အောစာအုပ်

ရှက်စရာကြီး

“ငွိမ်းငွိမ်းရေ”

”ရှင် မမေေ”

”ညည်းကောငလြေးလာတယ်၊ ငါဘာပြောလိုကရြမလဲ”

”မရှိဘူးလို့သာ ပြောလိုကပြါ မမေေ”

”ဟင် ဘာဖြစ်လို့တုန်း”

”ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး မမေေ”

“အေးအေး ငါပြောလိုကမြယ်”

ကြှနမ် အိပခြန်းထဲဝငပြှီး ငိုခလွိုကတ်ယ်။

“ကြှနမြရငတ်ှေ ကြဲခဲ့ရပြီမောင်၊ မောင့ကြို မခစွလြို့ မဟုတပြါဘူး မောငရြယ်၊ မောင့်ဘဝတကလြမ်းအတွကြ မ ဘဝအပကြခြံပါ့မယ်”

ကြှနမြလေ AGTI (မှို့ပြ) ဘာသာရပတ်ကရြင်း အဝေးသငန်ှင့ြ ကြောင်းပြီးခဲ့တယ်။ ကြောင်းပြီးတော့ ကလေးတွေ စာပြခဲ့တယ်။ နောကတ်ော့ စာရင်းကိုငပြါတကရြင်း အလုပလြည်း ဝငလြုပခြဲ့သေးတယ်။ ကြောင်းတကတ်ုန်းကတော့ သူများတွရည်ေးစားထားတော့ ကမွလည်း ရည်းစားထားခဲ့သေးတယ်။ ခစွခြဲ့သလားဆိုတော့ ကမွ သူ့ကို မခစွခြဲ့ဘူး။ နောကတ်ော့ ကမွတို့မှို့ကို ဆောကလြုပရြေးလုပတ်ဲ့သူဌေးက ရောကလြာတော့။

“ဟေ့ နငကြ AGTI ပြီးပြီးသားဆို”

“ဟုတကြဲ့ရှင့ြ”

“နင် ဒီမှို့သေးသေးမှာ ဘာလုပန်လေဲ။ စာရင်းကိုငသ်ငတ်န်းလည်း ပြီးပြီဆိုတော့ ရနကြုနကြိုလာခဲ့။ ဟိုမှာ တိုးတကရြာတိုးတကကြှောင်း လုပပြါလား”

“ဆရာအလုပခြန့ရြင် ကမွ လာချင်တ်ာပေါ့”

“အေး နငလြာရင် လကထြောကမြနန်ဂွောရာထူး ပေးမယ်”

ကမွလည်း တဈရှာမပြောင်း သူကောင်းမဖြစ်ဘူးဆိုပြီး ကမွလည်း ရနကြုနကြို တကခြဲ့တယလြေ။ အိမမြှာက ကမွက ဒုတိယအကြီးဆုံး သမီးပါ။ ဖဖကေလေည်း လိုကသ်ှားဆိုလို့ပါ။ ကနွတ်ဲ့ကလေးတွကေ ကြောင်းတကတ်ုန်းလေ။ အဈကိုအကြီးဆုံးက ကနွြးမာရေးက မကောင်းဘူး။ ဖဖကေေ အိမစြီးပြားရေးကို လုပန်ိုငကြိုငန်ိုငတ်ုန်းပါ။

ရနကြုနကြိုရောကပြှီးတော့ ကမွက ရနကြုနမြှို့နယတ်ဈခုက စာသငကြွောင်းကြီးတဈခုမှာ တာဝနကြတွယ်။ အဲဒီမှာ မောင့ကြို စသိတာပဲ။ မောငကြ Drawing တွလောပေးတော့ မှတမြှတရြရ သတိထားခဲ့တယ်။ မောင့ဆြရာတွနှငေ့ြ ကြောင်းနရောလာခတွော့ မောငကြ မှတေိုင်းပြီးတော့ ရုံးပေါကြို တကခြဲ့တယ်။ ဆရာကလည်း မောင့ကြိုအရေးပေးတာကို သတိထားမိတယလြေ။ ငယင်ယရြှယရြှယန်ှင့ြ မောငကြ ဆရာတွကေို တငပြှနတော မလေ မောင့ကြို ခိုကသ်ှားတာပေါ့။ အဲဒီမှာ မောင့ဆြရာက

“ကနွော့ရြုံးခွုပကြ ဒီကနဝေေးတယ်။ တကယလြို့သာ ဒီဇိုင်းပိုင်းနှင့ပြတသ်ကလြို့ မေးချင်ရြင် ကနွောတ်ပည့ြ ဇောမြိုးရှိတယ်။ ဒီနားမှာ ရုံးခွဲရှိတယ်။ ဒီကနေ သုံးလမ်းမှောကမြှာပါ”

ကမွ ဝမ်းသာသှားတယ်။ ကမွလည်း အခုမှလုပင်န်းခွငဝြငတ်ာဆိုတော့ ဆောကလြုပရြေးလုပင်န်းအကြောင်း သိပမြသိသေးဘူး။ မေးရမှာပေါ့။ ကမွတို့ဆိုဒမြှာ အငဂြငွန်ီယာရှိပါတယ်။ သူကလည်း အခုမှကြောင်းဆင်းပါပဲ။ စာရင်းကိုင် မိန်းကလေးတဈယောကလြည်း ရှိတယ်။ အစကတော့ စာရင်းကိုငန်ှင့ြ ကမွအဆငပြှပေါတယ်။

မောငကြ တဈခါတဈလေ ဆိုဒတ်ှပတေကြှည့တ်ာတွေ့တော့ ကမွခေါရြမှာ ရှကန်လေို့ မခေါဖြစ်ဘူး။ ကမွသူ့ရှေ့က ခဏခဏဖြတပြှတာတောင် အရေးမလုပဘြူးလေ။ ကမွက တိတတ်ခိုး၊ တဈဖကသ်တ် ခစွန်ရတောလေ။ ကမွလည်း မနနေိုငတ်ော့ဘူး။ အငဂြငွန်ီယာကို အကြောင်းပြပြီး ကနထြရိုကကြို အကူအညီတောင်းကာ ခေါလြိုကရြတော့တယ်။.

”ကနွော့ကြို ခေါတ်ယဆြိုလို့ပါ”

“ဟုတကြဲ့ရှင့ြ ရုံးပေါတ်ကပြါဦး”

“ဟုတကြဲ့ ဘာများမေးစရာရှိလဲဗွ”

“ဟိုလေ သံချောင်းတွဆကေတ်ဲ့ စနဈနှင့ြ တွကပြုံတွကန်ည်းပါ”

“ဗွာ… ကနွောကြ Drawing အကြောင်း မေးမလို့လားဆိုပြီး လာတာပါ”

“အင်းး ကမွက အခုလကထြောကမြနန်ဂွော ငှိမ်းငှိမ်းပါ”

“ဟုတကြဲ့”

“ကမွက တွကခြကြမြှုတွလည်ေး စဈရပါတယ်။ ပစ်စည်းလည်း မှာရတယ်။ ကမွနားမလညပြဲ စဈနရင်ေ ဘာမှအဓိပျပါယမြရှိဘူးလေ။ လုပရြသူလည်း စိတည်ဈရတယ်။ အဲဒါကြောင့ြ သငပြေးပါလားရှင်”

“အင်း.. သံချောင်းဆကတ်ာတွကေ spec ပေးထားပါတယဗြွ။ မရှိရင် ရုံးလာတောင်းလှည့ပြါ။ သငပြေးတာကြတော့ ခကြခြငွြးမရနိုငဘြူး။ သူက အနည်းဆုံး တဈပတလြောကကြှာပါမယ်”

