⚠️⚠️⚠️ မှတခြကြြ – အင်းစကစြာပေ ဖြစ်ပါသည်။ အင်းစကစြာပဆေိုသညမြှာ မိသားစု မောငန်ှမ သှေးသားရင်း အချင်ြးချင်ြး လိင်းဆကဆြံသော အကြောင်းအရာကို စိတကြူးပုံဖောြ ရေးသားထားခွင်း ဖြစ်ပါသည်။ ထို့ကြောင့ြ မကြိုကြ မနှစ်သကပြါက မဖတရြှုပဲ ကြောသ်ှားပေးပါ။ ယခုဝတ်ထုမှာ စာပသဘေော ရေးသားခွင်း ဖြစ်သဖြင့ြ လိုကလြံအတုယူ ပြုလုပခြှင်းများ မပြုလုပပြါရန် မတ်ေတာရပခြံပါသည်။ ⚠️⚠️⚠️
—————–
” သဲလေး … ထတော့ကြာ … မထရင် ကိုကမြှာနောြ”
ခငလြရောင် တဈယောကြ တူဖြစ်သူ ဝယေံဇောအြား အိပရြာထဖို့ လာနိုးနသည်ေ။ ကြောင်းပြီးခါစ အသကြ၂၀ ကြောလြာပမယေ့ြ အိမမြှာ ကလေးတဈယောကလြို နထေိုငသ်ညမြှာ ဝယေံ အကငွ့ဖြစ်သည်။ မကြန်ှာသှယသ်ှယ် မကြခြုံးကောင်းကောင်း ဆံပငခြလယကြှဲလေးနှင့ြ နှုတခြမ်းနီတာရဲလေးစိကာ အိပန်သေော တူဖြစ်သူအား စိုကကြှည့လြိုကြ၏။
ငယင်ယကြတည်းက မိခငဆြုံးပါးသှားသဖြင့ြ သူမကိုယတ်ိုင် ပြုစုစောင့ရြှောကလြာခဲ့ရာ အခုဆို တကယ့လြူပျိုဖားဖား ဖြစ်နတေော့သည်။ ပကလြကလြေးအိပန်တေဲ့ ဝယေံဇောြ၏ ညဝတဘြောင်းဘီ အပါးလေးအောကမြှ ခုံးထွကန်သေော အရာကြီးအား ခငခြငလြရောင် ကုန်းကိုကပြဈတော့သည်။
” ခခြြ … အ အားးးး နာတယ် … တီခငရြဲ့ … သား နိုးနပေါပြီ
ဝယေံဇောမြှာ အဒေါဖြစ်သူ အိပခြန်းထဲ ဝငလြာသညန်ှင့ြ အိပခြငွယ်ောငဆြောငန်ကော သူ့လီးအား သချော အကိုကခြံလိုကသ်ည် ။ဒါကလည်း ဝယေံရဲ့ စွဲလမ်းနတေဲ့ ခံစားမှုတဈခုပါ။ မိခငမြရှိကတည်းက စီးပြားရေးလောကထဲ စိတမြှုတန်သေော ဖခငမြတ်ေတာ ငတမြှတန်သဖြေင့ြ အဒေါဖြစ်သူကိုသာ ငယင်ယလြေးထဲက တွယတ်ာမိနသည်ေ။ အဒေါဖြစ်သူ ခငလြရောငမြှာလည်း သူ့အပေါြ အလိုလိုကအြကြိုကဆြောငကြာ ပြုစုစောင့ရြှောကလြာခဲ့သည်။ ဘယလြောကခြစွလြဲဆို ကြောင်းသာပြီးသှားတာ ခစွသ်ူရည်းစား မထားပဲ ခငလြရောငအြပေါြ အမလေို အဒေါလြို ခစွသ်ူလို သဘောထားနထေိုငခြဲ့သည်။
ခငလြရောငမြှာ နှာတံစင်းစင်း နူတခြမ်းထူထူ မကြန်ှာမှာ ကုလားချော ချောလကြြ၊ ရငသ်ားထွားထွားနှင့ြ ကော့ထွကန်သေော ဖငသ်ားအိအိကြီးများမှာ ယောကြြားတိုင်း လညပြှနင်ေးယူရသည်။ အသကြ ၃၄ နှစ်ထဲ ရောကရြှိနသေောလည်း မသိလငွြ ၂၅ ကြောကြွောလြောကပြင် ထငမြှတကြှ၏။ လာရောကပျိုးပန်းသူတွေ များပြားသောလြည်း မိတဆိုးတူတောမြောငအြား ခစွမြဝသဖြင့ြ အပျိုကြီးဘဝကို ရဲရဲဝံဝံ ခံယူထားသည်။ အခုလည်း တူဖြစ်သူ ရယသ်ံကြားမှ ကိုကထြားသော ဝယေံဇော့ြ လီးအား ပါးစပမြှလှတကြာ လကဖြှင့ြ အုပကြိုငထြားလိုကြ၏။
” အခုထ … မကြန်ှာသဈ မုန့စြားတော့ …။ သားဖဖကေေ … ဒီနေ့ တီခငတ်ို့ကို သူ့မိတဆြှတဈေယောကရြဲ့ ဒငန်ာ တကခြိုင်းနတော … ည ပြနမြအိပဘြူးတဲ့ အမိန့တ်ောြ ပါးသှားလေးရဲ့ ”
ဝယေံဇောမြှာ ကုတငပြေါတ်ှင် လကထြောကအြားပြုထကာ အဒေါဖြစ်သူအား လှမ်းဖကထြားလိုကသ်ည်။ ခငလြရောင်၏ မကြန်ာချောချောလေးအား ကြည့်ရြင်း ပါးပြငန်ှဈဖကအြား အားရပါးရ နမ်းရှိုကပြဈ၏။
” ညဈပတလြေး မကြန်ှာသဈပြီးမှ တီခင့ကြို နမ်းလေ … ဟှန့ြ ”
တူးဝရီးနှစ်ယောကြ ကြီစယန်စဉြေ ကုတငခြေါင်းရင်းမှ ဝယေံ့ဖုန်းသံ မှညလြာတော့သည်။ ခငလြရောငမြှာ တူဖြစ်သူ ဝယေံဇောြ လီးအား ဆုပကြိုငထြားရမှ လှတရြင်း ဖုန်းအားယူဖြင့လြိုကသ်ည်။
” ဟဲလို … ကိုရဲလား ”
” အေး ညီမလေး နင့ဖြုန်းဆကတ်ာ မကိုငလြို့ ”
” ဟုတတ်ယ် … ဒီမှာ သားလေးကို အိပယ်ာနိုးနတောလေ ”
” အောြ … ငါ့အခန်းထဲက စားပြဲခုံပေါမြှာ ဖိုငတ်ဈခု ကနွခြဲ့လို့ … ယူပြီ ကုမျပဏီကို လာပို့ပေး ”
” ဟုတ် … ကိုရဲ … ဦးစိုင်းနဲ့ လာခဲ့လိုကမြယန်ောြ ”
ဦးရဲဇောြ ဖုန်းခသွှားမှ ဝယေံဇောအြား ဆှဲထူကာ သူမ ကုမျပဏီခဏသှားမလို့ မနကစြာ စားထားဖို့ မှာကြားရင်း အခန်းပြငထြှကခြဲ့လိုကသ်ည်။ ခငလြရောငတ်ို့ တိုကမြှာ ၂ ထပတ်ိုကဖြစ်ပြီး အိမအြပေါထြပတ်ှင် မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် ၂ ခန်းတွဲ ၄ ခန်းပါရှိပြီး ဧည့ခြန်းအဖြစ် လှကေားတည့တ်ည့ြ အခန်းလှတအြကယွတ်ဈခု ပါရှိ၏။ အိမ်၏ အရှေ့ဘကခြှမ်း ၂ ခန်းတွဲတွင် ဦးရဲဇောန်ှင့ဝြယေံဇောြ တဈခန်းစီနကော အနောကဘြကခြှမ်း ၂ ခန်းတွဲ ညာဘကခြန်း လှကေားနှင့ြ ကပလြကြအြခန်းက ခငလြရောင် အိပခြန်းဖြစ်သည်။
ဦးရဲဇောြ အိပခြန်းအား တံခါးဖြင့ကြာ စားပြဲပေါမြှ ဖိုငတ်ှဲအားယူပြီး အိမအြောကထြပ် ဆင်းလာခဲ့၏။အောကထြပတ်ှင် အိမထြဲဝငဝြငခြငွြး ဧည့ခြန်းနှင့ြ ညာဘကခြှမ်းတွင် အိပခြန်းအလှတန်ှဈခန်း စတိုခန်းတဈခန်း ဆောကလြုပထြားသည်။ စတိုခန်းနှင့ြ မကြန်ှာချင်ြးဆိုငတ်ှင် ရချိုးခန်းနှင့ြ မီးဖိုချောငအြခန်းအား တွဲလကြထြား၏။ ဧညခြန်းမှ ဖြတရြင်း အိမတ်ံခါးဖြင့ကြာ တိုကကြှီး၏ ဘယဘြကြ ကားဂိုဒေါငန်ှင့ြ ကပလြကြြ အိမအြသေးလေး တဈလုံးနား လွှောကလြာခဲ့သည်။
” ဦးစိုင်းရေ … ဦးစိုင်း … သမီးကို ကုမျပဏီ … ခဏလိုကပျို့ပါဦး …။ ကိုရဲဆီ ဖိုငတ်ှဲလေးတဈခု သှားပို့ရမှာမို့ ”
” လာပြီ သမီးရေ … အခုလေးတင် ကားရဆေေးပြီးတာ ”
အိမအြသေးလေးထဲမှ အပေါပျိုင်းဗလာဖြင့ြ ရစေိုပုဆိုးတိုတိုဝတထြားသော အသကြ ၅၀ ကြောြ လူတဈယောကြ ထွကလြာသည်။ ခငလြရောငမြှာ အသံနဲ့အတူ သူမနားလာရပသ်ော ဦးစိုင်းအား ကြည့်ရြင်း မကြန်ှာတဖကြ လှဲထားလိုကရြ၏။ ဦးစိုင်းမှာ ကားရဆေေးထားသဖြင့ြ ပုဆိုးမှာရဆေိုပြီး ကပန်ကော ပေါငကြှားမှာ လီးကြီးက အမှှောင်းလိုကြ အထင်းသားကြီး ငိုကဆြင်းနေ၏။
” အဝတအြစားလဲပါဦး ဦးစိုင်းရဲ့ … သမီးကို လိုကပျို့ပေးရမှာ ”
” အေးအေး သမီး … ခဏစောင့န်ောြ ”
ဦးစိုင်း၏ နာမညအြရင်းမှာ စိုင်းလုံဖြစ်ပြီး ဦးရဲဇောဆြီ အလုပလြုပလြာခဲ့သညမြှာ နှစ် ၂၀ ကြောလြာခဲ့ပြီ။ ခွံစောင့ြ လူယုံတဈဦးဖြစ်ပြီး ကားမောင်းကြှမ်းကငွသ်ဖြင့ြ အိမမြှာပဲ အပြီးခေါထြားကာ မှေးရပမြှသေို့ တဈနှစ် တဈခေါကလြောကသ်ာ ပြနခြှင့ပြှုထားသည်။ ခငလြရောငတ်ို့ အပေါတ်ှငလြည်း အထူးဂရုစိုကြ စောင့ရြှောကပြေးနသည်ေ။
” သှားစို့ သမီး … ခွံတံခါးနားကစောင့ြ ကားထုတပြှီး လာခဲ့မယ်
ဂိုဒေါငထြဲမှ ရဆေေးပြီးခါစ ကားလေးအားထုတကြာ ခွံဝထိ မောင်းလာခဲ့သည်။ ခွံပြငရြောကတ်ော့ ခငလြရောင် ကားပေါတ်ကစြဉြ ဦးစိုင်းမှာ ခွံတံခါးအား ပြနစြိကာ ကားထဲဝငရြင်း လမ်းမကြီးအတိုင်း မောင်းနှငန်ေ၏။
အဈကိုဖြစ်သူ ကုမျပဏီကိုရောကတ်ော့ ခငလြရောင် ကားပေါမြှဆင်းပြီး ကုမျပဏီ အဆောကအြဦးထဲ ဝငကြာ ဖိုငတ်ှဲပေး၍ ကားဆီပြနလြာခဲ့သည်။ ကားတံခါးဆှဲအဖြင့ြ မှငလြိုကရြသည့မြှငကြှင်းကြောင့ြ ခငလြရောင် ပါးစပအြဟောင်းသားနှင့ြ အံသှမှငသ်ကသ်ှားရ၏။ ဦးစိုင်းမှာ ပုဆိုးခါးပုံစအားဖြညပြှီး နီညိုရောငလြီးကြီးအား လကဖြှင့အြုပကြိုငကြာ ဂွင်းတိုကန်တေော့သည်။ ရုတတ်ရကြ မကြန်ှာလေး ရဲတကလြာပြီး ချောင်းဟန့လြိုကရြာ…
” ဟာ … သမီး … လရောင် … ဆောရီးနောျ ”
ခငလြရောငမြှာ စကားမပြောပဲ ခေါင်းငုံ့ကာ ကားထဲဝငထြိုငလြိုကသ်ည်။
” အိမပြဲမောင်းတော့ … ဦးစိုင်း ”
ကားလေးမှာ လာလမ်းအတိုင်း ပြနမြောင်းလာရာ ခငလြရောငတ်ဈယောကြ စိတထြဲ တရှိန်းရှိန်း ဖြစ်နရသေည်။ ဦးစိုငလြုံ၏ နီညိုရောင် လီးကြီးမှာ အတွေးထဲ စိုးမိုးထားနေ၏။ ခွံထဲကားဝငလြာတာတောင် သတိမထားမိပဲ ဦးစိုငလြုံ ဘေးက ပြောမှ ကြည့်လြိုကရြာ တိုကရြှေ့ ဆငဝြငအြောကြ ရောကန်သညေကြို သိရှိလိုကရြသည်။
” ရောကပြှီနောြ … သမီး ”
” ရှင် … ဦးစိုင်း … ဟုတ် ”
စိတရြှုပထြှေးစွာဖြင့ြ ကားပေါမြှဆင်းကာ အိမထြဲအဝင် ခွခေေါကလြဲနပြနေသ်ည်။
” အမလေး … အားးးးး ”
ဦးစိုင်းမှာ ကားဂိုဒေါငန်ားအရောကြ ခငလြရောင် အောသ်ံကြောင့ြ ကားအား စကရြပကြာ အိမပြေါကဝြ ပြေးလာခဲ့၏။
” ဟာ … လဲတာလား သမီး ”
ခငလြရောငမြှာ ဒူးတုတကြာ ဖငထြိုငလြကြလြေး လဲနသညေကြို မှငရြသဖြင့ြ ဦးစိုင်းမှာ ခငလြရောငဘြေးနား ဒူးတဈဖကထြောကကြာ ထိုငခြလွိုကသ်ည်။ ခငလြရောငမြှာ ခွချင်ြေးဝတအြားကိုငရြင်း မကြန်ှာလေး ရှုံ့မဲ့နကော ဝတထြားသော ထမိနစြကပကြ အတွင်းဘကြ ဒူးအထကန်ားထိ ခွဲထားသဖြင့ြ ပေါငအြတွင်းသား ဖြေးဖြေးလေးများ အတိုင်းသား မှငန်ရေ၏။
” ဟုတ် … ဦးစိုင်း … အားးးး ကြှတကြွှတ် … သမီးကို ခုံပေါြ အရငရြှှေ့ပေးပါ ”
ခငလြရောင် စကားဆုံးသညန်ှင့ြ ဦးစိုင်းလုံမှာ ဘယဖြကလြကကြ ကြောပြငအြားမရင်း ညာဖကလြကမြှ ဒူးခေါကကြှေးထဲ လကလြွှိုမကာ ထရပလြိုကသ်ည်။ ဦးစိုင်းလုံ ပုဆိုးအတွင်းမှ လီးကြီးမှာ ခငလြရောင်၏ ညာဖကတ်ငသ်ား အိအိကြီးအား အမှှောင်းလိုကြ ထောကမြိနေ၏။ ပင့မြလိုကသ်ဖြင့ြ ထမိနစြကပအြတွင်းဖကြ ခွဲထားသည့န်ရောမှ ဘယဖြကပြေါငတ်နလြေး ထွကလြာကာ ပေါငရြင်းဂွကြားထိ မှငန်ရော ဦးစိုင်းလုံမှာ မကြလြုံးများ ပြူးထွကလြာသည်။
ခငလြရောငမြှာလည်း သတိထားမိကာ သူမပေါငဂြှလေးအား လကဖြှင့ြ အုပထြားရတော့သည်။ ထိုငခြုံပေါခြအွပြီး ဦးစိုင်းလုံ ခါးဆန့ရြာ ပုဆိုးကြားက ထောငထြှကလြာတော့၏။
” အိုရြ … ဦးစိုင်း … ဟို ဟို … အပေါထြပကြ သမီးအခန်းထဲ ဒဏကြှလေိမ်းဆေးနဲ့ ပတတ်ီးလိပလြေး ယူပေးပါဦး ”
” အေးအေး သမီး … ဦးစိုင်း သှားယူပေးမယ် ”
ဦးစိုင်းလုံမှာ ဆေးလူး ပတတ်ီးစီးပေးပြီးမှ ဧည့ခြန်းထဲက ထွကခြှာသှားတော့သည်။ ခငလြရောငမြှာ ဦးစိုင်း ဒူးထောကြ၍ သူမအား ပတတ်ီးစီးပေးခွိန် ဦးစိုင်း ပုဆိုးကြားမှ ထောငထြှကန်သေော လီးအား ကြည့်ရြင်း ကြကသ်ိမ်းမှှေးများ ထနရသေည်။ ဦးစိုင်းဆီမှ ယောကြြားခွှေးနံ့ ခပပြှင်းပြင်းအား ပထမဆုံး စတငရြှူရှိုကမြိရ၏။ သူမ လကပြှန်းတတီးနသေော တူဖြစ်သူ ဝယေံဇောမြှာ သန့သ်န့ရြှင်းရှင်း နတတေသ်ဖြင့ြ ခွှေးနံ့ မရခဲ့ပေ။ ဦးစိုင်း ပြနပြှီး ခဏအကြာမှ တူဖြစ်သူ ဝယေံဇောမြှာ အပြငမြှ ဘောလုံးလေးပိုကရြင်း အိမထြဲဝငလြာတော့သည်။
