ပန်းဆိုးတန်းကားဂိတကြ ထုံးစံအတိုင်း စညကြားနေ၏။ ညနေ ရုံးတွဆင်ေးခွိနဆြို ကားဂိတမြှာ တန်းစီနကြတေဲ့ လူတွကေ အလှူပေးနတေဲ့ မဏျဍပရြှေ့က တန်းစီစောင့န်ကြတေဲ့ ကလေးတွလေို ကြိတခြဲနကြသေည်..။
ဆရာမခငမြာဆှေ တဈယောကြ စိတပြကြလြကပြကြြ ဖြစ်သှားရသည်..။ အထကတ်န်းပြ ကြောင်းဆရာမ ဖြစ်ပမယေ့ြ အသကကြ (၃၉) နှစ်သာ ရှိသေးသည်..။ အရပ် အနည်းငယ် ပုကာ ခါးနည်းနည်းတုတစြ ပြုလာပမယေ့ြ အိမထြောငသ်ည် မိန်းမတဈယောကအြဖြစ်နဲ့ လှပနသေေးသူပင်..။ အထူးသဖြင့ြ ဖငအြိုးကြီးတွကေ အဆီတကကြာ တင်းသထကတ်င်း၊ ကားသထကြ ကားနခွင်ေးက သူမကို ပို၍ အလှတိုးစသည်ေ..။ အခွိနပျိုရှိသဖြင့ြ (၅) နာရီခွဲသာသာလောကမြှ ကြောင်းဆင်းခဲ့ရခွင်းကြောင့ြ ယခုလို ကားဂိတမြှာ ကားစောင့န်ရခွေင်း ဖြစ်သည်။ တာမှအထေိ ပြနရြမညမြို့ အထူးကားပဲ စီးဖို့ ဆုံးဖြတကြာ ဆိုကရြောကလြာသော အထူးကားကို အပြေးအလှား တကခြဲ့ရသည်..။
“ ဟို ရှေ့နားလေးကို တိုးပေးကြပါဗွာ…။ အကူအညီတောင်းတာပါ..။ ဟိုဘကကြ အဈကိုက ဟိုးနောကလြေးကို လွှောကပြေးပါဗွာ..။ ဟုတကြဲ့.. ကားခလေးတွေ..”
ညနေ ရုံးဆင်းလူကြပခြွိနတ်ှင် လူပို မတငပြါဘူး ဆိုတဲ့ အထူးကားတွကလေည်း ကြပည်ှပန်သည်ေ..။ သာမနကြားတွလေို အထဲတွင် ခုံများဖြုတထြားသဖြင့ြ အလယလြူသှားလမ်းလေးတွင် မတတ်တရြပခြရီးသညမြွား ဖငခြငွြးပေါကကြာ တိုးကြိတန်ကြရေသည်။
ဆရာမဒါခြငမြာဆှေ အတွင်းပိုင်း ကားအလယန်ားသို့ တိုးဝငလြာခဲ့သည်..။ စပယယ်ာရဲ့ လှမ်းအောမြှုကို မခံချင်သ်ဖြင့ြ တိုးဝငလြာရသောလြည်း ကားအတွင်းပိုင်းမှာ အတောကြို ကြပန်သည်ေ..။
“ ဆရာမ… ဒီကို ပေးထားလေ.. ကမွ ကိုငထြားပေးမယ်..”
“ သွောျ…ကြေးဇူးပဲ..ညီမရယ်…”
လကထြဲမှ ဖိုငတ်ှဲကို ခုံတွငထြိုငန်တေဲ့ မိန်းမငယ် တဈယောကကြ ကိုငထြားပေးတာကြောင့ြ အဲဒီအနားမှာပဲ အဆငပြှသလေို ရပန်လေိုကသ်ည်။ အရပပြုသလို ရှိတာကြောင့ြ အပေါသ်ံတန်းကို မမှီသဖြင့ြ အခကအြခဲ ဖြစ်နရသေည်။
“ ဆရာမ… ဒီနားက တန်းကို ကိုငလြိုကလြေ…။ ကနွောြ ဒီဘကြ ရှေ့ပေးထားမယ်.. လာ…”
ဘေးထိုငခြုံမှ သံတန်းကို ကိုငကြာ ရပန်သေော အရပမြှင့မြှင့ြ အသားညိုညို လူငယလြေး တဈယောကကြ ကိုယကြို ယို့ပေးလိုကသ်ဖြင့ြ တဈစောင်းလေး တိုးဝငကြာ ဘေးခုံမှ သံတန်းကို အားပြု ကိုငထြားလိုကသ်ည်။ ကားကတော့ ရပလြိုကြ ထွကလြိုကြ ၊ မှတတ်ိုငတ်ဈခုမှာ ကြောကခြလွိုကန်ှင့ြ အလုပရြှုပန်သည်ေ။
“ ဆရာမ… ရလား.. အဆငပြှရေဲ့လား….”
“ အင်း… ရပြီ… မောငလြေး.. ကြေးဇူးပဲနောြ..”
အသကြ (၂၀) ကြောလြောကပြဲ ရှိဦးမည့ြ လူငယလြေးတဈယောကကြ ဂရုတစိုကဖြှင့ြ မေးလိုကသ်ဖြင့ြ သချော အကဲခတလြိုကမြိသည်။ သူမရဲ့ တူမ ဝင့ဝြါထကြ နည်းနည်းသာ ကြီးမည့ြ ကောငလြေးက ဆရာမလို့ ခေါကြာ ဂရုစိုကပြေးခွင်း ခံရသဖြင့လြည်း စိတထြဲမှာ ကြနပေသ်ှားမိသည်..။
တကယတ်ော့… ခငမြာဆှေ သူမဘဝက….. ဘှဲ့ရပြီးကတည်းက ကြောင်းဆရာမ အလုပဝြငခြဲ့သူဖြစ်သည်..။ အခွိနတ်ှေ တဖြည်းဖြည်း တိုကစြားသှားရင်း အသကြ (၂၅) နှစ် သူမ အထကတ်န်းပြဆရာမဖြစ်တဲ့ အခွိနမြှာ ကြောင်းဆရာ ကိုစောမှင့န်ှင့ြ အိမထြောငကြခွဲ့သည်..။ ကိုစောမှင့ကြ သူမကို အရမ်းခစွခြဲ့ပါသည်။ သူမထကြ အသကြ (၅) နှစ်သာကြီးတဲ့ ကိုစောမှင့န်ဲ့ ခစွကြမျဘာမှာ အပြောကြှီး ပြောခြဲ့ရသည်။ ဒါပမယေ့ြ ကံတရားက ကံဆိုးမှုတွကေို ဆောငကြှဉြးပေးလာခဲ့သည်…။
အိမထြောငသ်ကြ (၈) နှစ် အကြာမှာ ကိုစောမှင့တ်ဈယောကြ ကိုယတ်ဈပိုင်း လဖြတေသ်ှားခဲ့ရသည်။ ချောငလြညသ်ော ကိုစောမှင့မြိဘတွေ ထောကပြံသောကြောင့ြ လငသ်ားရဲ့ ဆေးကုသစရိတန်ဲ့ စားဝတန်ရေေးတွေ ကာမိခဲ့ရသည်..။ ဒါ့အပြင် နိုငင်ံခွားမှာ အလုပလြုပန်တေဲ့ ကိုစောမှင့ရြဲ့ တူမ ဝင့ဝြါကလည်း မိဘတွေ ဆုံးပါးသှားကြသဖြင့ြ ကိုစောမှင့တ်ို့ လငမြယားကို ကြည့်ရြှုထောကပြံ့နခွင်ေးကြောင့ြ စီးပြားရေးနှင့ြ ဝငင်ှေ ကောင်းမှနခြဲ့ရသည်။ အဆိုးထဲမှ အကောင်းများ ပြနရြခွင်းပင် ဖြစ်သည်။ လဖြတေန်တေဲ့ လငသ်ားကို ကြည့်ရြှုရန် ဆှမွေိုးနီးစပ် အဒေါတ်ဈယောကကြို ခေါယ်ူထားသဖြင့လြည်း သူမအဖို့ သကသ်ာခဲ့ရသည်။
သို့ပမယေ့ြ အသကသ်ုံးဆယကြွောြ အရှယ် မိန်းမတဈယောကရြဲ့ ဆာလောငင်တမြှတမြှုကတော့ ဘယလြိုမှ မပြည့ဝြနိုငတ်ော့ပေ..။ ငှကြေေး အဆငပြှကော စားနိုငသ်ောကန်ိုင် အနအထေားမှာ တဈနေ့ပြီးတဈနေ့ အဆီစုကာ ဖြံ့ထွားစွင့ကြားလာတဲ့ သူမခန်ဓာကိုယ် အစိတအြပိုင်းတွကေ ယောကြွားသားတဈယောကရြဲ့ ကိုငတ်ှယပြှတသ်ပမြှုတွကေို တောင့တ်လာခဲ့ရသည်။ ဆရာမဆိုတဲ့ အရှိနအြဝါကြောင့ြ ကြောင်းမှာရော ပတဝြန်းကငွမြှာပါ သူမကို ကိုယထြိလကရြောကြ မစရဲခဲ့ကြ.။ နောကကြှယကြ မှန်းပြီးသာ စိတန်ဲ့ ပစ်မှားနကြတေဲ့ ကြောင်းမှဆရာတွနှငေ့ြ သူမ၏တပည့မြွား မနည်း..။
သူမကလည်း ကိုယ့အြရှိနအြဝါနဲ့ ထငသ်လို မသောင်းကနွြးရဲပေ..။ နောကပြှီး လငကြ သသှေားတာမဟုတ်..။ ငုတတ်ုတကြှီး မေ့နတေဲ့ ဘဝမှာပဲ ရှိသေးသည်။ ဒီတော့ သဈစာလည်း မပကြခြငွြ..။ ဒီလိုနဲ့ ခံစားနရတေဲ့ ဆာလောငမြှတသ်ိပမြှုတွကေို ညဘကြ အိပရြာဝငခြွိနမြှာပဲ အတွေးနဲ့ ဖြဖြေောကန်ခေဲ့ရတာ နှစ်တွလည်ေး မနည်းတော့..။ မိမိလငသ်ား ကိုစောမှင့ရြဲ့တူမ ဝင့ဝြါက သူ့ဦးလေး လဖြတေသ်ှားပြီဆိုတာ သိခဲ့ရခွိနမြှာ သူ့ဦးလေး မိန်းမအတွကြ နိုငင်ံခွားမှ လကဆြောငတ်ဈခု ပို့ပေးခဲ့သည်။
ရာဘာဖြင့ြ ပြုလုပထြားသည့ြ ယောကြွားတနဆြာအတုကြီးကို သူ့ဒေါလြေးအတွကြ အဖောဆြိုပြီး ရှတန်ောကန်ောကဖြှင့ြ ပို့ပေးခဲ့သည်။ လဖြတေသ်ှားသော လငန်ှင့ြ အိပရြာအတူ အိပစြကရြန် မဖြစ်နိုငတ်ော့သဖြင့ြ သီးခွား အိပစြကခြဲ့တဲ့ သူမအဖို့ ဝင့ဝြါရဲ့ လကဆြောငကြ တကယပြဲ အသုံးတည့ခြဲ့ရသည်..။ စိတထြဲက ဖြစ်ချင်တ်ဲ့ ဆန်ဒတွကေို မှန်းဆပြီး ထိုလီးတုကြီးဖြင့ြ အဖောပြှု အိပစြကခြဲ့ရတဲ့ ညတွကေ ညပေါင်း ရာခွီနခေဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
“ ကြှီ…အိုး….ဟ…အင့ျ…….”
