ဘတဈြကားတိုးစီးခိုကမြှာသာယောကြွားများနှင့ထြိဖူးသော ကသေီဝင်းခမွာတခါတလမှောတော့ ကားပေါမြှာလီးနှင့ြ အထောကခြံရတတသ်ည်။ အရှကသ်ည်းပြီးငှိမန်မှေုကြောင့သ်ကောင့သ်ားများကပိုကဲကာ သူမ၏တငပြါးကြီးနှစ်ခုကြားထဲသို့လီးနှင့ဖြိကပကြာတဆတဆြတည်ှောင့တ်ာမွိုးလည်းကြုံဖူးသည်။ထိုသို့ကြုံရသောနေ့မွိုးတွင် အိမပြှနရြောကသ်ညန်ှင့ြ အာသာဖြမေိသညအြထိသူမစိတတ်ှထကြေှခဲ့ဖူးသည်။ဖိုမ သဘာဝအရဖြစ်လေ့ရှိသညဟြုသာသူမထငခြဲ့သည်။စိတထြလှယသ်ော ရမျမကကြှီးသောသူမကိုယသ်ူမ မရိပမြိခဲ့။လကထြပရြနသ်ဘောတူပြီးသည့န်ောကမြှာတော့အနတ်ီနှယကြ ကားနှင့ယ်ာဉမြောင်းပေးထားသောလြည်းဆေးရုံအသှားအပြနလြောကသ်ာသူမသုံးသည်။လီးနှင့အြထောကခြံရတာတွမကြေုံရတော့ခွေ။
သို့သောယ်ာဉမြောင်း၏မကြလြုံးများဖြင့တ်ော့အထောကခြံရသည်။သူမအောကြ ၂ နှစ်ခန့င်ယသ်ောယာဉမြောင်းကောငလြေးကသူမခန်ဓာကိုယကြိုတပမြကသ်ောအကြည့်မြွားဖြင့ခြိုးခိုးကြည့်လြေ့ရှိမှန်းမိန်းကလေးသဘာဝအရသူမသိသည်။ဖြံ့ထွားတောင့တ်င်းသောခန်ဓာကိုယန်ှင့ခြွောမောလှပသောမကြန်ှာပိုငရြှငဒြေါကတ်ာကသေီဝင်းအဖို့တော့ထိုသို့အကြည့်ခြံရပေါင်းများနပြေီမို့မထူးဆန်းတော့။ယခုတော့ ရမျမကထြနန်ခေိုကမြှာ ခငပြှန်းလောင်းမဟုတသ်ူတယောကြ၏ရငခြှငထြဲကိုအမှတမြထငရြောကသ်ှားရာမှ မွှောလြင့မြထားသောပြေ့ဖကန်မ်းစုပမြှုတွသောမက တင်းမို့သောရငသ်ားတွကေိုပါကိုငတ်ှယဆြုပန်ယခြှင်းခံလိုကရြသောအပျိုစငမြလေး ဒေါကတ်ာကသေီဝင်းခမွာ မဖြစ်သင့မြှန်းသိလကြန်ှင့ြ “ဟင့အြင်း–ဟင့အြင်းကြာ”ဟုသာ တိုးတိုးငှငင်ှငင်ှင်းဆနရြင်း ရုန်းကနမြှုလုံးဝမပြုမိပဲ
သူမစောကဖြုတကြိုတကလြိုးဖို့ခေါမြှန်းသိသိကြီးနှင့ပြင် ကုတငပြေါသ်ို့တွန့ဆြုတတ်ှန့ဆြုတဖြှင့လြိုကပြါခဲ့မိခွပြေီ။ကာမအမှောငအြတွင်းကရွောကန်သေောဒေါကတ်ာကသေီဝင်းမှာ အလိုးခံရဖို့သာဆန်ဒပြင်းထနန်ပြေီး ဘာကိုမှမစဉြးစားနိုင်။ကုတငစြောင်းမှာအတူယှဉထြိုငပြှီးသူမနှုတခြမ်းလေးအားအငမ်းမရစုပန်မ်းရင်း ရငသ်ားတွကေိုဆုပန်ယခြှင်းအားလည်းမကန့ကြှကမြိ။အင်ျကြီကြယသ်ီးတွကေိုဖြုတန်ခွေိနမြှာလည်း”ရှကစြရာကြီးကြာ”ဟုသာပြောပြီးတားမှဈခွင်းမပြုမိသော ဒေါကတ်ာကသေီဝင်းမှာ ခဏအတွင်းမှာပငအြပေါပျိုင်းဗလာကငွြးသှားရသည်။ရမျမကစြိတန်ှင့ရြှကစြိတတ်ို့ကြောင့မြကြန်ှာလှလှလေးမှာနီမှန်းနသည်ေ။
နှုတခြမ်းအစုံကိုထပစြုပရြင်းအိပရြာပေါသ်ို့လှဲခလွိုကတ်ော့ အလိုကသ်င့ပြကလြကကြလေးဖြစ်သှားသောဒေါကတ်ာကသေီဝင်းခမွာ ရငတ်ှတဒေိန်းဒိန်းခုနလြာသည်။သူမနှုတခြမ်းလေးကိုစုပထြားရာမှပြှတကြနဲခွာလိုကပြှီး အပျိုစငရြငသ်ားဖြေးဖြေးမို့မို့ကိုပါးစပထြဲဝငသ်လောကင်ုံယူလိုကပြှီးအားနှင့စြို့လိုကတ်ော့ သူမရငပြတလြေးကော့သှားပြီး
“အို-အဟင့ဟြင့ြ–အာ–အင်းဟင်းဟင်း”
နို့ကိုငတ်ာပငမြကြုံဖူးသေးသောအစိမ်းသကသ်ကအြပျိုစငလြေးခမွာ နို့စို့ခံလိုကရြတော့ရငထြဲမှာကလိကလိဖြစ်သှားကာ အသဲတွအေူတွတလေိမ့လြိမ့ဖြစ်ကုနသ်ညအြထိခံစားလိုကရြသည်။စောကဖြုတထြဲကအရတွရှေေှဲစိုနတောကိုလည်းသိနသည်ေ။မကြာခဏလကဖြှင့အြာသာဖြလေေ့ရှိသူမို့ ကာမစိတတ်ှထကြေှနပြေီမှန်းသူမကိုယသ်ူမသိနသည်ေ။သို့သောယ်ခုလောကအြပြင်းအထနထြကြှတာမွိုးတခါမှမကြုံဖူးခဲ့။မသင့တ်ောမြှန်းသိသောလြည်း အလိုးခံချင်စြိတကြိုထိန်းမရ။ဘယသ်ူပဲတကလြိုးလိုး အလိုးခံရဖို့သာအရေးကြီးနသည်ေ။သူကလည်းအခွိနဆြှဲလိုပုံမရ။သူမစိတမြပြောင်းခင် ရအောငလြိုးဖို့ သူမဝတထြားသောထမီကိုဆှဲခွှတသ်ည်။
“အို–မောငလြေး–ဘာ–ဘာလုပမြလို့လဲ–မမရှကတ်ယ်”
ဟနလြုပပြှောနသေောသူမမကြန်ှာကိုသူကစေ့စေ့ကြည့်ပြှီးစကားတခွန်းပြောလိုကသ်ည်။သူ့စကားကြောင့ြ သူမ ဖိန်းကနဲရှိန်းကနဲဖြစ်သှားသောလြည်း ဟနလြုပကြာ
