းသားနုနုလေးတွကေို ပြတသ်ပသ်ှားသည့ြ ဗှုတလြေးတွရေဲ့ အထိအတွေ့ကြောင့ြ သူမ မကြလြုံးလေးတွေ မှေးစင်းသှားရသည်၊ နှုတမြှလဲ အင်းးး ဟု သံရှညဆြှဲကာ ညည်းသံ ထွကလြာသည်။ ဆိုဒကြှာလွှင် ထိခကြပြှင်းတတတ်ာ သဘောပေါကသ်ှားရသည်၊ လန့ပြှီး အတင်း ညှဈထားသောလြည်း မရတော့။ သူ့အချောင်းကြီးက ဝငလြာမှဲ၊ ဝငဆြဲပင်။

“ဟာ … ဟင့ြ … မေ … မေ့ … အဟင့ဟြင့ြ … အင့ြ မမကြေေီး မမကြေေီးးးး ရေ့ … အာ … ဟင့ြ အင်း”

ဗဒေါရီမှာ ထိပဖြူးကြီးနှင့ြ ဘုသီးလေးတွကေို မခံစားနိုင် ဖြစ်နသေောလြည်း သူမညှဈထားတာကို ဝိဇျဇာနကကြတော့ အကြိုကတ်ှေ့နသည်ေ။ တဆုံးထိ ဝငလြာပြီး ခဏနားကာ မနူးမနပကြလေး ညှဈနတောကို အရသာခံနလေိုကသ်ေးသည်။ ပြီးမှ ဖြည်းဖြည်းချင်ြး ပြနဆြှဲထုတသ်ည်။

“အီးးး … ဟင်း ဟင်းးး … အင်းးးးးးးး အကိုကြီးရယ် …”

ဆှဲထုတလြိုကတ်ာ အူတွေ၊ အသည်းတွေ သူ့အချောင်းနှင့ြ ကပပြါသှားသလား ထငလြိုကရြသည်။ နာသည်၊ အောင့သ်ည်၊ ယားသည်၊ ရှိန်းသည်၊ ဖိန်းသည်၊ ကဉွသ်ည်။ ဗဒေါရီ ခေါင်းလေး စိုကကြသွှားသည်။ ထုံးစံအတိုင်း ဝိဇျဇာနကကြတော့ ဖြည်းဖြည်းချင်ြး တဆုံးထည့သ်ည်၊ တဆုံးထုတသ်ည်။ အစပိုင်းမှာ ခပန်ှေးနှေး၊ ခဏနတေော့ ခပမြှနမြှန်။ ဗဒေါရီအဖို့ကတော့ အစပိုင်းမှာ နှုတခြမ်းလေးကို ကိုကြ၍ တဟင်းဟင်း၊ တဟှန်းဟှန်း နှာသံလေးနှင့ြ အောည်ည်းနရောမှ ဆောင့ခြကြကြ ခပမြှနမြှန် ဖြစ်လာခွိနမြှာတော့ ဝိဇျဇာနကကြို တပြီး အသံကယွကြယွြ အောည်ည်းနရသေည်။

“ဟင်း … ငငင်င်ြ … ဟင်း၊ အကိုကြီး … အင်း အင်း၊ အကိုကြီးရဲ … အ ဟင်း ဟင်း၊ အင်း ဟင့ြ အကို့”

ဗဒေါရီ ဖတွဖြတွလြူးနရသေညမြှာ အကြောင်းမဲ့တော့မဟုတ်၊ ယခု သူမ ကြောပေးကာ ခံနရသေည့ြ ဝိဇျဇာနကမြှာ သာမည မဟုတ်၊ သကလြုံ၊ သဘာ၊ ပညာနှင့ြ ပြည့စြုံနသေူ တယောကြ။ အသကြ ၅၀ ကြောြ ဆိုသောလြည်း တောထဲ တောငထြဲ လှည့လြညသ်ှားလာနကြေ၊ တိုကပြှဲအလီလီ တိုကခြိုကန်ကဖြှေဈ၍ သူ့သကလြုံမှာ လူငယတ်ှထကြေ မသာလွှငတ်ောင် ရငဘြောငတ်န်းနိုငသ်ည်။ လူငယတ်ှနှငေ့ြ ကြာတာက မိန်းမကိဈစမှာ သဘာရင့န်သေူ ဖြစ်သဖြင့ြ ထိမိတာနှင့ြ မီးပြင့သ်ှားတာမွိုး သကလြုံကုနမြသှား၊ တကထြှကလြဲ ဖြစ်မသှား၊ ခွနအြားကို ထိန်း၍ သုံးတတသ်ဖြင့ြ လူငယတ်ှထကြေ ပိုကြာကြာ လုပန်ိုငသ်ည်။

ထို့ပြင့ြ ဟိမဝန်တာတောထဲက သူယောငမြယတ်ှအပြေင် ဝိဇျဇာမယလြေးများအစ၊ ဥဈစာစောင့မြလေးများ အလယ်၊ အဆင့န်ိမ့ြ နတသ်မီးငယမြွားအဆုံး ရလွှင် ရသလို ဖြုတန်ကဖြှေဈ၍ မိန်းကလေးတွအထောကို ကောင်းကောင်းသိပြီး မိန်းမကမွြးကြနသေေူ၊ လိငကြိဈစ၊ လိငပြညာကို တဖကကြမ်းခတန်သေူ ဖြစ်နသည်ေ။

