ကြှကသ်ိုးတို့အိမြ
ရေးသားသူ – အမရာမောင်
သူငယခြငွြး နာမညကြ ကြှကသ်ိုး။ ငယင်ယကြတည်းက ဆော့ဖောဆြော့ဖကြ ။ ဒီကောငကြ (၇) တန်းလောကမြှာ ကြောင်းထွကသ်ှားတယ်။ အပြငလြောကအကြောင်း နောကြတယ်ေ။ ဒီကောင့်ကြောင့်ပဲ ဂွင်းထုတတလြာတာ။ နှာကိဈစကတော့ စကားပြောတိုင်းပါတယ်။ သူ့အဈမလငမြယား လိုးတာပါ ချောင်းပြီး ထုတဲ့ကောင်။
သူ့အဈမအကြီးဆုံးက လငန်ှဈယောကြ ယူထားတယ်။ ခွံဝိုင်းထဲမှာပဲ အိမဆြောကန်တယ်ေ။ ပထမယောကြြား သပြေီးတော့ ဒုတိယအိမထြောငထြူတယပြေါ့။ ဖငအြငှိမဆြုံးပေါ့ ။ ကနွောတ်ို့က မကြီးမခိုငလြို့ ခေါကြှတယ်။
သူ့အောကမြှာတော့ တငမြာဝင်း သူကတော့ ၂ လငကြှာ ။ ကလေးတဈယောကြ အမေ ။ ကြားထဲမှာ အပြောကြုန်းတဲ့ လငတ်ှကလေည်း မနည်းလှ။ ကြှကသ်ိုး အထကကြ အဈကိုက အရကသ်မား။ စိတကြောင်းရှိတယ်။ အငယဆြုံး ကောငမြလေးကလည်း အပျိုဖြန်း။ ဆတစြလူးထနပြေီ။
ကြှကသ်ိုးက ကနွောြ့အပေါြ သဘောအတောကြောင်းတဲ့ကောင်။ သူမိန်းမယူပြီးတော့ သူ့မိန်းမကို လေးဘကထြောကခြိုင်းထားပြီး ကနွောြ့ကို တံခါးအကြယကြနေ ခေါထြုတပြှီး သူ့မိန်းမစောကပြတကြို ပြတယ် ။ သူ့မိန်းမက မသိရှာ ။ ကနွောလြည်း လကန်ဲ့ ထိကိုငကြှည့်မိတယ်။
မိန်းမယူထားပမေဲ့ ကနွောန်ဲ့ အတွဲမပြတ်။ သူတို့တဈအိမလြုံးက ကနွောန်ဲ့ ကြှကသ်ိုးကို လငမြယားလို့ ခေါကြှတယ် ။ ကြှကသ်ိုးက ကနွောြ့ကို ပြောဖူးတယ်
“ငဇောြ မင်းကို စိတခြတွာ တဈခုရှိတယ်။ မင်းမှာ ကြာကူလီစိတ် မရှိတာပဲ။ ငါကတော့ ရလို့ကတော့အကုနလြိုးမှာ”
ဒါ့ကြောင့်လဲ ကြှကသ်ိုးက ကနွောြ့ကို စိတခြတွာ။ ကြှကသ်ိုးက သူ့အမေ မုဆိုးမဒေါမြှင့်နဲ့ စီးပြားမခွဲ။ ကုနကြူးတဲ့ အလုပကြို လုပရြတယ်။ အိမထြောင်ဦးစီးပေါ့။ ရထားနဲ့ ကုနကြူးတယ် ။ စွေးမှာ သူ့အမဒေေါမြှင့်က ရောင်းတယ်။ အပျိုပေါကမ် စန်ဒာရယ် ကြှကသ်ိုးရယ် အရကသ်မားရယကြ ကူလုပရြတယ်။
ကြှကသ်ိုးအမကေ လူကြားထဲတောင် အတောန်ောကတ်ာ ။ လူပျိုကြီး ဂွေးကြည့်ခွငလြို့ဆိုပြီး ပုဆိုးဆှဲခွှတတ်ာ။ အဲ့လိုနောကတ်ာကို မိသားစုစုံတိုင်း လုပလြေ့ရှိတယ် ။ ကနွောကြရှကပြှီး ပြေးရင် ဝိုင်းရီကြတာ။ ဓလေ့လို ဖြစ်နပြေီ။
ကနွောြ့စိတထြဲမှာ အမြဲစိတပြါဖီးလာတာက တငမြာဝင်း ။ သူတို့ခွံဝင်းထဲ လူရှင်းတဲ့ရကဆြို ကနွောြ တငမြာဝင်းကို ကြံဖို့ချောင်းတယ်။ ဒါပမယ်ေ့ မရဲပါဘူး။ တငမြာဝင်းကလည်း တဈလတဈခေါကတ်ော့ ကုနကြူးတယ်။ သူ့စီးပြားနဲ့သူ။
တဈရကြ နေ့လညပျိုင်း လူရှင်းတော့ တငမြာဝင်းကို တွေ့လိုတွေ့ညား သှားချောင်းတယ်။ ကြှကသ်ိုးတို့ အိမအြောကကြနေ ကြည့်နတေုန်း ဒေါမြှင့်က သူ့အိမမြကြီးကနေ …
“ဟဲ့ ငဇောြ ကြှကသ်ိုး ညက ခရီးထွကသ်ှားတယလြေ နငမြသိဘူးလား..”
လို့ ရုတတ်ရကြ လှမ်းအောတ်ော့ လန့်တောငသ်ှားသေး။ ဒေါမြှင့်က စွေးရောင်းလို့လားမသိ ။ အသံကတော့ အောကြယွြ အောကြယွြ။
“ဟဲ့ ကောငလြေး လာစမ်း ငါ့ကိုလာကူစမ်း”
ဆိုတော့ ကနွောလြည်း အိမမြကြီးပေါြ တကသ်ှားတယ်။ ဒေါမြှင့်မကြန်ှာက မကြညမြသာ။
“အဒေါြ နမကေောင်းလို့လား”
“အေးဟယ် ဟိုဟာတွေ စိတမြခပြမေဲ့ မတတန်ိုငဘြူး လာပြနန်ားရတာပဲ။ တံခါးမကြီးကို ပိတထြားလိုကြ ငဇောြ.. ကြကတ်ှေ ခွေးတွေ တကလြို့”
ကနွောလြည်း တံခါးမကြီးကို ပိတလြိုကပြှီး ဒေါမြှင့ကြ ခန်းစည်းခထွားတဲ့ အခန်းထဲကို ရှေ့ကဝငသ်ှားပြီး လိုကခြဲ့ဖို့ခေါတ်ယ်။ အခန်းထဲရောကတ်ော့ ဒေါမြှင့ကြ ကုတငပြေါြ ခွဆင်ေးထိုငခြလွိုကတ်ယ်။
“အဒေါြ ကနွောြ ဘာလုပပြေးရမလဲ”
“ငါ့ကို ဇကကြှော ဆှဲနှိပပြေးစမ်းပါ ဟယ်… အကြောတွေ တကန်တယ်ေ… ဆေးသောကတ်ာလည်း မရဘူး ဟယ်..”