” ဟင် … တီခင် … ခွထေောကကြ ”
” အမလေး … သဲရာ … အခုမှ ပေါလြာတော့တယ် … အိမထြဲအဝင် ခွခေေါကလြဲတာ သားရဲ့ ”
” ဟာ … အရမ်းနာသှားလား ”
တူဖြစ်သူဝယေံဇောြ၏ ပြာပြာသလဲ အမူယာလေးအား ကြည့်ရြင်း စိတထြဲ ကြညန်ူးမိကာ ဒဏရြာတဝကြ သကသ်ာသလို ခံစားမိသည်။ သူမခွထေောကန်ား ကြမ်းပြငပြေါထြိုငခြကြာ ပတတ်ီးစည်းထားသော ခွဖမေိုးလေးအားကြည့်ရြင်း မကြန်ှာလေးမဲ့နသေော ဝယေံအား…
” လာ … သဲ … တီခငန်ားထိုင် ”
” သားရချိုးလိုကြဦးမယလြေ … ပြီးမှ တီခငန်ဲ့ ထမင်းအတူစားပြီး အိမပြေါတ်ကမြယ် ”
အဒေါဖြစ်သူ နဖူးလေးအား နမ်းရင်း ရချိုးခန်းဖကြ ထွကသ်ှားတော့၏။ ခဏအကြာတွင် တဘကအြဖြူတဈထညအြား ခါးပတကြာ ပြနထြှကလြာရာ…
” သဲလေး … တီခင့ကြို အိမပြေါတ်ှဲပို့ကြာ ခဏနကြမှေ ထမင်းစားမယ် ”
” ဟုတ် … တီခငသ်ဘော … လာ ”
စကားပြောရင်း ခငလြရောငန်ားလွှောကလြာကာ တွဲထူလိုကသ်ည်။ ခွိုင်းအောကကြ ပင့ထြူလိုကသ်ဖြင့ြ ဝယေံဇောြ ညာဖကလြကမြှာ ခငလြရောငန်ို့အုံတဈဖကအြား အုပကြိုငမြိတော့သည်။ တွဲထားရင်း အိမပြေါဖြှည်းဖြည်းချင်ြး တကကြာ ခငလြရောင် အိပခြန်းထဲ ရောကလြာခဲ့၏။ ကုတငပြေါခြအွပေးတွင် ခငလြရောငမြှာ ညာဖကလြကကြ အိပရြာအားပြုထောကကြာ ဖငကြှီးအား စွေ့ကနဲ့ထိုငခြလွိုကသ်ည်။ ပြီးမှ အရှိနလြှန် လှနမြသှားစရန်ေ ဘယဖြကလြကကြ ဝယေံဇော့ခြါးအား ဖမ်းဆှဲလိုကြ၏။ သို့သောြ ခါးအားမဆှဲမိပဲ ပတထြားသော တဘကအြားဆှဲမိရာ ဝယေံဇောမြှာ တဘကကြွှတသ်ှားပြီး ခငလြရောငလြကမြောင်းလေးအား ဖမ်းထိန်းပေးလိုကသ်ဖြင့ြ လီးတန်းလန်း ဖြစ်နရှောတော့သည်။
” ခခြြ … သဲရယ် … တီခင့ကြို မခွိမ်းချောကပြါနဲ့လား ”
” ဟာဗွာ … တီခငန်ောြ … ပေး သား တဘကကြို ”
လီးအား လကန်ှဈဖကဖြှင့ြ အုပထြားရင်း အဒေါဖြစ်သူဆီ တဘကအြား ပြနတ်ောင်းနေ၏။
” မပေးပါဘူး … လာ … တီခင့ရြှေ့ … မနကကြလည်း အားရအောင် မနမ်းလိုကရြဘူး သားဖဖေေ ဖိုငတ်ှဲပို့ခိုင်းတာနဲ့
ဝယေံဇောမြှာ ခငလြရောငရြှေ့ တိုးရပလြိုကရြာ ခငလြရောငကြ အုပထြားသော လကန်ှဈဖကအြား ဖယရြင်း လီးထိပအြား ပြှတကြနဲ့ နမ်းရှိုကလြိုကသ်ည်။ ရချိုးပြီးခါစ ဆပပြှာမှှေးနံ့လေးသင်းနသေော ဝယေံဇောြ့လီးအား သူမပါးလေးဖြင့ြ ကပလြိုကြ၊ နှာခေါင်းခွှနခြွှနလြေးဖြင့ြ ထိုးနမ်းလိုကြ စိတကြှိုကလြုပန်တေော့၏။ လီးက တဖြည်းဖြည်း မာလာရာ ဝယေံဇောမြှ ခငလြရောငခြေါင်းအား ဖမ်းထိန်းရင်း နှုတခြမ်းဖူးဖူးလေးထဲ ဒဈဖူးတေ့ကာ ကော့သှင်းလိုကတ်ော့သည်။
” ဖလှပ် … ဗစြျ … ပလှပ် … အုဝု ”
” ဝူးးး … ဖလု … အဟှတ် ဟှတ် … သဲရာ … ဖြည်းဖြည်း ”
ခငလြရောငမြှာ အဆကမြပြတလြိုးနသေော ဝယေံလီးအား ပါးစပမြှထုတကြာ ခဏ အမောဖြနရေသေည်။ အရှယမြရောကခြငကြတည်းက တူဖြစ်သူ ဝယေံဇောြ့လီးအား စုပပြေးတတရြာ ငယရြှယစြဉြ လီးက သေးသဖြင့ြ အခကခြဲမရှိသောလြည်း အရှယရြောကကြာ လုံးပတရြော အရှညရြော ဖြံ့ဖြိုးလာသော လီးကြီးအား သတိထားစုပန်ရသေည်။ ဒဈပြုတကြာ ပန်းဆီရောငဒြဈဖူးကြီးမှာ ကားထွကလြာသဖြင့ြ လီးအရင်းထိမွိုတိုင်း သူမ အာခေါငပြွော့လေးအား ထိုးမိသဖြင့ြ ခဏတိုင်း သီးကာ ပျို့နရေ၏။
” ရှီးးးး … ဆောရီး တီခင် ”
” သားဟာကြီးက ထွားလာပြီကြ … တီခင် မနည်းစုပန်ရတော ”
” အင်းပါ တီခငရြယ် … ပါးစပပြဲ ဟထားတော့ သားဂွင်းထုလိုကမြယ် ”
ခငလြရောင် နှုတ်းခမ်းဝလေးထဲ တေ့ကာ ဂွင်းထုရင်း လရညမြွား ပန်းထည့လြိုကတ်ော့သည်။ ပါးစပထြဲဝငလြာသမွှ လရညမြွားအား တဂွတဂြှတ် မွိုခရွင်း လီးထိပအြား ဆှဲစုပပြေးရာ ဝယေံဇောမြှာ ညည်းတွားနရေ၏။
” အားးး … တီခင် … ရှီးးးးးး … ကောင်းလိုကတ်ာ … အ အားးးးးး ”
ဒဈကြီးအား စုပထြားရင်း လရညမြွားကုနမြှ လှတပြေးလိုကတ်ော့သည်။
” သဲ … အဝတအြစား ဝတ်ဦး အအေးပတမြယ် ”
” သားလည်း တီခင့ဟြာကို ယကြဦးမယလြေ ”
” အှန်းပါ … အင်ျကြီနဲ့ ဘောင်းဘီတိုလေး အရငသ်ှားဝတ် ”
ဝယေံဇောမြှာ လီးတန်းလန်းဖြင့ြ ခငလြရောင် အခန်းမှထွကကြာ သူ၏အိပခြန်းဘကြ ကူးလာခဲ့လိုကသ်ည်။ တီးရှပအြကြပလြေးနှင့ြ သရီးကြာတားဘောင်းဘီ ဇကလေး ဝတကြာ အဒေါဖြစ်သူ အိပခြန်းဆီ အမှနပြှနလြာခဲ့၏။ သူပြနရြောကခြွိန် ခငလြရောငမြှာ ကုတငပြေါြ ပကလြကလြှနကြာ လှဲနတေော့သည်။ ဝယေံလည်း ကုတငပြေါတ်ကကြာ ခငလြရောငပြေါငကြှား ဝမ်းလွားမောကကြာ အဖုတန်ရောလေးအား စကပထြမိနအြပြငမြှ နမ်းရှိုကြ၏။ ပြီးမှ ပေါငသ်ားတုတတ်ုတလြေးအား ဆှဲဖြဲရာ…
” အ ”
” ဟင် … တီခင် … ဘာလို့ ”
” ညဘကခြှထေောကကြ ခေါကလြဲထားလို့ပါ သဲရဲ့ … နည်းနည်း နာနသေေးတာ ”
ညာဖကပြေါငအြား ဖြည်းဖြည်းတွန်းဖြဲပြီးမှ စကပထြမိနအြား ခါးခွိတဖြှုတကြာ ခွှတပြဈလိုကသ်ည်။ ပေါငသ်ားတုတတ်ုတဖြှေးဖြေးကြီး အလယမြှ စောကပြတရြဲရဲလေးမှာ ဖောင်းကြှနသညေကြို မှငလြိုကရြ၏။
ဝယေံအကြိုကြ စောကမြှှေးများအား အမြဲရိပထြားပေးရသည်။ ဘေးနှုတခြမ်းသားနှစ်ခုက ဖောင်းအိနရော ဝယေံတဈယောကြ မကြန်ှာအပကြာ လွှာအပြားလိုကြ ယကပြဈလိုကတ်ော့၏။ ပထမဆုံး စောကရြညန်ံ့ညှီစို့စို့လေး ဝယေံနှာခေါင်းထဲ တိုးဝငလြာသည်။ ဘဝငခြိုကသ်ှားရသည်။ ခငလြရောင်၏ စောကပြတန်ံ့မှာ ဝယေံ စွဲလန်းနှစ်ခွိုကရြသော ခံစားမှုတဈခုပင် ဖြစ်၏။
” အားလားးး … ကြိုကလြား … သဲလေး ”
” ကြိုကတ်ာမဟုတဘြူး ခစွတ်ာ တီခငရြ ”
” အယ် … တီခင် … ဒါကြီးကိုလား ”
” အကုနပြေါ့ … တီခငရြဲ့ … သားက … တကိုယလြုံးကို … ခစွတ်ာ … ဒါမဲ့ ”
” အမ် … ဒါမဲ့ … ဘာလို့ ”
” တီခင့ြ … ဟာကြီး သားက ယကလြို့ပဲရတာလေ … စားမှ မစားရတာ ”
” အမလေးတောြ … သဲက … တကိုယလြုံး … လုပခြငွသ်လို လုပန်ရတော အားမရဘူးလား ”
” သား … တီခင့ကြို … လိုးချင်လြှပြီဗွ ”
” ဟယ် … သဲလကန်ဲ့ လိုးနရတောကို ”
” ဟာ … လကန်ဲ့က အားမရဘူး … သားလီးနဲ့ လိုးချင်တ်ာဗွာ ”
” ကဲ … စကားပြောတာရပပြှီး … ယကပြေးဦးလကြော ”
ခငလြရောငမြှာ တူဖြစ်သူဝယေံဇောအြား အကုနလြိုကလြွောထားပမယေ့ြ သူမ အဖုတလြေးအား အခုထိ အလိုးမခံသေးပေ။ ဝယေံဇောြ တအားထနလြာလငွြ သူမပါးစပန်ှင့ြ နို့နှစ်လုံးကြား အလိုးခံရင်း လရညထြှကအြောင် စုပပြေးလိုကသ်ည်။ ဝယေံဇောမြှာ တဈကြိမ် ကြိုးစားဖူးသည်။ သို့သောြ ခငလြရောငကြ လကမြခံသဖြင့ြ ထပမြံမကြိုးစားတော့ပေ။
အခုလည်း အဒေါဖြစ်သူ စောကပြတအြား အားရပါးရ ယကပြေးရင်း စောကစြိလေးအား သှားဖြင့ြ မထိတထိလေး ကိုကကြိုကပြေးနသည်ေ။ ခငလြရောင် ကိုယလြုံးလေး တွန့လြိမကြာ ပေါငသ်ားတုတတ်ုတကြှီးများ တဇပဇြပတ်ုနန်လငွြေ ရမျမကစြိတပျိုကြှပြီး အစိလေးအား ပါးစပထြဲငုံရင်း လွှာဖြင့ြ ဝိုကဆြှဲပေးတတ်၏။
” ဟူးးးး … တတလြိုကတ်ာ … သဲရာ …။ တီခင့ြ အူတွေ အသဲတွေ ဗှောင်းဆနန်ပေါပြီကြာ…။ အင်း … ဟုတတ်ယ် … စုပစြုပ် … အစိလေးစုပထြား မလှတန်ဲ့ ”
ခငလြရောင် ဖငကြှီးကော့တကလြာရင်း ဝယေံခေါင်းအား သူမလကန်ှဈဖကဖြှင့ြ ဆှဲကာ စောကပြတန်ှင့ပြါးစပအြား ဖိကပထြားတော့သည်။
” အားးး … ရှိးးးးးးးးး … သား … သား … အ … သားသားရယ် … ကောင်းလိုကတ်ာ … အမလေးးး ဟူးးးးးးးး ”
အဒေါဖြစ်သူ အထွဋထြိပရြောကတ်ော့မှာမို့ ဝယေံဇောမြှာ စောကစြိလေးအား ပါးစပထြဲမှ မထုတတ်ော့ပဲ တပြှတပြှှတ် စုပရြင်း ကြှတကလြာသော ဖငသ်ားကြီးအောကြ လကလြွှိုသှင်းကာ ဆုပန်ယပြေးပြီး အစိလေးအား ခပစြပစြပလြေး ကိုကပြေးလိုကသ်ည်။
” အားးး အားးး အားးးးးးး … တီ တီ … တီခင် … အားးးး … ထွကျ … ထွကျ …… ရှီးးးးး … ထွကျ ပြီ သဲ ရယ် … အားးးး အားးးးးးးးး ”
စောကခြေါင်းတွင်းမှ အရညမြွား ဒလဟော ထောငပြန်းကာ ဝယေံမကြန်ှာအား သူမစောကပြတဖြှင့ြ ဖိပြတန်တေော့သည်။ ပေါငသ်ားများ တဇပဇြပမြွားတုနရြင်း ခါးလေး ဆကကြနဲ့ ဆကကြနဲ့ ကော့ထိုးကာ ဖငကြှီးမှာ အိပယ်ာပေါြ ပြနကြလွာတော့၏။ ဝယေံခေါင်းအား လှတမြပေးပဲ သူမ အဖုတလြေးနှင့ြ ဆှဲကပထြားကာ ခဏအကြာမှ … ဟူးကနဲ့ … သကပြှင်းအရှညကြှီးခရွင်း ငှိမသ်ကသ်ှားတော့သည်။
နှစ်ဦးသား အနားယူရင်း အိပပြွောသ်ှားရာ ညနပေိုင်း ဦးရဲဇောြ ဖုန်းဆကမြှ အိပယ်ာထကာ ရအတေူခွိုးကြသည်။ အဝတအြစား သန့သ်န့ပြှန့ပြှန့လြေး ဝတပြှီးမှ တူဝရီးနှစ်ယောကြ ဦးရဲဇောြ မိတဆြှေ၏ ဒငန်ာသို့ ထွကလြာခဲ့လိုကြ၏။
ဒငန်ာပြဲထဲ ဝငလြိုကသ်ညန်ှင့ြ လူအားလုံး၏ မကြလြုံးများက ခငလြရောင် ကိုယပြေါသ်ို့ ကရွောကလြာတော့သည်။ အနကရြောင် ကိုယကြှပအြင်ျကြီလေးနှင့ြ စကပဒြူးဖုံးလေးအတွင်းမှ ဖငသ်ားအိအိကြီးမှာ လမ်းလွှောကတ်ိုင်း တုနခြါနရော မှငရြသူအဖို့ အသဲယားနရသေည်။ မကြန်ှာချောချောလေးက ပြုံးထားရာ အကြည့်ခြငွြးဆုံသည့် လူတိုင်း အလိုလို ခေါင်းညိတပြှကြ၏။ ဝယေံဇောမြှာ စဝငကြတည်းက အူတိုနမေိရာ အတွင်းထိ မသှားတော့ပဲ အနီးနား စားပြဲအလှတတ်ဈလုံးတွင် ဝငထြိုငဖြို့ ပြောလိုကတ်ော့သည်။
” တီခင် … ဒီဝိုင်းပဲ ထိုငရြအောင် ”
” အင်း … သဲ … ထိုငလြေ ”
ခဏအကြာ သူမတို့ဝိုင်းအား ဦးရဲဇောြ၏ လုပင်န်းပါတနာ ဦးသူရိန် ရောကရြှိလာခဲ့သည်။ စကားပြောရင်း ဦးသူရိန်၏ မကြလြုံးများမှာ ခငလြရောင်၏ နို့အုံကြီးများပေါဝြဲနသဖြေင့ြ ဝယေံမှာ မကြစြိပကြြ မကြန်ှာပကြြ ဖြစ်လာခဲ့ရသည်။ ဦးသူရိနဘြေးမှ ဇနီးဖြစ်သူ ဒေါစြိမ်းသူဇာကလည်း မိန်းမချင်ြးပင် ဟနမြဆောငန်ိုငလြောကအြောင် ခငလြရောင်၏ အလှတရားများအား ငေးမောကြည့်ရြှုနတေော့၏။