သူပြုသမွှ နုနရသေည့ြ ဗဒေါရီကရော … သကလြုံ၊ ပညာ၊ သဘာ ဘာဆို ဘာမွှ မရှိသည့ြ ၁၉ နှစ်အရှယ်၊ အခစွြ ကြောင်းသူ ပေါကစြ၊ မိန်းကလေးငယ် တယောကမြွှသာ။ ပြီးတော့ အနအထေားက ခွကော၊ လကကြာနှင့ြ တွန်းလှန်၊ တောင့ခြံ ငှင်းဆနန်ိုငသ်ည့ြ မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် အနအထေား မဟုတပြဲ လိုးသူစိတကြှိုကြ ပြုသမွှနုရမည့ြ လေးဘကကြုန်း အနအထေားမှာ။ ခံရသည့ြ ပစ်စည်းကလဲ ဝိဇျဇာပညာဖြင့ြ မန်းမှုတစြီရငထြားသဖြင့ြ ဗှုတထြနသညေ့ြ မှောဝြင် အချောင်းကြီး။ ဒီတော့ အခကြတ်ိုင်းမှာ ခေါင်းပင် မဖောန်ိုငပြဲ အိပယ်ာခင်းကို အတင်းဆုပရြင်း အသကရြှူတွေ ဆကတ်ိုကြ မှားရတာ အဆန်းမဟုတ်။

“ဟင်း … အင့ျ ဟင်း … အကိုရယ် … အဟင်း ဟင့ျ ဟင့ျ … အင် အကို့ … အင့ျ ဟင့ျ ဟင်း”

ဝိဇျဇာနကကြ ဗဒေါရီ ညည်းနတောကို အမှုမထားပဲ လကတ်ဖကကြ သူမခါးကို ထိန်းကိုငရြင်း သူမ၏ ကာမသော့ခကြြ နရောတွကေို အခကြတ်ိုင်းထိအောင် သချော ခွိနရြှယ်၍ တခကြခြငွြး ပြင်းပြင်းလေး ဆောင့ပြေးနသည်ေ။ နောကလြကတ်ဖကကြမူ ဗဒေါရီ၏ အရသာစေ့လေးကို ဖိထားသည်။ ဗဒေါရီခမွာမှာ ထိခကြတ်ှေ ကောင်းလှန်းသဖြင့ြ ထွန့ထြှန့လြူးနရောမှ သိပမြကြာမီပင် ခရီးဆုံးကို ရောကသ်ှားတော့သည်။

“မမေေ … မမေေ မေ မေ ကြီးရေ့ … အင်း ဟင်း ဟင်း … ယားတယ်၊ အရမ်းယားတယ်။ မမေေ့ အီးးးးး”

အီးကနဲ အသံရှညဆြှဲအောပြှီး ခါးကြီးကုန်းထကာ အတင်းရုန်းသည့ြ ဗဒေါရီ ဝိဇျဇာနကလြကမြှ ရုန်းမလှတပြါ။ ဒူးတဖကကြို ထောငကြာ မုဆိုးထိုငထြိုငပြှီး ကိုယလြုံးဝိတကြိုသုံး၍ သူမကြောပြငကြို ဖိထားသညမြို့ ဘယလြောကပြင် ကြိုးစားရုန်းရုန်း မရ၊ ခါးကြိုးမှာကြောကြ၍ သူ့စိတကြှိုကြ ပြနန်လေိုကရြသည်။

“တောပြှီလား၊ သမီး။ ရပရြတော့မလား။”

“ဟင့အြင်း … ရတယ်။ အကို … ဆကလြိုးပါ”

ဝိဇျဇာနကြ မေးတိုင်း ဗဒေါရီ ဒီအတိုင်း ဖြမေိသည်၊ တဘကကြ အကြှေးကြလေိုသည့အြပြင် တဘကကြလဲ သူမအင်ျဂါစပမြှာ ဂါထာရှတကြာ ထည့ထြားသော စကရြဲ့ အစွမ်းကြောင့ြ ဒီလိုပဲ ဖြမေိနတော ဖြစ်သည်။ ဗဒေါရီတယောကြ အသကရြှူပင် မမှနသ်ေးခင် ဝိဇျဇာနကကြ မုဆိုးထိုင် အနအထေားနှင့ပြင် တခကြခြငွြး အသှင်းအထုတ် ပြနလြုပပြှနသ်ည်။ ဒီအနအထေားက စောစောကထကြ ပိုခံရခကသ်ည်။ ဝိဇျဇာနကကြ သူမထကြ ပိုမှင့န်သဖြေင့ြ အချောင်းကြီးက အောကကြို စိုကြ၍ ဝငလြာသည့ြ အနအထေား။ အတွင်းပိုင်း ဝမ်းဗိုကဘြကြ နံရံက အသားနုလေးတွကေို အချောင်းထိပ်၊ အချောင်းလယ်၊ အချောင်းအဆုံး အားလုံးနှင့ြ ပြတတ်ိုကသ်ှားသည့ြ ဒီအနအထေားမှာ ဗဒေါရီအတွကြ ရူးမတတ် ဖြစ်စသည်ေ၊ နာသည်၊ ကောင်းသည်၊ ယားသည်၊ ကဉွသ်ည်။ တဖတဖြတ်၊ တဖောင်းဖောင်း အသားချင်ြး ရိုကခြတသ်ံနှင့အြတူ ဝိဇျဇာနကကြို တပြီး ရှိုကင်ို အောည်ည်းသံနသညေ့ြ ဗဒေါရီ၏ အသံတွေ ညံနသည်ေ။

“အား … အကိုရယ် … အဟင့ျ အကို့ … အကို … အကို … အား … ဟင်း … အကို … ဟင့ျ … ကိုရယ်”

“အကို လိုးတာ ကြိုကတ်ယမြလား သမီး။ ဖြစမြေးပါဦး သမီးကို ဘယသ်ူ လိုးနတယေဆြိုတာ။”

“အကို … အဟင်းးး … အကိုနောျ … အင့ျ … ဟင့ျ ဟင့ျ ဟင့ျ ဟင့ျ … ကိုရယ် … ကိုရယ် … ကို … ကို့”

“ပြောလေ … သမီးကို ဘယသ်ူလိုးတယဆြိုတာ … ”

“အင့ျ ဟင့ျ ဟင့ျ ဟင့ျ … အာ့ … ဟင့ျ ကို … ကိုပါ … ကို ကို့ … ကို ကို ကို … အားး ကိုပါ … ဆို”