ကနွောလြည်း ဇကကြှောဆှဲ ဂုတပျိုးသားတွေ နှိပပြေးတယ်။ ဆှဲကြိုးအတုတကြှီးက ဆှဲထားသေး။ ဆှဲကြိုးက ခံနတေော့ ဆှဲကြိုးကို ခွှတခြိုင်းတယ်။ ဒေါမြှင့် နှိပခြိုင်းသမွှ နှိပပြေးရတယ်။ ပေါငတ်ှင်း ကြောတွကေို နှိပခြိုင်းပြနတ်ယ်။ ပေါငတ်ှင်းကြောတွကေို ထမိနအြောကထြဲ လကဝြငခြိုင်းပြီး နှိပခြိုင်းတော့ ဒေါမြှင့်ရဲ့ အဖုတမြည်းကြီးက ပေါန်တယ်ေ ။ ကနွောလြည်း အဲ့ကမွှ မရိုးမသားစိတတ်ှေ ဖြစ်လာတာပဲ။
ဒေါမြှင့်က “ပေါငခြှံလေးကို နှိပစြမ်းပါ ကလေးရယ်” ဆိုပြနတ်ော့ စောကဖြုတကြ ပေါတ်ငကြှီး မှငန်ရတေယ်။ အသကြ ၅၀ ကြောြ လူကပိနတ်ယဆြိုပမေဲ့ ဒေါမြှင့်က အတွင်းပိုင်းအသားအရည် ပြော့တွဲမနဘေဲ ကစွလြစွန်တယ်ေ။ ကနွောြ့ကို ဆီးခုံအပေါကြိုလည်း နှိပခြိုင်းတယ်။ ထမိနကြို မပေါပြေါအြောင် နှိပခြိုင်းနမှန်ေး သတိထားမိလာတယ်။ ကနွောြ့ပေါငကြိုလည်း ပြနပြှတပြေးနတေော့ စိတကြထလာပြီး ငပဲက ထောငလြာတယ်။
ထမိနပြေါရြကန်ဲ့ကို ထထိုငပြှီး ကနွော့ကို ခွဆင်ေးထိုငခြိုင်းပြီး သူကလည်း ကနွောြ့ခွထေောကပြေါြ သူ့ခွဆင်ေးထိုငလြို့ မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် ဇကကြှောကို နှိပခြိုင်းတယ်။ နှိပန်ရင်ေးက ကနွောြ့ပေါငပြေါြ လကရြောကလြာတယ်။ ပြီးတော့ ကနွောြ့ငပဲကို ပုဆိုးပေါကြ ကိုငလြိုကတ်ယ်။ ပါးစပကြလည်း “ဒီတဈခါတော့ မိပြီ” လို့ ပြောတယ်။
ပုဆိုးလှနပြှီး လီးကို ကိုငဆြှတော့ ကနွောြ မနနေိုငတ်ော့ဘူး။ “အဒေါြ ကနွောမြရတော့ဘူး။ လှှတပြါတော့” ဆိုလည်း မရဘူး။ “အဒေါြ လရညတ်ှေ ထွကကြုနလြိမ့်မယ်” ဆိုတော့ သူ့စောကဖြုတကြှီးကို ပေါငဖြှဲကားပေးတယ်။ ကနွောလြည်း အံ့အားသင့်နတယ်ေ။ “ဘာလုပန်လေဲ ဒီထဲပန်းထည့်” တဲ့။
တကယ့်တကယလြုပတ်ော့ အပေါကကြမတည့်။ အတွေ့အကြုံ မရှိတော့ ဒေါမြှင့်ကကိုငပြှီး တေ့ပေးရတယ်။ တခါတည်း ဒေါမြှင့်စောကဖြုတထြဲ လီးဝငသ်ှားတာနဲ့ အားရှိသမွှ လိုးပစ်တယ်။ လရညကြ မကြာဘူး ထွကသ်ှားတယ်…။ ဒါပမေဲ့ ဆကလြိုးချင်န်တောနဲ့ လိုးနလေိုကတ်ယ်။ ဒေါမြှင့်က အပေးကောင်းတော့ ကြာလည်းကြာ ကောင်းလည်းကောင်း ဒေါမြှင့်လည်း ပြီးသှားတယ်။ ကနွောြ့လီးကို သုတပြေးပြီး “ပါးစပလြုံပစနေောြ။ ထပလြုပခြငွရြင်” တဲ့…..။
ဒေါမြှင့်နှင့် မထငမြှတဘြဲ စားလိုကရြတာဟာ ကနွောရြဲ့ ပြဲဦးထွကြ ကံကောင်းမှုဆိုတာ နောကပျိုင်း နှစ်ကာလတွေ အတောကြှာမှ သုံးသပသ်ိရှိရပါတယ်။ စိတလြကကြှညလြငပြေါ့ပါးပြီး ကြှကသ်ားတွလည်ေး ပြော့ပြောင်းလို့နတယ်ေ။ လူဟာ ငါစားဖူးပြီဆိုတဲ့ ဘဝငလြေးလည်း ဖြစ်နတယ်ေ။ ကြှကသ်ိုးကလည်း ပြနမြရောကသ်ေးတော့ တိုငပြငဖြောြ မရှိ။ ဒေါမြှင့်နဲ့ နေ့လညဖြကြ ဆုံရမလား။ စွေးဆိုငဖြကြ လမ်းကြုံသလိုနဲ့ ဝငပြမေဲ့ ဒေါမြှင့်ကတော့ စကားလမ်းကြောင်းလည်း ဘာမှမဖြစ်သလိုနဲ့။ နောကတ်ဈခုက ခပတ်ညတ်ည် ခပတ်န်းတန်း ဖြစ်နသလေိုပဲ။ အရူးအမဲသားကြှေးတယ် ဆိုတာ ဒါမွိုးဖြစ်မှာ။
ဒေါမြှင့်ကို အရငကြ ဂွင်းမှန်းထုတဲ့ အထဲတောင် မထည့်။ တငမြာဝင်းကသာ ထိပဆြုံး။ အခုတော့ ဂွင်းထုရတဲ့ အရသာတောင် မကြိုကတ်ော့ဘူး။ တငမြာဝင်းကိုလည်း သှားချောင်းဖို့ စိတမြလာတော့ဘူး။ ဒေါမြှင့် စွေးဆိုငမြလာဘူးဆိုတဲ့နေ့က နောကဆြုံးအကြိမ် ကြိုးစားခွင်းပါပဲ။