” ကိုရဲဇောြ မလာတော့ဘူး ထငတ်ယ် ”
” ဟုတ် … ကမွက ကိုရဲညီမ … ခငလြရောငပြါ …။ ဒီဘကကြ ကိုရဲသားလေး ဝယေံဇောပြါ …။ ကိုရဲက သူမလာနိုငလြို့ ကမွတို့ကို လှတလြိုကတ်ာပါ ”
” အောြ … ဒီမှာ … ကြောကမြှတလြုပင်န်းက လူတွဖေိတထြားလို့ ကိုရဲဇောန်ဲ့ မိတဆြကပြေးမလို့ပါ …။ ကနွော့န်ာမညကြ သူရိနပြါ။ ဒါက ကနွောဇြနီး စိမ်းသူဇာပါ ”
” ဟုတ် … တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယရြှင် ”
” ညီမလေးက တကယ့န်တသ်မီးလေးပဲ ချောလိုကတ်ာ ”
” မမလည်း ချောပါတယန်ောြ ”
ခငလြရောငမြှာ နဖူးပေါဝြဲကလွာသော ဆံနှယမြွားအား ခေါင်းတဈခကြရြမ်းပြီး ဘေးလှဲရင်း ဒေါစြိမ်းသူဇာအား ပြုံးပြကာ ပြနလြညပြှောဆိုလိုကသ်ည်။ မကြန်ှာသှယသ်ှယ် ချောချောလေးနှင့ြ မကြလြုံးရှဲကြီးများပင့ကြာ နူတခြမ်းဖူးဖူးလေးမှ ထွကလြာသော အသံလေးကြောင့ြ ဦးသူရိနတ်ဈယောကြ မိန်းမောသှားရ၏။ ခငလြရောငတ်ို့ အစားအသောကမြွား စားနခွေိန် ဦးသူရိနတ်ို့ လငမြယားမှာ ဒငန်ာခန်းမ အတွင်းမှ သီးသန့အြခန်းသို့ ဝငလြာခဲ့လိုကသ်ည်။
” မောငန်ောြ … မကြလြုံးတွေ ကြှတကြမွတတပြဲ ”
” ဟုတတ်ယစြိမ်းရေ … တကယကြို ပြည့စြုံတဲ့ မိန်းမနောြ ”
” စိမ်းတို့ မိန်းမချင်ြးတောင် ငေးယူရတာတော့ ဝနခြံပါတယ် မောငရြယ် …။ ဘာလဲ … မောင် စိတပြါနပြေီဟုတ် ”
ဒေါစြိမ်းသူဇာမှာ ပါးနပထြကမြှတသ်ော မိန်းမတဈယောကြ ဖြစ်သည်။ မှနမြာပြည်၏ စီးပြားရေးထိပတ်န်းပညာရှငထြဲ ပါနသေော ခငပြှန်းဖြစ်သူအား ကောင်းမှနစြှာ ထိန်းခွုပထြားနိုင်၏။ ခငပြှန်းသည် လိုသမွှ အကုန် ဖနတ်ီးဖြရှငေပြေးတတသ်ည်။ အပေါင်းသင်းဆန့ကြာ လကတ်ံရှညသ်ူမို့ ဦးသူရိန် ဘာလုပလြုပ် ခွတဈေလှမ်းပိုကာ လွှောကပြှတတ်၏။ မယားငယ် မထားခိုင်းပဲ ဦးသူရိန် ဖြုတခြငွသ်မွှ မိန်းမများအား မရရအောင် ဖနတ်ီးယူကာ ကာမစည်းစိမအြား ခံးစားစသည်ေ။ နောကပျိုင်း ကိဈစများအား ဦးသူရိနမြသိအောင် ဖြရှင်ေးပေးတတ်၏။ အခုလည်း ဦးရဲဇောည်ီမ ခငလြရောငအြား ဦးသူရိန် စိတဝြငစြားနသဖြေင့ြ သူမက အရငန်ှပကြှောင်းပေးကာ စကားခေါလြိုကသ်ည်။
” မလှယလြောကဖြူး စိမ်းရဲ့ …။ ခငလြရောငကြ အပျို … စီးပြားရေး အရလည်း ကိုရဲဇောကြ မောငတ်ို့နဲ့ လယပြယပြှေးနတော …။ သာရငသ်ာမယ် မလွော့ဘူး ”
” အခွိနတ်ော့ ယူရမှာပေါ့ မောငရြယ် …။ ကဲပါ စိမ်းတာဝနထြား … ဟုတပြှီလား ”
” ဒါမို့ … စိမ်းကို မောငကြ ခစွန်ရတော ”
” ဒါပဲနောြ … စိမ်းမသိပဲ … မောင် အငယတ်ှေ မထားရဘူး … မောင့စြိတကြှိုကြ အကုနလြုပပြေးနတော ”
” မထားပါဘူး စိမ်းရယ် …။ မောငရြဲ့ လိုတရ ဇနီးလေးလောကြ ဘယသ်ူမှ မခစွပြါဘူး ”
ဟုတတ်ော့ဟုတသ်ည်။ ဦးသူရိနမြှာ မိန်းမတဈယောကအြား ၃ ကြိမထြကြ ပို၍ ဆကဆြံလေ့ မရှိပေ။ သူဆန်ဒပြည့ဝြတဲ့အခါ အလုပထြဲပဲ စိတန်ှဈထားလကြရြှိသည်။
” ကဲ … ခငလြရောငတ်ို့ စားပြီးလောကပြှီ။ သှားနှုတဆြကကြှစို့ မောင်…။ အခွအနေပေေးရင် … အခု စရံသဘောလေး … ရချင်ရြနမှော ”
ဦးသူရိနတ်ို့ လငမြယားနှစ်ယောကြ ခငလြရောငတ်ို့ စားပြဲရောကတ်ာနဲ့ စတငန်ှုတဆြကရြင်း ဝငထြိုငလြိုကကြှသည်။ စကားခဏပြောနစဉြေ ဒေါစြိမ်းသူဇာမှာ ဦးရဲဇောထြံ ဖုန်းဆကတ်ော့သည်။
” ဟဲလို … စိမ်းသူဇာပါရှင် ”
” အောြ … မစိမ်းရေ … ကိုသူရိနကြို ပြောလိုကပြါဦး…. ကနွောြ ဒီက ထွကမြရလို့ပါ … ကာစတနမြာ အသဈတွေ ရောကန်လေို့ ကိုယတ်ိုင် ဧည့ခြံပေးနရလေို့ပါ ”
” ရပါတယရြှင်။ ကိုရဲဇောည်ီမ အချောလေးနဲ့ သားချောလေး လာပါတယရြှင့ြ ”
” ဟုတ် … ကနွောမြအားလို့ သချောလှတလြိုကတ်ာပါ ”
” ကမွလည်း … ကြောကစြိမ်းဘယကလြေး လကဆြောငပြေးချင်တ်ာ… ကိုရဲဇောြ ဇနီးမရှိတော့ … ဒီက ညီမကိုပဲ ပေးလိုကတ်ော့မယ် ”
” ဟာ … အားနာစရာဗြာ ”
” အားမနာရပါဘူး ဒီလောကန်ှဈတွေ ပေါင်းသင်းလာတာကို … ဒါပဲနောြ ”
” ဟုတ် … မစိမ်း ”
” ကဲ … ညီမရေ … အမှတတ်ရလကဆြောင် ပေးချင်လြို့ … အိမလြိုကခြဲ့ရမယန်ောြ ”
ဒေါစြိမ်းသူဇာမှာ ဦးရဲဇောြ ဖုန်းခသွှားသညန်ှင့ြ ခငလြရောငဘြကြ တဆကတ်ည်း ပြောလိုကတ်ော့သည်။ ဝယေံဇောမြှာလည်း အဒေါဖြစ်သူအား ရမျမကထြနသ်ော မကြလြုံးများနှင့ြ ဝိုင်းကြည့်န်သညေကြို မမှငခြငွတ်ော့သဖြင့ြ ဒေါစြိမ်းသူဇာ စကားဆုံးသညန်ှင့ြ ပြောရြှှငသ်ှားရ၏။ ဤခန်းမထဲမှ အမှနထြှကခြငွန်မေိရာ ခဏအကြာ ဦးသူရိနမြှာ အရေးကြီးကိဈစလေး ပေါလြာသဖြင့ြ အိမခြဏပြနရြမညဖြစ်ကြောင်း ဘေးစားပြဲဝိုင်းများအား နှုတဆြကရြင်း ဒငန်ာအတွကြ ငှားထားသော ဟိုတယခြန်းမထဲမှ ခငလြရောငတ်ို့နဲ့အတူ ထွကခြဲ့လိုကသ်ည်။
ဦးသူရိနတ်ို့ ကားလေးနောကမြှ ဝယေံဇောကြ အသာကပမြောင်းရင်း တဖြည်းဖြည်း လူခမွြးသာများနထေိုငသ်ော ဆိတင်ှိမရြပကြှကတ်ဈခုသို့ ရောကရြှိလာ၏။ အုတတ်ံတိုင်း အမှင့ကြှီးခတထြားပြီး ရောငစြုံမီးများထွန်းထားသော ခန်းနားထညဝြါသည့ြ တိုကကြှီးတဈလုံး၏ ခွံရှေ့အရောကြ ဦးသူရိန် ဟှန်းတီးရာ အတွင်းမှ လူတဈယောကြ ပြေးထွကလြာကာ ခွံတံခါး လာဖြင့ပြေးနေ၏။ ကားလေးနှစ်စီး ရှေ့ဆင့န်ောကဆြင့ြ ခွံထဲမောင်းဝငပြှီးမှ ခွံဝန်းတံခါးအား ပြနပြိတလြိုကသ်ည်။
ဧည့ခြန်းတွင်းရောကသ်ညန်ှင့ြ ကြောကစြိမ်းနှင့ြ ပြုလုပထြားသော ပရိဘောဂပစ်စည်းများ တွေ့လိုကရြတော့သည်။ နံရံကပပြနခြွီများ ပန်းပုရုပမြွား နှင့ြ အလှဆငထြားရာ ဧည့ခြန်းထဲဝငလြိုကသ်ညန်ှင့ြ စိတထြဲ ထူးဆန်းကြညန်ူးသှားစရသေည်။
” ထိုငကြှဦး … ညီမ …။ သားလေးရော ထိုငန်ောြ …။ အအေးလား အပူလား ကြိုကတ်ာပြော ”
” နပေါစေ … မမရယ် … ဟိုမှာလည်း စားလာကြတာ ”
” အခွိုရညတ်ော့ သောကပြါဦး ညီမရယ် ”
ဒေါစြိမ်းသူဇာကိုယတ်ိုင် အနီးရှိ ရခေဲသတ်ေတာထဲမှ အခွိုရည် နှစ်ဗူးထုတကြာ ဖနခြှကရြှည် အလှတန်ှဈလုံး ခပြေးလိုကသ်ည်။
” ခဏနားပြီးမှ လကဆြောငပြဈစည်း ရှေးကြတာပေါ့။ မောငကြိုယတ်ိုင် ပြပေးလိုကန်ောြ …။ နိုငင်ံခွားပို့မယ့ြ အထညတ်ှထေဲက ပေးလိုကြ ”
” အင်းပါ စိမ်းရဲ့ ”
ကြောကစြိမ်းပြားအား အလူမီနီယံကြပထြားသော စာပြဲခုံတွင် ဦးသူရိနတ်ို့လငမြယားနှင့ြ ခငလြရောငတ်ို့ တူဝရီး မကြန်ှာချင်ြးဆိုငထြိုငရြင်း စကားပြောနကြသေည်။ အတောလြေး ပြောပြီးမှ ဒေါစြိမ်းသူဇာက…
” မိုးခွုပန်မယေန်ောြ မောင်။ ညီမလေးတို့ ပြနရြဦးမယ် … လကဆြောငပြဈစည်းလေး ရှေးပေးလိုကတ်ော့ ”
” အောြ … ဟုတသ်ား … အတွင်းလိုကကြှည့ြ ခငလြရောင် ”
ခငလြရောငလြည်း ဦးသူရိနန်ောကမြှ ကပလြိုကသ်ှားရာ ဧည့ခြန်း၏ ညာဖကဘြေး ဒုတိယမှောကအြခန်းအား ဝငလြာခဲ့ကြသည်။ အထဲရောကသ်ညန်ှင့ြ မီးခလုပဖြှင့ရြာ မှနကြောငတ်ာများဖြင့ြ အစီအရီခင်းထားသော ကြောကစြိမ်းလကကြောကမြွား ဘယကမြွား ပန်းပုရုပလြေးများ မွိုးစုံတွေ့လိုကရြတော့၏။ ခငလြရောငမြှာ ကြောကစြိမ်းပစ်စည်းများ တဈနရောထဲ ဒီလောကမြွားများစားစား မတွေ့ဖူး၍ စိတထြဲ ထူးဆန်းအံသှနရသေည်။
” ကြည့်ပြှီး ကြိုကတ်ာပြော ခငလြရောင်။ အမှတတ်ရ လကဆြောငပြေါ့ ”
ကြောကစြိမ်းပစ်စည်းများအား ကြည့်န်သေော ခငလြရောင်၏ နောကပျိုင်းအလှအား ဦးသူရိနမြှာ ငေးမောခံစားနမေိသည်။ အသားဖြူဖြူ ပုခုံးကယွကြာ ကိုယကြှပအြင်ျကြီလေးအောကကြ ခါးသေးကဉွလြေးနှင့ြ ကော့ထွကန်သေော ဖငကြှီးကြောင့ြ ဦးသူရိန် စိတထြဲ မရိုးမယှ ဖြစ်နရသေည်။ ဖြစ်နိုငလြငွြ အခုခကြခြငွြး နောကမြှ ဆှဲလုပခြငွသ်ည့စြိတမြွား တဖြားဖြား ပေါလြာနေ၏။
ထိုစဉြ တံခါးဖြင့သ်ံနှင့အြတူ ဒေါစြိမ်းသူဇာ ဝငလြာကာ ပစ်စည်းရှေးရလား မေးနသည်ေ။ ခငလြရောငမြှာ ရုတတ်ရကမြို့ ဘာယူရမှန်း မသိသဖြင့ြ ခေါင်းခါပြလိုကသ်ည်။ ဒေါစြိမ်းသူဇာက မှနကြောငတ်ာ တဈခုထဲမှ ကြောကစြိမ်းဘယကတ်ဈခု ထုတယ်ူကာ ခငလြရောငအြား ကိုယတ်ိုငဝြတဆြငပြေးရန် လှမ်းခေါလြိုကသ်ည်။ ခငလြရောငလြည်း ဒေါစြိမ်းသူဇာနှင့ြ မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် အနအထေား တိုးကပရြပလြိုကြ၏။
ကြောကစြိမ်းဘယကြ ဝတပြေးရာ ဒေါစြိမ်းသူဇာနှင့ြ ခငလြရောငတ်ို့ လူချင်ြး မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် နီးကပသ်ှားသဖြင့ြ နို့အုံကြီးနှစ်ခုမှာ ထိကပန်ရသေည်။ ခငလြရောင်၏ ဂုတလြေးပေါြ ဘယကကြှိုးခွိတလြေးခွိတပြေးရာ အဆငမြပြသဖြေင့ြ ခငပြှန်းဖြစ်သူ ဦးသူရိနအြား အကူညီတောင်းလိုကပြှန်၏။
” မောင် … ခဏလာပါဦး … ညီမလေးနောကကြနေ ခွိတကြလေး ကြည့်ပြေးပါဦး။ ကြပန်တော ထငတ်ယ် ”
ခငလြရောငမြှာ နောကကြွောဘကြ ခွသေံနှငအြတူ ဦးသူရိန် ကပလြာမှန်း သိလိုကပြှီး သူမဖငကြှားအား ခပန်ှေးနှေးအရာကြီးနှင့ြ ဖိထောကလြိုကသ်ညကြို ခံစားသိရှိလိုကရြသည်။ ကိုယလြုံးလေး ဆကကြနဲ့တုနသ်ှားရင်း ရှေ့တိုးကပရြာ ဒေါစြိမ်းသူဇာနှင့ြ နို့အုံချင်ြး ဖိပြတသ်လို ဖြစ်နရေ၏။ ထိုစဉြ သူမပုခုံးလေးပေါြ ဝငသ်ကထြှကသ်ကြ နှေးနှေးလေး ကရွောကလြာတော့ စူးကနဲ ဖြစ်သှားရပြနသ်ည်။
ဦးသူရိနအြနမ်းကြောင့ြ စူးကနဲ ခံစားမိသညန်ှင့ြ ဖငသ်ားကြီးအား အလိုလို ကော့ပေးမိသလို ဖြစ်နေ၏။ ရှေ့မှ ဒေါစြိမ်းသူဇာမှာ သူမအဖြစ်အားမသိပဲ တိုးကပကြာ ဂုတသ်ားပေါမြှ ဘယကခြွိတလြေးအား ကြည့်န်ဟနေတ်ူသည်။
” ရလားမောင် ”
” ကြပလြောကတ်ယ် စိမ်းရ ”
” ဖိဆှဲကြည့်ပြါဦး မောငရြဲ့ … အဆငပြှမှောပါ ”
” ဒီလောကပြဲရမယထြငတ်ယ် စိမ်းရယ် ”
ခငလြရောငမြှာ ဦးသူရိနတ်ို့ စကားတွကြေောင့ြ နဖူးပေါြ ခွှေးစို့လာရသည်။ မယားဖြစ်သူက ရှေ့ကကပထြားရင်း လငဖြစ်သူက သူမဖငကြှီးအား ထောကထြားသဖြင့ြ ခငလြရောငမြှာ ရုန်းမရ ပြုမရ အခကတ်ှေ့နတေော့သည်။
