စီမံကိန်းအတွကဆြိုကာ ခွံခတသ်ိမ်းဆည်းသှားတဲ့ လယယ်ာတွကေို ကြည့်ပြှီး နန်းကြာညို သကပြှင်းခမွိပြနသ်ည်။ ဒီလယယ်ာတွကေို အနိုငကြငွ့သ်ိမ်းယူသှားကတည်းက သူမတို့မိသားစုအပါအဝင် တဈရှာလုံး ဒုကျခရောကန်ရသေည်။ လယကြလှဲလို့ ဘာမှမလုပတ်တသ်ော လယသ်မားတွေ ဘိုးဘှားပိုငလြယမြှတွေေ မရှိတော့သောအခါ ဘဝပကြကြှသည်။
အလုပအြကိုငအြသဈအတွကြ မှို့တတသ်ှားတဲ့သူတွရှေိသလို ကြှေးလညပြင်းနဈကာ စီးပြားပကြြ အပူမီးတောကန်သေော သူမတို့တွလည်ေးရှိသည်။ ရှာဦးစတေီလေးတွင် စိတပြကြလြကပြကြြ ထိုငန်ရင်ေး သကပြငွြးအထပထြပခြမွိသည်။ ရောကရြှိလာမဲ့ မနကဖြှနတ်ိုင်းကို ကြောကမြိပါသည်။ စိုးရိမစြိတန်ဲ့ပင် သူမအိမပြှနခြဲ့သည်။
ချောကကြပန်သေော အိမဝြိုင်းလေးအတွင်းသို့ ဝငလြိုကသ်ညန်ှင့ြ ဝမ်းနည်းစိတကြ ကြီးစိုးလာပြနသ်ည်။ လှနခြဲ့တဲ့ တဈနှစ်ခန့ကြထိ သူမတို့လယယ်ာလေးနဲ့ မခမွြးသာပမေဲ့ ချောငလြညစြှာ နထေိုငန်ိုငပြါသည်။ လယယ်ာတွေ အသိမ်းခံရပြီးနောကမြှာ မိခငဖြစ်သူက နှလုံးရောဂါဖြင့ြ ဦးစွာ ဆုံးပါးသှားသည်။ နောကြ အကြှေးတွေ များများလာတော့ ဖခငကြှီးလည်း စိတဓြာတကြကြာ မိမိကိုယကြို သကသ်သှေားသည်။ အသကြ ၂၁ နှစ်အရှယ် အပျိုမလေး နန်းကြာညိုတဈယောကသ်ာ ဒုကျခတွနေဲ့ ကနွခြဲ့သည်။
နန်းကြာညိုက အသကြ ၂၁ နှစ်အရှယခြန့ရြှိပြီမို့ အဝေးသငန်ဲ့ ဘှဲ့ရပြီးသား။ သို့ပမေဲ့ ရှာမှာပင် မိဘတွနေဲ့ ဒိုးတူဘောငဖြကြ လုပကြိုငကြာနသဖြေင့ြ တခွားအလုပလြည်း မလုပတ်တ်။ ကြေးရှာသူမို့ ယကျကန်းခတတ်ာ စကခြွုပတ်ာတွေ လုပတ်တပြမေဲ့ အရင်းအနှီးကမရှိ။ သူများဆီဝငလြုပပြှနလြွှငလြည်း စားဖို့လောကသ်ာရသညမြို့ အခကတ်ှေ့နရှောသည်။
ည ၈ နာရီထိုးလောကကြှတော့ အိမရြှေ့မှာ ကားတဈစီးလာရပသ်ည်။ သူမကြောကရြှံ့နတေဲ့ အရာက နေ့မကူးခင် ညဦးပိုင်းကတည်းက ရောကလြာပြီ။ ခဏအကြာမှာ ခွံထားခါးကို ခပကြှမ်းကြမ်း တွန်းဖြင့သ်ံနှင့အြတူ အိမပြေါကြို မိန်းမတဈယောကြ ယောကြွားတဈယောကြ တကလြာသည်။ အမွိုးသမီးမှာ ဒေါန်ှင်းဆီဖြစ်ပြီး သူမတို့ရဲ့ အကြှေးရှငလြည်းဖြစ်သည်။ ဘေးကပါလာတာကတော့ သူ့ခငပြှန်း ရှာလူမိုကြ မိုးသီး ဖြစ်သည်။
အပေါရြောကတ်ော့ ခုံမရှိတဲ့ သူမတို့ရဲ့ အိမရြှေ့ခန်းမှာ မတတ်ပရြပရြင်း ကြုံ့ကြုံ့လေး ထိုငန်တေဲ့ သူမရှေ့ စာရှကတ်ဈရှကြ ခပြေးသည်။ စာခွုပပြါ ။ သူမတို့ရဲ့ အိမကြိုပေါငပြှီး ပိုကဆြံခွေးထားတဲ့ စာခွုပပြါ။
“စာခွုပသ်ကတ်မ်းပြည့ပြှီဆိုတော့ သူဌေးက မင်းအိမကြို တရားဝငသ်ိမ်းလိုကပြှီ။ ဒါပမေဲ့ အိမသ်ိမ်းလိုကရြငတ်ောင် အကြှေးတွကေ ကနွန်တေုန်းပဲ…….။ မင်းဘယလြိုရှင်းပေးမှာလဲ……။”
“ကြှနမြမှာ ပေးစရာ တဈပြားမှ မရှိပါဘူးရှင်… တောင်းပနပြါတယ်။”
“ကဲ အဲ့တာဆိုလည်း မရှိရှိတဲ့ မင်းကိုပဲ အကြှေးအတွကျ သိမ်းသှားရမှာပေါ့…..။”
ဒေါန်ှင်းဆီစကားကြောင့ြ နန်းကြာညို မကြလြုံးလေးပြူးကာ
“အဲ့လိုတော့ မလုပကြှပါနဲ့ရှင် ကြှနမြတောင်းပနပြါတယ်……”
ဟူ၍ အသနားခံပမေဲ့ ဒေါန်ှင်းဆီက ဂရုမစိုကြ သူ့လကကြိုငအြိတထြဲ အသင့ယ်ူလာတဲ့ လကထြိပလြေးနဲ့ နန်းကြာညိုရဲ့ လကတ်ှကေို လကပြှနခြပလြိုကသ်ည်။ အဖြစ်အပကြကြ မှနဆြနလြှသလို ဒေါန်ှင်းဆီ ဒီမွှထိ လုပလြိမ့မြညဟြု မထငမြှတထြားသဖြင့ြ နန်းကြာညိုလေးခငမြွာ ရုန်းခွိနပြင် မရလိုကရြှာ။ သူမအောဟြဈရန် အကြံနှင့ြ ပါးစပဟြလိုကသ်ညန်ှင့ြ ဒေါန်ှင်းဆီက လကကြိုငပြဝါတဈထညကြို ထိုးထည့လြိုကရြာ ဝူးဝါးနှင့ြ မပီမသ သံသံလေးတိုးတိုးသာ ထွကလြာသည်။ မကြရြိပပြှလိုကတ်ော့ မိုးသီးက နန်းကြာညိုကို ခွီမကာ ကားနောကခြန်းထဲထည့ပြှီး အိမထြဲပြနဝြငလြာသည်။
“နှင်းဆီ…. နငသ်ူ့ကို ဘယလြိုလုပမြှာလဲ။ ရှာသားတွေ သိသှားရင် မလှယဘြူးနောြ……”
“ရတယ် ငါဒီညတွင်းချင်ြး မှို့တကပြှီး ဦးမင်းညိုဆီကို ရောင်းလိုကမြယ်။ နင် ဒီအိမမြှာစောင့န်ေ…..။ ရှာသားတွမေေးရင် သူ့အမွိုးတွဆေီ ညတွင်းချင်ြး ထွကသ်ှားတယလြို့ပြော…..။”
ဟုမှာကာ ကားပေါတ်ကကြာ မောင်းထွကလြာသည်။ ဦးမင်းညိုဆိုတာ ရှာနဲ့မနီးမဝေးမှို့က အသကြ ၃၅ နှစ်အရှယ် သူဌေးတဈဦးပင် ဖြစ်သည်။ ခရိုနီတွေ အာဏာပိုငတ်ှနေဲ့ အဆကအြသှယရြှိသူမို့ အရှိနအြဝါလည်း ကြီးသည်။
ဦးမင်းညိုတို့အိမရြောကတ်ော့ ၁၀ နာရီထိုးနပြေီ။ ကြီးကယွလြှတဲ့ အိမကြှီးထဲက ဧည့ခြန်းမှာ သူမတို့က မကြန်ှာချင်ြးဆိုငထြိုငပြှီး နန်းကြာညိုကတော့ ကြုံ့ကြုံ့လေး ထိုငန်မေိသည်။
“ကိုမင်းညို တဈယောကလြိုတယဆြိုလို့ လာပို့တာ……”
ဦးမင်းညိုဆိုသည့ြ ရုပရြညသ်န့သ်န့န်ဲ့ လူကြီးက သူ့ရဲ့ မကြလြုံးအေးကြီးတွနေဲ့ သူမကို စွကြညေ့ကြာ
“နောကကြှောင်းကော ရှင်းရဲ့လား ဒေါန်ှင်းဆီ….”