လှကေားအတိုင်း အိမပြေါတ်ကတ်ော့ တံခါးပိတထြားတယ်။ တံခါးခေါကပြမေဲ့ တံခါးထမဖြင့်ပေး။ ဒါတောင် ဆယမြိနဈလောကြ စောင့်သေးတယ် ။ စိတထြဲမှာ ရှကတ်ာရယ် မခံချင်စြိတ် ဖြစ်သှားတာရယကြ ကနွောြ့ကို လမ်းကြောင်း ပြောင်းသှားစတယ်ေ။ အားကစားရုံမှာ ဝိတသ်ှားမတယ် ။ အပြေးလေ့ကငွြ့တယ် ကြိုးခုနတ်ယ်။ ဒေါမြှင့်ကို အာရုံထဲက ထွကဖြို့ အားကစားနဲ့ အာရုံပြောင်းလိုကတ်ယ်။ သိပတ်ော့မလှယကြူလှ။ ကြှကသ်ိုး ကနွောြ့အိမ် လာသေးတယလြို့ ပြောတယ်။ မဆုံဖြစ်တာ မသှားဖြစ်တာ ၃ လနီးပါး ရှိသှားတယ်။
ဂွင်းမတိုကြ ဖာမခတွော့ အသားအရည် ကစွလြစွပြှီး လူဟာ လန်းဆန်းလို့နတယ်ေ ။ အားအငကြ အပြည့်။ ၆ လတဈခေါကမြှ အိမပြှနရြောကတ်ဲ့ အဖတေောင် ကနွောြ့ကို အတောအြံ့သှ ခွီးကြူးနတယ်ေ။ သုံးဖို့စွဲဖို့လည်း အတောမြွားများ အမတေို့ မသိအောင် ပေးသှားသေးတယ်။
ကနွောြ အရငကြ ဖြစ်သလိုဝ တစြားတာတွေ နထေိုငမြှုတွကအေစ ပြငပြလိုကတ်ယ်။ သန့်သန့်ရှင်းရှင်း သပခြကခြကြ။ လူကြီးဆနတ်ဲ့ အဝတအြစားကိုပဲ ဝတဖြစ်တော့တယ် ။ တောကပ် စွေးကြီးတာမွိုးတော့ မဝတ်။ နောကပျိုင်းမှ သိလာတာက ဂွင်းမထု ဖာမခဘွဲ အားကစား ပုံမှနလြုပတ်ဲ့ အကြိုးဟာ ကနွောြ့ကို အတောအြကြိုးရှိစတောပါပဲ။
ယုံမလားမသိ ။ မိန်းမတွေ ပျိုပျိုအိုအို လိငတ်ိမ်းညှှတမြှု ရှိလာတာပဲ။ ကြှကသ်ိုးအိမကြို ခဏခဏလာတာ အားနာစရာကောင်းတယ် ။ သူ့အိမသ်ှားလိုကပြါဦး အမကေ ပြောတာနဲ့ ညဘကြ ထွကသ်ှားလိုကတ်ယ်။ ဒေါမြှင့် ကြှကသ်ိုးတို့မိသားစု အစုံအလင် ထမင်းစားနတောနဲ့ ကြုံတယ်။ ကနွောြ့ကို တံအံ့တသှ ကြည့်နကြတေယ်။
ထမင်းစားပြီးတော့ ကြှကသ်ိုးတို့အိမဘြကြ သှားကြ၊ သူငယခြငွြး ၂ ယောကြ စကားတွေ ဖောငဖြှဲ့ကြပေါ့။ နှာအကြောင်း မမေးတော့လို့ ကြှကသ်ိုး အံ့သှနတယ်ေ။
အိမပြှနတ်ော့ အပြငသ်ှားမလို့လုပန်တေဲ့ တငမြာဝင်းက အဖောလြိုကပြေးပါဦးဆိုပြီး လကကြို အတင်းဆှဲတယ်။ လမ်းထဲမှာ မှောငန်တေော့ တငမြာဝင်းက ကိုယခြငွြးထိပြီး လွှောကန်တယ်ေ။ တငမြာဝင်းက
“အမတေို့ ကြှကသ်ိုးတို့အိမပြဲ နငကြလာတာ၊ ငါ့အိမကြိုလည်း လာလညပြါဦးဟယ် ။ ငါကအိမမြှာ အမြဲတမ်းရှိတယ်။ လာခဲ့နောြ”
တဲ့။ စုပရြော လာဒရြော ပြင့်တယဆြိုတာ မကြာခင် ရကပျိုင်းအတွင်း သိရတော့တာပါပဲ ။ အရငကြ အဖတတ်ောင် မလုပခြဲ့တဲ့ ၂ လငကြှာ ကလေးတဈယောကအြမေ တငမြာဝင်း ကိုယလြုံးချင်ြး လာထိပြီး ဖိတခြေါန်ပြေီ။ ကနွောြ့အနနေဲ့ တိုးတကမြှုကို မှင့်သထကြ မှင့်စချင်ေတ်ာက တဈဖကြ၊ တငမြာဝင်းရဲ့ အရပပြုပု ကိုယလြုံးကိုယထြညလြှလှနဲ့ ကြာမကြလြုံးကြာနှုတခြမ်းတွဆေီက ခေါသ်ံကို ပြနထြူးချင်တ်ဲ့ စိတကြလေးကလည်း ရှိနပြနေတ်ယ်။
မနကြ စွေးခေါင်းကြဲတဲ့ အခွိနမြှာ ကြှကသ်ိုး ကနွောြ့ကို လိုကရြှာနတယေဆြိုတဲ့ သတင်းက ကနွောြ ထိုငန်ကြေ လကဖြကရြညဆြိုငဆြီ ရောကလြာခဲ့တယ်။ ဒီသတင်းနဲ့အတူ မကြာတဲ့ အခွိနမြှာ ကြှကသ်ိုး လကဖြကရြညဆြိုငထြဲ ရောကလြာတယ်။
“သယရြင်း မင်းကို အမကေ အရေးကြီး တိုငပြငစြရာရှိလို့ ငါ့ကို လာရှာခိုင်းတယ်။ သှားရအောင်”
ဒေါမြှင့်က အိမအြပေါထြကကြ ဆကတ်ီစားပြဲခုံမှာ ဆေးပေါ့လိပဖြှာရင်း စောင့်နတယ်ေ။ ကြှကသ်ိုးကတော့ ကနွောြ့ကိုထားပြီး သူ့အိမဘြကြ ထွကသ်ှားတယ်။
“အရေးကြီးတယဆြိုလို့ အဒေါြ….”
