အောစာအုပ်

အမှောင်ထဲက ခစြျသူတွေ (အပိုင်း

အပိုင်း – အပိုင်း (၁) ဖတရြန် နှိပပြါ

⚠️⚠️⚠️ မှတခြကြြ – အင်းစကစြာပေ ဖြစ်ပါသည်။ အင်းစကစြာပဆေိုသညမြှာ မိသားစု မောငန်ှမ သှေးသားရင်း အချင်ြးချင်ြး လိင်းဆကဆြံသော အကြောင်းအရာကို စိတကြူးပုံဖောြ ရေးသားထားခွင်း ဖြစ်ပါသည်။ ထို့ကြောင့ြ မကြိုကြ မနှစ်သကပြါက မဖတရြှုပဲ ကြောသ်ှားပေးပါ။ ယခုဝတ်ထုမှာ စာပသဘေော ရေးသားခွင်း ဖြစ်သဖြင့ြ လိုကလြံအတုယူ ပြုလုပခြှင်းများ မပြုလုပပြါရန် မတ်ေတာရပခြံပါသည်။ ⚠️⚠️⚠️

—————-

လူသံတွေ ကားသံတွကေို ခင့ြ နားထဲမှာ ကြားနရတေယ် ….။ အိပတ်ဝကြ နိုးတဝကန်ဲ့ပေါ့…။ မကြလြုံးလေးကို မဖြင့ခြငွြ ဖြင့ခြငွန်ဲ့ ဖြင့ပြှီး နာရီကိုလှမ်းကြည့်လြိုကတ်ော့ ၇ နာရီခွဲနပြေီ…။ ဒါနဲ့ အိပရြာပေါကြ ကုန်းရုန်းထ ဝရနတ်ာ လိုကကြာလေးကို ဆှဲဖြင့လြိုကတ်ယ် ဆိုရငပြဲ လူတွေ ကားတွနေဲ့ သကဝြငလြှုပရြှားနတေဲ့ ရနကြုနမြှိုကြီးကို တွေ့လိုကရြတယ်…။ သာယာတဲ့ မနကခြင်းလေးပါ။ အခုလို ခတ်ကြေီးထဲမှာ ဆန်းသဈတဲ့ မှို့ပြတဈခုရဲ့ အလှမွိုး မရှိရငတ်ောင် ခတ်ပေကြမြှို့ဟောင်းသာသာ ရနကြုနမြှို့ရဲ့အလှကို ခဏတာ ငေးလို့ ရှုစားနရင်ေးကနေ ခင့်အခန်းထဲကို ပြနဝြငခြဲ့လိုကပြါတယ်။

ကုမျမဏီ အစည်းအဝေးက ၉ နာရီစမှာဆိုတော့ လိုအပတ်ဲ့ documents တွေ အစီအစဉအြတိုင်း ဖြစ်အောင် အရငလြုပဖြို့ ခင့ြ တာခွီကေ့ဈထဲက ဖိုငတ်ှထေုတလြိုကပြါတယ်။ ဖိုငတ်ှကေို အစည်းဝေးမှာ လှယလြှယကြူကူနဲ့ အမှနဆြုံးထုတလြို့ ကိုးကားလို့ရအောင် စနဈတကလွုပပြှီး ရချိုးဖို့ စိတကြူးလိုကပြါတယ်။ အင် … ရမချိုးခင် ဝသန့ကြို သှားတွေ့ဦးမှပဲ ဆိုပြီး ခင့ြ အခန်းထဲကနေ ဝသန့အြခန်းဖကကြို သှားလိုကပြါတယ်။

ဝသန့အြခန်းထဲရောကတ်ော့ ရချိုးခန်း အိပရြာ ဖကတ်ှကေို လိုကကြှည့တ်ော့ ဝသနတ်ဈယောကမြရှိဘူး…။ ဒီကောငလြေး ထွကမြွားသှားပြီလားမသိဘူး ဆိုပြီး မီးဖိုခန်းဖကကြို သှားလို့ ဝသန့ကြို သှားရှာပါသေးတယ်…။ မတွေ့ဘူး…။

မီးဖိုခန်းက ထမင်းစားစာပြဲပေါမြှာတော့ အုပဆြောင်းလေးနဲ့ အုပထြားတဲ့ စားစရာတွကေို တွေ့ရတယ်။ အုပဆြောင်းလှနပြှီး ကြည့်လြိုကတ်ော့ ပန်းကနပြှားတဈခပြထြဲမှာ ကြကြဥဟိုကဘြရိုကကြှောတ်ဈလုံးနဲ့ စတောဘြယရြီဂမွြး သုတထြားတဲ့ ပေါငမြုန့မြီးကငတ်ဈခပြကြို တွေ့တယ်။ ပန်းကနဘြေးမှာ note လေး တဈစောငကြို တွေ့တော့ ကောကဖြတလြိုကမြိတာ…

“ တီတီ သား training သှားတယ်…။ ၉နာရီခွဲလောကမြှ ပြနရြောကမြယ်…။ တီခငစြားဖို့ ဘရိတဖြတဈြ စီစဉပြေးထားခဲ့တယ်”

ဆိုတဲ့ note လေးပါ။ ခင် ပြုံးလိုကမြိတယ်…။ သား ဝသနတ်ဈယောကြ အိမမြှာနတေဲ့ ပုံစံမွိုး လုံးဝမဟုတတ်ော့ …။ အရာရာတိုင်းကို အတောြ သိတတန်ားလညန်ပြေီး တဈယောကထြဲ ဒေါငကြကြ ပြားကကြ အသကရြှငန်နေိုငတ်ဲ့ အရှယရြောကန်ပြေီဖြစ်တဲ့ ယောကြာြးရင့မြာကြီးတဈယောကတ်ောင် ဖြစ်လို့နပေါလားဆိုပြီး ခင် ကောကခြကြခြရွင်း တူတောမြောင် အခစွဆြုံးလေးကို ခွီးမှမ်းမိနတောပေါ့…။ အမှတတ်ှလည်ေး အများကြီးပေးနမေိတယ်။ ဒီပုံစံလေးတာ ဝသန့ကြို မမတငမြှငရြင် အရမ်းကို ဝမ်းသာသှားမှာပါ။

ဒါနဲ့ ခငလြည်း ခင့အြခန်းထဲ ပြနဝြငလြာပြီး ထမီ အပေါြ ညဝတအြင်ျကြီ အတွင်းခံနဲ့ ဘောလြီတွကေို အားလုံးခွှတလြိုကပြှီး ရချိုးခန်းထဲသှားလို့ ဆငပြှနပြေေ ရချိုးပစ်လိုကတ်ယ်။ ရချိုးပြီးလို့ အဝတအြစားလဲ အလှပြငပြှီး မီးဖိုခန်းထဲက ဝသနလြုပပြေးခဲ့တဲ့ ဘရိတဖြကဈြကို သှားစားလိုကတ်ယ်။ စားပြီးတော့ စားရှကအြလှတတ်ဈရှကမြှာ စာတဈကြောင်း ရေးခလွိုကပြါတယ်…

“သား ဝသန် တီတီ ကုမျမဏီအစည်းအဝေး သှားပြီနောြ…။ နေ့လည် ၂ နာရီ ၃ နာရီလောကမြှ ပြနရြောကမြယ်…။ တီ့အတွကြ နေ့လညစြာ ဘာမှ မလုပန်ဲ့တော့…။ တီအပြငမြှာပဲ စားလာခဲ့မယ်…တီတီ”

ဆိုပြီး note လေးတဈစောငရြေးပြီး စားပြဲ ထမင်းအုပဆြောင်းပေါြ ညပထြားခဲ့လိုကပြါတယ်။ နာရီကြည့်တ်ော့ ၈ ခွဲနပြေီ။ ဒါကြောင့ြ လိုအပတ်ဲ့ ဖိုငတ်ှကေိုယူ အိမကြိုသော့ပိတပြှီး ပါကငကြကားကိုထုတပြှီး ကုမျမဏီရှိရာ လှည်းတန်းဖကကြို ထွကခြဲ့လိုကပြါတော့တယ်။