“ရှင်းပါတယ် သူကမိဘမဲ့ပါ…..။ ကြှနမြကို အကြှေး မဆပန်ိုငလြို့ သိမ်းလာတာ…..။”
“ကောင်းပြီလေ ဈေးပြော……”
“ဈေးကတော့ ကပြျ…… ပဲပေးပါ။”
ဦးမင်းညိုက ဘာမှမပြောပဲ စဉြးစားနသသေည်။ ဒေါန်ှင်းဆီက ထပ်၍
“များတယထြငလြို့လား…..။ အပျိုစငလြေးနောြ။ နောကကြှောင်းလည်း ရှင်းတယ်။ အရငလြူတွလေို ပြနလြှှတပြေးစရာလဲ မလိုဘူး။ စိတတ်ိုင်းကြ ပုံသှင်းပြီး တဈသကလြုံး ဥထားလို့ရတယ်။”
ပြောနတေဲ့ စကားတွကေို အတိုင်းသား ကြားနရတေော့ နန်းကြာညိုရဲ့ ရငထြဲ ဝမ်းနည်းမှုက လှိုကတ်ကလြာတယ်။ လူသားစငစြဈဖြစ်ပါလွှကြ ရောင်းကုနတ်ဈခုလို ရောင်းဝယန်ကြသေညလြေ…..။ မကြာခငမြှာ ဈေးတည့သ်ှားပြီမို့ ဦးမင်းညိုထံ လကထြိပသ်ော့ကို အပကြာ ထွကခြှာသှားလပြေီ။ ဒီတော့မှ ဦးမင်းညိုက ခပကြွုံကြုံ့လေးထိုငကြာ ငို ကြှေးနသေော နန်းကြာညိုကို ကြည့်သ်ည်။ အသားဖြူဖြူနှင့ြ လှရကသ်ည့ြ မိန်းကလေး ထိရကစြရာပငမြရှိ။ သို့သောြ ပေးလိုကရြသည့ြ ပိုကဆြံနှင့တ်နအြောင် ထိရပမည်ေ။
ထို့ကြောင့ြ ထိုငရြာမှထကာ နန်းကြာညိုကို လကမြောင်းကနဆှေဲပြီး အိပခြန်းထဲ ခေါသ်ှင်းရသည်။ နောကြ ကုတငပြေါြ ခပကြှမ်းကြမ်း ပစ်တငကြာ ပကလြကကြလေး ဖြစ်နသေော သူမပါးစပထြဲက စို့ထားတဲ့ အဝတကြို ထုတပြေးလိုကသ်ည်။ ထိုအခါမှ နန်းကြာညိုလည်း အသကကြို ဝအောငရြှူရသည်။
နောကြ ဦးမင်းညိုကို အသနားခံဖို့ ကြိုးစားပမေဲ့ သူမပါးစပ် မဟရခင် ဦးမင်းညိုက ကပကြှေးတဈလကကြိုယူကာ သူမရဲ့ အဝတတ်ှကေို အစိတစြိတအြမှှာမှှာ ညှပဖြှဲလိုကသ်ည်။ သိပမြကြာခငမြှာပင် အဝတအြစားဟူ၍ တဈစမှမကနွအြောင် ဖယရြှားပြီးသား ဖြစ်သှားသည်။ သူကိုယတ်ိုငလြည်း အဝတတ်ှခွှတေလြိုကကြာ ဦးမင်းညိုက မလုပပြါနဲ့ဟု တောင်းပနန်သေော နန်းကြာညိုရဲ့ နှုတခြမ်းတွကေို ငုံ့နမ်းလိုကသ်ည်။
လကတ်ှကလေည်း ငှိမင်ှိမမြနေ……။ တင်းရင်းလှပသော နန်းကြာညိုရဲ့ ရငအြစုံကို ဖစွည်ှဈဆုပန်ယန်သည်ေ။ နောကတ်ော့ ဘယဘြကရြငအြုံ့ကို ပါးစပန်ဲ့ ငုံ့စို့သည်။ နို့သီးခေါင်းလေးတွကေို လွှာဖြားလေးနဲ့ ကလိပေးသည်။ နန်းကြာညိုတဈယောကြ မအောဟြဈနိုငတ်ော့ ။ လကထြိပခြတခြံထားရသညမြို့ ကိုယပြေါကြ အထိအတွတွကေေို အလိုမတူစွာခံယူရင်း ထွန့ထြှန့လြူးနရှောသည်။ နောကတ်ော့ ဦးမင်းညိုက သူမရဲ့ ရှှကြေုပကြလေးကို လွှာနဲ့ ပြုစုပေးပြနသ်ည်။
“အင်း…. ဘယလြိုတွလေုပန်တောလဲ… အား…”
ဟုသာ ညည်းရင်း နရရှောသည်။ ခဏနတေော့ ဦးမင်းညိုကာ နန်းကြာညိုကို ဆံပငတ်ှဆှေဲကာ ဒူးထောကစြပြေီး ခပဟြဟပြင့န်တေဲ့ သူမရဲနှုတခြမ်းတွထေဲကို သူ့ရဲ့ လိငတ်ံကြီးထိုးသှင်းကာ စုပစြသည်ေ။ အလိုမတူပမေဲ့ ရုန်းလည်း မရုန်းနိုငတ်ာမို့ ခိုင်းသမွှကို ရှှံ့ရှာစွာ လုပရြသည်။ သိပမြကြာခငမြှာပင် နန်းကြာညိုကို ကုတငပြေါတ်ှန်းလှဲကာ သူ့ရဲ့လိငတ်ံကို အပျိုစငရြှှကြေုပကြလေးထဲ ထိုးသှင်းကာ သူမရဲ့ စငကြှယမြှုကို စားသုံးလိုကတ်ော့သည်။
————————————————
ခပသ်န့သ်န့ြ ဘီယာဆိုငကြလေးရဲ့ သီးသန့ခြန်းတဈခုတွင် မင်းညိုတို့ မိတဆြှသေုံးယောကြ ဘီယာသောကန်ကြသေည်။
“ကိုမင်းညို အဈကို့ဆီမှာ ဒေါန်ှင်းဆီ ဆီက အသဈလေးတဈယောကြ ဥထားတယဆြို……”
သောကရြင်းစားရင်း ကိုရဲဝကေ မေးခွင်းဖြစ်သည်။
“အေးကြာ… ရုပရြညသ်နားကမားလေးဆိုတော့ သူ့ဆီမှာဆို ဖာတန်းရောကသ်ှားမှာစိုးလို့ ခေါထြားတာ…..”
“အံမာ မသိရင် သူကပဲ အလှထိုငကြှည့န်ကြတောပဲ…..”
ကိုမင်းညိုရဲစကားကြောင့ြ မှတမြိုးက ပြောပြီးရယသ်ည်။ ရဲဝနေဲ့ ကိုမင်းညိုလည်း လိုကရြယကြှသည်။
“ဒါကတော့ကြာ ပိုကဆြံနဲ့ ဝယထြားရတာဟ။ တနအြောငတ်ော့ သုံးပေးရမှာပေါ့”
“ကြှနတ်ောတ်ို့ကိုလည်း မွှဦးလဗွော……”
“ဟေ့အေး မမြှသေးဘူး…….”
“ဟာ တွန့တ်ိုနပေါလား…. ကောငမြလေးက တောတ်ောလြှတယထြငရြဲ့… ဘာလဲ မမနှယကြို မယူခငကြတည်းက ရာထူးတိုးထားပေးမလို့လား”
မှတမြိုးစကားကြောင့ြ ကိုမင်းညို နန်းမှနှယကြို ဖြတကြနဲ သတိရမိသည်။ မကြာခင် သူနဲ့ လကထြပတ်ော့မဲ့ သူ့ခစွသ်ူ ကြောင်းဆရာမလေး။ သူ့ထကြ ၇ နှစ်လောကြ ငယသ်ည်။ မှတမြိုးတို့ကတော့ သူနဲ့ မိတဆြှတွဆေေိုပမေဲ့ နန်းမှနှယထြကတ်ောင် ၃ နှစ်လောကြ ငယသ်ည်။ ၂၅ နှစ်အရှယ် ခွာတိတတ်ှပေေါ့ ။ ဒါပမေဲ့ ၂ ယောကလြုံး အိမထြောငရြှငတ်ှေ……။
မှတမြိုးက သူ့ထကြ ၂ နှစ်လောကကြှီးတဲ့ ယဉမြင်းစငဆြိုသည့ြ ဆရာဝနမြတဈယောကန်ဲ့ လကထြပထြားသည်။ နောကြ ကိုယပျိုငဆြေးရုံ နှစ်ခုလောကလြည်း ဖြင့ထြားနိုငသ်ဖြင့ြ အရေးကြီးသည့ြ ကေ့တွကလှေဲပီး သိပအြလုပလြုပစြရာမလို….။ ရဲဝကတေော့ သူနဲ့ရှယတ်ူ မှမှဦးဆိုသည့ြ ကောငမြလေးနှင့ြ လကထြပထြားသည်။ ရဲဝကေ မှမှဦးကို အလုပမြလုပစြပေဲ အိမမြှာပငထြားကာ သူ့ဘာသာ ပိုကဆြံရှာသည်။ သုံးယောကလြုံးက စိတတ်ူ ကိုယတ်ူတွမေို့ gtalk မှတဈဆင့ြ ပေါင်းမိသှားခွင်း ဖြစ်သည်။
“ငါစဉျးစားထားတာ တဈခုရှိလို့ကြ……”
“ဘာများလဲ ကိုမင်းညို…….”
“ဒီလိုကြာ မှတမြိုး မင်း မမစငန်ဲ့ သဘောတူညီမှုရပြီးသှားပြီပဲ။ ဒါပမေဲ့ သူ့ကို ပုံသှင်းလို့ အဆငပြှလေား……..”
မှတမြိုးက ခေါင်းခါသည်။
“မရဘူး ကိုမင်း…..။ သူမကြရြညလြေး နည်းနည်းဝဲသှားရငကြို ကြှနတ်ော့မြှာ နစရောနရော မရှိတော့ ဘာမှဆကမြလုပဖြစ်ဘူး။ သူကတော့ ပြောရှာပါတယ်။ လုပစြရာရှိတာ လုပပြါတဲ့။ ကြှနတ်ောကြတော့ မလုပရြကတ်ော့ဘူး….”
မင်းညိုက ခေါင်းတငှိမ့င်ှိမ့ြ လုပသ်ည်။ နောကတ်ော့ ရဲဝကေို မေးငေါ့ပြကာ
“မင်းကော သူ့လိုပဲမှတလြား……”
ရဲဝလည်ေး ခေါင်းငှိမ့ပြှသည်။
“ငါနဲ့နှယဆြိုလည်း အဲ့လိုပဲဖြစ်မှာ။ သူ့တို့ကို ငါတို့က အရမ်းခစွတ်ော့ မထိရကမြကိုငရြကြ ဖြစ်နတောလေ။ ငါကြံထားတာက ကောငမြလေးကို စိတကြှိုကပြုံသှင်းပေးပြီးရင် သူ့လကကြို ငါတို့မိန်းမတွေ အပလြိုကမြလားလို့…..”
မင်းညိုစကားကြောင့ြ ကနွန်ှဈယောကလြည်း စိတဝြငစြားသှားသည်။ ရဲဝကေ
“ဖြစ်ပါမလား အဈကိုရာ။ ကောငမြလေးက အဈကို့ကို နာနမှောနောြ။ တောကြှာ ကလနကြဆနတ်ှလေုပပြှီး သဈစာဖောကရြင် ဘယလြိုလုပမြလဲ…..”
“ဒီအတိုင်းတော့ လှတပြေးလိုကမြှာ မဟုတပြါဘူး။ ငါက သူ့ကို စိတကြှိုကပြုံသှင်းပေးဦးမှာပါ။ ကိုယ့်ခစွသ်ူကိုသာ မထိရကတ်ာ သူစိမ်းမိန်းကလေးကတော့ လာထားပဲ ဟားဟားဟား……”
“ကဲအောငမြှငပြါစဗွော…….”
“ခွပ်။”
ဘီယာခွကတ်ှကေို ဖနခြှကခြငွြးတိုကကြာ တဈကြိုကထြဲ မော့ခလွိုကကြှသည်။
______________________________
လူခေါဘြဲလကြို နှိပပြှီး ခဏအကြာ အတွင်းသဈသားတံခါးကို ဖြင့သ်ံနှင့အြတူ နန်းကြာညို တံခါးဝမှာ ပေါလြာသည်။ မင်းညိုကိုမှငတ်ော့မှ ဘာဂွာတံခါးကို ဖြင့ပြေးသည်။ သူအထဲရောကတ်ော့ သူဝယလြာတဲ့ ကြာဇံကြောထြုပကြို ယူကာ အမှင့တ်ဈနရောမှာ ခဏတငထြားသည်။ နောကြ သူ့ခွရင်ေးတွင် ဒူးတုပထြိုငခြကြာ သူ့ဝတထြားတဲ့ ဖိနပကြို တရိုတသေ ခွှတပြေးရသည်။ ပြီးတော့မှ သူ့ကို လမ်းဖယပြေးရင်း တံခါးဝဘေးမှာ မတတ်ပရြပန်သည်ေ။
အိမန်ရင်ေးမို့ တီရှပအြနှမ်းတဈထညန်ဲ့ လုံခညွတ်ဈထညကြို ဝတဆြငထြားသော နန်းကြာညိုက ခပန်ှမ်းနှမ်းလေး လှနသည်ေ။ လညပြင်းမှာ တပပြေးထားသော ကောလြံလေးက သံကြိုးလေးက တွဲလောင်းလေးကနွသညေကြ သူ့ကို ဆှဲဆောငန်သည်ေ။
“ကဲ မင်းစားလိုကျဦး ပြီးရင် အခန်းထဲလာခဲ့”
“ဟုတကြဲ့…….. ကြေးဇူးပါရှင့ြ…….”