” ဟိုလေ … မမ … အဆငမြပြရင်ေ တခွား ဆှဲကြိုးလေး ယူလိုကပြါ့မယ် ”
” ခခြြ … အသဈမို့ပါ … ညီမရယ် …။ ဒါက နိုငင်ံခွားပို့မယ့ြ အထညတ်ှေ။ မှနမြာငှဆေို သိန်း ၃၀၀ ကြောတ်ယ်။ ပစ်စည်းကောင်းလေးမို့ ခဏ သည်းခံပါဦး ”
ဒေါစြိမ်းသူဇာ စကားကြောင့ြ ခငလြရောင် နည်းနည်းဖြုံသှားရသည်။ သိန်း ၃၀၀ ကြောြ ကြောကစြိမ်းဘယကအြား လကဆြောငပြေးခွင်းမှာ ရိုးသားရဲ့လား စဉြးစားနမေိသည်။ ထိုစဉြ သူမဖငကြှားမှ ဦးသူရိနလြီးကြီးမှာ ဆကကြနဲ ဆကကြနဲ တုနကြာ တိုးကပလြာသညကြို ခံစားမိလိုကရြပြန်၏။ ဘောင်းဘီနှင့ြ စကပသ်ာ မရှိလငွြ သူမဟာလေးထဲ တိုးဝငတ်ော့မညမြှာ အသချောပင် ဖြစ်သည်။ သူမခါးလေးအား လကန်ှဈဖကကြ ဆှဲကိုငရြင်း ဖငကြှီးအား ခပတ်င်းတင်း ကပခြံရကာ ဦးသူရိနဆြီမှ မခွိတငကြဲ ရညရြှတသ်ံလေး ထွကလြာခဲ့၏။
” အ … ရ … ရ … ရပြီ စိမ်း ”
” အဆငပြှလေား မောင် ”
” အင်း … ခငလြရောငန်ဲ့ လိုကမြယ် ထငပြါတယ် ”
ခငလြရောငလြည်း သူမဖငအြား နောကမြှ ခပတ်င်းတင်း ဖိထောကလြိုကစြဉြ စောကပြတလြေးဆီမှ ဆဈကနဲ ဖြစ်သှားရင်း ပေါငဂြှထဲ နှေးကနဲ ခံစားမိလိုကသ်ည်။ ဒေါစြိမ်းသူဇာ နောကသ်ို့ ဆုတပြေးမှ ခငလြရောငလြည်း အသကရြှူချောငသ်ှားရ၏။ ဦးသူရိနမြှာလည်း သူမခါးလေးအား လှတပြေးလိုကသ်ဖြင့ြ အခန်းထဲမှ ခပမြှနမြှန် ထွကလြာခဲ့လိုကသ်ည်။
နောကမြှ ကပလြိုကလြာသော ဦးသူရိနန်ှင့ြ ဒေါစြိမ်းသူဇာတို့အား နှုတဆြကရြင်း မှောငလြာသဖြင့ြ ပြနတ်ော့မညဖြစ်ကြောင်း ပြောလိုကြ၏။ ထို့နောကြ ခွံဝင်းထဲမှ ခငလြရောငတ်ို့ကားလေး ထွကလြာကာ အိမဘြကသ်ို့ ဦးတညလြိုကတ်ော့သည်။ အိမရြောကတ်ာနဲ့ ခငလြရောငလြည်း ကြောကစြိမ်းဘယကအြား မှနထြဲ သချောကြည့်န်မေိသည်။ ဦးသူရိန် အိမတ်ုန်းက ရငတ်ုနစြိတလြှုပရြှားနသဖြေင့ြ သချောမကြည့်ခြဲ့ရပေ။
” အောြ … တီခငကြ … အတောြ သဘောကနွတောပေါ့ ”
အခန်းတံခါးဖြင့သ်ံနဲ့အတူ နောကကြွောဘကမြှ တူဖြစ်သူ ဝယေံအသံကြောင့ြ လှည့ကြှည့လြိုကြ၏။
” မဟုတပြါဘူး … သဲရယ် … ဘယကလြေးက လှလို့ ကြည့်မြိတာပါကြာ ”
” တောပြါ တီခငရြာ …။ ဒီလောကဈြေးကြီးတဲ့ ပစ်စည်းပေးတာ ဘာလဲဆိုတာ ရိပမြိဖို့ ကောင်းတယ် ”
” အမ် … ဘာလို့လဲ … သဲရဲ့ ”
” အဲဒီလူကြီးက တီခင့ကြို … စိတဝြငစြားနတောပါ …။ ယောကြြားချင်ြး မှငန်ရတေယ် ”
” ဦးသူရိနကြ အိမထြောငသ်ညပြါ သဲရာ ”
” တောဗြွာ … အခု အဲဒီ ဆှဲကြိုးခွှတဗြွာ …။ သား မကြည့်ခြငွဘြူး
” အမလေးတောြ … စိတကြောကတ်ာလား … သဲမကြိုကရြင် တီခင် မဝတတ်ော့ဘူးနောြ ”
ခငလြရောငမြှာ ခကြခြငွြး ကြောကစြိမ်းဘယကအြား ဖြုတကြာ မှနတ်ငခြုံအောကမြှ အံဇွဲထဲ ထည့သ်ိမ်းလိုကတ်ော့သည်။
” အာ့မို့ … သားက တီခင့ကြို ခစွတ်ာဗွ ”
အဒေါဖြစ်သူအား သိုင်းဖကရြင်း ပါးပြင်းလေးအား နမ်းရှိုကလြိုကြ၏။ သို့သောြ ထိုကြောကစြိမ်း ဘယကလြေးမှ အစပြု၍ သူမနှင့ြ ဝယေံဇောတ်ို့ အကြီးအကယွြ ပြူနာများဖြစ်ရသညကြို ထိုစဉကြ မသိရှိခဲ့ပေ။
ဒေါစြိမ်းသူဇာတဈယောကြ ဦးရဲဇောအြိမသ်ို့ ရောကရြှိနခွင်ေး ဖြစ်သည်။ ဦးရဲဇောကြိုယတ်ိုင် အလုပကြိဈစနှင့ြ ခေါယ်ူခဲ့ခွင်း ဖြစ်၏။ ရင်းနှီးတဲ့ လုပဖြောကြိုငဖြကမြို့ အိမမြှာပဲ လုပင်န်းကိဈစ ပြောဖြစ်ကြသည်။
” ဒါတွကေ … ကိုသူရိနကြ မစိမ်းနာမညန်ဲ့ လုပထြားတဲ့ တငဒြါတွပေါ ”
ဧည့ခြန်းတွင် စားပြဲခုံပေါြ၌ စာရှတစြာတမ်းများ အိတပြိတ် စာအိတရြှညကြှီးများ အစီလိုကလြေး ရှိနေ၏။
” ယုံကြညပြှီးသားပါ ကိုရဲရယ် … ရှင်းပြ မနနေဲ့ …။ စိမ်းက စီးပြားရေး နားမလညပြါဘူး … လကမြှတထြိုးရမယ့ဟြာပဲ ပေးပါ …။ တဈခါတည်း ထိုးလိုကပြါ့မယ် ”
” ဟာ … ဖတကြှည့ပြါဦး … မစိမ်းရယ် ”
” မဖတတ်ော့ပါဘူး … ကိုရဲ စတနောတွကေို ယုံကြညပြှီးသားပါ …။ ဒါပြီးရငသ်ာ သှားစရာလေး ရှိလို့ … ညီမ ခငလြရောငကြို အဖောခြေါမြလို့ ”
” အောြ … ဟုတပြါပြီဗွာ …။ ကဲ ဒါဆိုလည်း … လကမြှတထြိုးပြီး လကဗြှလေေး နှိပသ်ှားပေး …။ ကနွတ်ာ ကနွောြ ဆကစြီစဉလြိုကပြါ့မယ် ”
ဦးရဲဇောန်ှင့ြ ဒေါစြိမ်းသူဇာတို့ စကားပြောနစဉြေ ပန်းနုရောငဝြမ်းဆကလြေးနှင့ြ ခငလြရောငမြှာ ဧည့ခြန်းတွင်း ဝငလြာခဲ့သည်။ ရငတ်ပိုင်း ကိုယကြှပအြင်ျကြီလေးနှင့ြ အောကကြ ထမိနလြေးအား ခပြကြပန်အေောင် ဝတထြားသဖြင့ြ ခန်ဓာကိုယ် အလှတရားများ ထငထြငပြေါပြေါရြှိလှ၏။ မကြန်ှာချောချောလေးအား မိတကြပပြါးပါးလူးကာ နှုတခြမ်းဖူးဖူးလေးအား အဝတစြားနှင့လြိုကအြောင် ပန်းရောငအြဖြော့လေး ဆိုးထားလိုကသ်ည်။
” ဟော … ညီမလေးက … ဘယခြွိနကြှည့ကြှည့ြ အရမ်းလှ ”
” မမလည်း … လှပါတယရြှင် ”
သူမတို့နှစ်ဦး စကားပြောနစဉြေ အပြငမြှ ပြနလြာသော ဝယေံဇောမြှာ ဧည့ခြန်းတွင်း ရောကရြှိလာခဲ့၏။
” ဟင် … တီခင် … ဘယသ်ှားမလို့လဲ ”
” အောြ … သဲတောငပြှနလြာပြီ … ဒီမှာ မမစိမ်းနဲ့ အပြငသ်ှားမလို့ကြ ”
” ဟာ … သားကိုလည်း မပြောဘူး ”
” မနကကြမှ မမစိမ်းက ဒီလာခါနီး ဖုန်းဆကပြှောတာ သဲရဲ့ ”
” ဒါဆို … သားလည်း လိုကမြယ် ”
ဝယေံဇောြ စကားကြောင့ြ ဒေါစြိမ်းသူဇာမှာ မကြန်ှာကြကကြနဲ့ ပကြသ်ှားပမယေ့ြ ခကြခြှင်းပြုံးကာ…
” သားလည်း … ပငွြးရင် … လိုကခြဲ့လေ ”
” အဲဒါသာကြည့်တ်ော့ မစိမ်းရေ …။ သားက သူ့အဒေါကြို … သူအမေ မရှိကတည်းက တအားခစွတ်ာဗွ ”
” ဒါပေါ့ ကိုရဲရယ် … ငယင်ယကြတည်းက အတူနကြတေော့ သံယောစဉြ ကြီးမှာပေါ့ ”
” ကဲကဲ … ဒါဆိုလည်း … သှားရငသ်ှားကြပါ …။ ကနွောလြည်း ကုမျပဏီ သှားလိုကြဦးမယ် …။ အလုပလြေးတွေ လကစြဖြတဖြို့ ”
အိမကြအထွကတ်င် ဝယေံဇောြ့မကြန်ှာ မကြညလြငသ်လို ဒေါစြိမ်းသူဇာမှာလည်း ဝယေံဇောြ ပါလာသဖြင့ြ စိတမြရှှငပြှပေ။ ဒေါစြိမ်းသူဇာ၏ ကားပေါတ်ှင် ခငလြရောငန်ှင့ြ ဝယေံဇောတ်ို့ တူဝရီးမှာ ကားနောကခြန်းမှ ထိုငလြိုကခြဲ့ကြသည်။ ကားလေးထွကလြာပြီး မကြာမှီ ဒေါစြိမ်းသူဇာ၏ ဖုန်းသံမှညလြာတော့၏။
” အဆငပြှလေား စိမ်း ”
” အင်း … မောင် … ဒါပမယေ့ြ ~~~~~ / ~~~~~ ”
ဒေါစြိမ်းသူဇာ အသံနိမ့ပြှောနသဖြေင့ြ ကားနောကခြန်းမှ ခငလြရောငရြော ဝယေံဇောပြါ မကြားရတော့ပေ။ ဦးသူရိန် ဆကသ်ညကြိုတော့ နှစ်ယောကသ်ား သိလိုကကြှသည်။ တဖြည်းဖြည်း မှို့ပြငရြောကလြာရာ နာရီဝကအြကြာတွင် ‘ ပိုးပဝါ ‘ ခွံသို့ဟု ဆိုင်းပုဒတ်ဈခု ကြောကလြမ်းဘေး တွေ့ရှိလိုကရြသည်။ ဆိုင်းပုဒလြေးအတိုင်း မောင်းဝငလြာရာ သရကပြငကြှီးများ ဇီးပငကြှီးများ သပြပငေမြွား လမ်းသှယလြေး တဖကတ်ခကြတ်ှင် မှငန်ရေ၏။
ခဏအကြာတွင် ချောင်းအသေးတဈခုအား ကြောပြှီး ပိုးပဝါဟူသော ဆိုင်းပုဒကြှီး ပေါလြာတော့သည်။ ခွံဝင်းကြီးထဲ မောင်းဝငလြိုကသ်ညန်ှင့ြ အလုပသ်မားများ၏ စကားပြောသံများ ပိတအြုပကြှီးများအား အစဖြတသ်ူကဖြတ် ဖြတစြများအား သယသ်ူကသယန်ှင့ြ ဆူညံနတေော့၏။
” မမစိမ်း မင််ဂလာပါ ”
” မမ မင််ဂလာပါရှင့ျ ”
ခွံတွင်း အလုပသ်မားများ၏ နှုတဆြကသ်ံများကြောင့ြ ဒေါစြိမ်းသူဇာမှာ ပြုံးပြရင်း ပြနန်ှုတဆြကန်သည်ေ။
” အားလုံး မင်ျဂလာပါရှင် … ဦးသိန်းကို လှတပြေးပါဦးနောြ ”
” ဟုတ် မမစိမ်း… လေးသိန်း ပိတအြုပတ်ှေ စဈနတော တိုကထြဲလှတလြိုကပြါ့မယ် ”
ဒါကလည်း ဦးသူရိန်၏ လုပင်န်းများထဲမှ လုပင်န်းတဈခု ဖြစ်သည်။ အထညအြလိပမြွားအား တိုကရြိုကတ်ငသ်ှင်းကာ မှနမြာတပြညလြုံးအား လကျကားပြနဖြှန့ပြေး၏။
” ဒီမှာ ခဏ ဆင်းရအောင် ညီမရေ ”
ခငလြရောငအြားပြောရင်း ခွံဝင်းအတွင်းဖကြ ဂိုဒေါငကြှီးများအား ကြောကြာ တိုကခြန်းတဈခုဆီ မောင်းလိုကရြင်း ကားလေးမှာ ဖြည်းဖြည်းချင်ြး ထိုးရပသ်ှားသည်။ တိုကခြန်းထဲအရောကြ ဧညခြန်းတွင်း ဦးသူရိနမြှာ အစားအသောကမြွားဖြင့ြ ထိုငန်တေော့၏။
” ဟော … စိမ်းတို့ လာပြီလား ”
” အင်း မောင် … ညီမလေးရော သားလေးဝယေံရောလေ ”
စားပြဲခုံ အရှေ့ဘကတ်ှင် ခုံနှစ်လုံးခထွားပြီး အနောကဘြကတ်ှင် ခုံနှစ်လုံးခထွားရာ အဝငပြေါကဘြကကြ ခုံတွင် ဦးသူရိနထြိုငန်သဖြေင့ြ ဝယေံမှာ အရှေ့ဘကကြ ခုံအလှတတ်ဈလုံးတွင် ဝငထြိုငလြိုကသ်ည်။ ဝယေံဘေးတွင် ဒေါစြိမ်းသူဇာက ဝငထြိုငလြိုကသ်ဖြင့ြ ခငလြရောငမြှာ လှတန်သေော ဦးသူရိန် ညာဖကဘြေးခုံတွင် အလိုလို ထိုငမြိရဲ့သား ဖြစ်သှားရ၏။ ခဏအကြာတွင် ရုပရြည် ခပသ်န့သ်န့န်ှင့ြ လူတဈယောကြ ဝငလြာကာ ဒေါစြိမ်းသူဇာအား နှုတဆြကန်သည်ေ။
” မမလေး မင််ဂလာပါ ”
” မင်ျဂလာပါ ဦးသိန်း အလုပကြိဈစတွေ နောကမြှနောြ … အခု ဒီဝိုင်းလေး ဧည့ခြံပေး ”
” ဟုတ် မမလေး ”
ဦးသိန်းဆိုသူမှာ ခုံပေါမြှ ဝိုငပြုလင်းများအား ဖောကကြာ ဖနခြှကအြရှညလြေးထဲ ညီတူမွှတူ ငှဲ့ပေးလိုကသ်ည်။ အသားပြားများ သဈသီးသဈဥများ ခုံပေါစြုံစုံလငလြင် ရှိလှ၏။ ဝကပြေါငခြှောကကြှောကြလည်း မှှေးအီနကော ဝိုငန်ံ့လေးကလည်း သင်းပြံ့နတေော့သည်။
” စားလေ သားလေ ”
” ဟုတ် အနတ်ီ ”
ဒေါစြိမ်းသူဇာမှာ ဝကသ်ားပန်းကနထြဲမှ အသားပြားလေးများအား ဓါးဖြင့လြှီးကာ ဝယေံဇော့ြ ရှေ့မှ ပန်းကနထြဲ ထည့ပြေးနသည်ေ။ ခငလြရောငလြည်း အသားပြားလေးများစားလိုကြ ဝိုငသ်ောကလြိုကန်ှင့ြ စိတထြဲ တရှိန်းရှိန်းလေး ဖြစ်နရေ၏။ အရကမြူးသလို မဟုတပြဲ တစိမ့စြိမ့လြေးဖြင့ြ ခံစားမှုက နှေးနှေးလေး ဖြစ်နမေိသည်။ လေးယောကသ်ား စကားပြောရင်း ရီဝဝလေေေး ဖြစ်နစဉြေ ဒေါမြိုးသူဇာမှာ ဘေးနားရပန်သေော ဦးသိန်းအား မကြရြိပပြှလိုကရြာ ဦးသိန်းမှာ ဧည့ခြန်းအတွင်းမှ ထွကခြှာသှားတော့၏။
” မမ ကမွတို့ … သှားစရာရှိသေးတယဆြို ”
