အောစာအုပ်

ယဉ်ယဉ် အပိုးကျိုးပါပြီရှင်

မအေးမှတဲ့ မတလြရဲ့ ညနခင်ေးတဈခုမှာပါ ။ အပြငမြှာလည်း မအေးသလို ရငထြဲမှာလည်း ပူလောငန်သည်ေ။

“ ကဲ သမီး မမတေေို့သှားမယ် ဘဘစကား နားထောငပြှီး လိမလြိမမြာမာနခေဲ့နောြ ။ လကဆြောငတ်ှလည်ေး အများကြီး ဝယလြာမယန်ောြ”

“ အင်း”

“ မကြန်ှာကြီးက ဘာလို့စူပုပန်တောတုန်း မမေေ့ခစွသ်မီးလေးရဲ့ ”

သကသ်ကဖြောင်းထားတဲ့ ပါးတဈဖကကြို အသာဆှဲပြီးတော့ မမေေ လှည့ထြှကသ်ှားပါတယ် ။ ဖကြေီးနှင့ြ မောငလြေးကတော့ အိမအြောကတ်ောင် ရောကန်ှင့န်ပြေီ ။ ကားပေါကြနေ လကပြှသှားတဲ့ မမတေေို့ကိုကြည့်ပြှီး ဝရံတာကနေ ငုံ့ကြည့်န်တေဲ့ ယဉယ်ဉဆြုလတ် စိတထြဲလေးလံပြီး ကနွခြဲ့ပါတယ် ။ မောငလြေး (၁၀) တန်း စာမေးပြဲကြီးပြီးလို့ ဖကြေီးနဲ့ မမကေေ မှနမြာပြညအြနှံ့ ခရီးထွကပြေးမယဆြိုပြီး သှားကြတာလေ ။ သူကတော့ ဆေးကြောင်း နောကဆြုံးနှစ်ဆိုတော့ စာတွပေိနတောနဲ့ လိုကလြို့ မဖြစ်တာကြောင့ြ နခေဲ့ရတာပါ ။

အိမမြှာကလည်း အိမဖြောကြောငမြလေး ရှိပမယေ့ြ မိန်းကလေး နှစ်ယောကထြဲ မထားခဲ့ချင်တ်ာမို့ မမေေ့အဈကိုကြီး ဘကြီးဦးမှင့သ်ောင်းကို အကူအညီတောင်းတာမို့ သူတို့နဲ့အတူတူ လာနပေါတယ် ။ အစကတည်းက ယဉယ်ဉန်ဲ့ မကြန်ှာကြောမတည့တ်ဲ့ ဘကြီးမို့ မလာစချင်ေပြမယေ့ြ မမတေေို့က မရမက ချော့မော့ပြောတာကြောင့ြ အခုတော့ ၃ ပတတ်ိတိ မတည့အြတူ နရပေါတော့မယ်။

ယဉယ်ဉဆြုလတကြ ရုပခြွော ဘောဒြီတောင့သ်လောကြ ခပစြှာစွာရယ် ။ ငယင်ယတ်ည်းကလည်း စာတောတ်ာမို့ အမွိုးတွကေ ပစားပေး မှှောကစြားထားတာကြောင့ြ ထောငထြောင် ထောငထြောငန်ဲ့ နတေဲ့သူ ။ ဦးမှင့သ်ောင်းကတော့ ဒုရဲမှုးဘဝကနေ အငှိမ်းစားယူထားတာ တဈနှစ်တောင် ပြည့သ်ေးတာ မဟုတ်။ တဈဖကကြ ခတ်လေူငယစြှာကယွြ တူမလေးနဲ့ တဈဖကကြ စည်းကမ်းတင်းကြပတ်ဲ့ ဘကြီးရယ် တွေ့ကြပါပြီ ။

မမတေေို့သှားကတည်းက အခန်းထဲတံခါးပိတန်လေိုကတ်ာ ညနစော ထမင်းစားမှပဲ ဘကြီးနဲ့ မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် ဖြစ်တော့တယ် ။ တွေ့ကြတော့လည်း စကားက (၄) ခွန်းပြည့အြောငတ်ောင် မပြောဖြစ်ဘူး။ ဘကြီးကတော့ တူမကြီးကို မေးပါသေးတယ်။

“ ယဉယ်ဉြ စာတွလေိုကန်ိုငရြဲ့လား ”

“ ဟုတ် ”

“ မနကဖြှန် ဆေးရုံသှားမှာလား ”

“ အင်း ”

ယဉယ်ဉကြိုယတ်ိုငကြ မေးခွန်းတဈခုကို တဈခွန်းလောကပြဲ ပြနဖြှတေော့ စကားမဆကဖြစ်ကြတော့ပါ ။ သူ့ထမင်းသူစား ကိုယ့ထြမင်းကိုယစြားပြီး ထထွကခြဲ့ကြသည်။ ဦးမှင့သ်ောင်းစိတထြဲတော့ အဆငမြပြေ။ ဘကြီးအရင်းခေါကခြေါကြ မေးတာကိုတောင် မဖြချင်ေသ်လို ဖြချင်ေသ်လို လုပန်တေဲ့ တူမကိုကြည့်ပြှီး အခွိုးလုံးဝမပြဟေု မှတသ်ည် ။ အခု အိမထြောငကြသွှားတဲ့ သူ့သမီး (၂) ယောကဆြို ကောင်းကောင်း တီးထားပေးလို့ အမှီးကိုကုတန်သည်ေ ။

ဒီတူမကြမှ ကိုယ့ကြို မတူမလို မတနသ်လို ဆကဆြံတာ ခံနရတေယ် ။ ဒါပမယေ့လြည်း ခဏတဖြုတသ်ာ လာနတောက တဈကြောင်း၊ တူမဆိုပမယေ့ြ သမီးအရင်း မဟုတတ်ာက တဈကြောင်းမို့ စိတလြွှော့ထားမညဟြု ဆုံးဖြတကြာ မင်းစိတမြင်းထိန်း မှင့သ်ောင်းရလေို့ ကိုယ့ကြိုယကြိုသာ စိတထြဲသတိပေးလိုကပြါတော့တယ် ။

နောကန်ေ့ညနေ ဆေးရုံကနေ ရပြနေခြွိုးပြီး ကြူရှငသ်ှားဖို့ ပြနထြှကလြာတဲ့ ယဉယ်ဉြ ဧည့ခြန်းက ဖြတအြသှား တူမကြီးပုံစံက အမှငမြတောတ်တတ်ဲ့ ဦးမှင့သ်ောင်းမကြစြိထဲ ကန့လြန့ကြှီးဝငလြာပါသည် ။ ဝတထြားတဲ့ စကပအြဝါလေးက ဒူးအထကြ မရောကခြငမြှာတင် ဆုံးသှားတယ် ။

အသားက ခပပြွော့ပြော့ရယန်ှင့ြ ဘာသားမှန်းတော့မသိ ။ ဒါပမယေ့ြ ခပကြပြကြပြကြလည်း ဝတထြားသေး တငပြါးကြီးကလည်း ကြီးတဲ့သူမို့ ယဉယ်ဉ့န်ောကပျိုင်း အောကပျိုင်းက ဆူဆူဖြိုးဖြိုး အသားစိုငတ်ှကေ တင်းရင်း အယထြှကန်သည်ေ ။ လုံးဝိုင်းပြီး ပြည့တ်င်းနတေဲ့ တငပြါးကြီးပေါမြှာ ဝတထြားတဲ့ အောကခြံဘောင်းဘီ အရာကြီးကိုပင် ထငထြငရြှားရှားကြီး မှငန်ရသေည်။

ဦးမှင့သ်ောင်းက ရှေးဆနတ်ဲ့သူ၊ အခုလောကြ အတိုအပြတမြပြောနဲ့ မိန်းကလေး ဂငွြးဘောင်းဘီ ဖငကြပြဝြတတ်ာတောင် လုံးဝမကြိုကသ်ူမို့ ဒီတဈခါတော့ ပါးစပကြ မနနေိုငတ်ော့ ။

“ ယဉယ်ဉြ ညည်းဘယလြို ဝတထြားတာလဲ ”

လှမ်းပြောတဲ့အသံကြောင့ြ တံခါးဝက အပြငထြှကခြါနီး ယဉယ်ဉြ ရုတတ်ရကြ လန့သ်ှားသည်။ ပြီးတော့ ကိုယ့ဘြာသာကိုယ် မလုံမလဲ တဈခကြြ ငုံ့ကြည့်လြိုကသ်ေးသည်။ ဘာများ ဖြစ်နပေါလိမ့လြို့ဆိုပြီး ။

“ ဘာဖြစ်လို့လဲ ကြူရှငသ်ှားမလို့လေ ”

ဦးမှင့သ်ောင်းက ရဲပီပီ စကားပြောတာ ဒဲ့ဒိုးပြောတတသ်ည် ။ လူတငကြှမ်းတာ မဟုတ် စကားပြောလည်း ကြမ်းသည် ။

“ ဘာဖြစ်ရမလဲ ပေါငကြလည်းပေါန်ပြေီ။ ညည်းဖငကြလည်း နောကမြှာ အလုံးလိုကြ ထွကန်တယ်ေ ”

“ လူတိုင်း စကပဝြတန်တောပဲ ထူးဆန်းလား ဘဘရယ် ”

“ ဟ လူတိုင်းဝတတ်ာနဲ့ နငဝြတကြောလား ။ သူတို့ တုံးလုံးသှားရင် နငကြော တုံးလုံးသှားမှာလား ”

“ သူတို့နဲ့ မဆိုငဘြူး သမီးကြိုကလြို့ သမီးဝတတ်ာလေ ”

“ အေး ကြိုကလြို့ဝတခြငွတ်ိုင်း မသင့တ်ောတ်ာကော သင့တ်ောတ်ာကော ဝတစြရာလား။ ကိုယကြမိန်းကလေး။ ပြီးတော့ ညည်းကိုယည်ည်း ၄ တန်း ၅ တန်း ဖငမြရှိတဲ့ အရှယလြို့ မှတန်လေား။ ကိုယ့ြ တငပြါး အရှယအြစား ကိုယပြှနကြှည့ြဦး ။ ညည်းဖင် အရှယကြှီးကို ဒီပုံစံနဲ့ ကြပထြုပန်အေောင် ဝတသ်ှားတော့ ယောင်ျကြားတိုင်းက နင့န်ောကပျိုင်းကို လိုကင်မ်းတာ ခံမလား ”

ယဉယ်ဉလြည်း ဘကြီးသောင်း ပြားတာတွကြေားပြီး ဒေါပြလပြေီ ။ သူ့ဘာသာ တဈသကလြုံး ဝတလြာတာ အခုမှ အဓိပျပါယ် မရှိတာတွနေဲ့ လာဆုံးမနတယ်ေ ။

“ ဘဘ ဒီခတ်အေခါမှာ ဒီလောကဝြတတ်ာကို ဘယသ်ူမှ အထူးအဆန်းလုပပြှီး လိုကကြှည့မြနဘေူး ။ ဘဘသာ ခတ်အေမှငမြရှိလို့ ကြည့်မြရဖြစ်နတော ”

“ နင် တဈခွန်းမကနွြ ပြနပြှောနပေါလား ”

“ မဟုတတ်မ်း တရားတွေ လာပြောတာကိုး ။ သိပပြှောချင်လြည်း နောကမြှပြောတော့ ကြူရှငန်ောကကြနွပြေီ ”

တံခါးကို ဂွိမ်းခနဲ မှညအြောင် ပိတပြှီး ထွကသ်ှားတဲ့ တူမကြောင့ြ ဦးမှင့သ်ောင်း တရှုးရှုး တရှဲရှဲ ဖြစ်ပြီး ကနွခြဲ့လသည်ေ ။

“ တောကြ ဒီကောငမ် ”

“ မိနှယ် သှားစမ်း သှားစမ်းကြာ ရတဈေခွကြ သှားခပလြာစမ်း”

“ ဟုတ် ဟုတကြဲ့ ဘဘကြီး”

ခုနတုန်းက အနားမှာ မကြန်ှာငယလြေးနဲ့ ကြောငကြှည့န်တေဲ့ အိမဖြောမြလေး ရပြေေးခပလြာပါတယ် ။ ဒေါသတွေ အလိပလြိုကြ ထွကန်တေဲ့ ဦးမှင့သ်ောင်းကို ကတုနကြရငန်ဲ့ ပေးရင်း ဘေးကရပစြောင့န်ပေါတယ် ။

“ ယဉယ်ဉြ အရငကြလည်း ဒီအတိုင်းပဲ ဝတတ်ာလား ။ ဟဲ့ ညည်းကိုမေးနတော ”

“ ရှင် ဘဘကြီး ဟုတဟြုတ် ”

“ ဘယသ်ူကမှကော မပြောကြဘူးလား ။ မဆူကြဘူးလား မဆုံးမကြဘူးလား ”

“ ဦးဦးနဲ့ အနတ်ီက မမလေးကို တအားခစွတ်ာ ဘဘကြီး ။ စကားတောင် မာမာမပြောဖူးဘူး ။ မမလေးကခညွြး နည်းနည်းပြောတာနဲ့ ပြနအြောန်ကြေ ”

မိနှယကြ သူ့အိမသ်ခငမြလေး ယဉယ်ဉြ့ကို မမလေး ဟု ခေါတ်တသ်ည် ။ မမလေးဟု ခေါပြမယေ့ြ မှနမြှနခြေါန်ကြေ ဆိုတော့ မလေးဟုသာ တခါတရံ ကြားရတော့သည် ။

“ အင်း အဲဒါကြောင့ဖြစ်နတော ။ ခုနက ငါ့ကို တဈခွန်းမကနွြ ပြနပြှောသှားတာ တွေ့တယမြလား ”

“ ဟုတ် ဟုတ် ”

“ အေး ငါ့အိမကြ သမီးတွသောဆို ငါခကြခြငွြးထဆောတ်ယ် သိလား ”

“ ဟုတ် ဟုတ် ”

ဦးမှင့သ်ောင်း စိတတ်ိုပြီး ပြောနသမွှေကို မိနှယ် တဟုတဟြုတန်ဲ့သာ သံယောင် လိုကန်ရပေါသည် ။ ဘဘကြီး ကြည့်ရြတာ စိတကြှီးမယ့ြ ပုံကြီး ။ မတောြ မမလေးနဲ့ စကားများတာကို ငါ့ပါပတရြမ်းပြီး ထရိုကရြငတ်ော့ ဒုကျခ ဆိုပြီး ကြောကလြိုကတ်ာ ။

“ ဒီလောကတ်ောင် သရုပပြကြတ်ဲ့ စကပမြပြောနဲ့ ငါ့သမီး ကောလိပကြွောင်းသူဘဝက ဘောင်းဘီဖငကြှပ် တဈထည် ဝယလြာပြီး ဝတတ်ုန်းက ဘာလုပတ်ယမြှတလြဲ ။”

မိနှယ် မကြစြိလေး ကလညကြလညန်ဲ့ နားထောငန်ပေါသည်။

“ ကပကြှေးနဲ့ ကိုကပြှီး လှှတပြဈပလိုကတ်ယ် ။ ဖငကြှပဘြောင်းဘီ ဝတမြရအောင် ဖငယ်ောငတ်ဲ့အထိ ခါးပတစြာ ကြှေးပစ်တာ နားလညလြား ”

“ ဟုတ် ”

“ သှားသှား ညည်းကြည့်ရြတာလည်း အူလညလြညန်ဲ့ ”

မိနှယ် သောကပြှီးသား ရခွကေကြို ယူလို့ နောကဖြေးကို ပြနပြှေးလာပါသည် ။ အခုမှပဲ သူလည်း သကပြှင်းခရွတော့တယ် ။ မိနှယလြည်း ဒီဘဘကြီးရှိတဲ့ ရကပျိုင်းမှာ အိမန်ရင်ေးတောင် ဘောင်းဘီတိုဝတတ်ာ ရှောငရြမညဟြု တွေးလိုကမြိပါသည် ။

မမလေးယဉယ်ဉကြ သူ့မဝတတ်ော့တဲ့ စကပတ်ိုလေးတွေ ဘောင်းဘီလေးတွေ ပေးထားတာတာတွေ အများကြီးရှိသည် ။ သူတို့ ၂ ယောကကြ အသကြ ၄ နှစ်ကြာပမယေ့ြ ကိုယလြုံးကိုယပြေါကကြ သိပမြကြာလှ။ ဖငကြှီးတာချင်ြးလည်း တူသညမြို့ သူ့ကိုပေးတဲ့ အဝတတ်ှကေ ကြကတ်ိဖြစ်သည် ။ မမလေးက ဖငကြှီးဖငကြောကတ်ဲ့ သူဖြစ်သလို မိနှယလြေးရဲ့ အိုးကလည်း စဈကိုင်းအိုးမို့ ဆိုဒအြတူတူလောကြ ရှိပါသည် ။

မမလေးနဲ့ မိနှယကြိုယလြုံးမှာ ကြာတာကတော့ ရငသ်ား။ မမလေးနို့တွကေို မိနှယ် ခိုးခိုးကြည့်မြိတာကြာပြီ ။ အိမမြှာနတေော့လည်း ကုန်းဟယပြှုဟယန်ဲ့ တွေ့မိတဲ့ မမလေးနို့ကြီးတွကေ ပြှတန်တောပဲ ။ မမလေးယဉယ်ဉြ လေ့ကငွ့ခြန်းလုပတ်ာလည်း မမှငမြိ။ ဒါတောင် ခါးလေးကသှယ် ဖငကြှီးကလည်းထွားပြီး ရငသ်ားကြီးတွအယေန်တော အတိတကြံ ကောင်းလို့သာ ဖြစ်မညဟြု မိနှယတ်ှေးကာ အားကမွိပါတယ် ။

တဈဖကကြ ယဉယ်ဉကြို့ အားကနွမေိပမယေ့ြ တဖကကြလည်း တခါတလတေော့ စိတခြုမိသား ။ မမလေးက မာနတအားကြီးတာ ။ စိတကြလည်း ကြီးတယလြို့ ပြောရမလား မောကမြာတယလြို့ ပြောရမလားပဲ ။ သူများအလိုမကရွင် မိနှယကြို ပိတဟြောကတ်ာ ရစရာကို မရှိဘူး ။

“ မိနှယ် လာစမ်း ”

ဘယကြစတွေးလို့ ဘယရြောကသ်ှားမှန်း မသိအောင် အတွေးနယန်ခယွေ့န်တေဲ့ မိနှယ် ရှေ့ကဦးမှင့သ်ောင်း ခေါသ်ံကြောင့ြ ရှနခြနဲ ပြနထြူးလို့ ဧည့ခြန်းကို အပြေးကလေး ပြနထြှကသ်ှားပါတယ် ။

ယဉယ်ဉလြည်း စိတဆြိုးသည်။ မမတေေို့ ဖကြေီးတို့တောင် တဈခါမှ လသေံမာမာ မပြောဖူးတဲ့ သူ့ကို ဒီလိုမွိုး လာဆူဆဲတာ သကသ်ကလြာကြောတာလို့ မှငသ်ည်။ ငယင်ယကြတည်းက ဒီဘကြီးနှင့ဆြုံတိုင်း အဆငမြပြေ။ ဘာရယတ်ော့မဟုတ်။ သူ မမတေေို့ကို ဆိုးပြပြီဆိုလွှင် ဘေးကနေ မနနေိုငမြထိုငန်ိုင် ဝငဝြငပြှောသောကြောင့ြ ဖြစ်သည် ။ သယထြည့လြိုကပြါလားတို့ ၊ နားရှကဆြှဲလိမလြိုကတ်ို့ စသဖြင့ြ ဝငအြာရာ ယဉယ်ဉြ မကြည် ။

မမတေေို့ကတော့ ဘကြီး ဝငပြှောလွှငလြည်း ပြုံးပြုံး ပြုံးပြုံးနှင့သ်ာ တုန့်ပြနတ်တသ်ည်။ ယဉယ်ဉကြိုတော့ လကဖြွားနှင့ပြင် မတို့ဖူး။ ကနွတ်ဲ့ အခွိနမြွားတွငတ်ော့ သူ့ကို ကောင်းကောင်းမှနမြှန် ဆကဆြံချင်ပြုံပါပဲ။ ဒါပမယေ့ြ သူကို ဆုံးမဖို့ ဘေးက တွန်းကတည်းက အမှငမြကြညတ်ာကြောင့ြ ယဉယ်ဉကြတော့ ခပတ်န်းတန်းပဲ နသည်ေ ။

နောကြ ၃ ရကမြှာလည်း ဘကြီးနဲ့တူမ အဆငမြပြကြေ။ အကြိမကြှိမ် စကားများသည်။ စောစောပြနလြာဖို့ ပြောထားတာကို ကြေးအိုးဝငစြားသညဆြိုပြီး နောကကြသွည်။ ဦးမှင့သ်ောင်း မကြိုကမြှန်း သိရကန်ဲ့ပင် ဖငကြှပဘြောင်းဘီ၊ ဂါဝနစြကပ် တိုနှံ့နှံ့များကိုသာ တဈနေ့တဈမွိုး မရိုးရအောင် ဝတပြှသည်။ ကတောကကြဆ ဖြစ်ပြီးတိုင်းလည်း ယဉယ်ဉကြ ပြောချင်တ်ာ ပြနပြှောပြီး လှည့ထြှကသ်ှားကာ အခန်းတွင်း အောင်းသည် ။

ဦးမှင့သ်ောင်း မှိုသိပရြတဲ့ ဒေါသတွေ ရကောတာကြိုးသလို လွှံကြလုလုပင် ဖြစ်လာပြီ။ သူ့အရငစြိတန်ှင့သ်ာဆို မလှယ်။ ဒီနေ့ညအိပတ်ော့ ဦးမှင့သ်ောင်း နဖူးပေါလြကတ်ငပြှီး သချောစဉြးစားနပေါတယ် ။ သူ့ကိုဒီလောကထြိ နှုတလြှနထြိုးနတော အဆိုးဆုံးက သူ့ကို ဘာမှမသိတဲ့သူကြီးပမာ မတူသလို မတနသ်လို အခွိုးမွိုးနဲ့ ပြောဆိုနတောတွကေို ဆကသ်ည်းခံ သင့ြ၊ မသင့ပြါ ။