ကုမျမဏီရောကတ်ော့ MD ကို ဝငတ်ှေ့ပြီး မနကြ ၉ နာရီကနေ လုပလြိုကတ်ဲ့ အစည်းအဝေး ၁၁ ခွဲလောကမြှ ပြီးသှားပါတယ်။ အစည်းအဝေးပြီးတော့ ရုံးကို မီတငလြာတဲ့ ဝနထြမ်းတွစေုပြီး မှို့ထဲမှာပဲ နေ့လညစြာ စားလိုကကြှတယ်။ ဒါနဲ့ အစည်းအဝေးကို နေ့လည် ၁ နာရီမှ ပြနစြပြီး ၂ နာရီခွဲ ပြီးသှားတော့ ကုမျမဏီကနေ အိမကြို ပြနခြဲ့လိုကတ်ယ်။

အိမပြှနရြောကလြို့ ဘဲလတ်ီးကြည့်တ်ယ်။ တံခါးလာမဖြင့ဘြူး။ ဒါနဲ့ ခင့ဆြီရှိတဲ့ သော့နဲ့ အိမထြဲကို ဖြင့ဝြငခြဲ့လိုကတ်ယ်။ ရမေိုးခွိုး အဝတအြစားလဲပြီး ကုတငပြေါမြှာ လဲနရင်ေးက ခင့ြ ဟန်းဖုန်းလေး တုနခြါလာလို့ သီချင်ြးသံတွေ အဆကမြပြတ် ထွကလြာတယ်။ ဖုန်းကိုကောကကြိုငပြှီး ပြနဖြှလေိုကတ်ော့ မမတငဖြစ်နတယ်ေ….။ ဒါနဲ့…

“ ဟဲလို.. ခင် ”

“အင်.. မမ ပြော”

“ ခင် အဲမှာ အဆငပြှရေဲ့လား ညီမလေး…။ ဝသနကြော ရှိလား.. ဘယလြိုလဲ… ညည်းတူက လိမလြိမမြာမာကော ရှိရဲ့လား”

“ ရှိပါ့တောြ .. ရှိပါ ..။ အရမ်းကို လိမျမာလို့ နပေါတယရြှင့ြ”

“သားက ကန်ျးကန်ျးမာမာကော ရှိရဲ့လား ခင်”

“အမလေးနောြ အဖြစ်သဲနလေိုကတ်ာ။ မမသားလေ… ကနွြးကနွြးမာမာလည်း ရှိတယ်… လိမလြည်း လိမျမာတယ်… ပြောစရာကို မလိုတာ…။ သူ့ဟာနဲ့သူ ကြောင်းသှာလိုကြ… တင်းနဈသှားရိုကလြိုကြ… သူငယခြငွြးတွဆေီ သှားလိုကန်ဲ့… အလုပကြိုရှုပန်တောပဲ… ဘာမှကို ပြောစရာမရှိဘူး..။ ခင် ရောကရြောကခြငွြးတုန်းကဆို ပိုလို့တောင့ြ အံ့သှသေးတယ်…။ တိုကခြန်းတဈခုလုံးလည်း သန့ရြှင်းသပရြပလြို့ ..။ သူ့အခန်းဆိုလည်း အရငအြိမမြှာ နတေုန်းကလို မဟုတဘြူး….။ မမသားက အရမ်းတောန်ပြေီ သိလား..”

တဈဖကမြှ မမတငကြလည်း

“ အေး.. ဟုတလြား ဒါဆိုကောင်းတာပေါ့ ခငရြယ်… ငါတို့လည်း စိတမြညဈရတော့ဘူးပေါ့ …။ လိုအပတ်ာရှိရငလြည်း ခငကြ နည်းနည်းထောကပြှလိုကပြေါ့…။ ခင့်တူက ဘာပဲပြောပြော ငယသ်ေးတယလြေး.. ဟုတဘြူးလား”

အမလေး မမတငမြို့လို့ ပြောတယ်။ ခင့တ်ူက ငယသ်ေးတယတ်ဲ့။ အခု သူ့သားရဲ့ပုံစံနဲ့ သူ့ငယပြါကြီးကို မမတင် တွေ့လိုကလြို့ကတော့ အဲဒီစကား ထွကလြာမှာ မဟုတဘြူး။ ပါစပအြဟောင်းသားနဲ့ အံ့သှလို့မဆုံး ဖြစ်နမှော မှငယ်ောငသ်ေးတယ်။ ဒါနဲ့ ခငကြလည်း

“ စိတခြပြါ မမရယ်။ ခငလြည်း တဈပတကြွောကြွောလြောကတ်ော့ နဖြစ်ေမယ် …။ ဒီက အစည်းအဝေးက ၈ ရကြ ၉ ရကြ လောကြ ကြာဦးမှာ…။ ခင် ဝသနန်ဲ့ပဲ နမှောပါ မမ …။ ဝသနန်ဲ့ အတူတူ တဈပတလြောကန်ပြေီး သူ့အနအထေား ဘယလြိုရှိတယ် ဆိုတာကို ကောင်းကောင်းလေ့လာလို့ မမကို ပြနပြှီး ရီပို့လုပပြါ့မယ် ရှင့ြ”

လို့ ခင် မမတငကြို ပြနဖြှရင်ေး အပြုံးကောကလြေးတဈခကြြ ပြုံးလိုကတ်ယ်..။ ဒါကိုတော့ မမတင် တွေ့နိုငမြယ် မထငဘြူး။

“ ကြေးဇူးပါပဲ ငါ့ညီမလေးရယ် …။ ခင့တ်ူကို လိုအပတ်ာလေးတွေ လုပပြေးလို့ အစည်းအဝေးပြီးတော့ မန်တလေး ပြနလြာခဲ့လိုကပြေါ့ … နောြ”

“ဟုတပြှီ မမတင် စိတခြွ သိလား…။ ဝသန့ကြို ခင် ကောင်းကောင်း လုပပြေးလိုကမြယရြှင့ြ ..။ သူ့သာကို ဖြစ်နလေိုကတ်ာ ..။ မမကသာ ဝသန့ကြို ကလေးထငန်တော သူကဖြင့် လူကြီးတဈယောကလြို ဖြစ်နပြေီ မမရေ…”

ဒါနဲ့ မမတငကြ

“ အဲကောငလြေး ရည်းစားတွမွေား ရနပြေီလား မသိဘူး….။ ခင် မမေးကြည့်ဘြူးလား”

“မေးကြည့်ပြှီးပြီ … မရှိဘူးတဲ့ … သူ့အလုပန်ဲ့သူတောင် အနိုငန်ိုငတ်ဲ့…. ရည်းစားထားဖို့ အခွိနမြရှိဘူးတဲ့… မမရေ… ဟုတလြား မဟုတလြားတော့ မသိဘူး”

“ဟုတမြှာပါအေး… ငါ့သားက အခုမှ ကလေးကို ..”

အမလေး မမရယ် ကလေးကလေးနဲ့ သူ့သားကို ပြောနလေိုကတ်ာ နားကြားပငွြးကပလြာပြီ…။ ဒီမှာ မမရေ မမသားက မမထငသ်လို ကလေးကလေး မဟုတတ်ော့ဘူး…။ သူ့ပစ်စည်းကြီးကို မှငရြငပြဲ ဘုရားတသှားဦးမယလြို့ ခင့ြ စိတထြဲက မမတငကြို ပြောပစ်လိုကခြငွတ်ယ်…။ ဒါပမေဲ့ မပြောလိုကမြိပါဘူး…။

……………………………………………………….