“ဟာကြာ–မဖြစ်သင့ဘြူးနောြ”
သူမထိုသို့ပြောသောလြည်း
အိပရြာပေါမြှာအပေါပျိုင်းဗလာကငွြးပြီးပကလြကလြှနပြေးထားကာ နို့စို့ခံနသေော ဒေါကတ်ာကသေီဝင်း၏စကားကိုအရေးလုပစြရာမလိုတော့ပြီမို့ ထမီနှင့အြတွင်းခံဘောင်းဘီအဖြူလေးကိုဆှဲခွှတပြဈလိုကတ်ော့
“ဟာ ဟင် အို” ဟုသာအသံလေးထွကပြှီးသူကပင်
တငပြါးကြှပေးတာlခွသလေုံးလေးမှှောကပြေးတာတို့ဖြင့ြ သူခွှတရြလှယအြောငလြုပပြေးလိုကသ်ေးသည်။ယောကြွားတယောကကြ သူမကိုတကလြိုးရနအြတွကြ အဝတတ်ှအခွှေတခြံရတာပထမဆုံးမို့ရှကစြိတန်ှင့အြတူ ကာမစိတတ်ှကပေို၍ထကြှလာခဲ့သည်။အခုတော့ဒေါကတ်ာကသေီဝင်းမှာ ကိုယလြုံးတီးဖြစ်သှားရခွပြေီ။ရမျမကထြနန်သေောလြည်းအပျိုစဈစဈလေးဖြစ်သည့အြပြင် မသင့တ်ောသ်ောကာမဆကဆြံခွင်းကိုကြူးလှနရြတော့မှာမို့ရှကစြိတကြှောင့မြကြလြှှာလေးခထွားသောဒေါကတ်ာကသေီဝင်း၏မို့မောကသ်ောနို့အုံကြီးများ ပြည့တ်င်းဖြူဖြေးသောပေါငတ်ံကြီးများနှင့ြ ဖောင်းတင်းနသေောစောကဖြုတကြှီးတို့ကိုကြည့်ရြင်းသူက သှူု့ကိုယပြေါမြှအဝတအြစားတွကေိုခွှတလြိုကပြှီး သူမပေါငလြုံးဖြေးဖြေးကြီးတွကေိုကားလိုကသ်ည်။
အမှေးပါးပါးလေးသာပေါကန်သေောအပျိုစငစြောကဖြုတကြှီး၏ဆှဲဆောငမြှုကြောင့ြ ခုနဈလကမြခန့ရြှညပြှီးတလကမြခွဲရပေိုကလြုံးခန့တ်ုတသ်ည့လြီးချောင်းကြီးကငေါကကြနဲပငဖြစ်သှားသည်။စောကဖြုတကြှီးကိုလကဝြါးဖြင့အြုပကြိုငလြိုကတ်ော့လကသ်န်းတဆဈခန့ရြှိသောစောကစြေ့ကခွှန်၍ထောငန်ပြေီး စောကဖြုတထြဲကအရညကြှညတ်ှရှေှဲနဈနတောသိလိုကရြသည်။စောကဖြုတအြကိုငခြံလိုကရြသောဒေါကတ်ာကသေီဝင်းမှာ တဟင်းဟင်းငှီးကာကော့တကသ်ှားရသည်။ဖြေးအုဖောင်းတင်းနသေောစောကဖြုတကြှီးကို သုံးလေးခကြဖြစွည်ှဈလိုကတ်ော့ဒေါကတ်ာကသေီဝင်း၏ပေါင်ံလုံးကြီးတွစေုလိုကကြားလိုကဖြစ်သှားသည်။
သူကကသေီဝင်း၏ပေါငန်ှဈလုံးကြားမှာဆောင့ကြှောင့ထြိုငဖြို့စိတကြူးလိုကပြှီးမှ အပျိုစဈစဈလေး၏စောကဖြုတကြိုသူ့လီးချောင်းကြီးထိုးသှင်းလငွရြုန်းမှာစိုးသောကြောင့ြ ခွသလေုံးသားလေးနှစ်ဖကကြိုသူ့ပုခုန်းပေါထြမ်းတငလြိုကသ်ည်။ဒေါကတ်ာကသေီဝင်းကလည်းအလိုးခံရနအြတွကအြလိုကသ်င့န်ပေေးနသည်ေ။သူကသူမခန်ဓာကိုယပြေါမြှောကခြလွိုကတ်ော့သူမပေါငကြှီးတွကေ ရငပြတန်ှင့ထြိလုမတတဖြစ်ကာ စောကဖြုတကြှီးကအောကမြှာစူထွကလြာသည်။သူမ မရုန်းနိုငစြရနေခြွိုင်းအောကမြှလကလြွှို၍ပုခုန်းတဖကကြို တင်းတင်းကိုငလြိုကပြှီး ကနွလြကတ်ဖကန်ှင့သ်ူ့လီးကြီးကိုကိုငကြာသူမစောကဖြုတအြကြဲကြောင်းအတိုင်းလေးငါးခကြပြှတဆြှဲရင်း
“မမ–ကြှနတ်ောသ်ှင်းလိုကတ်ော့မယန်ောြ”
ပူနှေးမာတောငန်သေောလီးချောင်းကြီးကသူမစောကဖြုတကြိုလာထိကတည်းက အလိုးခံရတော့မညဟြူသောအတွေးဖြင့ရြငတ်ဖိုဖိုဖြစ်သှားရသောသူမမှာသူကထိုသို့ပြောလိုကတ်ော့ အင် လိုလို အင်း လိုလို ခွဲခွားမရသောအသံလေးထွကသ်ှားရသည်။ဘယလြီးမှအသှင်းမခံဖူးသေးသောစောကဖြုတကြို မှုတပြေးချင်သ်ေးသောလြည်း သူမ၏ကာမစိတမြကခွင် ရအောငလြိုးထားရမှာမို့ သန့စြငသ်ောအပျိုစငစြောကဖြုတကြို မှုတဖြို့မစဉြးစားတော့ပဲ စောကဖြုတအြဝမှာလီးကိုတေ့လိုကသ်ည်။လီးအသှင်းခံရတော့မညမြှန်းသိလိုကသ်ောသူမ၏နှုတခြမ်းလေးအလိုလိုပြင့ဟြလာပြီး သူ့လကမြောင်းကိုလည်းသူမလကဖြဝါးနုနုလေးဖြင့ဆြုပကြိုငလြိုကမြိစဉြ
“ဗှဈဗှဈဗှဈ–ပြှတဗြှဈ”
“အား—အ–အင်း”
လီးထိပကြှီးကသူမစောကဖြုတထြဲကိုဒဈမှုတသ်ညအြထိဝငလြာတော့ တင်းကနဲဖြစ်သှားပြီးအနည်းငယန်ာသောလြည်း သူမငှီးရုံလေးသာငှီးလိုကမြိသည်။