“ကမွတို့ကို သငပြေးပါ”

“သငပြေးတာလည်းရပါတယ်..။ ကနွောကြ ရုံးထိုငတ်ယ်။ ခေါင်းဆောငကြ အမြဲမလာနိုငလြို့ ရုံးခွဲမှာလောလောဆယ် ကနွောတ်ဈယောကတ်ည်းပဲ ရှိနတယေဗြွ”

“ကမ် ရုံးလာခဲ့ရမလား”

“ကနွောတ်ဈယောကတ်ည်း ဖြစ်နတယ်ေ။ လာရငလြည်း နှစ်ယောကလြာပါ”

ကမွဝမ်းသာသှားသလို မောင့ကြိုလည်း စိတထြဲက လေးစားသှားတယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အလုပထြဲကို ရအောငခြေါမြယ်။ ခကြခြငွြးပဲ သူဆီကိုသှားပြီး စာအုပတ်ောင်းလိုကပြှီး ရလောမှောင်းပေး လုပရြတာပေါ့”

“မငှိမ်းငှိမ်း ဒီမှာစာအုပတ်ှပေါ”

“ကမွကို ရှင်းပြပါဦး”

သူက သံချောင်းဆကန်ည်း သဘောတရားတွကေို အကြမ်းဖဉွြး ရှင်းပြတယ်။ ကမွသိချင်တ်ာတွေ အများကြီးပါ။ သူ့အကြောင်းလည်း သိချင်တ်ယ်။ ဒီလိုနှင့ြ သူက အိမမြပြနပြဲ ရုံးမှာ သူငယခြငွြးတွနှငေ့န်တော ကမွသိလိုကရြတယ်။ သူစားတဲ့ ထမင်းဆိုငကြ ကမွတို့အနားမှာလေ။ ကမွ သူလာမှ ထမင်းစားထွကတ်ယ်။ အဲသလိုလုပရြင်း စာရင်းကိုငကြ ကမွကို မခေါမြပြောနိုင် ဖြစ်လာတယ်။ ကမွ ရိပမြိတယ်။ သူလည်း မောင့ကြိုကြိုကန်တော။ ကမွက လကြဦးမှုယူတယဆြိုပြီး မကြနပေတ်ာလေ။

ကမွတို့ရုံးဖကကြို မောငရြောကရြင် သူ့ရနလြည်း ကြောကရြတာမို့ နောကဆြို မောင့ရြုံးကိုပဲ ကမွသှားတယ်။ သူတဈယောကထြဲရှိနရင်ေ ကမွက အခန်းတွဘောတွေ ရှင်းပေးပါတယ်။ ဒီလိုနှင့ြ ရလောမှောင်းပေးလုပရြင်း ကမွကို မောငကြ ခစွစြကား ကြိုကစြကား ပြောတယ်။ ကမွ အရမ်းဝမ်းသာပါတယ်။ ဒါပမယေ့ြ ခကြခြငွြး အဖြမပေေးလိုကဘြူး။ တဈပတကြှာတော့ ရှတေိဂုံဘုရားကို ခွိန်းတယ်။ တနင်ျဂနှနေေ့ပေါ့။ သူရော ကမွရော အလုပပြိတတ်ယ်။ ဘုရားဖူးပြီးတော့

“မောင်”

“ကနွော့ကြို ဘယလြိုခေါလြိုကတ်ယ်”

“မောငလြို့”

“ဟာ ဝမ်းသာလိုကတ်ာဗွာ”

“ခစ်..ခစ်..ခစ်”

“ကနွော့ကြို ခစွတ်ာပေါ့နောြ”

“ဟှန်း.. ခစွလြို့ပဲ မောငလြို့ခေါတ်ာ”

သူ ကမွကို ဖကမြလို့ ကြံတယ်။

“မောင် ဘုရားပေါမြှာနောြ”

“အောြ.. ဟုတကြဲ့၊ ဟုတကြဲ့”

“ကဲ ပြနမြယလြေ မောင်”

“မ.. ကနွောြ့ရုံးကို လိုကခြဲ့ပါလား”

“မသှားချင်ပြါဘူး”

“မောင့တ်ပည့တ်ှေ ရောကန်ပေါတယ် မရဲ့။ သူတို့ကို ဝကသ်ာတုတထြိုး လုပခြိုင်းထာတယ်။ တပည့တ်ဈယောကကြ အခဉွရြညစြပတ်ာ တောတ်ယ်။ ဝကကြလီစာတဈခွမ်း လာပို့ထားတယ်။

“အယ် အများကြီးပါလား”

“ဟုတတ်ယ်၊ တပည့ထြဲမှာ ဝကသ်ားဒိုငလြည်း ရှိတယ်”

“ဝကသ်တတ်ဲ့လူတွနှငေ့လြည်း ပေါင်းတာလား မောင်”

“အင်း ခငန်ကြတော”

“လိုကခြဲ့မယလြေ”

အဲဒီနေ့က မောင့ဆြီမှာပဲ ထမင်းစားဖြစ်တယ်။ ဝကသ်ားအိုးက အကြီးကြီး။ သူ့သူငယခြငွြးတွေ လာကြတယ် ပြောစြရာကောင်းလိုကတ်ာရှင်။ နောကရြကတ်ှလည်ေး သူက ကမွဆီလာတယ်။ အဆောငပြှနလြည်း လိုကပျို့တယ်။ ကမွက နောကဆြို မောင့ကြို အလုပထြဲ မလာခိုင်းဘူး။ ဟိုကောငမြကလည်း ရလောမှောင်းပေးလုပတ်ယ်။ မောင့လြို ငယရြှယတ်ဲ့သူက ပါသှားမှာလေ။ ကမွပဲ မောင့ဆြီသှားဖြစ်တာ။

မောငဆြီရောကရြင် မောငကြနမ်းတယ်။ ကမွလည်း တုန့ပြှနန်မ်းတယ်။ ကမွက ရည်းစားထားဖူးတာမို့ မောင့ထြကတ်ောင် နမ်းတာကြှမ်းသေးတယ်။ အတွေ့အကြုံရှိလို့ ကမွလေ ဘောလြီကို ကြယသ်ီးသာမက တွယခြွိတကြို အတွင်းက ထိုးထားတာ ခကြခြငွြး ဖြုတမြရအောငပြေါ့။

တဈနေ့တော့ တနင်ျဂနှနေေ့ မောင့ဆြီသှားလိုကတ်ယ်။ မောငကြ အဝတတ်ှလွှေောန်တောလေ။ ပုဆိုးရစေိုကြီးနှင့ပြေါ့။

“မောင် အဝတတ်ှလွှေောန်တောလား”

“ဟုတတ်ယ် မ”

“ မ လွှောပြေးမယလြေ”

“မလုပပြါနဲ့ မရယ်။ မအဝတအြစားတွေ စိုကုနပြါ့မယ်”

“ရပါတယ်.. မောင်။ မောင့လြုံခညွတ်ဈထညန်ှင့ြ အင်ျကြီတဈထညပြေး။ လဲဝတလြိုကမြယ်”

“ဟာ ရပါတယ် မ”

ကမွက မောင့ပြုဆိုး အဟောင်းတဈထညကြို ယူဝတလြိုကပြှီး၊ အင်ျကြီကို ခေါင်းပေါကြ ခွှတလြိုကတ်ယ်။ မောငလြေ ကမွကို ဖကထြားလိုကတ်ယ်။

“အာ… မောင် ဘာလုပတ်ာလဲ”

“မောင်.. မကို အရမ်းခစွတ်ယဗြွာ”