“ဟုတပြါတယ်… မမရယ်။ ဝသနကြ ကလေးပဲရှိသေးတာ… ဟုတပြါတယလြို့ “

ခငလြည်း ခပရြှဲ့ရှဲ့လေး မမတငကြို ပြောပစ်လိုကတ်ယ်။

“ဒါဆိုလဲ .. ဒါပဲနောြ ခင် …။ မမ အိမအြလုပတ်ှေ ရှိသေးတယ်… take care နောြ”

“ ok ပါ မမရဲ့ bye နောျ”

“bye”

လို့ မမတငန်ဲ့ ဖုန်းပြောပြီး ဖုန်းခလွိုကတ်ယ်။ ခင် အိပရြာပေါြ ပြနလြဲနရင်ေး ဟိုတွေးဒီတွေးလုပလြို့ စဉြးစားနရင်ေး … ခင် ပြတပြှတသ်ားသား ဆုံးဖြတရြမဲ့ အရာတဈခုကို စဉြးစားမိသှားတယ်။ အဲဒါကတော့ တခွားမဟုတပြါဘူး ခငန်ဲ့ ဝသနရြဲ့ ကိဈစပါ…။ ဟုတတ်ယ် ခင် ပြတသ်ားမှ ဖြစ်တော့မယ်…။ ဝသန့ရြငထြဲမှာ ခငန်ဲ့ပတသ်ကပြှီး ဒီလိုတွေ ဖြစ်နတောကို ခင် အဆုံးသတမြှ ဖြစ်တော့မယလြို့ ခင် ဆုံးဖြတလြိုကတ်ယ်။

ခငန်ဲ့ ဝသနဟြာ ခဏလေးတွေ့ပြီး သဘောထား မတိုကဆြိုငလြို့ လမ်းခွဲရမယ့ြ သူစိမ်းတွေ မဟုတဘြူး …။ ဒီလို ကိဈစကြီး မဖြစ်သင့သ်လို တဈယောကန်ဲ့ တဈယောကြ ခပဝြေးဝေးမှာနပြေီး အမြဲရှောငတ်ိမ်းနလေို့ရတဲ့ သူတွလည်ေး မဟုတဘြူး…။ ခငန်ဲ့ဝသနဟြာ တူဝရီး အရင်းခေါကခြေါကတ်ှေ။ တဈနည်းမဟုတ် တဈနည်းကတော့ ပတသ်ကြ တွေ့ဆုံနရမှောပဲ။ အဲလိုသာ ရှောငန်ရင်ေ မိသားစုဝငတ်ှေ ပိုရိပမြိလို့ ဒီထကြ ပိုဆိုးသှားနိုငတ်ယလြို့ ခင် စဉြးစာမိလိုကတ်ယ်။

ခင့်ရငထြဲက ဖြစ်နတောကိုကော ဝသန့ရြငထြဲက ဖြစ်နတောတွကေိုပါ ပြင့ပြှင့လြင်းလင်း နှစ်ဦးကြား ဖြင့ပြှောတိုငပြငမြယ်…။ ဒီစိတကြှီး တဈယောကအြပေါတ်ဈယောကြ ဆကမြထားနိုငအြောင် တဈခုခုနဲ့ အစားထိုးပြီး ပြောင်းလဲပစ်မှ ရမယလြို့ ခင် စဉြးစားမိတယ်။ ဒါကြောင့ြ ဒီည ဝသနပြှနလြာရင် ဒီကိဈစကို ဖြင့ပြှောလို့ ဆှေးနှလေိုကရြင် ကောင်းမယပြေါ့။ ဟုတတ်ယ် ခင် အဲလိုပဲ လုပရြမယ်…။ မဟုတရြင် ခငန်ဲ့ ဝသနကြှားမှာရှိတဲ့ မိုင်းဗုံးကြီး ပြင်းပြင်းထနထြန် ပေါကကြှဲလို့ မမှားသင့တ်ာ မှားပြီး လူပုံအလယမြှာ တဈသကလြုံး အရှကရြကြလိမမြယ်။ အဲလိုဖြစ်ခဲရငတ်ော့ ခငလြည်း ကိုယ့်ကိုယကြို သတသ်မေိမှာပဲ။

ခငလြေ ဝသနန်ဲ့ပတသ်ကလြာရင် စိတကြို အတောထြိန်းနိုငတ်ယလြို့သာ ပြောတာ… ခင့အြကြောင်း ခငသ်ိတယ်။ ကိုမှင့န်ဲ့တုန်းကလည်း မာနအလှနကြှီးတဲ့ခင် ကိုမှင့ရြဲ့ အထိအတွေ့တွေ နှစ်လိုဖြယကြောင်းပြီး လိငဆြှဲဆောငအြားကြီးလှနတ်ဲ့ ကိုမှင့ရြဲ့ စကားတွေ အပြုအမူတွကေို မရှောငန်ိုငခြဲ့လို့ပဲ မာနကြွိုးလို့ ယောကြာြးရခဲ့တာပေါ့။ အခု ဝသနဆြိုတဲ့ ကောငလြေးဆိုတာ ကိုမှင့မြှာရှိတဲ့ အရညအြချင်ြးတွထကြေ အဆပေါင်းများစွာ သာလို့ရှိတဲ့ သူတဈယောကြ။

ခင် စဉြးစားရင်း စဉြးစားရင်းနဲ့ မှန်းကြပလြာတယ်။ ခင် စိတတ်ှေ တညတ်ညင်ှိမင်ှိမ် ထားလိုကပြှီး မကြလြုံးတွေ စုံမှိတထြားလိုကမြိတယ်။ အရှငဘြုရား တပည့တ်ောမြတို့ တူဝရီးကြားမှာမှ ဘာလို့ ဒီကံတရားမွိုး ရှိနရတောလဲ ဘုရားလို့ စိတထြဲက ပြောနမေိတယ်။

အင်.. ဒီအိမမြှာ နောကထြပ် လေးငါးချောကရြကြ ထပန်ဖေို့ဆိုတာ ဖြစ်နိုငပြါဦးမလား။ မိခင် နငစြဉြးစားဦးနောလြို့ ကိုယ့်ကိုယကြို ပြောနမေိတယ်…။ ဒါကြောင့ြ ကုမျမဏီက စီစဉပြေးထားတဲ့ ဟောတ်ညမြှာ သှားနရင်ေ ကောင်းမလားပေါ့ စဉြးစားမိတယ်။ အသိစိတကြတာ အဲလိုတွေ စဉြးစားမိနတော အင်း… အားကြီးတဲ့ စွမ်းရညတ်ဈခုကတော့ ခင် အဲလိုတွေ မလုပမြိအောင် ထိန်းခွုပထြားသလိုပဲ။ အဲဒါတွကေ အပြောသာရှိသလို အရာဝငလြာမယ့ြ အဖြေ မဟုတခြဲ့ပါဘူး။

ခင် ဘယမြှလည်း မသှားချင်ဘြူးကြာ။ ဝသနန်ဲ့ နှစ်ယောကထြဲ မိသားစုတွနေဲ့ ဝေးတဲ့ ဒီလိုနရောမှာ နှစ်ယောကထြဲ နရဖေို့ အခွင့အြရေး ဆိုတာကလည်း အကြားကြီးမှတဈခါ ဖြစ်နိုငမြဲ့ ဖြစ်တောင့ဖြစ်ခဲ အခွင့အြရေးမွိုး။ ခင့ြ စိတတ်ှေ အရမ်းထွပြေားနတေော့တာပဲ…။ လုပပြဈမယ် .. ဟာ… မလုပဘြူးကြာ ဖြစ်မှမဖြစ်နိုငတ်ာဆိုတဲ့ စိတန်ှဈခုက ခင့ြ ရငထြဲမှာ လှနဆြှဲနကြသေလိုပဲ။

ခင် ဒါမွိုးပြင်းထနတ်ဲ့ အရာတဈခုခုရဲ့ ထိန်းခွုပမြှုကို ကိုမှင့န်ဲ့တုန်းကတောင် မခံစားခဲ့ဖူးဘူး။ အခု တူတောမြောင် ဝသနန်ဲ့မှ ဘယလြိုတွေ ဖြစ်ကုနမြှန်း မသိတောဘူး။ အခု ဝသနန်ဲ့ အတူနတော တဈရကပြဲ ရှိသေးတယ်။ ကိုမှင့န်ဲ့ ကြဲပြီးကည်းက မရရှိသေးတဲ့ ပြောရြှှငခြှင်းတွေ ရရှိနသလေိုပဲ။ ခင် ဘာလုပရြမလဲ … ခင် တကယရြူးချင်တ်ယ် သိလား။ ခင် သူ့ရဲ့ အပြုအမူတွကေို အပြဈမပြောပဲ သူလုပခြငွတ်ာကို လုပန်ိုငဖြို့ အခွင့အြရေးတွေ ပေးပေးနတယ်ေ ဆိုတာကိုလည်း ဝသနသ်ိမှာပါ။