” အင်း ညီမ … အစက ဒီထကဝြေးတဲ့ ခွံတဈခု သှားမလို့ …။ အခု မောငကြ လမ်းကြုံတုန်း ညီမတို့ကို ဒသထွေကြ ဝကပြေါငခြှောကြ ကြှေးချင်တ်ယဆြိုလို့ … ဒီမှာပဲ နလေိုကတ်ော့မယ် …။ အေးဆေး စားသောကပြှီးမှ ပြနကြှတာပေါ့ ”
စကားပြောရင်း ဒေါစြိမ်းသူဇာ လကတ်ဈဖကမြှာ မသိမသာလေး ဝယေံဇောြ့ပေါငပြေါြ ရောကရြောကလြာတတသ်ည်။ ဝယေံဇောမြှာ ဒေါစြိမ်းသူဇာကြည့်လြိုကြ ခငလြရောငကြှညလြိုကန်ှင့ြ အဒေါဖြစ်သူ ခငလြရောငမြကြန်ှာလေးမှာ နဖူးကြောလေးများတွန့ကြာ တမွိုးဖြစ်နသညေကြို တွေ့လိုကရြ၏။ ဦးသူရိန်၏ ညာဘကလြကမြှာလည်း ခငလြရောင်၏ ဘယဘြကပြေါငပြေါြ ရောကန်သလေို ထငန်မေိသည်။ လေးယောကသ်ား စကားပြောနကြပေမယေ့ြ မကြန်ှာအမူယာများမှာ မတူညီကြတော့ပေ။
ဒေါမြိုးသူဇာ၏ ညာဘကလြကမြှာလည်း သိသိသာသာကို ဝယေံဇောြ့ပေါငပြေါတ်ငကြာ ပြတသ်ပပြေးနတေော့၏။ ဝယေံဇောမြှာ ဒေါမြိုးသူဇာ၏ သိကျခာအရ မတောတ်ဆဟု သဘောထားကာ မသိချင်ယ်ောငဆြောငန်လေိုကသ်ည်။ ခငလြရောငမြှာလည်း အားတင်းစကား ပြောနပမေယေ့ြ စကားလုံးများ ပြတတ်ောင်းပြတတ်ောင်းဖြစ်ကာ တဈခုခု ခံစားနရသေလို မောပန်းနတေော့၏။
ဝယေံဇောမြှာ ခုံအောကြ အမှတတ်မဲ့ ငုံကြည့်ရြာ စားပြဲခုံမှာ စားပြဲခင်းက ကြမ်းပြငမြထိတထိ ခင်းထားသဖြင့ြ ခငလြရောငခြှဖမေိုးလေးသာ မှငခြှင့ရြသည်။ ခငလြရောင် ခွထေောကလြေးမှာ ပူးကပလြိမန်ရင်ေး ပြတသ်ပန်ရှော၏။ ထိုစဉြ ဒေါစြိမ်းသူဇာ၏ လကမြှာ ဝယေံဇောြ့ပေါငကြှားထဲ ရောကလြာကာ ဘောင်းဘီအတွင်းမှ အမှောင်းလိုကြ ငိုကဆြင်းနသေော လီးအား လကဖြမိုးဖြင့ြ မထိတထိလေး ပြတန်တေော့သည်။
” အ … ရှီးးးးးး … ခဏ … ဦးသူရိန် ”
” ဟင် … ဘာဖြစ်တာလဲ ”
ခငလြရောငမြှာ တဈခုခုကို မခံစားနိုငတ်ဲ့အဆုံး အသံထွကကြာ တားလိုကမြိသည်။ ဒေါစြိမ်းသူဇာမှာလည်း ခငလြရောငအြား ခကြခြငွြးပြနမြေးကာ ဝယေံဇောြ့လီးအား မသိမသာလေး အုပကြိုငထြားလိုကြ၏။ ခငလြရောင် တဈခကြမြှားသှားသည်။ ဦးသူရိနအြား နာမညတ်ပပြှီး ခဏဟု ပြောလိုကမြိသည်။
” မောငကြလည်း ညီမလေး မသောကန်ိုငရြင် ထပမြတိုကန်ဲ့လေ … ဟှန့ြ ”
ဒေါစြိမ်းသူဇာက ခကြခြှင်း ခွဖကြေလြိုကြ၍ ခငလြရောငလြည်း ဝယေံဇောြ့မကြန်ာ မော့ကြည့်ကြာ မူးနသညေပြုံစံ လုပပြှလိုကသ်ည်။ ဝယေံဇောမြှာလည်း အဒေါဖြစ်သူမှာ ဝိုငထြပမြသောကန်ိုင်၍ ဦးသူရိန်းအား တားသညဟြု ထငမြှတသ်ှားတော့သည်။ သို့သောြ ဒေါစြိမ်းသူဇာလကထြဲ သူ့လီးကြီးမှာ တဖြည်းဖြည်း တင်းမာစ ပြုနတေော့၏။ ထိုစဉြ ခငလြရောငမြှာ အပေါ့သှားချင်ကြှောင်းပြောရာ ဒေါစြိမ်းသူဇာမှာ ဝယေံဇောြ့လီးအား အုပကြိုငထြားရာမှ လှတကြာ ခငလြရောငအြား ဧညခြန်း အနောကတ်ည့တ်ည့ြ တံခါးပေါကဆြီ ခေါသ်ှားတော့သည်။ခဏအကြာ ဒေါစြိမ်းသူဇာ ပြနထြှကလြာကာ ဝယေံဇောဘြေးနား ပြနထြိုငရြင်း ဦးသူရိနအြား မသိမသာ မကြစြပစ်ပြလိုကြ၏။
” စိမ်း … မောငလြည်း ရှူးပေါကြဦးမယကြှာ … သားလေးဝယေံကို ဧည့ခြံထားနောြ ”
” အင်းပါ မောငရြဲ့ သှားသှား … သားလေးကို ဧည့ခြံထားပါ့မယ်
ဦးသူရိန် ထွကသ်ှားသညန်ှင့ြ ဒေါစြမ်းသူဇာမှာ ဝိုငမြွားထပင်ှဲ့ရင်း ဝယေံဇောအြား ထပတ်ိုကလြိုကသ်ည်။
” သား သောကန်ောြ အားမနာနဲ့ … ဟင်းတွလည်ေး စား ”
ဝယေံဇောြ ဝိုငသ်ောကန်စဉြေ လီးအား ပြနကြိုငလြိုကသ်ဖြင့ြ ဝိုင်းသီးမလို ဖြစ်သှားရပြနသ်ည်။
” အု ဖလူးးး ဝု ဖလူး အဟှတ် ဟှတ် ”
” ဖြည်းဖြည်းသောကလြေ သားရဲ့ … စိတလြှုပရြှားနတောလား ခိခိ ”
ဒေါစြိမ်းသူဇာမှာ မကြလြုံးရှဲကြီးများဖြင့ြ ဝယေံဇောအြား ရီဝဝကြေညေ့ကြာ ညုတုတု ပြောဆိုနသည်ေ။
” မဟုတပြါဘူး အနတ်ီရယ် ရုတတ်ရကမြို့ပါ ”
သူစိမ်းမိန်းမတဈဦးက လီအားလာကိုငသ်ဖြင့ြ ဝယေံဇောမြှာ အမှနတ်ကယပြင် စိတလြှုပရြှားနရသေည်။ ကာမအတွေ့ကြုံဆိုလို့ အဒေါဖြစ်သူ ခငလြရောငန်ှင့သ်ာ ထိတွခွငေ့ရြှိရာ အရသာ အသဈတဈမွိုးခံစားနရေ၏။ လီးအရညပြှား နှေးကနဲ ဖြစ်သှားသဖြင့ြ ငုံ့ကြည့်ရြာ ဒေါစြိမ်းသူဇာမှ ဘောင်းဘီဇဈဖြင့ကြာ သူ့လီးအား ဆုပန်ယပြှတသ်ပပြေးနသညေကြို မှငလြိုကရြသည်။
” သား … စိတကြိုလွှော့ထားနောြ …။ ဒီကိဈစ အနတ်ီနဲ့သားပဲ သိတာ ထုတမြပြောကြေး ”
ဝယေံဇော့ြ နားရှကဖြွားလေးအား ဒေါစြိမ်းသူဇာမှာ ဆှဲစုပရြင်း ခပတ်ိုးတိုး ပြောနလေိုကပြှနသ်ည်။ ဝယေံဇောမြှာ တကိုယလြုံး တဖိန်းဖိန်း တရှိန်းရှိန်း ဖြစ်လာကာ ရှေ့မှ စားစရာပန်းကနမြွားအား စိုကကြှည့န်မေိ၏။ ထို့နောကြ ဒဈဖူးအား ခပန်ှေးနှေး အရာလေးက ထိကပထြိုးစွနရော ခါးဆန့ကြာ ခုံနောကကြွောအားမှီရင်း မကြလြုံးလေး မှိတထြားလိုကသ်ည်။ ခပန်ှေးနှေးအရာလေးက ဒဈဖူးမေးသိုင်းကြိုးလေးအား မထိတထိလေး ယကရြင်း လီးအရင်းထိ ရှေ့သှားရာ တကိုယလြုံး ဆကကြနဲ့တုနရြင်း မကြလြုံးလေး ဖြင့ကြှညမြိသည်။
ဟုတသ်ည် မှနမြာပြည်၏ ထိပတ်န်းစီးပြားရေးပညာရှင်၏ ဇနီးချောမှာ သူ့လီးအား ဆှဲစုပပြေးနေ၏။ ဒဈဖူးအား သှားလေးဖြင့ြ ကိုကထြားရင်း လဥလေးများအား ညှဈခံရသဖြင့ြ ကြာကြာတောင့မြခံနိုငပြဲ လရညမြွား ပစွကြနဲ့ ပစွကြနဲ့ ပန်းထုတလြိုကရြတော့သည်။
” ဟာ … ဆောရီး … အားဟားးးး ရှီးးးးးး … အနတ်ီ … သား … အ အားးး … မထိန်းနိုငတ်ော့တာ ”
ဒေါစြိမ်းသူဇာမှာ ဒီလောကမြှနမြှန် ထွကလြိမ့မြညဟြု ထငမြထားသဖြင့ြ မကြန်ှာတဝိုကြ လရညမြွား ပန်းခံလိုကရြသည်။ မကြခြုံးပေါန်ှင့ြ နှုတခြမ်းဖူးဖူးလေးတွင် ဝယေံဇောြ့လရညမြွာ ပစွခြဲကာ စီးကနွေ၏။ ဝယေံဇောမြှာ မကြန်ှာလည်းပူ ဆီးပုံလည်း တင်းလာသဖြင့ြ ဧည့ခြန်းအနောကဖြကြ အိမသ်ာရှိရာ ရုတတ်ရကြ ထလာခဲ့သည်။
နောကဖြေးတံခါးကြောသ်ညန်ှင့ြ ရလေောင်းအိမသ်ာ နှစ်လုံးတွဲ တွေ့လိုကရြာ သေးပေါကခြငွလြှသဖြင့ြ ခပမြှနမြှန် လွှောကလြာခဲ့၏။ အိမသ်ာဆီမရောကခြင် စတိုခန်းအသေးလေးထဲမှ ညည်းသံကြောင့ြ ခွလှမြေးများ ရပတ်န့သ်ှားရတော့သည်။
” အိုရြ … အ အ … တောပြါတော့ … တောပြါတော့ ဦးသူရိနရြယ် … ရှီးးးး အားးးးး ”
” ခဏလေးပါ … ခငလြရောငရြယ် … ခုဏကလည်း … ကောင်းကောင်း မနိုကလြိုကရြဘူး ”
” အိုရြ … ရှင် ရှင် … ရှင့မြိန်းမနဲ့ ကမွတူရှေ့တောင် မရှောငဘြူး နိုကန်တောလေ ”
ဝယေံဇောမြှာ စတိုခန်းတံခါးအား ဆှဲဖြငရြာ…
” ဟင် … သဲ ”
” ဟာ … ဆောရီး ဝယေံ ”
ဦးသူရိနမြှာ ခငလြရောငလြကန်ှဈဖကအြား အပေါမြှောကကြာ နံရံနှင့ြ ဖိကပထြားရင်း ထမိနအြောကန်ားစမှ လကသ်ှင်း၍ မတတ်ပရြပအြနထေားဖြင့ြ ပေါငကြှားထဲ တဆကဆြကြ ထိုးသှင်းနသည်ေ။ ဝယေံဇောြ တံခါးဆှဲဖြင့သ်ဖြင့ြ ဦးသူရိနမြှာ သူ့လကအြား ထမိနအြတွင်းမှ အမှနဆြှဲထုတလြိုကြ၏။ ခငလြရောငမြှာ တောင်းပနရြင်း ပေါငသ်ားလေးများအား လိမကြစွထြားရှာသည်။
” လာ … တီခင် ပြနမြယဗြွာ ”
ဝယေံဇောမြှာ ခငလြရောငလြကအြား ဆှဲကာ နောကဖြေးခန်းမှ ထွကလြာခဲ့တော့သည်။ ဧည့ခြန်းတွင်း ထိုငန်သေော ဒေါစြိမ်းသူဇာအား ခကြခြငွြးပြနပျို့ရန် ခငလြရောငမြှ အောပြှောလိုကြ၏။ ခဏအကြာတွင် ပိုးပဝါ ခွံအတွင်းမှ ဒေါစြိမ်းသူဇာတို့ ကားလေး လာလမ်းအတိုင်း ပြနထြှကလြာတော့၏။
အခွိန် ၁ နာရီခွဲကြောကြွောြ မောင်းနှငပြှီး ဝယေံဇောတ်ို့ အိမသ်ို့ ပြနရြောကခြဲ့သည်။ တဈလမ်းလုံး မကြန်ှာစူပုပလြာသော ဝယေံဇောမြှာ အိမရြောကသ်ညန်ှင့ြ ခငလြရောငအြား ရနလြုပတ်ော့သည်။
” တီခင် သားပါလို့လေ။ မဟုတရြင် ဦးသူရိနဆြိုတဲ့ လူကြီးက လိုးပြီးပြီဗွ ”
” ဘာ … သဲ … စကားပြောတာ မရိုင်းနဲ့လေ …။ တီခင် အဲလောကြ အပေါစားမဆနဘြူး ”
” မနကကြလည်း ဒေါစြိမ်းသူဇာနဲ့ လိုကမြယဆြိုတာ သားကိုမပြောဘူး …။ သားဇွတလြိုကလြာလို့လေ …။ ဟိုက ခေါသ်ှားပြီး သူ့ယောကြြားနဲ့ လိုးခိုင်းနတော ”
” သဲ … တောဟြာ … တီခင့်ကို ဒီလိုပြောစရာလား … အဟင့ြ ဟင့ြ ဟင့ြ ”
” သားရောကလြာလို့လေ … ရောကမြလာရင် လိုးနကြမှော ”
” ဟာကြာ … ဟုတတ်ယဟြာ … တီခင့်စောကပြတကြ ယားနလေို့ ဦးသူရိနကြို သှားအလိုးခံနတော ရှင်းလား … ကြနပေပြှီလား … အီးဟီးးးး ”
ခငလြရောငမြှာ ရှကလြည်းရှကြ ဒေါသလည်းဖြစ်ကာ ဝယေံဇောအြား ပြောလိုကမြိသည်။
” အောြ … တီခင့စြောကပြတကြ … ဒီလောကြ ယားနတောပေါ့ ဟုတလြား ”
ဝယေံဇောမြှာ ပြောပြီးပြီးချင်ြး ဧည့ခြန်းထဲတွင် ခငလြရောငအြား ဆှဲလှဲကာ ထမိနအြား ဆှဲခွှတတ်ော့သည်။ ထို့နောကြ အဒေါဖြစ်သူ၏ ကိုယလြုံးအား အပေါမြှခွကာ ပေါငန်ှဈချောင်းအားဖြဲရင်း စောကခြေါင်းပေါကထြဲ လီးထိပဖြှင့တ်ေ့ကာ ဖိဖိလိုးတော့၏။
” ဟာ … သဲ … မလုပရြဘူး …။ ဒီထိ တီခင် ခွင့မြပြုနိုငဘြူး …။ လှတပြါကြာ လှတလြှတ် ”
” မလှတဘြူးဗွာ … ဒီလောကယ်ားတဲ့ စောကပြတ် သားလိုးပေးမှာပေါ့ ”
” အဟင့ျ ဟင့ျ … အ အားးး ……အမလေးးး … အားးးးးး ”
ဝယေံဇောြ၏ ရကရြကစြကစြကြ လိုးခကြမြွားအောကြ ခငလြရောငတ်ဈယောကြ လူးလိမ့ခြံနရရှော၏။
“အ အားးးး … အဟင့ြ ဟင့ြ … မလုပပြါနဲ့တော့ သဲရယ် … အ အ အားးးးး ”
ဝယေံဇောြ့လီးကြီးမှာ အကြောပျိုင်းပျိုင်းထနကော ဒဈဖူးက ပြဲလနန်ပြေီး ခါတိုင်းတကြ ထွားနသယေောင် ဖြစ်နသည်ေ။ အမြဲတမ်း လိုးဖို့ စဉြးစားနသေော အဒေါဖြစ်သူ၏ စောကပြတအြား လိုးနရသေဖြင့ြ မနားတမ်း ပစ်ပစ်လိုးနတေော့၏။ စောကဖြုတအြား ယကခြှင့သ်ာပေးပြီး အလိုးခံဖို့ ခါးခါးသီးသီး ငှင်းဆနတ်တသ်ညကြို စဉြးစားမရ။ လကရြှိအခွိနတ်ှင် ခငလြရောင်၏ စောကဖြုတထြဲ လီးကြီးဝငရြောကန်သဖြေင့ြ ဝယေံဇောမြှာ အားရကြနပေန်မေိသည်။
ခငလြရောင်၏ အပေါအြင်ျကြီအား ဆှဲခွှတပြှီး ဘယာစီယာအတွင်းမှ ရုန်းကြှနသေော နို့အုံကြီးနှစ်ဖကအြား ဆုပန်ယပြေးလိုကသ်ည်။ လိုးလိုကတ်ိုင်း ဝယေံလဥကြီးများက ခငလြရောငဖြငဝြလေးအား တဘတဘြတ် ရိုကမြိနေ၏။ ဘယာစီယာအား အောကဆြှဲခကြာ နို့သီးခေါင်းများစုပပြေးစဉြ ခငလြရောငခြေါင်းလေး လှနတ်ကသ်ှားရသည်။