သူက လီးကိုငထြားသောလကကြိုလှှတပြှီး သူမ၏ကနွပြုခုန်းတဖကကြိုပါတင်းတင်းကိုငကြာ လီးဒဈကြီးကို အဝငအြထွကလြေးငါးခါလုပပြေးရင်း
“မမ–ဝငလြား”
“အင်း–ဝင်–ဟာကြာ–မင်းကလည်း–အာ့”
ဝငတ်ယဟြုပြောမိမလိုဖြစ်ပြီးမှ အပျိုစငလြေးရှကသ်ှားပြနသ်ည်။
“ထပသ်ှင်းလိုကမြယန်ောြ”
ဒီတခါတော့သူမအသံမထွကတ်ော့။မရုန်းနိုငအြောငရြငပြတခြငွြးဖိကပလြိုကတ်ော့ လုံးဝန်းတင်းမို့နသေောနို့ကြီးနှစ်လုံးက နူးညံ့သောအထိအတွေ့ကိုပေးနပြနေသ်ည်။ပါးပြငလြေးကိုနမ်းလိုကပြှီး စောကဖြုတထြဲမှာဒဈမှုတန်သေောလီးချောင်းကြီးကို သုံးလေးကြိမခြန့အြသှင်းအထုတလြုပပြေးလိုကတ်ော့အရတွထေပေရြှှဲလာခိုကမြှာ တလကမြခန့ထြပသ်ှင်းလိုကသ်ည်။
“အား–ရှီး–နာ–နာတယမြောငလြေးရယ်–အား”
အရတွရှေေှဲနသေောလြည်း အပျိုစငစြောကဖြုတထြဲကို ကြီးထွားသောလီးချောင်းကြီးအသှင်းခံရခွင်းမို့လီးတဝကပြငမြဝငသ်ေးသောလြည်း နာကငွမြှုကိုခံစားလိုကရြသဖြင့ြ သူမမကြန်ှာလှလှလေးရှုံ့မဲ့သှားရသည်။
“သှင်းကာစမို့ပါမမရယ်–လီးတဆုံးသှင်းပြီးသှားရငမြနာတော့ပါဘူး–မမကို ကောင်းကောင်းလေးလိုးပေးမှာပါ”
“ဟာ–ဘယလြိုကြီးပြောပြနတ်ာလဲ”
သူမနားရှကသ်ှားသောလြည်း စိတကြပို၍ပါလာမှန်းသူမကိုယသ်ူမသိလိုကသ်ည်။အပျိုစောကဖြုတကြို ပထမဆုံးလီးအသှင်းခံရလွှငအြစပိုင်းမှာနာကငွလြိမ့မြညဆြိုတာတော့ မိန်းကလေးတိုင်းသိကြသလိုသူမလည်းသိသည်။သာမနအြခွိနမြှာသာ လီးအသှင်းခံရမှာကြောကကြှသောလြည်း အလိုးခံချင်စြိတပြှင်းထနလြာခွိနမြှာတော့ လီးဘယလြောကကြှီးကြီးမကြောကမြရှံ့(အခွို့ကတော့ ကြောကကြှောကန်ှင့ပြင် လိုလားစွာ)လီးအသှင်းခံတတကြှတာမိန်းကလေးတို့သဘာဝမို့ သူမလည်းနာကငွမြှုကိုအံကြိတပြှီး လီးအသှင်းခံဖို့ဆုံးဖြတလြိုကသ်ည်။အခန်းထဲမှာလအေေးစကဖြှင့ထြားသောလြည်း သူမနှာသီးဖြားလေးမှာခွှေးလေးတွစေို့လာသည်။သူကအသာထပဖြိသှင်းလိုကတ်ော့ သူမနားထဲမှာဗှဈကနဲအသံကြားလိုကရြပြီးလီးတဝကခြန့ဝြငလြာသည်။
“အားအား–အမလေးလေး–နာတယ်–နာတယ်–အား
ဖြေးဖြေးသှင်းပါမောငလြေးရယ်–နာလိုကတ်ာ–အား
တဈဆို့ဆို့ကြီး–အား”
သူမ နာကငွမြှုကြောင့မြကြလြုံးလေးပြင့လြာပြီး ငိုမဲ့မဲ့လေးပငဖြစ်လာရသည်။လီးအသှင်းခံနရသေောစောကဖြုတထြဲမှာလည်းတင်းကပြကြပြကြှီးဖြစ်နသည်ေ။
“ခဏလေးပါမမရယ်–မမစောကဖြုတထြဲမှာကြှနတ်ော့လြီးချောင်းကြီးက တဈလဈကြီးဝငန်ပြေီ–ခဏလေး”
လီးတဝကလြောကသ်ာသှင်းပြီးဝငသ်လောကန်ှင့ပြငအြသာအယာလိုးနလေိုကသ်ည်။လိုးချင်လြှန်းလှသောစောကဖြုတကြှီးကိုလကတ်ှေ့လိုးနရပြေီမို့ လီးတဆုံးမဝငသ်ေးသောလြည်းအရသာရှိလှသည်။ပထမဆုံးအခွီမှာ လီးကိုကြောကမြသှားစရန်ေ တဝကန်ှင့ပြငပြှီးအောငလြိုးပေးဖို့ဆုံးဖြတလြိုကသ်ည်။အမှှေးပါးမပေါကရြငအြပျိုပဲမို့ အပျိုစငစြောကဖြုတကြိုမှုတခြှင့လြည်းရနိုငသ်ည်။အသာလေးထပဖြိလိုကတ်ော့
“အားအ–နာပါတယဆြို”
“မမသိပန်ာနရငေထြပမြသှင်းတော့ဘူးလေ–ဝငသ်လောကန်ဲ့ပဲလိုးမယန်ောြ”
စောကဖြုတထြဲမှာလီးအသှင်းခံနရပြေီဖြစ်သောလြည်း လိုး ဟူသောစကားကိုကြားတော့အပျိုစငလြေးရှကသ်ှားရပြနသ်ည်။ပုခုန်းပေါမြှာထမ်းထားသည့ခြှသလေုံးလေးတွကေိုပြနခြကြာ သူမမကြန်ှာပြငအြနှံ့နမ်းရှိုကလြိုကပြှီးအသာအယာစလိုးသည်။စောကဖြုတန်ှင့လြီးအဝငအြထွကမြှာတပြှတပြှှတမြှညသ်ံများကိုနှစ်ယောကလြုံးကြားနရတေော့ရမျမကကြပို၍ထနလြာကြသည်။နူးညံ့အိစကသ်ောစောကဖြုတအြတွင်းသားနုနုလေးများကို ပူနှေးမာကြောသည့လြီးချောင်းကြီးကပြတတ်ိုကန်မှေုကြောင့ထြူးခွားသည့ကြာမအရသာကိုလည်းခံစားလာရသည်။