အခုအခွအနေကေ တဈယောကကြိုတဈယောကြ ဒီလိုတွေ ဖြစ်နတယေဆြိုတာကို သိနကြပေမေဲ့လဲ တရားဝင် ပြင့ပြှင့လြင်းလင်း ဇွတမြိုကလြိုကကြှဖို့ဆိုတာ သူလည်းမရဲ ကိုလည်းမရဲ လိပခြဲတည်းလည်း ရှေ့မတိုးသာ နောကမြဆုတသ်ာ အခွအနေမွေိုးလေးပေါ့။ လုပဖြို့ ဆုံးဖြတလြိုကပြှီဆိုရငလြည်း ဘယတ်ော့မှ နောကကြှောင်းပြနလြည့်လို့ မရတော့ဘူး ဆိုတာပဲ။ အရငလြို ဖြူစငတ်ဲ့ အဒေါန်ဲ့ တူတဈယောကရြဲ့ ခစွခြငွြးနဲ့ ဆကဆြံရေးတွကေိုတော့ လုံးဝ ပြနရြနိုငတ်ော့မှာ မဟုတဘြူး။

နှစ်ယောကစြလုံး ဘယသ်ူကမှ လကခြံလို့ မရတဲ့ အပြဈကို ကြူးလှနလြို့ အပူဆုံးငရဲမှာ အစဉအြမှဲ ခံစားစံစားသှားရမယ် ဆိုတာတော့ နှစ်ယောကလြုံး သိထားကြရမှာ အမှနပြဲ။ အခု ခင် စဉြးစားနတေဲ့ အခစွဇြာတလြမ်းလေးက ရိုးရိုးအခစွဇြာတလြမ်း မဟုတဘြူး။ လုံးဝမလုပရြလို့ လူတွေ ပညတထြားတဲ့ ပညတခြကြကြှီး…။

ခင် ဘာလုပရြမလဲ ခငန်ဲ့ဝသန် ဒီအတိုင်းနလေို့တော့ မဖြစ်တော့ဘူး။ ခင် စဉြးစားရင်း စဉြးစားရင်းနဲ့ စိတတ်ှေ အရမ်းရှုပလြာတယ်။ ဒါနဲ့ အိပရြာပေါကြထ ဧည့ခြန်းထဲကိုသှားပြီး ဂွိုလတ်ုကလာတဲ့ တီဗှီအစီအစဉတ်ှကေို စိတမြပါတပါနဲ့ တဈလိုင်းပြီးတဈလိုင်း ပြောင်းကြည့်န်လေိုကမြိတယ်။ တီဗှီကိုသာ ကြည့်န်တော ခေါင်းထဲမှာတော့ ခုနက အကြောင်းအရာတွကေိုပဲ စဉြးစာမိနတယ်ေ။

ဒါနဲ့ ဆိုဖာပေါကြထ ဝသန့အြခန်းထဲကိုသှားပြီး ဟိုဟာကိုငကြှည့ြ ဒီဟာကိုငကြှည့ြ လိုကလြုပန်မေိတယ်။ ဝသန့ြ အဝတအြစားတွေ ခွိတထြားတဲ့ အဝတတ်န်းလေးနားသှားပြီး အင်ျကြီတွကေို မကြန်ှာမှာအုပလြို့ ဝသန့ကြိုယသ်င်းနံ့ကို နမ်းကြည့်န်မေိတယ်။ သား ဝသနရြဲ့ ဘောဒြီအနံ့က တောတ်ောမြှေးတယ်။ ခွှေးနံ့တွေ တခွားအနံ့တွေ ဘာမှမရှိဘူး။ ကိုယသ်င်းနံ့နဲ့ သားဝသနသ်ုံးတဲ့ ရမှေှေးနံ့လေးတွပေဲ ခင့န်ှာခေါင်းထဲမှာ သင်းပြံ့နတောပဲ။ ခင် အရမ်းကို ကြညန်ူးသလို ခံစားမိတယ်။

ခုနက ခင် စဉြးစားနတော ဝသနန်ဲ့ ခငတ်ို့ရဲ့ကြားက ဖြစ်နတေဲ့ ကိဈစကြီးကို ရပတ်န့ပြဈဖို့ စဉြးစားနရောကနေ အခု သားဝသနရြဲ့အခန်းထဲကိုလာပြီး ဝသန့ြ ခန်ဓာကိုယအြနံ့တွကေို ရှူရှိုကလြို့ စိတကြူးယဉြ ကြညန်ူးမိနတောကို သတိပြနဝြငလြာပြီး သားအခန်းထဲကနေ ပြနထြှကခြဲ့မိပါရော။ ခင် ဘယလြိုလုပရြမလဲနောြ…။ အရမ်း စိတဆြင်းရဲဖို့ ကောင်းတာပဲ…။ ဒါနဲ့ ဧည့ခြန်းထဲက ဆိုဖာပေါြ ပြနလြာထိုငန်လေိုကပြါတော့တယရြှင်…။ ခင် တဈယောကြ ဘယလြိုတွေ ဖြစ်နတယေဆြိုတာကိုလည်း ကိုယ့်ဟာကိုတောင် မရှင်းပြတတ် မပြောပြတတတ်ော့ပါဘူး။

ဒီလိုနဲ့ ဟိုတွေးဒီတွေး စဉြးစားရင်း အခွိနကြုနမြှန်းမသိ ကုနသ်ှားတာ နာရီကြည့်တ်ော့ ၄ နာရီခွဲ ၅ နာရီတောင် ထိုးခါနီးနပြေီ။ သား ဝသနတ်ောင် ပြနလြာတော့မယလြို့ တွေးမိပြီး တီဗှီကိုပိတလြို့ ခင့ြ အခန်းထဲကို ပြနဝြငလြာလိုကမြိတယ်။

အခန်းထဲရောကတ်ော့ မှနတ်ငခြုံရှေ့မှာထိုင် ခင့ြ ဆံနှယတ်ှကေို သပသ်ပရြပရြပ် ဖီးလိမ်းလို့ မကြန်ှာမှာ အိမန်ရင်ေး မိတကြပပြါးပါးနဲ့ နှုတခြမ်းနီ ကြကသ်ှေးရောင် ပါးပါးလေးကို လိမ်းခယွထြားလိုကတ်ယ်။ ပုံမှနအြားဖြင့ြ ခင် အိမမြှာနရင်ေ ပုခုံးအောကကြို ပြော့ပြီးဖြာဆင်းနတေဲ့ ဆံနှယတ်ှကေို ဒီအတိုင်း ဖားလွားခထွားတတတ်ယ်…။ မကြန်ှာမှာလည်း ဘာဆိုဘာမှ မလိမ်းဘူး။ တခါတလတေော့ သနပခြါးရကြေဲ လိမ်းထားတယ်…။ အဝတအြစားကတော့ အိမန်ရင်ေးဝတထြမီနဲ့ မိန်းမဝတ် စပေါ့ရှပ် ကိုယကြှပလြေးကို ဝတထြားလေ့ရှိတယ်။ အခုလည်း အဲ့ဒီအတိုင်းပဲ ဝတထြားတယ်…။ ထူးခွားတာဆိုလို့ မိတကြပပြါးပါးနဲ့ နှုတခြမ်းနီပါးပါး လိမ်းခယွထြားတာ တဈခုပဲ။ ထမီကို ခွမကြေစြိဖုံးအောငဝြတပြှီး ခင့ြ တငပြါးက အတွင်းခံ သရကြေိုးလေးတွေ ထင်းနတေဲ့ထိအောင် ထမီကို ကစွကြစွလြဈလဈ ကြပန်အေောင် ဝတလြေ့ရှိတယ်။