ကားက ဘရိတဆြောင့အြုပလြိုကသ်ဖြင့ြ ကားထဲမှ လူတွရေဲ့ အသံက စီကနဲ ထွကပြေါလြာသည်။ အတွေးတွနေဲ့ နဈမွောနတေဲ့ ခငမြာဆှလည်ေး အခွအနေေ ပကြသ်ှားသော ကိုယဟြနကြို လှမ်းဆှဲကာ ထိန်းပေးထားလိုကသ်ော အထိအတွေ့ကြောင့ြ ယခုလကရြှိ အသိစိတတ်ှကေ အတိတကြို ပြောကကြှယစြခေဲ့ရသည်။ ရှေ့သို့ ယိုငလြဲမတတ် ဖြစ်သှားသော သူမကို လှမ်းဆှဲပေးလိုကသ်ူကို ကြေးဇူးတငအြကြည့်လြေးဖြင့ြ ပြနင်ဲ့ကြည့်ပြှီး အသိအမှတပြှုလိုကရြသည်။ ခုနက သူမကို ဂရုတစိုကရြှိနသေော ကောငလြေးပင် ဖြစ်နသဖြေင့ြ အပြုံးလေးပါ အပိုထပဆြောင်းပေးလိုကမြိပြနသ်ည်။ ထိုကောငလြေးက ပြန်၍ ပြုံးပြလိုကပြှီး သူမအနားသို့ အနည်းငယ် တိုးကပကြာ လသေံတိုးတိုးဖြင့ြ….
“ ဆရာမ .. ကိုယကြို နည်းနည်း ပြငလြိုကပြါလား…။ တောကြှာ ကားဘရိတအြုပလြိုကရြင် လဲသှားဦးမယ်…”
ကိုယကြို ခပစြောင်းစောင်းလေး ပြုကာ အတွင်းဘကခြုံ သံတန်းလေးကို ကိုငပြှီး ပို၍ တိုးကပလြိုကသ်ောကြောင့ြ ဘေးဘကတ်ှင် ကိုယတ်ဈစောင်းရပကြာနသေော လူငယလြေးရဲ့ ရငခြှငထြဲသို့ ခငမြာဆှေ ရောကမြှန်းမသိ ရောကသ်ှားခဲ့ရသည်။ သူမရဲ့ ဘေးမှ မိန်းမကြီးကလည်း ရှေ့မှ တိုးဝငန်တေဲ့ လူတွကြေောင့ြ သူမကို ဖိထားသလိုဖြစ်နကော ထိုကောငလြေးရဲ့ ရငခြှငထြဲသို့ မှီတွယန်သလေို ဖြစ်လို့နရသေည်။ အစပိုင်းတွငတ်ော့ ရှကစြိတမြှနကြာ ဘေးက မိန်းမ ဝဝကြီးကို ပြနတ်ှန်းပြီး ခွာကြည့်သ်ောလြည်း မရတော့..။ ကားကလည်း ငါးပိသိပသ်လို ကြပလြှန်းနသည်ေ။ မထူးတော့ပြီမို့ အသာပင် ငှိမကြာ လိုကပြါလာခဲ့သည်။
ခငမြာဆှရေဲ့ ကိုယကြ ကားပေါတ်ှင် ငှိမသ်ကစြှာ လိုကပြါနသေောလြည်း သူမစိတတ်ှကတေော့ မငှိမသ်ကန်ိုငပြေ။ ဒီလို ယောကြွားတဈယောကန်ဲ့ ပူးပူးကပကြပ် မထိတွေ့ရတာ နှစ်ပေါင်း မနည်းတော့..။ ဒါ့အပြင် သူမရဲ့ ကားစွင့န်တေဲ့ ဖငဆြုံကြီးက နောကမြှ ကောငလြေး၏ ဆီးခုံနားသို့ ထိထိမိမိကြီး ဖိကပမြိနရခွေင်းကြောင့လြည်း စိတတ်ှေ ဖောကပြှနယ်ိမ်းယိုငလြာရသည်။ ကြပည်ှပန်တေဲ့ ကားထဲမှာ လူတွကေ အလုပဆြင်းခွိန် အိမပြှနခြွိနမြို့ နှမ်းလမွှုတွနေဲ့ ကိုယ့အြတွေးနဲ့ကိုယ် ငှိမသ်ကန်ကြသေည်။ မငှိမသ်ကန်ိုငတ်ဲ့ သူမတဈယောကြ ဖငဆြုံကြီးကို မသိမသာ လှုပရြမ်းပြီး နောကမြှ ကောငလြေးရဲ့ ရငခြှငထြဲသို့ ပို၍ တိုးဝငဖြိကပပြဈလိုကမြိသှားသည်။
သူမဟာ အပေါစား မိန်းမတဈယောကြ မဟုတပြမေဲ့ နှစ်ပေါင်းအတောကြှာ ပြတလြပန်ရတေဲ့ အရသာတဈခုကို ပြနပြှီး ခံစားမိရခွိနမြှာ ဘာကိုမှ မစဉြးစားမိတော့..။ ဒီထကြ ထူးကဲတဲ့ အထိအတွေ့ကို ခံစားရနိုငဖြို့ကိုဘဲ စဉြးစားနမေိကာ ဖငဆြုံကြီးကို နောကသ်ို့ ကားအရှိနန်ဲ့ အတူ ဖိကပဆြောင့ပြှတန်မေိတော့သည်။
ပုဆိုးနဲ့ ရှပအြင်ျကြီ ဝတဆြငထြားသော ထိုကောငလြေးက အောကခြံဘောင်းဘီ ပါပုံမရ..။ ဘောကနဘြောင်းဘီလို ပြယောငယ်ောင်း အောကခြံသာ ဝတဆြငထြားပုံရသည်။ သူမရဲ့ ဖငဆြုံကြီး ဖိကပပြှတဆြောင့ပြေးနမှေုကြောင့ြ ထောငမြတလြာသော အတံကြီးက ရှညရြှညမြွောမွောကြီး ဖြစ်ကြောင်း အထိအတွေ့ကို ခံစားပြီး မှန်းဆလိုကမြိသည်။ ရှေ့သို့ ထိုးထွကထြောငမြလာပဲ အောကသ်ို့စိုကကြာ ထောငန်ခွင်ေးက အမွိုးသားများ ဝတလြေ့ဝတထြရှိသော အောကခြံဘောင်းဘီမွိုး မဟုတမြှန်း သူမ သိလိုကသ်ည်။ အရပအြနည်းငယ် မှင့သ်ော ကောငလြေးရဲ့ လီးတံကြီးက အရပပြုသော သူမရဲ့ ဖငဆြုံအထကပျိုင်း စအိုအပေါြ ဖငည်ှောင့ရြိုးနားကို ကကြနွန လာထောကကြာ ဖိမိနသည်ေ။
ခငမြာဆှေ အရသာတွေ တကပြှီးရင်း တကလြာရတော့သည်။ ရှေ့မှထိုငခြုံ သံတန်းကို မှဲမှံစွာ ဆုပကြိုငပြှီး ကိုယကြို အနည်းငယ် ကိုင်းကာ ဖငကြှီးကို ကောကပြှီး ပိုမိုဖိကပကြာ အရသာယူရင်း အိမအြပြနခြရီးကို လိုကပြါလာခဲ့တော့သည်။
အောငကြိုမင်း ဒီနေ့ အလုပပြှန် နောကကြသွည်။ ကားက အလှန် ကြပန်သည်ေ။ လမ်း (၃၀) မှာ တကပြှီး ကားနောကပျိုင်းမှာ နရောယူရင်း လိုကပြါလာစဉြ ပန်းဆိုးတန်းမှတတ်ိုငမြှ တကလြာသော ဆရာမအကိတကြှီးတဈပြကြေောင့ြ အိမအြပြနပြါ နောကကြခွဲ့ရတော့သည်။ ဖငဆြုံကြီးကို အတင်းဖိကပကြာ လိုကပြါလာသော ဆရာမက တောင့တ်ောင့ဖြှောင့ဖြှောင့ကြှီး …။ အသကကြှီးပမယေ့ြ ဖငဆြုံကြီးက မာကစွန်သေေးသည်။ သူ့လီးကို အတင်းဖိကပရြင်း အရသာယူနပေုံရသည်။ သိပလြည်း မစွန့စြားရဲ တောကြှာ ထအောန်ရင်ေ ကားပေါကြ လူတွေ ဝိုင်းရိုကမြှာ စိုးရသည်..။
ဆရာမက မတောတ်ဆ မဟုတတ်ော့ပဲ သိသိသာသာကြီး ကပပြှတန်ခွင်ေးကြောင့ြ အောငကြိုမင်း နည်းနည်းလှုပရြှားလိုကသ်ည်။ လီးကို ဖငဆြုံကြီးနှင့ြ ထိုးကပထြားလိုကပြှီး ကားအရှိနန်ှင့ြ အတူ ညှောင့ပြေးနလေိုကသ်ည်။ ကံကောင်းချင်တ်ော့ ဒီနေ့မှ အောကခြံဘောင်းဘီကို အပြဝတခြဲ့မိခွင်းကြောင့ြ လီးက လှတလြပစြှာ တောငမြတန်နေိုငသ်ည်။
ဆရာမကလည်း နောကမြှ လီးတံကြီး ကပပြေးထားတာကို အရသာယူနပေုံရသည်။ လုံးဝကို မငှင်း…။