အထုပလြေးဆှဲကာ နန်းကြာညိုက ထမင်းစားခန်းထဲမှာ စားသောကရြသည်။ နောကြ ပန်းကနတ်ှကေို တဈခါတည်းဆေးကာ မင်းညိုရှိရာ အခန်းကို တကခြဲ့သည်။
အခန်းထဲရောကတ်ော့ မင်းညိုက သူမအဝတတ်ှကေို ခွှတစြသည်ေ။ ထူးတော့မထူးဆန်းပါ။ ညတိုင်းနီးပါး ခံနရတောမို့ ငှင်းလည်းမငှင်းရဲသညမြို့ သူ့စိတတ်ိုင်းကြ လုပပြေးရသည်။ လညပြတကြိုပါ ခွှတပြေးပြီး ကုတငပြေါထြိုငစြကော လကပြှနကြှိုး တုပသ်ည်။ လကကြောကဝြတတ်ှေ သာမက ရငဘြတတ်ှေ လကမြောင်းတွပေါ တုပထြားသဖြင့ြ ရုန်းဖို့မပြောနဲ့ လှုပပြငမြလှုပသ်ာ။
မင်းညိုက သူမကို ကုတငပြေါတ်ငလြွှကြ အိပစြသည်ေ။ နောကတ်ော့ မင်းညိုလည်း ဘေးနားမှာ လှဲခကြာ နန်းကြာညိုရဲ့ ကောကည်ှင်းထုပကြိုယလြုံးလေးကို ပြတသ်ပဖြကယ်ကရြင်း အိပသ်ှားသည်။ နန်းကြာညိုမှာသာ မလူးသာ မလှန့သ်ာနှင့ြ ရငတ်ဖိုဖိုဖြစ်ကာ အိပမြပြောဘြဲရှိသည်။
နောကရြကတ်ှကစေပြီး နန်းကြာညိုကို မင်းညိုက စိတကြူးရှိသလို ပုံသှင်းသည်။ အရငလြို အိမထြဲမှာပဲ ခွုပန်ှောငထြားတာမွိုး မဟုတတ်ော့ဘဲ အပြငတ်ှေ ဘာတွလည်ေး လှှတတ်တသ်ည်။ အဲ အမှားတဈခုခု ကြူးလှနမြိလွှငလြည်း ကြောကော့အောင် အရိုကခြံရတတသ်ည်။ ထို့ကြောင့ြ နန်းကြာညိုက အမှားတွေ မလုပရြဲ။ ကားမောင်းသငပြေးသည်။ စိတပြညာ စာအုပတ်ှေ ဖတရြသည်။ ကြိုးတုပကြှိုးခညွြ ပညာသငရြသည်။ တဈခါတဈခါတော့ မင်းညိုကို လိငပျိုင်းဆိုငရြာ ဖြောဖြှပေေးရသည်။
တဈနေ့တော့ ဧည့ခြန်းထဲမှာ ထိုငကြာ မင်းညိုက နန်းကြာညိုကို ပြောသည်။ အဓိကကတော့ သူတို့သုံးယောကြ တိုငပြငထြားသောကိဈစကို အကောငအြထညဖြောရြနပြင်။ သုံးနှစ်တိတိ လုပပြေးရမည်။ ငှဝယေကြွှနတ်ဈယောကလြို မဟုတပြဲ လခလည်းပေးမည်။ သုံးနှစ်ပြည့လြွှင် လှတလြပခြှင့ပြေးမညဟြု ဆိုသဖြင့ြ နန်းကြာညို ဝမ်းသာသှားသည်။ ထို့ကြောင့ြ သူ့အစီအစဉကြို လကခြံလိုကသ်ည်။
သိပမြကြာခငမြှာပင် မင်းညိုတဈယောကြ သူ့ခစွသ်ူ နန်းမှနှယန်ဲ့ လကထြပလြိုကသ်ည်။ လကထြပပြှီး မင်ျဂလာဦးည သတို့သား သတို့သမီး ခစွရြညလြူးကြသည်။ ပုံမှနပြင် ။ နောကန်ှဈရကလြောကြ နှစ်ဦးသား သာမာနဘြဝမှာ နထေိုငကြှသည်။ သုံးရကမြှောကြ တနင်ျလာနေ့……။ နန်းမှနှယတ်ဈယောကြ မင်းညိုအတွကြ အဝတတ်ှေ ထုပပြေးရင်း စောင့န်သည်ေ။ မကြာခငကြှုံရမဲ့ ဘဝသဈအတွကြ ရငတ်ှခေုနန်သည်ေ။ မင်ျဂလာဦးညကပင် ဒီလောကြ ရငမြခုနခြဲ့ ။
မကြာခငမြှာပင် မင်းညိုက ရချိုးခန်းထဲက ထွကလြာကာ အင်ျကြီအဝတအြစားတွေ ဝတဆြငသ်ညကြို စောင့ပြှီး နှစ်ဦးသား ထမင်းစာခန်းသို့ ဆင်းလာကာ နန်းကြာညို ပြငပြေးထားသော မနကစြာကို သုံးဦးသား စားလိုကကြှသည်။ စားပြီး ကောဖြီသောကန်ခွေိန် မင်းညိုက
“နှယ်……”
“ရှင်… ကို….”
“ဒီနေ့ နှယ့အြတွကြ ဘဝသဈစပြီနောြ… နှယ် အဆငပြှပေါ့မလား……”
“ပြမှောပါ နှယလြည်း အဲ့လို နချင်ေပြါတယ်…”
နန်းမှနှယရြဲ့ လိုကလြွောမှုကြောင့ြ မင်းညို ကြနပေစြှာ ပြုံးသည်။ ထို့နောကြ နန်းကြာညိုကို ကြည့်ကြာ
“ကဲ ကြာညို … နှယ့ကြို မင်းလကအြပလြိုကပြှီ။ အခုကစပြီး မင်းက သူ့အထိန်းတောပြဲ။ စိတတ်ိုင်းကြ ထိန်းကြောင်းပတေော့….”
“စိတခြပြါ အဈကို……”
“ကဲ.. ကို အလုပသ်ှားတော့မယ် နှယ်”
ဟုဆိုသဖြင့ြ နန်းမှနှယကြ အိတကြလေးကိုငကြာ ကားရှိရာသို့ လိုကပျို့သည်။ မင်းညိုက သှားခါနည်း နှယ့န်ဖူးလေးနမ်းကာ
“လိမလြိမမြာမာနနေောြ နှယ်…။ ကြာညိုက အရိုကကြှမ်းတယ်”
“အင်းပါ ကိုရဲ့ စိတခြပြါ”
ကားလေးထွကသ်ှားတော့ မှနှယ် ထမင်းစားခန်းထဲ ပြနဝြငခြဲ့တော့ ကြာညိုတဈယောကြ ပန်းကနတ်ှေ သိမ်းနတောနဲ့တိုးသည်။ သူမရောကန်မှန်ေးသိတော့ ကြာညိုက လှည့ကြှည့သ်ည်။ မှနှယကြ ကြာညို့ထကစြာရင် ၇ နှစ်လောကကြှီးသည်။ သို့ပမေဲ့ အရပအြနည်းငယပြုကာ ခန်ဓာကိုယကြလည်း သေးသေးကစွကြစွလြေးဆိုတော့ အသကကြှီးသညဟြု မထငရြ…….။ ထိုခန်ဓာကိုယအြလှကို မကြန်ှာအလှနဲ့ ဆံပငရြှညရြှညလြေးတွေ ထည့ပြေါင်းလိုကတ်ော့ မှနှယကြို တောတ်ောလြှတဲ့ မိန်းမဟု ကြာညို မှတခြကြခြမွိသည်။
“ကြောင်းသှားဖို့ ပြငတ်ော့လေ မမ….။ ၈ နာရီ ထိုးနပြေီ”
နှယလြည်း ခေါင်းငှိမ့ပြှကာ အိပခြန်းပြနပြှီး အိပခြန်းနဲ့ တွဲလွှကြ ရချိုးခန်းမှာ ရမေိုးခွိုး ဖီးလိမ်းပြငဆြငပြှီး ပြနထြှကလြာခဲ့သည်။ အပြငရြောကတ်ော့ ဧည့ခြန်းမှာ ထိုငစြောင့န်တေဲ့ ကြာညိုကို တွေ့သည်။ မှနှယကြ ကြောင်းဝတစြံနဲ့ လှချင်တ်ိုင်း လှနသလေို ကြာညိုက ရငဖြုံးအင်ျကြီအစိမ်းရောင် ဝမ်းဆကန်ဲ့ လှချင်တ်ိုင်း လှနသည်ေ။ နောကတ်ော့ အိမတ်ံခါးတွပေိတကြာ ကြာညိုက မှနှယကြို ကြောင်းလိုကပျို့ဖို့ ပြငသ်ည်။ ခွံတံခါးကို ပိတပြှီး ကားထဲ ပြနဝြငလြိုကတ်ော့ driver ခုံဘေးမှာ အမှုမဲ့အမှတမြဲ့ ထိုငန်တေဲ့ မှနှယကြို seat belt ပါတပြေးပြီး ပါးလေးကို လိမဆြှဲကာ
“အမြဲ ခါးပါတပြါတရြမယ်။ နောကတ်ဈခါဆို သတိမပေးဘူးနောြ အပြဈပဲပေးမှာ….”
ကြာညိုကပြောတော့ မှနှယကြ ပြုံးပြုံးလေး ခေါင်းငှိမ့ပြှသည်။ ကြာညိုလည်း ကားကို ကငွလြယစြှာ မောင်းထွကလြာကာ ကြောင်းအရငပျို့ပေးပြီး ဈေးသို့ဝငလြိုကသ်ည်။
_____________________________
ညနေ ၃ နာရီလောကကြှတော့ ကြာညိုက မှနှယကြို သှားကြိုကာ ကြိမလြုံးတွေးရောင်းတဲ့ ဆိုငရြှေ့ ရပပြေးသည်။
“ကဲ… မမနှယ်… သှား…. မမအမှားလုပရြင် ရိုကဖြို့ ကြိမလြုံးငါးချောင်းလောကြ ဝယခြဲ့…..”
သူမစကားအတိုင်း မှနှယတ်ဈယောကြ ပိုကဆြံအိတကြလေးကိုငကြာ ဆိုငထြဲဝငသ်ှားပြီး မိမိအရိုကခြံဖို့ ကြိမလြုံးကို မိမိကိုယတ်ိုင် ရှေးဝယရြပါတော့သည်။ ဆိုငရြှငကြတော့ ဆရာမတဈယောကြ ရိုးရိုးတန်းတန်း ကြိမလြုံးလာဝယသ်ညထြငကြာ ရိုကလြို့ကောင်းတဲ့ ကြိမလြုံးတွေ ထည့ပြေးလိုကသ်ည်။ နောကတ်ော့ နှစ်ဦးသာ ဘာမှစကားမဆိုဘဲ အိမပြှနဖြစ်ကြသည်။
အိမရြောကတ်ော့ ခွံတံခါးတွေ အိမတ်ံခါးတွေ အရငလြုံအောင် ပိတပြှီး ကြာညိုက အဝငဝြနားက ခွိတမြှာ ခွိတထြားတဲ့ လညပြါတလြေးကို ဖြုတကြာ မှနှယကြို ပေးသည်။
“လညပြင်းမှာ ပါတလြိုကမြမ ။ အဲ့တာ မမရဲ့ အမှတအြသားပဲ။ ကြောင်းသှာခွိန် အပြငသ်ှားခွိနကြလှဲရင် အမြဲဝတထြားရမယ်။ နားလညလြား…….။”
မှနှယ် ခေါင်းငှိမ့ပြှလိုကသ်ည်။ ကြာညိုက အားသိပမြထည့ပြဲ မှနှယရြဲ့ပါးကို ခပစြပစြပလြေး ရိုကလြိုကသ်ည်။
“ပါးစပကြ ပြောစမ်း…….”
“ဟုတကြဲ့ နားလညပြါတယရြှင်…….”
“အေး အဲ့တာဆို လညပြင်းမှာ ပါတလြိုကတ်ော့……..”
“ဟုတကြဲ့……..”