မှနတ်ငခြုံမှာ ထိုငန်ရောကနထေ ထမီကို ပြနပြှငဝြတလြို့ ဟိုလည့ဒြီလည့်နဲ့ ခွဆေုံးခေါင်းဆုံးပေါတ်ဲ့ မှနရြှေ့မှာ ခင့ရြဲ့ ရှိုကဖြိုကြီးငယ် အသှယသ်ှယရြဲ့ နှစ်လိုဖြယ် အလှတရားကို အရှေ့ရောအနောကရြော ဘေးအပေါအြောကြ နရောမကနွအြောင် စဈဆေးပြီး လိုအပခြကြကြို ရှာနမေိတယ်။ မရှိဘူး အားလုံးကြကတ်ိပဲ။ အသကြ ၃၅ နှစ်ကြောပြှီဖြစ်လို့ တဈခုလပဖြစ်ခဲ့ရတဲ့ ခင့ရြဲ့ အလှတရားဟာ အသကြ ၁၆ နှစ်အရှယ် အပျိုဖြန်းလေးတဈယောကရြဲ့ ပျိုဂုဏတ်င့တ်ယမြှုကို မယှဉန်ိုငပြမေဲ့လည်း သာမန် အလှမွိုးသာရှိတဲ့ အပျိုသိုးလေးများရဲ့ အလှတရားထကတ်ော့ အများကြီးသာပါတယ်။ ဒါကို ခင့ကြိုယခြငလြည်း သိတယ်..။ ဒါကြောင့ပြဲ ကုမျမဏီက ယောကြာြးကြီးကြီးငယင်ယတ်ှရေဲ့ ခိုးကြည့်ြ ပေါတ်ငကြှည့ြ အကြည့်မြွိုးစုံနဲ့ ကြည့်ခြှင်းကို ခံနရတောပေါ့။

ဒီ့အတွကလြည်း ခင့ြ အလှတရာကို ဂုဏယ်ူတယ်။ ကိုမှင့န်ဲ့ကြဲပြီးနောကြ လေးလ ငါးလတောင် မကြာဘူး။ ခင့ြ အလှကို ဘယအြခွိနကြည်းက ကြိတကြနွန်မှန်ေးမသိတဲ့ ယောကြာြး ကြီးကြီးငယင်ယမြွား ဒဲ့မဟုတရြငတ်ောင် သှယဝြိုကတ်ဲ့ နည်းတွနေဲ့ ခင့ကြို ပိုငဆြိုငလြိုကြောင်း ကမ်းလှမ်းတဲ့ သူများကလည်း မနည်းဘူး…။ ခင် ယောကြာြးတွကေို ကြောင်းကတည်းက အထငမြကြီးခဲ့တာပါ..။ ဒါတောင် ကိုမှင့န်ဲ့ ရစကေပြါလို့ အိမထြောငသ်ည် ဖြစ်ခဲ့ရတာ…။ မဟုတရြင် အပျိုကြီး တဈသကလြုံး လုပဖြစ်မှာ အမှနပြဲ။

……………………………………………………….

ဒီလိုအနအထေားရှိတဲ့ ခင့ကြို ဘယသ်ူကမှ ထပပြှီး ပိုငဆြိုငန်ိုငဖြို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုငတ်ော့ပါဘူး…။ ကိုမှင့ြ တဈယောကထြဲနဲ့တောင် တောတ်ောြ အီသှားပါပြီ…။ ဒါကြောင့ြ အားလုံးကို ခေါင်းခါခဲ့မိတယ်။ ခင် တဈယောကထြဲ အလုပတ်ှေ ရှုပန်ရောက တင်း..ဒေါင်.. တင်း..ဒေါင်.. တင်း..ဒေါင် ဆိုပြီး လူခေါဘြဲလကြနေ အသံထွကလြာပါတယ်။ ခငလြည်း ဘယသ်ူများလဲပေါ့ …။ ဘဲလတ်ီးတယဆြိုတော့ ဝသနတ်ော့ မဖြစ်နိုငဘြူး ဝသန့ြ သူငယခြငွြးများလားပေါ့။

အိမရြှေ့တံခါးနားသှားလိုကပြှီး တံခါးမှနဘြီလူး အပေါကလြေးကနေ အပြငကြို ကြည့်လြိုကတ်ာ ဘယသ်ူမှမဟုတဘြူး ကိုတောခြွော မောငဝြသနပြါ။ ဒီနေ့မှ ထူးဆန်းလို့ ဘဲလတ်ီးပြီး ခင့ကြို တံခါးလာဖြင့ခြိုငရြတယလြို့။ ဒါနဲ့ ခငလြည်း တံခါးဖြင့ပြေးလိုကတ်ယ်…။

“ သား ဝသန် ဘယလြိုဖြစ်တာလဲ … အိမသ်ော့ မေ့ခဲလို့လား…”

“မဟုတပြါဘူး တီတီရယ်။ သား သော့ဖြင့ပြှီး ဝငလြာရင် တီတီ မနေ့ကလို လန့သ်ှားမှာစိုးလို့ ဘဲလတ်ီးပြီး ခေါလြိုကတ်ာ”

“ အမလေး ..ဖြစ်ရမယ်…။ မလန့ပြါဘူး သားရယ် ….။ တီတီက အခန်းထဲမှာ ကုမျမဏီက ကိဈစလေးတခွို့ ပြနကြှည့န်တော…”

လို့ ညာလိုကတ်ယ် သိလား…။ တကယကြ မဟုတဘြူး တဈယောကထြဲ ပဲများနတော.. ဟီ.. ဟီး..။ ဒါနဲ့ ဝသနန်ဲ့ခင် အိမခြန်းထဲကို အတူတူ ပြနဝြငလြာကြတယ်။ ဝသန့လြကထြဲမှာလည်း အထုပတ်ှနေဲ့ ဟင်းတွေ စားစရာတွနေဲ့။

“ သား ဟင်းတွကလေည်း အများကြီးပါလား… သား စားနိုငလြို့လား….”

“ သားစားဖို့ မဟုတဘြူးလေ တီတီ …။ တီခင် စားဖို့ ဝယလြာတာ”

“ တောရြုံဆို ရပါပြီ သားရယ်။ တီခင် အများကြီး မစားနိုငပြါဘူး။ ဗိုကလြည်း သိပမြဆာသေးဘူး..။ သားကကော စားပြီးပြီလာ…။ ပြီးတော့ ထမင်းတဈယောကထြဲ မစားချင်ဘြူး… သားစားမှ တီလည်းစားမှာ “

လို့ ခငလြည်း လူကြီးဆိုးလို့ခေါမြလား ကလေးဆိုးလို့ခေါမြလား မသိတဲ့ ခွှဲပစွအြမူအရာလေးနဲ့ တူတောမြောငကြို ပြောလိုကပြါတယ်။

“ အောြ.. တီတီရယ်… တီအများကြီး မစားနိုငလြည်း စားနိုငသ်လောကြ စားပေါ့…။ သားကတော့ အပြငမြှာ စားလာတယ်…။ အများကြီးတော့ မဟုတဘြူး နည်းနည်းလေးပဲ။ အခုတောင် ပြနဆြာလာပြီ.. ဟီ.. ဟီ”

“ ဟင့ြ… တီကဖြင့ြ အတူတူစားဖို့ စောင့န်တေဲ့ ဟာကို”

ခင် ဝသန့ကြို မကြစြောင်းလေး တဈခကြြ ထိုးပစ်လိုကတ်ယ်။

“တီတီကလည်း …စိတမြဆိုးပါနဲ့ သား လွှောကပြှောတာ …။ သားက တီတီနဲ့ အတူစားဖို့ ဒီလောကအြများကြီး ဝယလြာတာပေါ့လို့…။ စိတမြဆိုးပါနဲ့ တီခငရြယ်… သားနဲ့ တူတူစားမယန်ောြ..”