ကမွကို ဖကပြှီးမကြန်ှာအနှံ့နမ်းတယ်။ ကမွရငထြဲ ဒီစကားလေးကြားရတာ လှိုကပြှီးခံစားလိုကရြတယ်။ ကမွနှုတခြမ်းကို လာနမ်းတော့ ကမွလည်းပြနန်မ်းတယ်။ မောငကြ နမ်းရင်းနှင့ြ ကမွဘောလြီကိုဖြုတဖြို့ ကြိုးစာတယလြေ။ ဘယလြိုမှ ဖြုတမြရဘူး။

“မ.. မောင် ခွိုခွိုစို့ချင်တ်ယကြှာ”

“အာ… မောငကြလည်း”

“လုပပြါ၊ မောင် ခွှတမြရလို့”

ကမွပဲ ခွှတလြိုကရြတယရြှင့်။ သူက သူ့ကုတငန်ားခေါကြာ ကမွကို ထိုငခြိုင်းတယ်။ ကမွလည်း ထိုငလြိုကတ်ော့ မောငကြ ကမွအပေါကြနေ နို့စို့တယ်။

“လှလိုကတ်ာ မရယ်၊ နို့သီးခေါင်းလေးက နီရဲနတောပဲဗွာ”

“အာ.. မောငကြလည်း ရှကစြရာကြီး”

“မောငကြ တကယပြှောတာ။ နိုငင်ံခွားမင်းသမီးလို ဝိုင်းစကပြှီး၊ မာမာလေး၊”

“ဟာကြာ မောင်”

မောငကြ အဲ့လိုပြောလေ ကမွ ရငတ်ှခေုနလြပေါပဲ။

“ပြှတ်…ပြှတ်..ပြှတ်”

“အာ့.. မောငရြယ် ဖြေးဖြေးစို့ပါကြယ်”

နို့စို့ခံရယုံနှင့ြ ကမွတကိုယလြုံး ကြကသ်ီးဘုလေးတွပေါ ထလာတယ်။

“ပြှတ်..ပြှတ်.ပလပ်..ပလပ်”

“အာ့.. အင့ြ ဟင်းး ဟင်းးး မောငရြယ်”

မောငလြေ နို့စို့ယုံစို့တာ မဟုတဘြူး။ နို့သီးခေါင်းတွကေို လွှာဖြားနှင့ြ ယကတ်ာ။ နို့အုံကြီးတွကေိုလည်း ယကလြိုကြ စို့လိုကလြုပတ်ာ။ ကမွမှာ ပိပိထဲက အရညကြှညတ်ှေ ထွကလြာတယ်။ မောငကြ နို့စို့ရင်း ကမွဝတထြားတဲ့ပုဆိုးကို ခွထေောကန်ှင့ြ ညှပပြှီးဆှဲခွှတတ်ယ်။

“အာ.. မောင် မလုပန်ဲ့လေ’”

“မ… ဘာကြောကန်တောလဲ၊ မကို လကထြပမြှာပဲ”

“မောငကြ တကယလြကထြပမြှာလား”

“ခစွသ်ူထားတာ လကထြပမြလို့ပေါ့ မရယ်”

ကမွရငထြဲမှာ တကယပြဲ ပြောသ်ှားတယ်။ လကထြပမြယဆြိုမှတော့ ကမွ ဘာပူစရာလိုတော့လဲ။ ကမွအပျိုစငဘြဝကို မောင့တ်ှကြ စွန့လြှတရြဲတယလြေ။ မောငလြုပခြငွတ်ာကို မတွန့မြတိုပဲ ခွင့ပြှုလိုကတ်ော့တယ်။ မောငလြေ ကမွပငတ်ီကို ခွှတမြယလြုပတ်ော့၊

“မောငမြလုပန်ဲ့ မခွှတပြေးမယ်”

ကမွလေ ပငတ်ီထဲမှာ အရညတ်ှေ စိုခွှဲပြီးနမှောကို သိတယ်။ မောငသ်ိသှားရင် ရှကလြှန်းလို့ မောင့မြကြန်ှာကို ကြည့်ရြဲမှာ မဟုတဘြူးလေ။ အဲဒီတော့ ပငတ်ီကိုခွှတပြှီး အိပရြာအောကြ လုံးထွေးပြီး သှင်းလိုကတ်ော့တယ်။ ပြီးတော့ ကမွအိပရြာပေါြ ပြနလြှဲလိုကတ်ာပေါ့ရှင်။

မောငကြ နို့စို့ရင်းနှင့ြ သူ့လုံခညွကြို ခွှတခြတွယ်၊၊ အမလေး နည်းတာကြီးမဟုတဘြူး။ လုံးပတ် တဈလကမြလောကရြှိတယ်။ အရှညကြ ချောကလြကမြကြောလြောကရြှိတယ် ရှင်။ တွေးပြီး လန့သ်လို ရငခြုနသ်လိုကြီးပါ။

“မ.. ကိုငကြှည့ပြါဦး”

“ဟင့အြင်း ရှကတ်ယ်”

“ကိုငကြှည့ပြေးပါ”

ကမွလည်း ကိုငကြှည့လြိုကတ်ယ်။ ပူနှေးနှေးလေး ထိပဝြမှာလည်း အရညတ်ှစေိုနတယ်ေ၊၊ မောငကြ ကမွလကကြိုကိုငပြှီး ရှေ့တိုးနောကဆြုတ် လုပလြိုကသ်ေးတယ်။

“မ… အဲ့ဒါ ဂွင်းတိုကတ်ာလို့ ခေါတ်ယ်”

“သိသားပဲ”

“ဟင် ဘယလြိုလုပသ်ိလဲ”

“ကောငလြေးတွေ ပြောပြောနတောပဲ”

“ဟာ ဒါဆို မှုတပြေးတာလည်း သိတာပေါ့နောြ”

“………….”

“မ.. မောင့ကြိုမှုတပြေးပါလား”

“လုပခြငွပြါဘူး”

“မောငအြရငလြုပပြေးမယကြှာ၊ ပြီးတော့ မအလှည့ပြေါ့”

“မလုပပြါနဲ့မောငရြယ် မရှကတ်ယ်”

“ရှကစြရာဘာလိုလဲ.. မရယ်၊ ဒါရှကစြရာမှ မဟုတတ်ာ’”

ပြောသာပြောရတယ်၊ လီးမှငကြတည်းက စိတကြ တဈမွိုးကြီး ဖြစ်နတောလေ၊၊ လူတွပြေောတဲ့ ကာမစိတပြေါ့။ ခစွသ်ူနှစ်ယောကကြ လူမရှိတဲ့နရောမှာ နှစ်ယောကခြငွြးလည်း တွေ့နတောဆိုတော့ စိတထြဲမှာ အရမ်းဖြစ်နတော။ နို့စို့လိုကကြတည်းက မောင့ဘြကြ လုံးလုံးပါသှားတာလေ။ မောငကြ ပြောလည်း ပြော လုပလြည်းလုပမြယဆြိုတော့ ကမွ အမှုတမြခံရဲဘူး။

“မောင်.. မကို လုပမြပေးနဲ့။ မက ညဈပတန်မှော ရမဆေေးရသေးဘူး။ နောကမြှလုပပြေးမယ် သိလား”

“အင်း.. ဒါဆို မောငလြုပတ်ော့မယန်ောြ”

“အင်း”