“ မှတတ်ိုင်…ပါတယ်……”
ဆရာမက အနားမှ သူမဖိုငတ်ှဲကို လှမ်းယူကာ စပယယ်ာကိုပြောပြီး ထွကသ်ှားရာ အောငကြိုမင်း ဆန့တ်ငံ့ငံ့ကြီး ဖြစ်ကနွန်ခေဲ့ရသည်။ သူဆင်းရမည့ြ မှတတ်ိုငကြ နှစ်မှတတ်ိုငလြောကြ လိုသေးသည်။ ဒါပမယေ့ြ ဒီလိုအခွအနေမှော စားခွငကြောင်းကောင်း ရနမှတေော့ လကမြလှတခြငွတ်ော့…။ ဆရာမနောကမြှ ကပကြာ လိုကဆြင်းရင်း နောကမြှ မသိမသာ လိုကလြာခဲ့သည်။
ခငမြာဆှတဈေယောကမြှာလည်း လီးအရသာကို တပမြကမြိနပမေယေ့ြ ဆင်းရမယ့ြ မှတတ်ိုင် ရောကတ်ော့မှာမို့ ဖိုငတ်ှဲကို ပြနတ်ောင်းယူရင်း ဆင်းလာခဲ့သည်။ လီးနဲ့ အတေ့ခံ ၊ အထောကခြံထားခဲ့ရတာကြောင့ြ သူမ စောကဖြုတထြဲမှ အရညတ်ှကေ မတရားပင် စိမ့ထြှကကြနွသည်ေ။ အောကခြံဘောင်းဘီလေး ခွဆုံတဈခုလုံး စိုစိ ရှှဲနဈနသည်ေ။
နောကမြှ ကပကြာ ပါလာသော ခွသေံကြောင့ြ အမှတတ်မဲ့ လှည့ကြှည့မြိလိုကသ်ော ခငမြာဆှေ ရငထြဲ ဒိန်းကနဲ ဖြစ်သှားကာ အခုနက ခံစားခဲ့ရသော အတွေ့အထိအရသာတွေ ပြနဆြောင့တ်ကလြာသည်။ သူမ ဖငကြှီးနှင့ြ ပယပြယန်ယန်ယ် ပြတထြားခဲ့တဲ့ လီးပိုငရြှငလြေးက နောကမြှာ…။ အောငကြိုမင်း အနားသို့ တိုးကပလြိုကပြှီး ဆရာမနှင့ြ ယှဉလြွှောကကြာ စကားပျိုးကာ လမ်းခင်းလိုကသ်ည်။
“ ဆရာမ… ဒီနားမှာ နတောလား…”
“ အင်း…. ဟုတတ်ယ်… မင်းကရော.. ဒီနားကပဲလား ”
“ ကနွောကြ… ရှေ့နားမှာ ဆရာမ..”
ပြောစရာ စကားမရှိတော့ အောငကြိုမင်း ဘာလုပရြမလဲ စဉြးစားရသည်။ ဒါပမယေ့ြ အခွအနေကေ သူ့အတွကြ ဖနတ်ီးပေးနသည်ေ။ လမ်းထဲ ခွိုးဝငခြါနီး နရောတွင် မီးတိုငကြ မလင်းသဖြင့ြ မှောငရြိပကြနွသည်ေ။ လူကလည်း ပြတန်ပြနေသ်ေးသည်။ ဒီတော့…
“ အို…….. မင်း… မင်း ဘာလုပတ်ာလဲ… လှတ်… လှတပြါ……”
“ ဆရာမ ဖငကြှီးနဲ့ ကားပေါမြှာ ပြတထြားတာ ကနွော့လြီး အရမ်းတောငန်ပြေီ..။ အဲဒါ ဘယလြိုလုပရြမှာလဲ… ဆရာမ”
အောငကြိုမင်း လုပရြပကြ သူမကို တောတ်ောြ တုနလြှုပသ်ှားစသည်ေ။ လမ်းမှာ ရုတတ်ရကြ လှမ်းဆှဲကာ ဖကထြားပြီး မေးလိုကတ်ဲ့ မေးခွန်းက သူမ စိတတ်ှေ ဂယောကဂြယကြ ဖြစ်သှားရသည်။
“အိုး… အဲဒါ .. ငါနဲ့ ဘာဆိုငလြို့လဲ… ဖယန်ောြ… ဖယ်… အောလြိုကရြမလား….”
“ အောခြငွြ အောလြေ… ဆရာမ နတေဲ့ ပတဝြန်းကငွမြှာ … ဆရာမပဲ အရှကရြမှာနောြ….”
“ ဟင်… မင်း……… မင်း… ဘာ ဘာလုပခြငွတ်ာလဲ….”
“ ဆရာမကို…လိုးချင်တ်ာ….”
“ အို……”
ကြားလိုကရြတဲ့ စကားကြောင့ြ ခငမြာဆှတဈေယောကြ စိတတ်ှေ လှင့ကြနဲ ဖြစ်သှားစသည်ေ။ ပကပြကစြကစြကြ ပြောလိုကတ်ဲ့ စကားသံကြောင့လြည်း သူမစိတထြဲ တဈမွိုးကြီး ခံစားမိကာ စောကဖြုတကြ ရှုံ့ကနဲ ဖြစ်သှားမိသည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီပတဝြန်းကငွမြှာတော့ အရှကကြှဲ မခံနိုင်..။ နှစ်ယောကတ်ည်းသိတဲ့ ကိဈစ တဈရပကြှကလြုံး သိကုနရြင် သူမပဲ အရှကရြမှာမို့ ဆုံးဖြတခြကြတ်ဈခုကို မရမရော၊ ဇဝဇဝေါနဲ့ပဲ လငွမြှနစြှာ ခလွိုကမြိသည်။
“ မောငလြေးရယ်… မမက အိမထြောငန်ဲ့ပါကြယ်…. မဖြစ်နိုငပြါဘူး… ကြယ်…”
အသနားခံတဲ့ ပုံစံနဲ့ ချော့ကာ ပြောလိုကသ်ော စကားကြောင့ြ အောငကြိုမင်း တွကနေဲ ဖြစ်သှားသည်။ ဒါပမယေ့ြ ဆောကြှီးက အိမထြောငရြှိပမယေ့ြ ရှနတေဲ့ ပုံစံကြီး..။ နောကပြှီး ကြောကတ်တပြုံလည်း ရသည်။ ဖြဲချောကပြှီး ရသလောကတ်ော့ ဂွငဖြနကြှည့ခြငွြ နသေေးသည်။
“ ဒါဆိုလည်း .. ဆရာမအိမကြို လိုကခြဲ့မယဗြွာ…. ဆရာမပြောတာ ဟုတမြဟုတ် သိရအောင်…”
လမ်းပေါမြှာ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အရှကကြှဲဖို့ နီးစပသ်ည်။ အိမမြှာဆို လငကြလည်း ဒုကျခိတ၊ အဖောြ အဒေါကြှီးကလည်း ညဘကြ အိမပြှနအြိပသ်ူမို့ သူမ တဈယောကတ်ည်း တိုးတိုးတိတတ်ိတ် ရှင်းလို့ ရနိုငလြောကသ်ည်။ ဒါကြောင့ြ ထိုကောငလြေးရဲ့ တောင်းဆိုမှုကို လကခြံကာ အိမသ်ို့ ခိုးကြောင် ခိုးဝှကြ ခေါသ်ှင်းကာ သူမအိပခြန်းထဲအထိ ခေါဆြောငလြာခဲ့မိတော့သည်။ ဆေးအရှိနတ်ှကြေောင့ြ အိပပြွောန်သေော လငကြို တဈခကြစြဈဆေးလိုကပြှီး မီးဖိုချောငမြှ အဖောအြဒေါကြှီးကို ပြနလြှတလြိုကသ်ည်။
ထို့နောကြ သူမ အိပခြန်းထဲမှာ အခန့သ်ား ထိုငန်တေဲ့ ဘသားချောလေးဆီ ပြေးရပြနတ်ော့သည်။ အခန်းတံခါးကို ပိတ်၍ ဝငလြာပြီး ထိုငန်သေော ကောငလြေးကို အသနားခံသော အကြည့်လြေးဖြင့ြ….
“ မောငလြေးရယ်…. မင်းက အဒေါရြဲ့ တူသား အရှယပြါကြယ်… မသင့တ်ောပြါဘူး…”
“ ဟားဟား…. ဆရာမရယ်… ခကြခြငွြးကြီး အဒေါတ်ှေ ဘာတွေ လုပမြနပေါနဲ့..။ ကနွော့န်ာမည် အောငကြိုမင်း……။ မင်းမင်းလို့ ခေါြ…။ ဆရာမနာမညကြ……”
“ ခငမြာဆှေ…ပါကြယ်….”
“ ကနွောကြ မခငမြာဆှလေို့ ခေါမြယ်..”
“ ဟို….. ဟို… မင်း… ပြနပြါတော့လားကြယ်…. နောြ….”
“ ဟင်းဟင်း…. မခငမြာဆှကလေည်း ကားပေါမြှာ မခငမြာဆှေ ဖငကြှီးနဲ့ ပြတပြေးထားတဲ့ ကနွော့ြ လီးကြီးကို မေ့ပစ်လိုကပြှီပေါ့ .. ဟုတလြား…”
“ အို…ကြယ်….မင်းကလည်း…..”