မှနှယလြည်း လညပြါတကြလေးကို သူမရဲ့ လညတ်ိုငကြွော့ကြော့မှာ နသေားတကြ ပါတလြိုကသ်ည်။ အဖြူအစိမ်းရယ် လညပြါတကြလေးရယ် ပေါင်းစပလြိုကသ်ောအခါ အသဈစကစြကြ အိမထြောငရြှင် ဆရာမလေးမှာ အလှကြီးလှနတေော့သည်။ ထို့နောကြ ကြာညိုက မှနှယကြို အိပခြန်းထဲ ခေါသ်ှားပြီ သူတို့ လငမြယားအိပတ်ဲ့ ကုတငကြို လကည်ိုးထိုးပြကာ
“မနကတ်ိုင်း နိုးတာနဲ့ တဈခါတည်း ရှင်းခဲ့ရမယန်ောြ မမ…။ နောကြ ကိုမင်းညိုရဲ့ ဝယဝေဈစမှနသ်မွှ သေးသေးလေးက အစ မမအကုနလြုံး လုပပြေးရမယ်။ အခန်းဘေးက သန့စြငခြန်းတွလည်ေး အမြဲ သန့ရြှင်းနရမေယ် ကြားလား……”
“ဟုတကြဲ့ပါရှင်……”
ပြောနရင်ေး ကြာညိုက မှနှယကြို ကြည့်လြိုကသ်ည်။ မှနှယကြ မတတ်ပရြပရြင်း လကတ်ဈဖကကြို ဘေးခထွားက ကနွလြကတ်ဈဖကဖြှင့ြ လကမြောင်းကို ကိုငထြားသည်။ ကြာညိုက မှနှယရြဲ့ အနောကမြှာ မတတ်ပရြပရြင်း မှနှယရြဲ့ လကန်ှဈဖကကြို နောကသ်ို့ဆှဲယူပြီး လကကြောကဝြတတ်ှကေို တဈခုပေါတ်ဈခု ထပထြားစသည်ေ။ နောကြ ခါးကိုလည်း မတစြသည်ေ။
“နောကတ်ဈခါ တဈခုခုပြောလို့ နားထောငန်ရင်ေ ဒီပုံစံအတိုင်းပဲ ရှိနရမေယ်……”
“ဟုတကြဲ့ပါရှင့ြ”
“ကဲ လုပစြရာရှိတာ လုပတ်ော့”
ဟုဆိုကာ ကြာညို ပြနထြှကသ်ှားသည်။ မှနှယလြည်း ပထမဆုံးအနနေဲ့ ကုတငကြို သပသ်ပရြပရြပဖြစ်အောင် ပြနပြှငသ်ည်။ ပြီးတော့ အခန်းသန့ရြှင်းရေးကို တဈခုပြီး တဈခု လုပဆြောငကြာ ကြောင်းဝတစြုံကို ခွှတ်၍ ရလေဲထဘီကို ရငလြွှားကာ ကို မင်းညိုရဲ့ အဝတတ်ှကေို လွှောလြိုကသ်ည်။ နောကြ မစိုတစို ဖြစ်နသေော ထိုရလေဲထဘီရငလြွှားလွှကန်ှင့ပြင် အောကထြပပြှနဆြင်းကာ အနောကဘြကကြ အဝတလြှမ်းတဲ့နရောမှာ အဝတလြှမ်းသည်။ လှမ်းပြီး ရမေိုးခွိုးရန် အပေါပြှနတ်ကခြွိန်……
“မမ ရေချိုးတော့မလို့လား…”
“အင်း ဟုတတ်ယ် ကြာညို…….. မမ ကြာညို ပြောထားတာတွေ လုပပြှီးသှားပြီ……”
“အဲ့တာဆို ရမချိုးနဲ့ဦး….. ရချိုးခန်းထဲမှာ ခဏစောင့န်ေ…. ကြာညို…. တကလြာခဲ့မယ်။ သှောြ ဒူးထောကရြင်း စောင့န်နေောြ…..”
ပြောပြီး သူမအခန်းထဲ ဝငသ်ှားသဖြင့ြ မှနှယလြည်း သူမတို့ရဲ့ ရချိုးခန်းထဲသို့ ပြနကြာ ကြမ်းပြငပြေါဒြူးထောကရြင်း စောင့န်လေိုကသ်ည်။ သိပမြကြာခငမြှာပင် နမ်းကြာညိုလည်း ရငလြွှားလွှကြ ရချိုးခန်းထဲဝငလြာသည်။ ကြာညို ဝငလြာမှန်းသိတော့ မှနှယကြ ဒူးထောကန်ရောမှ မော့ကြည့်သ်ည်။ သူကို ကြည့်န်သေော ကြာညို့ရဲ့ စူးရှရှ အကြည့်ကြှောင့ြ အောကပြှနင်ုံ့နသည်ေ။ ကြာညိုကာ မှနှယကြို မတတ်ပထြရပစြသည်ေ။
“ရလေဲထဘီကို ခွှတပြှီး ကြိုးတန်းပေါတ်ငလြိုကမြမ……။”
ကြာညိုရဲ့ စကားကို မလှနဆြနန်ိုငပြဲ မှနှယ် သူမရဲ့ ရလေဲထဘီကို ခွှတကြာ ကြိုးတန်းပေါြ တငလြိုကသ်ည်။ နောကြ သူမရဲ့ ဖြံ့ဖြိုးလှပတဲ့ အစိတအြပိုင်းတွကေို လကန်ှဈဖကန်ဲ့ အနိုငန်ိုငဖြုံးကာ ကြာညို့ဘကြ ပြနလြှည့သ်ည်။ ကြာညိုက မှနှယအြနားကပကြာ ရမစေိုအောငထြုံးထားတဲ့ ဆံထုံးကို စောင့ဆြှဲလိုကသ်ဖြင့ြ မှနှယ် နာကငွစြှာ ညည်းညူးရင်း ခေါင်းလေးမော့သှားတယ်။
“ခုဏက မတတ်ပရြပတ်ဲ့အခါ ဘယလြို နပေါလို့ ပြောထားလဲ မမ…..။ ဂရုမစိုကတ်ာလား… အလေးမထားတာလား……။”
“မဟုတ်… မဟုတပြါဘူး မမ မေ့သှားလို့ပါ… အား…….။”
မှနှယကြ ကြာညို သငပြေးထားသည့အြတိုင်း လကလြေးနှစ်ဖကကြို နောကပြဈကာ ပြနပြှောရှာသည်။ ဒီတော့မှ ပြနလြှှတပြေးလိုကသ်ည်။ ပြနင်ုံ့လာသော မှနှယရြဲ့ မကြဝြန်းမှာ မကြရြညစြတွဝေဲနသည်ေ။
“ကဲ မမ ဒီနေ့ကစပြီး အမှားလုပပြှီးတိုင်း အပြဈပေးဖို့ တောင်းဆိုရမယ် ကြားလား…….။”
“ဟုတကြဲ့ မမ မှားပါတယ်….. မမကို အပြဈပေးပါ…….။”
ကြာညိုက တောတ်ယဟြုဆိုက မှနှယရြဲ့ ခေါင်းလေးကို ပြတသ်ပပြေးသည်။ နောကြ မှနှယလြညပြင်းက လညပြါတရြဲ့ သံကြင်းလေးမှာ သံကြိုးသှယသ်ှယလြေးတဈချောင်း တပသ်ည်။ ရပေုံးအလှတ် နှစ်လုံးကိုယူ၍ တဈလုံးတွင် ရထညေ့ကြာ တဈလုံးတွင် ရချိုးခန်းက ပစ်စည်းအနည်းငယထြည့ပြှီး မှနှယကြို ဆှဲစကော ကြာညိုက မှနှယကြို လညပြါတကြှိုးကနဆှေဲ၍ ခွေးတဈကောငလြို သူ့အခန်းထဲ ခေါသ်ှားလိုကသ်ည်။
ရချိုးလငွတ်ောင် ထဘီရငလြွှားနဲ့သာ အမြဲခွိုးတတသ်ော မှနှယတ်ဈယောကြ အခုလို ဝတလြဈစလဈနဲ့ သှားလာလှုပရြှားနရသေဖြင့ြ ရှကစြိတပျိုမိသည်။ လညပြါတကြနေ ခွေးတဈကောငလြို အဆှဲခံနရသေဖြင့ြ အားငယမြှု စိတလြှုပရြှားမှုကို ခံစားနရသေည်။
သူ့အခန်းထဲရောကတ်ော့ ကြာညိုက ကုလားထိုငတ်ဈလုံးပေါထြိုငန်ပြေီး ပုံးနှစ်လုံးကို တဈနရောတွငခြစွကော မှနှယကြို သူမရှေ့တွင် မတတ်ပရြပစြသည်ေ။ နောကြ ဖြူစငခြွောမှတသ်ော မှနှယရြဲ့ ခန်ဓာကိုယလြေးကို တစိမ့စြိမ့ကြှည့န်ရော မှနှယ် ရှကရြှံစွာ ခေါင်းလေးငုံ့သှားသည်။ ကြာညိုက ခုဏက ဝယလြာတဲ့ထဲက ကြိမလြုံးတဈလုံးကို ယူလိုကပြှီး
“ကဲ မမ အရိုကခြံဖို့ ပြငထြားတော့”
ဟုဆိုသည်။ မှနှယလြည်း ကြာညိုရှေ့မှာ ဘေးတစောင်းလေး ပြောင်းရပကြာ လကကြို ပိုကထြားလိုကသ်ည်။ မှနှယရြဲ့ တငပြါးတင်းတင်းကစွကြစွလြေးမှာ ကြိမလြုံးနဲ့ကပလြိုကပြှီးနောကြ အားကုနတ်ဈခကြြ ဆောထြည့်လိုကသ်ည်။ ရှှမ်းကနဲ အသံနဲ့အတူ ခါးလေးရှေ့သို့ ကော့ထွကသ်ှားသည်။ အဆမတန် နာကငွသ်ှားသော တငပြါးကို လကကြလေးတွနေဲ့ ပြတသ်ပန်သည်ေ။ ကြာကြာတော့ မပြတသ်ပရြဲ။ ကြာညိုက ကြည့်န်သဖြေင့ြ ကြောကကြှောကန်ဲ့ လကပြှနပျိုကရြသည်။
“ရှှမ်း…..ရှှမ်း….ရှှမ်း……ရှှမ်း…..”
“အ…အ…အား…..အမလေး”
“ပထအဆုံး အကြိမမြို့ ၅ ခကြပြဲ ရိုကမြယ်။ နောကဆြို ဘာအမှား လုပလြုပ် အနည်းဆုံး ၁၀ ခကြရြိုကမြယ်။ ကြားလား မမ”
“ဟုတကြဲ့ ကြားပါတယ်…”
ဟု မှနှယတ်ဈယောကြ ငိုသံပါကြီးနှင့ြ ပြနဖြှရှောသည်။
“ကဲ သှား နံရံမှီပြီး မတတ်ပရြပန်ေ…”
ဆိုတဲ့ စကားကြောင့ြ နံရံကို ကပကြာ မတတ်ပရြပန်ရသေည်။ ကြာညိုက ရချိုးခန်းထဲက ယူလာတဲ့ ပစ်စည်းတဈခွို့ ထုတလြိုကကြာ ရှှခရေုလေးနဲ့ အနီးတဈဝိုကကြ အမှှေးတွကေို ရိပပြေးသည်။ ထိုသို့အရိပပြေးခံနရစေဉြ မှနှယတ်ဈယောကြ အသည်းတယားယား ဖြစ်လာသည့အြတွကြ အနည်းငယလြှုပရြှားမိရာ ကြာညိုက သူမရဲ့ ဘယဘြကရြငအြုံက နို့သီးခေါင်းလေးကို လကည်ိုးလကမြနဲ့ ဖစွည်ှဈလိုကရြင်း
“ငှိမင်ှိမန်နေောြ မမ။ မတောတ်ဆ ထိမိရှမိရင် ကြာညိုနဲ့ မဆိုငဘြူး”
“အင်း…ဟင်း….ဟုတကြဲ့ပါ”
ရိပလြို့ပြီးတော့ ရဆေိုဝတလြေးနဲ့ ပြောငအြောငသ်ုတပြေးပြီး ကြာညိုက မှနှယရြဲ့ ရှှခရေုလေးကို လွှာနဲ့ယကလြသည်ေ။ လကန်ှဈဖကကြို နောကပြဈပြီး မကတ်ပရြပန်တေဲ့ မှနှယတ်ဈယောကြ အနအထေားကို အပကြမြခံရဲ……။ သို့သောြ စိတကြဆူလာသဖြင့ြ ခါးလေးကို ကော့ပေးနမေိသည်။ ရငထြဲမှာ အဝေးကပြေးလာတဲ့ လူတဈယောကလြို မော ဟိုကန်သည်ေ။ မတတ်ပပြင် အနိုငန်ိုင် ရပန်ရသေည်။
သူမဆန်ဒမပြည့ခြင် ကြာညိုက ရပလြိုကသ်ည်။ ပြီးလုပြီးခင် ဖြစ်နသေောကြောင့ြ မှနှယ် မရိုးမရှ ဖြစ်သှားသည်။ သို့သောြ ကြာညို့ကိုတော့ ဘာမှမပြောရဲ။ ကြာညိုက ပစ်စည်းတဈခုကို သှားယူလာသည်။ ရာဘာလိငတ်ံကြီး ။ ထို့နောကြ ကြာညိုက ကုတငစြောင်းတွငထြိုငကြာ မှနှယကြို သူမအနီးလာရနခြေါသ်ည်။ မနီးမဝေးရောကလြာတဲ့ မှနှယရြဲ့ လညပြါတကြှိုးလေးကို ဆှဲ၍ သူမအနားထိ တိုးကပစြကော ရာဘာလိငတ်ံကြီးကို မှနှယရြဲ့ ရှှခရေုလေးထဲ ထိုးထည့လြိုကသ်ည်။ ပြီးတော့ ခလုတကြို ဖြင့လြိုကရြာ ထိုအတံကြီးက လည်၍ မှနှယရြဲ့ ရှှခရေုလေးကို ကောင်းကောင်းကြီး ခံစားစပေါသည်။