” အ … အဟင့ျ … ရှီးးးး … အင်းဟင်း ”
တူဖြစ်သူဝယေံဇောမြှ နို့စို့ရင်း တပျိုငတ်ည်း လိုးပေးနရော ကာမစိတမြွား ထကြှလာရသည်။ ပေါငလြေးနှစ်ဖကအြား မသိမသာဖြဲပေးရင်း တဈခကြခြကြြ ပင့ပြေးမိနေ၏။ ခငလြရောငမြှာ ခေါင်းလေးမော့ရင်း ဝယေံဇောြ၏ အားပါသော လိုးခကြမြွားကြောင့ြ တဖြည်းဖြည်း စောကပြတတ်အုံလုံး ယားတကလြာကာ စောကရြညမြွား ပန်းထုတမြိတော့သည်။
” အားဟား … အားးး ထွကြ ထွကြ ထွကပြှီဟာ … အားးးးး ရှီးးးးးး ”
တူဖြစ်သူအား အလိုးမခံချင်သ်ောလြည်း အထိအတွေ့မှာ မိန်းမောသှားရတော့၏။ မိန်းမသဘာဝ တူဖြစ်သူ ဝယေံဇောြ၏ လီးကြီးအား စောကခြေါင်းအတွင်းသားများနှင့ြ ညှဈရင်း စောကရြညမြွား ပန်းထွကန်သည်ေ။ ဝယေံဇောမြှာ ခငလြရောင်၏ မကြန်ှာလေးရှုံ့မဲ့ကာ ဖငကြှီးအား အောကမြှ ကော့ထိုးနသဖြေင့ြ ၅ ခကြလြောကြ ဖိလိုးကာ ဆီးခုံးချင်ြး ကပသ်ညအြထိ လီးအား ဖိကပထြားလိုကြ၏။ လီးအရညပြှားတဈလွှောကြ နှေးကနဲ ဖြစ်သှားရာမှ ခငလြရောင် စောကရြညကြုနသ်ညအြထိ စိမထြားလိုကသ်ည်။
နို့သီးခေါင်းလေးအား စို့ရင့ြ အောကဖြကသ်ို့ ခေါင်းရှေ့ကာ လီးကြီးအား အဖုတထြဲမှ ထုတလြိုကသ်ည်။ အောကဖြကထြိ ဆင်းလာရင်း စောကရြညမြွားရှှဲကာ လီးဒဏကြှောင့ြ ပြနမြစိသေးသော စောကခြေါင်းအတွင်းသား ခပရြဲရဲလေးအား လွှာဖြင့ြ ထိုးကောလြိုကသ်ည်။
ခငလြရောင် တကိုယလြုံး ဆကကြနဲ တုနသ်ှားရ၏။ အခုလေးတင် လိုးထားသော စောကဖြုတအြား တူဖြစ်သူမှာ ခကြခြငွြး ပြနယ်ကပြေးနသဖြေင့ြ စောကရြညထြှကပြှီးခါစ အယကခြံရသော အရသာ အသဈလေးအား ခံစားနမေိသည်။
” အားးး … ဟင့ျ ဟင့ျ … ရှီးးးးး … … ကြှတ် … အားးးးး အ ”
ခငလြရောငတ်ကိုယလြုံး ကော့ပြံကာ ဒုတိယအကြိမ် ရမျမကစြိတမြွား ပြနလြညထြကြှလာ၏။ စောကရြညမြွားစီးကလွာရာ ဝယေံဇောမြှာ လွှာဖြင့ပြင့ယ်ကရြင်း ထွကလြာသမွှ စုပယ်ူမွိုခပြဈသည်။ အားရအောင် ယကပြှီးမှ ခငလြရောငပြေါငကြှားထဲ ဒူးထောကကြာ နရောယူလိုကြ၏။ ဖောင်းကြှနသေော ခငလြရောငစြောကပြတပြေါတ်ှင် ဝယေံဇောလြီးကြီးမှာ တဇပဇြပ် ခါရမ်းနသည်ေ။
ခငလြရောင် မကြလြုံးလေးစင်းကြည့်ရြာ ဝယေံဇောမြှာ လီးအရင်းအား လကည်ိုးလကမြဖြင့ြ ညှပကြိုငရြင်း ဒဈဖူးနီညိုကြီးဖြင့ြ စောကပြတန်ှုတခြမ်းသားအထကကြ ခေါင်းပြူနသေော စောငစြိလေးအား တဘတဘြတ် ရိုကခြနွတေော့၏ြ။
” အ … အ … ကြှတကြွှတ် ”
” အ … အ … ကြှတကြွှတ် ”
ခငလြရောင် ခါးလေးဆကကြနဲ ကော့လာရင်း ပေါငတ်နလြေးများ တဇပဇြပတ်ုနလြာ၏။ ဝယေံဇောမြှာ ဒုတိယအခွီမို့ ခငလြရောင်၏ ကာမစိတအြား အမှင့ဆြုံးထိ နိုးနတေော့သည်။ ပေါငသ်ားဖြေးဖြေး နှစ်ဖကအြား ဆှဲမရင်း စောကပြတ် အကကြှဲကြောင်းအတိုင်း လီးအား အမှှောင်းလိုကြ ထိုးခွဲလိုကြ၏။
” အ အားးး … သဲရယ် ”
ဝယေံဇောြ ဒဈဖူးနီညိုကြီးမှာ စောကခြေါင်းပေါကြ အထကန်ားမှ အကကြှဲကြောင်းအတိုင်း ထိုးတကသ်ှားရာ ခေါင်းပြူထွကန်သေော စောကစြိလေးအား ဒုတကြနဲ့ ကောထြိုးမိနသည်ေ။ ၅ ခကြလြောကြ ထိုးကလောပြှီးမှ စောကခြေါင်းဝလေးထဲ ဒဈဖူးမှုတကြာ ဖိထည့လြိုကတ်ော့၏။
” ဗစွြ … ဘှတ် … ဖလှပ် … ဗစွဗြစွြ ”
ရငဘြတလြေး ကော့တကလြာရင်း မကြလြုံးလေးမှိတကြာ လီးဝငလြာသညကြို စောကပြတလြေးမှ ဒုတိယအကြိမ် ဆီးကြိုလိုကသ်ည်။ ထို့နောကြ စောကခြေါင်းအတွင်းသားထဲ ဝယေံဇောြ ဒဈကြီးမှ ပြတဆြှဲနသညေ့ြ အရသာထူးလေးအား ခံစားနပြန်ေ၏။ အဒေါဖြစ်သူ ခငလြရောင် မကြန်ှာလေးမှာ ခံစားမှုအပြည့န်ဲ့ တအင်းအင်း ညည်းနရော ဝယေံဇောမြှာ ကိုယလြုံးအား ရှေ့မှောကြ၍ မနားတမ်း ဆောင့လြိုးလိုကသ်ည်။ ဝယေံဇောြ၏ အားပါသော လိုးခကြမြွားအား ခငလြရောငမြှာ မသိမသာလေး ပြနပြှနဆြောင့ပြေးနေ၏။
ဝယေံဇောမြှာ တကိုယလြုံး အားထည့ကြာ ပစ်လိုးနသဖြေင့ြ လိုးအားလွော့လာခဲ့ရသည်။ ထိုစဉြ မထငမြှတသ်ော အဖြစ်အပကြမြွား ဖြစ်လာရသည်။ ဝယေံဇောြ၏ခါးအား ခငလြရောင် လကန်ှဈဖကကြ ဆှဲခွိတကြာ အောကမြှ ပင့ပြင့လြိုးတော့၏။ ဝယေံဇောမြှာ ခါးဆန့ကြာ ခွဆင်ေးရင်း ဝမ်းလွားမှောကပြုံစံဖြင့ြ လီးအား အဖြောင့အြတိုင်း စိုကထြားလိုကတ်ော့သည်။ ခငလြရောငမြှာ အောကမြှ ပငဆြောင့တ်ိုင်း သူမ၏ စောကစြိနီတာရဲလေးနှင့ြ ဝယေံဇောြ့ဆီးခုံးအား မထိတထိလေး ဖြစ်နရော အားမလိုအားမရ ဖြစ်လာခဲ့၏။
” အားးးး … ဘှတ် ဘှတ် … လိုး လိုး … နာနာလေးးး … ဖြပ် ဘှတ် လိုးစမ်းပါ သဲရယ် … အ အင့ျ အင့ျ ”
နောကပျိုင်း ဟနမြဆောငန်ိုငပြဲ ဝယေံဇောခြါးအား အားထဲဆှဲကပထြားကာ ဖငသ်ားကြီးများ ကြှတကလြာပြီး တဖုံးဖုံး ပင့ပြင့ဆြောင့တ်ော့သည်။
စောကစြိခေါင်းလေးနှင့ြ ဝယေံဇောြ့ဆီးခုံး ထိမိတိုင်း တကိုယလြုံး ကငွတ်ကလြာကာ ဖောမြပြနိုငသ်ော ကာမအရသာအား ခံစားမိသည်။ တအီးအီး တအားအား ညည်းရင်း မနားတမ်း ပင့ဆြောင့ကြာ နောကဆြုံးတဈခကြတ်ှင် အားကနဲ့ အသံကယွကြှီးထွကကြာ ဝယေံဇောြ့ခါးပေါြ သူမခွနှစ်ေချောင်းအား ခွိတတ်ငလြိုကတ်ော့သည်။
” အင့ြ … ဘှတ် … ဘှတ် … ဗစွြ အ အားးးး … ဘှတ် ဖြပဖြှပ် … အင့ြ … အား အားးး အားးးးးးး … ပြီး ပြီးးးး ပြီးပြီ သဲရာ … အင့ြ ဘှတ် … ဗစွြ … အားးးး ဟူးးးးးးးးးးးး ရှီးးးးးးးးးးးးးး ”
ဝယေံဇောြ့ခါးအား ခွနှစ်ေဖကန်ှင့ြ လိမကြစွထြားကာ စောကရြညမြွား တဗှန်းဗှန်း ပန်းထုတလြိုကသ်ည်။ ခငလြရောင် ငှိမသ်ှားမှာ ဝယေံဇောမြှာ ၁၀ မိနဈလောကြ တရကြမ်းဖိလိုးရင်း လရညမြွား စောကခြေါင်းတွင်း ပန်းထည့လြိုကတ်ော့၏။
” အားဟားးးး … ဘှတ် ဘှတ် … ဒုတ် စွကြ … ဗစွြ အင့ြ … ထွကပြှီ အားးးး အ … သားလည်း ပြီးပြီ ရှီးးးး ရှီးးးးးးးး ”
ဧည့ခြန်းတွင်း တူဝရီးနှစ်ယောကြ မီးကုနယ်မ်းကုန် လိုးနစဉြေ အိမရြှေ့တံခါးပေါကမြှ ချောင်းကြည့်န်သေော မကြဝြန်းတဈစုံအား သတိမထားမိကြပေ။
ခငလြရောငမြှာ အမောပြသှေားသညန်ှင့ြ လကရြှိ အဖြစ်အပကြအြား ပြနစြဉြးစားမိကာ ထထိုငရြင်း သူမထမိနလြေး ပြနဝြတလြိုကြ၏။ ကာမစိတ် ထကြှစဉြ ရမျမကန်ောကလြိုကမြိပမယေ့ြ သှေးအေးသှားခွိန် ဝမ်းနည်းစိတမြွား ဝငလြာကာ တဟင့ဟြင့န်ှင့ြ ငိုရင်း အိမအြပေါထြပ် သူမအိပခြန်းထဲ ပြေးဝငကြာ ငိုခလွိုကတ်ော့သည်။
” အဟင့ဟြင့ြ … အီးဟီးးး သှားပါပြီဟာ …။ ငါ ငါ … ကိုရဲကို ကတိပေးထားတာ … ပကြကြုနပြါပြီ …။ ဘယလြိုလုပရြမလဲ … အီးဟီးးး အဟင့ြ ”
အခန်းပြငမြှ နားထောငန်သေော ဝယေံဇောမြှာ နားမလညန်ိုငအြောင် ဖြစ်နရသေည်။ အဒေါဖြစ်သူက ဖခငအြား ဘာကတိတွမွေား ပေးထားသလဲဟု သိချင်န်မေိသည်။ သို့သောြ ခငလြရောငမြှာ အခန်းတံခါးဖြင့မြပေးတော့ပဲ တရှုံ့ရှုံ့ ငိုနရှော၏။
နောကရြကမြွားတွင် ခငလြရောငမြှာ ဝယေံဇောအြား သိသိသာသာပင် ရှောငန်လေိုကသ်ည်။ ပြတင်းပေါကမြှ ဖြတသ်န်းလာသော နရေောငခြှညလြေးနဲ့အတူ ကြေးငှကလြေးများ အောသ်ံများကြောင့ြ ဝယေံဇောြ အိပယ်ာထလိုကြ၏။
ဒီနေ့ဆို ၁ ပတပြှည့ပြှီ။ တီခင်၏ မနကတ်ိုင်း လာနိုးတဲ့ အသံလေးအား ကြားချင်မြိသည်။ ဝယေံဇောမြှာလည်း ဒီလောကြ အလိုလိုကထြားသော အဒေါဖြစ်သူအား လိုးခဲ့မိသဖြင့ြ အပြဈရှိသလို ခံစားနရကော ခငလြရောငအြား မခေါရြဲပေ။
အဒေါဖြစ်သူ ခငလြရောင်၏ “သဲ” ဆိုသော စကားလုံးလေးအား လှမ်းဆှတန်မေိသည်။ ပငွြးကြော တဈခကြဆြှဲရင်း အောကထြပဆြင်းလာရာ လကတ်ကိုင်းအင်ျကြီလေးနှင့ြ ဘောင်းဘီတိုဒူးဖုံးလေး ဝတထြားသော ခငလြရောငအြား မီးဖိုခန်းထဲတွင် တွေ့လိုကရြ၏။ ပုခုံးကယွကြယွြ လကမြောင်းအိုးတုတတ်ုတ် လကတ်ကိုင်းအင်ျကြီလေးက ခပြကြပန်ကော ခါးနားတွင် ဗိုကသ်ားဖြေးဖြေးလေးထွကန်ရင်ေး ဖငသ်ားအိအိကြီးမှာ ဘောင်းဘီတိုအတွင်းမှ ကော့ထွကန်တေော့သည်။ အဒေါဖြစ်သူ၏ စွဲမကဖြှယ် ကိုယလြုံးလေးအား မပြေ့ဖကရြတာ ကြာပြီ ဖြစ်သဖြင့ြ ခွဖြဖြေနင်းရင်း တိုးကပကြာ အနောကမြှ သိုင်းဖကလြိုကသ်ည်။ ခကြခြငွြး ဝယေံဇောြ့လကအြား ပုတထြုတခြံခံလိုကရြ၏။
” ဟာ … တီခငရြယ် … သားကို ခွင့လြှတပြေးပါဗွာ …။ သား တီခင် မရှိရင် မနတတေလြို့ပါ ”
ခငလြရောငမြှာ ရနှေေးဆူသညန်ှင့ြ ဓာတဗြူးထဲ ဖြည့ကြာ မီးဖိုခန်းမှ ထွကခြဲ့လိုကသ်ည်။ ဝယေံဇော့အြား လုံးဝလှည့မြကြညပြေ။
တဖြည်းဖြည်း ရကမြွားကုနဆြုံးလာကာ ဒီကနေ့ဆို ၂ ပတတ်င်းတင်း ပြည့လြပြေီ။ ခငလြရောငမြှာလည်း အလိုလိုကထြားရဲ့နဲ့ သူမအပေါြ လုပရြဲ့လခွင်ေးဟု သတမြှတကြာ ဝမ်းနည်းစိတဆြိုးနပမေယေ့ြ တူဖြစ်သူ၏ တီတီတာတာ စကားလေးများအား သတိရနမေိသည်။ မနကပျိုင်း ဝယေံဇောအြား သူမအိပယ်ာနိုးတိုင်း အိပခြငွယ်ောငဆြောငတ်တသ်ော တူဖြစ်သူ၏ လီးကြီးအား ကိုကကြိုကန်ိုးရာ လီးကြီးအား လှမ်းလှပြီ။ ထိုလီးကြီးဖြင့ြ သူမအား လိုးသှားသဖြင့ြ စိတဆြိုးနမေိပြနသ်ည်။ ဝခွေဲမရသော စိတတ်ှနှငေ့ြ သူမမကြန်ှာအနှံ့နမ်းရင်း နို့စို့ကာ အဖုတလြေးအား ယကပြေးတတသ်ော ဝယေံဇောြ့မကြန်ှာလေးအား မှငယ်ောငလြာတော့သည်။
နေ့လညပျိုင်း ထမင်းစားပြီး အိပယ်ာထဲမှေးရာ လူးလှန့ရြင်း သူမအား တောင်းပနန်သေော ဝယေံဇောြ၏ သနားစဖြယ် အသံလေးများ နားထဲ ပဲ့တငထြပန်တေော့၏။ ဟူးးးး… ကနဲ သကပြှင်းခရွင်း ကုတငပြေါမြှထကာ ဝယေံဇော့ြ အိပခြန်းနား ခွသေံလုံလုံနင်းကာ တိုးကပခြဲ့သည်။ တံခါးအား အသာလေးတွန်းကြည့်ရြာ ဂကြခြမွထားသဖြင့ြ အလှယတ်ကူ ဟသှားတော့၏။