ဝနမြခံချင်ပြမေဲ့လဲ ဝနခြံရခွပြေီ။ ဝိဇျဇာနကကြ ဗဒေါရီ၏ စိတကြို တဆုံးခွိုးနှိမဖြို့ တဆင့တ်ကသ်ည်။

“ဒါဆို တခကြလြိုးတိုင်း ကိုလို့ တခါ ခေါြ”

“အာ … ဟာ … ဟင့ျ ဟင့ျ … အင့ျ အင့ျ” “ဖြန်း” “အားးး”

မခေါပြဲ ပကပေကြပ် လုပန်သဖြေင့ြ တငပြါးကို လကဝြါးနှင့ြ အရိုကခြံရခွင်း၊ သူမ မကြန်ှာပေါြ ဖုံးနသညေ့ြ ဆံပငတ်ှေ မကြရြညတ်ှေ ရှှဲစိုသှားရသည်။ အသားနာသဖြင့ြ ဗဒေါရီ ခကြခြငွြးပင် ဇနီး အလိမျမာကလေး ဖြစ်သှားရသည်။

“ကို … ကို … ဟင့ျ … အကို့ … ကို … ကို … ကို … ကို … အာ ကို့ …”

“ကို … ကို … ကို … ကို … ကိုရယ် … အင့ျ ကို … ကို … အာ့ … ကို့ …”

“ကို … ကို … ကို … ကို … ကို … အင့ြ … … … အင့ြ ဟီးဟီးဟီး အဟင့ဟြင့ြ”

ဝိဇျဇာနကြ၏ ဆောင့ခြကြမြွားမှာလဲ စည်းခကြြ သိပမြညီပဲ သှကလြိုကြ၊ နှေးလိုကန်ှင့ြ တခွီမှာတော့ အထဲသှင်းပြီး ပြနမြထုတတ်ော့။ အထဲမှာ ဆတကြနဲ ဆတကြနဲ ၃ – ၄ ခါ လှုပသ်ှားတာကို ဗဒေါရီ သိလိုကသ်ည်။ အောင့ထြားသော သကပြှင်းကို တခါမက အခါခါ ရှုထုတလြိုကမြှ အမောပြသလေိုလို ရှိသှားသည်။ ဝိဇျဇာနကကြ သူ့အချောင်းကြီးကို ပြနဆြှဲထုတသ်ှားသောလြည်း ဗဒေါရီမှာ တကိုယလြုံး မကြရြညတ်ှေ၊ ခွှေးတွရှေှဲကာ မှောကခြုံ ခပကြုန်းကုန်း အနအထေားမှ ပြနမြထနိုငသ်ေး။

🏵️(အခန်း ၈)🏵️

“သူရဲကောင်း … ဝိဇျဇာနီ၊ ဒါ အိပန်ရမေဲ့ အခွိန် မဟုတဘြူးကြဲ့။”

ဘရသေ့ အသံကြောင့ြ ကိုယတ်ုံးလုံးနှင့ြ မှောကခြုံကြီး အိပပြွောန်ရောမှ ဗဒေါရီ နိုးလာသည်။ ကုတငပြေါမြှာ ခေါင်းရင်း၊ ခွရင်ေး ဇောကထြိုး။ ဝိဇျဇာနကလြကကြ လှတသ်ည့ြ အနအထေားနှင့ပြင် အိပပြွောသ်ှားတာ ဖြစ်ရမည်။ ဝိဇျဇာနကကြတော့ ကုတင် ဟိုဘကခြှမ်းမှာ ပိုငစြိုးပိုငန်င်းနှင့ြ ဝငအြိပန်တော ဟောကသ်ံပင် မှနမြှန် ထွကပြေါန်သည်ေ။ အပြငမြှာက လွှပစြီးတွလကြေ၊ မိုးတွေ သည်းနတေုန်း။

အောကထြပကြ လူသံတွေ ကြားရသည်။ အခန်းထဲ အကဲခတကြှည့တ်ော့ ဝိဇျဇာနကြ၏ ပစ်စည်းတွနှငေ့အြတူ သူမရဲ့ ဘူးသီးချောကကြလေးက အလှပြငခြုံပေါမြှာ။ သူမ တကိုယလြုံး ကိုငရြိုကထြားသလို နာနသည်ေ၊ အထူးသဖြင့ြ ခွထေောကတ်ှေ၊ ပေါငခြှံတွေ နာနသည်ေ။ နောကပြှီး ပိပိလေး၏ အဝ၊ အပြငခြှမ်း၊ အတွင်းခွမ်းတွေ ကြိန်းစပလြို့နသည်ေ။ ဗိုကထြဲကလဲ အောင့န်သည်ေ။ နာတာတွကေို သည်းခံပြီး အိပယ်ာပေါကြလူ မနိုးအောင် ခွဖြေားထောကကြာ ဘူးသီးချောကကြို ပြေးယူသည်။ ဘူးသီးချောကထြဲမှာ ရတစေကမြွှ မရှိ။ အောကမြှာ လူရှိသဖြင့ြ အောကကြိုလဲ မဆင်းဝံ့။

မိုးတွေ ရှာနသဖြေင့ြ တံစကမြှိတကြ ရတွေေ ဒလဟော ကလွို့နသည်ေ။ ပြတင်းပေါကကြ လှမ်းယူလွှင် ရနည်ေးနည်း ရလောကသ်ည်။ ပြော့ခွနသေေော ခွထေောကတ်ှကေို ကြိုးစားသယကြာ ပြတင်းပေါကကြို ရောကအြောင် မနည်းလွှောကရြသည်။ ရေ … ရပြီ။ ဘူးသီးချောကထြဲ ရအနေည်းငယ် ရောကပြှီ။ အပြည့တ်ော့ မဟုတ်၊ ဒါပမေဲ့ ကိဈစမရှိ။ တစကရြှိလွှငပြင် ရပြီ။ ဘူးသီးချောကကြို စလှယသ်ိုင်းလိုကခြွိနမြှာတော့ ဗဒေါရီ အသှငပြွောကြ၍ ဦးထုပန်ီ၊ မှစိမ်းရောင် ပုဝါပါးမကြန်ှာအုပ်၊ ရှမ်းအကြီနီ၊ ဒူးဖုံးရုံ ရှမ်းဘောင်းဘီနီနှင့ြ ခုံဖိနပ် အနီရဲရဲကို ဝတထြားသော ဝိဇျဖာနီအသှင် ရောကရြှိသှားလသည်ေ။