မှနှယ် မတတ်ပမြရပန်ိုငတ်ော့ ။ ဒူးထောကလြွှကြ ခွကကြော ပါးစပကြ တအင်းအင်း ညည်းညူနရသေည်။ ကြာညိုက သူမရဲ့ ရလေဲထဘီကို ခွှတလြိုကပြှီး ခွထေောကန်ှဈဖကကြို ကား၍ မှနှယရြဲ့ ဆံပငတ်ှကေို ဆောင့ဆြှဲကာ ရှှခရေုလေးနဲ့ အနီးဆုံးနရောအထိ မှနှယရြဲ့မကြန်ှာကို ဆှဲယူလိုကသ်ည်။ မှနှယအြနနေဲ့ ဘာမှ မစဉြးစားတော့ဘဲ ကြာညို့ကို လွှာလေးနဲ့ ပြနလြညပြှုစုပါသည်။ သိပမြကြာခင် နှစ်ဦးလုံး ဆန်ဒပြည့သ်ှားကာ ကြာညိုက အိပယ်ာပေါြ မှနှယကြ ကြမ်းပြငပြေါြ ခွကသွှေားသည်။ ခဏနားနကြပြေီးမှ ကြာညိုက မှနှယကြို
“ရေးသှားခြိုးတော့”
ဟု ခွင့ပြေးသည်။
————————————————–
အခန်းတံခါးကို ဖြင့လြိုကတ်ော့ ကုတငပြေါမြှာထိုငရြင်း စာအုပဖြတန်တေဲ့ မှနှယကြို လကထြိပတ်န်းလန်းနဲ့ တွေ့လိုကသ်ည်။ မင်းညို ဝငလြာတာမှငတ်ော့ သူမစာအုပကြို ခကြာ လကဆြှဲအိပကြို လှမ်းယူသည်။ သူမလှုပရြှားလိုကတ်ိုင်း လကထြိပဆြီက သံကြိုးသံ တဈခွှငခြွှငကြို ကြားနရသေည်။
ကိုမင်းညိုက သူမကို ပြုံးကြည့်ပြှီးနောကြ ဦးစွာ ရချိုးအဝတလြဲသည်။ မှနှယလြည်း သူမလုပပြေးရမဲ့ ဝယွောဝဈစတွကေို လုပပြေးသည်။ ပြီးတော့ နှစ်ဦးသား ကုတငစြောင်းမှာ ယှဉတ်ှဲလွှကြ ထိုငကြှသည်။ မင်းညိုက နန်းမှနှယကြို လကတ်ဈဖကဖြှင့ြ ဖကထြားပြီး သူ့ကိုယပြေါြ မှီထားစသည်ေ။ ကနွလြကတ်ဈဖကကြ မှနှယရြဲ့ လကထြိပခြတခြံထားရတဲ့ လကကြောကဝြတတ်ှကေို ဆော့ကစားနသည်ေ။ ခစွသ်ူရငခြှငတ်ှင်းမှာ ဒီပုံစံအတိုင်း ရှိနရသေညကြို မှနှယ် ကြညလြည်းကြညန်ူးပါသည်။ ရှကလြဲရှကရြပါသည်။
မင်းညိုက အတွေ့အကြုံတွေ ပြနပြှောပြခိုင်းသဖြင့ြ ရှကဝြဲဝဲနှင့ြ ပြောပြရသေးသည်။ နောကတ်ော့ မင်းညိုက မှနှယကြို သနားသလို ဖြစ်လာသဖြင့ြ လကထြိပတ်ှကေို ဖြုတပြေးလိုကသ်ည်။ စိတထြဲမှာတော့ နှမှောသလိုပင်။ လညပြင်းမှာ လညပြါတလြေးနဲ့ လကမြှာ လကထြိပလြေးတွနေဲ့ဆို မှနှယကြ ပိုလှသညဟြု သူထငသ်ည်။ နောကတ်ော့ နှစ်ဦးသား ထမင်းဆင်းစားကြပြီး မှနှယရြဲ့ အရိုကခြံထားရတဲ့ တငပြါးကို ဆေးလိမ်းပေးကာ နှစ်ဦးသား ခစွရြညလြူးကြသည်။
နောကပျိုင်း မှနှယလြည်း သူမဘဝကို သဘောကလွာသည်။ နန်းကြာညိုက ရိုကန်ှကြ အပြဈပေးပြီးတိုင်း မင်းညိုရဲ့ ပြုစုယုယမှုတွကေို အမြဲခံစားရသဖြင့ြ ကြနပေသ်ည်။ ထို့ထကပျို၍ မင်းညို ခထွားသော အစီအစဉတ်ှကေိုတော့ မှနှယမြသိရှာ…..။
နှစ်လလောကကြှာတဲ့အခါ မှနှယ် ကြောင်းမှာ ပြူနာတဈခုတကသ်ည်။ စည်းကမ်းမလိုကန်ာတဲ့ ကလေးတွကေို ရိုကမြိလို့ပါ။ ကလေးတွထေဲက တဈယောကရြဲ့ မိဘတွကေ အကောငကြှီးကြီးတွဆေိုတော့ ငါးခကြလြောကြ အရိုကခြံရတာကို ရေးကြီးခွငကြယွလြုပကြာ အငတ်ာနကတ်င် ပြူနာရှာသည်။ မှနှယတ်ို့လည်း အလုပကြို မထိခိုကပြမေဲ့ သတိပေးခံရသည်။ သတင်းကလည်း နာမညကြှီးသှားသည်။ အခွင့ကြောင်းကို စောင့န်သေော မင်းညိုက တဈဆင့တ်တရြန် ကြံလိုကသ်ည်။
———————————————–
ကြှီကနဲ တံခါးဖြင့သ်ံနှင့အြတူ ကြာညို အခန်းတွင်း ဝငလြာသည်။ မှနှယ် ကြောင်းက ပြနရြောကကြတည်းက ရချိုးအဝတလြဲ ထမင်းစားစပြေီး ဒီစတိုခန်းလေးထဲ ပိတထြားတာ အခုမှ လာခေါသ်ည်။ နာမညကြှီးနတေဲ့ ကိဈစအတွကြ ကြာညိုနဲ့ မင်းညိုက သူမကို အပြဈကြီးကြီး ပေးတော့မညကြို ရိပမြိသည်။
သူမတို့ရဲ့ အိပခြန်းရောကတ်ော့ မှနှယကြ ဒူးတုပထြိုငန်ပြေီး မင်းညိုက ကုတငပြေါထြိုငလြွှကြ ကြာညိုက ဘေးမှာ မတတ်ပရြပကြာ သူမကို အပြဈကြီးကြီးမားမား ကြူးလှနထြားသော ရာဇဝတသ်ားတဈယောကလြို ဝိုင်းကြည့်န်ကြသေည်။ မှနှယလြည်း ရှကရြှံ့သိမင်ယမြှုတွနေဲ့ ခေါင်းကို ငုံ့ခထွားမိသည်။
“မမ…. ကိုယ့်အပြဈ ကိုယသ်ိလား…..”
“သိပါတယ်……။ မမကို အပြဈပေးပါ…….”
“ပေးမှာ… အပြဈက ကြီးတော့ အပြဈဒဏလြည်း ကြီးမယ် လကခြံလား……”
“ဟုတကြဲ့ လကခြံပါတယ်……..”
“ကဲ ဒါဆို ထ အဝတတ်ှေ ခွှတလြိုကြ……..”
ကြာညိုရဲ့ အမိန့အြတိုင်း မှနှယ် အဝတတ်ှေ ခွှတလြိုကသ်ည်။ ဝတလြဈစလဈ ဖြစ်သှားတဲ့ မှနှယကြို လကပျိုကပြှီး မတတ်ပရြပစြသည်ေ။ ဘယန်ှဈခကြြ ရိုကမြယရြယလြို့ မပြောပဲ ခွသလေုံးနဲ့ တငပြါးတဈလွှောကကြို ရိုကန်ှကတ်ော့သည်။
“ရှှမ်း..ရှှမ်း…ရှှမ်း….ရှှမ်း”
ဟူသော အသံများနဲ့ မှနှယရြဲ့ နာကငွစြှာ အောဟြဈသံတို့က ရောထွေးနသည်ေ။ မင်းညိုကတော့ ရှှပေေါမြှတငန်လောသော ဇနီးချောလေး ကူရာမဲ့စွာ အရိုကခြံနရခွေင်းကို ကြည့်ရြင်း စိတတ်ှေ ထကြှနသည်ေ။ အခကြပြေါင်းများစွာ မညှာတမ်း ရိုကပြှီးတော့ မှနှယ် ထိုငရြကသ်ားလေး ဖြစ်သှားသည်။ မထနိုငတ်ော့ ။ နာကငွလြှန်းသဖြင့ြ ခန်ဓာကိုယလြေးက တုနယ်ငန်ပြေီး ရိုကသ်ံသဲ့သဲ့ကို ကြားနရသေည်။ ခဏကြာတော့ ကြာညိုက
“မှနှယ်…. မမကို အပြဈပေးတာ မပြီးသေးဘူး….. ထိုငထြလုပစြမ်း……”
အမိန့သ်ံကြောင့ြ မှနှယလြည်း ထိုငန်ရောမှထကာ နားရှကလြေးတွကေို ဆှဲပြီး ထိုငထြစလုပရြသည်။ ခဏခဏ အပြဈပေးခံဖူးပမေဲ့ ဒီတဈကြိမကြ လငယ်ောကြွားရှေ့တွင် ဖြစ်သဖြင့ြ ရှကစြိတရြော စိတလြှုပရြှားမှုကိုပါ ခံစားနရသေည်။
မင်းညိုကလည်း မှနှယကြို ကြည့်ကြာ စိတတ်ောတ်ောြ ကြှနသည်ေ။ သူမ ထိုငထြလုပတ်ာ အခါ ၄၀ လောကြ ရောကတ်ော့ ကြာညိုက မင်းညိုရဲ့ ခွရင်ေးမှာ ဒူးထောကလြိုကရြင်း
“ဒီည မမမှနှယကြို အပြဈပေးမှာမို့လို့ သူမကိုယစြား ကြှနမြကပဲ အဈကို့ကို ဖြောဖြှပေေးပါရစေ…..”
ကြားလိုကရြတဲ့ စကားကြောင့ြ မှနှယ် ပါးစပ် အဟောင်းသား ဖြစ်သှားသည်။ မင်းညိုက မှနှယရြဲ့ စိတကြို ရိပမြိသဖြင့ြ ကြိတပြှုံးလိုကသ်ည်။ နောကြ လကခြံတယဟြု ပြောတော့ ကြာညိုက မတတ်ပရြပကြာ သူ့အဝတတ်ှေ တဈလှှာချင်ြး စခွှတခြလွိုကသ်ည်။
မှနှယ် ထိုငထြလုပန်ရင်ေး ကြာညိုရဲ့ လှုပရြှားမှုတွကေို ကြည့်န်သည်ေ။ ခဏချင်ြးမှာပင် ကြာညို ဝတလြဈစလဈ ဖြစ်သှားသည်။ နောကြ ကုတငဘြေးက ခုံလေးမှာ တငထြားတဲ့ မှနှယကြို ခတန်ကြေ လကထြိပလြေးကိုယူကာ ကြာညိုက သူမလကတ်ှကေို သူမဘာသာ လကပြှနခြတလြိုကသ်ည်။
“အခုကစပြီး မမမှနှယကြိုယစြား ကြှနမ် အသုံးတောခြံပါရစေ…”
မင်းညိုကလည်း သူ့အဝတတ်ှကေို ခွှတခြလွိုကသ်ည်။ ကြာညိုက မင်းညိုရဲ့ခွရင်ေးမှာ ထိုငခြလွိုကရြင်း သူ့ရဲ့လိငတ်ံကို စုပကြာ ယကကြာ ပြုစုပေးသည်။ မှနှယလြည်း ထိုငထြကို မနားတိုင်း လုပန်ရင်ေးနဲ့ ကြာညိုနဲ့ မင်းညိုကို ငေးကြည့်န်မေိသည်။ ထိုငထြလုပရြင်း ညောင်းညာတဲ့ ခံစားခကြကြိုလည်း သတိမရ။ ကုတငပြေါမြှာ ကိုယလြကန်ှီးနှောနကြပြေီ ဖြစ်တဲ့ မင်းညိုတို့ စုံတွဲကိုသာ ကြည့်န်မေိသည်။
ခဏကြာတော့မှ ဆန်ဒပြည့သ်ှားကြကာ ခဏရပကြာ အမောဖြကြသေည်။ မင်းညိုက ကြာညို့ကို လကထြိပဖြှုတပြေးပြီး ထိုငထြလုပတ်ာ အကြိမအြရအတွေကမြွားသဖြင့ြ နှေးကြေးလေးလံနပြေီဖြစ်သော မှနှယကြို မေးငေါ့ပြကာ….