“ မခငမြာဆှေ ယောကြွားက လဖြတေန်တော ဆိုတော့ လိုးမပေးနိုငဘြူး မဟုတလြား…”
အိမထြဲသို့ ဝငလြာပြီးကတည်းက အခွအနေမှနေကြို နားလညသ်ှားတဲ့ အောငကြိုမင်းရဲ့ အမေးစကားကို ခငမြာဆှေ ပြနမြပြောနိုငပြဲ ဆှံ့အနရတေော့သည်။
“ ဖြလဗွေော…. မဖြရင်ေ ဒီနားမှာ … မခငမြာဆှေ အကြောင်းတွေ လွှောကဖြှပစ်မှာနောြ….”
“ ဟို…. ဟို… အဲလိုတော့ မဟုတတ်ာတွေ လွှောကမြလုပပြါနဲ့ ကြယ်…..”
“ ဒါဆို… ကနွောြ မေးသမွှ အကုနဖြှမှောလား…”
“ ဖြေ… ဖြပေါ့မယ်…..”
“ မခငမြာဆှေ ယောကြွားက ဘယတ်ုန်းက လဖြတေသ်ှားတာလဲ……”။
“ ကြာပြီ…. ချောကန်ှဈကြောသ်ှားပြီ…”
“ ဟာ…. ဒါဆို.. မခငမြာဆှကေို မလိုးပေးနိုငတ်ာ ကြာပြီပေါ့….။ ဒီကြားထဲ ဘယသ်ူ့ကို အလိုးခံသေးလဲ…”
မင်းမင်းရဲ့ မေးခွန်းတွကေ တဈတဈခွခွတွမေို့ သူမ ပြနဖြှဖေို့ နှုတမြရဲ။ ဘယလြို ပြနဖြှရမေလဲ မသိ။ ပါးစပကြ ဘယလြိုမှ မထွကြ ဖြစ်နသည်ေ။
“ ဖြလေေ ဗြာ..”
“ ဟို…. ဟို….. ကြာ…. ဘယသ်ူနဲ့မှ….. မ.. မဖြစ်..”
“ ဒါဆို….. ကားပေါမြှာ ကနွော့လြီးနဲ့ တေ့ခံထားရတော့ အလိုးခံချင်လြာတာပေါ့….”
“ မင်းမင်းရယ်… မမ ပြောလို့ မထွကဘြူး…. ကြယ်…”
“ ကောင်းပြီလေ.. ဒါဆိုလည်း ခေါင်းငှိမ့ပြှ…..”
ခငမြာဆှေ လေးတွဲ့စွာ ခေါင်းငှိမ့ပြှလိုကသ်ည်။
“ ကဲ…. ဒါဆိုလည်း အဝတတ်ှေ ခွှတရြအောင်…”
“ အို…….. ဘာလုပမြလို့လဲ…”
“ မခငမြာဆှကေို …. လိုးပေးမလို့ပေါ့ …. ဟဲဟဲ….”
ခငမြာဆှတဈေယောကြ ဖငဆြော့မှုကြောင့ြ အခုလိုထိ ဖြစ်လာရတာကို မကြနပေပြမယေ့ြ မသိစိတတ်ှကေ လှမ်းမိုး အနိုငယ်ူခွင်း ခံလိုကရြတော့သည်။ သူမကိုယပြေါကြ အဝတအြစားတွကေို တဈလှှာချင်ြး ခွှတပြဈနတေဲ့ မင်းမင်းရဲ့ လကတ်ှအေောကမြှာ တဈသှမတေိမ်း လိုကန်ာ လုပဆြောငပြေးနမေိတော့သည်။
မင်းမင်းက ဆောကြှီးကို အကြပကြိုငကြာ ခိုင်းစနပေေုံက ရင့လြှသည်။ ကုတငခြှရင်ေးမှာ ထိုငန်ရင်ေး အဝတအြစားတွေ ခွှတခြိုင်းနရင်ေး သူ့ပုဆိုးကို ခွှတခြလွိုကပြှီး လီးကိုဆုပကြိုငကြာ ဂွင်းထုနသည်ေ။ ခန်ဓာကိုယပြေါမြှာ အဝတမြကပတ်ော့ပဲ ဗလာကငွြးသှားပြီးဖြစ်တဲ့ ဆရာမခငမြာဆှရေဲ့ အလှက အခုမှ ပိုမိုပြင့ထြှကလြာသည်။
ကလေးမမှေးဖူးသေးသဖြင့ြ ဝမ်းဗိုကသ်ားလေးက ခပြယ်ပန်ပြေီး နို့အုံကြီးတွကလေည်း တင်းရင်းခွှနထြှကန်ကော ငှကပြွောဖူးကြီးတွလေို တုနခြတန်သည်ေ။ ပေါငတ်ံကြီးတွကလေည်း တုတခြိုငကြာ တဈကိုယလြုံး ဖြေးဆှတန်သည်ေ။ သူမကို ကြည့်ပြှီး အရသာခံကာ ဂွင်းတိုကန်တေဲ့ မင်းမင်း လီးတံကြီးကို ဒေါခြငမြာဆှေဦး တပမြကစြှာ ကြည့်န်မေိသည်။ သူမ စောကဖြုတအြုံကြီးကလည်း အလိုလို ဖောင်းထကာ နှစ်ရှညလြများ ပြတလြပန်ခေဲ့ရသော လီးအရသာကို ငံ့လင့လြှန်းရသဖြင့ြ အရညတ်ှပင်ေ ယိုစီး စိမ့ကြနွပြေီ..။ စိတတ်ှလည်ေး ဘယလြိုမှ မထိန်းနိုငတ်ော့..။
ကုတငစြောင်းမှာ ထိုငန်တေဲ့ မင်းမင်းကို အိပရြာပေါသ်ို့ တွန်းလှဲပစ်လိုကတ်ော့သည်။ ထို့နောကြ ကုတငပြေါသ်ို့ တကကြာ မင်းမင်းကိုယပြေါြ ကားယားခွထိုငလြိုကပြှီး လီးတံကြီးကို လကတ်ဈဖကဖြှင့ြ ထိန်းကိုငကြာ သူမ စောကဖြုတအြဝသို့ တေ့ကပယ်ူလိုကသ်ည်။ ထို့နောကြ ရှေ့သို့ အနည်းငယ် ကုန်း၍ လကထြောကလြိုကပြှီး ဖငဆြုံကြီးကို တဖြည်းဖြည်းချင်ြး ရှေ့နောကြ လှုပရြှားကာ ပြတတ်ိုကပြှီးမှ ဖိခသွှင်းယူလိုကသ်ည်။
“ ပြှတ်….. အ……… အီး…… အိ…. အင့ျ…. အိုး….. ဟင်း… ဟင်း… ကြှတ်.. ကြှတ်…”
လီးကို အဆုံးထိ ဖိခွ သှင်းပစ်လိုကပြှီး အရသာခံကာ ဖငဆြုံကြီးကို နှဲ့ဝိုကကြာ မှေ့ရမ်းပစ်လိုကသ်ည်။
“အိုး… မခငမြာဆှေ တောတ်ောြ ခံချင်န်တောပဲ…။ ဆောင့စြမ်းပါ.. မမရ.. ဖငကြှီးကို ဖိဖိပြီး ပစ်ဆောင့စြမ်းပါ…။ အား……. အိုး…”
မင်းမင်းက မခငမြာဆှရေဲ့ စိတတ်ှကေို မီးမှိုကပြေးသလို ဆှပေးလိုကရြင်း အောကမြှ ပင့ကြာ ဆောင့တ်ငပြေးလိုကသ်ည်။
“ အို…… အိ…… အင်း…. အ.. အ….. ထိတယကြှယ်… အ… အင့ြ……. ကြှတကြွှတ်….. မင်းမင်း ရယ်… ကောင်းလိုကတ်ာကြယ်….”
စောကဖြုတထြဲ လီးဝငသ်ှားသဖြင့ြ မခငမြာဆှေ အခေါအြဝေါတ်ှကေ နူးညံ့ကာနသည်ေ။ ဖငကြှီး ကုန်းကာ ခွဆောင့န်သေောကြောင့ြ ဝဲနသေော မငှိမ်းခငမြာဆှေ နို့ကြီးနှစ်လုံးက အိပမြှေ့ခနွသလေို။
မင်းမင်းက ဝဲခါနသေော နို့နှစ်လုံးကို လကဖြှင့ြ တင်းတင်း ဖစွည်ှဈဆုပကြိုငရြင်း အောကမြှ ကော့ပင့ြ ဆောင့ပြေးနသည်ေ။ မခငမြာဆှကလေည်း ဖငဆြုံကြီးကို မှှောကမြှှောကပြှီး အတင်းပင် ဆောင့လြိုးခနွသည်ေ။
“ ဆောင့ြ… မခငမြာဆှေ… စိတကြှိုကြ ဆောင့စြမ်းပါ.. အား… ဖငကြှီးတွေ တအားနဲ့ ဆောင့ခြွ.. အ….”