လကဖြှင့အြာသာဖြသညေထြကအြဆပေါင်းများစွာသာသောအလိုးခံရသည့အြရသာကိုဒေါကတ်ာကသေီဝင်းလကတ်ှေ့သိလာသည်။မကြတ်ောငလြေးစင်းကာအလိုးခံရင်း သူ့လကမြောင်းကိုတခကြတ်ခကြဖြစွည်ှဈလာသောသူမကိုကြည့်ရြင်း အလိုကသ်ိစွာခပသ်ှကသ်ှကလြိုးပေးလိုကသ်ည်။တင်းကပြန်သေောလြည်းအရညတ်ှရှေှဲနသဖြေင့လြီးအဝငအြထွကကြစီးပိုငန်ရေုံမှလှဲ၍အခကအြခဲမရှိ။
“ကောင်းလိုကတ်ာမမရယ်–မမစောကဖြုတကြှီးကလိုးလို့ကောင်းလိုကတ်ာ” ဟုပြောရင်းနို့စို့ပေးလိုကပြှနရြာ စောကဖြုတကြိုလီးဖြင့အြလိုးခံရင်းအရသာတွေ့လာခွိနမြှာ အပေါပျိုင်းမှာပါနို့စို့ခံလိုကရြတော့ ဒေါကတ်ာကသေီဝင်းလူးလှန့ကြော့ပြံလာတော့သည်။
ပေါငကြှီးနှစ်လုံးကိုကားပေးကာ
“အင်းဟင်းဟင်း–မောင်–မောငလြေးရယ်–အာ–“
ငှီးငှူသံများထွကလြာပြီး သူမကိုတကလြိုးနသေောသူ့ကိုအတင်းပြနဖြကလြိုကမြိတော့သည်။သူလည်းလီးတဆုံးသှင်းချင်စြိတကြိုမနည်းထိန်းနရသေည်။
နို့နှစ်လုံးကိုတလုံးပြီးတလုံးစို့ရင်းခပသ်ှကသ်ှကလြိုးပေးလိုကရြာ သူမအရသာအရမ်းကောင်းလာပြီး
“မောငလြေး–အားအား–မောငလြေးရယ်–“
သူမစောကဖြုတကြှီးကော့ကော့တကလြာပြီးပထမဆုံးတခွီပြီးသှားလတေော့သည်။သူလည်းသုကကြိုမထိန်းတော့ပဲဆကတ်ိုကလြိုးလိုကပြှီးဒေါကတ်ာကသေီဝင်း၏အပျိုစငစြောကဖြုတဖြောင်းဖောင်းကြီးထဲသို့သုကရြညပြူများပန်းထုတလြိုကတ်ော့သည်။
သုကရြညမြွားပန်းထည့ပြေးလိုကပြှီးသောလြည်း ကြိုတငသ်ောကထြားသောကာမအားဆေးအရှိနကြှောင့ြ လီးကြီးကတောငန်ဆေဲ။စိမထြားချင်သ်ောလြည်းသူ့ပုခုန်းကို ဒေါကတ်ာကသေီဝင်းကအသာတွန်းလိုကသ်ဖြင့အြလိုကတ်သိဆင်းပေးလိုကသ်ည်။အလိုးခံတုန်းကခံခဲ့သောလြည်း ယခုမှရှကန်သေောဒေါကတ်ာကသေီဝင်းမှာ မကြလြုံးမဖြင့ရြဲ။လှုပလြည်းမလှုပရြဲပဲ ပေါငကြှီးနှစ်လုံးကိုပူးကပကြာပကလြကကြလေးငှိမန်ဆေဲ။လီးတဆုံးမဝငခြဲ့သောလြည်း ဘယလြီးမှအသှင်းမခံဖူးသေးသည့အြပျိုစငစြောကဖြုတမြှာ ခုနကအလိုးခံခဲ့ရမှုကြောင့ပြူထူနသလေိုခံစားရသည်။
မိမိဘာသာလကဖြှင့အြာသာဖြခေဲ့စဉကြ ကောင်းလှပြီဟုထငခြဲ့သောအရသာသည် တကယ့လြကတ်ှေ့လီးအစဈနှ့င့အြလိုးခံရတာကို ဘယလြိုမှမမီမှန်းဒေါကတ်ာကသေီဝင်းသိလိုကရြသည်။မဖြစ်သင့မြှန်းသိသောလြည်း အလိုးခံချင်စြိတကြိုမထိန်းနိုငသ်ဖြင့ြ ယောကြွားတယောကကြ တကလြိုးတာကိုရုန်းကနခြှင်းမပြုပဲ အလိုတူအလိုပါအလိုးခံခဲ့တာအိပမြကမြဟုတတ်ာသချောနသည်ေ။မိမိစောကဖြုတကြိုတကလြိုးခဲ့ပြီး စောကဖြုတထြဲသို့လရမွေားပန်းထည့ခြဲ့သူသည် မိမိအနားမှာပငရြှိနဆေဲ။ဖတဖြူးသောအပြာဝတ်ထုတွထေဲကလို အကြိမကြှိမလြိုးဦးမလားမသိ။နောကထြပလြိုးရငဘြယလြိုပုံစံနဲ့လိုးမှာလဲ လီးတဆုံးသှင်းမှာလား အဲ့ဒါဆိုဘယလြိုနမလေဲ ပိုပြီးနာမှာလား ပိုပြီးကောင်းမှာလား ဟူသောအတွေးတွအလေိုလိုတွေးမိသည်။မဖြစ်သင့မြှန်းသိလကြန်ှင့ြ ထပပြှီးလိုးခွင့ပြှုရမှာကိုလည်းရှကန်သည်ေ။
သူမ ငှင်းဆနလြိုကပြါက နောကထြပအြလိုးမခံရတော့မှာကိုလည်းမဖြစ်ချင်ြ။အလိုးခံရသောအရသာကိုလည်းသူမနှစ်သကမြိပြီလေ။ဒေါကတ်ာကသေီဝင်းဘာလုပရြမှနမြသိဖြစ်နခွေိနမြှာ သူကတော့သိသည်။တကလြိုးတာကိုကြညဖြှူစွာလိုကလြွောပြီး အခုလည်းငှိမသ်ကန်ဆေဲမိန်းကလေးတယောကကြို ထပလြိုးဖို့ဘယယ်ောကြွားမှတွန့ဆြုတန်မညေမြဟုတ်။ဝတလြဈစားလဈဖြင့အြိပရြာပေါမြှာပကလြကလြှနပြေးထားဆဲဖြူဖြေးတောင့တ်င်းဖြံ့ထွားသောတပမြကဖြှယရြာခန်ဓာကိုယသ်ည် စိတကြှိုကထြပလြိုးဖို့ဖိတခြေါန်သလေိုဖြစ်နသညေမြို့ သူ့လီးကြီးက တောငလြာပြနသ်ည်။သူထထိုငလြိုကတ်ာကိုလည်းသူမသိနသည်ေ။
ခွှတထြားသောထမီကိုယူကာ သူမစောကဖြုတကြိုသုတပြေးတော့ “အို”ဟုသာအသံလေးထွကပြှီး ပေါငကြှီးနှစ်လုံးကိုမသိမသာကားပေးမိသည်။စောကဖြုတန်ှုတခြမ်းသားလေးတဖကကြိုအသာဖြဲလိုကတ်ော့ အလိုးခံပြီးစအပျိုစငစြောကဖြုတ်၏အတွင်းသားရဲရဲလေးတွကေိုထင်းကနဲတွေ့လိုကရြသည်။