“သနားပါတယ် ညောင်းနရှောပြီ… သကည်ှာတဲ့အနနေဲ့ အခွားအပြဈ ပြောင်းပေးလိုကပြါ”
ကြာညိုက မှနှယဘြကလြှည့ကြာ
“မမ ရပလြိုကတ်ော့ ပြီးရင် ဒူးထောကပြှီး ဒီကိုလာခဲ့……”
ထိုငထြလုပတ်ုန်းက အားတင်းပြီး လုပန်ပမေေဲ့ ရပလြိုကတ်ော့ မှနှယ် ကြမ်းပြငမြှာ ပုံကသွှားသည်။ ဒူးထောကပြှီး သူတို့ဆီသှားဖို့ နနသေောသာ မောပန်းလှန်းသဖြင့ြ အသကကြို မှနအြောငရြှူနရသေည်။ ကြာညိုလည်း မှနှယအြခွအနေကေို ရိပမြိသဖြင့ြ ရဘေူးတဈဘူးယူ၍ သူမအနားသှားကာ ပါးစပန်ား တေ့ပေးလိုကရြာ မှနှယ် ဟနမြဆောငန်ိုငစြှာ အငမ်းမရ သောကတ်ော့သည်။
“အဟှတ်….အဟှတ်….”
“ဖြည်းဖြည်းသောကြ……. ရသည်ေးရင်း အသကပြါ ပါသှားဦးမယ်”
ရသေောကပြှီးတော့ မှနှယ် သူမကို အပေါစြီးက မိုးကြည့်န်တေဲ့ ကြာညို့ကို မရဲတရဲလေး မော့ကြည့်မြိသည်။ ကြာညိုက ပြနအြကြည့်န်ဲ့ ဆုံသဖြင့ြ ခေါင်းလေးပြနင်ုံ့ခမွိသည်။ ကြောကရြှံ့မှုထကြ သိမင်ယမြှုက ပိုနသည်ေ။ သူမနရော လုယူခံလိုကရြသလို ခံစားရသည်။
ကြာညိုကတော့ အစီအစဉရြှိသည့အြတိုင်း ကုလားထိုငတ်ဈခုပေါြ မှနှယကြို ထိုငစြပြေီး နောကမြှီနဲ့တွဲကာ လကပြှနကြှိုးတုပလြိုကသ်ည်။ ခွထေောကတ်ှကေိုလည်း ထိုငခြုံက ခွထေောကတ်ှနေဲ့ တွဲကာ ခွုပန်ှောငထြားသည်။ အဲ့နောကမြှာတော့ ဘဲဥပုံစံ တုနခြါစကင်ယလြေးတွကေို နို့သီးခေါင်းလေးတွမှော တိပန်ဲ့ကပပြေးသည်။ မှနှယရြဲ့ မအင်ျဂါထဲကိုတော့ လိငတ်ံတုတဈခုကို ထည့်ကာ တုနခြါစသေော ခလုတကြို ဖြင့လြိုကသ်ည်။ ရငအြုံပေါကြ တုနခြါစကတ်ှကေိုပါ တဈခုပြီးတဈခု ဖြင့လြိုကတ်ော့ မှနှယ် မခံရပန်ိုငအြောငဖြစ်ကာ ပါးစပကြပင် ညည်းညူမိသည်။ ကြာကြာတော့ အသံမထွကလြိုကရြ။
ကြာညိုက ပါးစပပြိတသ်ည့ြ ဘုလုံးတပကြှိုးလေးနဲ့ ပါးစပထြဲထည့ကြာ ခညွန်ှောငလြိုကသ်ဖြင့ြ ဝူးဝူးဝါးဝါး အသံလေးသာ ထွကရြှာသည်။ တွန့လြိမရြုန်းကနန်ပမေေဲ့ မညသ်ို့မွှ အရာမထင်။ သူ့မမကြစြိရှေ့မှာပင် ကြာညိုက ကုတငပြေါတ်တ်၍ ပတလြကလြှန် လှဲခကြာ လကန်ှဈဖကကြို ဘေးသို့ ကားပေးလိုကသ်ည်။ မင်းညိုက ကြာညို့လကကြောကဝြတတ်ှကေို ကုတငတ်ိုငတ်ှနေဲ့ တွဲကာ ကြိုးနဲ့ခညွလြိုကသ်ညကြို မှငလြိုကရြသည်။ ဘေးတဈစောင်းလေး မှငန်ရတေဲ့ ကြာညို့ရဲ့ ခန်ဓာကိုယလြှလှလေးကို ခံစားနရတေော့ ခံစားမှုတွကြေားမှပင် မနာလို ဖြစ်နမေိသည်။
မင်းညိုက တုနခြါစကကြလေး တဈခုကိုယူကာ ကော့ခွှနန်တေဲ့ ကြာညို့ရဲ့ နို့သီးခေါင်းလေးတွကေို ထိကပကြာ ကလိပေးသည်။ ကြာညိုက မင်းညို ပြုသမွှကို တဈစကမြှ မငှင်းဆနပြဲ ခံယူသည်။ သိပမြကြာခငမြှာပဲ ဒုတိယအကြိမ် လိငဆြကဆြံခွင်းကို စတငတ်ော့သည်။
————————————————
“ကလင် ကလင်…. ကလင် ကလင်”
လူခေါဘြဲလသ်ံကြောင့ြ ကြာညို ခွံတံခါးကို ဖြင့ပြေးလိုကတ်ော့ အခန်းဝမှ ရဲဝေ၊ မှမှဦး၊ မှတမြိုး၊ ယဉမြင်းစငတ်ို့ စုံတွဲနှစ်တွဲကို တွေ့လိုကရြသည်။ မရင်းနှီးပမေဲ့ သိနသညေမြို့ ကြာညိုက ပြုံးပြလိုကရြင်း
“ဝငကြှပါ အဈကိုနဲ့ အဈမ ဧည့ခြန်းထဲမှာ စောင့န်ပေါတယ်”
ဟုပြောကာ အတွင်းသို့ ဝငစြပြေီး ခွံတံခါးကို လုံအောင် ပြနပြိတလြိုကသ်ည်။ ဧည့ခြန်းထဲရောကတ်ော့ TV ရှေ့မှာ ညားခါစ လငမြယားကဲ့သို့ လူကြီစယန်ကြသေော မင်းညိုတို့စုံတွဲကို တွေ့လိုကရြသည်။ ရိုးရိုးတန်းတန်းတော့ မဟုတ်။ မှနှယရြဲ့ကိုယပြေါမြှာ လညပြါတ် လကထြိပ် ခွကငွြေး အဆငတ်နဆြာ အစုံအလငန်ှင့ြ ဖြစ်သည်။ တဈဦးကို တဈဦး နှုတဆြကကြာ အသီးသီး နရောယူလိုကကြှသည်။
မှမှဦးနှင့ြ ယဉမြင်းစငတ်ို့ကတော့ မှနှယကြိုသာ စိတဝြငတ်စား ငေးကြည့်န်သည်ေ။ အကဲခတန်သေော မင်းညိုက မေးဆတပြှကာ
“ဘယလြိုလဲ ငါ့ညီမတို့ စိတဝြငစြားနကြတောလား…..”
နှစ်ဦးသား ပျိုငတ်ူလိုလို ခေါင်းငှိမပြှသည်။ မင်းညိုက ဆကပြှီး
“မှတမြိုးတို့ကော ဘယလြိုလဲ စမ်းကြည့်မြလား…..”
“အာ… အဈကိုကလဲ ကြှနန်ောတ်ို့က စိတရြှိပမေဲ့ မလုပရြကတ်ာ သိသားနဲ့…”
မှတမြိုးက ပြောသည်။
“မင်းလုပစြရာ မလိုပါဘူး။ ကြာညို လုပပြေးပါလိမ့မြယ်။ မင်းတို့က ထိုငကြှည့ရြုံပဲ ဘယလြိုလဲ…..”
“ကြှနတ်ောကြတော့ စိတဝြငစြားတယဗြွာ။ မှလေး သဘောတူမယဆြို စမ်းကြည့်ခြငွတ်ယ်”
ရဲဝကပြေောတော့ မှတမြိုးက ယဉမြင်းစငရြဲ့ မကြန်ှာကို တဈခကြကြှည့ကြာ
“ကြှနတ်ောကြောပဲ”
ဟုဆိုသည်။ မင်းညိုက အမွိုးသမီးနှစ်ယောကဘြကသ်ို့လှည့ကြာ ကြည့်တ်ော့ ယဉမြင်းစငကြ
“ဆိုးဆိုးရှားရှားတွေ အရမ်းကြမ်းတမ်းတာတွတေော့ မလုပဘြူး မှတလြား ကိုညို….”
“နငတ်ို့ မခံနိုငတ်ာတွတေော့ မလုပပြါဘူးဟာ…”
“ဒါဆိုလဲ စမ်းကြည့်တ်ာပေါ့…….”
ထိုသို့ပြောနကြစေဉမြှာပင် ကြာညိုက ဝငလြာကာ
“အဈကို ဟိုဘကအြိမလြေးမှာ အဈကို မှာထားတာတွေ အားလုံးပြငပြှီးပါပြီ။”
“အေး အေး…”
ဟုဆိုကာ
“ငါတို့သှားနှင့မြယ်။ နငပြှီးမှ သူတို့ကိုခေါပြှီး လိုကခြဲ့။ အဲ့သုံးယောကလြုံး နင့လြကအြပလြိုကပြှီ”
“ဟုတကြဲ့”
မင်းညိုတို့ ထထွကသ်ှားမှ ကြာညိုတဈယောကြ မှမှဦးနဲ့ ယဉမြင်းစငကြို ကြည့်မြိသည်။ နှစ်ဦးစလုံး အတွေ့အကြုံသဈအတွကြ စိတလြှုပရြှားနဟနေရြှိသည်။ နန်းမှနှယကြတော့ သိပမြထူးခွားသလို ကြာညို့ရဲ့ အမိန့ကြိုသာ စောင့န်သည်ေ။
ကြာညိုက ပထမဆုံးအနနေဲ့ အသင့ပြှငဆြငထြားတဲ့ လညပြါတလြေးနှစ်ခုကို စာပြဲပေါတ်ငကြာ မနီးမဝေးက ခုံတဈလုံးမှာ သှားထိုငန်သည်ေ။
“ကဲ နှစ်ယောကစြလုံး မတတ်ပရြပပြှီး လကတ်ှကေို နောကပြဈထားကြ……..”
မှမှဦးနဲ့ ယဉမြင်းစင် တဈဦးမကြန်ှာ တဈဦးကြည့်ကြာ ဖြည်းဖြည်းချင်ြး မတတ်ပရြပပြှီး လကတ်ှကေို နောကသ်ို့ ပစ်ထားလိုကသ်ည်။ ကြာညိုက မှနှယကြို ခေါင်းညှိတပြှလိုကရြာ မှနှယကြ ခကြခြှင်း သူမတို့နှစ်ဦးကို လကထြိပခြတလြိုကသ်ည်။ ခွုပန်ှောငခြံလိုကရြပြီးဆိုတဲ့ အသိနဲ့အတူ စိတဝြယ် မှှန်းကြပသ်ော ခံစားမှုကို ခံစားလိုကရြသည်။
“စာပြဲပေါကြ လညပြါတတ်ှကေို ပါးစပန်ဲ့ကောကပြှီး ငါ့အနားလာခဲ့ကြစမ်း။”
နှစ်ဦးသား ဘာစကားမှ မဆိုပဲ စာပြဲဘေးထိုငခြကြာ ခါးကို ငုံ့ကိုင်းလိုကပြှီး လညပြါတလြေးတွကေို ကိုကယ်ူလိုကသ်ည်။ နောကြ မတတ်ပပြှနထြကာ ကြာညို ထိုငန်ရော အနီးသို့ သှားကြရသည်။ ကြာညိုက သူမတို့ကို ဒူးထောကစြပြေီး လညပြင်းမှာ လညပြါတ် ပါတပြေးလိုကသ်ည်။ ပြီးတော့ မှနှယကြို လှမ်းပြောသေးသည်။
“မမရေ မမမိတဆြှတွကေေို ကြည့်ပြါဦး။ ပါပီလေးတွနေဲ့ တူသှားပြီ…….”