“ အိုး…. မောငရြယ်… ထိတယကြှယ်…. အီး.. အင်း… ဟင်း… အား.. အား… အိ.. ပင့ဆြောင့ပြေးပါဦး… အား…. ဟုတပြှီ… ထိတယ်… အ… အမလေး… မမ.. ပြီးခါနီးပြီ.. အ.. အ… ပင့ဆြောင့ြ… အား… အိုး.. ညှဈစမ်းပါ… နို့တွကေို ညှဈ.. အား….. အို.. ဆောင့ြ………”
မခငမြာဆှေ တဈယောကြ အရမ်းကို နှာထနလြှန်းနသည်ေ။ အနှစ်နှစ် အလလ ငတပြှတန်ခေဲ့ရတဲ့ လီးကို စိတကြှိုကြ အပေါမြှ ဆောင့လြိုးနရသေဖြင့လြည်း ကာမစိတတ်ှကေ ထိန်းမရဖြစ်ကာ ပါးစပမြှ တဈတဈခွခွ စကားတွေ ဒရစပပြှောပြီး ဖိလိုးနတော မရပ်..။ မင်းမင်းကလည်း ဆောကြှီး နှာထနပြုံကို အကြိုကတ်ှေ့ကာ နို့တွကေို ပြတထြှကမြတတ် ညှဈကိုငရြင်း အောကမြှ ကော့ကော့ပြီး ပင့လြိုးပေးနသည်ေ..။
“ အား….. ဖတ်… ဖတ်…… ဖြတ်… အီး… အ… အမလေး… အ………. ထွကပြှီ…. အား… အ… အမရေေ… အား….. ဟင်း……”
မခငမြာဆှေ တဈကိုယလြုံး တုနခြါကာ ဖငဆြုံကြီးကို အတင်းဖိခဆွောင့လြိုးပြီး စောကရြညတ်ှေ ပန်းထုတပြဈလိုကတ်ော့သည်..။
မင်းမင်းလည်း ဆောကြှီး ပြီးသှားပြီဆိုတာနဲ့ နို့တွကေို ဆုပည်ှဈကိုငထြားရာမှ လကလြှတကြာ ဖငကြှီးတွကေို ဆှဲဖြဲပြီး အောကမြှ အဆကမြပြတ် ဆောင့လြိုးပစ်လိုကတ်ော့သည်..။ ကားပေါမြှာကတည်းက တောငန်ခေဲ့ရတဲ့ လီးက မထိန်းနိုငတ်ော့ပဲ စကသ်နတေပြဈသလို ပစ်ပစ်ဆောင့ရြင်း လရညတ်ှကေို စောကဖြုတထြဲ ပန်းထည့လြိုကသ်ည်..။
မခငမြာဆှမှော သူမ စိတကြှိုကြ ဆောင့လြိုးပြီး စောကရြညတ်ှေ ဒလကြမ်း ထွကန်ခွေိနမြှာပင် ပင့ဆြောင့လြိုးခံရပြီး လရညတ်ှေ ပန်းဝငလြာမှုကြောင့ြ နောကတ်ဈခွီထပကြာ ပြီးသှားရတော့သည်..။
—————————————
စင်ျကာပူနိုငင်ံ ရောကန်တေဲ့ ဝင့ဝြါတဈယောကမြှာ စူပါမားကတတ်ဈခုတွင် အလုပလြုပန်ရင်ေး အလုပန်ှင့ြ နီးသော တိုကခြန်းတွင် ငှားရမ်းနထေိုငခြဲ့သည်..။ တရုတလြူမွိုး အများစုဖြင့ြ ဖြဲ့စည်းထားသော စင်ျကာပူနိုငင်ံတွင် တရုတဘြာသာစကားက ပြညပြရောကသ်ော သူမတို့အဖို့ အလှနအြရေးပါလှသည်..။ ဝင့ဝြါ ကံကောင်းချင်တ်ော့ အခန်းဖောကြ မှနမြာနိုငင်ံဖြား တရုတကြပြားမ တဈယောကဖြစ်ကာ စရောကကြတည်းက အတူနထေိုငခြဲ့ကြသဖြင့ြ တရုတစြကားကို ထမင်းစား ရသေောကတ်ော့ ဝင့ဝြါ ပြောတတန်ပြေီ..။ အလုပမြှာလည်း အဆငပြှကော သူဌေးနှင့လြည်း ပနံသင့လြှသဖြင့ြ ဝင့ဝြါ ကံကောင်းလှသည်..။
စင်ျကာပူ ဒေါလြာ (၁၈၀၀) ရသော အလုပမြို့ မှနမြာငှနှငေ့ဆြို ဆယသ်ိန်းကြောလြောကြ လစဉြ ဝငင်ှေ ရှိနသည်ေ..။ မိဘတွကေ သူမ တကျကသိုလ် တကန်စဉေကြ ဆုံးပါးသှားခဲ့သဖြင့ြ သူမကို စောင့ရြှောကခြဲ့သော ဦးလေးတို့ လငမြယားကို လစဉြ (၃) သိန်းကြောြ ထောကပြံ့နိုငခြဲ့သည်..။ ဒါ့အပြင် တဈကိုယရြေ တဈကာယ သမားမို့ နိုငင်ံခွားမှာ စားရေး သုံးရေးကအစ အဆငပြှစွော နနေိုငခြဲ့သည်..။
စင်ျကာပူရောကြ အခွို့ မှနမြာမတွလေို မိဘပို့ပေးတဲ့ငှနေဲ့ ကြောင်းလာတကြ၊ အသုံးအဖြုန်းကြမ်းကြတဲ့အခါ ငှလေိုအပတ်ဲ့အခွိန် စပြနဆြာရှာ၊ စပြနဆြာအကြိုကြ မိမိတို့ အသှေးအသားတွကေို ပေးလှူနရတေဲ့ မိန်းကလေးတွထကြေ ဝင့ဝြါက သာပါသည်။ နောကပြှီး ခစွသ်ူရည်းစားလည်း မထားခဲ့..။ ဝင့ဝြါက ခဲမှနဖြူးတဲ့ စာသူငယမြလေးမို့ ယောကြွားတွကေို ကြောကရြှံ့နတောကြောင့ြ အေးဆေးနခေဲ့တာ သုံးနှစ်လောကရြှိခဲ့ပြီ..။ အလုပန်ားရကမြှာ တဈခွို့တွေ ဘဲနှင့ြ လွှောကလြညန်ကြခွေိန် အခန်းဖောန်ှင့ြ ဝင့ဝြါကတော့ အခန်းထဲမှာ..။
မှနမြာနိုငင်ံမှာ တဈမှို့တည်း သားချင်ြးတောင် မသိချင်ယ်ောငဆြောငန်ကြပေမယေ့ြ သူများနိုငင်ံမှာတော့ ရှမှနေမြာတွေ တည့ကြှသည်..။ မှနမြာအချင်ြးချင်ြး ခငကြှ မငကြှ၊ နောကြ.. ကြိုကကြှ၊ အဲဒီနောကမြှာ လိုးကြ ခံကြပေါ့..။ ယောကြွားနဲ့ ကလေးရှိကြတဲ့ အအိုမတွကလေည်း အပျိုလုပပြှီး ရည်းစားထား၊ နောကြ အတူနေ ဖြစ်ချင်တ်ိုင်းဖြစ်နကြတောကို ဝင့ဝြါ ကြားနမှငေန်ေ ရသည်..။ နောကမြှ ကြိုငတ်ှတကေပြှီး အရှုပတ်ှေ ပေါလြာကာ ပြူနာ ဖြစ်ကြတာတွကေို ဝင့ဝြါကြောကသ်ည်..။ ဒါကြောင့လြည်း အေးအေးဆေးဆေးပဲ နခေဲ့သည်…။
ဝင့ဝြါ အေးအေး နသလေောကြ အခန်းဖောြ တရုတကြပြားမ ကငွသ်ီဆှကတေော့ ပြေးခကြကြ ကမ်းကုနသ်ည်..။ အသားက တရုတမြဖြစ်တာကြောင့ြ ဖြေးဆှတန်ကော ပြည့ဖြှိုးတဲ့ အသားဆိုငတ်ှနေဲ့ ဖြဲ့စည်းထားတဲ့ ခန်ဓာကိုယကြို ပိုငဆြိုငထြားသည်..။ တကယ့ြ စင်ျကာပူ နိုငင်ံသူတဈယောကလြိုပင်..။ တရုတစြကားကလည်း ကြှမ်းကငွတ်ာပါသည်..။
ကငွသ်ီဆှကေ ရသမွှ လစာကို အကုနလြုံး သုံးနသေူမို့ ဝတတ်ာစားတာက တကယ့ြ ဟော့ရှော့..။ နောကပြှီး ဘဲတွကလေည်း တဈပြပြေီး တဈပြေ ထားသည်..။ တဈခါတဈလေ နှစ်ယောကသ်ုံးယောကြ တဈပျိုငတ်ည်း ..။ သူတဈယောကတ်ည်း ပတရြှုပန်သေူ..။ ဒါပမယေ့ြ ကငွသ်ီဆှရေဲ့ စိတကြ တဈမွိုး..။ ဘဲတွနေဲ့ ဘယလြောကပြဲ နနေေ သူမရဲ့ ဆန်ဒက လိုးနခေံနတေုန်းခဏသာ ပြည့ဝြကြနပေသ်ည်..။ နောကယ်ောကြြားတဈယောကန်ဲ့ ထပမြနချင်ေတ်ော့..။