“ဟေ့ … ”

အသံလာရာဘကြ လှည့ကြှည့တ်ော့ ဝိဇျဇာနကြ၊ သူ့လညပြင်းမှာ ဆှဲနကြေ အနကရြောင် ပုတီးကို လှမ်းဆှဲနသည်ေ။ သူ့ကို ခုခံဖို့ ဝိဇျဇာနီ အသင့ပြှငသ်ည်၊ သူမ၏ လွှငမြှနမြှုနှင့ြ ခွနအြားတို့က ဝိဇျဇာနကန်ှင့ြ ဘတပြန်၊ ကြားတပြန် တိုကခြိုကန်ိုငရြန် လုံလောကပြါသည်။

ဝိဇျဇာနကကြ သူမကို တိုကခြိုကရြန် မကြိုးစားပဲ ပုတီးကုံးကို လကန်ှင့ကြိုငရြင်း ဂါထာတပုဒကြို ရှတသ်ည်။

“အာ … အဟင့ျ … အင့ျ … ကို … ကို … ကိုရယ် … အင်း ဟင်း ဟင်း … ကို … ကို … ကို … ကို”

ဝိဇျဇာနီ ဒူးထောကကြာ လေးဘကကြုန်း ဖြစ်သှားသည်၊ သူမ ကိုယထြဲရှိ ဝိဇျဇာနကြ၏ လရညတ်ှကေ စုပေါင်းကာ အရှယအြစား ကြီးမားလာပြီး ဝိဇျဇာနကြ၏ အချောင်းကြီး အသှငကြို ပြောင်းသှားသညလြေ။ အပင်းထည့ထြားသည့ြ အချောင်းကြီးက ဝိဇျဇာနီကို အပီအပြင် စလိုးလတေော့ရာ သူရဲကောင်းမလေးမှာ ဝိဇျဇာနကြ သငကြှားထားသည့အြတိုင်း အခကြတ်ိုင်း သူ့ကို အောခြေါရြင်း အလံခိုးနမေိတော့သည်။

“ဟေ့ … ရသေ့ကြီး၊ ဒါကြုပတ်ို့ လငမြယားချင်ြး ကိဈစ။ ခငဗြွား ဝငမြရှုပပြါနဲ့။”

ဝိဇျဇာနကကြ ဂါထာရှတရြင်း ရုတတ်ရကြ ထအောသ်ည်။ ဝိဇျဇာနီ ရုတတ်ရကြ အသိဝငလြာသည်။ သို့သောြ ကြာကြာမခံ၊ ဝိဇျဇာနကကြ ဂါထာပြနရြှတသ်ညန်ှင့ြ အပင်းချောင်းက သူမကို ပြနလြိုးသဖြင့ြ ကို … ကို ဟု အောရြင်း အလံခိုးရပြနသ်ည်။

“ကိုရယ် … အဟင့ျ … ကို … ကို အာ့ အ … ကို … ကို”

“ရသေ့ကြီး … နှစ်ခါပြန် သချင်ေသ်လား။”

ဝိဇျဇာနကကြ အောရြင်း နောကကြို လှည့ကြာ ဓားနှင့ြ ခုတန်သည်ေ။ ဝိဇျဇာနီက ဘာမွှ မမှငရြသောလြည်း ဝိဇျဇာနကကြတော့ လူတယောကန်ှင့ြ တိုကခြိုကန်သညေ့အြလား သိုင်းကြကန်င်းကာ ဓားကစားနသည်ေ။ ဝိဇျဇာနီက ရသည့အြခွင့အြရေးကို လကလြှတမြခံပဲ “ဝိဇျဇာနကြ ပြုစားထားတဲ့ ပညာတွေ အကုနပြွောကပြါစေ” ဟု ဆုတောင်း၍ ဘူးသီးချောကထြဲက ရအနေည်းငယကြို သူမ ခေါင်းပေါြ လောင်းခလွိုကသ်ည်။

ဒီတခါ ဝိဇျဇာနကြ ဂါထာ ပြနရြှတသ်ောလြည်း ဘာမှ မဖြစ်တော့။ ရတွကေေို လကပြေါလြောင်းခရွင်း ဆုတောင်းလိုကတ်ော့ ဝိဇျဇာနီ့လကမြှာ ပြောငပြှောငလြကလြကြ သံလကသ်ီးတွေ ပေါလြာသည်။ ဒေါသတကြီး ဝငတ်ိုကသ်ော ဝိဇျဇာနကြ၏ ဓားခကြမြွားမှာ ကြောကမြကဖြှယ် ကောင်းသောလြည်း ဝိဇျဇာနီက ဟနခြကြမြပကြပြဲ အသာအယာပင် တိမ်းရှောငန်ိုငသ်ည်။ အခွင့အြရေးရလွှင် ရသလိုပင် ပြနလြည် တိုကခြိုကလြိုကန်ိုငသ်ေးသည်။

တကြကမြှာတော့ ဝိဇျဇာနကြ လောကြီးသှားသဖြင့ြ ဟာကြကတ်ကြကြ ပေါလြာရာ ဝိဇျဇာနီ၏ သံလကသ်ီးကို မှည်းစမ်းသှားရသည်။ တဖြည်းဖြည်းနှင့ြ ဝိဇျဇာနီ၏ လကသ်ီးခကြမြွားက ဝိဇျဇာနကြ၏ ကိုယပြေါြ ခပစြိတစြိတ် ကရွောကလြာသည်။ ဝိဇျဇာနကကြ အတွေ့အကြုံ သာသောလြည်း လွှငမြှနမြှုနှင့ြ ခွနအြားတွင် ဝိဇျဇာနီက သာသည်။ သကကြွားအို ဝိဇျဇာနကြ သကလြုံကလွာခွိနတ်ှင် တကသ်ဈစ ဝိဇျဇာနီမှာ ဘူးသီးချောကြ၏ အစွမ်းကြောင့ြ လွှငမြှနသ်နမြာဆဲ။ တိုကပြှဲ၏ အဖြကေ တဖြည်းဖြည်း ရုပလြုံးပေါလြာသည်။