ကနွောြ စကားစပြီး ထိုငတ်ော့
“သိပတ်ော့လည်း အရေးကြီးတယရြယ် မဟုတပြါဘူး”
ဆိုပြီး ကိဈစကို ရှင်းတယ်။ ဒီလိုပါ။ ဒေါမြှင့်က ၂ လုံးထီ စာအုပတ်ှကေို ဆှဲစားချင်တ်ယ် ။ သူတဈယောကတ်ည်း မနိုငဘြူး။ ကနွောကြ ပိုကဆြံတတန်ိုငမြှန်းသိလို့ ရှယယ်ာတဈဝကြ ပါနိုငသ်လား။ နာမညခြံပေးမှာက ဒေါမြှင့်။ စာအုပတ်ှကေို မိသားစုထဲက တဈယောကယ်ောကကြို သိမ်းခိုင်းမယ်။ ခွံဝင်းတံခါးပိတ် အိမတ်ံခါးပိတပြှီး စာအုပတ်ှကေိုစဈ၊ အလွောအြစားလုပရြုံ။ အန်တရာယ် ဖမ်းရယဆြီးရယဆြိုရင် စာအုပတ်ှေ မီးရှို့ အလှယတ်ကူ လကစြဖြောကဖြို့လည်း လှယတ်ယ်။ ပြေးပေါကလြည်း ရှိတယ်။ ကနွောလြည်း အလုပမြရှိတာနဲ့စာရင် မဆိုးပါဘူးပေါ့။ ခေါင်းငှိမ့်လိုကတ်ယ်။ အိမကြလည်း ဘာမှမပြောပါဘူး ကနွောြ့သဘော။
အလုပစြလုပခြါစက မကြှမ်းသေးတော့ စာရင်းတွေ စာအုပတ်ှေ အလွောအြစား ငှကအေစ စီစဈရတော့ ညနစေောင်း မှောငခြါနီးမှ သကပြှင်းခနွိုငတ်ယ်။ ဒေါမြှင့်ကတော့ ကနွောန်ဲ့ ကံစပတ်ယခြညွြး ပြောနတေော့တာပဲ….။ အလုပသ်ဘောလည်း ကြှမ်းသှားပြီ။ အကြိုးအမှတကြလည်း အတောရြတယ် ဆိုရမယ်။
ဒေါမြှင့်က ဆိုငကြယတ်ဈစီးဝယပြှီး စာအုပသ်ိမ်းဖို့လုပတ်ယ်။ အဲဒီမှာ တငမြာဝင်းက သူစာအုပ် သိမ်းပေးမယ် အားအားနေ ကလေးမုန့်ဖိုးရတယ် လုပမြယဆြိုပြီး ဇာတလြမ်းထဲ ဝငလြာတယ်။ ဒေါမြှင့်လည်း စွေးဆိုငခြင်း စွေးရောင်းအလုပတ်ှေ မလုပရြတော့ဘဲ အိမမြှာ အဆီအစိမ့် စားနရလေို့လားမသိ ပိနခြှောကကြပကြနေ အသားရညပြှည့်ပြီး ဆူဖြိုးလာ အသားဖြူလာတယ်။ နှစ်ထပသ်ဈသားအိမကြို မှှင့်ပြီး အိမအြောကထြပကြို အုတပြတကြားလုပတ်ယ် ။ အခန်းဖြဲ့ပြီး အိမကြို လုံခွုံလှပအောင် ပြငန်ိုငတ်ဲ့အထိ ဖြစ်လာတယ်။
ကနွောကြတော့ ကနွောြ့ အကြိုးအမှတ် ဝစေုကို အမေ့နာမညန်ဲ့ ဘဏထြဲကို ထည့်ခိုင်းထားတယ် ။ သူငယခြငွြး ကြှကသ်ိုးကို အရင်းတောင့်အောင် ပိုကဆြံ ထောကပြံ့ပေးတယ်။
ကနွောြ သတိထားမိနတော ကြာပြီ။ အရငကြတော့ အလုပဇြောနဲ့ သတိမပြုမိ။ ဒေါမြှင့်က စာရင်းလုပရြငလြည်း ကနွောန်ဲ့ ပူးပူးကပကြပ် ထိုငတ်ယ်။ လကကြိုငလြိုကြ ပေါငပြှတလြိုကန်ဲ့။ အပြငကြ လူရိပလြူသံကြားမှ ထပြီး လူလာရင် တံခါးဖြင့် မကြန်ှာချင်ြးဆိုငမြှာ ထိုငတ်ယ်။
ကနွောလြည်း သှေးနဲ့ကိုယသ်ားနဲ့ကိုယ်။ တငသ်ား၊ ရငသ်ား ငှါးစွင့် ရဆင်ေးငါးကြီးလို ဖြစ်လာတဲ့ ဒေါမြှင့်ရဲ့ အထိအတွေ့ကို သာယာမိတာ အမှနပြဲ။ ဒါပမေဲ့ ဟနဆြောငထြားရတယ်။ စကားနဲ့လည်း မှူဆှယတ်ာပဲ။
“ယောကြွားမရှိတာကြာတော့ ယောကြွားရဲ့ အပြုအစု အယုအယလေးတော့ လိုချင်သ်ား ။ တခါတလဆေို သားအိမကြတောင် ယားကြိကြိ ဖြစ်တယ်”
ဆိုပြီး အခွားအကြောင်းပြောရင်း လမ်းကြောင်းပြောင်းလာတယ်။
ဖုန်းနဲ့ အလုပရြလာတော့ တငမြာဝင်းက ဖုန်းနဲ့ စာရင်းအနှစ်ခွုပ် လှမ်းတငတ်ယ်။ အဲဒီရကကြ ၂ လုံးထီ ထွကမြဲ့ရကကြို မထွကဘြူး။ ဒီတော့ တံခါးတွေ ပိတထြားတဲ့ အိမထြဲမှာ ပူလောငအြိုကစြကန်တယ်ေ။ တံခါးကလည်း အမြဲပိတန်ကြေ ထဖြင့်လို့မရ။ ဒေါမြှင့်ကတော့ ရှင်းတယ်။ သူ့အတွကြ အခွင့်ကောင်းဆိုတော့
“အိုကလြိုကတ်ာဟယ်”
ဆိုပြီး ဘရာစီယာနဲ့ ယကခြပန်တယ်ေ။ ထမိနကြိုလည်း ပေါငသ်ားတွပေေါအြောင် လုပန်တယ်ေ။ အိမခြေါငမြိုး သှပပြှားပေါြ မိုးသီးမိုးပေါကတ်ှေ ရှာခလွာတော့
“ငဇောရြေ အိမအြပေါထြပ် တံခါးတွေ မပိတထြားဘူးလား မသိဘူး ။ မိုးပကထြည့်ကုနမြယ်။ လာကူဦး”