တူမကြီး ယဉယ်ဉဆြုလတကြ ချောသည်။ မကြန်ှာလေးက ပြဈမွိုးမှဲ့မထငအြောင် လှသည်။ ဒေါငကြောင်းသည်။ အဓိကက တငပြါးကြီးတွေ အနည်းဆုံး ၃၈ ၊ ၃၉ လကမြလောကရြှိအောင် ဖြံ့ထွားတောင့သ်ည်။ ထားပါ ဒါကသူနဲ့ မဆိုငပြါ။ ဆိုငတ်ာက ဆေးကြောင်းသူပီပီ မာနကြီးပြီး စွာသည်။ အခွားနရောမှာ စွာတာကို လကခြံနိုငသ်ည်။ မာနကြီးသင့တ်ာတွရှေိလို့ ကြီးတာ မမှားပါ။ မာနကြီးသင့သ်ည့န်ရော မကြီးသင့သ်ညန်ရော ရှိသညကြို ဒီတူမ သိပုံမပေါြ။ သူ့လို ဘကြီးအရင်းကိုပင် မတူမတနဆြိုတဲ့ အမူအရာတွကေို ထပတ်လဲလဲ ပြနသည်ေ။ မလေးစားပဲ နှုတလြှနထြိုးသည်။ ရင့ရြင့သ်ီးသီး ဆကဆြံသည် ။ ဒါတွကေိုတော့
သည်းမခံသင့တ်ော့ ဟုထငလြာသည် ။ သမီးအရင်း မဟုတပြမယေ့လြည်း ကိုယ့ည်ီမကမှေးတဲ့ တူမအရင်းစဈစဈ ဖြစ်တာမို့ ဆုံးမသင့လြွှင် ဆုံးမရမယလြို့လည်း တွေးမှငမြိပါတယ် ။

အခုလည်း သူစိတကြိုထိန်းထားတာ ဆုံးခန်းတိုငန်ပြေီ ။ မကြာမီ ပေါကကြှဲထွကတ်ော့မည် ။ ဒီတော့
ဦးမှင့သ်ောင်းတော့ ဆုံးဖြတခြကြခြလွိုကပြါပြီ ။ ခဏတဖြုတပြဲနမှောမို့လို့ စိတကြို ထိန်းမနသငေ့တ်ော့ပါဘူး ။ နောကန်ေ့ကစလို့ သူ့နဂို စိတအြတိုင်းပဲ နမယ်ေ ။ အဲဒါကို လာပြီး အခွိုးမပြေ ထပလြုပလြို့ကတော့ ဘကြီးတဈယောကကြ တူမတဈယောကကြို ဆုံးမသလိုပဲ ဆုံးမရတော့မယ် ။ လှနလြာလွှင် ရိုကတ်နရြိုကြ ဗှင်းတနဗြှင်းရတော့မယ် ။ သူ့ဘာသာသူ နောကဆြုံးနှစ် ဆေးကြောင်းသူ မကလို့ ဘာကြီးပဲဖြစ်နနေေ တူမက တူမပဲဟု ဆုံးဖြတလြိုကရြင်း စိတဒြုံးဒုံးခကြာ အိပလြိုကပြါတော့တယ် ။

စနနေေ့မို့ ဆေးရုံမသှားတဲ့ ယဉယ်ဉြ အိမမြှာပဲ နသည်ေ ။ နေ့လညရြောကတ်ော့ ဧည့ခြန်းမှာ တီဗှီဖြင့ရြင်း ရုပရြှငထြိုငကြှည့န်မေိသည်။ ခဏကြတော့ ဦးမှင့သ်ောင်းလည်း နေ့လညန်ေ့ခင်း တရေးအိပရြာကနိုးတော့ ထပြီး သတင်းကြည့်ဖြို့အလာ ဧည့ခြန်းမှာ ၂ ယောကဆြုံ ဖြစ်ကြသည်။

ယဉယ်ဉြ အိမန်ရင်ေး ဝတထြားတဲ့ အပြာနုရောင် ဗှောငစြပန့သ်ား ဘောင်းဘီကြာတားက အခွပေိုင်းမှာ ခပပြှပြရယ်။ အဲဒါကို ခွတဈေဖကထြောငကြာ ထိုငန်တောမို့ ထောငထြားတဲ့ ဒူးဘကမြှာ ဘောင်းဘီက ပေါငရြင်းနားမှာ ပုံကနွသည်ေ ။ ပြည့ပြှည့ဖြှိုးဖြိုး ပေါငလြုံးဖြူဖြူကြီးတွကေ ဝင်းပနသည်ေ ။

“ ဘဘနိုးပြီလား ”

တဈခွန်းမေးပြီး ဒီအတိုင်း ဆကထြိုငန်လေိုကသ်ည်။ တီဗှီရီမုတော့မပေး။ ထလည်း မထပေး ။ ကိုယကြအရငရြောကန်တော သူလာတိုင်း ထပေးစရာလား ။ ဦးမှင့သ်ောင်း မကြစြိထဲ အမှငမြတောတ်ာက သူ့ကို ဖယမြပေးလို့မဟုတ် ။ သူ့ကြည့်ခြငွမြှန်းသိတဲ့ သတင်းလိုင်းကို ပြောင်းမပေးလို့လည်း မဟုတ် ။ ဆကထြိုငန်တောလည်း ပြူနာမရှိ ။ ဒါပမယေ့ြ ဘကြီး လာတာတောင် ဒူးထောငပြှီး ထိုငန်တောကို မပြငတ်ာကို သဘောမတွေ့တာ ။ ဦးမှင့သ်ောင်း အယူအဆ အနည်းငယ် ဒိတအြောကတ်ယလြို့ ဆိုပမယေ့ြ သူလည်း ခတ်ကေို မကြခြှပကြေန်သေူ တဈယောကတ်ော့မဟုတ် ။

သူ့သမီး ကောလိပကြွောင်းသူခတ်ကေ ဘောင်းဘီဖငကြှပဝြတတ်ာ ရိုကခြဲ့ပမယေ့ြ အခုခတ်မှောတော့ လူတိုင်းဝတတ်ဲ့ အဝတအြစားမှန်း နားလညပြေးရမည် ဖြစ်ကြောင်းသိသည် ။ စကပဆြိုလွှငလြည်း ဒူးလောကရြှိလွှင် လကခြံသင့န်ိုငသ်ည် ။ အိမန်ရင်ေး ဘောင်းဘီကြာတားတွေ ဂါဝနပြှတွေ ဝတတ်ယ် ဆိုကလည်း မဆန်းမှန်း နားလညပြါသည်။ သူ့စိတဖြုတာက နပေုံထိုငပြုံ ဖြစ်သည် ။

“ ယဉယ်ဉြ ငါလူကြီး လာတာတောင် ညည်းက ဒူးထောငပြေါငကြားနဲ့။ ပေါငကြလည်း ပေါန်သေေးတယ် ။ ခစွမ်း ခွထေောကြ ”

ယဉယ်ဉြ ထောငထြားတဲ့ ဒူးကိုတော့ ခလွိုကပြါတယ်။ ဒါပမယေ့ြ နှုတသ်ီးကောင်း လွှာပါးပီပီ ပြနတ်ော့ပြောလိုကသ်ေးတယ်။

“ အောြ ဘဘရယ် ပေါငပြေါတ်ာများ ဆန်းလား”

“ ညည်းက မိန်းကလေး အရှကမြရှိဘူးလား”

ဦးမှင့သ်ောင်း ဒီတဈခါတော့ စိတကြိုခွှန်းအုပမြထားတော့ ။

“ အိမမြှာနတောပဲ ။ ဒီလိုပဲ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး နနကြေေ ။ ဘဘ မမှငခြငွရြင် မကြည့်န်ဲ့ပေါ့”

“ တောကျ ”

ဒီတခါတော့ တောကခြေါကသ်ံ အကယွကြှီးကြောင့ြ ယဉယ်ဉြ လန့သ်ှားပါသည် ။

“ ကောငမ် ညည်းတောတ်ောြ တရားလှနပြှီ။ နောကတ်ဈခွန်း ထပပြှောရင် ငါထရိုကတ်ော့မယန်ောြ ”

ထရိုကတ်ော့မယဆြိုတာထကြ ကောငမြဆိုတဲ့ စကားကြောင့ြ ယဉယ်ဉလြည်း ဒေါသထောင်းခနဲ ထွကသ်ှားသည် ။ ဘယသ်ူမှ သူ့ကို ကောငမြလို့ မခေါဘြူး မအောဘြူး။

“ ရိုကရြဲလား ရိုကရြဲရင် ရိုကလြိုကလြေ ဘဘ ။ ဘဘသမီးတွလေို လုပတ်ိုင်းခံမယ် ထငန်လေို့လား ”

“ ညည်း ညည်း ”

ဦးမှင့သ်ောင်း ဒေါသကထိန်းမရတော့ ။ ဝုန်းခနဲ ထရပသ်ည် ။ ပြီးတော့ စောနကတည်းက အသံတွကြေားလို့ ရောကလြာတဲ့ မိနှယကြို လှမ်းအောပြှီး

“ မိနှယ် သှား ကြကမြှှေးသှားယူစမ်း ”

“ ရှင် ဘဘကြီး ”

“ ညည်းကို ကြကမြှှေးသှားယူဖို့ ပြောတာ ။ သှားစမ်း မှနမြှန် ”

“ ဟုတဟြုတ် ”

မိနှယလြည်း ပြေးလပြေီ ။ ယဉယ်ဉကြတော့ ဘာမှမပြောသေး ။ သူ့ရှေ့မှာ အခုပဲထ တဈခုခုလုပတ်ော့မလို မတတ်ပကြှီးရပပြှီး ရှုးရှဲ ဝူးဝဲ ဖြစ်နတေဲ့ သူ့ဘကြီးကို ခပတ်ညတ်ညပြဲ စိုကကြှည့န်ပေါသည် ။

“ငါလည်း သမီးတွခညွြေး မှေးထားတာပဲ ။ ညည်းကို ဘယသ်ူမှမဆုံးမလို့ အခုလောကဖြစ်နတော ”

“ဘဘ သမီးတွေ မှေးထားတယလြေ အဲဒါဘာဖြစ်တုန်း ။ သမီးက ဘဘသမီးမှ မဟုတတ်ာ ”

“ ညည်းပြောလေ ဆိုးလပေါလား ။ အေး ညည်း ငါ့သမီး မဟုတပြမယေ့ြ ငါ့တူမဆိုတာ မမေ့နဲ့ ။ ထစမ်း ငါပြောနတယေလြေ ”

သူကသာ အောန်ပမေယေ့ြ သူ့တူမချောကြီး ယဉယ်ဉဆြုလတကြတော့ တုပတ်ုပတ်ောငမြလှုပ် ။ မထီသလို မကြန်ှာပေးဖြင့ြ ပြနကြှည့န်သည်ေ ။

“ အား အင်း ”

ဦးမှင့သ်ောင်း အရငလြို သည်းခံမနတေော့တာမို့ ပါးစပန်ဲ့ ပြောလို့မရတဲ့ ယဉယ်ဉ့ကြို လကမြောင်းက ဆှဲလို့ ထခိုင်းပါတော့တယ်။ ယဉယ်ဉကြလည်း ငှိမင်ှိမလြေးပါသှားမယ့သ်ူ မဟုတတ်ော့ ရုန်းသေးသည်။ ဒါပမယေ့ြ သူ့ဘာသာသူ ဒေါငဘြယလြောကြ ကောင်းကောင်း အမွိုးသမီးနဲ့ သနဆြဲမာဆဲ ယောင်ျကြားကြီးပမေို့ မခံနိုငပြဲ ပါသှားသည် ။ အဲဒီမှာတင် လှုပန်ရေုန်းနဆေဲ ယဉယ်ဉရြဲ့ ဆကတ်ီခုံနဲ့လှတပြှီး ကြှတကလြာတဲ့ နုနုထွားထွား အပျိုဖငကြှီးကို ၂ ခကြလြောကြ လကဝြါးစာ ကြှေးလိုကပြါတော့တယ်။

“ ဗွန်း ”

“ အ ”

“ ဗွန်း ”

“ အင့ျ ”

ကြီးမားကြမ်းတမ်းတဲ့ လကဝြါးကြီးက ဖငသ်ားအိအိကြီးတွကေို ထိတဲ့ အသံကြီး ထွကလြာသည် ။ ယဉယ်ဉလြည်း အင့ခြနဲ အောပြှီး ဖငကြှီးကော့ကာ လန့ဖြှန့ထြူပူသှားသည် ။

“ ရပစြမ်း တည့တ်ည့ြ ”

ယဉယ်ဉြ သူ့ဘကြီးလကထြဲ လှယလြှယန်ဲ့ပဲ ဆှေ့ခနဲပါကာ မတတ်ပရြပမြိသှားတာ တခွားကြောင့တ်ော့မဟုတ် ။ ငယင်ယကြတည်းက လကဖြွားနဲ့တောင် အတို့မခံဖူးသူမို့ အခုလို တကယအြရိုကခြံလိုကတ်ော့ မယုံနိုငပြဲ ရှော့ဖြစ်ပြီး ရုန်းဖို့ကနဖြို့ မေ့သှားတာ ။ ပြီးတော့ ဗှင်းလိုကတ်ဲ့ နရောကလည်း သူ့ရဲ့ ဖြံ့ဖြံ့ထွားထွား တငပြါးကြီးကို ။ မကြရြညတ်ှကတေော့ ခကြခြငွြးကို ဝဲတကလြာပါသည် ။ နာလို့မဟုတပြဲ ဒေါသကြောင့ြ ကြိတမြနိုင် ခဲမနိုင် ထွကလြာတဲ့ မကြရြညတ်ှမှန်ေး တင်းတင်းကြိတထြားတဲ့ နှုတခြမ်းတွကေ သကသ်ခေံနပေါသည် ။ အသကရြှူတာတွလည်ေး ပြင်းလာပြီး တီရှပအြဖြူပေါကြ ရှှရငေအြစုံကလည်း လှုပရြှားနပေါတယ်။

“ ဘဘကြီး ”

တုနတ်ုနရြီရီနဲ့ မိနှယ် လာပေးတဲ့ ကြကမြှှေးကို လှမ်းယူလိုကရြင်း ။

“ ညည်း တအားရိုင်းတယ် ။ ငါပြောတာကို တဈခွန်းမကနွကြို ပြနပြှောတယ် ။ ငါသိပလြာနချင်ေလြို့ လာတယမြွား မှတန်လေား ။ ညည်းအမကေ လာနပေေးပါဆိုပြီး မနည်းတောင်းပနလြို့ လာနတော ။ ညည်းက ငါ့ကို မဆကဆြံချင်သ်လို အခွိုးခွိုးနတော ငါမသိဘူးများ ထငန်လေား ။ ညည်းတို့ မိသားစုက ငါ့ထကြ အများကြီး ပိုခမွြးသာတယ် ။ ညည်းကလည်း သိပတ်ောြ သိပတ်တပြှီး ဆရာဝနဖြစ်ခါနီးဆိုတော့ သိပထြောငန်တော ငါသိတယ်။ အေး ဒါပမယေ့ြ ငါလည်း ငါ့မာနနဲ့ငါကြ ။ နငကြတူမ ငါကဘကြီး ။ လာတော့ မစောကြားနဲ့”

ကြောကလြို့ ငှိမသ်ှားတာ မဟုတပြဲ အံသှဒေါသ ဖြစ်လှန်းလို့ ခတ်ေတ ဆှံ့အသှားတဲ့ တူမကို ပြောချင်တ်ာတွေ တရစပ် ပြောပစ်လိုကပြါတယ် ။ ခပလြှမ်းလှမ်းမှာတော့ လန့န်တေဲ့ မိနှယ် မကြလြုံးအပြူးသားနဲ့ ကြောကရြုပကြှီးလို မလှုပမြယှကြ ရပကြှည့န်ပေါတယ် ။ သူ့မမလေး မကြရြညတ်ှဝေိုင်းပြီး မီးဝင်းဝင်းတောကန်တေဲ့ မကြလြုံးတွနေဲ့ ဘဘကြီးကို ပြနကြှည့န်ပေါလား ။ ခုနက သူ ဧည့ခြန်းထဲ ပြနဝြငဝြငလြာချင်ြး မမလေးကို လကမြောင်းကဆှဲရင်း ဖငဆြုံကြီးကို လကဝြါးကြီးနဲ့ ဆောလြိုကတ်ာ တွေ့လိုကပြါတယ် ။ ဘဘကြီးကတော့ ကြောကစြရာကြီးပဲ ။

မမလေးကလည်း မာနသိပကြှီးတာ ။ အခုလည်း ပေးလိုကတ်ဲ့ ကြကမြှှေးနဲ့ မမလေးကို တကယပြဲ ရိုကတ်ော့မှာလား မသိဘူး ။ မိနှယ် စိတကြူးထဲမှာ အတွေးပေါင်းစုံနဲ့ ကြောကလြည်းကြောကြ စိတလြည်းလှုပရြှားရင်း ပြဲကြီးပြဲကောင်းကို စောင့န်ပေါတယ် ။ ဦးမှင့သ်ောင်းလကထြဲက ကြကမြှှေးကိုကြည့်ပြှီး တကယ် ရိုကမြယဆြိုတော့လည်း စဉြးစားမိပြနပြှီ ။ ရိုကဖြို့ နှကဖြို့ အတွကြ သူ့တူမက အသကလြည်း ၂၂ နှစ် ကြီးကောငကြှီးမားကြီး ။ အဲတော့ ဆုံးမချင်တ်ာတွသော ပြောလိုကပြှီး ခွသလေုံးကို သုံးလေးခကြလြောကြ ခပစြပစြပလြေး တီးပေးလိုကရြင် မှတသ်ှားမလားပဲဟု တွေးထားလိုကမြိသည် ။ အခုတော့လည်း သူ့စိတထြဲက ပြောချင်တ်ာတွေ ဆကပြှောနမေိပါတယ် ။

ယဉယ်ဉလြည်း တွေးနသည်ေ ။ ဒီခတ်ဒေီအခါမှာ သူ့လို အသကအြရှယ် ရောကန်တေဲ့ တူမကို ရိုကမြယန်ှကမြယ် တကဲကဲ လုပန်တောကိုက လှနလြှပြီ ။ ၁၈ နှစ်ကို အရှယရြောကသ်ူလို့ သတမြှတရြင် သူ့အသကြ ၂၂ နှစ်ဆိုတာ ဘယသ်ူ့ထိမ်းကြပမြှုမှ မရှိသင့တ်ော့ ။ သူ့တငပြါးကို ရိုကသ်ှားတာဟာ တကယတ်ော့ စောကြားတာ၊ သကသ်ကြ အရှကခြှဲတာဟု တွေးရင်း စိတတ်ှေ ပြကပြှကဆြူလာသည် ။ ယဉယ်ဉြ စိတဆြိုးလာလွှင် ပိုပိုပြီး ရှဲ့တတတ်ာ ဘဘကြီး မသိဘူးလော။

“ ညည်းကို ငါက အမှငမြတောလြှန်းလို့ ပြောနတော ယဉယ်ဉြ။ ညည်းဝတခြငွတ်ာ ဝတတ်ယ်၊ အရငကြလည်း ဝတန်တယ်ေ ဆိုပမယေ့ြ အခု ညည်းဆီမှာ ငါလာနတေုန်းတော့ အဲလိုမနနေဲ့။ ညည်းကနွတ်ဲ့အခွိန် ကြိုကတ်ာဝတ် ။ ဒါပမယေ့ြ အခု ဘကြီး အရင်းခေါကခြေါကြ ဆိုတာကို နည်းနည်းလေးစားပြီး ငါ့ကိုလည်း မကြစြိထည့ြဦး။ ငါမကြိုကတ်ာတွေ အားနာပါးနာနဲ့ ရှောငပြေးပါဦးလား။ ညည်း ငါ့သမီး မဟုတလြို့ သည်းခံနတော ။ ငါ့သမီးတွသော အဲလို အရှကမြရှိ စကပတ်ို ဘောင်းဘီတိုဝတရြင် တွေ့တဲ့နရောတင် ဆှဲခွှတပြဈမယ် ။ နားလညလြား ”

“ သမီးကိုကော ဆှဲခွှတခြငွန်လေို့လား ဟင် ”

မထိတထိ ငေါ့တော့တော့ ပြောလိုကတ်ဲ့ စကားကြောင့ြ ဦးမှင့သ်ောင်း မငသ်ကသ်ှားပါသည် ။

“ ဘာ ”

“ အောြ ဘဘက အတိုဝတရြငသ်ာ မကြိုကသ်ာ ဆှဲခွှတဖြို့ကြတော့ စဉြးစားသား ”

“ ညည်း ငါ့ကိုစိနခြေါတ်ာလား ။ ငါညည်းကိုရော မလုပရြဲဘူးလို့ ထငန်လေား ”

“အော့ြ သမီးကိုရော အမှငမြတောဘြူးဆိုတဲ့ ပုဒမြနဲ့ ဖငခြွှတကြှည့ခြငွန်တောလား။ ဟင်းဟင်း ကိုယ့အြသကအြရှယမြှ အားမနာ ”

ယဉယ်ဉြ ဒေါသကြောင့ြ ပြောသင့လြား မပြောသင့လြားကိုပင် မစဉြးစားမိပဲ နားထဲကြားတာကိုပဲ ပါးစပကြ အတတန်ိုငဆြုံး ပြနရြှဲ့ပြီး ပြောလိုကပြါတယ်။ တဖကလြူရဲ့ သိကျခာကို အထိဆုံးဖြစ်မယ့ြ စကားတွခညွြေးကို ရှေးပြောမိရကသ်ားလည်း ဖြစ်နပေါတယ်။

“ ငါ ငါ တယ် . . . တောကြ . . . တယလြေ ”

စောနကလို စိတဆြိုးနခွေိနမြှာတောငမြှ မသိစိတထြဲ ရှိနသေေးတဲ့ အတားအဆီးတဈခုက အရှိနအြဟုနပြှင်းပြင်းနဲ့ပဲ ပျိုပကြြ သှားပါပြီ ။

“ ယဉယ်ဉြ ”

ဦးမှင့သ်ောင်း ဒီတဈခါတော့ မကြလြုံးချင်ြးဆုံအောင် တည့တ်ည့ပြှနစြိုကရြင်း အေးစကစြကအြသံနဲ့ ခေါလြိုကပြါတယ် ။ ခုနကထိ သူတို့ဖြစ်နတော အခွိုးမပြတေဲ့ကိဈစ ။ အခုအခွိနမြှာတော့ သူ့တူမက ဘကြီးကို စိနခြေါလြသည်ေ ။ သူ့သိကျခာကိုလည်း ရှဲ့စောင်းမှောင်းလို့ စောကြားနပြေီ ။ ဆိုးပါတယ် ပပေါတယ် မိုကပြါတယဆြိုတဲ့ သူတွရေဲ့ စိတကြိုတောင် တဈစစီဖြစ်အောင် စဈကြောခဲ့တဲ့ အရငစြိတဓြါတကြ ပြနန်ရောယူသှားပါပြီ ။