မောငကြ ကမွပေါငကြှားထဲဝငလြာပြီး ကမွပေါငကြိုမှှောကကြာ ကားလိုကတ်ော့ ကမွလည်း အလိုကသ်င့လြေး လုပပြေးလိုကတ်ယရြှင်။ မောငကြ လီးကြီးကိုငပြှီး ကမွပိပိအကြဲကြောင်းတဈလွှောကြ ပြတတ်ိုကတ်ယ်။ အရညတ်ှထွကေန်တေဲ့ ကမွပိပိမှာ ကငွကြနဲဖြစ်သှားတော့ ကမွ တွန့ကြနဲ ဖြစ်သှားတယ်။

“အ.အဟင့ျ.ဟင့ျ”

လီးက ပြှတကြနဲ ဝငလြာတယ်။ အကြပကြှီး မဟုတပြါဘူး။ အဲ့လောကြ အရညတ်ှထွကေပြှီး ချောနတော။ အထဲနည်းနည်းရောကမြှ တင်းကနဲ ဖြစ်သှားတာလေ။

“ဗစြျ…ဗစြျ……ဗစြျ”

လီးဝငလြာကတည်းက အာချောကသ်လို၊ ရငတ်ှလည်ေး တဒိန်းဒိန်းခုနန်တော၊ တံတွေးကိုခညွြး မှိုခနွရတေယ်။ စိတထြဲမှာ အလိုလို ညည်းချင်န်တော ထိန်းထားလေ ပိုဖြစ်လပေဲ။ ကမွ နောကတ်ော့ အလိုလို ညည်းမိလာတယ်။

“အင့ျ..ဟင်းး ဟင်းးးး မောင်”

“ဗစြျ…ဗစြျ……ဖောကျ”

“အာ့…အိုးမောင်..ကြှတ်..ကြှတ်”

လီးကြီးက ပိပိထဲ တိုးဝငလြာတယ်။

“အမလေးးး မောင် နာတယ်”

”မ နာသှားလား”

မောငကြ ဆကမြသှင်းပဲ ရပပြှီးပြောတယ်၊၊ နာပမယေ့ြ နာတာကို တဏှာက နိုငသ်ှားခဲ့ပြီလေ။

“အာ့ ရတယမြောင်”

မောငကြ ကမွနို့ကိုစို့ပြီး ရှေ့မတိုးပဲလုပန်တော။ ပိပိထဲ ပူနှေးနှေးလီးက သပလြွှိုထားသလို ခံစားရပြီး နို့စို့ခံရတဲ့အခါ ကမွစိတထြဲမှာ လိုးတာပဲ တောင့တ်လာပြီး ညည်းမိတယလြေ။

“ပြှတ်..ပြှတ်..ပြှတ်”

မောငကြ ကလေးတဈယောကလြို ကမွ ခွိူခွိုတွကေိုစို့တယ်။

“အာ့….. အင်းး ဟင့ြ.. ဟင့ြ မောင်… မ.. နရခေကတ်ယ်… အာ့ ရှီး..”

မောငလြေ နို့စို့ရင်း လီးကို အဆုံးထိ သှင်းလိုကတ်ယ်။

“အာ့…ရှိး..ရှီး…အားးးးး”

လီးက အဆုံးထိသှင်းပြီးတော့ ရှေ့တိုးနောကဆြုတကြို မှနမြှနလြေး လုပတ်ော့တယ်။

“ဗစြျ…ဗစြျ…ဗစြျ..ဘှတ်..ဖတ်..ဖန်းး”

“အာ့..အင့ဟြင်းးးးဟင်းးး”

“ဇွိ..ဗြိ..ဗစြျ..ဘှတ်..ဖန်းးး”

“အင်းးဟင်းးးဟင်းးး”

ပြောပြလို့မရတဲ့ ခံစားမှုတွကေ တိုးလို့သာလာတယ်။ ကောင်းလိုကတ်ာ။ ဒါပမယေ့ြ ပြောလို့ မဖြစ်ဘူးလေ၊ ညည်းလို့သာနတေော့တယ်။ မောငလြေ ပထမတော့ နောကကြနေ လုပန်ရောက ကမွပေါငတ်ှကေို ရှေ့တွန်းပြီး လကထြောကကြာ ခွဆနေ့လြို့ အပေါကြနေ ဖိပြီး လုပလြာတယ် တဈခကြဆြောင့တ်ိုင်း အရမ်းကို ဇိမတ်ှေ့တယ်။ သူ့ဆီးခုံနဲ့ထိတိုင်း ကမွမှာ ကငွကြနဲ ကငွကြနဲ ဖြစ်လာတယ်။ စိတထြဲမှာ တဈခုခုလိုနရောက အလိုဆန်ဒပြည့လြာသလို ခံစားလာရတယ်။

“အင့ျ ဟင်းး ဟင်းးး”

အဲလိုဖြစ်လာလေ ကမွ အသံပိုထွကလြပေဲ။

“ဗစြျ..ဗစြျ..ဘှတ်..ဘှတ်..ဖန်း..ဖန်းး ”

ကမွအသံ ပိုထွကလြေ မောငကြ ပိုပြီးကြမ်းလေ။

“အာ့..ရှီးးးရှီးး.အားးး”

ကမွစိတထြဲ တင်းကြပန်တောတွေ ပြလွေော့သှားသလို ခံစားလိုကရြတယ်။ ပိပိထဲမှာလည်း လုပရြှားလာပြီး ဖငထြဲက ညဈလာသလိုဖြစ်ပြီး ဖငဝြလည်း ပြစိပြစိ ဖြစ်လာတော့တယ်။ နောကတ်ော့ ပိပိထဲက အရညတ်ှေ ထွကသ်ှားတော့တယ်။ ကမွပြီးသှားပမယေ့ြ မောငကြ ဆကလြုပန်တေော့ ကမွလည်း ငှိမန်ရတောပေါ့။ သိပမြကြာဘူး

“အား..ဟင်းးးးး”

ဆိုပြီး ပိပိထဲအရညတ်ှေ ပန်းထုတလြိုကကြာမှ ကမွလည်း လန့သ်ှားတော့တယ်။ မောငကြ ရပလြိုကပြှီး ကမွဘေးနားမှာအိပပြှီး ကမွကိုဖကကြာ အမောဖြနတေယ်ေ။ ပြီးမှ

“မ.. အဆငပြှလေား”

“အင်းးးး မပြဘေူး”

“ဟင်… ဘာဖြစ်လို့လဲ”

“ဟိုလေ.. ဗိုကကြှီးမှာ ကြောကတ်ယ်”

“မကြောကန်ဲ့ မောင် ဆေးဝယပြေးမယ်”

“အင်းးးး”

“ခဏနောြ .. မောင် ဆေးသှားဝယလြိုကြဦးမယ်”

ဆိုပြီး ထွကသ်ှားတော့ ကမွလည်း ရချိုးခန်းဝငပြှီး သန့ရြှင်းရေးလုပရြတယ်။ ရဆေေးတော့ စပဖြဉွြးဖဉွြး ဖြစ်နတောရယ်၊ တငပြါးနှင့ြ ခါးအောင့်သလို ပေါငတ်ှလည်ေး အောင့န်တောကြောင့ြ မောင့အြဝတတ်ောင် မလွှောဖြစ်တော့ဘူး။ ကိုယ့အြဝတအြစားတွပေဲ ပြနဝြတပြှီး မောင့ကြိုစောင့ရြတယ်။ မောငပြှနလြာတော့ အခွိုရညဘြူးနှင့ြ မုန့တ်ှေ ဝယလြာတယ်။

“ရော့… မ… ဒီမှာဆေး”

“ဘာဆေးလဲ မောင်”

“အီးဇီးတူးတဲ့.. မ”

“ဆေးက နှစ်လုံးတောင်”

“ဟုတတ်ယ် မ”

“ဆယ့်နှစ်နာရီခွား သောကရြတယ်။ အခုသောကလြိုကန်ောြ”