ဆိုပြီး လှကေားပေါြ ဦးဆောငတ်ကသ်ှားတယ်။ အောကကြနေ ဖငလြုံးကြီးတွကေို ကြည့်ရင်း တကန်ရတေော့ စိတကြမရိုးမရှ။ အရငကြ ဒေါမြှင့်နတေဲ့ အခန်းထဲ ဝငသ်ှားတယ်။
“ဒီတံခါးက အားနဲ့ဆှဲမှရမယ်၊ လာပါဦး နင့်အားသနသ်နန်ဲ့”
လို့ ခေါတ်ယ်။ တံခါးက ကြပတ်ာတော့ မှနတ်ယ်၊ မိုးလည်း လုံပါတယ် ။ တံခါးကို အားနဲ့ဆှဲနတေဲ့ ကနွောြ့ခါးကို နောကကြနေ ဒေါမြှင့် ကိုငထြားတယ်။
“ရလားကြယ့် ရလားကြယ့်”
ပြောပြီး ကနွောြ့ခါးကို ဖကပြှီး ကနွောန်ဲ့အတူ ကူဆှဲတယပြေါ့။ တကယတ်ော့ အဲဒီတံခါး အဲ့လိုဖြစ်နတော ကနွောလြည်းသိ ဒေါမြှင့်လည်းအသိ။ နို့နဲ့ နောကကြနေ ပြတန်တောက အားပိုပါနသလေိုပဲ။ အခန်းကလည်း မှောငန်တယ်ေ။
“မရဘူး အဒေါျ”
ကနွောြ နောကပြှနလြှည့်တဲ့အထိ မခွာ။ ဒေါမြှင့် ပုခုံးကို ကိုငပြှီး ကနွောလြည်း စဉြးစားနမေိတယ် ။ လုပသ်င့် မလုပသ်င့်။ အဖြားကြီးလကကြ ကြောတွကေို ပြတန်ပြေီ။ မကြန်ှာကိုမော့ပြီး ထိုးပေးနတယ်ေ။
ကနွောြ မလုပခြငွဘြူးလို့ စိတထြဲက ပြောနမေိတယ်။ ပုခုံးပေါကြလကကြို ဖယပြှီး ငှင်းမလို့။ လကန်ှဈဖကကြ ဒေါမြှင့် ဖငသ်ားဆိုငပြေါြ ရောကတ်ဲ့အခါမှာတော့ လွှပစြဈအမဓါတကြ စီးဝငလြာနတေော့တယ် ။ ဖငတ်ှကေို ဆုပကြိုင် ပြတပြေးနမေိတယ်။ စောစောက မော့ပေးနတေုန်းကတော့ ဖီးမလာ။ အခုတော့ ဒေါမြှင့်မကြန်ှာကို ဆှဲယူပြီး နှုတခြမ်းစုပန်မေိတယ်။
ဒေါမြှင့်ကလည်း ခသေူမဟုတ် ပြနစြုပတ်ယ်။ သူစုပရြင် ကိုယကြနား၊ သူနားရင် ကိုယကြစုပန်ဲ့ အပေးအယူ မွှနတယ်ေ။ လွှာချင်ြးထိရင်း စုပန်မ်းတဲ့အခါ ကနွောြ ထိန်းခွုပထြားသမွှ ပြင့်ထွကသ်ှားတော့တယ်။
ကုတငပြေါြ ဒေါမြှင့်ကို ပစ်တငပြှီး ရမကကြှမ်းတွေ နမ်းမိတယ်။ နို့တွကေိုလည်း ခပကြှမ်းကြမ်း ညှဈခွရင်ေး စောကဖြုတကြိုလည်း လကန်ဲ့ပြတန်မေိတယ်။ ဘဝမှာ ရှှဲစိုနသေော စောကဖြုတကြို ပထမဆုံး ကိုငဖြူးတာပဲ။ ဘယတ်ုန်းက ထမိနခြွှတထြားလည်းမသိ။ ကနွောြ ပုဆိုးလှနပြှီး လီးနဲ့ စောကဖြုတကြိုပြတတ်ော့ တဟင်းဟင်း ငှီးရှာတယ်။
“ငဇောြ မောငလြေး လိုးတော့ကြယ်… ထည့်ပါတော့”
လီးကို စောကဖြုတထြဲ ခပကြှမ်းကြမ်း ထိုးသှင်းလိုကတ်ော့ …..
“အား အမလေး”
လို့ အောတ်ယ်။ ကုတငစြောင်းတငပြှီး ညှောင့်ပေးတော့ လကတ်ှကေ ကနွောြ့လကန်ှဈဖကကြို ကိုငထြားတယ်။ ခပကြှမ်းကြမ်းကို လိုးပစ်ချင်စြိတကြ ကနွောြ့ကို ကစားခဲ့တဲ့ ဒေါမြှင့် ဒီတခါတော့ နင့်အလှည့်ပဲ တွေ့ကြသေးတာပေါ့ဆိုတဲ့ ကြိမ်းဝါးခဲ့မှုကို သတိရမိတယ်။
မိုးသံလသေံကြားမှာ ကုတငတ်ိုငတ်ှကေ ပဉွန်ံရံတွကေို သှားဆောင့်နတော တဒိုင်းဒိုင်း။ ဒေါမြှင့် အားအားအား အမလေး အောသ်ံကလည်း တညံညံ။ ဖငသ်ားတွေ အိကသွှားအောင် ဖိလိုးလိုကြ ပုခုံးပေါြ တငထြားတဲ့ ခွနှစ်ေဖကကြို အမွိုးမွိုး ဖြဲလိုကစြုလိုကန်ဲ့ လိုးပစ်နလေိုကတ်ယ်။
ကနွောြ နှစ်ခွီလောကြ ပြီးနပြေီ ဒါပမေဲ့ မရပဘြူး။ လီးနဲ့စောကဖြုတ် တပလြကြြ။ ဒေါမြှင့ကြို ခွဖကခြိုင်းပြီး အောကထြပကြို မခွီလာ။ အောကထြပကြ ကြမ်းခင်းမှာလည်း ထပလြိုးလိုကတ်ယ်။ အဖြားကြီးကို အငှိုးနဲ့ ကြောကသ်ှားအောင် လိုးပစ်နပမေေဲ့ ပြနရြတဲ့ ရလာဒကြ ပြောင်းပြန်။ ဒေါမြှင့် ကနွောြ့ကို သိသိသာသာ ဖကလြာတယ် ။ ခပကြှမ်းကြမ်း ဆောင့်နတယ်ေ။ ကနွောြ့ခါးကို ခွကငွြေးလိမပြှီး အတင်းဖိကပထြားနရင်ေး ငိုသံလိုလို ရီသံလိုလို အောည်ဉြးပြီး တုနတ်ကပြှီး ငှိမသ်ှားတော့တယ်။