“ ညည်းတရားလှနသ်ှားပြီ ။ ငါပြောမယ် ငါအသကြ ၆၀ ရှိပြီ ။ မိန်းမရတာ နှစ် ၃၀ ကြောပြှီ ။ မှေးတာလည်း သမီး ၂ ယောကြ ။ ငါမမှငဖြူးတာ ဘာမှမရှိဘူး ရှင်းတယန်ောြ ။ ငါလုပလြာတာကလည်း ရဲ ။ ညည်းထကြ မိုကတ်ဲ့သူတွကေိုခညွြး ကိုငလြာတာ ”

“ အဲတော့”

“ ငါလုပရြဲလို့ ညည်း တုံးလုံးဖြစ်ရင် ငါဘာမှမဖြစ်ဘူး ။ ညည်းပဲ သောကရြှကကြှဲမှာနောြ ယဉယ်ဉြ ။ တဈသကန်ဲ့ တဈကိုယ် အရှကအြကြဲဆုံး အဖြစ်နဲ့ ညည်းကြုံသှားမယ် ”

“ အဲတော့ ”

မေးလေးကိုရှဲ့ကာ မထီတဲ့အပြုံးနဲ့ ပြနမြေးလိုကတ်ဲ့ ယဉယ်ဉကြို မထီပြုံးနဲ့ပဲ တုန့ပြှနလြိုကရြင်းက

“ အဲတော့လား အဲတော့ အခု ညည်းဘောင်းဘီခွှတလြိုကြ ”

အဲတော့ဆိုတဲ့စကား ထပမြထွကလြာပဲ ပါးစပပြိတသ်ှားတာက ယဉယ်ဉြ ။ အံ့သှမငတ်ကပြှီး ပါးစပအြဟောင်းသား ဖြစ်သှားတာက မိနှယ် ။

“ ညည်း မကြားဘူးလား ။ ညည်းကို ခါးမှာရှိနတေဲ့ အဲဒီ့ဘောင်းဘီကို ခွှတခြိုင်းတာ ။ ၁ ထပတ်ည်းမကလို့ ၂ ထပဖြစ်နရငေလြည်း အစုံလိုကသ်ာ အခုအဲဒီ့နရောမှာတင် ရပပြှီး ခွှတဖြို့ပြောတာ ။ ညည်းရဲ့ ခါးအောကပျိုင်းမှာ မှေးကတည်းကပါတဲ့ ပစ်စည်းတွကေ လှဲလို့ တခွားဘာတဈခုမှ မကနွအြောငခြွှတ် နားလညတ်ယန်ောြ ”

တဈလုံးချင်ြးဆီ ဖြေးဖြေးနဲ့ သဲသဲကြဲကြဲ ပြောလိုကတ်ဲ့ စကားသံက သှေးအေးလှန်းလှပါတယ် ။ ရုတတ်ရကြ အမ်းနတေဲ့ မာနခဲမလေး ယဉယ်ဉ့ြ ကိုကြည့်ပြှီး ဆကပြှောပါတယ် ။

“ ငါပြောပြီးပြီလေ။ ညည်းဆီမှာပစ်စည်း ငါမမှငဖြူးတာ မရှိဘူးလို့။ ကဲကြာ အခုအခွိနကြစပြီး ရိုင်းရိုင်းပဲ ဒဲ့ပြောတော့မယ်။ ညည်းဂွကြားက ပစ်စည်းလေး။ ရိုင်းရိုင်းခေါရြင် အဖုတပြေါ့။ လှနခြဲ့တဲ့ နှစ် ၄၀ ထဲက အဖုတပြေါင်းစုံ ငါမှငဖြူးပြီးသား ။ ဒီအသကအြရှယရြောကမြှ ကိုယ့တ်ူမဟာတဈခု ပိုမှငလြို့ ငါအတွကြ ဘာမှမထူးဘူး။ ညည်းအဖုတကြှီးကြတော့မှ အစေ့ကနေ အတကထြှကန်ရငေတ်ော့လည်း အထူးအဆန်းပေါ့ ယဉယ်ဉရြယ် ”

တဈသကလြုံး ကောင်းကောင်းပင် မကြားခဲ့ဘူးတာတွနေဲ့ ပကပြကစြကစြကကြို အပြောခံလိုကရြသလို သှေးအေး ရကစြကလြှန်းတဲ့ အသံကြောင့ြ ခကြခြငွြးပဲ ငယထြိပရြောကန်တေဲ့ ဒေါသတွေ ခွဖြေားထိဆင်းပြီး မှကြေီးထဲ ဝငသ်ှားပါတယ် ။ ကြောရိုးထဲမှာ စိမ့ခြနဲ အေးလာကာ ပထမဆုံးအကြိမ် ကြောကစြိတတ်ှေ တဖြားဖြား ပေါလြာပါတယ်။ ဒီလို အပြောခံနရမေယမြှန်းလည်း ကိုယ့န်ားကိုယပြင် မယုံ ။

“ မိနှယ် ဘေးကတံခါးကို သော့သှားခတလြိုကြ။ အပြငသ်ံပန်းခတတ်ဲ့ သော့နဲ့ပဲ ဒီအထဲက မင်းတုံးမှာ ခတလြိုကြ။ ပြီးရင် ဝရံတာတံခါးလည်း သော့သှားခတလြိုကြ ”

“ ဟုတ် ဟုတ် ”

မိနှယလြည်း ပြောတဲ့အတိုင်း သော့ခလောကကြိုယူကာ ပြောတဲ့အတိုင်း ပြေးခတရြှာပါတယ်။ တူမချော ဆေးကြောင်းသူကြီး ယဉယ်ဉကြတော့ ခုနကလို ဒေါသအရိပအြယောငတ်ှေ မရှိတော့ပဲ ရုတခြှည်းကြီး ပြော့ကလွာတဲ့ အခွအနေကေ မကြန်ှာမှာ အထင်းသားပေါန်ပြေီ ။ ဒါပမယေ့ြ ဘောင်းဘီခွှတရြတော့မှာကိုတော့ လုံးဝမယုံသေးပါဘူး ။ ဘယလြိုမှ မဖြစ်နိုငတ်ဲ့ ကိဈစကြီးမို့ သူ့ကိုချောကန်တယေလြို့ပဲ ထငန်တေုန်းပါပဲ ။

ဦးမှင့သ်ောင်း မလောတော့ပါဘူး ။ သူ့ခွနအြားနဲ့ ဒီတူမကြီး ခွုပပြှီး ခွှတပြှီး ရိုကခြငွသ်လို ရိုကလြို့ရပါတယ် ။ ဒါပမယေ့ြ အဲဒီလို တဈခါတည်း ရုန်းရင်းဆနခြတ် ဖြစ်တာမဟုတပြဲ စိတပျိုင်းဆိုငရြာပါ လုံးဝရိုကခြွိုးပြီး ပြော့ကသွှားအောင် အေးအေးဆေးဆေးပဲ လုပပြါတော့မယ်။ မှင့သ်ောင်းဆိုတာ ရဲလုပလြာတဲ့ သကတ်မ်းမှာ ဒီလိုပဲ အကြောမာပါတဲ့ဆိုတဲ့ သူတွကေို စဈကြောရင်း ခွိုးခလွာတဲ့သူပါ ။

“ ညည်းပြောတယမြလား။ သမီးကိုကော ဖငခြွှတကြှည့ခြငွန်သလေားဆို ။ အေး ခွှတခြငွတ်ယကြှ ။ နငရြှဲ့သလို နှာထပြီး နင့ဟြာတွေ မှငခြငွလြို့တော့ မဟုတဘြူး ။ ညည်းစောကရြှကကြှဲပြီး အခွိုးပြအေောင် ။ မခွှတရြဲသေးဘူး မယုံသေးဘူးမလား ”

လကထြဲက ကြကမြှှေးကို လထေဲရမ်းကြည့်ရြင်း တူမကြီးရပန်တေဲ့ နရောနဲ့ အနီးဆုံး မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် ခုံမှာ ထိုငလြိုကပြါတယ်။ လကလြှမ်းလိုကယ်ုံနဲ့တင် ထိတဲ့ နရောလောကမြှာပါ ။

“ အင်း ခွှတရြမှာ အကြောကလြှနပြှီး အရိုကခြံရမှာကို မေ့မသှားနဲ့ဦး။ ဟင်းဟင်း ငါကတော့ ဖငကြိုရိုကရြငတ်ောင် ညည်းအသကအြရှယန်ဲ့ အရှကရြမှာ စိုးလို့ ခွသလေုံးလေးကို ၃ ခကြြ ၄ ခကြလြောကပြဲ ရိုကပြေးလိုကမြယ် စဉြးစားထားတာ ။ အခုတော့လည်း ဗလာကငွြးတဲ့ တငပြါးပေါကြို ဖြစ်တော့မယ် ။ ညည်းဖငကြှီးကလည်း အယစြတုံကြီးပါ။ ဒီကြကမြှှေးလောကတ်ော့ ခံနိုငမြှာပေါ့ မဟုတဘြူးလား ။ ညည်းအသကြ ၂၂ နှစ်မလား ။ အဲတော့ ညည်း အကုနခြွှတပြှီးရင် ဖငပြှောငပြှောင် အရိုကခြံရမယ့ြ အခကြအြရအတွေကကြလည်း ၂၂ ပဲ ။ ကြှတကြွှတကြွှတ် ငါ့သမီးအကြီးမကိုတောင် ၁၂ နှစ်ထိပဲ ဖငခြွှတဆြောဖြူးတယ် ။ တူမကြီးကြတော့မှ ၂၂ နှစ်အရှယကြှီးကို ဖငလြှနတ်ီးရတော့မယ် ။ ညည်းလည်း တဈခါမှ လကဖြွားနဲ့တောင် အတို့မခံဖူးတာ ။ ဒီအရှယရြောကမြှပဲ ညည်းဖငထြှားထွားကြီး ခွှတအြရိုကခြံရတော့မယ် ဆိုတာကတော့ ဖြစ်ရလေ ယဉယ်ဉရြယ် ”

သူ့ဘကြီး သကသ်ကခြှောကန်တော မဟုတဘြူး ဆိုတာကို စတငလြကခြံမိပြီး ကြောရိုးတလွှောကြ ကြောကစြိတန်ဲ့ အတူတူ အေးစိမ့သ်ှားပါတယ်။ ထထွကပြှေးဖို့ နှိုးဆောစြိတတ်ှေ ရုတခြှည်းပေါလြာတာကြောင့ြ မကြစြိက ကြီးကန်း တောင်းမှောကန်ဲ့ ဘေးဘယည်ာကို ကြည့်ဖြစ်သှားပါတယ် ။

” ပြေးဖို့ကြံပြီလား ယဉယ်ဉြ။ ကြိုးစားမနပေါနဲ့ကြာ။ ပြေးစရာ တဈပေါကမြှ မရှိတော့ဘူး။ ကဲကဲ ညည်း မခွှတရြဲသေးလို့ ဒီအတိုင်းကြီး ရပန်ရင်ေ ညောင်းနမေဲ့အတူတူ ထိုငထြလောကတ်ော့ လုပန်သငေ့တ်ာပေါ့ ”

“ မိနှယ် ညည်းလည်း ညောင်းရော့မယ် ။ ဒီဘေးနားလာထိုင်။ ညည်း မမလေးက ရှကန်တေော့ သူ့ဖငန်ဲ့အဖုတကြ မှငရြဖို့က ကြာဦးမှာ ”

အိမဖြောမြလေး မိနှယလြေး တုနခြွိတုနခြွိနဲ့ ဦးမှင့သ်ောင်းဘေး တဈခုံကြောမြှာ လာထိုငပြါတယ်။ ဘဘကြီးကို ကြည့်ရြတာတော့ မမလေးကို တကယလြုပတ်ော့မယဆြိုတာ သချောပါတယ်။ မကြန်ှာကြောတင်းလှတဲ့ မမလေးယဉယ်ဉလြည်း အခုတော့ မကြရြညတ်ှဝေေ့နတေဲ့ ဇီးရှကသ်ာသာ မကြန်ှာဖြစ်နပြေီ။ ဘဘကြီး ပြောတာတွကလေည်း ဒဲ့ဒိုးနဲ့ ပကစြကလြှန်းလို့ တောသူမိနှယတ်ောင် နားထဲမသကသ်ာလှဘူး ။

“ ယဉယ်ဉြ ပြောနတယေလြေ ။ ဘောင်းဘီမခွှတရြဲသေးရင် ထိုငထြလုပန်လေို့ ။ နငထြိုငထြလုပတ်ာ ကြာလှန်းလို့ ငါပငွြးပြီး စိတပြှောင်းသှားတော့ တမွိုးဖြစ်တာပေါ့ ။ ကဲကဲ နားရှကလြေးကို ကြကခြှခတေဆြှဲ ။ ညည်း ဒီလောကတ်ော့ သိပါတယ် ။ ဆှဲလနေားရှကြ ဘာလုပန်တောလဲ ”

“ ဖန်ျး ”

“ အ ”

ပြောပြောဆိုဆိုပဲ ထိုငလြကြသ်ားဖြင့ပြင် မကြန်ှာချင်ြးဆိုငန်တေဲ့ ယဉယ်ဉ့ပြေါငလြုံးကြီး ဘေးဘကကြို တဈခကြြ လှမ်းရိုကလြိုကပြါတယ် ။ စိတပြှောင်းသှားရငဆြိုတဲ့ စကားလုံးက တာအလှနသ်ှားပါတယ်။ တဆတဆြတတ်ုနန်တေဲ့ ယဉယ်ဉြ လကခြွောင်းလေးတွကေ နားရှကြ (၂) ဖကကြို ကိုငလြိုကတ်ာနဲ့အတူ

“ ဟီး ဟီး ဟင့ျ ”

တဟီးဟီး ထွကလြာတဲ့ အသံကြီးနဲ့အတူ ဝေ့နတေဲ့ မကြရြညတ်ှေ ပိုးပိုးပေါကပြေါကြ စီးကြလာပါတယ် ။ စိတဓြါတခြငွြး တိုကပြှဲမှာ ယဉယ်ဉြ ရှုံးနိမ့သ်ှားပါပြီ။

“ ကဲကဲ စတော့ ”

ဘောင်းဘီခွှတရြမှာထကစြာရင် ထိုငထြဆိုတာက ကလေးကစားစရာ သာသာပါ ။ မာနကြီးလှတဲ့ နောကဆြုံးနှစ် ဆေးကြောင်းသူချောကြီး ယဉယ်ဉလြည်း နားရှကဆြှဲလို့ ထိုငထြလုပတ်ဲ့ ကလေးမလေး ဘဝကို တဈခါတည်း ရောကသ်ှားပြီ ။

“ မိနှယ် ဘယန်ှဈခေါကလြဲဆိုတာ သချောကြည့်ပြှီး လိုကရြစမြေး ။ အသံထွကပြှီး မှနမြှနရြေ ”

“ ဟုတ် ဟုတ် ဘဘကြီး . . . ၁ . . . ၂ . . . ၃ . . . ၄ . . . ၅ ”

မိနှယ် အသံကိုကြားရတော့ ရှေးစရာမရှိလို့ ထိုငထြလုပန်တေဲ့ ယဉယ်ဉ့ြ အသိပေးနတောနဲ့ အတူတူပါပဲ။ သူ အငမြတနန်ိုငတ်ဲ့ အိမဖြောမြလေးလည်း သူ အခုလိုမွိုး အရှကတ်ကြဲ ဖြစ်ပကြန်တောကို ငုတတ်ုတကြှီး ထိုငကြှည့န်တယ်ေ ရှိနတယေဆြိုတာ တရစပ် သတိပေးနသလေိုပဲ။ ကြောကလြန့တ်ုနလြှုပတ်ဲ့ မကြရြညတ်ှအပြေင် အရှကကြှောင့ကြတွဲ့ မကြရြညတ်ှပေါ ရောနှောပြီး စီးနပေါတယ် ။ မကြစြိကို ထောင့န်ားကပမြိတော့ သူ့ကိုပြူးပြီး ကြည့်န်တေဲ့ မိနှယန်ဲ့ မကြလြုံးချင်ြးဆိုငသ်ှားပါတယ်။ သေးသိမ် ရှကရြှံ့မှုတွပေူသှားပြီး ခကြခြငွြးပဲမကြလြှှာခလွိုကပြါတယ်။

အရငကြ မိနှယဆြိုတာ သူ့ကို မကြလြုံးချင်ြးတောင် စေ့စေ့ဆိုငပြှီး ကြည့်ရြဲတဲ့သူ မဟုတ်။ ဦးမှင့သ်ောင်းကတော့ အေးအေးဆေးဆေးပဲ ထိုငကြှည့န်ပေါတယ် ။ အဖြူရောငတ်ီရှပလြေးအောကြ ဖြံ့ဖြံထွားထွား ရငအြစုံကတော့ အထိုငအြထနှင့ြ အတူ စည်းခကြည်ီစွာ နိမ့တ်ုနမြှင့တ်ုန် လှုပရြှားနပေါတယ်။

“ မိနှယ် ညည်းမမလေး ထိုငထြလုပတ်ာ ဘယန်ှယ့လြဲ ကြည့်လြို့ကောင်းရဲ့လား ”

“ ၄၃ . . . ရှငဘြဘကြီး . . . ၄၄ . . . ၄၅ ”

အထိုငန်ဲ့အထပေါင်းမှာ ဂဏန်းတဈခု ရရတောမို့ ဦးမှင့သ်ောင်းနဲ့ ပြောတာပြနဖြှဖေို့တော့ ကောင်းကောင်း အခွိနရြပါတယ် ။

“ အောြ ကြည့်ရြတာ ဘယလြိုနတေုန်းလို့။ ဒီအရှယ် ဒီကိုယလြုံးကြီးနဲ့ ကလေးပေါကစြတွလေို ထိုငထြလုပန်တေော့လေ ”

မိနှယ် အကဉွြးအကြပထြဲ ရောကလြသည်ေ ။ ဘဘကြီးကလည်း မေးနပြေီ ။ မမလေး အခုလိုအခွအနေေ ရောကန်ပမေယေ့ြ အရငကြ တအားကြောကခြဲ့ရတဲ့ အခံကရှိသလို နောကလြည်း တွေ့နရမေယ့ြ သူတွဆေိုတော့ ဘယန်ှယ့ဖြှရမှောတုန်း မသိ ။

“ ငါမေးနတော မကြားဖူးလား ”

အသံကယွကြယွန်ဲ့ ပြောလိုကတ်ော့မှ

“ ၅၆ . . . ဟုတ် ဟုတ် . . .၅၇ . . . ရှကြ ရှကစြရာကြီး ”

“ အေးပေါ့ ရှကရြမှာပေါ့ ။ ရှကရြမှာက သူလေ။ ညည်းကော ဘေးကကြည့်ရြတာ ဘယလြိုနတေုန်း ”

တူမကြီးမကြန်ှာကို တည့တ်ည့ကြှည့ပြှောပမယေ့ြ အခုအခွိနမြှာတော့ တူမကြီးက မကြလြှှာ အပြီးခထွားပြီမို့ ကြကခြှခတ်ေ လကန်ှဈဖကကြှား မကြရြညမြွားနဲ့ရှှဲနတေဲ့ မကြန်ှာကိုသာ မှငရြပါတယ်။ တဟီးဟီး ရှိုကသ်ံကတော့ ပုံမှနထြှကန်တေဲ့ အသံ ဖြစ်သှားပါပြီ ။

“ ၆၀ . . . ဟုတ် ရယ် ရယစြရာကြီးပါ ဘဘကြီး . . . ၆၁ . . . ၆၂ ”

မိနှယလြည်း ဘယလြိုလုပ် ရှုပရြှုပထြှေးထွေးတွေ ဝေ့လညကြှောငပြတတ်ှေ ဖြနေိုငမြတုန်း။ နဂိုကတည်းကမှ ပညာသိပမြတတသ်ူမို့ ကြောကကြှောကန်ဲ့ သူမှငတ်ာသာ တန်းဖြပေါတော့သည် ။

“ ဟား..ဟား..ဟား ”

သူ့ဘကြီးရဲ့ ရယသ်ံနဲ့အတူ မိနှယရြဲ့ “ရယစြရာကြီးပါ” ဆိုတဲ့ အသံက ယဉယ်ဉ့ရြငထြဲ ထိထိမိမိကို မှနပြါတယ် ။

“ သိပမြကြာမီ ဒီထကြ အပြန် ၁၀၀ ရှကရြ ရယရြဦးမှာ မိနှယရြဲ့ ”

စိတထြဲမှာ ဘယလြိုပဲနနေေ ခန်ဓာကိုယကြ ပငပြန်းမှုကို စတင် သတိပြုမိလာပါပြီ။ ဒူးထဲမှာ လေးလံစပြုလာပြီ။ ထရထိုငရြတာ ပိုခကလြာပြီ ။

“ ၉၈ . . . ၉၉ . . .၁၀၀ ”

“ ကဲကဲ ခနရပ် ဘယန်ှယ့တ်ုန်း ညောင်းနပြေီလား ။ မေးရငဖြှလေေ ”

“ ဟီးဟီးဟီး ဟုတ် ဟုတကြဲ့ ”

“ ညောင်းလည်း ညည်း ဘောင်းဘီမခွှတခြငွသ်ေးဘူးမလား ။ ဆကလြုပရြမှာပေါ့။ ကဲကဲ ဟိုဘကလြှည့ပြှီး ဒီဘကကြွောပေးလိုကြ ”

တရှေ့ရှေ့လှည့သ်ှားတဲ့ ယဉယ်ဉြ လုံးဝကြောပေးအပြီး ။

“ ကဲ ပြနစြပြီးလုပတ်ော့ ”

“ ရှင် ဘဘကြီး ဟီးအီးအီး ”

“ အောြ ညည်းက တဈဖကတ်ည်း လှည့လြုပန်တေော့ ငါတော့ကြည့်ရြတာ ပငွြးလာပြီလေ ။ အခုလိုကြတော့ ညည်းတငပြါးကြီး တကလြိုကကြလွိုကန်ဲ့ လုပတ်ာ ကြည့်ရြတော့ ပိုရယရြတာပေါ့ ။ မဟုတဘြူးလား ။ ညည်းဖငကြှီးက ကြီးလှန်းတော့ ပိုတောငလြှုပြဦးမှာ ”