“မောင် ဒီဆေးက ဘာပြသနာမှ မရှိဘူးနောျ”

“မရှိဘူး မ။ ဒါပမယေ့ြ အမြဲတော့ သောကမြရဘူး ပြောတယ်”

“အင်း”

“ညကြရငလြည်း သောကဖြို့ မမေ့နဲ့ဦး”

“အင်းပါ မောငရြဲ့…။ ဒါနဲ့မောင်.. မောငတ်ို့ ယောကြွားလေးတွကေ အပျိုအအိုက မှငတ်ာနဲ့ သိတယဆြို”

“ဘယသ်ူပြောလို့လဲ”

“ပြောသံကြားဖူးတာ”

“မှငရြုံနဲ့တော့ မသိနိုငဘြူး”

“လမ်းလွှောကရြငကြော သိနိုငလြားဟင်”

“မောငတ်ော့ မခွဲခွားတတဘြူး”

“ပြောပြပါဦး မောင်၊ မ လမ်းတောင် မလွှောကရြဲဘူး”

“မသိနိုငပြါဘူးဗွာ”

“တကယန်ောြ”

“ဟုတပြါတယဆြို”

“မ ပြနတ်ော့မယ်”

“မောင် လိုကပျို့ပေးမယလြေ”

“မပို့နဲ့ မောင်။ အတူတူမသှားရဲဘူး”

“ပြီးတာပဲ”

ကမွ အဆောငကြို ပြနလြာလိုကတ်ယ်။ လမ်းမှာလည်း စိုးရိမပြူပနမြှုတွနှငေ့ပြေါ့။ တခွိနလြုံးလည်း မောငန်ှင့ြ ဖြစ်ပကြသ်မွှပဲ မှငယ်ောငန်တယ်ေ။ လုပတ်ာကိုငတ်ာတွကလေည်း အလှဲလှဲ အမှားမှားပေါ့။ လုပရြင်းနှင့ြ ငေးငိုငန်လေို့ အတူနေ အဈမကြီးကတောင် ပြောနသေေးတယ်။ ညဆယန်ာရီလောကတ်ော့ ဆေးထပသ်ောကလြိုကတ်ယ်။ မနကကြှတော့ ဓမျမတာလာတယ် နည်းနည်းပေါ့။ ကမွကြောကလြိုကတ်ာရှင်၊ လာရကမြဟုတပြဲ လာတယလြေ။ နောကတ်ဈရကြ မောငန်ှင့တ်ှေ့တော့ ကမွ ရှကန်တော။ မောငကြတော့ အေးအေးဆေးဆေး။

“မ..ဘာထူးခွားလဲ”

“အခွိနအြခါ မဟုတပြဲ မိုးရှာတယ် မောင်”

“ဟင်… ဪ ဟုတလြား၊ ကနွောပြှောဖို့ မေ့သှားတာ မ”

“စာထဲမှာရေးထားတယ်၊ အဲဒါဆို မစိုးရိမတ်ော့နဲ့”

“အင်း..မစိုးရိမတ်ော့ဘူး”

နောကတ်ဈပတ် တနင်ျဂနှေ မောင် ခွိန်းတယ်။ ကမွလည်း သှားလိုကတ်ယ်။ ကမွ သိပမြကြောကတ်ော့ဘူး။ ပထမတဈကြိမ် ပြီးပြီလေ၊၊ နောကပြှီး ကာမအရသာကိုလည်း သိသှားပြီ။ နေ့လညထြမင်းစားပြီး မောင့ဆြီကို သှားလိုကတ်ယ်။ မောငကြ အခန်းဝကစောင့န်ပြေီး ခေါတ်ယ်။ ကမွ အဝတအြစားအပို ထည့သ်ှားတာ။ အခန်းထဲရောကတ်ော့

“မောငခြဏနောြ…. မ…. အဝတအြစားတွေ လဲလိုကပြါ့မယ်”

“သှားလေ..မ”

ကမွလည်း ရချိုးခန်းဝင် သန့ရြှင်းရေးလုပပြှီး အဝတအြစားလဲထွကခြဲ့တယ်”

“လာလေ…. မ”

“မောငကြလည်းကြာ.. စကားလေးဘာလေး ပြောပါရစေဦး”

“အာ… မကလည်း… အိပရြာထဲမှာ ပြောရအောငန်ောြ”

“ဟင်း… ပြီးရင် လုပျဦးမှာ မသိတာကြနတောပဲ”

“ဟင်းးးး ဟင်းးးးးး.. မ.. ဟိုတဈနေ့က သှားရလာရ အဆငပြှောလား”

“ပြတယ်ေ”

မောငကြ ပြောရင်းဆိုရင်း ပုဆိုးကို ခွှတခြလွိုကတ်ယ်။ သူ့လီးကြီးက ထောငန်ပြနေပြှီ။

“မ… ကိုငပြေးဦးလေ”

“လူဆိုးလေးကြာ၊ ဒါကြီးပဲ ကိုငခြိုင်းနတယ်ေ”

ကမွလည်း သူ့ဟာကြီးကိုပဲ ကိုငကြှည့ခြငွန်တောမို့ ကိုငပြေးလိုကတ်ယ်၊၊ အဲဒါကြီး ကိုငလြိုကတ်ာနှင့ြ စိတကြ တဈမွိုးဖြစ်လာပြီး ဂွင်းပါထုပေးလိုကသ်ေးတယ်။ မောငကြ ကမွကိုနမ်းပြီး နှုတခြမ်းကိုပါ စုပလြိုကတ်ော့ စိတထြဲမှာ လုပခြငွတ်ဲ့ဆန်ဒက တဖြေးဖြေး နိုးထလာတာပေါ့။ မောငကြ နမ်းနရင်ေး နို့ကိုပါ ပြတသ်ပပြေးတော့ အလိုးခံချင်တ်ဲ့စိတကြ ပိုပြီးထကြှလာတာပေါ့ရှင်။ ကမွကလည်း အဝတစြားလဲကတည်းက အတွင်းခံတွေ ခွှတထြားခဲ့တာလေ။

“မ”

“ဟင်..”

“မောင့ကြို မှုတပြေးပါလား”

“မောငကြပူလို့လား ယပခြပပြေးမယလြေ”

“အာ…. မကလည်း မောင့လြီးကိုပြောတာ”

“အောြ အင်းအင်း မှုတပြေးမယ်”

“ဖူး..ဖူး..ဖူး”

“အာ..မ..နောျ”

“ခစ်….ခစ်..ခစ်”

ကမွသိရဲ့သားနှင့ြ မောင့ကြို နောကန်တောလေ။ ကမွ ရယလြိုကပြှီးမှ မောင့လြီးကို ငုံစုပလြိုကတ်ယ်။

“ပြှတ်..ပြှတ်”

“အားး.. မရယ် ကောင်းလိုကတ်ာ”

မောငကြ ကောင်းတယဆြိုတော့ ပိုကောင်းအောငလြို့ ကမွ သူ့ဒဈကလေးကို လွှာဖြားနှင့ြ ယကလြိုကတ်ယ်။

“ပလပ်..ပလပ်”

“အားး.. ရှီး..ရှီးးး… ကောင်းလိုကတ်ာဗွာ”

ကမွ အားတကလြာပြီး လီးကို ပါးစပထြဲသှင်းပြီး ရှေ့တိုးနောကဆြုတ် မှနမြှနလြေး လုပပြဈလိုကတ်ော့တယ်။

“ပြှတ်..ပြှတ်..ပြှတ်”

“အားးးး အာ့.. အဟင်းး ဟင်း ကောင်းလိုကတ်ာ…. မရယ်”