ခွေးနဲ့ အနှိုင်းခံလိုကရြတာပါလား ဟူသော အသိနှင့အြတူ သူမတို့စိတတ်ှေ လှုပရြှားသှားသည်။ အိမင်ယလြေးထဲက ဆကတ်ီခုံတွေ၌ ထိုငရြင်း မင်းညိုတို့ သောကစြားနကြသေည်။ မကြာမီမှာပင် အိမတ်ံခါးဖြင့သ်ံကြောင့ြ သုံးဦးသား ပြောလကစြ စကားများကို ရပကြာ အိမရြှေ့သို့လှည့ကြာ ကြည့်လြိုကကြှသည်။
လကတ်ဈဖကကြ သံကြိုးသုံးချောင်းကို စု၍ကိုငကြာ ကြာညိုက ဦးစွာဝငလြာသည်။ သူမနောကမြှာတော့ လညပြင်းမှာ လညပြါတကြိုယစြီတပ်၍ သံကြိုးနဲ့ တိရဈဆာနတ်ဈကောငလြို အဆှဲခံလာရသော ဂုဏသ်ရရှေိ အမွိုးသမီးသုံးဦး။ သုံးဦးစလုံးကို လကပြှန် လကထြိပခြတထြားသည်။ ထို့နောကြ သူမတို့သုံးဦးကို မင်းညိုတို့ရှေ့မှာ ရောငဘြောငတ်န်းလကြြ ဒူးထောကစြသည်ေ။
“အဈကိုတို့ကို အသုံးတောခြံဖို့ အဈကိုတို့ရဲ့ ဇနီးသညတ်ှေ ရောကလြာပါပြီ။”
ကြာညိုရဲ့ စကားအပေါြ မှနှယကြ မထူးခွားပမေဲ့ ယဉမြင်းနဲ့ မှမှဦးကတော့ မကြန်ှာမထားတတအြောင် ဖြစ်သှားသည်။ ယောကြွားတွကတေော့ တိတဆြိတစြှာ အခွအနေကေို စောင့ကြှည့န်သည်ေ။
“ပထမဆုံး အသုံးတောခြံမည့် သူကတော့ ယဉမြင်းစငဆြိုတဲ့ ဟောဒီ ဆရာဝနမြလေးပဲ ဖြစ်ပါတယရြှင်။”
ကြာညိုကာ ပြောပြောဆိုဆို ကနွန်ှဈယောကကြို အခန်းထောင့သ်ို့ ဆှဲသှားကာ ဒူးထောကခြိုင်းထားသည်။ နောကြ ယဉမြင်းကို လကထြိပဖြှုတပြေးလိုကသ်ည်။ လကကြောကဝြတလြေးတွကေို ဆုပန်ယရြင်း ငှိမသ်ကန်တေဲ့ ယဉမြင်းကို
“အဝတတ်ှေ ခွှတလြိုကြ”
ဟု အမိန့ပြေးသည်။ မိမိယောကြွားအပြင် အခွားယောကြွားနှစ်ယောကပြါ ရှိနသညေမြို့ ယဉမြင်း တွန့ဆြုံ့နမေိသည်။ ကြာညို့ကိုလည်း အိမဖြောတ်ဈယောကဟြုသာ သိထားသဖြင့ြ သူမအမိန့ကြို မနာခံဖို့ အသိစိတကြ ငှင်းသည်။ ထိုအတွကြ ရှှမ်းကနဲ အသံနှင့အြတူ သူမတငပြါးပေါြ နာကငွကြွိန်းစပခြှင်းကို ခံစားလိုကရြသည်။
“စောကကြောငမြက ခိုင်းတာကို ကောင်းကောင်းမလုပဘြူး ။ နှားတွလေို ကြိမတ်ို့ပေးရမယ်။”
အသုံးအနှုန်း ကြမ်းကြမ်းတွကြေောင့ြ ခံပြင်းစိတကြ တမဟုတခြှင်း ထကြှလာသည်။ သို့သောြ ကြိမလြုံးနဲ့ သုံးခကြလြောကြ ကြောကော့အောင် အရိုကခြံလိုကရြတော့ ထိုဒေါသအားလုံး ပြောကသ်ှားကာ သိမင်ယစြိတ် ကြောကစြိတတ်ှေ ဝငလြာသည်။ ကြာညိုက ကြောလညလြောကထြိရှညတ်ဲ့ ယဉမြင်းရဲ့ ဆံပငတ်ှကေို ဘယလြကမြှာ ရဈပါတကြာ ဆောင့ဆြှဲလာသည်။
အားကနဲ ညည်းသံနှင့အြတူ ယဉမြင်း ဖြည်းငှင်းစွာ မတတ်ပထြရပလြာသည်။ မကြန်ှာလေးကလည်း ရှုံ့မဲ့နသည်ေ။ ကြည့်န်ရင်ေး မှတမြိုး စိတပြူသလို သနားလည်း သနားသှားသည်။ သို့သောြ ဘာဆကဖြစ်မလဲ စိတဝြငစြားကာ မတားမှဈမိ။
ယဉမြင်းကတော့ ဆံပငအြဆှဲခံထားရသညမြို့ ခေါင်းမော့နသညေ့ြ အနအထေားနှင့ြ အဝတအြစားတွေးကို ခွှတန်ရသေည်။ ကိုယပြေါမြှာ မညသ်ည့်အဝတမြှ မကနွအြောင် ခွှတပြှီးတော့မှ ဆံပငတ်ှကေို လှှတပြေးလိုကသ်ည်။
ယဉမြင်းက သူ့မရဲ့ ဖုံးကြယအြပသ်ော အစိတအြပိုင်းတွကေို ဖုံးဖိဖို့ ကြိုးစားရှာသည်။ သို့သောြ ကြာညိုက သူမရဲ့လကတ်ှကေို ကြိုးနဲ့ခညွပြှီး ထုတတ်န်းမှာ တွဲလောင်းဆှဲလိုကသ်ည်။ မဖုံးနိုငမြကြယန်ိုင် ဖြစ်နတေဲ့ ခန်ဓာကိုယအြလှတွကေို မိမိခငပြှန်းအပြင် အခွားနှစ်ဦးကပါ စိုကကြှည့န်သညေမြို့ ရှကရြှံ့မှုနဲ့ ခေါင်းကို ငုံ့ခထွားမိသည်။ ကြာညိုကတော့ သူမခန်ဓာကိုယအြနှံ့ကို vibrator လေးနဲ့ တို့ထိကစားနသည်ေ။ နောကြ သူ့မထဲသို့ အင်ျဂါတုကြီးကို ထိုးထည့လြိုကသ်ည်။
ကြာညိုကလည်း သူမရဲ့ ရငသ်ားတွကေို လကန်ဲ့ ပြတသ်ပကြစားနသည်ေ။ မကြာမီမှာပင် vibrator တနခြိုးကြောင့ြ ယဉမြင်း တဈဆကဆြကြ တုနလြာရာ ပြီးလုပြီးခင် အနအထေားသို့ ရောကလြာသည်။ ထိုအခါမှပင် ကြာညိုက vibrator ကို ဆှဲထုတလြိုကသ်ည်။ ယဉမြင်းမှာ ဆန့တ်ငငင်င် ဖြစ်သှားကာ ကြိုးကို ဆောင့ရြုန်းနသည်ေ။ ပါးစပကြလည်း ထပလြုပပြေးဖို့ တောင်းဆိုနသည်ေ။ သူမရရှိတာကတော့ တရှှမ်းရှှမ်းနဲ့ ကိုယပြေါကြလွာတဲ့ ရိုကခြကြတ်ှပေါပဲ။
တဈစစ တိုးလာတဲ့ နာကငွမြှုကြောင့ြ ရမျမကမြီးတွေ ငှိမ်းကသွှားကာ နာကငွမြှုကို ခံစားမိလာသည်။ အထူးသဖြင့ြ ရငသ်ားတွေ တငပြါးတွလေို အသားနုနုတွကေို ပစ်မှတထြားပြီး ပစ်လှှတလြိုကတ်ဲ့ ရိုကခြကြတ်ှမှော သူမ နာကငွမြှုထကြ စိတလြှုပရြှားမှုကို အဓိက ခံစားနရသေည်။
ကြာညိုက ရိုကန်တောကို ရပလြိုကပြှီး အရိုကခြံထားရတဲ့ နရောတွကေို ဖြဖြလေး လကန်ဲ့ ပြတသ်ပပြေးသည်။ စပဖြငွြးဖငွြး နာကငွမြှုကို ခံစားရသည်။ ကြာညိုက ထုံးစံအတိုင်း ရငသ်ားထိပဖြူးလေးတွကေို မထိတထိ ကလိပြနသ်ည်။ လကည်ိုးလကမြနှင့် ညှဈသည်။ ယဉမြင်း တဟင့ဟြင့န်ှင့ြ လူးလှန့လြာသည်။ အရညတ်ှေ စိုစိစိဖြစ်နတေဲ့ သူမရဲ့ပေါငကြှားထဲ ခုဏက လိငအြင်ျဂါကြီး တိုးဝငလြာပြနသ်ည်။ ကြာညိုက ဘာမှဆကမြလုပပြဲ နောကဆြုတ် လကပျိုကကြှည့န်သည်ေ။ မကြာမီမှာပင် လမ်းဆုံးရောကကြာ အရုပကြှိုးပကြြ ခွကသွှေားတော့သည်။
ကြာညိုက လိငတ်ံတုကြီးကို ဆှဲထုတကြာ ကြိုးကို ဖြညပြေးလိုကသ်ညန်ှင့ြ ယဉမြင်း ကြမ်းပြငပြေါြ ခွကသွှေားတော့သည်။ စိုးရိမစြိတကြှောင့ြ မှတမြိုး ထိုငန်ရောမှ ယဉမြင်းအနား ရောကသ်ှားသည်။ ဝတလြဈစလဈနဲ့ ခွကနွေတေဲ့ ယဉမြင်းကို ထူကာ ထွေးပြေ့လိုကတ်ော့ ယဉမြင်း တသိမ့သ်ိမ့ြ ငိုနရှောသည်။
“မမ အဆငပြှရေဲ့လား……”
မှတမြိုးရဲ့အမေးကို ယဉမြင်းက ခေါင်းငှိမ့ပြှသည်။ စောစောက သူမဆီမှာ ပြောကဆြုံးနသေော နှေးထွေးမှုတွေ လုံခွုံမှုတွေ အငအြားတွကေ သူမခငပြှန်းရငခြှငထြဲ ခိုလှုံရသောအခါ ပြနလြညဝြငရြောကလြာသလို ခံစားရသည်။ ကြောကရြှံ့မှု သိမင်ယမြှုတွလည်ေး လွော့ပါးသှားသည်။
ကြာညိုက မင်းညိုကို လှမ်းကြည့်တ်ော့ မင်းညိုက ခေါင်းတဈခကြြ ဆတပြှသည်။ ယဉမြင်းအတွကြ လုံလောကပြှီဆိုတဲ့ သဘော။ ဒါနဲ့ ကြာညိုလည်း ယဉမြင်းခွှတထြားတဲ့ ထဘီကို ယူပြီး ယဉမြင်းအနား သှားလိုကသ်ည်။ မှတမြိုး သကပြငွြးခကြာ မူလနရောမှာ ပြနထြိုငန်သည်ေ။ ကြာညိုက ထဘီကို ယဉမြင်းကို ပစ်ပေးလိုကသ်ည်။ ယဉမြင်းက ရငလြွှားလိုကသ်ည်။ နောကမြှာ လညပြါတကြလေး ပြနပြါတပြေးကာ သော့ခလောကြ သေးသေးလေး ခတလြိုကသ်ည်။ နောကန်ှဈဖကကြိုလည်း လကထြိပခြတကြာ လကထြိပသ်ော့နဲ့ လညပြါတသ်ော့ကို သော့ခလောကတ်ဈခုနဲ့ တွဲခွိတလြိုကသ်ည်။ ပြီးတော့ ယဉမြင်းရဲ့ခေါင်းကို ပြတသ်ပကြာ