ဦးမှင့သ်ောင်း စကားက ယဉယ်ဉ့ကြိုယလြုံးကို ခကြခြငွြးကို ပြနလြှည့လြာစပေါတယ် ။

“ ဟီးဟီး ဘဘရယ် သမီး မလုပပြါရစနေဲ့ ။ ဟီးအီး တောင်းပနပြါတယ် ဟီးဟင့ြ ”

ယဉယ်ဉရြဲ့ ပထမဆုံး တောင်းပနစြကားသံကြောင့ြ ဦးမှင့သ်ောင်း ကြနပေသ်ှားပါတယ်။ ဒီကောငမြလေးတော့ မာနလုံး၀ ကြိုးသှားပါပြီ ။

“ ကဲလေ ခုနက မကြန်ှာချင်ြးဆိုငကြှတော့ လုပပြှီး အခုမှ ဘယန်ှယ့ဖြစ်တာတုန်း ”

“ သမီးတောင်းပနပြါတယ် ဘဘရယ် ဟီးဟီး ”

“ ဖငပြေးလုပရြမှာ ရှကတ်ယပြေါ့ ။ ညည်း ဖငထြှားကြီးနဲ့ ဘောင်းဘီအကြပတ်ှေ၊ စကပအြတိုတွေ ကြပထြုပန်အေောငဝြတပြှီး လမ်းမှာ ဖငဆြုံကြီးတရမ်းရမ်းနဲ့ လှုပပြှလွှောကပြှရတာကြတော့ မရှကဘြူးလား ။ ဟင် ဖြေဦးလေ ”

“ ဟီး…ဟီး…ဟင့ျ . . . သမီး မှားပါတယ် ဘဘရဲ့ ”

“ ကဲကဲ ကိုယ့တ်ူမကတောင် တောင်းပနမြှတော့ ငါလည်း တဈဆင့တ်ော့ အလွှော့ပေးရတာပေါ့။ ညည်း ထိုငထြအခါ ၁၀၀၀ ပြည့အြောင် လုပန်ိုငရြင် ဖငမြခွှတရြတော့ဘူး။ ဒါပမယေ့ြ အခေါကြ ၁၀၀ ပြည့တ်ိုင်း ညည်းဖငကြှီးကို ကြကမြှှေးနဲ့ ၁ ခကြရြိုကမြယ်။ ကဲ ဘယ့န်ှယ့တ်ုန်း ”

ရနဈေလွှင် ကောကရြိုးတဈမွှငကြိုပင် ဆှဲမိဆှဲရာ ဆှဲကြသညဆြိုသည့ြ စကားမှာ အလကားမဟုတ်။ လူတိုင်း မွှောလြင့ခြကြန်ဲ့သာ ရပတ်ညရြုန်းကန် လှုပရြှားကြသညမြှာ လောကရဲ့ အမှနတ်ရားပါ။ မွှောလြင့ခြကြမြရှိလွှင် မညသ်ူမှ မရပတ်ညန်ိုငပြါခွေ ။ အခုလည်း ယဉယ်ဉတ်ဈယောကအြဖို့ မွှောလြင့ခြကြြ ရောငခြှညလြေးတဈခု ပေါလြာပါပြီ ။ အခုအခွိနကြစပြီး ယဉယ်ဉ့ရြဲ့ ရုန်းကနမြှုအားလုံးက ထိုငထြခေါကရြေ ၁၀၀၀ ပြည့မြှောကပြှီး ခါးဝတဘြောင်းဘီကို ခါးမှာမှဲအောင် ကာကြယရြပါတော့မယ် ။

” ဘယလြိုလဲ သဘောတူလား ”

” ဟုတ် ဟုတကြဲ့ ”

ခေါင်းငှိမ့ရြုံကလှဲလို့ ဘာတတန်ိုင်ဦးမှာလဲ မယဉယ်ဉဆြုလတ် ရယ်….။

“ ကဲ ဟိုဘကပြှနလြှည့ပြှီး စလုပတ်ော့ ။ ဘယဘြကလြှည့လြုပရြမယ် ဆိုတာတော့ ငါကတိအထဲ မပါဘူး။ ငါပြောတဲ့အခါမှာ ပြောတဲ့အခွအနေအတေိုင်း အခေါကြ (၁၀၀၀) ပေါ့။ ဒါပမယေ့ြ ပြောထားတဲ့အတိုင်း တဈခကြတ်ော့ ရိုကရြမှာပေါ့။ ရိုကတ်ာကိုလည်း ဘယလြိုပုံစံနဲ့ ရိုကမြယဆြိုတာ ငါ့သဘောပဲ အဲတော့ တဈခါတည်းလှည့ြ ”

ယဉယ်ဉြ ငိုရင်းရှိုကရြင်းပဲ တဈဖကသ်ို့ ပြနလြှည့ကြာသှားလသည်ေ။ ဦးမှင့သ်ောင်း မတတ်ပထြရပရြင်း တဇောင်းလောကမြှ နရောယူလိုကသ်ည်။

“ ညည်း အရိုကခြံရမယ့ြ ပုံစံကိုပြောမယ် ။ ဒူးကိုကြေးလိုကြ လကကြိုပေါငမြှာထောကပြှီး ဖငကြိုနောကပြဈပေး ”

“ ငါပြောတာ ဒူးကိုကြေး လူကို ရှေ့ကုန်း ”

ပြောရင်းနဲ့ တဈခါတည်း ကြောကုန်းကိုပါ လကတ်ဈဖကန်ဲ့ ဖိပေးလိုကပြါတော့ အိုးအကိတကြှီးက နောကဖြကကြို ကော့ထွကလြာပါတယ် ။

“ ပြီးရင် ဖငကြိုကောကပြေး ။ ပြောတဲ့အတိုင်းလုပလြေ ”

မခံနိုငလြောကအြောငဆြိုးတဲ့ အရာပမယေ့ြ မကြရြညပြေါကပြေါကကြရွင်း ဖငဆြုံထွားထွားကြီးကို နောကပြဈပေးလိုကရြပါတယ်။ နဂိုကတည်းကမှ ခါးသေးဖငကြှီး ခါခဉွကြိုယလြုံးကြီးကို သည့န်ှယလြုပတ်ော့ နဂိုရှိတဲ့ ကောကကြှောင်းကြီးတွေ နဂိုင်းထွကကြာ ရအေိုးတဈအိုးမက နှစ်အိုးတငလြို့ရသော ဖငဆြုံကြီးပမာ ဖြစ်သှားလသည်ေ။ ကိုယ့ဘြဘကြီး ရိုကဖြို့ ကိုယ့ဖြငကြှီးကို ကော့ပေးထားရတာ ။ ကြကမြှှေးက ခွိနဖြို့အတွကြ တဖတဖြတ် လာထိတာနဲ့ ဖငတ်ှန့သ်ှားသည် ။ ခစွဘြကြီးကလည်း အခွိနဆြှဲသည်။ ဒီအခွိနမြှာ ခံစားရတဲ့ စိုးရှံ့မှုက အဆိုးဆုံးဆိုတာ သိလို့။ ပြီးတော့ တူမချောကြီး ဖြစ်နတေဲ့ ပုံစံကြီးကလည်း ရယပြှုံး အသားယားစဖြယကြှီးမို့ အရှကကြှီးရှကန်မှန်ေးလည်း သိလို့ ကြာကြာထား ထားတာ ။

“ ဖြန်း ”

“ အား အူးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးး ”

အားပါးတရ အလှှဲခံရပြီးမှ ကလွာတဲ့ ရိုကခြကြကြှောင့ြ နောကပြဈထားတဲ့ဖငကြှီး ရှေ့ပြနကြော့သှားသည် ။ ကယွလြောငတ်ဲ့ အသံကြီးနဲ့ အောပြှီး လကန်ှဈဖကကြလည်း သကသ်ာလိုသကသ်ာငှား ဖငကြို ဆုပကြာနယကြာ ပြတပြါသည်။ တဈသကန်ဲ့တဈကိုယ် ကြကမြှှေးစာ ပထမဆုံး အမှည်းခံဖူးခွင်းမှာတင် အရသာကို တဈသကလြုံး စွဲသှားတော့မည် ။ အပြနပြှနအြခါခါ ပြတလြို့ ခုနလြို့ဝတော့ ဦးမှင့သ်ောင်းအသံကြီးက ပြနထြှကလြာသည် ။

“ ကဲ ထိုငထြကိဈစ ပြနစြဖို့လုပတ်ော့။ ညည်း လုပရြမှာ ၁၀၀၀ နောြ ”

ခွထေောကကြော လကကြော နရောပြနယ်ူပါသည် ။ ခွထေောကကြ သူ့ဘကြီးရှေ့ ခုနကနရော ၊ လကကြ နားရှကန်ှဈဖကပြေါမြှာ။ သို့ပမယ်ေ ခကြခြငွြးမစမိသေးပဲ တုန့်ဆိုင်းနသေေးသညမြို့

“ ကြာတယ် စတော့ ”

“ ဗွန်း . . . ဗွန်း . . . ဗွန်း ”

အားထည့ပြှီး ရိုကလြိုကတ်ာတော့ မဟုတ်။ ဗုံတီးလိုကသ်ည့ပြမာ ဖငလြုံးထွားထွားအယအြယကြှီး နှစ်ဖကစြလုံး ဘယည်ာ တဗှန်းနဲ့ တီးပေးလိုကတ်ာ ။ တငပြါးအိုးကြီးတွကေ အိကနဲအိကနဲ တုနခြါသှားသည် ။

ဒီတဈခေါကတ်ော့ မိနှယ် ခိုးပြုံးလိုကမြိပါတယ် ။ မမလေးကို သနားပမယေ့ြ အခုလိုကြတော့ စိတထြဲ တဈခုခုကို ရယခြငွလြာသလိုလို ကြနပေသ်လိုလို ဖြစ်လာပါလား ။ ယဉယ်ဉကြတော့ ရှိုကသ်ံအကယွကြှီး ထွကလြာပြီး ထိုငခြလွိုကကြာ ထိုငခြှင်းထခွင်း အလုပန်ှဈခုကို ပြနစြလုပပြါတော့သည် ။

“ ဟဲ့ ရလေေ ”

“ ဟုတ် ဟုတ် . . . ၂ . . . ၃ . . . ၄ ”

မိနှယ် အာရုံပြောင်းနသညေမြို့ မေ့နတော ဘဘကြီးသောင်း ပြောမှပဲ သတိရပြီး အလွှငအြမှန် ပြနစြရေ ရတော့သည် ။ ဘကြီးဦးမှင့သ်ောင်းပြောသလိုပဲ ပိုရယဖြို့ကောင်းသည် ဆိုသညမြှာ မှနသ်ည်။ ထိုငအြခမွှာ အိုးကြီးကို နောကပြဈကာ ထိုငခြမွိပြီးလွှင် အိုးကြီးက ကားသှားသည် ။ ပြနအြထမှာ ဖငလြုံးကြီး အရငထြောငတ်ကလြာသည် ။ ကြည့်န်ရင်ေးနဲ့ သတိထားမိလာတာက လှတန်တေဲ့ ခါးဖြေးဖြေးကို ။ အင်ျကြီက ခါးတိုမို့လို့ ခါးကလှတန်သည်ေ ။ ပိုဆိုးတာကတော့ ဘောင်းဘီက စပန့သ်ားဆိုတော့ ထိုငလြိုကထြလိုကန်ဲ့ လွှောလွှောကလွာသညမြို့ အခုဆိုလွှင် မိတကြပရြောင် အောကခြံဘောင်းဘီက ခါးမှာ ပေါန်ပြေီ ။

ထိုငရြင်းထရင်း ၅၀ ကြောြ နောကပျိုင်းမှာတော့ လေးရုံမကလို့ ဒူးတွကေ နာလာပြီ ။ ထိုငအြခမွှာ မထိန်းနိုငတ်ော့ပဲ ပစ်ပစ်ထိုငခြလွိုကရြသလို ပြနအြထမှာလည်း တဝကတ်ပကြြ ဖငန်ောကပြဈကာ မနည်းအားယူကာ မတရြပယ်ူရသည်။

“ ဘယန်ှယ့လြဲ အထအထိုင် ခကလြာပြီလား”

သိသိသာသာ နှေးလာပြီဖြစ်တဲ့ ယဉယ်ဉ့ကြို ကြည့်ပြှီး ဦးမှင့သ်ောင်းက ဝငပြှောပါတယ် ။

“ ကြည့်ရြတာ ညည်း ၁၀၀၀ မလုပတ်ော့ဘူးထငတ်ယန်ောြ ”

မကြရြညပြေါကကြှီးငယန်ဲ့အတူ ခွှေးပေါကကြှီးငယပြါ ကစွပြုလာတဲ့ ယဉယ်ဉလြည်း ငါမလုပန်ိုငတ်ော့ဘူးထငတ်ယ် ဆိုသော အတွေးဆိုးကြီး ဝငစြပြုလာပါတယ် ။

“ အင်း ညည်း အဖုတကြှီးတော့ ငါတို့ကို ပြရတော့မယထြငတ်ယ် ယဉယ်ဉရြယ် ”

အဖုတကြှီးဆိုတဲ့ စကားက ဆေးခါးကြီး နားထဲလောင်းခသွလို ဝငလြာပါတယ် ။ ဒါပမယေ့ြ သူသာ ၁၀၀၀ ပြည့အြောင် မလုပန်ိုငရြင် သူ့ဘဘကြီး ရညည်ှှန်းပြောနတေဲ့ သူ့စောကဖြုတကြှီးကို လကတ်ှေ့ပြရတော့မယဆြိုတဲ့ အတွေးက ဘာနှင့မြှ မတူအောင် ဆိုးရှားလှသည် ။ အသည်းထိတစြရာ ကောင်းလှသည် ။

“ ကြှရခကန်ပြေီမလား။ ညည်းအောကပျိုင်းက အလေးခွိနစြီးတာကိုး ဖငကြှီးမရဲ့ ”

မိနှယ် အသံထွကသ်ှားမှာစိုးလို့ မနည်းထိန်းလိုကရြသည်။ ရယခြငွတ်ာလေ။ ပထမအစတုန်းက မိနှယပြါ ရောကြောကန်ပမေယေ့ြ အခုတော့လည်း ကြောကရြမယ့သ်ူက သူမဟုတ်။ သူကဘေးက ထိုငရြှုစားရတဲ့ ပရိသတသ်ာဖြစ်မှန်း သိလာပြီမို့ စိုးရှံ့စိတပြွောကကြာ ရယခြငွစြိတ်၊ မမလေး အရှကအြကြီးကယွြ ကြဲနတောကို ကြနပေတ်ဲ့စိတကြ အလိုလို ပေါလြာပါသည် ။ သနားစိတကြလေး တဈခကြတ်ဈခကြြ ဝငလြာပမယေ့ြ ဟိုဘကြ အာရုံများကို လှှမ်းမိုးနိုငလြောကတ်ဲ့ အတိုင်းအတာ အထိတော့ မရှိတော့ ။

“ ဖုတ် ”

“ ကြှဟ ဒီဖငကြှီးနှယ် ”

ညာဘကဖြငလြုံးကြီးဘကကြို ကြကမြှှေးနဲ့ ခပစြပစြပလြေး တို့ပေးလိုကတ်ော့ ဘယဘြကကြို တွန့သ်ှားသလို။

“ ဖုတ် ”

ဘယဘြကကြို ဖတခြနဲ့ ရိုကလြိုကတ်ော့ တငပြါးကြီးက ညာဘကကြို ရမ်းသှားပါတယ်။

“ ၆၇ . . . ခွိခွိ . . . ၆၈ ”

မိနှယရြဲ့ ရယသ်ံလေးက ထိန်းမရပဲ ထွကလြာပါသည် ။ မိနှယ် သူ့ဘာသာသူတော့ လန့သ်ှားသည်။ ဦးမှင့သ်ောင်းများ သူ့ကိုပါ စိတဆြိုးသှားမလားဆိုပြီး။ သို့ပမယေ့ြ. . .

“ ကြားလား မိနှယတ်ောင် ရယန်ပြေီ ။ နငဖြစ်ပကြန်ပေုံကို ကြည့်ပြှီး ”

အခုအခွိနမြှတော့ ရယန်လည်ေး ယဉယ်ဉြ ဘာလုပန်ိုငတ်ော့မှာတုန်း ။ အံကိုကြိတလြို့ အားကုနတ်င်းရင်း ။

“ ၉၉ . . . ၁၀၀ ”

(၂၀၀) အပြည့မြှာ ယဉယ်ဉတ်ဈယောကြ ခွပစ်ေလကပြဈ ထိုငကြသွှားပါတယ်။ ရငထြဲကမောတာထကြ သူ့ပေါငကြှှကသ်ားတွေ တဆတဆြတ် တုနန်ပြေီ။

“ ညည်းကြည့်ရြတာ ၁၀၀၀ ဘယလြိုမှ ပြည့မြှာမဟုတဘြူး ”

ယဉယ်ဉြ ပြနမြထသေးပဲ ဆကထြိုငန်ရင်ေး တရှုံ့ရှုံ့နဲ့ငိုနသည်ေ ။ သူကိုယတ်ိုငလြည်း သိပါသည်။ ၁၀၀၀ ဆိုတာ မဖြစ်နိုငတ်ော့ပါ ။

“ အဲတော့က ညည်းကိုငါ ရှေးခယွစြရာ တဈခုပေးမယ် ။ ညည်း အောကခြံဘောင်းဘီပါတယဆြိုတာ ငါတွေ့ပြီးပြီ။ အဲတော့ အပေါကြ ဘောင်းဘီကိုခွှတပြှီး ထိုငထြဆကလြုပမြယဆြိုရင် ၃၀၀ လွှော့ပေးမယ်။ အခါ ၇၀၀ ပဲ လုပရြတော့မှာပေါ့ ”

“ ရှင် အီးဟီးဟီး ”

ရှေးခယွစြရာတဈခု ရှိသောလြည်း ရင်းရမယ့အြရာက မသေးလှ။ အောကခြံစကစြပိုငန်ာနဲ့ပဲ ဘဘကြီးတို့ရှေ့မှာ နရမေယဆြိုတာလည်း အပျိုလေးတဈယောကအြဖို့ လှယကြူတဲ့ ကိဈစတော့ မဟုတ် ။

“ ငါက အကောင်းပြောတာကို ညည်း စဉြးစားနောြ။ ၁၀၀၀ မပြည့ရြင် ညည်းအဖုတကြှီးကို ငါတို့က အဖုံးအကာ မကနွပြဲ အရှိအတိုင်း အကုနတ်ှေ့မှာ ။ အခု အောကခြံကနွသ်ေးတယ် ။ ညည်း စကပတ်ှကေ ပေါငလြယသ်ာသာရှိတာ ။ တခါတလေ ဒီထကတ်ောငတ်ိုသေး ။ အောကခြံဘောင်းဘီနဲ့ လကတ်ဈဖဝါးလောကပြဲ ကြာတာ ။ ညည်း ရသှေားကူးလည်း အဲလောကတ်ော့ ပေါတ်ာပဲ မဟုတလြား ”

ယဉယ်ဉကြတော့ တအင့အြင့န်ဲ့ ပြနမြပြော။

“ ညည်းသဘောပါ ။ ငါကတော့ ၁၀၀၀ မပြည့ရြင် တကယခြွှတမြှာ ။ ”

ယဉယ်ဉြ စိတပျိုင်းဖြတရြင်း ဆုံးဖြတခြကြြ ဒုံးဒုံးခလွိုကပြါတယ် ။

“ ဟီးအီးအီး သမီး ခွှတပြါမယ် ဟီးးးးး ”.