သူ့လီးကိုစုပရြင်း ကမွပိပိထဲက အရညတ်ှေ ထွကလြာတော့တယ်။

“မ.. တောပြှီ.. တောကြှာ မောင် မလုပလြိုကရြပဲနမယ်ေ”

“ရပြီပေါ့၊ ကြနပေသ်ှားပြီလား”

“အင်းး.. မ.. အိပလြိုကပြါလား”

ကမွလည်း အိပလြိုကတ်ယ်။ ကမွအိပတ်ော့ မောငကြ နို့စိုးပေးတော့ ကမွက ကာမဆိပတ်ကန်ပြေီလေ ညည်းမိတာပေါ့။ မောင့ကြ နို့ဝန်းဘေးသားတွကေိုလည်း လွှာနှင့ယ်ကတ်ယ်။ နို့တွကေိုလည်း စို့တယ်။ ကမွနို့သီးခေါင်းလေးတွေ ထောငထြတဲ့အထိ မောငကြ ကမွနို့ကို စို့လိုကတ်ယ်။ ကမွပိပိတဈခုလုံးလည်း ရှဲနပြေီ။ မောငကြနို့စို့ရင်း ပိပိကိုပါ နှိုကန်သေေးတယ်။ အစေ့လေးကို ပြတပြေးတော့ ကမွမှာ တဆတဆြတ် တုနသ်ှားရတယ်။ မောငကြ ကမွပိပိကို ရှတကြနဲ နမ်းလိုကတ်ယ်။

“အာ့.. မောင် ဘုန်းနိမ့မြယ် မလုပန်ဲ့ ”

“လုပမြှာပဲ လကစြားခွတော”

“မလုပပြါနဲ့ မောငရြယ်”

“ပြှတ်..ပလပ်”

“အာ့..အိုး………”

တားနတေဲ့ကြားက မောငကြ ကမွပိပိကို လွှာနှင့ြ အပြားလိုကြ ယကပြေးတယ်။

“အာ့.. မောင် တောပြါတော့နောြ”

“ပလပ် ပလပ်”

“အာ့.. အင်းး ဟင်းးးးးးး”

တားနသညေ့ကြှားထဲက ကမွပိပိထဲ သူ့လွှာထိုးပြီး မှှလေိုကတ်ာ။ ဒီအရသာက တဈမွိုးပါ။ စိတတ်ှဆေူဝလောသလို ခံစားရတယလြေ။

“အားလားးလားး မောငရြယ်”

“ပလပ်..ပလပ်..ပလောကျ”

“အာ့..အင်း..ဟင်းးးးဟင်းးးးးး”

ကမွ အရမ်းကို စိတလြှုပရြှားသှားပြီး ညည်းလိုကမြိတယ်။ မောငကြ ကမွဖီးစေ့ကို လွှာနှင့ြ ဖိသိပလြိုကြ ကလောလြိုကန်ှင့မြို့လို့ ကမွလည်း အရမ်းကို စိတကြ ကြှတကလြာတော့တယ်။ ခါးကလည်း အိပရြာပေါကြ ကြှတကန်တောပေါ့။

“ပြှတ်..ပြှတ်..ပြှတ်”

“အား.. အီး.. အိုး.. ကြှတ်….. ကြှတ်… အားး အင်းး ဟင်းးးး”

လူတဈကိုယလြုံး တုနတ်ကသ်ှားတော့တယ်။

“အားး တောပြှီ မောင်”

“ဘုန်း”

အိပရြာခင်းပေါြ ကမွခါး ပြနကြလွာတာလေ။ တကိုယလြုံး တုနသ်ှားပြီး လှတထြှကသ်ှားသလို ကာမစိတကြ အရမ်းပြင်းပြလာတယ်။

“အား.. မောငရြယ် လုပပြါတော့လား မောငရြယ်”

“အဲဒါဆို မောင် လုပတ်ော့မယန်ောြ”

“လုပတ်ော့”

မောငလြေ ကမွပေါငန်ှဈချောင်းကို ပူးကပပြှီး ကမွရငဘြတန်ှင့ြ ထိလုနီးပါး ကြေးတငတ်ယ်။ ကမွထငတ်ယ်။ အဲလိုပုံဆိုရင် ကမွပိပိနောကမြှာ ပြူးထွကန်လေောကတ်ယ်။ မောငကြ အပေါကြခွလာပြီး ကမွပိပိထဲ လီးထိုးထည့တ်ယ်။

“ပြှတ်… ပလှတ်.”

“အာ့… မောင်.. ကြပတ်ယ်”

“ကြပမြှာပေါ့ မောငကြ ပေါငကြိုစေ့ပြီး ပူးထားတာကိုး”

“ဗစြျ..ဗစြျ..ဗစြျ”

“အာ့..အင့ဟြင့ြ..ဟင့ြ.မောင်”

“ဇွိ..ဗြိ..ဘှတ်..ဖတ်..ဖတ်…ဘှတ်”

“အင့ျ..ဟင့ျ..ဟင့ျ.အင့ျ”

သူ့လီးက ကြပသ်ပပြှီးဝငလြေ ကမွမှာ ပိုပြီးအရသာရှိလေ။ လီးကလည်း တဇွိဇွိ တဖတဖြတ် တဘှတဘြှတ် ဝငန်တော ငါးမိနဈလောကမြှာ ကမွအရသာတွေ အပြည့ရြပြီး တုနတ်ကလြာတယ်။

“အာ့ရှီးးရှီး..မောင်..မှနမြှန်..မ..ပြီးတော့မယ်”

“ဇွိ..ဗြိ..ဘှတ်..ဖတ်..ဖတ်…ဘှတ်”

“အာ့ ရှီးး ရှီးး… အား… ပြီးပြီ မောင်… အား” “

”ဘှတ်.. ဖန်း… ဖန်းး ဖန်းး ဖန်းးးး”

“အူး..အားး မောငလြည်းပြီးတော့မယ်”

“မောင် အထဲမှာမပြီးနဲ့။ ဆေးထပမြသောကခြငွဘြူး”

ကမွက ဟိုတဈရကကြ ဆေးသောကပြှီး ဓမျမတာလာတာ ရကကြ မမှနတ်ော့တဲ့အတွကြ ဆေးမသောကခြငွဘြူးလေ။

“မ.. ပါးစပထြဲ ပြီးချင်တ်ယ်”

“အာ… မောငကြလည်းကြာ”

“မောင် ဗီဒီယိုကားတွမှော မှငဖြူးတယ်… မ”

“မောငကြလည်း အဆန်းတွေ လုပပြှနပြှီ”

“လုပကြှည့ပြါ မရဲ့”

“အင်း.. လုပကြှည့ပြေါ့”

မောငကြ ကမွရငဘြတပြေါခြှပြီး ပါးစပထြဲ လီးထည့တ်ော့ ကမွက စုပပြေးလိုကတ်ယ်။ အဲဒါကို မောငကြ အားမရဘဲ ကမွပါးစပထြဲ လိုးတော့တယ်။ နှစ်မိနဈလောကကြှာတော့ သုတရြညတ်ှေ ပန်းထွကတ်ယ်။

“အော့..ဝေါ့”

အရသာတဈမွိးကြီးနှင့ြ စူးရှပြီး အနံပြင်းတဲ့အတွကြ ကမွအော့အနမြိပြီး အိပရြာဘေး ထွေးထုတလြိုကရြတော့တယ်။

“မောင်… ထကြာ.. မ… အနခြငွလြို့”