“ ဒါဆိုလည်းပြီးရော… တီတီ ထမင်းဟင်းတွေ ပြငထြားလိုကမြယ်…။ သား ရမေိုးခွိုး အဝတအြစားလဲလိုကြဦးနောြ…”

“ဟုတကြဲ့ တီတီ”

လို့ ပြောပြီး ဝသန် သူ့အခန်းထဲကို ဝငသ်ှားတော့တယ်…။ ခငလြည်း ဟင်းတွကေို မီးဖိုခန်းထဲ ယူလာပြီး ပန်းကနတ်ှထေဲထည့ြ ဇွန်းတပ် ထမင်းခူးနဲ့ စားဖို့ အဆငသ်င့ဖြစ်အောင် ပြငဆြငန်လေိုကတ်ယ်။ သား ဝသန် ရချိုးအဝတစြားလဲပြီးလို့ … မီးဖိုခနထြဲကို ဝငလြာပါတယ်..။ သူဝတန်ကြေ တီရှပအြဖြူ ဘောကနဘြောင်းဘီ အမဲနဲ့ … တကယ့ကြို ယောကြာြးကောင်းတဈယောကရြဲ့ အတွငသ်ဏျဍာနကြိုပေါကလြို့… အရငကြ ခပင်ယင်ယ် ခွာတိတတ်ဈယောကလြို မဟုတတ်ော့ဘူး…။ မိန်းကလေးတိုင်း အိပမြကထြဲ ထည့မြကခြငွစြရာ ယောကြာြးသားတဈယောကရြဲ့ အစင်းနဲ့ ပျိုပြဈနုနယမြှုတွဟော ခင့ြ မကြလြုံးထဲမှာတော့ တခွားယောကြာြးသားများနဲ့ ဘယလြိုမှ နိုင်းယှဉလြို့ မရအောငပြဲ။ လူချောလေး လမ်းလွှောကလြာပုံကို ထိုငန်ရင်ေး ငေးကြည့်န်မေိတယ်။

“တီတီ… သားရေချိုးပြီးပြီ … စားကြစို့….”

သားဝသနကြ ပြောပြောဆိုဆိုနဲ့ ခင့ြ ဘေးနားက ကုလားထိုငကြို ဆှဲယူပြီး ထိုငခြလွိုကတ်ယ်…။ ခငလြည်း သူ့ကြည့်န်ရောက မှငသ်ကမြိနတေော့ ဝသန် ခင့ကြို တဈခကြပြှနကြှည့ပြှီး

“တီတီ.. ဘာတွေ စဉျးစားနတောတုန်း…”

လို့ ပြုံးစိစိနဲ့ လုပပြှီးပြောမှ ခငသ်တိပြနဝြငလြာလို့

“အောြ…. အင်… ဘာမှဟုတပြါဘူး သားရယ် … ဒီလိုပဲ ဟိုတွေးဒီတွေး တွေးမိသှားတာ”

လို့ ဝသန့ကြို မကြည့်ပြဲ ပြနပြှောရင်းက ထမင်းပန်းကနတ်ဈခပြကြို လှမ်းဆှဲလိုကတ်ယ်…။ ပန်းကနထြဲ ထမင်းထည့ပြှီး ဝသန့ကြို ပေးလိုကတ်ယ်…။ ဝသနကြ လကတ်ဖကကြယူပြီး ခင့ြ အမူအရာကို အကဲခတန်တေဲ့ ပုံစံမွိုးနဲ့ ပြုံးပြီး ကြည့်န်တောပေါ့…။ ခငလြည်း ခင့ြ ပန်းကနထြဲကို ထမင်းထည့လြို့ ဝသနန်ဲ့ခင် ထမင်းစစားကြတယ်…။ ဘာစကားမှ မပြောပဲ စားနရင်ေးက ဝသနကြစလို့

“ တီခင်…”

“ဘာလဲ သား ပြော”

“ တီ ဒီလိုပဲ အိမမြှာ နေ့တိုင်းထမင်းစားနရင်ေ ပငွြးလာမှာပေါ့…။ နောကရြပတ်ှေ ဝသနတ်ို့ အပြငထြှကြ စားကြရအောငလြေး”

“ တီခင် မပငွြးပါဘူး ဝသနရြယ် …။ နတတေပြါတယ်…။ အပြငမြှာ သှားမစားချင်ဘြူး သားရယ်…။ တီဒီလိုပဲ သားနဲ့ လကဆြုံစားချင်တ်ယ်”

ဝသန် ခင့ကြို ပြုံးရငကြ

“ ဒါဆိုလည်း တီ့သဘောပါဗွာ …။ ဝသနကြ တီ အပြငမြထွကြ ဘာမထွကန်ဲ့ ပငွြးမှာစိုးလို့ပါ”

“ မပငွြးပါဘူး သားရယ် …။ နေ့လယဆြိုလည်း ကုမျမဏီက အုပစြုတွနေဲ့ … အစည်းအဝေးနားခွိနဆြို ဟိုသှားဒီသှား လုပဖြစ်ပါတယ်…။ အဲဒါတောင် မကောင်းတတလြို့ လိုကပြေးတာ…။ တီခငကြ ဘယမြှသှားချင်တ်ာ မဟုတဘြူး..။ ကုမျမဏီကပြနရြင် အိမပြဲတန်းလာချင်တ်ယ်”

ဒီလိုနဲ့ စကားအနည်းငယ် ပြောပြီး ထမင်းအတူစားလိုကကြှတယ်…။ စားပြီးတော့

“ သား ဝသန်”

“ဗြာ တီခင်”

“ ဒီညကော သူငယခြငွြးတွနေဲ့ ခွိန်းထားတာရှိလာ”

“ဒီညတော့ မရှိဘူး… သား ဒီည ဘယမြှမသှားတော့ဘူး… စာနည်းနည်း ဖတစြရာရှိလို့”

“ အင်.. အင်.. အဲဒါလည်း ကောင်းတာပဲ”

“ဘာလို့လဲ တီ”

“အောြ… အဲလိုညတိုင်း ထွကတ်တလြား တီခငကြ သိချင်တ်ာပါ.. ဘာရယမြဟုတပြါဘူး..။ သားက တဈယောကထြဲ နတယေဆြိုတော့ ညပိုင်းတွေ အိမကြို ဒီအတိုင်း ပစ်ပစ်မသှားစချင်ေဘြူး…။ ဒီမှို့ကြီးထဲမှာက သူခိုးဂပျိုးက ပေါကပေါနဲ့”

“ သားလည်း အမြဲမသှားပါဘူး တီရယ်..။ သှားရငလြည်း သူငယခြငွြးတွနေဲ့ ဆိုငတ်ဈဆိုငထြိုငမြယ်… တဈခုခုစားမယ်… စကားပြောမယ်… ဟိုအကြောင်း ဒီအကြောင်း ဆှေးနှေးမယ်… တခါတလေ လကဖြကရြညဆြိုငထြိုငပြှီး လကနေမြယ်.. ၇ နာရီခွဲ ၈ နာရီလောကဆြိုရင် အိမပြှန် စာကြည့်ြ အိပ်.. ဒီလောကပြါပဲ.. ဘယမြှကို မသှားဘူး”

“ ကောင်းတယ် ကောင်းတယ် သား။ အဲ့လို အခွိနလြေးနဲ့ထွကြ အခွိနလြေးနဲ့ပြနလြာ စည်းနဲ့ကမ်းနဲ့နတော ကောင်းတယ်…။ ဘယတ်ော့မှ ညနကသ်န်းခေါငထြိ လညတ်ာတို့ ကလပတ်ကတ်ာတို့ ဟိုဟာလုပဒြီဟာ လုပတ်ာတို့ … မလုပန်ဲ့နောြ.. လုပရြငတ်ော့ အသိပဲ”

ဆိုပြီး သားဝသနကြို ဆုံးမနမေိတယ်..။ သူ့ကို ဒီလိုတော့ ပြောစရာမလိုပါဘူး …။ သား ဝသနကြ လိမျမာပြီးသား လူငယလြေးတဈယောကပြါ။ ပြောတာကတော့ ကိုယ့်တာဝနပြဲလေ..။ ဒါကြောင့ြ သတိပေးတဲ့အနနေဲ့ ပြောရတာပေါ့..။ ဒါနဲ့ ဝသနကြ

“ တီတီ … ဒါဆို သား စာခဏသှားဖတလြိုကြဦးမယ်… တီခင် လိုတာရှိရင် သားကိုပြောနောြ…”

“ ဟုတပြှီ .. ဟုတပြှီ သား စာသှားလုပလြိုကြဦး …တီကတော့ အပငွြးပြေ တီဗှီကြည့်န်မယ်ေ… တခွားတော့ ဘာမှမလိုပါဘူး သား”