ကငွသ်ီဆှရေဲ့ ကာမစိတရြမျမကကြ လိငတ်ူ မိန်းမတဈယောကန်ဲ့ အတူ ပြောပြါးရခွင်းကို စွဲလမ်းနှစ်ခွိုကသ်ူ တဈယောကပြင်..။ ဒါကြောင့ြ အခန်းဖောြ ဝင့ဝြါကို ဖူးဖူးမှုတမြတတ် ခစွခြငသ်ည်..။ သူမရဲ့ စိတရြမျမကတ်ှအတွေကြ ဝင့ဝြါနှင့အြတူ ဖြဖြေောကရြတာကို နှစ်သကသ်ည်..။ ပလာဇာအောကတ်ှင် ရောင်းခသွော ယောကြွားတနဆြာအတု ဆိုဒစြုံဝယထြားပြီး ရုံးအားရကတ်ှတွင်ေ ဘဲတွကေိုခေါကထြားကာ ဝင့ဝြါနှင့အြတူ လိငတ်ူ ဆကဆြံကြသည်..။ နှစ်ယောကသ်ား မွော့မွော့သာ ကနွတ်ဲ့အထိ အခွီပေါင်းများစွာ ပြီးမှ ကငွသ်ီဆှတဈေယောကြ ရပတ်ော့သည်..။
ဝင့ဝြါမှာလည်း တကျကသိုလတ်ကစြဉကြ ကိုယကြှုံတွေ့ခဲ့ရဖူးတဲ့ ကာမအရသာ မစို့မပို့လေးကို အခု ရချေားမှချေားမှာ လိငတ်ူမိန်းမတဈယောကန်ဲ့မှ ဖြတဖြှတကြှအေောင် ခံစားတတလြာခဲ့ရတော့သည်..။ ဦးလေးဖြစ်သူ လဖြတေသ်ှားကြောင်း ကြားသိရခွိနတ်ှင် ဦးလေးမိန်းမ အနတ်ီခငမြာဆှထေံသို့ပင် သူမတို့ရဲ့ အဖောြ လိငတ်ုကြီးတဈခုကို ပို့ပေးကာ မိန်းမတဈယောကရြဲ့ စိတဆြန်ဒအတွကြ နားလညပြေးနိုငတ်ဲ့ အခွအနေအထေိ ကာမအရသာထူးကြီးကို သိရှိ ခံစားတတခြဲ့ပြီ..။
သို့ပမယေ့ြ ဝင့ဝြါတဈယောကြ လူဖြစ်ရကြိုး မနပသ်ေးပါ..။ ယောကြွားတဈယောကရြဲ့ လီးဆိုတဲ့ သကရြှိ အချောင်းကြီး သူမစောကဖြုတထြဲ အဝငမြခံရဘူးသေးပေ..။ တကျကသိုလ် တကစြဉကြ ကြူတာဆရာတဈယောကရြဲ့ အကြငန်ာမိုးများ အောကမြှာလည်း ယဈမူးသာယာခဲ့ဖူးသည်..။ သူမရဲ့ ရငသ်ားမို့မို့မောကမြောကတ်ှကေ ထိုဆရာရဲ့ လကဝြါးပြငအြောကမြှာ ပြားပြားဝပခြဲ့ဖူးသည်..။ သူမတငသ်ား ဝိုင်းဝိုင်းကြီးတွကေို ဖစွည်ှဈဆုပန်ယခြှင်းကို ပယပြယန်ယန်ယ် ခံခဲ့ဖူးပါသည်..။ ဒါပမယေ့ြ………။ အပျိုအရှယလြေးမို့ အထိအတွေ့အောကမြှာ သာယာနဈမူးခဲ့ပမယေ့ြ သူမရဲ့ အပျိုစဉဘြဝလေးကိုတော့ ကာကြယထြိန်းသိမ်းနိုငခြဲ့ပါသည်..။ အဲဒီအတွကြ ကံကောင်းမှုက အိမထြောငရြှငတ်ဈယောကဖြစ်နတေဲ့ သူမရဲ့ ခစွြဦးသူအကြောင်းကို စောစီးစွာ သိရှိကာ ရှောငဖြယန်ိုငခြဲ့ပြီး ယောကြွားတွကေို ခပစြိမ်းစိမ်းပဲ ဆကဆြံခဲ့တော့သည်..။
စင်ျကာပူသို့ ရောကတ်ဲ့အခွိနကြတည်းက အခန်းဖောြ ကငွသ်ီဆှကေ ဝင့ဝြါကို အစစအရာရာ ကူညီခဲ့သည်..။ မိဘတွေ မရှိတော့တဲ့ ဝင့ဝြါကို ကငွသ်ီဆှကေ စာနာ သနားခဲ့သလို အိမထြောငကြှဲ မိသားစုမှ ကငွသ်ီဆှကေိုလည်း ဝင့ဝြါက ဂရုဏာ ပိုခဲ့ရသည်..။
ဒီလိုနှင့ြ တဈယောကကြိုတဈယောကြ နားလညမြှုတွကနေေ စိတရြမျမကြ အာသာဖြဖြေောကဖြောတ်ှေ ဖြစ်လာခဲ့ကြရတော့သည်..။ ဝင့ဝြါရဲ့ ယောကြွားတဈယောကရြဲ့ လိငတ်နစြဈစဈ မဝငခြဲ့ဘူးတဲ့ စောကဖြုတအြုံ ဖောင်းဖောင်း နုနုရှရှကြီးကို ကငွသ်ီဆှကေ လီးတုကြီးနဲ့ ပကပြကစြကစြကြ ထိုးဆှကလိကာ လိုးပေးခွင်းကို ဝင့ဝြါ နှစ်သကြ ကြနပေန်တတေပြှီ..။ ကငွသ်ီဆှရေဲ့ လီးပေါင်းစုံ အလိုးခံဖူးတဲ့ စောကဖြုတကြှီးကိုလည်း ဝင့ဝြါ ဖြဲကာ လွှာထိုးယကပြေးခဲ့တဲ့ အကြိမပြေါင်း မနည်းတော့။ ဒီလို လိငတ်ူ မိန်းမနှစ်ယောကြ စပယ်ှကရြတဲ့ အရသာကို ညပေါင်းများစွာ ဖြတကြွောပြှီး ဝင့ဝြါတဈယောကြ ယောကြွားတွကေို မေ့ထားနိုငခြဲ့သည်..။
ကငွသ်ီဆှကတေော့ ဘဲတွေ တဈပြပြေီး တဈပြေ ထားကာ ရည်းစားတွေ အလိုကြ အလိုးခံပြီး သူမအတွကြ အလိုးခိုင်းစရာ သတ်တဝါတဈကောငလြောကြ အဖြစ်သာ သတမြှတထြားခဲ့သည်..။ ထို ဘှိုင်းဖရင့တ်ှကေို ဝင့ဝြါနဲ့ စောကဖြုတခြငွြး ပြတကြာ အရသာ ယူရတာလောကြ ဖီလငမြထား..။
ဒီလိုနဲ့ ဖြတကြွောလြာခဲ့တဲ့ နေ့ရကတ်ှကေ တဈနှစ်ပြီး တဈနှစ် ကုနလြှနလြာခဲ့သည်..။ အလုပခြှငဝြငလြာတဲ့ ရကတ်ှကေ ရကမြှနခြဲ့သဖြင့ြ ဝင့ဝြါတဈယောကြ ခွင့တ်ဈလရကာ မှနမြာနိုငင်ံသို့ ခတ်ေတအလညပြှနခြှင့ြ ရခဲ့သည်..။
“ ဝင့ဝြါရယ်… ဆှတေော့ .. ဘယလြိုနခေဲ့ရမှန်းတောင် မသိတော့ဘူးကြယ်…”
“ ဆှရယ်ေ… ဝင့ဝြါ ပြနလြာမှာပေါ့.. အဲဒီကမွှ အတိုးခပြှီး ခစွကြှမယလြေ… နောြ… ခစ်ခစ်..”
“ မှနမြှန် ပြနလြာခဲ့နောြ… ဝင့ဝြါ…”
“ အင်းပါ.. ဆှရေဲ့… ဒါနဲ့ ဆှေ အခုလကရြှိ ဘဲက ဆှေ့ကို စိနလြကစြှပန်ဲ့ လကထြပခြှင့ြ တောငတ်ယဆြို….”
“ ဟင်းဟင်း… ဝင့ဝြါရယ်.. ဆှကေ အဲဒါ ဘာလုပရြမှာတုန်း…။ စိနလြကစြှပကြ ဟိုတဈခေါကကြ အတူနတေုန်းက လီးစုပပြေးလိုကတ်ာကို ခိုကပြှီး ဖြစ်လာတဲ့ ကိဈစပါကြာ..။ ဆှကတေော့ စိနလြကစြှပထြကြ အဲဒီကောင် ဆှေ့ဖငပြေါကကြို ယကပြေးတာပဲ ပိုခိုကတ်ာ… ဟင်းဟင်း…….”
“ ဆှပြေောတော့ အဲဒီကောငကြ ဒီနိုငင်ံသားဆို… သူ့ကိုယူလိုကရြင် ဆှေ အေးဆေး ဖြစ်သှားပြီပဲ…”
“ ဆှေ စဉြးစားထားပါတယ်…။ ဆှေ သူ့ကိုယူလိုကရြင် ရလာမယ့ြ အခွင့ရြေးတွကေ မနည်းဘူးကြ…။ ဝင့ဝြါအတွကလြည်း အဆငပြှအေောင် ညှိပြီးမှ ဆုံးဖြတမြှာပါ..”