“ ကဲ ခွှတရြငလြည်း ထ ”

အားယူထရင်း မတတ်ပဖြစ်သှားတော့ ယဉယ်ဉြ နှုတခြမ်းကို တင်းတင်းစိပြီး ရပန်သေေးသည် ။ ပြီးမှ သတ်တိမှေးကာ ဆတခြနဲ ဘောင်းဘီကို ဒူးခေါင်းလောကရြောကအြောင် ဆှဲခလွိုကတ်ော့တယ် ။ ပြီးလွှင် ဘကြီးသောင်း ကြကမြှှေးနဲ့ ညှှနပြှတဲ့ အတိုင်း ဘောင်းဘီကို ခွထေောကကြနေ အပြီးခွှတရြင်း ဘေးဖယလြိုကပြါသည် ။ ကြဲလတေဲ့ အရှကရြယ် အခုတော့ စကစြပိုငန်ာရယသ်ာ ကနွတ်ော့သည် ။ လကကြ ပေါငရြင်းခွဆုံမှာ ယှကလြကြသ်ား ကာသည် ။

“ နားရှကပြှနဆြှဲထား ယဉယ်ဉြ ”

အတွန့မြတကပြမယေ့ြ တွန့ဆြုတစြှာနဲ့ လကကြိုရုတပြှီး နားနှစ်ဖကကြို ပြနဆြှဲထားလိုကပြါတယ် ။ မိတကြပရြောင် အောကခြံစကစြပိုငန်ာက မကြီးလှန်း မသေးလှန်းသော အရှယအြစား ။ ဆီးခုံတပြငလြုံးကို မှငကြှင်းကနေ လုံခွုံအောင် ဖုံးလှှမ်းပေးထားသောလြည်း မို့ဖောင်းတကန်မှေုကိုတော့ မကာရံသာ ။ စောကဖြုတန်ရောကြီးက ဖားဂုံညင်းကြီး ပမာ သိသိသာသာ ခုံးကြှထနသည်ေ။

“ ညည်းဟာကြီး ကြည့်ရြတာတော့ မဟားဒယားကြီးမယ့ြ ပစ်စည်းကြီး ထငတ်ယ် ။ ဖောင်းဖောင်းကားကားကြီးနဲ့ ခုံးထနတော ကိုယ့ဟြာကို ပြနင်ုံ့ကြည့်ြဦး ”

ဘယန်ရောကို ရညည်ှှန်းပြောမှန်း သိသညမြို့ ဆတဆြတတ်ုနအြောင် ရှကကြာ ။

“ အီးဟီးဟီး ဘဘ သမီးကို အဲလိုတွေ ဟင့ြ မပြောပါနဲ့ ဘဘရယ်။ ဟီးး ဟီးဟီးဟင့ြ သမီးရှကလြှန်းလို့ပါ ဘဘရယ် ဟီးးး ”

“ ဟဲ့ ဘာတွတေုန်း။ ငါပြောတာ ပါးစပကြပဲလေ။ တကယလြည်း အောကခြံဘောင်းဘီအောကကြ ညည်းအဖုတကြှီး ဖောင်းနတော မှငန်ရလေို့ ငါပြောတာပဲဟာ မဟုတလြို့လား ။ ပြောတာကြတော့ ရှကတ်ယ်။ ငါအခု မကြစြိနဲ့ တပအြပမြှငန်တောကိုကြတော့ မရှကဘြူးလား ”

ရှကပြါတယလြို့ တောင်းပနခြါမှ ပိုဆိုးအောင် ပြောလိုကတ်ော့ ယဉယ်ဉြ ငိုသံကလှဲပြီး ထွကမြလာတော့ ။

“ နောကကြွောပေးစမ်း လှည့ြ ”

ပြောတဲ့အတိုင်း လှည့ပြေးရတော့ မှငကြှင်းထဲ ရောကလြာတာက အိုးဖြူထွားကြီးတွေ ။ စကစြပိုငန်ာလေးက ကြီးမားလှတဲ့ တငပြါးကြီး တဝကလြောကကြိုသာ ဖုံးကာပေးထားနိုငသ်ညဖြို့ ဖငသ်ားဖြေးဖြေးကြီးတွကေ ဘေးတဈဖကစြီမှာ အပြငဘြကြ အဈထွကန်သည်ေ။ ဗလာမကငွြးရဖို့အရေး အခုလို အောကခြံတဈလှှာတည်း အကြည့်ခြံချင်တ်ိုင်း ကြည့်ဖြို့ လှည့ပြှရသော အနအထေားကို ယဉယ်ဉဆြုလတ် တဈယောကြ ရောကမြှန်းမသိ ရောကလြို့လာပါပြီ။

“ ယဉယ်ဉြ နင့ကြို ငါနောကထြပ် ရှေးစရာတဈခု ထပပြေးမယ် ။ အဲဒါကို လုပမြယဆြိုရင် နောကထြပ် ၂၀၀ အလွှော့ပေးပြီး နင် ၅၀၀ ပဲ လုပရြတော့မယ် ”

၅၀၀ ဆိုရင် နောကထြပ် ၃၀၀ ပဲကနွတ်ော့တယ်။ အံကြိတလြုပရြင် ရနိုငသ်ေးတာမို့ ဘကြီးရဲ့ ထပထြှကလြာမယ့ြ စကားကို နားစွန့န်မေိသည် ။

“ ညည်း အောကခြံဘောင်းဘီကို အပေါကြို ဆှဲတငန်ိုငသ်မွှ ဆှဲတငပြှီးရင် ညည်းနောကဖြကကြ ဘောင်းဘီကို ဖငကြှားထဲညှပလြိုကြ။ ခါးတောင်းမှှောငန်အေောင် ကြိုကသ်လိုပေါ့ ”

“ ဘဘရယ် မလုပပြါနဲ့ ဟင့ြ အီးးးးးး ”

လုပခြိုင်းတဲ့ ပုံစံက ရကစြကသ်ည် ။ အဲလိုသာ လုပလြိုကလြွှင် နောကပျိုင်းမှာ ဘာမှမရှိသလိုပဲ ဖြစ်သှားမှာကိုလည်း သိသညမြို့ ယဉယ်ဉြ မလုပရြဲ ။

“ သဘောပါပဲ ။ ငါက ညည်းကို ၇၀၀ လုပဖြို့ မလှယတ်ော့ဘူးဆိုတာ သိလို့ ပြောတာ။ ရှေးခယွတ်ာကတော့ ညည်းသဘောပဲ ။ အေး ငါအခုပြောတဲ့ ပုံစံဆို ညည်းဖငတ်ော့ ပိုပေါသ်ှားမှာပေါ့။ ဒါပမယေ့ြ ညည်းအရှေ့က ညည်းပေါမြှာ အကြောကဆြုံး ပစ်စည်းကြီးလည်း မပေါဘြူး ။ ပြီးမှ ၇၀၀ တောင် မပြည့လြို့ အဲဒီ့လကကြနွလြေးပါ ခွှတရြတော့မှ ကုန်းကောကစြရာ အရှကပြါ မကနွဘြူး ဖြစ်သှားမယ် ”

တကိုယလြုံး တုနတ်ုနတ်ကတ်ဲ့အထိ ငိုရှိုကသ်ံ အကယွကြှီး ထွကလြာပြီး ယဉယ်ဉ့လြကကြ တငပြါးပေါကြ စကစြပိုငန်ာပေါကြို ရောကလြာပါတယ် ။

“ ဒီဘကပြှနလြှည့မြလာနဲ့။ အခုအတိုင်းပဲ ရပပြှီးလုပ် ။ အပေါကြို ဆှဲနိုငသ်မွှ အရငဆြှဲတငစြမ်း ။ ဆှဲဦး ဆှဲတင် ”

အောကခြံဘောင်းဘီကို ခါးပေါတ်ကတ်ဲ့ အထိကို မရမက ဆှဲတငခြိုင်းတာမို့ ပေါငရြင်းဂွကြားက ဘောင်းဘီအသားက တအားကို တင်းကြပလြာပါတယ် ။ စောကဖြုတကြှီးဆို ကြပလြှန်းလို့ နရခေကလြှပါသည် ။

“ နောကကြဟာကို ဖငကြှားထဲညှပ် ။ ကြာတယ် ယဉယ်ဉြ ။ မှနမြှနလြုပစြမ်း ”

ပြောတဲ့အတိုင်း ဘောင်းဘီအသားတွကေိုစုပြီး ဖငလြုံးတုနတ်ုနကြှီး နှစ်ခုကြားရောကတ်ဲ့အထိ စုလိုကတ်ော့ ဖငသ်ားဖြူဖြူကြီးတွကေ လုံးဝကို အတိုင်းသား ပေါလြာသည်။ ခုနက ကြကမြှှေးစာရဲ့ အမှတအြသားအဖြစ် ခပရြဲရဲ ဖြစ်နတေဲ့ အရှိုးရာတဈခုက ကန့လြန့ဖြှတကြှီး ရှိနသည်ေ။

“ ညည်းက ကိုယ့ကြိုယကြို ညှာနတောပဲ ။ ငါလုပခြိုင်းတာက ဒီလိုမွိုး ”

ဦးမှင့သ်ောင်း ရှေ့နည်းနည်းကိုင်းလိုကပြှီး အပေါဖြကြ တကန်တေဲ့ စကစြပိုငန်ာရှုံ့ကြိုးစကို ကိုငကြာ အားရပါးရ ဆောင့ပြှီး ဆှဲတငလြိုကတ်ော့

“ အား ဟီးဟီး ”

ဖငကြှားရော စောကပြတကြှီးပါ ကြိန်းပြီး နာသှားတာကြောင့ြ ယဉယ်ဉြ အောသ်ံကြီးနဲ့အတူ ခါထွကသ်ှားပါသည် ။ လကကြလည်း နာသှားတဲ့ ဆီးခုံပေါကြို အလိုအလွောကြ ရောကသ်ှားပါတယ် ။ နောကပျိုင်းက ဘောင်းဘီစကတော့ ဖငလြုံးအိအိ တုနတ်ုနကြှီး နှစ်လုံးကြားမှာ လုံးဝညှပပြှီး ပြောကသ်ှားပါတယ်။ ဖငလြုံးကြီးလို့ ဖငကြှားကြီး နကတ်ာကြောင့လြည်း ပါပါတယ်။ ဂွကြားက ဘောင်းဘီတခွို့တဝကြ စောကပြတန်ှုတခြမ်းကြီး နှစ်ခုကြားထဲ နဈဝငသ်ှားလို့ စောကဖြုတကြို ထကခြှမ်းခွမ်းခံရသလိုကို နာပါတယ် ။ ဘေးကကြည့်န်တေဲ့ မိနှယတ်ောင် အသည်းယားပြီး ဖငကြှောရှုံ့သှားသည် ။ မမလေးတော့ တောတ်ောြ အီစိမ့သ်ှားမယ် ဆိုတာ သချောပါတယ် ။

“ ရပြီ ဒီလိုမှ ဖငတ်ဈခုလုံး ကောင်းကောင်းပေါတ်ာ ”

ဦးမှင့သ်ောင်း ပြောပြောဆိုဆို မတတ်ပရြပလြိုကရြင်း….

“ ကဲ ၁၀၀ ပြည့ပြှီမို့ ကြကမြှှေးနောကတ်ဈခကြြ ။ ခုနက အရိုကခြံရတဲ့ ပုံစံအတိုင်း ပြနန်ေ ။ ဒူးကြေး ရှေ့ကိုကုန်း ဖငကြိုနောကပြဈ ။ ကြားလား ”

တဈခေါကလြုပဖြူးပြီးသားမို့ ဒီတဈခါတော့ ပုံစံကသွည်။ ထွားထွားစွံ့စွံဖငကြှီးက နောကကြိုကော့ထွကလြာသည် ။ ခွထေောကတ်ှကေ မတရားညောင်းနပြေီမို့ အောကမြှာ ထောကထြားရတဲ့ လကတ်ှကေော၊ ပေါငသ်ားတွပေါ တုနရြီနသည်ေ။

“ ဖြန်း ”

“ အားးးးးးးးးးး ”

အခုအခံဆိုလို့ တဈလှှာမွှပင် မရှိတော့တာမို့ ကြကမြှှေးနဲ့ ဖငသ်ား တဈသားတည်း တန်းထိသည် ။ ယဉယ်ဉြ ဖငလြုံးတုနတ်ုနကြှီးတွကေို သကသ်ာလိုသကသ်ာငှား ဆုပရြင်းကိုငရြင်း စွေ့စွေ့ခုနပြါတယ် ။ စကပကြှပကြှပ် ဝတလြည်း ဖငသ်ားကြီးတွေ တုနတ်ာပါပဲ ။ ထိုငထြလုပတ်ုန်းကလည်း တငပြဆုံကြီးတွေ လှုပတ်ာပါပဲ ။ သို့ပမယေ့ြ အခုတဈခေါကမြှာတော့ ဖငကြှီးက ပြောငန်ပြေီ ။ လတလြတဆြတဆြတ် အရှိုးရာတဈခုနဲ့ အရောငမြှိနမြှိန် အရှိုးရာတဈခုက ယှဉရြကသ်ား ။

“ ပြီးရငလြည်း ထိုငထြပြနစြမယ် ။ ဒီတခါ ဒီဘကပြှနလြှည့ပြှီး လုပ် ”

ယဉယ်ဉ့မြကြန်ှာကြီးမှာ ငိုရလှန်းလို့ မို့အဈလို့ ။ မကြရြညမြွားကလည်း ပိုးပိုးပေါကပြေါကန်ဲ့ ပါးပြငထြကကြ စီးကနွသည်ေ ။

“ ငါလည်း မှငတ်ာကို မပြောပဲကို မနနေိုငတ်ာ ။ ညည်းပစ်စည်းက ထွကန်ပြေီ။ လကကြို နားမှာ ပြနကြပထြားစမ်း ”

လန့ဖြှန့ပြှီး လာကာတဲ့လကြ လမ်းတဝကတ်င် ရပသ်ှားပါတယ် ။ ဟုတပြါရဲ့ ဘောင်းဘီက ရှှကြေုတကြှား ညပန်ပြေီဆိုတော့ စောကဖြုတဘြေးသား ထူထူကြီးတွရေဲ့ တခွို့တဝကကြ ဘေးတဈခကြတ်ဈခကြကြနေ အပြငကြို ပြူထွကန်ကြပြေီ ။ အသားထဲ နဈဝငမြတတ် တင်းကြပတ်ဲ့ စကစြပိုငန်ာကြောင့ြ ထွကပြေါန်တေဲ့ စောကသ်ားတဈလေးတွကေ နီမှန်းလို့၊ တင်းပြောငဖြုဖောင်း လို့နသည်ေ ။ ဆီးခုံမှာလည်း စောကမြှှေးစလေးတွကလေည်း ဟိုတဈမှှေးဒီတဈမှှေးလောကြ ဘောင်းဘီအပြငကြို ရောကန်ပေါတယ် ။

“ ဟီးဟင့ြ ဘဘ သမီး သမီး ရှုးပေါကခြငွတ်ယ် ဟီး အီး ”

သေးကလည်း တကယပြငပြေါကခြငွန်ပြေီ ။ တဈခါတည်း အခုလောကြ ရုပပြကြဆြင်းပကြြ ဖြစ်နတေဲ့ ပေါငကြှားကိုလည်း နည်းနည်း ပြုပြငလြို့ ရမှာပါ ။ တူမချောကြီးက တောင်းဆိုတော့လည်း ဘကြီးက အဖြပြနေပြေးပါတယ် ။

“ ရပါတယ် ။ ဒါပမယေ့ြ တံခါးမပိတရြဘူး ။ ငါလိုကစြောင့မြယ် ”

ဘကြီးဦးမှင့သ်ောင်းက ကြမ်းတမ်းပမယေ့ြ ဒီလောကရြကစြကမြယလြို့ ထငတ်ောင် မထငထြားမိခဲ့ပါ ။

” မတောလြို့ ညည်းတံခါးပြနမြဖြင့ပြဲ အထဲမှာ ပိတန်ရင်ေ ဘယန်ှယ့လြုပမြလဲ ။ ဒါမှမဟုတ် ညည်းက သောကရြှကကြှဲထားပြီဆိုတော့ အရှကလြှနပြှီး တဈခုခု လုပလြိုကရြင် ဘယလြိုလုပမြလဲ ။ ဒီတော့ ငါလိုကစြောင့မြယ် ။ ငါရှေ့မှာ ပေါကရြဲတယဆြိုရငတ်ော့ သှားပေါကပြေါ့ ။ သှားမှာလား ”

အငိုမကြန်ှာကြီးနဲ့ပဲ ခေါင်းခါရပါပြီ ။ ဘယလြိုလုပပြေါကရြဲမှာလည်းကြယ် ။

“ ဒါဆိုရင် ပြနစြတော့ ”

“ ၁ . . . ၂ . . . ၃ . . . ၄ ”

ယဉယ်ဉ့ြ ရဲ့ အကြိမရြေ လိုကရြတေဲ့ အသံနဲ့အတူ ကြတကြတ ထိုငထြလုပတ်ာကို ပြနစြရပါပြီ ။ ဦးမှင့သ်ောင်းရဲ့ အမှငမြတောတ်ာတွပေဲ လိုကမြှငတ်တတ်ဲ့ မကြစြိက ဒီတဈခါတော့ ထိုငထြိုငခြလွိုကရြင် ဟဟသှားတဲ့ ပေါငကြှားကို ရောကန်ပေါတယ် ။ ဒါကတော့ အမှငမြတောတ်ာလား တောတ်ာလား မသိပါ ။

ယဉယ်ဉမြှာတော့ အငမြတန် ခံစားနရသေည်။ ထိုငလြိုကရြင် စကစြပိုငန်ာက ပိုပိုတင်းသှားလို့ စောကမြှှောင်းကြီးတလွှောကြ ပြတဆြှဲခံနရသေလို ကြိန်းကြိန်းနပေါတော့သည် ။ ခေါကရြေ ၅၀ အကြောြ လောကမြှာတော့ ပြနထြလို့ မရချင်ခြငွြ ဖြစ်လာသည် ။ လိုကရြနတေေဲ့ မိနှယတ်ောင် တဈကြိမန်ဲ့ တဈကြိမကြှားမှာ တောတ်ောြ စောင့န်ရပြေီ ။

မိနှယလြည်း တွေးသည် ။ မမလေးက ပငပြန်းတဲ့ အလုပလြည်း မလုပဖြူးတာမို့ ဘယလြုပန်ိုငပြါ့မလဲ ။ သူသာဆို အနည်းဆုံးတော့ အခေါကြ ၅၀၀ လောကြ ကောင်းကောင်းပြီးအောင် လုပန်ိုငမြှာပဲ တွေးမိသည် ။ ဒါဆို မမလေး ထပခြွှတရြတော့မှာပေါ့ ။ အခုလည်း မိန်းမကိုယန်ဲ့ စအိုဝပဲ ပေါဖြို့ ကနွတ်ော့တာပါပဲလေ ။

“ မရတော့ဘူးလား ။ အခုမှ တဈဝကကြွိုးတာနောြ ”

ဒူးတွကတေုန် ပေါငကြကြှကသ်ားတွေ တဆတဆြတ် ခါနပြေီးတော့ မရမက ပြနထြဖို့ ကြိုးစားနတေဲ့ တူမကြီးကိုကြည့်ပြှီး ဦးမှင့သ်ောင်း ဝမ်းသာသံကြီးနဲ့ မေးပါတယ်။ ယဉယ်ဉြ အံကိုကြိတလြို့ အားထုတပြါသေးတယ် ။ ဒါပမယေ့ြ ဘယန်ှစါခါများ ထပရြပါဦးမှာလဲ ။

“ ဟီးဟီး . . . . . အီးဟီးဟီး ”

ကယွလြောငတ်ဲ့ ရှိုကသ်ံကြီး ထွကလြာကာ အားကုနရြုံးရင်း ထဖို့ ကြိုးစားနရောကနေ ဖငထြိုငကြသွှားပါတယ် ။ ယဉယ်ဉြ ဘယလြိုမှ ပြနမြထနိုငတ်ော့ပါဘူး ။ ကြမ်းပြငမြှာပဲ ဖငခြထွိုငရြင်း အာဗှဲကြီးနဲ့ အောင်ိုနပေါတော့တယ် ။

“ ၂၇၉ ကြိမမြှာ ရပသ်ှားပါတယ် ယဉယ်ဉရြယ် ”

“ အဲတော့ ငါတို့သဘောတူထားတဲ့အတိုင်း နင့ခြါးက လကကြနွလြေးကိုပါ ဖယရြတော့မယ် ”

မတတ်ပထြရပရြင်း ဦးမှင့သ်ောင်း ခပကြယွကြယွပြဲ ပြောလိုကပြါတယ် ။ မိန်းမတဈယောကြ ရှိုကင်ိုတဲ့ပုံစံ မဟုတတ်ော့ပဲ တဗှဲဗှဲနဲ့ အောင်ိုနပြေီဖြစ်တဲ့ ယဉယ်ဉ့ကြိုကြည့်ရြတာ ကလေးလေးတွေ ကစားစရာပြောကလြို့ အောင်ိုတာနဲ့ တူနပေါတယ် ။

” ညည်းဘာသာညည်း ခွှတမြှာလား ”

မေးသာမေးရတယ် ။ အာဗှဲကြီးနဲ့ အောင်ိုရင်း မယုံနိုငသ်လို ခေါင်းခါနတေဲ့ ယဉယ်ဉ့ကြို ကြည့်ကြတည်းက အဖြကေ ရနပြေီ ။ ဦးမှင့သ်ောင်း အခွိနဆြှဲလာသမွှ ဒီတခါတော့ ခပမြှနမြှနပြဲ လှုပရြှားလိုကပြါသည် ။ ကိုကခြဲနတေဲ့ ခွထေောကတ်ှကြေောင့ြ ထွကပြှေးဖို့ နနသေောသာ မတတ်ပတ်ောငရြပဖြို့ကို မလှယတ်ော့တဲ့ တူမကို စောနကလိုပဲ လကမြောင်းကနေ ကိုငရြင်း ဆှဲမပါတယ် ။

ယဉယ်ဉြ အောရြင်းဟဈရင်း ရုန်းပါတယ် ။ ဒီတဈခေါကြ ဆှဲမတာက မတတ်ပရြပခြိုင်းဖို့ မဟုတပြဲ ရှေ့ဘကကြ ဆိုဖာဆကတ်ီဆီကို ဆှဲသှားတာပါ ။ ယဉယ်ဉြ ဖငကြှီး တရှတတ်ိုကန်ီးနီးနဲ့ပဲ ပါသှားပါလရေော ။

“ ဟီးဟီး မလုပပြါနဲ့ မလုပပြါနဲ့ ”

“ မိနှယ် ”

“ ဘာထိုငကြှည့န်တောလဲ ။ လာကူစမ်း ”

“ ဟုတ် ဟုတ် ”

လကတ်ဈဖကကြ ကြကမြှှေးနဲ့ မအားတာမို့ ဆှဲရပြုရတာ သိပအြဆငမြပြလှေ။ ဒီတော့ မိနှယပြါ ကူပြီး သူ့မမလေးကို ဆိုဖာဆီ ရုန်းရင်းဆနခြတန်ဲ့ တရှတဆြှဲခေါကြှပါတယ် ။ ဆိုဖာဆီရောကတ်ော့ မကြပြှူးဆနပြှာနဲ့ ရုန်းကနန်ဆေဲ ယဉယ်ဉ့ြ ကိုယလြုံးကြီးကို မရမက လှည့ရြင်း ကိုယအြထကပျိုင်းကို ဆကတ်ီပေါမြှာ မှောကတ်ငလြိုကပြါတယ် ။ ပြီးတော့မှ ဦးမှင့သ်ောင်း သူ့လကန်ဲ့ တူမကြီးကြောကုန်းကို ဖိခွ၊ မိနှယကြိုလည်း ကူပြီး ခွုပခြိုင်းနဲ့ ။

အခုတော့ ယဉယ်ဉြ့ပုံစံက ဆိုဖာခုံမှာ အပေါပျိုင်းမှောကလြို့ ကြမ်းပြငမြှာ ဒူးထောကကြာ ဖငကြုန်းပေးထားရတဲ့ပုံစံ ဖြစ်နပေါပြီ ။ ဘယလြောကလြှုပလြှုပ် ကြောကုန်းပေါကြနေ မိမိရရ ခွုပခြံထားရတာမို့ လှတမြှောကဖြို့ မဖြစ်နိုငတ်ော့ပါဘူး ။ အောကပျိုင်းကလည်း ရုန်းဖို့နနသေောသာ လှုပဖြို့တောင် အားမရှိတော့ဘူး ။ ဦးမှင့သ်ောင်း ကိုငထြားတဲ့ ကြကမြှှေးကို ဘေးမှာ ခဏခပြှီး ယဉယ်ဉ့ခြါးက အောကခြံဘောင်းဘီစကို ကိုငလြိုကပြါပြီ ။ နောကတ်ဈဖကကြတော့ တူမကြီးရဲ့ ကြောကုန်းကို ဖိထားဆဲ။ တွန့လြိမခြါရမ်းနတေဲ့ ကိုယလြုံးကြီးကြောင့ြ ခွှတရြခကန်တောမို့ မိမိရရ ကိုငပြှီး အားကုနဆြှဲခွှတခြလွိုကပြါတယ်။

” အားးးးးးးး ဟီးးဟီးး ”