“ သား စာဖတပြှီးရင် တီ့ဆီလာခဲ့မယ်…။ တီမအိပသ်ေးနဲ့နောြ…။ တီနဲ့ သား စကားတွေ ပြောချင်သ်ေးတယ်”

“ အင်းပါ တီစောင့န်မယေန်ောြ”

“ ဒါဆို ဝသန် သှားပြီနောျ”

လို့ ပြောရင်း သားဝသန် သူ့အခန်းထဲကို ဝငသ်ှားပါရော…။ ခငလြည်း မီးဖိုခန်းကို သန့ရြှင်းရေးလုပ် ပန်းကနတ်ှဆေေးပြီး ဧည့ခြန်းထဲက ဆိုဖာပေါလြာထိုငရြင်း တီဗှီက လှှင့န်တေဲ့ ပြငသ်ဈကားလေး တဈကားကို ထိုငကြှည့န်လေိုကမြိတယ်။ ပြငသ်ဈစကားတော့ နားမလညပြါဘူး ….။ ဒါပမေဲ့ အောကမြှာ စပတ်ိုငတ်ယလြြ မှနမြာစာတန်းလေးတွေ ထိုးပေးထားတယ်။ တဈခန်းနှစ်ခန်းလောကတ်ော့ ကြောသ်ှားပြီထငပြါရဲ့ …။ ခင် လာထိုငကြှည့တ်ဲ့ အခွိန် ဇာတလြမ်းက တောတ်ောတ်ော့ စနပြေီထငတ်ယ်…။ သိပအြဆကအြစပ် မရှိပဲ တဝကတ်ပြကကြနေ စကြည့်သ်လို ဖြစ်နတယ်ေ။ ဘာကြောင့ြ သူတို့ ဘာတွဘယေလြို ဖြစ်နကြတေယ် ဆိုတာကိုတော့ ခငလြည်း မသိတော့ဘူး…။ သတိထားမိတာက အဓိက သရုပဆြောင် နှစ်ယောကဖြစ်တဲ့ မင်းသားနဲ့ မင်းသမီးက နည်းနည်း လှဲနသလေိုပဲ.။

ပြောကို မပြောချင်တ်ော့ပါဘူး ….။ အဲဒီကားထဲမှာလေ သိလား မင်းသမီးက အသကြ ၃၉၊ ၄၀ ဝန်းကငွြ အပျိုကြီး တဈယောကဖြစ်ပြီး မင်းသားက အသကြ ၂၄ /၂၅ လောကရြှိတဲ့ ရုပရြညခြပသ်န့သ်န့ြ ကောငလြေးတဈယောကြ ဖြစ်နတယ်ေ။ ပငွြးလို့ ဖြင့ကြှည့မြိပါတယ်။ အဲ့လိုကိဈစတွနေဲ့ ပတသ်ကလြို့ ဒီက လွှော့ဖြစ်နပေါတယဆြိုမှ တိုကဆြိုငမြှုပဲလား မတောတ်ဆပဲလားတော့ မသိဘူး… နည်းနည်းတော့ ထူးနသလေိုပဲ ခံစားရတယ်။ ဘာပြောရမှန်းကို မသိတော့ဘူး …။ ကံကြမျမာကြီးက အဲလိုစိတတ်ှေ မဖြစ်ဖြစ်အောင် လိုကလြှုံ့ဆောန်သလေိုပဲ။

ဒါနဲ့ ခငလြည်း တခွားလိုင်းတဈလိုင်း ပြောင်းပြီး ကြည့်လြိုကတ်ယ်။ ဟိုပြောင်း ဒီပြောင်း ကြည့်န်ပမေေဲ့လည်း … နောကဆြုံးတော့ အဲဒီ ပြငသ်ဈကား လှင့န်တေဲ့ လှိုင်းလေးကိုပဲ ပြနသ်ှားနှိပမြိတယ်။ ဒါနဲ့ ကိုယ့်ဘေးမှာလည် ဝသနမြှမရှိတာ အခုဒီကားကိုကြည့်န်ရင်ေး သူရုတတ်ရကြ ဝငလြာမယဆြိုရငလြည်း တခွားလှိုင်း ပြောင်းလိုကရြုံပဲ ဟုတဘြူးလား.. ဟီဟီ။

ဇာတကြားရဲ့ လပဖြဆြနကြ တောတ်ောကြှမ်းတဲ့ အခန်းတွပေါတယ်…။ ခင် စိတဝြငတ်စားနဲ့ ကြည့်န်မေိတာ … သိလား။ ဖကရြမ်းနမ်းရှုံ့နကြတောလည်း အသကပြါလိုကတ်ာ ..။ ကြည့်ရြင်းနဲ့တောင် ကိုယဝြငပြှီး မင်းသမီးနရော ဝငသ်ရုပဆြောငခြငွစြိတတ်ှေ ပေါလြာသလိုပဲ။ မင်းသားကလည်း ငယင်ယဖြှူဖြူချောချောလေး ဆှဲဆောငမြှုကလည်း အလှနရြှိတဲ့ ရူပါလေးနဲ့ မင်းသမီးကလည်း အသကြ ၄၀ ဝန်းကငွြ လုံးကြီးပေါကလြှ လတလြတဆြတဆြတ် အပျိုကြီးဒီဇိုင်း … ရုပကြနုပြီး အရှယတ်ငလြို့ လိငဆြှဲဆောငမြှုရှိလှန်းတဲ့ သကလြတ် မိန်းမတဈယောကရြဲ့စတိုင်… အရမ်းကို ကြည့်လြိုကောင်းတာပဲ သိလား…။ ကိုရီးယားကားထကတ်ောင် ကြည့်ကြောင်းသေးတယ်။

ဇာတလြမ်းရဲ့ ကြောရိုးပုံစံလေးက ဒီလို…။ ကိုယ့်ထကြ အသကကြှီးလှန်းတဲ့ မိန်းမတဈယောကကြို အရမ်းခစွမြိသှားတဲ့ ကောငလြေးတဈယောကရြဲ့အကြောင်း…။ သူ့ကို သူ့မိဘတွေ သူ့အသိုင်းအဝိုင်း သူ့သူငယခြငွြးတွကေ တားမှဈနတေဲ့ကြားက စိတရြှိတိုင်း အားရပါးရ လှတလြှတလြပလြပ် မိုကရြူးရဲခစွန်ကြတေဲ့ မမနဲ့မောငလြေး ဇာတလြမ်းလေးပေါ့။ ဇာတလြမ်းကို ကြည့်ကြောင်းကောင်းနဲ့ ကြည့်န်မေိတာ အခွိနတ်ောင် တောတ်ောကြှာသှားတယ်။ နာရီကြည့်တ်ော့ ၈ နာရီ ခွဲကြောန်ပြေီ…..။

ဇာတလြမ်းထဲက သူတို့နှစ်ယောကရြဲ့ အဖြစ်တွကေို ကြည့်ပြှီး… အောြ.. အသကကြှာလှန်းရင် လူတွကေ အမွိုးမွိုး ယူဆပြီးတော့ ပြဈတငဝြဖနေတ်တကြှတာ… တားဆီးပိတပြငတ်တကြှတာ… လူ့သဘာဝပါလားလို့ ခင် စဉြးစားရင်း ခင့ရြဲ့ ဖြစ်အငတ်ှနေဲ့ နှိုင်းယှဉလြို့နမေိတယ်။ အခု ဇာတလြမ်းလေးက ရိုကခြကြတ်ှေ အဆင့မြှင့သ်လောကြ ပါဝငသ်ူ မင်းသား မင်းသမီးတွရေဲ့ သရုပဆြောငဟြနပြနတ်ှကလေည်း အရမ်းကို ပီပြငအြသကဝြငလြှန်းတဲ့ ဇာတကြားကောင်းလေး တဈကားပါ။