“အို—ဘာတွလွှေောကလြုပပြှနပြှီလဲ” ဟူသောစကားသည် နှုတဖြွားမှထွကမြလာရဲပဲ လညခြွောင်းထဲမှာပငရြပတ်န့သ်ှားခဲ့သည်။သူမစောကဖြုတကြိုဖြဲပြီးကြည့်န်မှန်ေးသိသောလြည်း မတားမိ။ဒီလိုစောကဖြုတဖြှဲပြီးအကြည့်ခြံရလိမ့မြယလြို့ထငမြှတမြထားသောဒေါကတ်ာကသေီဝင်းခမွာ ရငပြတပြေါကြင်းခွမွေားအလွှောကခြံရသကဲ့သို့ အူထဲအသဲထဲကပါ ကလိကလိဖြစ်သှားရသည်။စောကဖြုတထြဲကထွကလြာသောအရညကြှညမြွားနှင့ြ နှစ်ဦးပေါင်းသုကရြညတ်ှကေိုပြောငစြငအြောငသ်ုတလြိုကပြှီး သူ့လီးမှာပနတေောကိုလည်းသုတလြိုကကြာ ကသေီဝင်း၏ပေါငလြုံးအိအိကြီးတွကေိုကားလိုကသ်ည်။နောကတ်ခွီအလိုးခံရတော့မညဟြူသောအတွေးဖြင့ရြငထြဲမှာဒိန်းကနဲဖြစ်ကာ အသကအြောင့ပြှီး အိပရြာခင်းကိုလကကြလေးဖြင့တ်င်းတင်းဆုပကြိုငလြိုကမြိသောဒေါကတ်ာကသေီဝင်းမှာ သူမစောကဖြုတကြို ပါးစပဖြှင့င်ုံ၍စုပယ်ူကာ လွှာဖြင့ကြလိခံလိုကရြတော့
“အာ–အာ–မောငလြေး–အဲ့လိုမလုပ်–အင်းဟင်း–မလုပပြါနဲ့–အာ–အိုး–ရှီး–အာ့”
သူကတော့ဘာမှပြနမြပြောပဲစောကဖြုတကြိုသာသည်းသည်းမည်းမည်းလကြလြိုကြ စုပလြိုကလြုပန်သည်ေ။အငတ်ာနကအြပြာကားတွမှောကြည့်ခြဲ့ဖူးသောမှငကြှင်းကိုကိုယတ်ိုငကြှုံရသောအခါဒေါကတ်ာမလေးကသေီဝင်းအဖို့ရငဖြိုလှိုကမြောခွင်းနှင့အြတူတနှာရာဂပြင်းထနစြှာထကြှလာရသည်။ပေါငကြှီးနှစ်လုံးမှာလည်းစုလိုကကြားလိုကြlခေါင်းလေးဘယည်ာရမ်းလိုကြlနှုတဖြွားကတဟင်းဟင်းငှီးလိုကဖြစ်နရသေည်။ရမျမကထြနန်ခေိုကမြို့ခွှနပြှီးမာတောငန်သေောစောကစြေ့လေးကို နို့စို့သလိုအစို့ခံလိုကရြပြနတ်ော့ ဓာတလြိုကခြံရသလိုတကိုယလြုံးတွန့လြိမကြော့ပြံကာ
“အာ့–အားဟား–အာ–အာ-တောြ–တောပြါတော့-အ”
ရမျမကအြထနဆြုံးအဆင့ကြိုရောကအြောငန်ှိုးဆှလိုကန်ိုငပြှီမို့ သူကရုတခြညွြးပငစြောကဖြုတလြကြန်တောကိုရပလြိုကပြှီး သူမရငပြတပြေါခြှထိုငကြာ နံဘေးတဖကတ်ခကြကြိုဒူးထောကလြိုကပြှီးသူမနှုတခြမ်းကိုလီးနှင့ဖြိလိုကသ်ည်။လီးစုပရြတော့မညမြှန်းသိလိုကသ်ောလြည်းဘာကိုမှမဆငခြှငန်ိုငလြောကအြောငရြမျမကမြှှနန်ပြေီမို့နှုတခြမ်းလေးနှစ်လှှာကိုဟပေးလိုကမြိသညန်ှင့ြ လီးဒဈကြီးကသူမပါးစပထြဲရောကလြာတော့သည်။ပူနှေးပြီးမာကြောခွင်းနှင့န်ူးညံ့ခွင်းကိုတပျိုငတ်ည်းခံစားလိုကရြသည်။သူကဘာမှမပြောမီမှာပငသ်ူမက တပြှတပြှှတစြုပလြိုကမြိသည်။
သူ့လီးကိုရမျမကထြနစြှာဖြင့အြငမ်းမရစုပန်သေောဒေါကတ်ာကသေီဝင်း၏မကြန်ှာချောချောလေးကိုကြည့်ရြင်းစိတမြထိန်းနိုငပြဲ သူမခေါင်းကိုကိုငကြာ ပါးစပထြဲမှဆှဲထုတလြိုကြ ပြနထြိုးသှင်းလိုကလြုပတ်ော့သည်။ရုတတ်ရကကြှောငအြမ်းအမ်းဖြစ်သှားသောလြည်းသူမစောကဖြုတကြိုလိုးခဲ့သောလီးက ပါးစပကြိုလိုးနပြေီမှန်းသိလိုကတ်ော့ နှုတခြမ်းသားလေးဖြင့အြသာဖိကပင်ုံထားလိုကမြိသည်။ဆယ့လြေးငါးခကြခြန့ပြါးစပကြိုလိုးလိုကပြှီးနောကပြှှတကြနဲဆှဲထုတလြိုကပြှီး စောကဖြုတကြိုလိုးရနပြှငလြတေော့သည်။ဒေါကတ်ာကသေီဝင်း၏ခန်ဓာကိုယကြိုကုတငစြောင်းမှာကန့လြန့ဖြစ်အောငဆြှဲလှည့လြိုကသ်ည်။
သူမကလည်းအလိုကသ်င့ပြါလာသည်။ခုနကလည်းတခွီလိုးပြီးပြီ။အပြနအြလှနစြောကဖြုတလြကြြ လီးစုပလြည်းလုပပြှီးကြပြီ။အလိုးခံချင်စြိတတ်ှလည်ေးထကြှနပြေီမို့ ဒေါကတ်ာကသေီဝင်းမထူးဇာတခြင်းဖို့ဆုံးဖြတလြိုကသ်ည်။တယောကန်ှင့တ်ယောကဘြာစကားမှမပြောမိကြပဲကာမစပယ်ှကဖြို့သာပြငန်မေိကြသည်။သူကကုတငအြောကကြိုဆင်းလိုကတ်ော့ ဘယသ်ှားမလို့လည်းမသိဘူးဟူသောအတွေးဖြင့မြကြလြုံးလေးဖြင့ကြှည့လြိုကသ်ောဒေါကတ်ာကသေီဝင်းမှာ သူမပေါငန်ှဈလုံးကြားထဲဝငရြပလြာသော သူ့ပုံရိပန်ှင့အြတူ မတထြောငန်သေောလီးချောင်းကြီးကိုပါတွေ့လိုကရြတော့ ရငထြဲမှာလှိုကကြနဲဖြစ်သှားရပြီး နှုတဖြွားမှ