ယဉယ်ဉ့ြ အာခေါငသ်ံခစွသ်ံကြီးနဲ့အတူ အောကခြံက တဈခကြထြဲနဲ့ ဖငအြရင်းပိုင်းအထိ ရောကသ်ှားပါတယ် ။ ကြားညပတ်ုန်းက ကြိန်းခဲ့သလို အခုလို ဆောင့ဆြှဲရင်း ထုတသ်ှားတော့လည်း ပြန်းမိပြတမြိပြီး ဖငကြှားနာပါတယ် ။ ယဉယ်ဉ့ြ အောသ်ံကတော့ စောကဖြုတကြွိန်းလို့ထကြ အခွှတခြံလိုကရြလို့ ဝမ်းပန်းတနည်း အရှကတ်ကြဲ အောတ်ဲ့ အသံကြီးပါ ။ စကစြပိုငန်ာလည်း ဒူးခေါကကြှေးလောကအြရောကြ လှုပရြှားနတေဲ့ ကိုယလြုံးကြီးလည်း တဖြည်းဖြည်း ငှိမကြသွှားပါတယ် ။ ခုနက နောကဆြုံးလကကြနွြ အရှကလြေးအတွကြ အားကုနထြုတခြဲ့ရတာတွလည်ေး ရပသ်ှားပါပြီ။ မကြန်ှာကို ဆကတ်ီမှာ အပကြာ ငိုရုံကလှဲလို့ ဘာမှမှမတတန်ိုငတ်ော့။ အောကခြံဘောင်းဘီကို အပြီးတိုင် ခွကငွြေးဝတကြနေ ဆှဲထုတပြှီး ခွှတသ်ှားတာလည်း ခံလိုကရြပါပြီ။

ကြကမြှှေးကို ပြနယ်ူလိုကကြာ ဦးမှင့သ်ောင်း မတတ်ပရြပလြိုကပြါသည် ။ သူရှေ့မှာ တူမချောကြီးကတော့ ဖငပြှောငကြှီးဖြင့ြ ကုန်းပေးနရပြေီ။ ဒီကောငမြလေးကို အခုလိုပုံစံဖြင့ြ သူ ဆုံးမရလိမ့မြယလြို့ တဈခါမှပင် မတွေးမိ ။ အပျိုမ ဖငလြုံးပြောငပြှောငကြှီးတွကေ ဖြေးဥကာ ပြဈမွိုးမှဲ့မထင် စင်းလုံးချော။ ပေါငကြို တင်းတင်းစိထားပမယေ့ြ ဖငတ်ုံးကြီးဆုံရာ အောကကြနေ အင်ျဂါဇာတခြေါြ စောကဖြုတကြှီးက ပြူးထွကန်သည်ေ ။

တောရြုံစောကဖြုတ် အရှယအြစားနဲ့ မိန်းမဆို ဒီလောကဖြငကြုန်းရုံနဲ့ ဘာမှပေါြဦးမှာမဟုတ် ။ ပေါငလြည်းစိထား၊ ကုန်းတာကလည်း ဖငကြို နောကပြဈပေးသေးတာ မဟုတပြဲ တည့တ်ည့သ်ာ ကုန်းထားတာ။ ဖငသ်ားကလည်း ကြီးသေးသည် ။ ဒါတောင် ဒီလောကြ ပြှတထြှကလြာမှတော့ ဒီတူမအဖုတကြတော့ စံတငလြောကတ်ယလြို့ ပြောရပါမယ်။ စပြီးမရိုကခြင် စွာတေးလနမြာနခဲလေး အရှကအြကြောကလြှနပြှီး ထူပူနတောနဲ့ ဘဝမေ့သှားမှာစိုးလို့ နည်းနည်း ပြနသ်တိပေးရဦးမယ် ။

“ ယဉယ်ဉြ ကိုယကြိုမရှေ့ပဲ ခေါင်းကို နောကလြှည့ပြှီး ငါ့ကိုကြည့်စြမ်း။ လှည့စြမ်းဆို ”

“ ဖြန်း ဖြန်း ”

ပြောသည့အြတိုင်း မလှည့သ်ည့်အတွကြ ဖငကြှီးကို ကြကမြှေးနဲ့ နှစ်ခကြြ ခပစြပစြပလြေး ဆောပြေးလိုကသ်ည် ။ ယဉယ်ဉ့ရြဲ့ မကြရြညပြေါကကြှီးငယ် ကနွတေဲ့ မကြန်ှာလေးလည်း အခုမှ သူ့ဘကြီးဖကြ သမငလြညပြှနလြေး လှည့လြို့လာပါတယ် ။

“ ယဉယ်ဉြ ညည်းမေ့နမှောစိုးလို့ပါ ။ ညည်း အခုလို ဘာလို့ အဆုံးမခံရလဲ သတိကော ရသေးရဲ့လား ။ ဖြနေောြ မဖြရင်ေ ကြကမြှှေးနဲ့ဖင် ထပပြှီး မိတဆြကသ်ှားမယ် ”

“ သမီး သမီး ဆိုးလို့ပါ ”

ငိုသံကြီးနဲ့ဖြတေဲ့ ယဉယ်ဉြ့အဖြကေ မပြည့စြုံဟု ထငသ်ည်။

“ ဆိုးတယ် အေးပေါ့။ ဆိုးတယဆြိုတာထကြ ညည်း ဖငခြေါင်းကယွတ်ာဆို ပိုမှနမြယ် ။ ဖငခြေါင်းကယွတ်ယ် ၊ အခွိုးမပြဘေူး၊ မာနက ငယထြိပတ်ကစြောင့န်တယ်ေ။ ငါ့ကိုစိနခြေါတ်ယ်။ အခုပြပြေီလား အခွိုး။ ဖြစမြေး။ ငါဟုတတ်ဈလုံးတည်း မကြားချင်ဘြူး။ ပြည့ပြှည့စြုံစုံ ဖြေ ”

“ ဟုတဟြုတ် ဟီးးး ဟီးးး အခွိုးပြပေါ ပါပြီ ဘဘရယ် ”

“ အင်း ငယထြိပကြ မာနကော ဘယရြောကသ်ှားပြီလဲ ရှိသေးလား ”

“ မရှိတော့ပါဘူး ဟီးဟင့ျ ”

“ အေး ဘယရြှိတော့မလဲ ဖငဟြောင်းလောင်းနဲ့ ကုန်းနရပြေီကိုး။ ညည်းကိုယည်ည်း ဘာမှန်းကော သတိရပါသေးတယန်ောြ ။ မရရငလြည်း ငါပဲပြောပြမယ် ။ ၂၂ နှစ် ဆေးကြောင်းသူဆိုတာ ခေါင်းထဲ အခုပြနထြည့ထြား ။ အဲဒီအရှယကြှမှ ဖငခြွှတဆြောခြံရတော့ ညည်း မာနကနွပြါတော့ဦးမလား ဟေ ”

ဟတထြိမယ့ြ စကားခညွြး ရှေးပြောတော့ ယဉယ်ဉြ အရှကန်ှဈဆတိုးရသည် ။

“ ပြောဦးမယ် ။ ညည်းဖငစြိထားလို့ လုံတယ် ထငမြနနေဲ့ဦး။ ညည်းအဖုတကြှီး ဒီမှာမှငရြတယ် ”

“ ဖုတ် ”

ပြောရင်းဆိုရင်း နောကပြှူ အဖုတသ်ားကြီးကို ကြကမြှှေးထိပဖြှင့ြ ပင့တ်ငရြင်း ရိုကလြိုကရြာ ယဉယ်ဉြ ကိုယလြုံးကြီး ဓာတလြိုကသ်လို တုနတ်ကသ်ှားလသည်ေ ။ နာလှန်းလို့တော့ မဟုတ်။ ခွမှဖေကြဆြီးခွင်း ခံလိုကရြသော အရှကတ်ရားကြောင့ြ ဖြစ်ပါသည် ။

“ ကဲကဲ ရိုကရြမှာကလည်း များတယ်။ ၂၂ ခကြြ ဆိုတော့ စမှဖြစ်တော့မယ် ။ ညည်းလကန်ှဈဖကြ နောကဖြကကြို လုံး၀ ရောကမြလာစနေဲ့ ”

“ မိနှယ် ညည်းမမလေးကို သချောခွုပထြားနောြ။ သူထလာရင် ညည်းပါနာမယ် ”

အီး မိနှယ် ခွိမ်းချောကခြံရတော့ ကြောကသ်ည်။ ဒီဘဘကြီးက အပြောမဟုတ် လကတ်ှေ့သမားကြီးမှန်း လောလောလတလြတ် သိထားပြီမို့ မမလေးသာ လှတသ်ှားရင် တကယလြုပမြှာ။ ဒီအခွိနမြှာတော့ မမလေးကို လှုပမြရအောင် အားကုနသ်ုံးကာ ဖိခွုပထြားရပတေော့မည် ။ မကြန်ှာနာစရာရှိရငလြည်း နောကပျိုင်းကိဈစလို့သာ သဘောထားရတော့မည် ။

“ ဖြန်း ”

“ အီးးးးး ”

လှှဲကာရိုကလြိုကသ်ော ကြကမြှှေးကြောင့ြ အောသ်ံကြီးနဲ့အတူ ဖငလြုံးကြီးတွေ တသိမ့သ်ိမ့ြ တုနခြါသှားပါသည် ။ မိနဈဝကခြန့ြ ငှီးတာငှူတာကို စောင့ပြှီးနောကတ်ဈခကြြ ထပဆြောသ်ည် ။

“ ဖြန်း ”

“ အားးးးးးး”

ပထမတဈခကြအြတိုင်းပင် ရဲရဲတွတသ်ှားသော အရှိုးရာက ခကြခြငွြးပေါလြာသည် ။ ခါသည် ရမ်းသည် လှုပသ်ည် ။

“ ဖြန်း ”

“ အားးးးးးးးး ဟီးအီးအီး ”

နာလှန်းလို့ တငပြါးကြီးတွကေ ဘေးဘကကြို ရမ်းရုံတငမြက နောကဘြကကြိုပါ ကော့ပြီး တကလြာပါတော့သည် ။ နောကဖြကြ ဖငကြှီး ပစ်လိုကတ်ော့ စောနက ပြူးထွကန်တေဲ့ စောကဖြုတကြ ပိုလို့ပြူးကာ ထွကလြာသည် ။ ဖငပြှောငကြှီးပေါြ ကြကမြှှေးက ကလွာလိုကြ၊ တငပြါးဝိုင်းဝိုင်းကြီးတွကေို ပုံစံအမွိုးမွိုး ဘကအြမွိုးမွိုးကို ဝေ့ဝိုကရြင်း သကသ်ာလို သကသ်ာညား ခါရမ်းလိုကဖြှင့ြ အခကြရြေ တိုးလာတာနှင့အြမွှ ယဉယ်ဉြ့အောသ်ံတွေ ပိုကယွလြာသလို ရုန်းကနမြှုတွကေ ပြနလြညပြှင်းထနလြာသည် ။

မိနှယကြ အလုပလြုပရြသူမို့ ပိုသနတ်ာတောင် အခု တောတ်ောြ ခကခြကခြဲခဲနဲ့ ဖိထားရသည် ။ ဖြူဖြူဖြေးဖြေး ဖငသ်ားကြီးတွကေ အခုတော့ ယောငကြိုင်းစပြုကာ ပန်းနီရောငပြှောင်းနပြေီး ကာလာ အနိမ့အြမှင့ြ မတူတဲ့ အရှိုးရာတွလည်ေး တောတ်ောမြွားလာပြီ ။

“ ဖြန်း ”

” အူးးးးးးးးးးးးးးး ”

တဈခကြန်ဲ့ တဈခကြခြှားတဲ့ မိနဈဝကမြှာလည်း ကြကမြှှေးထိပကြ ငှိမင်ှိမမြနေ ။ လှုပခြါနတေဲ့ ဖငလြုံးကြီးကြားက ဖငအြကြဲကြောင်းကြီး တလွှောကကြို တို့လိုကြ ဖိပြတလြိုကြ လုပရြင်း တူမကို ကလိနသေေးသည် ။

“ ဖြန်း ”

“ အားးးးးးးးးးးးးးးးးးးး ”

၁၂ ခကြမြှောကအြပြီး ယဉယ်ဉြ ငယသ်ံပါအောငအြောတ်ဲ့ အသံကြီးနဲ့ ကိုယလြုံးကြီး တဈခုလုံး တွန့တ်ှန့လြူးရင်း အားကုနသ်ုံးပြီး ရုန်းလိုကရြာ အပေါကြ ဖိထားသည့ြ မိနှယ် နောကလြနသ်ှားလသည်ေ ။ ဦးမှင့သ်ောင်းတောင် ရုတတ်ရကြ လန့ဖြှန့ပြှီး ကြောငအြမ်းသှားသည် ။ ခကြခြငွြးပဲ ယဉယ်ဉ့ရြဲ့ ကုန်းထားသည့ြ ခန်ဓာကိုယကြှီးကို တဈပတလြှည့သ်ှားတာမို့ သူ့ဘကြီးဘကြ မကြန်ှာမူရကသ်ား ဖြစ်သှားလသည်ေ ။

အနည်းဆုံးတော့ သူ့တငပြါးကြီးကို ဆကရြိုကလြို့ မရအောင် ကာကြယပြှီးသား ဖြစ်လို့နသည်ေ။ လကတ်ဈဖကကြ အလိုအလွောကြ ရဲရဲတောကြ ပူကစွန်ပြေီဖြစ်တဲ့ နောကပျိုင်းဆီရောကသ်ည် ။ ဖငမြခနွိုငတ်ော့သညမြို့ ဖငကြှှနရသေည်။ ကြောကုန်းက ဆကတ်ီအခွကေိုမှီပြီး အားပြုကာ ခွထေောကကြတော့ ကြမ်းပြငမြှာ ဆန့ကြာထားသည်။

အဝတမြပါတဲ့ အောကပျိုင်းကြီးမှာ ဖငကြကြမ်းပြငန်ဲ့မကပန်ိုငအြောင် နာနတောကြောင့ြ ခါးပိုင်းက လထေဲမှာ မှှောကလြို့ နသည်ေ။ ပေါငလြယလြောကကြစပြီး ဖငကြှှထားတော့ ရှေ့ဘကကြို ကော့ပြနသလေို ဖြစ်နသည်ေ ။ စောကဖြုတအြုံ ခုံးခုံးကြီးက တွန့လြိမကြောကကြှေး စောကမြှှေးများဖြင့ြ ထူထဲလို့ ။ စောကမြှှေးထု ထူထူကြီးရဲ့ အခွအကြေဲကြောင်း နကန်ကကြှီးရဲ့ စောကစြိကြီးက ငေါကတ်ောကထြှကန်သည်ေ ။ ဘေးနှုတခြမ်းတွကလေည်း ထူထဲပြီး ဖောင်းကြှနသည်ေ။ နောကဖြကကြ ကြည့်တ်ာတောင် ပြူးထွကလြာတဲ့ ရှှကြေုတကြှီးက အခုရှေ့ဖကကြ မှငရြတော့လည်း ကြီးမားထွားကြိုင်းလှတဲ့ မဟာအဖုတကြှီးဖြစ်ကြောင်း သိသာ ထငရြှားလှသည် ။

“ အီးဟီးဟီး ဘဘရဲ့ သမီး တောင်းပနပြါတယ် တောင်းပနပြါတယ် ဟီးးးးးး ”

ရဲတွတန်ပြေီဖြစ်တဲ့ မကြလြုံးတွကနေေ မကြရြညတ်ှရှေှဲနဈပြီး မို့အဈနတေဲ့ ပါးပြငတ်ှနေဲ့အတူ လညခြွောင်းသံကြီးနှင့ြ တတွတတ်ှတ် တောင်းပနန်တေဲ့ ယဉယ်ဉြ ။

“ ဟီးဟီးအီး မခံနိုငတ်ော့လို့ပါ ဘဘရဲ့။ အဟင့အြဟီးးးးးးးး ရှိခိုးပါတယ် ဘဘရယ် ”

“ မိနှယ် ညည်းကို ငါပြောထားတယမြလား ၊ ဟိုဘကလြှည့စြမ်း ”

“ ရှင် ”

တိုးရှိုးတောင်းပနန်တေဲ့ ယဉယ်ဉကြို ခဏမကြန်ှာလှှဲလိုကရြင်း ပြောထားတဲ့အတိုင်း မလုပန်ိုငခြဲ့တဲ့ အိမဖြောမြလေးဆီ ပစ်မှတပြှောင်းသည်။ မိနှယလြည်း တုနတ်ုနရြီရီနဲ့ ဆိုဖာပေါတ်င် ဒူးထောကရြင်း ဖငလြှည့ပြေးသည် ။

“ မလှှတပြါစနေဲ့လို့ ပြောထားရဲ့သားနဲ့ ”

“ဖြန်း . . .ဖြန်း . . . ဖြန်း ”

“ အမေ့ . . . . . အမလေး . . . အား အမေ့ ”

မိနှယဖြငကြှီးကိုတော့ ဆကတ်ိုကပြဲ ၃ ခကြတ်ိတိ တရစပ် ဆောပြဈလိုကသ်ည် ။ ထမီတဈလှှာသာရှိတဲ့ မိနှယရြဲ့ ဖငဝြိုင်းဝိုင်းကြီးတွေ ဂယွလြီတုန်းကြီးတွလေို တုနခြါသှားသည် ။

“ အား ကြှတကြွှတကြွှတ် ”

ပူသှားတဲ့ တငပြါးကြီးတွကေို ပြတရြင်း ဘဘကြီးရဲ့ လကရြာ ဘယလြောကပြှင်းမှန်း သိသှားသည် ။ မိနှယတ်ငပြါးက မမလေးလို ဘယတ်ုတမြှ မမှည်းစမ်းဖူးတဲ့ တငပြါးမဟုတ် ။ ရှာမှာနတေုန်းက အမေ၊ ကြီးတောတ်ှရေဲ့ တံမှကစြည်း၊ ကြိမလြုံးတွနေဲ့ အကြိမကြှိမ် အတီးခံဖူးသည် ။ သူ့လို တငပြါးကို အခုလို ခပမြှနမြှနလြေး ၃ ခကြဆြကပြှီး ထမီခံ ရိုကတ်ာတောင် ဒီလောကပြှင်းရင် နာရင်၊ မမလေးယဉယ်ဉလြို သူသိသလောကြ တဈခါမှ အရိုကမြခံဖူးတဲ့ ဖငန်ုနုထွတထြှတကြှီးကို အပြောငခြွှတပြှီး တဈခကြခြငွြးဆီ အားကုနသ်ုံး ရိုကမြှတော့ အားပါးပါး မမလေးနရောကနေ တွေးတောင် မတွေးရဲ ။

“ ယဉယ်ဉြ နင့အြစိက တကယ် အတကထြှကန်တောပဲ ”

မဟားဒယား ကြီးမားနတေဲ့ စောကစြိကြီးကို ကြည့်ရြင်း ဦးမှင့သ်ောင်း မှတခြကြခြလွိုကပြါတယ် ။ ယဉယ်ဉကြတော့ လကအြုပခြွီလိုကြ လကကြာလိုကြ ဖငပြှတလြိုကန်ှင့ြ တောင်းပနန်တော မရပ်။ ကိုယ့စြောကဖြုတပြင် ကိုယမြကာနိုငတ်ော့တဲ့ ဘဝ။

“ ငါပြောသလို နှစ် ၄၀ လောကြ အဖုတတ်ှေ မှငဖြူးလာတာ ညည်းဟာကြီးကတော့ စံပဲ ယဉယ်ဉြ ။ညည်းအဖုတကြှီးလောကြ ကြီးတာ မမှငဖြူးဘူး ”

“ ဟီးအီးဟီး ”

“ ရိုကတ်ာကတော့ ရပလြို့မရဘူး ယဉယ်ဉြ။ ငါက ပြောတဲ့အတိုင်း လုပတ်တတ်ယ် ။ ၂၂ ခကြမြှ မပြည့သ်ေးတာ ”

“ ဟီးအီးအီး မလုပပြါတော့ မရိုကပြါနဲ့တော့ အီး သမီးတောင်းပနပြါတယ် ”

“ နငပြှနကြုန်းလား မကုန်းဘူးလား ”

ပြောဆိုကာ ဦးမှင့သ်ောင်း ရှေ့တိုးသှားတော့ ယဉယ်ဉြ လကကြောခွကေော သုံးလို့ ကာတယ် ။ ဆိုဖာဆကတ်ီအခွကေို ကြောမှီရင်း လကန်ဲ့ကာ ဒူးတွထေောငပြှီး ခွထေောကန်ဲ့ ကနပြှီးတော့ကို ကိုယ့ကြိုယကြို ကာကြယသ်ည် ။ ဖငထြောငကြာ အရိုကခြံရတယ့ြ ဘဝကို ထပမြရောကအြောင် မွော့မွော့ပဲကနွတ်ော့တဲ့ ခွနအြားတွကေို ဖြစ်ညှဈထုတကြာ ခုခံသည် ။ ဆှဲမပြီး ခုနကလို ပြနအြလှည့ြ မခံရအောင် ခုခံနတောမို့ လူတောင် အောကပျိုလွှောသှားသေးသည်။ ရုန်းရင်းဆနခြတကြ တောတ်ောြ ဆိုးလာသညမြို့ ဦးမှင့သ်ောင်း စိတမြရှညတ်ော့ ။

“ ငါပြောနတောလေ ဟဲ့ ဟာကြာ ”

“ အီးဟီးဟီး ”

လထေဲမှှောကလြာတဲ့ ညာဘကခြှထေောကကြို ခွကငွြေးဝတကြနေ ကိုငပြှီး ဆောင့ဆြှဲကာ မလိုကတ်ာမို့ ယဉယ်ဉြ လွှောခနဲ ပါလာသည် ။ ကြောပြငတ်ဈခုလုံး ကြမ်းပြငန်ဲ့ တသားတည်း ဖြစ်သှားပြီ ။ တွဝမေနေတေဲ့ ဦးမှင့သ်ောင်း မိမိရရ ကိုငထြားတဲ့ ခွချင်ြေးဝတကြို တတန်ိုငသ်မွှမှင့အြောင် လထေဲဆှဲမှှောကလြိုကပြါသည် ။

“ မိနှယ် ဟိုဘကခြှထေောကကြို လာဆှဲမစမ်း ”