အတောကြှာမှ ကိုဇောြ ဆိုပြီး ကနွောြ့ကို နမ်းတယ်။ ကနွောြ့လီးက အတောငမြကြ။ ဒေါမြှင့်ကို ထထိုငခြိုင်းပြီး ကနွောလြည်း ခေါင်းကို ဆံပငကြနေ ဆှဲကိုင် မတတ်ပရြပလြို့ လီးစုပခြိုင်းလိုကတ်ယ်။ အဖြားကြီးက သသခွေောခွာကို စုပပြေးသဗွာ ။ သူလည်း လင် ၂ ဆကန်ဲ့ပဲ ပညာဘယသ်ေးမလဲ ။ ကနွောြ စွဲသှားအောငကြို ပညာပြစုပတ်ာ။
လီးကိုစုပလြကြြ ကနွောြ့ကိုဘမော့ကြည့်တယ်။ ကနွောလြည်း အပြာကားထဲကလို ဖီးတကပြှီး အောရြတော့တာပဲ။ အကြောပေါင်းစုံ ဆိမ့်တကလြာပြီး လီးရညတ်ှကေို ပန်းထည့်ချင်လြာတာနဲ့ ဒေါမြှင့်ခေါင်းကို ခွုပကြိုငပြှီး ပါးစပထြဲ အဆုံးထိ ထိုးသှင်း လိုကတ်ယ်။
ဒေါမြှင့်လည်း အသကရြှူ ကြပမြှာပေါ့။ အတင်း ရုန်းတယ် အငအြားခွင်းကမမွှ။ ဒါကိုက တကယ့်ဖီလင်။ ခေါင်းကို လှှတပြေးလိုကတ်ော့မှ အဟှတအြဟှတ် ဆိုပြီး လီးရညတ်ှေ ပါးစပထြဲသီးပြီး ချောင်းဆိုးနရှောတယ်။ သိပဆြိုးတာပဲတဲ့။
ပုဆိုးမဝတသ်ေးဘဲ အိမရြှေ့ လှမ်းကြည့်မိတော့ တငမြာဝင်း တံခါးဖြင့်ဝငလြာတယ်။ အိမထြဲ မီးတွေ ကပြာကယာထွန်းပြီး အဖြားကြီးကို အသိပေးရတယ်။ ခွရောလကရြာသိမ်းပြီး အဖြားကြီး အိမပြေါမြှာ အိပပြွောန်ကြေောင်း ခွဟနေလြကဟြနန်ဲ့ ပြတယ်။ အိမအြောကကြှမ်းပြငကြ အရညတ်ှကေိုတော့ အငယဆြုံးမ ထမီယူပြီး သုတပြလိုကတ်ယ်။ အိမတ်ံခါး ဖြင့်ထားလိုကတ်ယ်။
တငမြာဝင်းလည်း ရစေိုနဲ့ ဆိုငကြယလြာထားပုံရတယ်။
“အမရေော”
“အဒေါြ အိပန်တယ်ေ အပေါထြပမြှာ”
“ဟင် ဒါဆို ပြင်းနမှောပေါ့။ အိမလြိုကခြဲ့ပါလား”
တဲ့။ ရစေိုအလှကလည်း ဆှဲဆောငန်ပြနေတ်ယ်။ ငါလုပန်ိုငပြါဦးမလားလို့လည်း သံသယ ဝငပြှနတ်ယ်။ တံခါးဝမှာ တငသ်ားတွေ တင်းကားနတောကို အသားပေးပြီး ရပစြောင့်နတေဲ့ တငမြာဝင်း အကြည့်ဟာ ကနွောြ့ကို အသနားခံနတောလား၊ ခွင်ျသေ့ကို ပြနစြားမဲ့ ကဝမေ သမငရြဲ့ အကြည့်လလေား။
ထီးအတူဆောင်းပြီး လိုကသ်ှားလိုကတ်ယ်။ ကြှကသ်ိုးအိမထြဲဝငပြှီး အာမီရမတ်ဈလုံး၊ တောကြကြဥတွေ ဝငယ်ူခဲ့တယ်။ အဝတအြစားလဲပြီး ဆံပငတ်ှေ သဘကန်ဲ့သုတပြှီး အမှည်းလုပပြေးတယ်။ တောကြကြဥ ၂ လုံး ဗိုကထြဲအရင် ပစ်ထည့်ပြီး တငမြာဝင်း လုပပြေးတဲ့ အမှည်းကို စောင့်တယ်။ စီးကရကတ်ဈဗူး လာခပြေးတာကို ဖြင့်ပြီး ဟနပြါပါ သောကန်မေိတယ်။
ဆေးလိပ် သိပမြသောကတ်တ်၊ အရကလြည်း သိပသ်ောကလြေ့ မရှိတဲ့ ငါ။ အခုတော့….။ ရမရြဲ့အရသာက အူထဲ ပူဆင်းသှားတယ်။ အမှည်းအနည်းငယစြားရင်း အရကင်ှဲ့ပေးနတေဲ့ တငမြာဝင်းဟာ တဈခွကပြှီး တဈခွကြ ပိုလှလာတယ်။ အားအငတ်ှေ ပြနလြညပြှည့်ဖြိုးလာသလို ခံစားရတဲ့ လဈမဈ အရောကမြှာ
“တောပြှီ မတငမြာဝင်း၊ ကနွောြ အတောမြူးနပြေီ မရတော့ဘူး၊ ပြနတ်ော့မယ်”
ဆိုပြီး ထလိုကတ်ာ ယိမ်းထိုးယိုငလြဲသှားတယ် ။ အမှနတ်ော့ ဒေါမြှင့်လကခြကြကြှောင့် ဒူးချောငသ်လို ဖြစ်နတော။
“ပြနမြနပေါနဲ့လား၊ မိုးစဲတဲ့ထိ နားနားနနေေ စောင့်ပါဦး”
ကနွောြ့ကို တွဲပြီး သူ့အိပယ်ာထဲ လှဲခိုင်းတယ်။ ကြမ်းပြငမြှာ မှေ့ယာခင်းထားတဲ့ အိပယ်ာပေါ့။ မိုးသကလြကလေည်း အအေးဓာတကြို သယဆြောငလြာတယ်။ ခွငထြောငခြပြေးပြီး စောငန်ဲ့ ဘေးပတလြည် ကာပေးတယ်။ ကနွောြ့ အပေါကြနကြေောပြှီး လကထြောကပြှီး ခွငထြောငကြို ဖိပေးနတေဲ့ တငမြာဝင်းဆီက ရမှေှေးနံ့ရတယ်။ ခွငထြောငကြလည်း လွှောဖြှပပြှီး သိမ်းထားတာကိုး။ အခုမှထောငတ်ော့ ပရုပလြုံးအနံ့က သန့်ရှင်းမှုကို ခံစားရစတယ်ေ။