သိပမြကြာမီပင် ဝိဇျဇာနကြ၏ ဓားကိုငလြကကြို ဝိဇျဇာနီ ဖမ်းမိသှားသဖြင့ြ သူ့လကကြိုလိမပြှီး ကိုငပြေါကခြလွိုကသ်ည်။ ဝိဇျဇာနကြ ဓားတခွား လူတခွား ဖြစ်သှားသည်။ ဓားကို ပြနကြောကရြန် ကြိုးစားသော ဝိဇျဇာနကကြို ဝိဇျဇာနီ၏ ခွကနေခြကြြ ထိသည်၊ သိပမြပြင်းသောလြည်း ခကြကြောင်းကို ထိသညမြို့ ခကြခြငွြး ပြနမြထနိုင်။ ဝိဇျဇာနီက ဒါကို အခွင့ကြောင်းယူ၍ ပိုကကြှနတ်လုံးကို ဆုတောင်း၍ ဝိဇျဇာနကကြို အုပဖြမ်းလိုကပြှီး ပညာတွကေို ခွုပရြန် ဘူးသီးချောကထြဲမှ ရနှငေ့ြ ဝိဇျဇာနကပြေါြ လောင်းခလွိုကသ်ည်။

xxx xxx xxx

ကြှန်းတံခါးကြီး မင်းတုတပြှုတသ်ှားသည်၊ တဖြည်းဖြည်းချင်ြး ပြင့သ်ှားသော တံခါးအပြငဘြကမြှာ ရပန်သေူက မိုးရတွေေ စကစြကန်ဈအောင် စိုရှှဲနသေော မိန်းမပျိုတယောကြ။ ခပပြှပြ ရှမ်းအကြီနီ၊ ရှမ်းဘောင်းဘီနီတို့က မိုးရတေို့ကြောင့ြ သူမ ခန်ဓာကိုယမြှာ ကပန်သဖြေင့ြ မိန်းကလေးတယောကမြှန်း ခကြခြငွြး သိသာသည်။ မကြန်ှာမှာ စိမ်းဖန့ဖြန့ြ ပုဝါပါးဖြင့ြ ဖုံးအုပန်သဖြေင့ြ မညသ်ူ မညဝြါမှန်း မသိရ။ လကမြှာ ဘူးသီးချောကြ ရဘေူးတလုံးကို ကိုငထြားသည်။ တံခါးအပြငဘြကမြှာ ဝိဇျဇာနီ။

တံခါးပြင့သ်ှားတော့ ညဦးကတည်းက ခစွပြှဲဆငန်သေော ဟနဆြုဝနှငေ့ြ လနွယ်ှီတို့ စုံတွဲရော၊ နောကတ်ခွီဆှဲဖို့ ပြငန်တေဲ့ ဖိုးနီနှင့ြ အိပမြှုနစြုံမှှား စောရှငကြသေောတ်ို့ စုံတွဲပါ လုပလြကစြကို မေ့ပြီး ကြောငကြှည့န်မေိကြသည်။ အားလုံးထဲမှာ ပထမဆုံး သတိဝငလြာသူက တရုတ်။ ဝိဇျဇာနီကို မှငသ်ညန်ှင့ြ ဆရာကြိး၏ နောကလြိုကပြီပီ ဝိဇျဇာပညာရှငတ်ယောကမြှန်း ခကြခြငွြး ရိပမြိသည်။ ဓားကိုကိုငကြာ လကြဦးမှုရအောင် ခပသ်ှကသ်ှကြ ပြေးဝငသ်ည်။ ဝိဇျဇာနီ၏ လကကြ ရိပကြနဲ ဝှေ့ယမ်းလိုကတ်ော့ ပြေးနရင်ေး ခွကေို ဖြတရြိုကခြံရသလို ဘေးတစောင်း လဲကသွည်။ တရုတကြ လငွသ်ည်၊ လဲနရင်ေးကပင် လကထြဲက ဓားနှင့ြ ဝိဇျဇာနီကို လှမ်းပေါကသ်ည်။

“ဝှဈ” … … … “ဇွပ်”

သူမဆီ တဟုနထြိုး ပြေးဝငလြာသော ဓားဦးခွှနကြို ဝိဇျဇာနီက ပြောငလြကလြကြ လကအြိတစြှပထြားသော လကဖြှင့ြ ဖမ်းပြီး ဟနဆြုဝဘကေသ်ို့ ပစ်ပေါကလြိုကသ်ည်။ လနွယ်ှီ၏ ပခုံးမှာ ဓားက ထုတခြငွြးပေါကြ စိုကသ်ှားသည်။ ဟနဆြုဝပင်ေ မလှုပရြဲတော့ပဲ ဖြစ်သှားရသည်။

“သှား … သူ့ကို မနိုငရြင် မလိုးပေးတော့ဘူး”