ဝယေံဇောမြှာ ကုတငအြောကြ ကြမ်းပြငတ်ှင် တငပြလျလငခြှထေိုငရြင်း အတွင်းခံဘောင်းဘီ ခရမ်းရောငလြေးအား နမ်းရှိုကန်သည်ေ။ ပြနဖြှန့လြိုကြ ဂွကြားနရောလေးအား မကမြကမြောမောနမ်းလိုကြ လွှာထိပလြေးဖြင့ြ တို့လိုကြ လုပန်ပြနေသ်ည်။ ခငလြရောင် သချောကြည့်မြိမှ မနကကြ အောကထြပရြချိုးခန်းထဲ ခွှတထြားခဲ့သော သူမ အတွင်းခံလေးဖြစ်နေ၏။ အတွင်းခံဂွကြား သူမစောကပြတလြေးနှင့ြ အမြဲထိသော နရောလေးအား တရှိုကမြကမြကြ နမ်းနသညေကြို မှငန်ရသေဖြင့ြ…
” အိုရျ … သဲရယ် ”
သူမစောကဖြုတလြေးအား လကဖြှင့စြမ်းရင်း ရငထြဲ လှိုကတ်ကလြာကာ ဝမ်းနည်းလာမိတော့သည်။ တံခါးလေးပြနစြိကာ သူမအိပခြန်းထဲ ပြေးဝငကြာ ငိုခမွိတော့၏။ ဒီလိုနသှေားလငွြ သူမရော တူဖြစ်သူ အသဲတဈခွမ်းလေးပါ စိတည်ှဈရတော့မညမြို့ စိတပြှလကေပြွောကြ တဈနရောရာသို့ ခဏအနားယူရန် ဆုံးဖြတလြိုကတ်ော့သည်။ အဈကိုဖြစ်သူ ဦးရဲဇောထြံ ဖုန်းဆကကြာ ညကြ အိမပြှနလြာဖို့ ပြောလိုကမြိသည်။ ညပိုင်း ဦးရဲဇောြ အခန်းထဲတွင် ခငလြရောငမြှာ အဖြစ်အပကြအြားလုံး ပြောပြလိုကြ၏။
” အဟင့ြ ဟင့ြ … အဲတာပဲ ကိုရဲ …။ ညီမလေး ကိုရဲ ပေးထားတဲ့ ကတိလည်း ပကြပြှီလေ …။ အီးဟီး အဟင့ြ ဟင့ြ ”
ဦးရဲဇောမြှာ မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် ရပပြှောနသေော ညီမဖြစ်သူ ခငလြရောင်၏ ခေါင်းလေးအား ပြတသ်ပပြေးကာ ကုတငပြေါြ ထိုငခြိုင်းလိုကသ်ည်။ ထိုနောကြ ခငလြရောငဘြေးနား ဝငထြိုငရြာ ဦးရဲဇောြ ရငခြှငထြဲ ခငလြရောငတ်ဈယောကြ ခေါင်းတိုးဝှေ့ကာ အားရပါးရ ငိုခလွိုကတ်ော့၏။
” ညီမလေးတို့ ဖြစ်တဲ့နကေ အဈကို အိမပြှနလြာတာ အကုနမြှငပြါတယ် ”
” ရှင် ”
” ဟုတတ်ယ် … အဈကိုပြနထြှကသ်ှားတာပါ …။ သားလေးက ညီမလေးကို ခစွသ်ူတဈယောကလြို သဝနတ်ိုပြီး ဖြစ်သှားတာနမှော ”
” ဒါပမယေ့ြ … ညီမလေးနဲ့ ကိုရဲ မှားပြီး နောကပျိုင်း … ကိုရဲကို ညီမလေး ကတိပေးခဲ့တယလြေ ”
” အဈကိုနဲ့မှားတာက … ရမျမကစြိတသ်ကသ်ကကြှောင့ြ မမွှောလြင့ပြဲ ဖြစ်ရတာပါ …။ အဲ့ဒီအတွကြ စိတမြကောင်းဘူး …။ သားလေးနဲ့ ညီမလေးက ”
” သားလေးက ညီမလေးအပေါြ ခစွသ်ူလို သဘောထားနတော ညီမလေးလည်း သာယာမိတာ ဝနခြံပါတယ် ”
ဦးရဲဇောြ စကားမဆုံးခင် ခငလြရောငမြှာ ဖြတပြှောလိုကမြိသည်။ အဈကိုဖြစ်သူ၏ စကားများကြောင့ြ အတိတသ်ို့ ပြနစြဉြးစားမိနတေော့၏။
သူမ အပျိုစဉဘြဝအား သိမ်းပိုကခြဲ့သူမှာ အဈကိုရင်းခေါကခြေါကြ ဦးရဲဇောြ ဖြစ်နခေဲ့၏။ ဦးရဲဇောမြှာ မိန်းမဆုံးပြီးကတည်းက ကာမစိတမြွား ပြောကဆြုံးနခေဲ့ရာ သားဖြစ်သူဝယေံဇောြ နောကဆြုံးနှစ် ကြောင်းပြီးခါနီး လေ့လာရေးခရီးထွကခြွိန် ညီမဖြစ်သူ ခငလြရောငန်ှင့ြ နှစ်ယောကထြဲ ကနွရြဈခဲ့ပြီး မှားမိကြသည်။ ကုမျပဏီ နှစ်ပတလြညန်ေ့ လုပဖြောကြိုငဖြကြ မိတဆြှမွေားနှင့ြ အသောကမြွားပြီး အိမသ်ို့ပြနလြာရာ ညီမဖြစ်သူ ခငလြရောငအြား ဇနီးဖြစ်သူ ကြိုနသညေဟြု ထငမြှတမြိနတေော့၏။
” မိန်းမ … ဂေ့ … မောင့ကြို စောင့န်တောလား … အေ့ ဂေ့ … အုဝြ ”
” ကိုရဲ … ညီမလေးလေ … တအားမူးလာပြီ ထငပြါရဲ့ ”
အဈကိုဖြစ်သူအား ခွိုင်းမှတွဲရင်း အိမအြပေါထြပ် အိပခြန်းထဲ ပို့ပေးရာ ကုတငန်ားအရောကြ ဦးရဲဇောမြှာ ခငလြရောငအြား ဆှဲလှဲရင်း ကုတငပြေါလြှဲခလွိုကတ်ော့၏။
” ကိုရဲ … ညီမလေးပါ … သတိထားပါဦး …”
ခငလြရောင် စကားမဆုံးခင် ပကလြကလြေးဖြစ်နသေော သူမကိုယလြုံးအား ခွကာ နှုတခြမ်းဖူးဖူးလေးအား ဆှဲစုပခြံရသည်။
” အင့ျ … ဖလူး … ပြှတ် ပြှတ် ”
ပေါငန်ှဈချောင်းအား စိထားပမယေ့ြ အဈကိုဖြစ်သူ၏ လီးမှာ အဖုတလြေးအား တည့တ်ည့ထြောကမြိနေ၏။ ဦးရဲဇောမြှာ ကိုယလြုံးအားကြှရင်း တင်းထုပန်သေော နို့အုံကြီးများအား ညှဈခွပေေးနပြနေသ်ည်။ ခငလြရောငမြှာ ဦးရဲဇောြ ကိုယလြုံးအောကမြှ လူးလှန့ရြုန်းထွကဖြို့ ကြိုးစားရာ အရာမရောကပြေ။
တဖြည်းဖြည်း အဈကိုဖြစ်သူဦးရဲဇောြ၏ လကမြွားက နို့အုံများမှတဈဆင့ြ အောကဖြကသ်ို့ ဆင်းလာရာ သူမပေါငခြှံထဲ ရောကရြှိလာ၏။ ထမိနအြပြငမြှ ပြတန်ရော ဦးရဲဇောမြှာ အားမရသည့ပြုံစံကြောင့ြ ခငလြရောင် ဗိုကသ်ားလေးပေါရြှေ့ရင်း လကခြွောင်းများအား ထမိနအြတွင်းသို့ ထိုးထည့လြိုကသ်ည်။ အဖုတအြကကြှဲကြောင်းလေးထဲ လကခြလယထြည့ကြာ အပေါသ်ို့ ကုတတ်ငလြိုကစြဉြ ထောငထြှကန်သေော အစိလေးအား ကောမြိသဖြင့ြ ခငလြရောင် တဈယောကြ တကိုယလြုံး တုနတ်ကသ်ှားရသည်။ သိစိတကြ ငှင်းဆနန်ပမေယေ့ြ ပေါငတ်နလြေးများက အလိုလို ကားပေးမိနေ၏။
နှုတခြမ်းချင်ြး တေ့စုပန်ရောမှ စောကစြိလေးအား ဖိခွခေံရသဖြင့ြ ရငဘြတလြေး မော့တကသ်ှားကာ ခေါင်းလေးဘေးလှဲရင်း တအင်းအင်း ညည်းနရသေည်။ ဦးရဲဇောမြှာ ခငလြရောငစြောကပြတလြေးအား ကလိရင်း ကိုယလြုံးအား အောကဖြကရြှေ့လိုကသ်ည်။ ထမိနအြပေါစြအားဖြညရြင်း ပေါငလြယထြိဆှဲခကြာ ပေါငဂြှထဲမှ အဖုတလြေးအား ဖိယကတ်ော့၏။
” အို … ကိုရဲ … မလုပန်ဲ့ ”
ခငလြရောင် တားပမယေ့ြ ဦးရဲဇောမြှာ ပေါငသ်ားနှစ်ဖကအြား လကဖြှငဖြိထားရင်း စောကပြတလြေးအား တပြကပြှကြ ယကန်သည်ေ။ အတွေ့အကြုံ မရှိသေးသော ခငလြရောငမြှာ အဈကိုဖြစ်သူ၏ မူးမူးရူးရူး ဇွတတ်ရှတန်ိုငမြှုများကြောင့ြ တအင်းအင်း ညည်းနရတေော့၏။ ဇနီးဖြစ်သူမရှိသော အဈကိုဖြစ်သူ ဦးရဲဇောအြား သနားသဖြင့ြ ဤအိမကြှီး၌ အတူလာနရောမှ အခုလို အဖြစ်ပကြန်ှင့ြ ကြုံရတော့သည်။
ဦးရဲဇောမြှာလည်း အသိစိတပြွောကကြာ ညီမဖြစ်သူအား ဆုံးပါးသှားသော ဇနီးအဖြစ် ထငမြှတန်ရှော၏။ စောကပြတလြေးအား အထကအြောကြ ယကပြေးကာ အစိလေးအား ဆှဲစုပပြေးသည်။ ခငလြရောငမြှာလည်း ရမျမကစြိတလြေးများ ထကြှကာ မသိမသာလေး စိတပြါလာမိ၏။ ဖငသ်ားကြီးများ ကြှတကကြာ အဖုတလြေးအား ကော့ပေးရင်း ညည်းတွားနသည်ေ။
” အ အားးးးးး … ရှီးးးး … အ အ ”
အသံပေါင်းစုံထွကပြှီး ညည်းတွားနတေဲ့ ခငလြရောင်၏ စောကခြေါင်းလေးထဲ လကခြလယထြည့ကြာ အထုတအြသှင်း လုပပြေးနပြနေသ်ည်။ စောကစြိလေးအား ဆှဲစုပရြင်း သှားဖြင့ြ မနာ့တနာလေး ကိုကပြေးရာ ခငလြရောငတ်ဈယောကြ ကော့ပြံနတေော့၏။ လကခြလယန်ှင့ြ စောကခြေါင်းအတွင်းသားများအား ထိုးမှှလေိုကစြဉြ ခငလြရောင် ပေါငသ်ားလေးများ တဆကဆြကတ်ုနကြာ…
” အားးး … ဘာတွေ လုပန်တောလဲ … ကိုရဲ … အ အားးး … ညီမလေး ရငထြဲ ဘာတွဖြစ်ေကုနပြှီလဲ … အ … မသိတော့ပါဘူးးး … အို့ အိုးးးး … အမလေးးးး … မရတော့ဘူးးးးး … ထွကြ ထွကြ … ထွကကြုနပြါပြီ … အားးးး ရှီးးးးး အင်းးးးးးး ”
ခငလြရောငမြှာ ဖငသ်ားကြီး မှှောကတ်ကလြာရင်း စောကရြညမြွား တဗှနဗြှန်း ပန်းထုတရြာ ဦးရဲဇောြ မကြန်ှာအား စငကြုနတ်ော့၏။ မကြလြုံးလေးစင်းကာ သူမစောကရြညမြွား ရှှဲနှစ်နသေော အဈကိုဖြစ်သူ ဦးရဲဇောြ၏ မကြန်ှာအား ကြည့်ရြင်း…
” ကိုရဲ … ကနတ်ော့နောြ … ကနတ်ော့ ”
ရငဘြတပြေါြ လကအြုပခြွီကာ ပကလြကအြနထေားဖြင့ြ တောင်းပနရြင်း ဖငကြှီးအား ကုတငပြေါြ ပြနခြလွိုကတ်ော့၏။ ဦးရဲဇောမြှာ စောကရြညမြွားရှှဲပြီး ဖောင်းကြှနသေော စောကပြတလြေးအား စိုကကြှည့ကြာ သူ၏ဘောင်းဘီအား ဆှဲခွှတလြိုကသ်ည်။
ဦးရဲဇောြ အတွင်းခံဘောင်းဘီထဲက လီးကြီးမှာ အမှှောင်းလိုငထြနရော ခငလြရောငတ်ဈယောကြ ကြည့်န်ရင်ေး ရငဖြိုနရေ၏။ အဈကိုဖြစ်သူ၏ လီးကြီး သူမစောကဖြုတလြေးထဲ မကြာခင် ဝငလြာတော့မညကြို တွေးနစဉြေ ဦးရဲဇောမြှာ အတွင်းခံဘောင်းဘီအား ပေါငလြယထြိ ဆှဲခလွိုကသ်ည်။
” အိုရျ ”
ဦးရဲဇောြ လမှှေးအုံကြီးအောကဖြကြ ဒဈကြီးကော့နသေော လီးတနကြှီးမှာ တဇပဇြပ် တုနန်သညေကြို ခငလြရောင် မှငလြိုကရြတော့၏။ သူမစောကခြေါင်းဝလေးထဲ ခပန်ှေးနှေး ဒဈဖူးကြီး တေ့ခံရပြီး တဆကတ်ည်း အဈကိုဖြစ်သူ၏ လီးညိုကြီး တိုးဝငလြာတော့သည်။
” ဗစြျ … အ … ဘှတ် … အမလေး … ကိုရဲ ”
စောကခြေါင်းထဲ ပူကနဲဖြစ်ကာ စပဖြငွြးကြီး ခံစားလိုကရြသည်။ ဒီအသကရြှယထြိ ခစွသ်ူရည်းစား မထားဖူး၍ အထိအတွေ့ လုံးဝမရှိသော သူမစောကပြတလြေးအား ပထမဆုံး လီးသှင်းခံလိုကရြ၏။ အဈကိုအရင်းခေါကခြေါကြ၏ လီးကြီးအား မဆန့မြပြဲနှင့ြ စောကဖြုတလြေးက ကြိုဆိုရင် အပျိုမှေးပေါကကြာ သှေးများစီးဆင်းလာရသည်။ ဦးရဲဇောမြှာလည်း မိန်းမဆုံးပြီးကတည်းက ကာမဆန်ဒများ ခွုပတ်ီးထားရာ တရကြမ်း ဖိလိုးနတေော့သည်။
ခငလြရောငစြောကဖြုတလြေးမှာ စီးပိုငန်သဖြေင့ြ လီးအရညပြှား တဈလွှောကြ တင်းကြပစြှာ ညှဈထားပေးသလို ဖြစ်နရေ၏။ လီးအရင်းထိ ဝငသ်ှားတိုင်း ရငဘြတလြေးကော့ကာ အောဟြဈနသေော အသံများက ဦးရဲဇောြ၏ ကာမစိတအြား ပိုပြီး တောကလြောငစြတေော့သည်။
” အားးးးးးးးးးးး … သပေါပြီ … ကိုရဲရယ် … ဖြည်းဖြည်းလုပပြါ … အဟင့ြ ဟင့ြ ”
ခငလြရောင်၏ ငိုယိုတောင်းပနသ်ံလေးများမှာ ဦးရဲဇောြ၏ ရကရြကစြကစြကြ လိုးခကြမြွားအောကြ ပြောကကြှယခြဲ့ရ၏။ တဈညလုံး နားလိုကြ လိုးလိုကဖြှင့ြ မနကြ ၅ နာရီလောကမြှ ဦးရဲဇောတ်ဈယောကြ ရပသ်ှားခဲ့သည်။ ခငလြရောင် စောကပြတန်ီတာရဲလေးမှာ အပျိုမှေးပေါကကြာ ယောငကြားနရရှော၏။ မနကအြိပယ်ာနိုးသညန်ှင့ြ ဦးရဲဇောတ်ဈယောကြ ကုန်းထလိုကသ်ည်။
” အားးး … ကြှတ် ကြှတ် ”
ညက အမူးလှန်၍ ခေါင်းက တဆဈဆဈ ကိုကခြဲနရသေည်။ ဘေးနားမှ ငိုသံသဲ့သဲ့ ကြားမိသဖြင့ြ လှည့ကြှည့မြိရာ…
” ဟင် … ညီမလေး … ဘယ် ဘယ် ဘယလြိုဖြစ် … ဖြစ် ”
ဦးရဲဇောမြှာ ခငလြရောငအြား မေးရင်း သူ့အောကပျိုင်း ကြည့်မြိရာ ဘောင်းဘီမရှိတော့ပဲ လီးကြီးမှာ သှေးစသှေးနများ ကပန်ပြေီး ပေါငပြေါကြပန်သညေကြို မှငလြိုကရြတော့သည်။
” ညက … ကိုရဲ … တအားမူးလာလို့… ညီမလေးက အိပခြန်းထဲ တွဲပို့တာ … ဒီထဲရောကတ်ော့ … အဟင့ြ ဟင့ြ ဟင့ြ