“သိပတ်ောတ်ဲ့ ကောငမြလေး”
ဟု ပြောလိုကသ်ည်။ ယဉမြင်းမကြန်ှာမှာ သိသိသာသာ အပြုံးတဈပြင့ြ ပေါလြာသည်။ ကြာညိုက လညပြါတကြှိုးကလေးကို ဆှဲသှားက မနီးမဝေးမှာ ထိုငန်သေော မှတမြိုးလကထြဲ ထည့ပြေးလိုကသ်ည်။ ခုဏက သော့တွဲလေးကို ယဉမြင်းဆီပေးကာ
“မမရဲ့ အရှငသ်ခငကြို အပလြိုကြ…”
ဟုဆိုသည်။ ယဉမြင်းလည်း မှတမြိုးကို လကန်ှဈဖကန်ဲ့ ရိုရိုသသေေ ကမ်းပေးလိုကမြိသည်။ ယောကြွားလေးနှစ်ယောကဆြီက လကခြုပသ်ံတွေ ကလွာသည်။ ယဉမြင်း ရှကဝြဲဝဲနဲ့ ခေါင်းငုံ့ထားမိသည်။ ကြာညိုက ယဉမြင်းကို မှတမြိုးခုံဘေးက ကြမ်းပြငမြှာ ဒူးထောကထြားစသည်ေ။
ဒီတဈခေါကြ အလှည့ကြတွာကတော့ မှမှဦးပေါ့။ သူမအနီးသို့ တရှေ့ရှေ့တိုးကပလြာတဲ့ ကြာညို့ကို ကြည့်ပြှီး မှမှဦး ရငတ်ှေ အရမ်းခုနန်သည်ေ။ သူမလည်း မကြာခင် ယဉမြင်းလို ခံစားရတော့မည်။ ကြာညိုက မှမှဦးကို ဆှဲထူပြီး လကထြိပန်ှင့ြ လညပြါတကြို ဖြုတပြေးလိုကသ်ည်။
“အဝတတ်ှခွှတေလြိုကြ……”
သူကတော့ ယဉမြင်းလို တွန့ဆြုတမြနေ။ ခပသ်ှကသ်ှကပြင် ဝတထြားသော အဝတတ်ှကေို ခွှတလြိုကသ်ည်။ ကြာညိုက ဝတလြဈစလဈ ဖြစ်သှားတဲ့ သူမကို လကပြှနကြှိုး စတုပသ်ည်။ ရင်းသားတွေ ဝမ်းဗိုကန်ှင့ြ လကမြောင်းတဈလွှောကြ ကြိုးတွကေ မှမှဦးကို တင်းကြပန်အေောင် ရဈပါတထြားသည်။ နောကြ ကောဇြောခင်းထားသော ကြမ်းခင်းပေါြ ပတလြကလြှနခြစွသည်ေ။
ဝတလြဈစလဈ ဖြစ်နသညေ့အြပြင် မလှုပန်ိုငအြောင် အတုပန်ှောငခြံထားရကာ ပတလြကအြနအထေားနှင့ြ သူမကို ယောကြွားသုံးယောကသ်ာ ဆန်ဒရှိလွှင် မုဒိန်းတကကြငွ့ရြုံပင်။ ထိုမွှအထိ အကာအကြယမြဲ့နသည်ေ။ သူမရဲ့ ဆီးခုံပေါြ ကြာညိုက ဆပပြှာဆီအခွို့ သုတလြိမ်းလိုကသ်ည်။ အေးကနဲ ခံစားမှုနှင့အြတူ ရငခြုနမြှနလြာသည်။ မကြလြုံးတွေ မှိတထြားပမေဲ့ အမှှေးအမှငတ်ှကေို ရိတပြဈနမှန်ေး အထိအတွေ့ ခံစားမှုကြောင့ြ သူမသိသည်။ ရငခြုနမြှနလြှန်းမက မှနလြာသညန်ှင့အြတူ မောဟိုကလြာသောကြောင့ြ အောကန်ှုတခြမ်းကို ဖိကိုကထြားမိသည်။ မကြာမီမှာပင် ရစေိုဝတန်ဲ့ သုတသ်ပပြေးခွင်းကို ခံစားရသဖြင့ြ တောရှင်းပြီးကြောင်း သိလိုကသ်ည်။ ထိုအခါမှ သကပြငွြးကိုခကြာ အသကကြို မှနမြှနရြှူနမေိသည်။
မကြလြုံးမှိတ် အမောဖြရင်ေးလှဲနတော အတောကြှာသည့အြထိ မညသ်ည့ြ ထိတွေ့မှုမှ ရောကမြလာသဖြင့ြ မကြလြုံးဖြင့ကြှညလြိုကသ်ည်။ သူမမှငကြှင်းထဲသို့ သူမကဲ့သို့ တဈကိုယလြုံး တုပန်ှောငခြံထားရသော မှနှယရြဲ့ပုံရိပကြ ဝငလြာသည်။ ကြာညိုက သူမတို့နှစ်ဦးကို မကြန်ှာချင်ြးဆိုကြ ဒူးထောကစြကော လိငအြင်ျဂါထဲ ယောကကြွားလိငတ်ံအတု တဈချောင်းစီ ထိုးထည့လြိုကပြှီး ပြုတမြကအွောင် ခါးမှာ ကြိုးနဲ့ သိုင်းခညွပြေးထားသည်။ ခလုတဖြှင့လြိုကတ်ော့ မိန်းကလေးနှစ်ယောကလြုံး ငရဲလား နတပြှညလြား မခွဲခွားနိုငသ်ော ခံစားမှုကို ရသှားသည်။
တအင့အြင့န်ဲ့ အောည်ည်းနသညေ့ြ သူမတို့နှစ်ဦးကို ဆံပငဆြောင့ဆြှဲကာ ခေါင်းတွမေော့လာတော့ နှုတခြမ်းချင်ြး တေ့ပေးလိုကသ်ည်။ မှမှဦးက ကြောငအြနပမေေဲ့ မှနှယကြ မှမှဦးရဲ့ နှုတခြမ်းတွကေို ငုံနမ်းလိုကသ်ည်။ လကပြှနကြှိုး တုပန်ှောငခြံထားရသညမြို့ ပါးစပန်ှင့ပြင် မှမှဦးရဲ့ ရငသ်ားတွကေို့ ငုံ့ကာ စို့သည်။ နှစ်ဦးစလုံး ကိုယပြေါြ ရိုကခြကြတ်ှေ တရစပ် ကလွာသည်။ အထူးသဖြင့ြ မှမှဦးတဈယောကြ vibrator၊ မှနှယရြဲ့ အပြုအစု ရိုကခြတွှကရေတဲ့ နာကငွမြှုတွေ ပေါင်းစုကာ အပြငအြထန် ခံစားနရသေည်။
သူမတို့ကို ကြည့်န်တေဲ့ ပြဲကြည့်ပြရိသတ် လေးဦးမှာ အသကရြှူရနပြင် မေ့နသည်ေ။ ခဏကြာတော့ မှမှဦးတဈယောကြ ပေါငတ်ံတဈလွှောကြ အရညတ်ှေ စီးကကြာ ခွကသွှေားသည်။ မှနှယကြတော့ တအင့အြင့ည်ည်းရင်း ဒူးထောကလြွှကသ်ား ကနွခြဲ့သည်။ ကြာညိုက မှမှဦးရဲ့ vibrator က ခလုတကြို ပိတပြေးကာ မှနှယရြငသ်ားတွကေို ကြာပြတန်ှင့ြ အဖြားခတတ်ယဆြိုရုံလေး ရိုကပြေးသည်။
“အား…. အင်း…. ခပန်ာနာလေး ရိုကပြေးပါ…..”
သူမ သတိလကလြှတ် တောင်းဆိုနသည်ေ။ ကြာညိုလည်း အနည်းငယ် အားထည့ကြာ ရိုကပြေးလိုကသ်ည်။ မကြာခင် သူမလည်း မှမှဦးလမ်းစဉြ လိုကသ်ှားသည်။
သကဆြိုငရြာ အမွိုးသားနှစ်ဦး ထိုငရြမှ ထလာသည်။ ကြာညို သူမတာဝနပြှီးပြီမို့ ထိုအခင်းအကငွြးကို ကြောခိုင်းကာ သူမအခန်းဆီ ပြနခြဲ့သည်။ သူမ အာသာဖြရန်ေ လိုနပြေီ။
————————————————–
အခွိနတ်ှေ တရှေ့ရှေ့ ကုနဆြုံးလာသည်။ စီးမံကိန်းထဲပါသှားတဲ့ လယမြှတွလေည်ေး စကရြုံတွေ အလုပရြုံတွအဖြေဈ ပြောင်းသှားသည်။ ရှာထဲက နန်းကြာညိုတို့လို လူငယတ်ှလည်ေး ဘဝနထေိုငမြှု အသီးသီးကို မပြောင်းချင်ပြဲ ပြောင်းလဲခဲ့ရသည်။
နန်းကြာညိုလည်း သုံးနှစ်ဆိုတဲ့အခွိန် ကြောကြတည်းက မင်းညိုက လှတလြပခြှင့ပြေးကာ အရင်းအနှီးပါ ထုတပြေးခဲ့သည်။ သူတို့အိမမြှာ နစဉေကြ အခွိနလြု သငခြဲ့ရသော အပခြွုပအြတတပြညာလေး အရင်းပြုကာ အဝတခြွုပသ်ည်။ နောကြ အထညဆြိုင် တွဲဖြင့ကြာ အခုတော့ အထညအြလိပ် အသေးစား လုပင်န်းရှငမြလေး ဖြစ်နပြေီ။ မင်းညိုတို့ မိသားစုတွေ သူငယခြငွြးတွနေဲ့တော့ အဆကအြသှယမြပကြြ။ အထူးသဖြင့တ်ော့ နန်းမှနှယတ်ို့ အမွိုးသမီးသုံးယောကန်ှင့ြ အဆကအြသှယမြပကြြ။
———————————————————
ဒီရကပျိုင်း ရှာကို အရမ်းလှမ်းနသညေမြို့ မှစံပါယတ်ဈယောကြ ဒီရကပျိုင်း ရှာပြနရြဦးမယဟြု တွေးနသည်ေ။ မနကစြောစော ကြောင်းလည်းသှားစရာ မရှိသညမြို့ အဆောငဝြန်းက ဒန်းလေးမှာ ကောဖြီတဈခွကန်ှင့ထြိုငကြာ ဖုန်းပြတန်သည်ေ။ ဖုန်းပြတန်သေော သူမလကတ်ှဟော သတင်းတဈခုမှာ ရပတ်န့သ်ှားသည်။ မိန်းမိနမြီဒီယာက တငထြားတဲ့ သတင်းတဈပုဒဖြစ်ပြီး…..
“ရှာမှာ လူကုနကြူးနသေူ လငမြယားနှစ်ဦးအား ဖောထြုတဖြမ်းဆီး” ဟူသော ခေါင်းစဉန်ှင့အြတူ အသကမြရှိသော ဦးမိုးသီး ဓာတပြုံနှင့အြတူ လကထြိပတ်န်းလန်းနှင့ြ ဒေါန်ှင်းဆီ၏ ဓာတပြုံ။
ခွမ်းကနဲ ကကြှဲသှားတဲ့ ဖနခြှကသ်ံသဲ့သဲ့ကို ကြာညို ကြားလိုကသ်ည်။ ဒီကလေးမ သူ့မိဘတွသတေင်း သိလောကရြောပေါ့ ။ ဒေါန်ှင်းဆီရေ ရှငဝြဋလြညတ်ော့မယဟြု စိတထြဲက ရရှတေပြှီး သူမကားလေးကို ကငွလြညစြှာ မောင်းထွကလြိုကသ်ည်။ ဖုန်းစခရငကြို မယုံနိုငစြှာ ပေးကြည့်န်သေော ကောငမြလေးရဲ့ပုံရိပကြ back မှနထြဲမှာ သေးကာသေးကာဖြင့ြ ပြောကကြှယသ်ှားတော့သည်။
ပြီးပါပြီ။
ရေးသားသူ – အမညမြသိ