“အိုး–နည်းတာကြီးမဟုတဘြူး–အကြီးကြီးပဲ”ဟု လှှတကြနဲပငအြသံထွကသ်ှားမိသည်။
“ဒီလီးနဲ့ခုနကတောငလြိုးပြီးပြီလမမေရဲ့”
ပြောရင်းသူမခွသလေုံးသားလေးနှစ်ဖကကြိုပုခုန်းပေါထြမ်းတငလြိုကသ်ည်။လကမြနှစ်ဖကကြ စောကဖြုတန်ှုတခြမ်းသားဖောင်းဖောင်းအိအိလေးတွကေိုအသာဆှဲဖြဲကာ စောကဖြုတအြကြဲကြောင်းအတိုင်းလီးထိပကြှီးဖြင့ပြှတထြိုးနရော သူမမနနေိုငမြထိုငန်ိုငဖြစ်လာပြီးလူးလှန့ကြာ
“အင်းဟင်း–ဟင့ြ–မောင်–မောငလြေး–လုပမြှာဖြင့လြည်းလုပတ်ော့ကြာ–မမရှကတ်ယ်”
တကယတ်ော့ရှကတ်ာလည်းပါသည်။အလိုးခံချင်စြိတကြိုမထိန်းနိုငတ်ော့တာလည်းပါသည်။စိတထြလာသောမိန်းကလေးတို့၏သဘာဝအတိုင်း လီးကိုလည်းမကြောကတ်ော့ခွေ။မသင့တ်ောမြှန်းသိသောလြည်း ဘယသ်ူမှမသိနိုငဟြူသောအတွေးနှင့ြ ဆိတကြှယရြာတိုကခြန်းလေးထဲကအိပရြာပေါမြှာနှစ်ယောကထြဲ ကိုယလြုံးတီးဖြင့ရြှိနကြသေညဟြူသောအသိတို့က နှစ်ယောကသ်ား၏ကာမရမျမကကြိုမီးလောငရြာလပငေ့န်သညေမြို့ ရာဂမီးတောကထြဲမှာ ဆငခြှငတ်ုံတရားတို့လောငကြွှမ်းပြာကကြုနပြှီဆိုတော့ မိန်းကလေးဖြစ်သောသူမကိုယတ်ိုငပြင် လိုလိုလားလားဖြစ်နတေော့သည်။သူကလီးဒဈကြီးကို စောကဖြုတထြဲသို့ ပြှတကြနဲစသှင်းလိုကသ်ည်။ထို့နောကသ်ူမကိုယပြေါမြှောကခြကြာ လေးငါးခကြအြရှိနယ်ူပြီးဆတကြနဲဖိထိုးသှင်းလိုကတ်ော့
“အ–ဖြေး–ဖြေးဖြေး–အား”
လီးတဝကကြွောခြန့ဝြငသ်ှားပြီးအပျိုမှှေးကိုသှားထောကန်သည်ေ။အရညတ်ှရှေှဲနသေောလြည်းလီးအသှင်းကြမ်းတာကိုအပျိုမလေးမခံနိုင်။သဘောကသွလိုတော့ဖြစ်မိသည်။မိမိကို တကလြိုးနသေောယောကြွားတယောကကြ မိမိ၏ခန်ဓာကိုယကြို တပမြကစြိတပြှင်းထနန်ခွင်ေးအား ရမျမကသ်ှေးကြှနသေောမိန်းကလေးတိုင်းနှစ်သကကြှသညသ်ာ။နာကငွသ်ှားသဖြင့ဖြတွကြနဲပြင့လြာသောမကြဝြန်းအစုံသည် ရာဂမှှနန်သေောသူ့မကြန်ှာကိုတွေ့လိုကသ်ညန်ှင့ရြုတခြညွြးပြနမြှိတသ်ှားသည်။ဒုတိယအခွီပငလြိုးနပြေီဖြစ်သောလြည်း သူမမကြန်ှာပူဆဲ။ရှကန်ဆေဲ။သူမကိုတကလြိုးလိမ့မြညဟြုဘယတ်ုန်းကမှမထငခြဲ့သူက တကယလြိုးနခွပြေေီ။သူမနို့အုံဖြေးဖြေးကြီးတွကေိုဆုပန်ယဖြစွည်ှဈကာ စောကဖြုတထြဲသို့တဝကကြွောကြွောဝြငန်သေောလီးချောင်းကြီးကိုဆှဲထုတလြိုကြ ဆောင့သ်ှင်းလိုကဖြှင့ခြပမြှနမြှနစြလိုးလာသည်။အလိုးခံနစဉေမြှာနို့အကိုငခြံရတာကလည်းအရသာပို၍တိုးစသည်ေ။ခပတ်င်းတင်းဆုပန်ယထြားသဖြင့န်ို့အုံသားများက လကခြွောင်းများကြားမှတဈ၍ထွကန်သည်ေ။အသာအယာလိုးရင်းဆတကြနဲဖိသှင်းလိုကတ်ော့
“အာ့–နာတယကြှာ–ဖြေးဖြေးသှင်းပါ-ကြှတကြွှတ်”
“ပေါငကြားထားလမမေရဲ့–အဲ့ဒါမှလီးသှင်းရလှယတ်ာ”
သူမမကြန်ှာလေးရဲသှားသောလြည်း ဘာမှမပြောပဲ ပေါငန်ှဈလုံးကိုမသိမသာကားပေးသည်။ဆယ့လြေးငါးခကြခြန့အြသှင်းအထုတလြုပပြှီးလိုးပေးလိုကတ်ော့စောကဖြုတထြဲကအရညတ်ှပေို၍ရှှဲလာသည်။ဒီတော့မှရငပြတခြငွြးဖိကပပြှီးပုခုန်းနှစ်ဖကကြိုဆှဲကာအရှိနယ်ူပြီးဆောင့သ်ှင်းပစ်လိုကရြာ
“ပြှတပြှှတပြှှတ်-ဗှဈ-ဖောကြ-ဒုတ်–အီး-အား—သပေါပြီမောငလြေးရယ်–နာလိုကတ်ာ–အား အအ”
လီးထိပကြဒေါကတ်ာကသေီဝင်း၏အပျိုမှှေးကိုထိုးဖောကကြာသားအိမကြို ဒုတကြနဲဆောင့မြိသှားသဖြင့ြ ဒေါကတ်ာကသေီဝင်းခမွာ ခေါင်းလေးမော့ ရငလြေးကော့တကသ်ှားပြီးတဆတဆြတတ်ုနကြာ အသံပငထြပမြထွကန်ိုငတ်ော့သညအြထိခံလိုကရြသည်။ခုနကကားပေးထားသောပေါငကြှီးနှစ်လုံးကိုလည်းယောငယ်မ်းပြီးပြနစြုလိုကမြိသည်။ကြီးထွားရှညလြွားသောလီးချောင်းကြီးဖြင့စြောကဖြုတထြဲကိုတဆုံးဝငအြောငဆြောင့သ်ှင်းခံလိုကရြသောအပျိုစငလြေးဒေါကတ်ာကသေီဝင်းခမွာ နာကငွလြှန်းလှသောကြောင့မြကြလြုံးထောင့မြှမကြရြညမြွားပငစြီးကလွာခဲ့ရသည်။ဆရာဝနတ်ဦးဖြစ်သညမြို့ သူမအပျိုမှှေးပေါကသ်ှားပြီဆိုတာလည်းသူမသိလိုကသ်ည်။