စင်ျကာပူနိုငင်ံသား တဈယောကဖြစ်လွှင် ရရှိနိုငမြယ့ြ အခွင့အြရေးတွကေ မှင့လြှသဖြင့ြ ဘယသ်ူမဆို လကမြလှတခြငွကြှ..။ ဝင့ဝြါရဲ့ အခန်းဖောြ ကငွသ်ီဆှကတေော့ ဒါတွထကြေ ဝင့ဝြါရဲ့ နူးညံ့တဲ့ အထိအတွေ့လေးတွကေိုပဲ မကမြပြနေိုငပြဲ အာရုံရှိနသည်ေ..။
ဒီလိုနဲ့ ဝင့ဝြါတဈယောကြ မှနမြာနိုငင်ံသို့ ခတ်ေတ ခွခခွှေင့ြ ပြနရြခဲ့ပြီး ဦးလေးနဲ့ အဒေါဖြစ်သူတို့ထံသို့ ရောကရြှိလာခဲ့ရတော့သည်..။
မခငမြာဆှတဈေယောကြ မင်းမင်းနှင့ြ ဖြစ်ပြီးတဲ့ နောကပျိုင်း အနှစ်နှစ်အလလ ငတမြှတတ်ောင့တ်မှုတွကေို စဉဆြကမြပြတ် ဖြည့ဆြည်းနခေဲ့မိတော့သည်…။ ရုံးတကရြကဆြိုလွှင် အိမပြှနခြွိန်၌ မင်းမင်းနှင့ြ အခွိန်းအခကြပြှုကာ အိမသ်ို့ ခေါဆြောငလြာခဲ့ပြီး ညဝကလြောကအြထိ ထငတ်ိုင်းကြဲ လိုးကြဆောကြှသည်..။ ပိတရြကတ်ှဆေိုရငတ်ော့ အိမဖြောြ အဒေါကြှီးကို အနားပေးကာ တဈနကေုန် တဈညလုံး မင်းမင်းကို အိမခြေါထြားပြီး နှစ်ဦးသား ကာမအရသာထူးကို နိုကန်ိုကခြွှတခြွှတ် ခံစားခဲ့ကြသည်..။
လူငယဖြစ်တဲ့ မင်းမင်းက နှာထနလြှတဲ့ မခငမြာဆှရေဲ့ ရမျမကဆြန်ဒတွကေို နည်းလမ်းပေါင်းစုံဖြင့ြ ဖြည့ဆြည်းပေးခဲ့သည်..။ အောကား ဖြင့ကြာပြပြီး အဲဒီအထဲက ပုံစံတွအတေိုင်း လိုးကြဆောကြှသည်..။ မခငမြာဆှတဈေယောကြ သူမရဲ့ တူသားအရှယ် ကောငလြေး မင်းမင်းက စခေိုင်းရာ ကရတဲ့ ကာမရမျမကထြနတ်ဲ့ ရုပသ်ေးရုပလြေးတဈရုပ် ဖြစ်နပေါတော့သည်..။ မခံစားဖူးတဲ့ ကာမအရသာဆန်းတွကေို မင်းမင်းက ခံစားတတစြခေဲ့သည်..။
မခငမြာဆှရေဲ့ ခန်ဓာကိုယတ်ဈခုလုံးက မင်းမင်းနဲ့ မပတသ်ကတ်ဲ့ နရော ဆိုတာ မရှိတော့..။ အပေါကစြုံအောင် အလိုးခံခဲ့ရဖူးပြီ..။ စုပခြဲ့ရဖူးပြီ..။ မှုတခြဲ့ဖူးပြီ..။ မခငမြာဆှဟော ကာမရမျမကရြဲ့ သားကောငဆြိုလည်း ဟုတန်ပြေီ ဖြစ်သည်..။ နေ့စဉရြကဆြကဆြိုသလို ခံစားနရတေဲ့ ကာမအရသာဟာ တူမတောြ ဝင့ဝြါ ပြနရြောကလြာခွိနမြှာတော့ လဈဟာခဲ့ရတော့သည်..။ ဒါကြောင့ြ မခငမြာဆှတဈေယောကြ အိပရြာထကမြှာ လူးကာလှန့ကြာ ဖြစ်လို့နရတေော့သည်..။
ဒီလို မခငမြာဆှတဈေယောကြ ရမျမကဆြန်ဒတွနေဲ့ လူးလှိမ့ကြာ သူမကို လိုးခဲ့ ဆောခြဲ့တဲ့ မင်းမင်းရဲ့ လီးကြီးကို မှန်းဆ တမ်းတနတေုန်းမှာပဲ….
“ အနတ်ီခငမြာဆှေ…. ဝင့ဝြါ ပို့ပေးလိုကတ်ဲ့ ဟာကြီး မသုံးကြည့်ဘြူးလား…”
စင်ျကာပူက အခစွဆြုံး အခန်းဖောြ ကငွသ်ီဆှရေဲ့ အထိအတွေ့တွကေို သတိရနတေဲ့ ဝင့ဝြါတဈယောကြ အနတ်ီခငမြာဆှနေဲ့ သဈဆန်းတဲ့ အထိအတွေ့ကို ခံစားကြည့်ဖြို့ မခငမြာဆှေ အခန်းထဲသို့ ဝငလြာစဉြ ကုတငပြေါမြှာ စိတကြူး ဖီလငယ်ူနတေဲ့ အနတ်ီခငမြာဆှကေို ကြည့်ပြှီး မေးလိုကခြှင်း ဖြစ်သည်..။
အတွေးအာရုံထဲမှာ နဈမွှောနတေဲ့ မခငမြာဆှဟော တူမတောရြဲ့ ရုတတ်ရကြ အမေးစကားကြောင့ြ ဆှံ့အကာ ရှကကြိုးရှကကြန်း ဖြစ်သှားသည်..။
“ မရှကပြါနဲ့.. အနတ်ီခငမြာဆှရေဲ့ ..။ ဝင့ဝြါလည်း အနတ်ီခငမြာဆှလေိုပဲ လိုအပလြာလို့ လာခဲ့တာ…သိလား… ။ ဝင့ဝြါတို့ အတူတူ ဖြည့ဆြည်းရင်း ပြောကြှမယလြေ… နောြ..”
ဝင့ဝြါက အခန်းတံခါးကို စေ့ပိတလြိုကပြှီး အသင့ယ်ူဆောငလြာတဲ့ စင်ျကာပူက ပါလာတဲ့ လီးတုကြီးကို ကိုငကြာ ကုတငပြေါသ်ို့ လှမ်းတကလြာတော့သည်..။ အခန်းထဲက လင်းထိနန်တေဲ့ မီးချောင်းရောငအြောကမြှာ ညဝတအြင်ျကြီ ကိုယစြီနှင့ြ မိန်းမပျိုတဈယောကြ၊ မိန်းမကြီးတဈယောကတ်ို့ရဲ့ ခန်ဓာကိုယတ်ှဟော ပူးကပသ်ှားကြ၏။
ကမွဟာ နေ့စဉရြကဆြကြ လငင်ယ် ကာမဘီလူးလေး မင်းမင်းနဲ့ လိုးခဲ့ကြတဲ့ ခံစားမှုတွကေို စားမှှုံ့ပြနပြှီး ဖီးလယ်ူနတေုန်းမှာပဲ တူမတောြ ဝင့ဝြါဟာ ရောကရြှိလာပါတော့တယ်..။ အခုတော့ ကမွရဲ့ ရငသ်ားထွားထွားကြီးတွကေို ဖစွည်ှဈကိုငတ်ှယ် စမ်းကြည့်ပြှီး ညဝတအြင်ျကြီခါးမှ ကြိုးစလေးကို ဆှဲဖြုတခြလွိုကပြါတော့တယ်..။ ဝတလြဈစလဈ ဖြစ်သှားတဲ့ ကမွရဲ့ ခန်ဓာကိုယကြှီးကို ကုတငပြေါြ လှဲခလွိုကပြှီး ဘေးမှ နရောယူလိုကကြာ ဝင့ဝြါကိုယတ်ိုငလြည်း သူမညဝတအြင်ျကြီကို ခွှတပြဈလိုကပြါတော့တယ်…။
“ အနတ်ီခငမြာဆှကေို ဝင့ဝြါရဲ့ အတွေ့အကြုံတွေ လကတ်ှေ့ပြမယ်…။ အနတ်ီခငမြာဆှေ ခံစားကြည့်ပြေါ့….. အင်း…. ဟင်း…. ဟင်း…….”
ဝင့ဝြါက ကမွရဲ့ နှုတခြမ်းကို ဖိကပစြုပန်မ်း လိုကပြါတယ်…။ ယောကြွားနှစ်ယောကန်ဲ့ ပကပြကစြကစြကြ ထိတွေ့အလိုးခံဖူးပမယေ့ြ ဒီလို မိန်းမချင်ြး ထိတွေ့မှုကို မခံစားဖူးတဲ့ ကမွဟာ ရငဒြိတဒြိတခြုနပြှီး တဈကိုယလြုံး ပူထူရှိန်းဖိန်းသှားရပါတယ်။ နောကပြှီး ဝင့ဝြါက ရမျမကပြှင်းပြင်းနဲ့ နမ်းစုပတ်ော့ ကမွစိတတ်ှေ ဟုန်းကနဲ ထကြှလာရတယ်… ရှင်…။
တဈဆကတ်ည်းမှာပဲ ကမွရဲ့ နို့ကြီးတွကေို ဆုပကြိုငပြှတန်ယ် ဖစွည်ှဈပစ်နတောကလည်း ကြမ်းတမ်းလှန်းလှပါတယ်..။ နို့သီးခေါင်းလေးတွကေိုလည်း ဆှဲညှဈ ကစားပေးနတယ်ေ..။ အဲဒီကနေ ဝင့ဝြါရဲ့ လကကြ အောကသ်ို့လွှောဆင်းသှားပြီး ကမွရဲ့ စောကဖြုတအြုံကြီးကို အုပကြိုင် ဖစွည်ှဈ လိုကတ်ယ် ဆိုရငပြဲ….
“ အို………ဝင့ဝြါရယ်…”
ကမွနှုတမြှ မချင့်မြရဲ ညည်းတွားမိလိုကပြါတယ်…။ သှေးသားတွလည်ေး အရမ်းပဲ ဆူဝလောပြီ..။
“အနတ်ီခငမြာဆှေ စောကဖြုတကြှီးက အရညတ်ှေ ရှှဲနပြေီပဲ…။ သိပတ်ောင် နှူးစရာ မလိုတော့ဘူး..။ ဝင့ဝြါရဲ့ ပစ်စည်းအသဈ မိတဆြကပြှဲလေး စလိုကတ်ော့မယန်ောြ…”
“ ဝင့ဝြါရယ်.. သမီး သဘောပဲ..။ အနတ်ီတော့ ဘယလြို ခံစားရမှန်းတောင် မပြောတတတ်ော့ဘူး…”
“ ခစ်ခစ်…. နောကပြှီးရင် ဒီထကဆြန်းတာတွေ လာဦးမယလြေ… အနတ်ီခငမြာဆှရေဲ့…”
ဝင့ဝြါက ကုတငပြေါမြှ ထကာ ခွရင်ေးတွင် ခထွားသော သူမယူလာတဲ့ လီးတုကြီးကို လှမ်းယူလိုကပြါတယ်..။ ဝင့ဝြါလကထြဲက ဟာကြီးက ကမွကို ပို့ပေးထားတဲ့ လီးတုကြီးနဲ့ မတူပဲ တဈမွိုး ဆန်းသဈနပေါတယ်..။ လီးတုကြီးနောကမြှာ ကြိုးတွနေဲ့ ရှုပယ်ှကခြတန်တောကို တွေ့မှငလြိုကရြပါတယ်..။
ကမွလည်း မင်းမင်းနဲ့ အတူ ဆန်းသဈတဲ့ ကာမဖီလငတ်ှကေို ခံစားနကြဆေိုတော့ ဝင့ဝြါလုပသ်မွှတွကေို စိတဝြငတ်စားနဲ့ ကိုယ့အြဖုတကြှီး ကိုယပြှတရြင်း ငေးကြည့်န်မေိပါတယ်.. ရှင်..။ ဝင့ဝြါက လီးတုအတနကြှီးရဲ့ နောကမြှ သိုင်းကြိုးနှစ်ခုကို ခွထေောကတ်ှင် စွပလြိုကပြှီး ဘောင်းဘီဝတသ်လိုမွိုး ဝတဆြငကြာ အပေါဘြကရြှိ ခါးပတလြို ကြိုးကို သူမခါးတွင် ပတ်၍ ဝတဆြငလြိုကသ်ည်..။ ဝင့ဝြါပုံစံက ပေါငကြှားထဲမှာ လီးပေါကန်တေဲ့ ကြှရေုပမြလေး ပုံစံ ဖြစ်နတောကို မှငလြိုကရြတော့ ကမွစိတထြဲ တဈမွိုးကြီး ခံစားရလိုကမြိသည်..။ ဝင့ဝြါက….