တံခါးပိတသ်ံ ပန်းကနခြှကရြောကြ သိမ်းဆည်းသံတွေ ငှိမသ်ှားတော့မှ တငမြာဝင်း ခွငထြောငထြဲ ရောကလြာတယ် ။ လီးထိပမြှာ သားရညန်ှင့် ညှဈယူခံရသော အရသာမွိုး ခံစားနရပြေီး အိပမြကလြိုလို ဖြစ်နတယ်ေ။
အိပယ်ာ ခွငထြောင် အခင်းအာလုံး သူစိမ်းပြငပြှင် မှိနဖြွော့ဖြော့ မီးရောငကြလည်း မှောရုံတောထဲ ရောကန်သလေိုလို။ ငါဘယရြောကန်လေဲ အတောစြဉြးစားယူလိုကမြှ ကနွောြ့ကို ကြောပေး၊ ကနွောြ့လီးဆီက ထူးကဲသော အရသာ ပေးစွမ်းနသေူမှာ တငမြာဝင်းပဲ။ အိပမြကထြဲမှာ အခါခါ မယားအဖြစ် မှန်းခဲ့ရသော တငမြာဝင်း အိပမြကသ်ခငမ်။ အခုတော့ ကနွောြ့ကို ပြုစုပေးနရှောတယ်။
“အား”
လို့ ကနွောြ့မှာ အောည်ည်းမိလာရတယ်။ လီးဒဈကနေ အာခေါငအြဆုံးအထိ စုပသ်ှင်းနတောကိုး။ ကနွောြ မခံစားနိုငတ်ော့ဘူး။
တငမြာဝင်း ထမိနကြိုလှနပြှီး ကနွောြ့မကြန်ှာပေါြ ခွခိုင်းလိုကတ်ယ်။ အမှှေးတွေ ပြောငရြှင်းနတေဲ့ စောကဖြုတကြို လွှာနဲ့သိမ်းကြုံး လှနယ်ကပြလိုကတ်ာ တငမြာဝင်းဆီက ညည်းသံ ထွကလြာတဲ့အထိပဲ။
“ကိုဇောျ လိုးပါတော့”
မီးရောငဖြွော့ဖြော့မှာ ရမျမကမြကြဝြန်းလေးတွကေို ပြနကြှည့်ရင်း စောကဖြုတထြဲ ထိုးသှင်းလိုကတ်ော့တယ်။
“အင့် အမေ့ အား အ အ”
ကနွော့ လကမြောင်းကို အတင်းဖစွည်ဈ ကိုငလြာတယ်။ အားယူပြီး တစတစ ဖြည်းရာကနေ မှနမြှနလြေး လိုးပေးလိုကတ်ယ်။ တငမြာဝင်း ဘာ့ကြောင့် လငန်ဲ့ ခဏခဏ ကြဲရတာလဲဆိုတာ လကတ်ှေ့ သိလာရတယ်။
ကြှကသ်ိုးပြောတဲ့ မွှော့ဆိုတာ သူ့အဈမ တငမြာဝင်းမှာ ရှိနတောပါပဲ။ အောကကြနေ သူမက ပြနည်ှောင့်ပေးရင်း ကနွောြ့လီးတံ တဈခုလုံးကို စုပဆြှဲယူနတယ်ေ။ ကနွောလြည်း
“ကောင်းလိုကတ်ာ မိန်းမရယ်.. အခစွရြယ် ”
တငမြာဝင်းရဲ့ ဆံပငစြလေးကို သပတ်ငပြေးရင်း၊ နှုတခြမ်းလေးကို စုပရြင်း၊ ခစွတ်ယ် မိန်းမရယလြို့ ပြောပြီး လိုးနမေိတယ်။ ဒေါမြှင့်ကို လိုးထားတာရယ် အရကအြရှိနရြယကြှောင့်သာ ခဏလေးနဲ့ မပြီးသှားတာ။ တငမြာဝင်းက အတောန်ှာထနတ်ာပဲ။ ဒါ့ကြောင့် အရငယ်ောကြွားတွေ မနိုငတ်ော့ပဲ ကြဲကြ ကြာကြရတာ။
တငမြာဝင်းက အပေါကြ တကဆြောင့်ပေးပြနတ်ယ်။ ဖငကြို ရှေ့နောကြ ပစ်ညှောင့်တယ်။ စကောဝိုင်းပုံစံ လှည့်ပြီး လီးထဲက လရညကြို ညှဈယူတယ်။ အပေါအြောကြ ခပကြှမ်းကြမ်း ဆောင့်တယ်။
“အား အီး အား ဟင်းဟင်း အအား”
အပေါကြနေ ဆောင့်နရင်ေး ကနွောြ့လညပြင်းကို လကန်ဲ့သိုင်းဖကပြှီး ခေါင်းက နောကပြှနလြနကြမွတတ် ယိမ်းထိုးနတယ်ေ။
ကနွောလြည်း ပြီးချင်လြာတာနဲ့ တငမြာဝင်းကို အပေါကြနေ ခပမြှနမြှနဆြင်းခိုင်းပြီး လေးဘကထြောကြ အနအထေားနဲ့ ခပကြှမ်းကြမ်း ဆောင့်လိုးပစ်လိုကတ်ယ်။ ကနွောြ့လီးက ရှညတ်ယ် ။ ခါးတိုတဲ့ တငမြာဝင်းရဲ့ သားအိမကြို ထိုးနမေိတယ်။
“အား ကိုရယ် နာလိုကတ်ာ အား အား ဆောင့် အောင့်တယ် ပြီးတော့မယ်။ ဆောင့် ဆောင့်”
ဆံပငတ်ှပေါ နောကပြှနလြှနသ်ိမ်းပြီး ဆောင့်လိုးခတွာ လထေဲတောင် မှောကတ်ကသ်ှားသလား မသိ ။ ကာယလေ့ကငွြ့ခန်းက ဒီနရောမှာ အသုံးဝငလြှတယ်။ အိပယ်ာထဲ အသံစုံမှညပြှီး ၂ ယောကသ်ား အောည်ည်းသံနဲ့ ကနွောလြည်း တငမြာဝင်းဖင် အပေါကြနဆေောင့်ပြီး သားအိမထြဲ လီးရညတ်ှေ ပန်းထည့်လိုကမြိတော့တယ်။ ပြီးတော့ အပေါကြ မှီဖကရြင်း မှိန်းနလေိုကတ်ယ်။ ကနွောြ့ ကိုယအြလေးခွိနကြို ခံနိုငသ်ဗွာ။