ဦးရဲဇောမြှာ အခွအနေအေား သဘောပေါကသ်ှားသည်။ ခငလြရောငအြား နောကြ ဒီလို မဖြစ်စရပေါဘူးဟု တတွကတ်ှတ် တောင်းပနန်ရှော၏။ တဈညလုံး လိုးထားသော ညီမဖြစ်သူကိုယလြုံးလေးအား ဆှဲထူကာ ရချိုးခန်းထဲ သန့စြငခြိုင်းလိုကသ်ည်။ ခငလြရောငမြှာ နှစ်ရကခြန့ြ ကြတကြတလေး ဖြစ်နကော နောကရြကမြှ အဖုတလြေးက သကသ်ာသှားတော့သည်။
တူဖြစ်သူ ဝယေံဇောြ ကြောင်းပြီးသည့န်ောကပျိုင်း ရင်းရင်းနှီးနှီးနရင်ေး သံယောစဉဖြစ်လာခဲ့၏။ တခါတခါ အဈကိုဖြစ်သူ၏ လီးကြီးကို မှငယ်ောငလြာခွိန် ဝယေံဇောြ့လီးအား ပြတသ်ပရြင်း စိတဖြှခေဲ့ရသည်။ နောကပျိုင်း ဦးရဲဇောမြှာ သတိထားမိလာ၍ ညီမဖြစ်သူအား အမှားမဖြစ်ဖို့ ပြောပြရာ ခငလြရောငမြှ ဝယေံဇောန်ှင့ြ ဘယတ်ော့မှ လှနလြှနကြွူးကြူး ဖြစ်မညမြဟုတကြှောင်း ကတိပေးလိုကတ်ော့သည်။
” ဟေ့ … ညီမလေး အဈကိုမေးနတော ဘာမှလည်း ပြနမြပြောဘူး ”
ရုတတ်ရကြ အဈကိုဖြစ်သူစကားကြောင့ြ ခငလြရောငမြှာ အတွေးစလေးများ ပကြသ်ှားရသည်။
” ရှင် … ကိုရဲ ”
” ညီမလေးက အခု … ဘယသ်ှားနချင်ေတ်ာလဲ ”
” တဈနရောရာပေါ့ … ကိုရဲရယ် ”
” အဈကို နားလညပြါတယ် …။ ဒါပမယေ့ြ … သချောစဉြးစားပါဦး …။ ညီမလေးနဲ့ သားလေးရဲ့ … သံယောစဉကြ အဈကိုထငတ်ာထကြ ကြီးမားနတော …။ ဒါက သားလေးရဲ့ ဒိုငရြာရီ စာအုပလြေး ရော့ ”
” ဟင် ”
” အေးဆေးဖတကြှည့ြ…။ အဈကို ကုမျပဏီသှားရဦးမယ် ”
ဦးရဲဇောြ ထွကသ်ှားမှ ခငလြရောငလြည်း သူမအိပခြန်းထဲဝငကြာ ဝယေံဇော့ြ စာအုပလြေးအား ဖတကြှည့တ်ော့သည်။ အသဲပုံ စတကောလေးကပထြားသော စာအုပမြကြန်ှာဖုံးလေးအား ဆှဲလှနလြိုကြ၏။
ဒီနေ့ စာမေးပြဲ နောကဆြုံးနေ့ ပြောလြိုကတ်ာဗွာ။ တီခငကြ စိတမြခလွို့တဲ့ ကြောင်းလာကြိုတာ သူငယခြငွြးတွနေဲ့ မလညရြဘူးဗွ။ တီခငန်ဲ့ပဲ လွှောကလြညဖြစ်တာပါ။ ဘီယာအတူသောကပြှီး အိမပြှနခြဲ့ကြတာ။ ကနွောကြ မူးနတော တီခငကြ နည်းနည်းပဲ သောကတ်ော့ သိပမြမူးပါဘူး။
အိမပြှနရြောကတ်ော့ အဖလည်ေး မရှိဘူး တီခငန်ဲ့ကနွောြ နှစ်ယောကထြဲပဲလေ။ သီချင်ြးဆိုကြတာ ပြောစြရာကြီးဗွ။ ခဏနားပြီးတော့ ကနွောြ ဘီယာနဲ့အာလူးကြောြ ထပဝြယလြိုကတ်ယ်။ တီခငလြည်း ထပတ်ိုကြ ကနွောလြည်း သောကပြေါ့။ တီခငလြည်း သီးချင်ဆြိုလိုကြ သောကလြိုကန်ဲ့ နည်းနည်းမူးလာပါပြီ။
ကနွောကြ တီခင့ကြို ကခိုင်းတာ ပထမတော့ ငှင်းသေးတယ်။ နောကပျိုင်း ကနွောကြ ဇွတပြူဆာတော့ တဈပုဒပြဲနောဆြိုပြီး ကပြတာပါ။ သီချင်ြး စည်းခကြအြလိုကြ ကနတောဗွ။ အပေါအြင်ျကြီကိုယကြှပလြေးနဲ့ အောကကြ ထမိနစြကပကြ အတွင်းဘကြ ဒူးအထကန်ားထိ ခွဲထားတာ။ မကြန်ှာချောချောလေးက ဘီယာအရှိနန်ဲ့ ရဲနပြေီး စုခညွထြားတဲ့ ဆံပငတ်ှကေ ကြောလညထြိ ရမ်းနတေော့တာပဲ။
ပုခုံးသားဖြူဖြူလေးအောကြ နို့အုံဖြေးဖြေးကြီးတွကေ တခွမ်းလောကြ လွှံထွကန်တော။ ကိုယလြုံးလေး တဈပတလြှည့်ပြီး ကလိုကရြင် ခါးသေးကဉွလြေးအောကကြ ဖငသ်ားကြီးတွကေ တလှုပလြှုပန်ဲ့ပေါ့။ ခပမြိုကမြိုကစြတိုင် ပန်းနုရောငမြကြန်ှာလေးနဲ့ရီဝတေဲ့အပြုံး…။ တီခငကြို ကြည့်မြိတာ ဂရိ (Mythology) နတဘြုရားပုံပြငထြဲက (Aphrodite) အလှနတသ်မီးလေး ကနွော့ရြှေ့ ရောကလြာသလိုပါပဲ။
သီချင်ြးဆုံးသှားတော့ မကြန်ှာမှာ ခွှေးလေးတွစေို့လို့ပေါ့။ ကနွော့ဘြေး ဝငထြိုငရြင်း သူကတာမိုကလြား မေးနသေေးတာ။ ကနွောလြည်း မပြောမဆိုနဲ့ တီခင့ြ နှုတခြမ်းဖူးဖူးလေးကို ဆှဲစုပပြဈတာပေါ့။ တီခငကြ ပထမ တွန့သ်ှားပမယေ့ြ နောကကြွ ငှိမန်တောပါ။ အဲဒီနေ့ကစပြီး တီခင့ကြို ခစွမြိသှားတာဗွ။ တီခငကြလည်း ကနွော့အြပေါသ်ံယောစဉြ ရှိပုံပါ။ ကနွောြ ဘာလုပလြုပ် မငှင်းရှာဘူး ခွင့ပြှုပေးတယ်။
တဈရကကြ နေ့လညခြင်း ကနွောအြပြငကြ ပြနလြာတော့ တီခင့အြခန်းထဲ ဝငလြိုကတ်ာ တီခငကြ နှစ်နှစ်ခွိုကခြွိုကြ အိပပြွောန်ပေုံပါ။ ထမိနအြစိမ်းလေးက ပေါငလြယထြိလှနန်တေော့ ပေါငသ်ားဖြေးဖြေးတုတတ်ုတလြေးက ဆှဲညှဈချင်စြရာကြီး။ အနားထိတိုးကပပြှီး ထမိနအြောကန်ားစကို ဗိုကပြေါထြိ ဆှဲတငလြိုကတ်ာ ပေါငကြှားက တီခင့အြဖုတလြေး ပေါလြာတာဗွ။
စောကမြှှေးအုံလေးအောကကြ ခုံးထနတေဲ့ ဘေးနှုတခြမ်းသားတွကြေောင့ြ အူယားပြီး တီခင့အြဖုတလြေးကို နမ်းမိလိုကတ်ယ်။ စနမ်းတဲ့အခွိန် ညှီစို့စို့အနံ့လေး နှာခေါင်းထဲ တိုးဝငလြာတာ။ ကနွောြ ပထမဆုံးအကြိမ် စောကဖြုတလြေးကို နမ်းမိတာပါ။ တီခင့ကြိုယလြေး လှုပလြာတော့မှ ထမိနလြေးဆှဲခပြှီး အသာလေး ပြနထြှကခြဲတယ်။ နောကပျိုင်း ပိုပြီးပြင့လြင်းလာတာပါပဲ။
တီခငရြချိုးခွိန် အဖမရှေိရင် ကနွောကြ ဇွတဝြငခြွိုးတာ။ တီခင့ြ တကိုယလြုံး ဆပပြှာတိုကပြေးလိုကတ်ယ်။ တီခငကြလည်း ကနွောြ့တကိုယလြုံး ပြနတ်ိုကပြေးတာပါပဲ။ မနကလြင်းပြီဆို တီခငကြ လာနိုးတတတ်ာ။ တီခင့်ခွသေံကြားတာနဲ့ ကနွောကြ အိပခြငွယ်ောငဆြောငပြှီး ပကလြကလြှနထြားပေးတာဗွ။ တီခငကြ ကနွောမြနိုးရင်း ပေါငကြှားက လီးကို မနာတနာလေး ကိုကကြိုကန်ိုးပါလရေော။
ကနွောကြလည်း နို့တွပြနေည်ှဈ တီခင့စြောကပြတလြေးကို ပြနယ်ကပြေးတာ။ အဲလောကထြိ အလိုလိုကပြမယေ့ြ တီခငကြ အလိုးမခံဘူးဗွ။ ကနွောြ နှစ်ကြိမ် ကြိုးစားကြည့်တ်ာ တီခငကြ ခါးခါးသီးသီးငှင်းလို့ ထပမြကြိုးစားတော့ပါဘူး။ ၁ နှစ်ကြောလြောကြ ဒီလိုပဲ နလောခဲ့ကြတာ။ တီခင့ကြို ကနွောခြစွတ်ယ်။ တီခငကြလည်း ကနွော့ကြို ခစွတ်ယလြေ။
တဈရကကြှ အဖကေ သူမအားလို့ ကနွောန်ဲ့ တီခင့ကြို သူ့သူငယခြငွြး ပါတီကိုလှတတ်ာ။ ကနွော့အြတွကြ ပြသဒါးပါ။ ဦးသူရိနဆြိုတဲ့ လူကြီးပေါ့ဗွာ။ တီခင့တ်ကိုယလြုံးကို စားမတတ် ဝါးမတတ် ကြည့်န်တော ကနွောတ်ို့ ပြနတ်ဲ့အထိပါပဲ။ သိန်း ၃၀၀ ကြောတ်န် ကြောကစြိမ်းဆှဲကြိုး လကဆြောငပြေးတာတဲ့ဗွာ။ အိမလြာခေါတ်ဲ့ အနတ်ီးကြီးရဲ့ယောကြွား ဦးသူရိနဆြိုတဲ့ အဖေ့သူငယခြငွြးပေါ့။
မကြာပါဘူး မှတမြှတရြရပါပဲဗွာ။ ကနွောြ ဘောလုံးကစားပြီး အိမပြှနရြောကတ်ော့ အဖခေေါလြို့ ဦးသူရိနမြိန်းမက အိမရြောကန်တောတဲ့။ အလုပကြိဈစပါ။ အလုပကြိဈစပြီးတော့ တီခင့ကြို အပြငခြေါလြို့ ကနွောလြည်း လိုကသ်ှားတာပေါ့။ ဟိုရောကတ်ော့ အကြှေးအမှေးနဲ့ ဧည့ခြံပြီး အဲ့ဒီအနတ်ီက ကနွောြ့ကို ဂွင်းထုပေးနခွေိန် ဦးသူရိနကြ တီခင့ကြို နောကဖြေးအခန်းတဈခုမှာ စောကဖြုတကြို နိုကန်တောပါ။ ကနွောြ အမှတမြထင် ရောကသ်ှားလို့ တီခင် ဘာမှမဖြစ်တာဗွ။ ကနွောသ်ာ သေးထမပေါကရြင် ဦးသူရိနကြ တီခင့ကြို လိုးတော့မှာဗွ။
ကနွောလြည်း ဦးသူရိနကြို စိတဆြိုးပမယေ့ြ သူ့မိန်းမက ဂွင်းထုပေးထားတော့ ပြောရငရြှုပကြုနမြှာ တီခငသ်ိမှာလည်း စိုးရိမတ်ာပေါ့။ ဒါနဲ့ပဲ အိမရြောကတ်ော့ တီခငန်ဲ့ စကားများကြရော။ ကနွောလြည်း တီခင့ကြို သူများလိုးမှာ ကြောကပြှီး အဲဒီနေ့က ဇွတလြိုးပစ်လိုကတ်ာ။ မနကလြင်းတော့ တီခငကြ စကားမပြောတော့ဘူးဗွ။ ကနွောြ တီခင့ကြို ခစွလြှန်းလို့ ဖြစ်သှားရတာပါ။ အခုဆို တီခငန်ဲ့စကားမပြောရတာ ကြာပြီဗွာ။
“သား … ဝယေံ ”
” ဗြာ … အဖေ ”
” လာလကြော … ကားဂိတလြိုကပျို့ရတော့မှာ ”
ခငလြရောငမြှာ တခွားမှို့လေးသို့ ပြောင်းရှေ့နထေိုငတ်ော့မည် ဖြစ်သည်။ ဝယေံဇောမြှာ ကိုယလြကသ်န့စြငကြာ အိပခြန်းထဲမှာ ထွကလြာခဲ့၏။ တဈနကေုန် ငိုထားသဖြင့ြ မကြလြုံးများက မို့အဈနသည်ေ။ တီခင့အြားမကြည့်ပြဲ ခွံဝမှ ကားလေးပေါြ တကထြိုငလြိုကသ်ည်။
ခဏအကြာတွင် ခငလြရောငမြှာ သူ့ဘေးဝငထြိုင်းပြီး ဖအဖြစ်ေသူမှ ရှေ့ခန်းက မောင်း၍ ကားကြီးကြင်းသို့ ထွကခြဲ့လိုကသ်ည်။ မှို့ထဲ လမ်းမကြီးအတိုင်း မောင်းလာပြီး လမ်းခွိုးနှစ်ခုကြေ့ကာ နာရီဝကအြကြာတွင် ကားကြီးကြင်းသို့ ရောကရြှိလာ၏။
ကားကြင်းအတွင်း မောင်းဝငလြာပြီး ခငလြရောငစြီးရမည့ြ ကားဂိတန်ား ထိုးရပလြိုကသ်ည်။ ကားရပလြိုကသ်ညန်ှင့ြ ခငလြရောငမြှာ သူမအိတအြားဆှဲ၍ ကားပေါမြှ ဆင်းသှားတော့၏။ ဝယေံဇောမြှာ စိတထြဲ ဝမ်းနည်းလာမိသည်။ နောကဆြုံး ခွဲခွာခွိနတ်ောင် တီခငမြှာ နှုတဆြကမြသှားတော့ပေ။ ကားဂိတန်ားတွင် ကြမ်းယာဆိုင် မုန့ဆြိုင် ကယရြီသမားများ၏ စကားသံများ ဆှုညံရှုပလြွှကခြပန်တေော့၏။ ကားတံခါးဆှဲဖြင့ခြွိန် ဖအဖြစ်ေသူ ဦးရဲဇောမြှာ အိတတ်ဈလုံးဆှဲကာ ကားနားရပန်သညေကြို တွေ့လိုကရြသည်။
” သား … ဝယေံ … မဆင်းဘူးလား ”
” ဟုတ် အဖေ လာပါပြီ ”
” ကားထွကတ်ော့မှာကြ … ဟုတမြနနေဲ့ … မှနမြှနလြာ ”
” ဗြာ ”
” ရော့ မင်း အဝတစြား ၅ စုံလောကတ်ော့ပါတယ် …။ ဟိုရောကမြှ ထပဝြယကြှာ ”
” ဘာလို့လဲ … အဖေ … အခုဟာ တီခင့ကြို လိုကပျို့ကြတာမလား ”
” မင်းက … ခငလြရောငန်ဲ့ မလိုကဘြူးလား ”
” ခခြြ … သဲက တီခငန်ဲ့ မလိုကဘြူးလား ဖြလေိုကလြေ ”
ခငလြရောငမြှာ ဦးရဲဇောြ နောကကြွောမှ ရုတတ်ရကြ ပေါလြာကာ ပြောလိုကတ်ော့သည်။
” ဟင် … တီခင် … သားကို ခွင့လြှတတ်ယပြေါ့ မမုန်းဘူးပေါ့နောြ ”
ထိုစဉြ ခငလြရောငတ်ို့ လိုကပြါမည့ကြားဆီမှ…
” ယခုခရီးစဉအြား လိုကပြါစီးနင်းမည့ြ ဧည့သ်ညတ်ောမြွားရှင်။ မကြာခင် အခွိနအြတောတွင်း ကားထွကတ်ော့မည် ဖြစ်ပါသဖြင့ြ မိမိတို့ခုံများပေါတ်ှင် နရောယူပေးကြပါရန် လေးစားစွာ ပနကြှားအပပြါသည် ရှင့ြ ”
” ကဲ … အဈကိုသှားပြီ ညီမလေး …။ အဲဒီမှာ ပြောသ်လောကန်ကြေ …။ အေးအေးဆေးဆေးမှ ပြနလြာကြတော့ ”
” ဟုတ် ကိုရဲ … ကနွြးမာရေး ဂရုစိုကန်ောြ … တာ့တာ ”
ဦးရဲဇောမြှာ ညီမဖြစ်သူနှင့ြ သားဖြစ်သူအား လကပြှနှုတဆြကရြင်း ကားရှေ့ခန်းဝငကြာ ကားကြီးကြင်းအတွင်းမှ မောင်းထွကသ်ှားတော့သည်။
” လာ… သဲ … တီခငတ်ို့လည်း သှားစို့ ”
ခငလြရောငမြှာ ဝယေံဇောြ့လကမြောငအြား ခွိတရြင်း သူမတို့စီးရမည့ြ အိတစြပတကြားကြီးဆီသို့ ဦးတညလြိုကတ်ော့သည်။
ပြီးပါပြီ။
ရေးသားသူ – ဘုံခုနှစ်ဆင့ျ