ခေါင်းအုံးအစွန်းကိုဆုပန်ယလြိုကြlအိပရြာခင်းကိုခွမှလေိုကဖြှင့စြောကဖြုတထြဲမှနာကငွမြှုကိုသကသ်ာလိုသကသ်ာငှားကယောငကြတမ်းလွှောကလြုပန်သေောဒေါကတ်ာကသေီဝင်း၏စောကဖြုတထြဲကိုလီးတဆုံးထိုးသှင်းကာမလိုးသေးပဲစိမထြားပြီး ရငခြငွြးအပပြါးချင်ြးကပကြာ အနားပေးထားလိုကသ်ည်။ခဏအကြာမှာလူးလှန့မြှုလေးတွငှေိမသ်ကသ်ှားပြီး
“အား–ကြှတကြွှတ်–အရမ်းနာတယကြှာ–ရှီး–အား–ကြဲပြဲကုနပြှီလားမသိဘူး–အဟင့ဟြင့ြ-အာ့”
“မကြဲလောကပြါဘူးမမရယ်–အပျိုးမှှေးပေါကသ်ှားတာဖြစ်မှာပါ”
“ပေါကမြှာပေါ့–အတင်းဆောင့သ်ှင်းတာကိုး–ဟင့ြ”
“မမကိုကြှနတ်ောကြ ပါကငဖြှင့လြိုကရြတာပေါ့နောြ”
“အာ–နာရတဲ့ကြားထဲ ပေါကကြရတွလောပြောနတယ်ေ–ဘာမှန်းမသိဘူး–“
လီးအသှင်းခံရသောဝဒနောကိုအာရုံလှဲအောငပြှောရင်း နားရှကလြေးထဲကိုလွှာနှင့ထြိုးတော့ အို့ ကနဲဖြစ်ကာ တွန့သ်ှားပြနသ်ည်။ထို့နောကလြညတ်ိုငလြေးကိုနမ်းသည်။ရငည်ှန့သ်ားလေးကိုနမ်းသည်။ထို့နောကတ်ော့နို့အုံကြီးကိုစို့တော့သည်။မာတောငန်သေောလီးချောင်းကြီးက စောကဖြုတထြဲမှာတင်းကပြန်အေောငထြိုးသှင်းခံထားရပြီး နို့ပါအစို့ခံရပြနတ်ော့ဒေါကတ်ာကသေီဝင်း တဟင်းဟင်းတအင့အြင့င်ှီးသံထွကလြာသည်။ခုနကစေ့ထားသောပေါငန်ှဈလုံးကိုပြနကြားပေးလာသည်။လီးတဆုံးသှင်းထားသဖြင့ဆြီးခုံခွင်းဖိကပန်ရော စောကဖြုတထြဲကိုလီးနှင့မြှှပေေးလိုကတ်ော့စောကဖြုတအြတွင်းသားတွမရေိုးမရှဖြစ်သှားသလို စောကစြေ့လေးကိုလည်း လီးမှေးတွနှငေ့ကြလိလိုကသ်လိုဖြစ်သှားလရော
“အို့–ဘယလြိုလုပ်–အ–လုပန်တောလဲ–အာ့”
“မမ–နာနသေေးလား”
“ခုနကလောကတ်ော့မနာတော့ဘူး–ဒါပမေဲ့အထဲမှာပြည့သ်ိပပြှီး တဈဆို့ဆို့ကြီးကြာ-နရခေကတ်ယ်”
“အနာသကသ်ာရင် လိုးတော့မယန်ောြ”
“အိုး–ရှကန်တောနောြ”
“လိုးတာကတော့လိုးတယလြို့ပဲပြောရတာပဲလမမေရဲ့–လငမြယားတွလည်ေးဒီလိုပဲပြောတာပဲ”
“အင်းပါအင်းပါ–မှနမြှနလြိုး–မကြန်ှာပူတယ်”
ရှကကြိုးရှကကြန်းဟနလြေးနှင့ပြှောလိုကသ်ောသူမမကြန်ှာလေးကိုတခကြင်ုံ့နမ်းလိုကပြှီး လီးကြီးကိုတဝကခြန့ပြှနဆြှဲထုတကြာ အသာပြနသ်ှင်းလိုကသ်ည်။
“အင်း–အာ့ဟ”
သူ့လကမြောင်းကိုဆုပကြိုငကြာဖစွည်ှဈလိုကမြိသည်။အသှင်းအထုတကြတဖြည်းဖြည်းမှနလြာသည်။
နူးညံ့အိစကန်သေောစောကဖြုတအြတွင်းသားနုနုလေးများမှာ ပူနှေးမာကြောသောလီးချောင်းကြီးဖြင့ပြှတတ်ိုကခြံရတော့ ထူးခွားသည့ကြာမအရသာကိုနှစ်ယောကလြုံးခံစားလာရသည်။လီးအဝငအြထွကတ်ိုင်းမှာသူမစောကစြေ့လေးကိုလည်း လီးချောင်းကြီးကပြတတ်ိုကန်လရေော မကြုံဖူးသောအတွေ့ထူးကြောင့ရြငခြငွြးအပကြာသူမကိုဖကလြိုးနသေောသူ့ကို သူမလည်းအလိုလိုပြနဖြကမြိသှားသည်။လီးကိုအဖြားထိဆှဲထုတပြှီးတဆုံးဆောင့သ်ှင်းလိုကတ်ော့
“ဘှတ်–ပြှတဗြှဈဗှဈဗှဈ-ဒုတ်–အင့ြ–ပြှတဒြုတ်–အင့ြ–အအ–မောငလြေးရယ်–အား”
“မမ–မခံနိုငရြငပြှောနောြ”
“တအားဆောင့ရြငအြောင့တ်ယကြှာ–မင်းဟာကြီးက ရငဝြအထိရောကလြာသလိုပဲ–အား”
“ခဏအောင့ခြံနောြ–ပြီးရငကြောင်းမှန်းသိလာလိမ့မြယ်–မမကိုကောင်းကောင်းလိုးပေးမယ်”
“စကားမများနဲ့ကြာ–လိုးမယဆြိုလည်းလိုးတော့”
အခကြသ်ုံးဆယခြန့ဆြောင့လြိုးပေးလိုကတ်ော့
“အား–အား–အင့ြ–အင့ဟြင့ြ–မောငလြေး-အား”
သူမထွန့ထြှန့လြူးလာပြီးသူ့ကိုကုတခြှဈဖကတ်ှယလြာတော့ သူလည်းစိတမြထိန်းနိုငတ်ော့ပဲအားရပါးရဆောင့ဆြောင့လြိုးလတေော့သည်။
“ကောင်းလိုကတ်ာမမရယ်–မမစောကဖြုတကြိုလိုးချင်တ်ာကြာလှပြီ–အခုမှလိုးရတယ်–မမရော အလိုးခံလို့ကောင်းလား”