ဦးမှင့သ်ောင်း အောလြိုကသ်ညန်ှင့ြ မိနှယအြလငွအြမှနပြင် သူ့မမလေးရဲ့ ဘယဘြကခြှထေောကကြို လကန်ှဈဖကဖြှင့ြ မရမက အတင်းဖမ်းကာ မသည် ။ ခွထေောကန်ှဈဖကြ လထေဲအမှှောကခြံလိုကရြသော ယဉယ်ဉြ ခုခံရုန်းကနလြို့ မရသလောကြ ဖြစ်သှားပါသည် ။ လကန်ဲ့လည်း မမှီတော့ ကာမရတော့ ။ ပြနထြလို့လည်း မရ ။ သူလုပန်ိုငတ်ာက ကြမ်းပြငမြှာ ကြောကုန်းနဲ့ ပြတတ်ိုကရြှေ့ရင်း ဘယည်ာ ရမ်းရုံ ရှိတော့သည် ။ ဒါတောင် ခုနှစ်ခွီသံကြီးဖြင့ြ အောရြင်း တတန်ိုငသ်လောကြ ရုန်းနသေေးသည်။

ဘယလြကန်ှင့ြ ခွတဈေဖကကြို ကိုငထြားရင်း ရိုကရြမယ့ြ ပစ်မှတကြို ကြကမြှှေးနဲ့ ခွိနသ်ည် ။ ရုန်းကနန်တေဲ့ ပေါငန်ှဈချောင်း ကြားမှာ ဖောင်းကြှ စောကဖြုတကြှီးတဈခုလုံး ပိုပြီး ထငထြငရြှားရှား ပေါန်သည်ေ ။ စောကပြတ် အကြဲကြောင်းကြီးကို အလွားလိုကကြှီး အစအဆုံး မှငန်ရသေည် ။ သို့ပမယေ့ြ ရိုကလြို့က အဆငမြပြေ။ အခုရိုကလြွှင် ဖငထြကြ ပေါငလြုံးကြီးတွသော ပိုမှနမြည်။ ပြီးတော့ ခွုပထြားတဲ့ ပုံစံကလည်း ထိထိမိမိမဟုတ် ခွထေောကတ်ှကေ ဆောင့ဆြောင့ခြါရင်း ကနန်သေေးတယ်။ ဒါတောင် ယဉယ်ဉ့အြောကပျိုင်း တဈခုလုံးက ထိုငထြတနခြိုးနဲ့ အားက မွော့မွော့ပဲ ကနွတ်ော့တာ ။ မတတန်ိုငတ်ော့ မိမိရရလည်းဖြစ် ဒီထကပျိုပြီးလည်းငှိမ် ရိုကကြှင်းလည်းကောင်းတဲ့ ပုံစံ ပြောင်းပေးရတော့မည် ။

“ အီးးးးးးးးးးးးး ”

ဦးမှင့သ်ောင်း ကိုငထြားတဲ့ ခွထေောကကြဒူးကို ဖိကြေးခလွိုကရြာ ယဉယ်ဉ့ဆြီကနေ အောသ်ံအကယွကြှီး ထွကလြာသည် ။

“ မိနှယ် ဒူးကို ရငဘြတထြိအောင် ကြေးပစ်စမ်း ”

ရကရြကစြကစြကကြို လုပရြမှာမို့ မိနှယ် အမ်းနသေေးသောလြည်း အခုအခွိနမြှာ ဘဘကြီးကို ပိုကြောကရြသညမြို့ ပြောသည့အြတိုင်း အားထည့ကြာ ဖိကြေးသည် ။ လတလြတဆြတဆြတ် မိထားတဲ့ ကြကမြှှေးသုံးခကြရြဲ့ အစွမ်းလည်း ရှိသေးသည်။ ဒူးနှစ်ဖကကြ ယဉယ်ဉ့ရြငသ်ားအစုံကို မိမိရရကြီး လာထိပါတော့သည် ။ ဖငကြှီးကလည်း ကြမ်းပြငကြ လှတကြာ လထေဲမှှောကပြှီး မိုးပေါထြောငန်သည်ေ ။

နာကငွကြှောကလြန့မြှုတွကြေောင့ြ အရှကတ်ရားကို ခဏတာမွှ မေ့နတေဲ့ ယဉယ်ဉြ ပူလောငယ်ောငကြိုင်းနတေဲ့ တငပြါးကိုပင် ပြနမြေ့သှားသည် ။ ကြမ်းပြငမြှာ ပကလြကလြှနတ်ငရြင်း ဒူးကိုရငခြေါင်းထိ ကြေးတငပြှီး ဖငဖြှဲအဖုတဖြှဲ အကုနဖြှဲပြထားတဲ့ ပုံစံကြီးမှာ ကိုယ့အြဖုတကြှီးလည်း ကိုယမြှငန်ရသေည် ။ အပေါကြနေ စီးပြီး ငုံ့ကြည့်န်ကြတေဲ့ ဘကြီးသောင်းမကြန်ှာကိုကော မိနှယမြကြန်ှာကိုကောလည်း မှငရြသည် ။ ရိုကကြှင်းကောင်းအောင် လုပလြိုကရြတဲ့ ပုံစံမှာ မှငကြှင်းကတော့ ပကပြကစြကစြကကြို ကောင်းသည် ။ အပျိုမလေး ယဉယ်ဉရြဲ့ စောကစြိထိပဖြွားကစလို့ ညိုတိုတို စအိုဝအထိ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မတွေ့ရတာ ဘာမှမရှိ ။ အဖြဲခံနရပြေီမို့ စောကမြှှောင်းကြီးတလွှောကြ နီစွေးစွေး စောကပြတ် အတွင်းသားကြီးများက အသည်းယားစရာ ။ ခုနက တပိုင်းမှှပန်သေေးတဲ့ ရှညလြမွှော စောကစြိပြူးပြူးကြီးကလည်း ပိုရှညပျိုပြူးလာသည် ။

စောကမြှှေးထူတဲ့ ယဉယ်ဉရြဲ့ စောကဖြုတ် ဘေးနှုတခြမ်း ထူထူဖောင်းဖောင်းကြီး အပေါမြှာပါ တွန့လြိမလြောကကြှေး စောကမြှှေးတိုတွကလေည်း သိပမြများလှပမယေ့ြ ကြိုကြား ပေါကန်သည်ေ။ တဈခါမှ ကောင်းကောင်း မတွေ့ရသေးတဲ့ ဖငဝြပါ ထငထြငရြှားရှားကြီး စူပြပြနဲ့ ပေါန်သည်ေ ။

တခွိနလြုံး ရိုကဖြို့နှကဖြို့ကြီး တွေးနတေဲ့ ဦးမှင့သ်ောင်းတောင် စိတထြဲ တဈမွိုးဖြစ်သှားသည် ။ ဒီတူမ ဖငကြှီးနို့ကြီးတာ အစောကြီးကတည်းက သိပမယေ့ြ မိန်းမအင်ျဂါကြီးကလည်း ဒီမွှပင် ဆူဖြိုးနရော ဒီကလေးမကိုရတဲ့ ယောင်ျကြားတော့ ခွေးကံကောင်းပဲ ။

မိနှယလြည်း အံ့သှသည် ။ သူ့ပစ်စည်းသူ ကြီးလှပြီဆိုပြီး မှတန်တော သူ့မမလေး ဟာကြီးကိုတွေ့မှ ဟာ ဒီလောကထြှားတဲ့ အင်ျဂါဇာတကြှီး ရှိသေးတကိုးဟု မှတခြကြခြမွိသည် ။ မနာလိုချင်ခြငွတ်ောင် ဖြစ်သှားသည်။ ဒါလည်း အတိတကြံကောင်းလို့ပဲ နမှောပဲလဟေု တွေးပြီးမှ အခုလောကြ စောကရြှကတ်ကြဲကြီးကို ဖြစ်တာလည်း အတိတကြံပဲနမှောဆိုတဲ့ အတွေးက ဖြတကြနဲ ဝငလြာသည် ။ တောပြါပြီ သူ့လောကြ စောကဖြုတမြကြီးရငန်ပေါ။ သူ့လိုကြီးတဲ့ စောကဖြုတ် ဖြဲမပြရရင် ကြနပေပြါပြီဆိုပြီး တွေးလိုကပြါတယ် ။

“ ယဉယ်ဉြ ညည်းကိုပြောတယမြလား။ တဈသကလြုံး အရှကအြကြဲဆုံးအဖြစ် ဖြစ်သှားမယ် ဆိုတာလေ ။ ဘယလြိုလဲ အခုတော့ အဖုတဖြှဲပြရတဲ့ ဘဝရောကန်ပြေီမလား ”

လကန်ဲ့တငမြက ပါးစပန်ှင့ပြါ မနှိပစြကရြ မနနေိုငသ်ော ဦးမှင့သ်ောင်း ပြောဖြစ်အောင် ထပပြှောလိုကသ်ေးသည် ။

“ ကဲ ဘယန်ှဈခကြြ ကနွသ်ေးတာလဲ။ ၁၀ ခကြကြနွသ်ေးတာ ဟုတတ်ယမြလား ”

“ အီးဟီး မလုပပြါနဲ့ ”

မလုပပြါနဲ့ဆိုတဲ့ စကားကို အာရုံပင် မထားပဲ ၁၃ ခကြမြှောကသ်ော အခကြကြို လှှဲရိုကခြလွိုကသ်ည် ။

“ ဖြန်း . . . အူးးးးးးးးးးးး ”

စောနကလို စိထားတာလည်း မဟုတတ်ော့ပဲ ဒူးကြေး ပေါငကြားသလို ဖြစ်နတောမို့ အတွင်းသားတွကေို ပိုထိပါတယ် ။ မိုးမွှောန်တေဲ့ ဖငကြှီး ဝေ့ဝိုကကြာ ရမ်းသှားသည် ။ နောကတ်ဈခကြြ

“ ဖြန်း . . . အီးးး…. အားးးး ”

လှုပကြလည်း လှုပရြှားနေ အောကပျိုင်းကလည်း အပေါပျိုရောကန်တေော့ တီရှပအြဖြူလေးပင် လနတ်ကကြာ ရငည်ှန့ရြောကန်ပြေီမို့ ဘရာဇီယာတောင် ပေါလြုလုဖြစ်နပြေီ ။

“ ဖြန်း . . . အားးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးး ”

” ညည်း လကတ်ှဖယေထြားစမ်း ”

လှတန်တေဲ့ လကန်ှဈဖကကြ ကြကမြှှေးအကကြို လာလာကာသညမြို့ သတိပေးရသည် ။ ဖငကြှီးကို ဆောသ်ည် ဖြစ်ပမယေ့ြ ပေါငအြရင်းမှာ စောကဖြုတသ်ား ထူထူကြီးတွကေ ပေါငန်ှဈချောင်းနှင့ြ အညှပခြံထားပြီး အဈထွကန်သညေမြို့ အထိမတောတ်ဲ့ အခကြမြှာ မနသောပဲ ပြှတထြှကန်တေဲ့ စောကဖြုတပြါ အဆဈမှနတ်ော့သည် ။ ဒါတောင် တည့တ်ည့မြဟုတသ်ေးပဲ ကန့လြန့ဖြှတပြဲ ထိသေးတာ ။ နူးညံလှတဲ့ စောကဖြုတသ်ားကို အရိုကခြံရတာ ဘာနှင့မြွှမတူ အသည်းခိုကအြောင် နာလှသမို့ အာခေါငကြှဲအောင် အောရြသည် ။

အောပြမယေ့လြည်း ဘကြီးက မရပ် ။ တဈခကြပြှီး တဈခကြပြှီး ယဉယ်ဉ့ြ လှုပတ်ာခါတာတွကေ ပိုကြမ်းလာပြနသ်ည် ။ ကြကမြှှေးနဲ့တငသ်ား မိတဆြကဆြကပြှီးချင်ြးတငမြက မိနဈဝကရြပပြှီး နောကတ်ဈခေါကြ ရိုကခြါနီးမှာပါ လှုပခြါနမေို့ ရိုကရြခကလြာသည် ။ ထိခကြတ်ှမမှေန် ။ ပေါငရြင်းကိုလည်း တဈခကြသ်ှားထိသည် ။ လကတ်ဈဖကကြ မအားသလို ဖငကြုန်းထားတာကို ရိုကသ်လို ခွိနသ်ားမကိုကြ။

“ နည်းနည်းငှိမစြမ်း ငါခွိနမြရတော့ဘူး ။ မတောတ်ရောတ်ှေ မှနကြုနရြင် ငါအပြဈမဟုတဘြူးနောြ ”

ပြောလို့လည်း သူ့တူမကြီးက ငှိမကြမွသှား။ နောကပြှီးတော့ ဖငဖြှဲထားရတာ ကြာလို့ရယ် ၊ နာကငွမြှုကြောင့ြ ဖငဝြကို အရှုံ့အပြ လုပလြို့ရယ် ၊ မိုးပေါထြောငန်ရင်ေး လထေုနဲ့ တိုကရြိုကြ ထိတွေ့နတောရယကြှောင့ြ ညိုတိုတိုစအိုဝက ဟလာသည် ။ ဖငခြေါင်းကြီး ကယွလြာသညပြေါ့ ။

“ ညည်းလှုပန်တောနဲ့ ညည်းဖငခြေါင်းတောင် ကယွလြာပြီ ။ မထူးပါဘူး ညည်းက အရငကြတည်းက ဖငခြေါင်းကယွတ်ဲ့သူပဲ ”

ပြောလို့မှ မဆုံးသေး နောကတ်ဈခကြြ အရိုကမြှာ ယဉယ်ဉကြ တငပြဆုံကြီးကို ပစ်ပြီးရမ်းကာ ဦးမှင့သ်ောင်းကအရိုကြ လကဆြချောကြာ ပေါငရြင်းကြားထဲ နုထွားတဲ့စောကဖြုတကြို ထိထိမိမိကြီး ရိုကမြိပါတော့သည် ။

“ ရှီးအားးးးးးးးးးးးးးးးးးးး . . . အ အ အ အ အ ”

ယဉယ်ဥြ ငယသ်ံပါအောပြှီးနောကြ တအအနှင့ြ တကိုယလြုံး တဆတဆြတတ်ုနန်သည်ေ ။ ကြိမလြုံးထိပကြ စောကစြိကြီးတည့တ်ည့ြ ကသွှားတာကို အသအချော မှငလြိုကရြတဲ့ မိနှယ် ကြကသ်ိမ်းဖြန်းဖြန်း ထလို့သှားသည် ။ အလွားလိုကြ ထိထိမိမိ အဆောခြံရလိုကတ်ဲ့ ညာဘကြ စောကပြတန်ှုတခြမ်းသား မို့မို့ကြီးက နီရဲတကလြာသည် ။ တကယ့င်ရဲပဲ ဟုတောင် တွေးမိသည် ။ နာလိုကမြယ့ြ ဖြစ်ခွင်း ။

“ ငါပြောသားပဲ မှနကြုနပြါမယလြို့ ”

ဒီတခါတော့ ၁ မိနဈခန့ြ စောင့ပြှီးမှ နောကတ်ဈခကြြ ထပဆြောသ်ည် ။ယဉယ်ဉြ အသိစိတပြင် မကပခြငွတ်ော့ဘူး ။ တဝူးဝူးနှင့ြ ဖြစ်နပြေီ ။ ၂၁ ခကြမြှောကမြှာတော့ ဘယလြိုမှ မထငထြားတာ ဖြစ်လာသည် ။ ထုံးစံအတိုင်း အာခေါငခြစွြ အောသ်ံကြီး ထွကလြာအပြီးမှာ အီးးးးးး ဆိုပြီး တွန့ခြနဲဖြစ်သှားကာ

“ ဟဲ့ဟဲ့ ”

ဦးမှင့သ်ောင်းကော မိနှယပြါ လန့ပြှီး နောကဆြုတ် လိုကမြိသည် ။ ခွကငွြေးဝတကြို ကိုငထြားတဲ့ လကတ်ှကေိုတော့ လှှတဖြို့ မေ့နပြေီး မှငတ်ကကြာ ကြည့်န်ကြသေည် ။ ယဉယ်ဉ့ရြဲ့ စောကပြတကြှီးထဲကနေ ရှူးရှူးတွေ တလဟော ထွကကြှလာသည် ။ အပေါထြောငပြန်းတဲ့ ရပန်ေးလို ပန်းထွကလြာတဲ့ ရှူးရှူးတွကေ စောကပြတဆြီသာ ပြနကြလွာပါသည် ။ စောကဖြုတကြ မိုးမွှောပြှီး မှင့တ်ဲ့နရော ရောကန်တောမို့ ထွကလြာတဲ့ ရှေ့ဘကဗြိုကသ်ား ဖြေးဖြေးပေါကြိုကော နောကဖြကြ ဖငကြှားဆီကိုပါ တရစပ် စီးကပြါတော့သည် ။ ရငည်ှန့ရြောကန်တေဲ့ တီရှပအြဖြူပါ စိုရှှဲသှားအောင် စီးကလွာတာပါ ။

ဦးမှင့သ်ောင်း သေးတွေ တပြကပြှကထြှကန်တေဲ့ စောကဖြုတရြဲရဲကြီးကို ကြောငကြှည့န်ရင်ေးက ယဉယ်ဉ့မြကြန်ှာဆီ အကြည့်ကြ ရောကသ်ှားပါတယ် ။ မကြလြုံး အကြောငသ်ားနဲ့ သူ့ကိုပြနကြှည့န်တေဲ့ ယဉယ်ဉ့ြ နှုတခြမ်းတွကေ တင်းတင်းစိနပြေီး မေးတွေ တဂတဂြတ် တုနန်ပေါပြီ ။ ကိုယ့အြဖြစ်ကို မယုံနိုငလြောကအြောငဖြစ်ခွင်းနှင့ြ ရှိရှိသမွှသော အရှကတ်ရား၊ သိကျခာ၊ မာနတွေ ဖကြဆြီးခံလိုကရြမှုကြောင့ြ ယဉယ်ဉြ အသိလကလြှတ် ဖြစ်သလောကြ ဖြစ်သှားပါတယ် ။ ရုပပြကြဆြင်းပကြကြှီးနဲ့ မခွိမဆန့ြ ဖြစ်နတေဲ့ ကိုယ့တ်ူမအရင်းကြီးကို ကြည့်ပြှီး ဦးမှင့သ်ောင်း စိတထြဲ နင့ခြနဲ တဈခကြတ်ော့ ခံစားလိုကရြပါသည် ။

ဒါပမယေ့ြ အသဲမာတဲ့ ရဲသားပမေို့ အောကပျိုင်းဆီကို အကြည့်ပြှနလြှှဲပြီး တဈခကြကြနွသ်ေးတယဆြိုတာ အာရုံပြုလိုကပြါတယ် ။ ရှုးရှုးတွေ ထွကတ်ာ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ရပသ်ှားပါပြီ ။ ဒါပမယေ့ြ စောကမြှှေးအုံမဲမဲကြီး တဈခုလုံး ရှှဲနဈပြီး ကနွခြဲ့သလို စောကခြေါင်းကြီးထဲမှာ အရညတ်ှေ အိုငန်ဆေဲ ။ မိနှယကြို မော့ကြည့်မြိတော့ ပါးစပကြှီးဟပြီး မကြလြုံးပြူးလို့ အမ်းနသည်ေ ။

ကဲကြာလို့ စိတကြို တဈခကြတ်င်းကာ နောကဆြုံးအခကြြ အနနေဲ့ လှှဲရိုကလြိုကပြါတယ် ။ အရင် အခကြတ်ှလေောကြ အားမပါတော့ပမယေ့ြ ရဲရဲတောကန်ပြေီဖြစ်တဲ့ ဖငသ်ားတွအတွေကတ်ော့ အသည်းခိုကအြောင် နာကငွပြါသေးသည် ။

“ ဖြန်း . . . အားးးးးးးးးးးးးးးးးး ”

နောကဆြုံးအကြိမ် အောသ်ံထွကလြာအပြီးမှာ ဦးမှင့သ်ောင်း သူမိမိရရ ဆုပကြိုငထြားတဲ့ ခွမကြေစြိကို ခပဖြှည်းဖြည်းနဲ့ ကြမ်းပြငပြေါကြို ခလွိုကပြါတယ်။ မိနှယကြလည်း သူလုပတ်ဲ့အတိုင်း လိုကလြုပပြါတယ်။ ယဉယ်ဉဆြုလတ် ဧည့ခြန်းက ကြမ်းပြငကြှီးပေါမြှာ အောကပျိုင်းဗလာဖြင့ြ ပကလြကကြှီး။ မကြလြုံးတွကေ ဖြင့ရြင်း တန်းလန်းအကြောငသ်ား။ ရငသ်ားအစုံက လှိုကဖြိုစွာနှင့ြ တကလြိုကကြလွိုကြ ဖြစ်နသည်ေ ။ လကသ်ီးတွကေ ကစွကြစွပြါအောင် ဆုပထြားသည် ။ ပေါငကြကြှကသ်ားတွေ တဆတဆြတ် တုနန်သည်ေ ။ တဈခကြခြကြြ ရှိုကတ်ကလြိုကရြင် ကြောကြီးကော့သှားကာ လထေဲကော့တကလြာသည် ။

“ ငါ့တူမ ယဉယ်ဉြ ”

ကိုယ့သ်ေးအိုငထြဲ ကိုယလြှဲနရသေလို ဖြစ်ပြီး တကိုယလြုံး ရှုးရှုးတွေ ရှှဲနဈနတေဲ့ ယဉယ်ဉ့ဘြေးမှာ ဦးမှင့သ်ောင်း အသာထိုငခြလွိုကရြင်း ခေါလြိုကသ်ည် ။ ယဉယ်ဉြ မကြလြုံးလေး ပကလေပပြကလေပဖြှင့ြ သူ့ဘကကြိုစောင်းရင်း

“ ဘဘ ဘဘ သမီးကို မရိုကပြါနဲ့တော့နောြ နောြ ဟီးဟီးဟီး ”

ငိုရင်းရှိုကရြင်း အထဈထဈနဲ့ ပြောပါတယ် ။

“ အေးလေ ပြီးပြီ ။ ငါ့တူမကို ဆုံးမလို့ပြီးပြီ ”

“ သမီး သမီး ကြောကပြါပြီ အီးးဟီးး . . . မဆိုး . . . မဆိုးတော့ပါဘူး ”

“ အေးအေး ”

နှာခေါင်းထဲကို ဝငလြာတဲ့ ကငွင်ယန်ံ့ကြောင့ြ ဦးမှင့သ်ောင်း ဟိုဘကဘြေးမှာ ရပန်တေဲ့ မိနှယကြို လှမ်း အောသ်ည် ။