မောငထြပေးတော့ ကမွလည်း ရချိုးခန်းမှာ ငုတတ်ုတထြိုငပြှီး အနတ်ော့ မောငကြ ကမွကြောကို နှိပပြေးတယလြေ။ နောကတ်ော့ ရခပေပြေးတော့ ကမွ ပလုတကြငွြးပြီး ပါးစပကြို ဆေးလိုကရြတယ်။ လူလည်း ခွှေးတွပြနေကြုနတ်ာပေါ့ရှင်။ အဲနေ့ကစပြီး မောငကြ ပါးစပထြဲမှာ မပြီးတော့ပမယေ့ြ နောကတ်ဈမွိုး အဆန်းလုပပြှနတ်ယရြှင်။

“မ.. နလေို့ကောင်းသှားပြီလား”

“အင်း ကောင်းသှားပြီ”

“မောငကြ ထပလြုပခြငွသ်ေးတယ်”

“တဈခါဆို တောရြောပေါ့ မောင်”

“မောငမြှ မဝသေးတာ”

“မောငကြလည်း ဆိုးပြနပြှီကြာ”

“မ.. ဆေးသောကရြမှာ ကြောကတ်ယ် မောင်”

“မက ဆေးမသောကခြငွဘြူးပေါ့”

“အင်း.. အဝှာမမှနဘြူး မောငရြဲ့”

“မောငကြလည်း အဲဒီအထဲမပြီးရရင် အာသာမပြဘေူး.. မ”

“အဲဒါဆို ဘယလြိုလုပရြမှာလဲ မောင်..။ မပါးစပထြဲထည့တ်ော့ အနခြငွတ်ယ်”

“မောင်.. ကြားဖူးတာရှိတယ်.. မ”

“ပြောလေ”

“တဈခွို့မိန်းကလေးတွကေ ဗိုကမြကြီးအောငလြို့ အဖုတကြို အလိုးမခံကြဘူးတဲ့”

“ဟင်..ဟုတလြား”

“ဟုတတ်ယ်..မ၊ သူတို့က ဖငပြဲ အလုပခြံတာတဲ့”

“ဟုတပြါ့မလား မောငရြယ်.. အဲဒါဆို နာမှာပေါ့”

“အဝမှာပဲ နာတာတဲ့ အထဲရောကရြင် မနာတော့ဘူးတဲ့”

“လွှောကပြှောနတော၊ ဝမ်းခွူရငတ်ောင် နာတာ၊ အဲဒါက သေးသေးလေး၊ မောင့တ်ို့ဟာတွကေ အကြီးကြီး”

“နောကပြှီး အစသာနာတာတဲ့။ နောကကြရွင် မနာတော့ဘူးတဲ့”

“မောငရြယ်.. ကြနဒြုံးသာ ဝယပြါကြာ၊ ဖငတ်ော့ မလုပစြချင်ေဘြူး”

“မကလည်း.. အလှာပါးပမယေ့ြ…. တဈဘဝခွားသလို ခံစားရတယတ်ဲ့။ အဲဒါကြောင့ြ ကြနဒြုံးမသုံးချင်ဘြူး”

“ရှေ့ပဲလုပပြါကြာ”

“ကြနဒြုဲးမှမရှိတာ မရယ်”

“အဲဒါဆိုလည်း နောကမြှလုပပြါ မောင်”

“အခုလုပခြငွတ်ာ တဈခါလောကတ်ော့ ခွင့ပြှုပါလား.. မရယ်”

“ဟင်း… သိပပြှီး အဆန်းလုပခြငွတ်ာပဲ၊ ပြီးရင် အစရှိ တနောငန်ောငန်ဲ့။ ဒါပဲလုပန်ရင်ေ မခကဘြူးလား၊ မသိတာကြလို့”

“လုပပြါ မရယ်”

“နာမှာကြောကလြို့ပါ မောင်”

“မကြောကန်ဲ့ မနာအောင် လုပပြါ့မယ်”

“လူဆိုးလေးကြာ… မရရအောင် တောင်းနတေော့တာပဲ”

“လုပပြါ… မရယ်”

“ကဲ အဲ့လောကလြုပခြငွလြည်း လုပ်.. လုပ်”

“ဟေး.. ဒါမှခစွမ်”

“ပြှတ်..ပြှတ်”

လိုချင်တ်ာရတော့ ကလေးလိုပဲ ကမွပါးကို တခွှတခြွှတ် နမ်းတယ်။ ကမွလည်း မောင့ကြို အဲလိုမှငရြတာ ပြောတ်ယ်။ သူက အလုပထြဲမှာသာ ရုပတ်ညကြှီးနဲ့ လူကြီးယောငဆြောငတ်ာ။ အခု ကမွဆီမှာတော့ ကလေးဆိုးကြီးလိုပဲ။

“မောင့ကြို စုပပြေးပါဦး”

“ဟှန့ြ.. လုပပြှနပြှီ”

ကမွ မောင့ကြို မကြစြောင်းထိုးလိုကပြှီး သူ့လီးကို စုပရြပြနတ်ယ်။

“ပြှတ်…ပြှတ်”

“အဲဒါတွကြေောင့ြ မကို အရမ်းခစွန်တော..။ မောငတ်ို့ လကထြပပြှီးရငလြည်း အဲလိုပဲ အမြဲအလိုလိုကန်ောြ”

“မောငသ်ာ မကို အသကကြှီးလို့ဆိုပြီး ပစ်မသှားနဲ့”

“တသကလြုံး မပစ်ဘူး”

“ပြောတာပဲ”

“ဘုရားမှာ သစ်စာအတူတူဆိုမယ်.. မ”

“ပြီးရော”

“ကဲ..မ..ကုန်းပေး”

ကမွလည်း ကုန်းပေးလိုကတ်ယ်။ မောငကြ ကမွဖငကြို ခေါင်းလိမ်းဆီတွေ သုတန်တယ်ေ။ ဖငကြိုကိုငခြံရတော့ ယားကြိကြိနှင့ြ ခံရတယ်။ လကထြဲဆီသုတပြှီး ဖငထြဲကို ထည့တ်ယ်။

“ပလှတ်”

“အာ့”

လကကြို ပြနထြုတသ်ှားတယ်။ ဖငထြဲကို ဆီထပသ်ုတတ်ယ်။ ပြီးတော့ ပြနသ်ှင်းတယ်။

“ပလှတ်”

“အာ့”

အခုအခေါကြ ပိုပြီး လကကြ အထဲကိုဝငလြာတယ်။ ဒီတဈခါကြတော့ လကကြို အဆုံးထိမနှုတပြဲ တဝကလြောကထြားပြီး ဆီကိုအပေါကြ လောင်းခတွယ်။ ဆီက ရှဲရှဲစိုနတောပဲရှင်။ ဆီလောင်းခပြှီးတာနှင့ြ လကကြို ရှေ့တိုးနောကဆြုတကြို သှကသ်ှကကြလေး လုပတ်ယ်။ ကမွခံနိုငပြှီ မနာတော့ဘူး။ ဒီအခွိန် မောငကြ လကန်ှဈချောင်း ထပထြည့တ်ယ်။

“အာ့..မောင်..နာတယ်”

မောငလြေ လကန်ှဈချောင်းကို ကားလိုကပြှီး ကမွဖငကြိုဖြဲတာ။ နောကတ်ော့ လကန်ှဈချောင်းကြားက ဆီတွေ ဝငလြာတယ်။ တောတ်ောမြလှယတ်ဲ့ မောင်။ သူလူပခြငွတ်ာကို မရမက အတင်းလုပယ်ူတယလြေ။ ဆီထပထြည့ပြှီး လကန်ှဈချောင်းကို အသှင်းအထုတ် လုပပြှနတ်ယ်။ ဖငကြိုရှုံ့ထားရငန်ာလို့ ကမွမှာ ရသလောကြ လွော့ထားရတယ်။