သူမပြနမြဖြရေဲသေးlလူးလှန့ကြော့ပြံကာ တအင့အြင့င်ှီးရင်းအလိုးခံနသည်ေ။ခဏအကြာမှာတော့ လကန်ှင့အြာသာဖြတောထကြ ခုနကလီးတဝကသ်ှင်းပြီးလိုးတာကပို၍အရသာရှိပြီး အခုလီးတဆုံးသှင်းပြီးဆောင့ဆြောင့လြိုးတာကိုအလိုးခံနရတောက နှိုင်းယှဉြ၍မရအောငအြရသာရှိလှကြောင်းလကတ်ှေ့သိရလပြေီမို့ အပျိုမလေးဒေါကတ်ာကသေီဝင်းမှာမရှကန်ိုငတ်ော့ပဲ
“အားအင့ြ–ကောင်း–အား–ကောင်းတယမြောငလြေးရယ်–လိုး–အင့ြ–မမကိုလိုးစမ်းပါ–အင့အြင့အြင့ြ–အ-အား–အင့အြင့ြ–ကြှတကြွှတ်–အောင့လြိုကတ်ာ–အား–အင့အြင့အြင့အြင့ြ”
သူကရငခြငွြးအပပြှီးလိုးနရောမှခွာလိုကပြှီးမတတ်ပရြပကြာ သူမနို့နှစ်လုံးကိူ စုံကိုငဆြုပန်ယဖြစွည်ှဈရင်း
မညှာမတာဆောင့ဆြောင့လြိုးလတေော့ရာ ဒေါကတ်ာကသေီဝင်းတယောကြ ကာမအရသာကိုအလွှံပယခြံစားရင်း ပို၍ပို၍ကောင်းသညထြကကြောင်းလာကာတခွီပြီးသှားလတေော့သည်။သူလည်းစောကဖြုတန်ှင့လြီးအဝငအြထွကကြိုငုံ့ကြည့်လြိုကတ်ော့စောကဖြုတမြှာရော လီးချောင်းကြီးမှာပါ ဒေါကတ်ာကသေီဝင်း၏စောကဖြုတထြဲမှထွကလြာသောသှေးတွချင်ြေးချင်ြးနီနတောကိုမှငလြိုကရြာ အပျိုစငစြဈစဈစောကဖြုတကြှီးကိုပါကငဖြှင့န်ရသေညဟြူသောအတွေးကြောင့ြ ရမျမကပျိုထနလြာပြီးမညှာနိုငတ်ော့ပဲပယပြယန်ယန်ယအြားရပါးရဆောင့ဆြောင့လြိုးလရော ဆန်ဒပြည့သ်ှားပြီးဖြစ်သောဒေါကတ်ာကသေီဝင်းခမွာ သူ့လီးဒဏကြို မခွိမဆန့အြလူးအလဲခံရလတေော့သည်။
“အားအား–နာ–နာတယ်–မခံနိုငတ်ော့ဘူး–အား–
တောပြါတော့မောငလြေးရယ်–သပြေီ–သပြေီ–
အားအင့အြင့အြအအား–အမလေးလေး–အဟင့ဟြင့ြ–နာလိုကတ်ာ–အား”
အိပရြာပေါမြှာလူးလိမ့အြလိုးခံရင်းငှီးငှူနသေောဒေါကတ်ာကသေီဝင်းကိုကြည့်ရြင်းသုကရြညတ်ှမထေိန်းနိုငပြဲ ဒေါကတ်ာကသေီဝင်း၏စောကဖြုတဖြောင်းဖောင်းကြီးထဲသို့ ပန်းထည့လြိုကလြတေော့သည်။
“အား–အား–ကောင်းလိုကတ်ာမမရယ်–အား–
ကောင်းလိုကတ်ဲ့စောကဖြုတကြှီး–အား”
ခဏအကြာမှာတော့ အလုံပိတတ်ိုကခြန်းလေးထဲမှာနှစ်ယောကထြဲရှိနတောမို့ လှတလြပစြှာ ရမျမကထြနစြှာ စိတရြှိလကရြှိလိုးခဲ့ကြသူနှစ်ဦးမှာ အိပရြာပေါမြှာခွပစ်ေလကပြဈအမောဖြနကြေတေော့သည်။
အားပါးတရအလိုးခံခဲ့ပြီးသောလြည်း မသင့တ်ောမြှန်းသိလကြန်ှင့အြလိုးခံပြီးကာမစိတပြှပြေောကသ်ှားခွိနမြှာတော့ ဒေါကတ်ာကသေီဝင်းတယောကရြှကစြိတမြွားဝငလြာမိပြနသ်ည်။သူ့မကြန်ှာကိုမကြည့်ရြဲပြန်။သူကအမောပြသှေားတော့သူမကိုလှမ်းဖကလြိုကသ်ည်။သူမကသူ့ရငပြတမြှာမကြန်ှာအပပြှီး
“ရှကစြရာကြီးမောငလြေးရယ်”
“ဘယသ်ူမှမသိပါဘူးမမရယ်”
“တောတ်ော့နောြ–ပြီးသှားတာတော့ထားလိုကတ်ော့”
“လိုးလို့မှမဝသေးတာမမကလဲ”
အာ–ကိုယ့အြဈမကို အဲ့လိုပြောရလား”
“ကိုယ့အြဈမမို့ တကတ်ောငလြိုးပြီးပြီ”
“အိုး–ကြည့်ပြါလား”
သူမကဖြဖြလေးဆှဲဆိတသ်ည်။
“မောငန်ှမအရင်းကြီးမို့ မသင့တ်ောလြို့ပါမောငလြေးရယ်–နောြ–မောငလြေးမနနေိုငရြင် ဆရာမလေးတွနေဲ့မိတဆြကပြေးမယလြေ”
“မမကိုလိုးရသလောကအြရသာရှိမှာမဟုတဘြူးမမရဲ့”
“ကိုယ့အြဈမဆိုပြီးတော့လည်းနည်းနည်းပါးပါးမညှာဘူး–လူကိုမုဒိမ်းကငွ့တ်ာကနွတောပဲ–ဟင်း”
“အဲ့ဒီလိုပယပြယန်ယန်ယလြိုးရမှအားရတာမမရဲ့”
“သှား”
ဘယမြှမသှားဘူး–မမကိုတနေ့လုံးလိုးမှာ”
“အိုး–သရခေညွရြဲ့ဟယ်”
“ပြောရင်းနဲ့လီးတောငလြာပြီ–ထပလြိုးမယန်ောြ”
“ဘယသ်ူ့ကိုမှမပြောမိစနေဲ့နောမြောငလြေး”
“ပြောစရာလားမမရယ်–မောငန်ှမအရင်းကြီးလိုးတာဘယသ်ူ့ကိုပြောလို့ဖြစ်မှာလဲ–လိုးမယန်ောြ”
“မထူးတော့ပါဘူးမောငလြေးရယ်–သဘောပဲ”
ထို့နောကမြှာတော့ အဈမဖြစ်သူကိုတခွီပြီးတခွီလိုးလရော မောငန်ှဈမအရင်းခေါကခြေါကန်ှဈဦး၏ လိုးသံဆောင့သ်ံ ငှီးတွားသံတွသော တိုကခြန်းလေးထဲမှာတနေ့လုံးစီစီညံနလတေေော့သည်။
ပြီးပါပြီ။ ။