“ မိနှယလြာစမ်း ညည်းမမလေးကို ဆှဲထူ ”

“ ဟုတ် ဟုတ် ”

မိနှယ် ခွိုင်းအောကကြို လကရြှိုကာ ယဉယ်ဉ့ကြိုယလြုံးကြီးကို ဆှဲမထူသည် ။ လေးလိုကတ်ာ ။ လုံးဝပြော့နပြေီဖြစ်တဲ့ ယဉယ်ဉကြို သူ့တဈယောကတ်ည်း မဖို့မလှယ် ။

“ ရချိုးခန်းထဲ သှားမယ် ။ ဟာ ညည်းမနိုငဘြူးလား ”

တဈဝကမြှာတင် မနိုငမြနင်းဖြစ်နတေဲ့ မိနှယကြိုကြည့်ပြှီး သူကိုယတ်ိုငပြါ နောကတ်ဈဖကကြနေ ဆှဲမ ရတော့သည်။

“ မမလေးက လုံးဝမလှုပန်ိုငတ်ော့တာ ။ သမီးမနိုငဘြူး ဘဘကြီး ”

ယဉယ်ဉ့လြကကြို ပခုံးတဈဖကဆြီပေါမြှာ သိုင်းလိုကရြင်း တရှေ့ရှေ့နှင့ြ ရချိုးခန်းဆီ ခွီတကကြှပါတယ်။ ရှုးရှုးတွေ ရှှဲရှှဲနဈနတေဲ့ ယဉ့ယ်ဉ့ကြိုယလြုံးကြောင့ြ သူတို့တောင် အနည်းငယထြိမိပြီး စိုကုနပြါတယ် ။ ရချိုးခန်းထဲရောကတ်ော့

“ မိနှယ် ဒီတီရှပကြို ခွှတစြမ်း ”

“ ဟုတဟြုတ် ”

ဦးမှင့သ်ောင်းက ထိန်းပေးထားတုန်း ယဉယ်ဉ့ကြိုယကြ အင်ျကြီကို မိနှယ် ခကခြကခြဲခဲ ခွှတရြသည်။ ပြည့ပြှည့တ်င်းတင်း ရှိလှသော နို့အုံအစုံကို အဝါဖြော့ရောင် ဘရာဇီယာနဲ့ မနိုငမြနင်း စီးနှောငထြားသည်။ ဆူဖြိုးတဲ့နို့ကြီးတွကေို ပြှတသ်ိပ် ထည့ထြားသလို ဖြစ်ပြီး လှတန်တေဲ့ ရငသ်ားတွကေ ဖြူဝင်းတင်းပြောငန်သည်ေ ။

“ ဟဲ့ နင့လြကထြဲကဟာကို ဟိုဘကဘြေးပစ်ပြီး ဒါကိုဖြုတဟြဲ့ ”

ဘရာဇီယာပါ စိုနသညေမြို့ ပြောလိုကခြှင်း ဖြစ်သည် ။ သနားစဖြယ် မကြန်ှာလေးနဲ့ ယဉယ်ဉြ သူ့ဘကြီးကို ပကလေပပြကလေပ် ကြည့်သ်ည် ။ ဘာကိုဆိုလိုမှန်း ဦးမှင့သ်ောင်း သိပါတယ် ။

“ စိုနပြေီလေ ယဉယ်ဉရြဲ့ ။ ရချိုးလိုကမြှရမှာ ”

“ ခွှတဟြဲ့ ”

ဦးမှင့သ်ောင်း အသံကြောင့ြ မိနှယ် အနောကကြ ဘရာစီယာခွိတကြို ဖြုတပြှီး လကကြလွှိုလို့ ခွှတယ်ူလိုကပြါသည် ။ အစတည်းက အောကပျိုင်းဟောင်းလောင်း ဖြစ်နတေဲ့ ယဉယ်ဉြ အခုတော့ မိမှေးတိုင်း ဖမှေးတိုင်းကြီး ဝတလြဈစလဈ ဖြစ်သှားပါပြီ။ တင်းတင်းရင်းရင်းနဲ့ ပြှတအြယန်တေဲ့ နို့ဖြူဖြူကြီးတွကေ အသကပြှင်းပြင်း ရှူနတောကြောင့ြ တုနခြါနသည်ေ ။ ပန်းရောင် မကတွကြ နို့သီးခေါင်းလေးတွကတေော့ အပျိုလေးပီပီ ခပသ်ေးသေးရယ် ။

“ မိနှယ် ခုံပုတဈလုံးနဲ့ ခပထြူထူ စောငတ်ဈထည် သှားယူလာစမ်း ”

မိနှယ် ပြေးထွကသ်ှားတဲ့အခွိနမြှာ ဦးမှင့သ်ောင်း သူ့တူမကို လကမြောင်းကနေ အသာထိန်းပေးရင်း ကနွခြဲ့သည် ။ ဦးမှင့သ်ောင်း စကားတဈခု စပြောမယ် လုပပြှီးကာမှ ပါးစပကြို ပြနထြိန်းလိုကသ်ည်။ ယဉယ်ဉကြလည်း ကြမ်းပြငကြိုသာ စိုကကြှည့န်သညေမြို့ နှစ်ယောကသ်ား စကားမပြောမိ။ မိနှယပြလဈစတဈ ခုံပုလေးတဈခုနဲ့ စောငထြူထူကြီးကို ယူပြီး ပြနရြောကလြာတော့ ခုံပုလေးကို သမံတလင်းမှာခပြှီး စောငကြိုခေါကကြာ တငလြိုကသ်ည် ။

“ ယဉယ်ဉြ ဒီမှာထိုင် ”

စောငခြုထားသော ခုံမှာဖြေးဖြေးချင်ြး ထိုငခြလွိုကပြါတယ် ။ ဒါတောင် တငပြါးကြီးနဲ့ အထိမှာ တွန့ခြနဲ ဖြစ်သှားပြီး တကြှတကြွှတန်ဲ့ ငှီးသံ ထွကလြာသေးတယ် ။

“ ရပန်ေးဖြင့ရြင် ငါတို့ပါ စိုကုနမြှာ အုတကြနထြဲကပဲ ခပလြောင်းဟဲ့ ”

ဖငတ်ုံးလုံးကြီးနဲ့ ထိုငန်တေဲ့ ယဉယ်ဉ့ကြို မိနှယကြ ရတဈေခွကခြငွြးဆီ မှနမြှနလြောင်းပေးပါတယ်။ အခုအခံနဲ့ ထိုငန်တောတောင် မသကမြသာ ဖြစ်နသေေးတယဆြိုတာ ဖငကြှှချင်လြို့ တောင့တ်ောင့ကြှီးဖြစ်နတေဲ့ ကိုယခြန်ဓာ အနအထေားက ညှှနပြှနပေါတယ်။ ပြီးတော့ ပေါငလြည်း ဟထားရသေးသည် ။ စောကဖြုတပြါရောပြီး အတီးခံထားရသညမြို့ ယောငန်ပြေီး ပေါငတ်င်းတင်း စိလို့မရ ။

“ ဆပပြှာယူလိုကြ မိနှယ် ”

“ ယဉယ်ဉြ ကိုယ့ဘြာကို တိုကန်ိုငလြား ”

“ ဟုတ် ”

လေးလေးပငပြင် အကကြှဲသံကြီးနဲ့ ပြနဖြှတေဲ့ ယဉယ်ဉဆြီ့ကို ဆပပြှာ လှမ်းလိုကပြါတယ် ။

“ တကိုယလြုံး သချောတိုကလြိုကြ မဟုတရြင် အနံ့တွေ စွဲနလေိမ့မြယ် ”

ရစေိုလာလို့ ပိုပြီး တင်းတင်းပြောငပြှောင် ဖြစ်နတေဲ့ နို့အုံကြီးတွကေို ဆပပြှာထပတ်ိုကန်တေဲ့ ဝတလြဈစလဈ ကိုယလြုံးကြီးက ကြောကစြဈရုပန်ှယ် လှပနပေါသည် ။ ရဆေေးငါးကြီးဆိုတာ ဒီလိုဟာမွိုးကို ခေါတ်ာနမှော ။

“ မိနှယ် ညည်းမမလေးကို ဆကကြူပေးလိုကြ ငါအဝတသ်ှားလဲဦးမယ် ။ ဒီအခန်းထဲကနေ ဘယမြှမထွကန်ဲ့ ညည်းမမလေး ဘေးမှာပဲနေ ”

ဦးမှင့သ်ောင်း ထွကသ်ှားအပြီးမှာ ပေါငကြှားနှင့ြ ဖငမြွားပါမကနွြ ဖငကြှှပြီး ဆပပြှာနဲ့ ခပန်ှေးနှေးပဲ တိုကပြါတယ် ။ မိနှယကြတော့ တဈခွကခြငွြးဆီ ဖြေးဖြေးချင်ြး လောင်းပေးသည် ။ အခွိနလြည်း အတနကြှာသှားပြီ ။ ရအေေးအေးနဲ့ ထိတွေ့ပြီးပြီမို့ အစွန်းဆုံသော နာကဉွမြှု၊ ရှကရြှံ့မှု၊ တုနလြှုပမြှု၊ အားငယမြှုတို့ကြောင့ြ ဂယောကဂြယကြ ဖြစ်ထားသော စိတတ်ှေ ပြနလြညတ်ညင်ှိမစြ ပြုလာသည် ။ ဖြစ်ပကြခြဲ့သမွှ အားလုံးလည်း ခေါင်းထဲမှာ တရိပရြိပ် ပြနပြေါလြာသည် ။

“ မမလေး တောပြှီလား ”

“ အင်း နှယလြေး ”

မမလေးယဉယ်ဉြ အသံက အရငကြနဲ့ မတူတာတော့ကို မိနှယ် သတိထားမိပါတယ် ။ ပုံမှနရြှိနကြေ မာကြောမှု၊ အထကစြီးရှိမှုတွေ အကုန် ကြယပြွောကြ နပေါတယ် ။

“ ထနိုငရြဲ့လား မမလေး ”

“ ရပါတယ် ”

ယဉယ်ဉြ အားယူပြီး ထသည် ။ ရလေဲထမီကော သုတန်ကြေ သဘကပြါ သှားမယူထားမိသညမြို့ မိနှယ် ဘေးတန်းမှာ ရှိနတေဲ့ တဘကကြိုပဲ ထယူရသည်။ ဘဘကြီးက အပြငမြထွကခြိုင်းတော့ သှားလည်း မယူပေးရဲ ။ ဘဘကြီး ပြောခဲ့တာလည်း သဘာဝကသွည်။ ကုန်းကောကစြရာ မရှိအောင် အရှကကြှဲထားတဲ့ ယဉယ်ဉ့ကြို တဈယောကထြဲ ထားခဲ့လွှင် တဈခုခုဖြစ်သှားမှာ စိုးလို့နမယ်ေ။ အဲဒီတိုနှံ့နှံ့ တဘကန်ဲ့ပဲ ရစေိုနတေဲ့ တင်းတင်းပြောငပြှောင် ကိုယလြုံးကြီးကို သုတပြေးတော့

“ ရတယ် နှယလြေး မမလေးကိုယတ်ိုင် လုပလြိုကမြယ် ”

“ ရပါတယ် မမလေးရယ် သမီးလုပပြေးပါ့မယ် ”

မိနှယ် ဂရုတစိုကန်ဲ့ ကြောကုန်းတွေ၊ ပေါငတ်ှေ၊ နို့အုံကြီးတွကေို သသခွေောခွာ သုတပြေးပါတယ် ။

“ နှယလြေး တငပြါးတော့ ”

“ သမီး သိပါတယ် မမလေး ”

ပြောတဲ့အတိုင်းပင် တငပြါးပြောငပြှောငကြှီးတွကေိုတော့ ထိရုံလောကြ ဖြဖြလေးနဲ့ပဲ သုတပြေးပါတယ် ။ နဂိုကတည်းက ကြီးမားတဲ့ ဖငကြှီးတွကေ ယောငကြိုင်းပြီး ပိုကြီးပိုတင်း ပိုဖောင်းနသလေိုပင် ။ အရငလြို ဖြူဖြူပြောငပြှောငကြှီးတော့မဟုတ်။ အရှိုးရာ အထပထြပန်ဲ့ ရဲရဲပြောငပြှောငကြှီး ဖြစ်နသည်ေ ။ အခုတော့လည်း ဖငန်ီမ ယဉယ်ဉပြေါ့ ။

အနည်းဆုံး ၁ ပတ်၂ ပတတ်ော့ ကောင်းကောင်း ဖငခြထွိုငန်ိုငမြယ် မထင် ။ မမလေးယဉယ်ဉြ ကိုယလြုံးကြီး တဈခုလုံးကတော့ အိစကန်သညေမြှာ မိန်းမချင်ြးပင် တပမြကစြလေောကသ်ည့ြ နုနုထွားထွား ဘောဒြီကြီး ဖြစ်ကြောင်း မငှင်းနိုငပြါပေ ။

ဦးမှင့သ်ောင်း အဝတလြဲပြီး ပြနရြောကလြာတော့ ရသေုတပြှီးလုပြီ။ ဘာမှမရှိသညမြို့ သဘကန်ှင့သ်ာ ရငလြွားပတလြိုကရြသည် ။ ဒါတောင် သဘကကြ တိုနတေော့ အစနှစ်ဖကကြှား နည်းနည်း မမှီသေးသညမြို့ ယဉယ်ဉလြကတ်ဈဖကန်ဲ့ အစနှစ်ခုကို ပူးပြီး ကိုငထြားရသည် ။ သဘကကြ ခါးသာသာ ရောကသ်ောကြောင့ြ ခါးအောကပျိုင်းက ဟောင်းလောင်း ။ မပတထြားသညန်ှင့ြ ဘာမှတော့မကြာ ။ ဒီနေ့အတွကြ ယဉယ်ဉြ ခါးအောကပျိုင်း အဝတမြကပမြယ့ြ ကံဇာတာ ပါနပေုံရသည် ။

“ တွဲပေးရမလား ယဉယ်ဉြ ”

“ ရပါတယ် ဘဘ ။ သမီးလွှောကန်ိုငပြါတယ် ”

အာခေါငသ်ံ ကြဲအကအြကကြ မပြောကသ်ေးသောလြည်း စကားတော့ ကောင်းကောင်း ပြနပြှောပြီမို့ ဒီတူမ ပုံမှနပြှနဖြစ်လာပြီဟု ဘကြီးသောင်း စိတထြဲ မှတခြကြပြှုလိုကပြါသည် ။ ဖငတ်ုနကြှီး လှုပတ်ုပလြှုပတ်ုပန်ဲ့ ယိုငန်ဲ့ပြီး ပေါငကြှကာ လွှောကလြာတဲ့ တူမဘေးက အသာလိုကလြာရင်း ယဉယ်ဉ့အြခန်း၀ ရောကတ်ော့ နောကကြပါလာတဲ့ မိနှယကြို လှမ်းပြောပါတယ် ။

“ မိနှယ် ဒီနေ့ ညည်းမမလေးကို ငါဆုံးမတာ ပြီးသှားပြီ ။ ညည်းနောကကြို ဒီအကြောင်းနဲ့ ပတသ်တပြှီး ယဉယ်ဉ့ြ ရှေ့မှာကော နောကကြှယမြှာပါ တည့တ်ည့ပြဲဖြစ်ဖြစ် စောင်းစောင်းပဲဖြစ်ဖြစ် ပြနမြပြောရဘူး ။ ကြားလား ”

“ ဟုတကြဲ့ ဘဘကြီး ”

“ ဆုံးမရမယ့ြ အခွိနမြှာ ဆုံးမသင့ြ ဆုံးမတနသ်လောကြ ဆုံးမပြီးပြီမို့ ညည်းမေ့လိုကတ်ော့ ။ ဒီကိဈစက ပြီးသှားပြီ ။ ကြားတယန်ောြ ”

“ ဟုတကြဲ့ ”

“ အေး ညည်းပါးစပ် သရမ်းတယလြို့ ငါကြားရင် ညည်း ငါ့အကြောင်းသိတယမြလား ”

ဘဘကြီး အကြောင်းကတော့ လောလောလတလြတကြှီးကို အရှငလြတလြတ် မှငထြားရတာမို့ မိနှယ် ဟုတကြဲ့ အကြိမကြှိမထြူးရင်း ခေါင်းကို တဆတဆြတ် ငှိမ့ရြင်း နားထောငပြါမည် ဟု ဝနခြံပါတော့သည် ။ မမလေးလို ကိုယ့တ်ူမ အရင်းခေါကခြေါကြ ဆေးကြောင်းသူ နောကဆြုံးနှစ်ကြီးကိုတောငမြှ ဒီလောကတ်ောင် ဖငခြွှတ်၊ အဖုတဖြှဲ၊ ဖငဖြှဲပြီး သေးထွကကြတွဲ့အထိ ရိုကတ်ာ သူ့လို အိမဖြောမြလေးကို ဆိုရငတ်ော့ အားပါးပါး တွေးတောင် မတွေးရဲ ။

“ သှားသှား လိမ်းဆေး ဘာရှိတုန်း။ ရှိတာတွအကေုနယ်ူခဲ့ ”

မိနှယ် လှဈကနဲ ပြေးထွကသ်ှားတော့ ယဉယ်ဉ့ကြို အခန်းထဲထိ လိုကပျို့သည် ။

“ အဝတလြဲလိုကြဦး။ ငါ ပြီးမှ ဆေးလူးပေးမယ် ”

“ ဘဘ ”

အပြငထြှကမြလို့ လုပပြှီးမှ ခကအြကအြကခြေါသ်ံကြောင့ြ ပြနလြှည့ကြှည့မြိသည် ။ သူ့ကို တည့တ်ည့ြ စိုကကြှည့န်တေဲ့ ယဉယ်ဉြ။ ပြင်းပြင်းထနထြန် ငိုထားတဲ့ မကြလြုံးတွကေ မို့အဈနဆေဲ၊ မကြန်ှာကြီးက ဖောင်းမို့နဆေဲ ။ သူ့ကိုမကြလြုံးချင်ြး စေ့စေ့ကြည့်န်ပမေယေ့ြ အရငကြလို မာနတွေ၊ တင်းမာမှုတွေ ပြောကဆြုံးနသည်ေ ။ နာကဉွြးမှုတွလည်ေး မပါ ။ အရိုးခံအကြည့်ဖြစ်မှန်း မှကြေီးလကခြတမြလှဲ ပြောနိုငပြါတယ် ။

“ ပြော ယဉယ်ဉြ ”

“ ဘဘ အပေါကြို သမီးမိုကရြိုင်းခဲ့တာတွေ အတွကြ တောင်းပနပြါတယ် ဘဘ ”

ဦးမှင့သ်ောင်း ရုတတ်ရကမြို့ အံသှသှားသည် ။ ပြီးမှ တဖြည်းဖြည်း ပြုံးလာရင်း

“ ဘဘ ခွင့လြှှတပြါတယ် ငါ့တူမ ”

ဖြေးဖြေးနဲ့ အေးအေးပဲ ပြနဖြှလေိုကပြှီးမှ ဆကပြှောလိုကသ်ေးသည် ။

“ ငါ့တူမကို ဖငခြွှတပြှီး ရိုကန်ှကဆြုံးမ အပြဈပေးခဲ့တာတွေ အတွကတ်ော့ ဘဘ စိတဖြှောင့ပြါတယ် ယဉယ်ဉြ ”

ယဉယ်ဉမြကြန်ှာ ရှုံ့မဲ့မဲ့ဖြစ်သှားပြီးမှ မဲ့ပြုံးလေးပြုံးလေးကာ ရှေ့သို့လှမ်းလာသည်။ ဦးမှင့သ်ောင်းလည်း အလိုအလွောကပြင် တူမရှိရာသို့ လှမ်းလိုကမြိသည် ။ ဦးမှင့သ်ောင်း ရငခြှငထြဲကို ခေါင်းတိုးဝငကြာ ဖကလြိုကတ်ော့ ယဉယ်ဉကြိုယပြေါကြ တဘကြ လကကြလှတပြှီးသား ဖြစ်ကာ အသာအယာပင် လွှောကသွှားသည် ။ ဖငတ်ုံးလုံးကြီးနဲ့ပဲ ဘကြီးရငခြှငထြဲကို ကလေးလေးပမာ မကြန်ှာအပထြားတဲ့ ယဉယ်ဉန်ဲ့ ကိုယ့တ်ူမခေါင်းက ဆံပငစြတွကေို အသာအယာ သပပြေးရင်း မိန့မြိန့ကြှီး ပြုံးနတေဲ့ ဦးမှင့သ်ောင်း။

တူဝရီး ၂ ဦးတို့ရဲ့ မှငကြှင်းက လှနခြဲ့သော နာရီဝကခြန့ကြနှင့ြ လားလားမှမဆိုင်။ အခန်းဝက မိနှယကြတော့ လိမ်းဆေးပေါင်းစုံ ထည့ယ်ူလာတဲ့ ပလဈစတဈဇကာကို ဆကကြိုငထြားရင်း ဝငရြမလို ထွကရြမလို ဝခွေဲမရနဲ့ ရပန်မေိပါတော့သည် ။

၂ ရကခြန့အြကြာ …..

“ သမီး ကြူရှငသ်ှားတော့မယ် ဘဘ ”

အလောသုံးဆယ် ထွကလြာရင်း ပြောတဲ့ ယဉယ်ဉ့ြ အသံကြောင့ြ တီဗီကြည့်န်တေဲ့ ဘကြီးဦးမှင့သ်ောင်းကော၊ စားပြဲကို ဖုံသုတန်တေဲ့ မိနှယပြါ လှမ်းကြည့်လြိုကကြှပါတယ် ။ ဝတထြားတဲ့ ခပပြှပြ ဂါဝနလြေးက ဒူးခေါင်းအောကန်ား မကတွကထွိ ရောကန်သည်ေ ။ နဂိုအတိုင်းပင် ဖြံ့ထွားနဆေဲ တငပြါးကြီးတွေ ပေါမြှာတော့ မှငန်ကြေ အတွင်းခံဘောင်းဘီ ကြိုးရာကြီး ရှိမနေ။ ဂါဝနပြဲ ပြနလေို့လား ဒါမှမဟုတ် . . .

ဦးမှင့သ်ောင်း ပြုံးရိပသ်န်းသှားရင်း တံခါးဝရောကန်ပြေီ ဖြစ်တဲ့ ယဉယ်ဉဆြုလတကြို

“ စောစောပြနခြဲ့နောြ ငါ့တူမ ”

ပြီးပါပြီ။

ရေးသားသူ – zrasb (ဇရကျ)