အနည်းငယ် လူရညလြညသ်ော ဖိုးနီက ဓားလှတတ်ချောင်းကို ကေ့လကထြဲထည့ပြေးပြီး ရနတ်ိုကလြှှတသ်ည်။ နှာထနန်သေော ကကေ ကိုယတ်ုံးလုံးနှင့ပြင် ဝိဇျဇာနီထံသို့ ပြေးဝငလြာသည်။ ဘယဘြကခြှမ်းမှ မွိုးဇောကြလဲ ညာသံပေးပြီး ဓားလှတကြိုငကြာ တကလြာသည်။ ဝိဇျဇာနီက ကေ့ဓားခကြကြို ရှောငပြှီး ကေ့နောကမြှ သိုင်းဖကလြိုကသ်ည်။ ဗဒေါရီနှင့ြ ကဆေိုတာ သိုင်းပညာမှာ ယှဉဖြကမြဟုတသ်ောလြည်း ယခုက ဗဒေါရီ မဟုတ်၊ ဘူးသီးချောကအြစွမ်းနှင့ြ သနစြှမ်းနသေော ဝိဇျဇာနီ။ ဒီတော့ မွိုးဇောြ၏ ဓားခကြကြို လှတအြောင် ကေ့ကိုဖကထြားရင်း ကိုယကြို နှစ်ပတ်၊ သုံးပတလြှည့ပြှီး ဆုတသ်ှားလိုကန်ိုငသ်ည်။ မွိုးဇောြ နောကတ်ခကြြ ထပအြခုတမြှာ ကေ့လကကြို ကိုင်၍ ဓားချင်ြးဆိုငလြိုကသ်ည်။

“ခြှင်”

ဝိဇျဇာနီက ကေ့ကို မလှုပန်ိုငအြောင် နောကကြ သိုင်းဖကထြားရင်း မွိုးဇောန်ှင့ြ ဓားရေးယှဉန်သညေမြှာ နှစ်ပါးသှားကနသလေို ကြည့်ကြောင်းလှသည်။ လဈပြီအထငန်ှင့ြ ညာဘကကြ အတင်းဝငလြုံးရနကြှံသည့ြ တရုတရြဲ့ မကြခြှကကြို ခုံဖိနပစြာ တခကြြ ကြှေးသည်၊ ပြီးတော့ ပေါငကြိုတောင် ဓားဖြင့ြ တွတလြိုကရြင်း ကေ့ ဒူးခေါကကြှေး အနားကို ဝိဇျဇာနီ ခွိနသ်ားကိုကြ ကနလြိုကရြာ ဘယဘြကကြ ဝငလြာသည့ြ မွိုးဇောြ ပေါငခြှဆုံကို ကေ့ဒူးခေါင်းက ခပပြှင်းပြင်း မိတဆြကသ်ှားသည်။ လှခေါးပေါြ တကပြှေးရနကြှံသည့ြ ဖိုးနီဆီသို့ ကေ့ကို တွန်းလှှတလြိုကရြာ လထေိုးရုပကြလေးလို ကတယေောကြ လှင့သ်ှားပြီး ဖိုးနီနှင့ြ လုံးထွေးကာ လဲကသွည်။ နှာထနန်သေော ကေ့လကမြှ ဖိုးနီ မရုန်းနိုင်၊ ကေ့ကိုယလြုံးကြီးနှင့ြ တကခြှပြီး အတင်းနမ်းခံရသဖြင့ြ မပြေးနိုငပြဲ ဖြစ်ရသည်။ မွိုးဇောြ၏ ခွဖမေိုးကို ဝိဇျဇာနီလကမြှ ဓားစိုကသ်ှားသည်၊ သူရပန်ရော နရောမှ ခွတဖေဝါးမွှ မခွာနိုငတ်ော့။ ပြဲပြီးပြီ။

ဝိဇျဇာနီ ဟနဆြုဝေ ကုန်းကြကြကြီး ရပန်ရောသို့ လမ်းလွှောကသ်ှားသည်။ သူ့ကိုယသ်ူ ဘာလုပထြားသညကြို သိသော ဟနဆြုဝကေ ခွကော လကကြာနှင့ြ တစုံတခု ပြောရန် ပြငသ်ည်။ သို့သောြ သူမ ဘာမွှ မပြောရသေးမီ ဝိဇျဇာနီ၏ လကပြှနရြိုကခြကြကြှောင့ြ ဟနဆြုေ၀ ၅ ပလေောကြ လှင့သ်ှားပြီး ကြမ်းပေါြ ခွကသွှေားသည်။ ဒေါသနှင့ြ ဝိဇျဇာနီ ဟနဆြုဝဆေီ ပြေးသှားပြီး ဆံပငကြ ဆောင့ဆြှဲ၍ ထူသည်။ နောကတ်ခကြြ ရိုကရြန် လကကြို ပြငသ်ည်။

“ဝိဇျဇာနီ … သမီး၊ အဲဒီလို မလုပရြဘူးလေ။”

ဘရသေ့၏ အသံကို ကြားမှ ဝိဇျဇာနီ သတိဝငလြာသည်။ ဟနဆြုဝေ၏ ဆံပငကြို လှှတလြိုကသ်ည်။ ဒူးထောကကြသွှားသော ဟနဆြုဝထေံမှ ရှိုကသ်ံတခကြြ ထွကပြေါလြာသည်။ ဝိဇျဇာနီက ကေ့အနီးသို့သှား၍ ဘူးသီးချောကထြဲမှ ရနှငေ့ြ ကေ့ကို ဖနွြးပေးသည်။ ကသတေိဝငလြာတော့ ဖဲဝိဇျဇာ ဒါရိုကတ်ာကြီး ဖိုးနီမှာ ရဲစခန်းသို့ သံသယရှိသူတွကေို ဖိတခြေါမြေးမှန်းလွှင် ကေဧည့ခြံတတသ်ော လကသ်ီး၊ လကဝြါး၊ တံတောင်၊ ဖနောင့ြ၊ ဒူး အစရှိသော မုန့မြွိုးစုံကို စိတကြှိုကြ မှည်းစမ်းရလသည်ေ။
အဆောငသ်ူတွကေို မွိုးဇောတ်ို့က စောင့ကြှည့ရြ သကသ်ာအောင် နှစ်ဦးတတွဲ ကြိုးနှင့ြ ခညွထြားသည်။ သူတို့တတွေ စုပြီး ထိုငန်ရောသို့ ဝိဇျဇာနီ သှားရောကြ၍ ပီယဆေးအစွမ်း ပြယသ်ှားအောင် ဘူးသီးချောကထြဲမှ ရနှငေ့ြ ဖနွြးပေးရပြနသ်ည်။ ပြီးတော့ ဟနဆြုဝေ အလှည့ြ၊ ဘယလြောကပြဲ ယုတမြာတယ် ပြောပြော ယခုတော့ သူမရဲ့ မိုကပြှဈကို သူမကိုယတ်ိုင် ပေးဆပခြဲ့ပြီးပြီလေ။

xxx xxx xxx

“မစောရှင် … တောလြောကပြါပြီ။”