“ အနတ်ီခငမြာဆှေ… အလိုးခံရင် ဘယလြိုပုံစံကို အကြိုကဆြုံးလဲ.. ဟင်…”
ဝင့ဝြါပေါငကြှားထဲမှ လီးတုကြီးက တန်းမတကြာ တကယ့ယ်ောကြွားကြီးတဈယောကရြဲ့ လီးကြီးလို အသားရောင် ဖြစ်သည်.။ မင်းမင်းရဲ့ အောကားတွေ ကြည့်ပြှီး အလိုးခံခဲ့စဉကြ တွေ့မှငရြတဲ့ အမရေိကန် လီးကြီးနီးပါး တုတကြာ ရှညလြွားလှသည်..။ ဒီလီးမွိုးနဲ့ ကမွအကြိုကြ ဖငပြူးထောင်းထောငကြာ အလိုးခံရရင် သားအိမတ်ောင် ပေါကထြှကသ်ှားနိုငလြောကသ်ည်..။ ထို့ကြောင့ြ လီးအဝငသ်ကသ်ာပြီး အကောင်းဆုံး အရသာတွေ ပေးတတတ်ဲ့ လှကြေီးထိုးရိုးရိုး ပုံစံနဲ့ပဲ ခံဖို့ နရောယူပေးလိုကရြပါတော့သည်..။
ဝင့ဝြါက လီးတုကြီး တရမ်းရမ်းဖြင့ြ ကုတငပြေါြ တကလြာကာ ဒူးထောငပြေါငကြား ပကလြကကြှီးလှနပြေးထားတဲ့ ကမွပေါငကြှားထဲမှာ နရောယူလိုကကြာ သူမခါးမှ လီးတုကြီးကို လကဝြါးထဲ တံတွေး ထွေးထည့ပြှီး သုတလြိမ်းနတော တွေ့လိုကရြသည်..။
“ အနတ်ီခငမြာဆှေ စောကဖြုတကြှီးထဲ ဝင့ဝြါ လီးကြီး ထည့လြိုကတ်ော့မယ်.. နောြ..”
ပြောပြောဆိုဆို ဝင့ဝြါက သူ့လီးတုကြီးကို ကမွရဲ့ စောကခြေါင်းဝကို ဖိကပ် တေ့ထိုးခလွိုကပြါတယ်..။ အေးစကစြကြ အထိအတွေ့ကြောင့ြ တဈမွိုး စိတလြှုပရြှားသှားရတယ်.. ရှင့ြ..။
“ ဗှဈ…. ဗှဈ…. အ…. ဝင့ဝြါ… သ… မီး….. အ… အမလေး… အီး…. ဖြေးဖြေး… ကြပန်တယ်ေ… သမီးရဲ့…. အ…. အီး…..”
လီးတုကြီးက အဆမတန် ကြီးနတေဲ့အပြင် အပေါယ်ံတွင် သှေးကြောလို အဖုဖုတွကြေောင့ြ နာကငွဆြိမ့ကြောင်းတဲ့ အရသာကို ခံစားလိုကရြပါတယ်…။ ဝင့ဝြါကတော့ ကမွ ပေါငကြှီးနှစ်လုံးကို တံကောကခြှကကြ ပင့မြထားလိုကပြှီး သူမခါးကို ကော့ကာ အဆုံးထိ ဖိခသွှင်းလိုကပြါတော့တယ်.. ရှင်..။
“အီး….. ကြှတကြွှတ်….. အား.. အ… အီး…. အမလေး…”
“ အနတ်ီ…ကောင်းရဲ့လား……အ…အီး ဟင့ြ…”
“ အ…. ထိတယ်… အ…. ဖြေးဖြေး…. အ… အင့ြ… ဟုတတ်ယ်… ဆောင့ြ.. ဆောင့ြ… အ… အင်း….. အီး…….”
ဝင့ဝြါက အဆကမြပြတ် ဖြေးဖြေးချင်ြး ဆောင့လြိုးပေးနရော ရှညလြွားလှတဲ့ လီးတုထိပဖြူးကြီးက ကမွသားအိမကြို အခကြတ်ိုင်းလိုလိုပဲ လာဆောင့န်ပေါတော့တယ်..။ တဈခဏအတွင်းမှာပင် ဆန်းသဈတဲ့ အထိအတွေ့နဲ့ အလိုးခံနရမှေုကြောင့ြ ကမွ စောကဖြုတကြှီးတဈခုလုံး ကငွဆြိမ့ထြူပူလာတော့တယ်..။ ကမွကိုယပြေါမြှ ကိုင်းကာ လိုးပေးနတေဲ့ ဝင့ဝြါနို့အုံတွကေ ကမွ မကြန်ှာနားတွင် ဝဲခါနတောကြောင့ြ ဖမ်းဆှဲဆုပကြိုငကြာ မမှီမကမ်း လှမ်းစို့ပေးလိုကပြါတယ်..။
“ အိုး…. အနတ်ီခငမြာဆှရယ်ေ… ဟုတတ်ယ်.. စို့ နာနာစို့… ဝင့ဝြါနို့သီးခေါင်းတွကေို စို့ပေးစမ်းပါ..”
ဝင့ဝြါက အကြိုကတ်ှေ့သှားကာ သူမကိုယကြို ပိုကုန်းပေးလိုကပြှီး ကမွ ပါးစပထြဲသို့ သူမနို့တွကေို တေ့ပြီး အစို့ခံနပေါတော့တယ်..။ အပေါမြှလည်း ခါးအားကို သုံးပြီး ဖိသှင်းလိုးခပြေးနတေဲ့ အရှိနကြ ပိုမိုအားပြင်းလာပါတယ်..။
“ အှန့ြ…. အှန်း… ဟင်း… အု… ဟင်း… အား ရှီး……. ဆောင့ခြွ… ဝင့ဝြါ.. လိုး ဆောင့ြ… အနတ်ီခငမြာဆှေ ပြီးတော့မယ်.. အ….. အမလေး… အု… အှန်း…. အှန်း… အား… ရှီး..”
ကမွဟာ အရမ်းကို ဟော့လာရပါတယ်..။ ဝင့ဝြါနို့တွကေို ငုံစုပပြေးလိုကြ၊ ပါးစပကြ တဈတဈခွခွစကားတွေ ပြောလိုကန်ဲ့ ကာမခရီးဆုံးကို ရောကရြှိလာပါတော့တယ်..။
“ အား… ထွကကြုနပြှီ… အား…. အီး… ပြှတ်.. ပြှတ်…. အု….. အား……. ဟင်း…. ဟင့ြ…”
ကမွဟာ စောကဖြုတထြဲမှ လီးတုကြီးကို ဆှဲဆှဲညှဈရင်း အရညတ်ှေ ဒလဟော ပန်းထုတကြာ ဝင့ဝြါနို့တွကေို ပြတထြှကလြုမတတ် စို့ယူရင်း ပြီးသှားခဲ့ရပါတော့တယ်..။
“ အနတ်ီခငမြာဆှေ…ဘယလြိုလဲ…”
“ ဝင့ဝြါရယ်… အနတ်ီခငမြာဆှတေော့ ဒီတဈခွီတည်းနဲ့ မွော့သှားတော့တာပဲ..”
“ ခစ်ခစ်…. မမွော့ပါနဲ့ဦး… အနတ်ီခငမြာဆှရေဲ့။ အခုမှ အစပဲ ရှိသေးတာ…။ ဝင့ဝြါကိုလည်း လုပပြေးပါဦး…”
ဝင့ဝြါက လီးတုကြီးကို စောကဖြုတထြဲမှ ခွှတယ်ူလိုကပြှီး သူမခါးမှ ဖြုတယ်ူလိုကသ်ည်..။ ထို့နောကြ ကမွစောကရြညတ်ှနေဲ့ ပြောငလြကစြိုရှှဲနတေဲ့ လီးတုကြီးကို ပါးစပန်ဲ့ ပြှတခြနဲ စုပယ်ူလိုကပြှနသ်ည်..။ ပြီးတော့ ကမွကို ဆှဲယူကာ ပါးစပထြဲ လီးတုကြီးကို တေ့ပြီး စုပခြိုင်းလိုကြ၏..။ ကမွဟာ ကြီးမားလှတဲ့ လီးတုကြီးကို မဆံ့မပြဲဟကာ ငုံယူပြီး အရသာခံ စုပယ်ူနမေိပါတော့တယ်..။ အဲဒီနောကြ ဝင့ဝြါက ကမွကို လီးတုကြီး တပဆြငပြေးပြီး အောကတ်ှင် ပကလြကလြှနအြိပစြကော သူမက အပေါမြှ ခွကာထိုငပြှီး စိတကြှိုကဆြောင့ခြပြါတော့တယ်..။
အဲဒီညက ဝင့ဝြါနဲ့ ကမွဟာ ဘယန်ှခွီမှန်းမသိတော့အောင် တဈယောကတ်ဈလှည့ြ လီးတုကြီးနဲ့ လိုးကြဆောခြဲ့ကြပါတော့တယ်…….။
ပြီးပါပြီ။
ရေးသားသူ – အမညမြသိ