မနကြ ၄ နာရီလောကမြှာ ကြေးကြေးလေး အိပန်တေဲ့ တငမြာဝင်း ထမိနကြိုလှနပြှီး ကပတ်ှန်းလေး လိုးပေးလိုကတ်ယ်။
“ကိုရယ် ဖြည်းဖြည်းနောြ မိန်းမသားအိမတ်ှေ အောင့်နလေို့”
“အာ့ဆို မလုပရြတော့ဘူးလား။”
“လုပပြါ ခံနိုငပြါတယ်။ သူများကို စွဲအောငလြုပပြှီးတော့ မထားသှားနဲ့နောြ။ ကိုဇောကြ ဆရာကြီးပဲ။ လူပျို မဟုတတ်ော့ဘူးမလား။ ပြော တငမြာ့ရှေ့မှာ ဘယန်ှဈယောကလြဲ”
ကနွောြ သူ့မကြန်ှာလေးကို ဆှဲယူပြီး နှုတခြမ်းလေးကို စုပယ်ူပစ်ပမေဲ့
“ပြောကြာ သိချင်တ်ယ်” တဲ့။
“တဈယောကတ်ည်းပါ ”
ဆိုတော့
“ဘယသ်ူလဲ”
တဲ့။ ပြောပြပါ အတင်းလုပန်တယ်ေ။
“တကယလြို့ ပြောပြရင် စိတထြဲ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူးလို့ ကတိပေးမလား ”
လို့ ပြနခြွုပလြိုကတ်ယ်။
“အင်း”
“တကယန်ောြ”
“တကယ်”
“ကိုယ့်ရဲ့ ပထမဆုံး လူပျိုဘဝကို ယူသှားသူက ယောကျခမကြီး ဒေါမြှင့်ပဲ”
“ဟယ် မမနေေဲ့”
“ကိုယ့်ကို စိတဆြိုးလား မိန်းမ”
“မဆိုးပါဘူး ”
နောကကြနေ လိုးပေးနရင်ေး သူ့အမနေဲ့ ဘယလြိုဘယပြုံ လိုးကြတယဆြိုတာကို ခရစေေ့တွင်းကြ မေးနသဗွော။ ဘယန်ှဈခါ ဘယန်ရောကအစ အဲ့လိုပြောပေးနရင်ေး အရညတ်ှေ စိမ့်ထွကလြာပြီး တငမြာဝင်း ကောင်းနတယ်ေ။ ပကလြကဆြှဲလှနပြှီး လီးကို အဆုံးထိသှင်း ပြီးပြနန်ုတ်။ အစိကို ချောထြိုးလိုကြ သှင်းလိုကြ ထုတလြိုကြ လုပပြေးတော့ ကနွောြ့ကို အတင်းဆှဲဖကလြာတယ်။
တငမြာဝင်း ပြီးခွငန်ပြေီ။ ခပသ်ှကသ်ှကြ လိုးပေးလိုကတ်ော့ မကြာဘူး ကနွော့ကြို အတင်းဖကပြှီး ငှိမကြသွှားတယ်။
သူပြီးပမေဲ့ ကနွောကြ မပြီးသေးဘူးလေ။ ဒါမွိုးကို ချောင်းနတော။ ပေါငန်ှဈချောင်းကိုမ ပုခုံးပေါြ ခွနှစ်ေချောင်း ပစ်တငပြှီး လိုးပစ်လိုကတ်ယ်။ တငမြာဝင်း အောလြိုကတ်ာဗွာ။ ပြီးတော့ လေးဘကထြောကခြိုင်းပြီး ထပဆြှဲလိုကတ်ာ တငမြာဝင်း ငိုသံပါ ထွကလြာတယ်။
“ကိုနာတယ် အား အား ဟင့် ဟင့် တောပြါတော့ ကိုရယ် ယောကြွားရယ်”
ဒါမွိုးဆှဲခွှတခြငွန်တော တငမြာဝင်းလို့ စိတထြဲက ပြောနမေိတယ်။ တငမြာဝင်း အောလြလေေ ကနွောလြိုးလို့ ကောင်းလလပေေါပဲ။ လှကြေီးထိုးရိုးရိုး ပြနဆြှဲလှနပြှီး လိုးတော့မှ ကနွောြ ပြီးချင်လြာတယ်။ စောကစြိကို လကန်ဲ့ဆှပေးပြီး သုတရြညကြို ပန်းထည့်တော့မှ တငမြာဝင်းလည်း နောကတ်ခွီ ထပပြှီးသှားပြနတ်ယ်။ နာကငွမြှုနဲ့ရတဲ့ အရသာကို တငမြာဝင်း စွဲသှားတယဆြိုတာ ကနွောြ သိလိုကတ်ယ်။
“လူရိပလြူခွေ ကြည့်ဦး ကို”
မနကအြလင်းရောင် ဝိုးတဝါးမှာ တံခါးအသာလှပလြို့ ဖိနပသ်ံမကြားအောင် လွှောကလြာခဲ့တယ် ။ ဒေါမြှင့် တံခါးဖြင့်သံ ကြားရတယ်။ တငမြာဝင်း လှမ်းကြည့်နတော သိနတေော့ ခွံတံခါး အသာဖြင့် ကိုယ့်အိမကြိုပြနတ်ာ ကောင်းပါတယလြပေေါ့။
တငမြာဝင်းတော့ အီစိမ့်ပြီး ကနွန်ခေဲ့မှာ သချောတယ်။ လမ်းလွှောကရြင် ထော့နဲ့ထော့နဲ့ ခွထေောကြ နာနသလေိုလိုနဲ့ လှမ်းနတောကို ညနဘကေမြှာ တွေ့ရတာပဲ။ ခစွစြဖြယ် မကြစြောင်းတွေ ထိုးလို့ပေါ့။ ကိုယ့်ထကြ အသကခြုနှစ်နှစ်လောကြ ကြီးပမေဲ့ ကိုယ့်ထကြ ငယသ်ှားသလိုပဲ။
လူရှင်းလို့ ညလာခဲ့ရမလား ဆိုတော့ နှစ်ရကလြောကြ နားပါရစေဦးတဲ့။ ကနွောလြည်း ဒေါမြှင့်တဈလှည့် တငမြာဝင်း တဈလှည့် လိုးပေးနတော (၂) နှစ်လောကကြှာတော့ အငယဆြုံးမလေး စန်ဒာနဲ့ ကနွောြ့ကို သဘောတူ ပေးစားကြတယ်။
ကနွောကြလည်း ငှင်းမနဘေူး ။ ခေါင်းညိမ့်လိုကတ်ယ်။ ဟီး ………..။
ပြီးပါပြီ။