ပခုံးကို ပုတ်၍ ပြောလာသော စကားသံကိုကြားမှ ကလကေစြသတသ်ည်။ သူမဝတန်ကြေ ဂငွြးအကြီ၊ ဂငွြးဘောင်းဘီတို့ကို ယူလာပြီး ကမ်းပေးနသေူက သူမနှင့ြ အဆောငသ်ူများကို ကယတ်ငခြဲ့သော လွို့ဝှကဆြန်းကယွသ်ည့ြ လူစွမ်းကောင်းမလေး။ သူ … ဘယသ်ူလဲ၊ သူက … ဘာလဲ။

“ရှင့ြ ဘယသ်ူလဲ၊ ကနွော့န်ာမည် ဘယလြိုလုပ် သိတာလဲ”

“ဝိဇျဇာနီ၊ ကမွ နာမည် ဝိဇျဇာနီ။ ဇယသွေီရိရဲ့ သူရဲကောင်း ဝိဇျဇာနီ။ ဝိဇျဇာဆိုတာ မသိတာ ဘာမှ မရှိဘူး။”

“ … ”

“အပေါထြပမြှာ သူတို့ ခေါင်းဆောငကြို ကမွ ကြိုးတုတခြဲ့တယ်။ မစိုးရိမပြါနဲ့၊ အန်တရာယ် မရှိတော့ပါဘူး။ သူ့ရဲ့ ပညာတွေ ကမွ အကုန် ခွုပပြေးခဲ့ပါပြီ။ အခု သူက သာမာန် အဘိုးကြီးတယောကြ ဖြစ်နပေါပြီ။”

အဆောငသ်ူတွကေို ခညွထြားခဲ့သည့ြ ကြိုးနှင့ပြင် ဖိုးနီ၊ တရုတ်၊ မွိုးဇောန်ှင့ြ လနွယ်ှီတို့ကို ကခညွေရြသည်။ ဝဋဆြိုတာ အမှနတ်ကယပြင် နောကဘြဝကို မကူး၊ လှနခြဲ့သည့ြ နာရီပိုင်းကပင် ဒီကြိုးနှင့ြ ကောငမြလေးတွကေို သူတို့ ခညွကြှသည်။ ယခု သူတို့ အခညွအြနှောင် ခံရပြီလေ။

ဝိဇျဇာနီက မညသ်ို့ အာမခံသှားစကောမူ အပေါထြပကြို ကေ သတိကြီးကြီးထား၍ တကသ်ှားသည်။ တကယပြဲ ကြိုးတုတလြွှကသ်ား ဝိဇျဇာနကကြို တွေ့ရသည်။ သူ ပြေ့ခွီတကသ်ှားသော ကောငမြလေးကို သူပြေ့ခေါသ်ှားစဉကြအတိုင်း ကဝငေလြာခဲ့သည့ြ အိပခြန်းထဲက ပန်းရောင် အိပယ်ာခင်းနှင့ြ အိပယ်ာပေါမြှာ ခွရောလကရြာမပကြြ တွေ့ရသည်။ ကြည့်ရြတာတော့ ဒီကောငမြလေးကို အဘိုးကြီး လကဖြွားနှင့ပြင် တို့လိုကရြပုံ မပေါြ၊ ဝိဇျဇာနီ အခွိနမြီ လာကယသ်ှားပုံရသည်။

xxx xxx xxx

မိုးစငစြငလြင်း၍ မိုးတွေ စဲသောအခါ မှကြာဖြူ အဆောငရြှေ့တွင် ဇယသွေီရိ ရဲဌာနမှ တာဝနရြှိသူတွေ ပြားပန်းခတမြွှ ရှုပယ်ှကခြတန်ကြသေည်။ ကအပေါအဝင် အဆောငသ်ူများပြောသည့ြ လွို့ဝှကဆြန်းကယွြ ဝတစြုံနီနှင့ြ အမွိုးသမီး လူစွမ်းကောင်းအကြောင်းကို မညသ်ူမွှ မယုံကြညန်ိုငကြှ။ ဟောလြိုစငန်ိုဂငွခြေါြ စိတကြို ပြောင်းလဲစသေော ဆေးဝါးများကို လူကုနကြူးသူများက အသုံးပြုခဲ့သောကြောင့ြ ထငယ်ောငထြငမြှား ထငခြငွရြာ၊ မှငခြငွရြာ မှငန်ကြသေညဟြုသာ သဘောထားကြသည်။

စောရှငကြသေောြ၏ အထကအြရာရှိက …

“မကေ … မကေ ကိုယ့ကြိုယကြိုယ် ဂုဏဖြောပြှီး မပြောချင်တ်ာ၊ အေးအေးပဲ နတတေတ်ာ ကနွောြ သဘောပေါကပြါတယ်။ ဒါပမေဲ့ ဒီအမှုကတော့ မကရေဲ့ အားထုတမြှုကြောင့ြ ပြီးပြတသ်ှားရတယ် ဆိုတာကတော့ လူတိုင်းလဲ အသိ၊ ငှင်းမနပေါနဲ့တော့။ မှူးကြီးကိုလဲ ကနွောြ မကေ ရာထူးတိုးကိဈစ ဒီမနကပြဲ ပြောခဲ့တာ။ ကြနဂြလကကြွူလေးရှင်းပါ … ဒုရဲအုပ် ဒေါစြောရှငကြသေောြ”