လကြ အသှင်းအထုတလြုပတ်ာ မနာတော့ပဲ ကောင်းလာတယရြှင့ြ။ ပိပိထဲကလည်း ရှစိရှစိ ဖြစ်နတောပေါ့။ နောကတ်ော့ မောငကြ လကန်ှဈချောင်းလုံး ဆှဲထုတသ်ှားပြီး ခဏနတေော့ ကမွတငသ်ား နှစ်ခွမ်းဖြဲပြီး လီးကို ထိုးထည့တ်ယ်။

“အာ့ မောင် ဖြေးဖြေးနောျ”

“ဟုတ်..မ”

“ပြှတ်…ဗစြျ..ဗစြျ…”

“အာ့..အင့ျ..ဟင်းးးးးးး”

လီးက လကထြကရြှညတ်ော့ အောင့လြာတယ်။ မောငကြ တဝကကြွောကြွောလြောကြ ထည့ပြှီး ရှေ့တိုးနောကဆြုတလြုပတ်ာ။ တဖြေးဖြေးနှင့ြ ဖငကြ ဇိမတ်ှေ့လာတော့ ကမွလည်း ညည်းမိတယ်။

“ဗစြျ..ဗစြျ..ဘှတ်..ဖတ်..ဖတ်”

“အိုး…အာ..အာ့ အင်း ဟင်းးး ဟင်းးး”

တဖြေးဖြေးလိုးရင်း မောင့ဆြီးခုံကြီးက ကမွတငပြါးမှာ လာထိတော့ မောင့လြီး အဆုံးထိ ဝငသ်ှားပြီဆိုတာ ကမွသိလိုကတ်ယ်။

“ဗစြျ..ဘှတ်..ဖတ်..ဖတ်..”

“အာ့..အင့ျ..ဟင်းး ဟင်းး အာ့.. ရှီးး.. ရှီးး”

ကမွဖငထြဲမှာ ဇိမရြှိပြီးပိပိထဲမှာပြီးချင်လြာတယ်။

“အာ့… မောင်.. မ ပြီးတော့မယ်”

”ဇွိ..ဗစွြ..ဗစွြ…ဇွပဖြတ်..ဖန်းဖန်း.ဖန်း”

“အာ့.. အားးး ပြီးပြီ… ပြီးပြီ မောင်… အား”

“အိုး.. မောငလြည်းပြီးပြီ.. အားး ရှီးးး အားးး”

မောငလြည်းပြီးတော့ ကမွလည်း အိမသ်ာသှားရသလို မောငလြည်းပဲ ရချိုးခန်းဝငပြှီး သန့ရြှင်းရေးလုပရြတော့တယ်။ ဒီလိုနဲ့ ကမွနှင့မြောငရြဲ့ ခစွသ်ကတ်မ်းက ချောကလြကြောလြာတယ်။ မောငကြတော့ ရှေ့ပေါကလြုပလြိုကြ နောကပြေါကြ လုပလြိုကပြေါ့။ ကမွကလည်း မောင့ကြိုခစွလြှန်းလို့ အမြဲအလိုလိုကခြဲ့တယ်။

တဈရကမြှာ အဖေ လသငေဒြုန်းဖြတလြို့ ဆုံးတယဆြိုလို့ ကမွမှို့ကို ပြနသ်ှားရတယ်။ မောင့ကြိုတောင် အသိမပေးနိုငဘြူးလေ။ အိမမြှာ နာရေးအတွကြ အလုပတ်ှရှေုပပြှီး မောင့ကြို သတိရပမယေ့ြ ဖုန်းဆကပြှီး မပြောနိုငဘြူး။ ရကလြညတ်ော့ မောင့ဆြီက အဆကအြသှယရြတယ်။ ကမွ သူ့ကို ဖုန်းနံပါတ် ပေးမထားဘူး။ သူက ကမွတို့ရုံးက တောင်းပြီး ဆကတ်ာ။ ကမွ မောင့အြသံကြားတော့ ငိုပစ်လိုကတ်ော့တယ်။

ကမွမှာ မောင့ကြိုခစွပြမယေ့ြ စွန့လြှတရြမယ့ြ အကြောင်းတရား ပေါလြာတယလြေ။ အိမရြဲ့စီးပြားရေးက ကမွ လုပရြတော့မယ်။ အဈကိုအကြီးဆုံးက ကနွြးမာရေးမကောင်းတော့ အိမကြ ကိဈစအဝဝ ကမွအပေါကြခွဲ့ပြီ။ စားဝတန်ရေေးအတွကြ ကမွ အိမအြလုပတ်ှေ လုပရြမယ်။ အိမစြီးပြားရေးက တံငါနှင့ြ လယပြဲရှိတယ်။ ကမွမောင့ကြို ကမွဘဝထဲ မခေါရြဲဘူး။ သူ့လိုလူအတွကြ ကမွတို့မှို့မှာ အလုပမြှ မရှိတာလေ။ သူသာ ကမွနှင့လြကထြပရြင် လယလြုပ် တံငါလုပဆြိုတော့ သူ့ပညာနှင့ြ လားလားမှ မအပစြပဘြူး။

ကမွ သူ့ကိုလကထြပရြင် ပညာသငပြေးတဲ့ သူ့မိဘတွနေဲ့ ကမွ တဈသကလြုံး အဆငပြှမှော မဟုတတ်ဲ့အတွကြ ကမွသူ့ကို့ စွန့လြှတရြတော့မယ်။ ကမွ ရငန်ာနာနှင့ပြဲ ဆုံးဖြတရြပါတော့တယ်။

နောကတ်ဈရကြ တယလြီဖုန်းဆကပြှီး မောင် ကမွတို့အိမဖြကြ လိုကလြာတယ်။ ကမွသူ့ကို ထွကမြတွေ့တော့ဘူး။ မမေေ့ကိုသာ တွေ့ပြီး ပြနခြိုင်းလိုကရြတယ်။

သူက တည်းခိုခန်းမှာတည်းပြီး ကမွအဒေါအြိမကြို ဖုန်းဆကတ်ယ်။ အဒေါတ်ို့ကလည်း သဘောပေါကတ်ော့ ကောင်းကောင်းမှနမြှနပြဲ ဖြကြတေယ်။ သူကလည်း သူပြနမြယ့အြကြောင်း ပြောတယ်။ ကမွ ဆုံးဖြတခြကြတ်ဈခု ခလွိုကပြှီး မောငလြေးကိုခေါကြာ အိမကြ ထွကလြာလိုကတ်ယ်၊၊

ကားဂိတမြှာ သူ့ကို ကမွတွေ့တယ်။ ကမွ အဝေးကသာ မောင့ကြို နောကဆြုံးအနနေဲ့ ကြည့်တ်ာ။ ကားပေါတ်ကပြှီး ကားထွကသ်ှားမှ ကမွ အဲဒီနရောမှာ အားရအောင် ငိုပစ်လိုကပြှီး အိမကြိုပြနခြဲ့တယ်။

ခစွသ်ူနှစ်ဦးရဲ့ ခစွခြှင်းတရားကို မိသားစုရဲ့ အခွအနေနေဲ့ ကြှနမြလဲလိုကတ်ယရြှင်၊၊ ကြှနမ် တကယခြစွခြဲ့ရသူဖြစ်လို့ ကြှနမ် ဘယသ်ူ့ကိုမှ လကမြထပတ်ော့ပဲ အမနှင်ေ့ပဲ နခေဲ့တော့တယ် ။

ပြီးပါပြီ။

ရေးသားသူ – ဘူးမင်းသား