ကေ ပြနင်ှင်းမနချင်ေတ်ော့။ ညတုန်းက သတိမေ့နသညေ့ြ ကောငမြလေးမှာ အဆောငရြှင် အဒေါကြှီး၏ မှေးစား သမီးဟု သိရသည်။ တကမြတတ်၊ ခကြမြတတ် ငိုနသညေ့ြ မိန်းကလေးကို သှားရောကြ နှစ်သိမ့ခြငွသ်ဖြင့ြ ဗဒေါရီရှိရာ အဆောငအြတွင်းသို့သာ လွှောကဝြငသ်ှားလိုကတ်ော့သည်။

ပငလြယ် … ပငလြယ် … ပငလြယ် … ပငလြယ် … ကယွပြှောလိုကတ်ဲ့ ပငလြယပြှာကြီး၊ အရပလြေးမကြန်ှာ ဘယဘြကကြိုကြည့်ကြှည့ြ အနားသပမြမှငရြသော ရပြငေပြှာကြီးပဲ တွေ့ရသည်။ ပငလြယပြှာကြိး၏ အလယတ်ှင် ရပြငေကြိုခွဲ၍ မနှေးမမှန် ပုံမှန် ခုတမြောင်းနသေော သင်ျဘောတစင်း၊ သင်ျဘော၏ ခွရောအဖြစ် နှစ်လှှာကြဲသှားသော လှိုင်းဖြူဖြူတွေ ကနွရြဈသည်။

သင်ျဘောဦး ကုန်းပတပြေါတ်ှင် ဂငွြးဂွာကင်၊ ဂငွြးဘောင်းဘီကို ဝတဆြငထြားသည့ြ မိန်းမပျိုတဈဦး၊ နကောမကြမြှနအြောကမြှ သူမ၏ မကြလြုံးများက သင်ျဘောဦးတညရြာဘကကြို မမှိတမြသုန် ကြည့်ရြှုနသည်ေ၊ မစည်းမနှောငပြဲ ထားသည့ြ သူမရဲ့ ဆံနှယရြှညတ်ှကေ လမှော လှင့န်သည်ေ။

ပုံမှနအြားဖြင့တ်ော့ အကဉွြးသားများကို ပြဈဒဏအြရ တကြှန်းသို့ ပို့ဆောငရြနမြှာ သူမလို ရဲအရာရှိများနှင့ြ မသကဆြိုင်၊ ရဲ၏တာဝနမြှာ အကဉွြးဌာနမှ ဝရန်း အရာရှိလကသ်ို့ အပလြိုကရြုံသာ ဖြစ်သည်။ သို့သောြ ယခု သူမ လိုကပြါစောင့ကြှပရြသော အကဉွြးသားက သာမာန် အကဉွြးသားများ မဟုတ်။ သူမကိုယတ်ိုင် ဝိဇျဇာနီ၏ အကူအညီဖြင့ြ လကရြဖမ်းပေးခဲ့သော အင်း၊ အိုင်၊ ခလှဲ့၊ လကဖြှဲ့နှင့ြ ဝိဇျဇာပညာရပမြွားကို တဖကကြမ်းခတ် တတမြှောကသ်ော ဝိဇျဇာနကြ၏ လူကုနကြူးဂိုဏြးကြီး ဖြစ်သည်။ နစေောင်းလာသည့အြခါ အကဉွြးသားများကို စဈဆေးရန် သင်ျဘောဝမ်းဗိုကအြတွင်းသို့ စောရှငကြသေောြ ဆင်းလာခဲ့သည်။

ကယွပြှောလှသည့ြ ပငလြယပြှာကြီးအတွင်းတွင် အကဉွြးသားတွကေို တကြှန်းပို့ပေးသည့ြ ထောငသ်င်ျဘောတစင်းထဲ ရှိနသညေတ်ော့ မဟုတပြါ။ သိပျပံနည်းပညာများနှင့ြ စီမံဆောကလြုပထြားသော ရယောဉတ်ဈစင်းလဲ ရှိနပေါသည်။ ထိုရယောဉပြေါတ်ှင် လူ ၂ ဦးပါလာသည်၊ ချောမောခန့ည်ားသည့ြ လူရှယတ်ဦးနှင့ြ မိန်းမချောချောသည့ြ လူငယတ်ဦး။ လူရှယကြ လူငယကြို အမိန့ပြေးသည်။

“နံပါတ် ၃ … ရဒေီယို ဆိုင်းလန့ြ လုပပြှီး စောင့န်ေ၊ ပုတသ်ငည်ို ကိုယပြွောကြ ဖနရြှငကြိုလဲ ဖြင့ထြား။ ဒီတခါ ငါကိုယတ်ိုင် သှားမယ်၊ တနာရီကြာရင် ငါပြနလြာခဲ့မယ်။ ပြနမြလာရငတ်ော့ မင်း လဈလိုကတ်ော့။”

ရပြငေကြယွန်ှင့ြ မိုငပြေါင်းများစွာ ကြာဝေးသော ဇယသွေီရိ၏ ညနခင်ေးမှာ သာယာလှသည်။ မကြာမီ ညအမှောင် ကရွောကလြာတော့မည်။ ညအမှောင်၏ အကာအကြယကြိုယူ၍ ဒုစရိုကလြောကသားများ လှုပရြှားကြတော့မည်။ သို့သောြ ဇယသွေီရိမှို့ကို ကာကြယပြေးမည့ြ သူရဲကောင်းတယောကြ ရှိနပေါသည်။ မိုးထိအောင် မှင့များသည့ြ တိုကခြေါငမြိုးတွပေေါမြှာ ကြားသဈမလေးလို ပြေးလှှားနသညေ့ြ လူစွမ်းကောင်းတယောကြ ဇယသွေီရိမှို့မှာ ရှိနပြေီ ဖြစ်သည်။

ထိုလူစွမ်းကောင်း၏ အမညန်ာမကား … ဝိဇျဇာနီ၊ ဇယသွေီရိရဲ့ သူရဲကောင်း ဝိဇျဇာနီ ဖြစ်ပါသည်။

ပြီးပါပြီ။

ရေးသားသူ – သွှငန်ှောင်းအိမ် (Nite.Gal)