ဇာတလြမ်းအဆုံးသတပြုံကတော့ အရမ်းဝမ်းနည်းဖို့ ကောင်းပါတယ်။ ကောငလြေးကို သူ့ထကြ အသကအြများကြီး ကြီးတဲ့ မိန်းမကို ကောငလြေးမိဘတွကေ ကောငလြေးနဲ့ လုံးဝသဘောမတူပဲ လိုကလြိုကဖြကြစြီး နှောကယ်ှကကြတွယ်။ နောကဆြုံး ကောငလြေးကို အဲဒီမိန်းမနဲ့ ဝေးရာကို ပို့လို့ အပြင်းအထန် တားဆီးကြတဲ့ အခွိနမြှာတော့ ကောငလြေးရဲ့ စိတဓြာတတ်ှေ အကြီးအကယွကြွ မတွေ့ရမနနေိုင် ရောဂါဖြစ်ပြီး မခံနိုငတ်ဲ့အဆုံး မီးပြတိုကတ်ဈခုပေါကြို တကပြှီး ခုနခြလွို့ ကိုယ့်ကိုယကြို အဆုံးစီရငသ်ှားခဲ့ရှာတယ်။

အခုဇာတကြားလေးက တကယ့ြ စတိုရီလိုင်းတွကေို အခွခေံပြီး ရိုကပြှထားတဲ့ ဇာတကြားတဈကားနောြ…။ သူတို့ ဥရောပမှာ အရှယတ်ငပြှီးနုပျိုတဲ့ မိန်းမလှကြီးတွရေဲ့ ဖြစ်တတတ်ဲ့ အနအထေားတဈခုကို ခပြှသှားတဲ့သဘော။ ခငတ်ို့ဆီမှာကော မဖြစ်နိုငကြှဘူးလာ…။ သိပဖြစ်တာပေါ့ ဘယပြှောကောင်းမလဲ…။ အဲလို မိန်းမကြီးတွနေဲ့ တိတတ်ိတပြုန်း ခိုးစားနကြတေဲ့ သိုကသ်မားလေးတွမွေား ရိုကသ်တလြို့ မကုနဘြူး။ ခင့ြ သူငယခြငွြး မမများထဲမှာတောင် အများကြီး ။ သူတို့ ကြည့်ရြတာ စိတတ်ောတ်ောြ ပငပြန်းတယ် သိလား။ သူတို့ အိမကြ အဖိုးကြီးတွကေ မစွမ်းတော့ ပုန်းရှိုးကြကရြှိုး ခိုးစားနကြရေတာလေ…။ လူမိလို့က တကယကြို မလှယဖြစ်မဲ့ ကိဈစမွိုးတွေ ။

ဒါပမေဲ့ ဖိုမသဘာဝမို့ ဒီလိုတွေ ကြူးလှနကြှတာ မဆန်းပါဘူး…။ သှေးရင်းသားရင်းတွမှေ မဟုတတ်ာ။ အခု ခင် အဖြစ်က သူတို့ထကဆြိုးတယလြို့ ပြောရမလားပဲ….။ လောကကြီးက မတရားဘူး …။ မလုပရြလို့ ပညတထြားတဲ့ အရာတွကေို လူအများကြီးကိုကြတော့ မပေးပဲ တဈဦးတဈယောကထြဲကိုပဲ ကြကလြို့ ကြမမျမာငငစြတယ်ေ ..။ သာမန် ဆန့ကြငွဘြကြ လိငတ်ှအပေေါမြှာ စိတကြူးယဉလြို့ သာယာခံစားရတာထကြ…. ကိုယ့်သှေးအစဈကို စိတကြူးယဉလြို့ သာယာခံစားရတာက ပိုပြီး အတိုင်းအဆမရှိတဲ့ အလိုဆန်ဒတွေ ပြည့စြုံမှုတွေ ပိုပြီး ရရှိခံစားရသလိုပဲ…။ ခင့ြ အတွကတ်ော့ အခုအခွိနမြှာ အဲဒီလိုပဲ ခံစားနရတေယ်…။

ဝသနကြရော ခင့လြိုပဲလား။ ဒီဇာတလြမ်း သူကစတာ….။ သူစလို့ ခငလြည်း တွေးရင်းတွေးရင်းက သူ့အပေါြ ဒီလို ယိုငန်ဲလဲပျိုခဲ့ရတာပေါ့။ ဒါပမေဲ့ ဒီစိတကြို ဘယသ်ူမှ မသိအောင် ခင် ဖုံးကြယထြားနိုငခြဲ့တယ်။ ဝသနတ်ောင် အနည်းငယမြွှ ရိပမြိမယ် မထငဘြူး….။ ခငကြ အရမ်းလည်း ဟနဆြောငကြောင်းတဲ့ မိန်းမတဈယောကန်ောြ။ အဲလိုပြောလိုကလြို့လည်း ခင့ကြို အထငမြသေးသှားကြပါနဲ့ဦး…။ ခငကြ လူရှေ့ကို အမှားလုပထြားတာကို မရိပမြိအောင် သရုပဆြောငကြောင်းတာကို ပြောတာ…။ အခစွန်ဲ့သဈစာ အပေါမြှာတော့ ဘယတ်ော့မှ ဟနမြဆောငခြဲ့ဖူးဘူး။ ခင် တဈယောကထြဲ စိတကြူးယဉြ အတွေးကမျဘာလေးထဲမှာ ဖြည်းဖြည်းနဲ့ မွှောနတေဲ့အခွိန်..

“ တီး..တီး…”

ဆိုပြီး သားဝသန် ခင့အြနောကကြနေ လှမ်းနောကလြိုကတ်ာ

“အမလေး… သားရယ် တီကို လန့သ်ှားတာပဲ… အမလေး..”

ခင် အရမ်းကို လန့သ်ှားတာပါ….. တကယဆြိုးတဲ့ ကလေးပဲ။

“တီတီကလည်းဗြာ… စတာပါ… ကလူး.. ကလူးးး… ကလူး…. ဟီဟီ”

“ အင် … စစနောြ ခဏ တီခင် အသကပြါ ပါသှားဦးမယ်… စာကြည့်ပြှီးသှားပြီလား..”

“ ဟုတတ်ယ်… တီ… ဝသန် စာကြည့်ပြှီးပြီ.. ဒါကြောင့ြ တီ့ဆီထွကလြာတာ”

လို့ပြောရင်း ဝသန် ခင့ဘြေးမှာ လာထိုငလြိုကတ်ယ်…။

“တီ.. ဘာကားတွေ ကြည့်န်တောလဲ…။ တဈယောကထြဲ အရမ်းကို ဈာနဝြငန်လေိုကတ်ာ…။ သားလာတာတောင် နည်းနည်းမှ သတိမထားမိဘူးမလား….”

လို့ ဝသနကြ ပြောတော့ ခငလြည်း ရီမုတကြ ခနွန်ယလြိုင်းတဈခုကို ဖတွကြနဲ နှိပပြှောင်းလိုကတ်ယ်…။ ဝသန် သတိမထားမိလိုကဘြူး .. သိလား.. ခစ် ခစ်။

“ ဘာ.. ကားမှ မဟုတပြါဘူး သားရယ် ..။ ဟိုလိုင်းပြောင်းကြည့်ြ ဒီလိုင်းပြောင်းကြည့်န်ဲ့ ဘာတွမှန်ေးကို မသိပါဘူး..”

…………………………………………………………..

လူကြီးတဈယောကကြ ကလေးတဈယောကကြို ခဏခဏ လိမန်ရတေဲ့ ခင့ြ အဖြစ်ပါ။ မလိမလြို့လည်း မရဘူးလေ..။ ဒီကားက သူကြည့်ပြှီးသား ကားဆိုရင် … ကြည့်ြဦး တီတီခငတ်ို့များ ဒီလိုကားတွကြညေ့ပြှီး အရမ်းကို ဈာနဝြငန်ပေါလား…။ ဒါဆို တီခငလြည်း ဒီလိုစိတမြွိုး ခံစားတတတ်ဲသဘော ရှိလောကမြယဆြိုပြီး ခင့ကြို ဝသန် အပိုငတ်ှကလြို့ အခွင့အြရေးတွယေူ အတင့ပျိုရဲလာမှာပေါ့…။ ဒါနဲ့ နှစ်ယောကသ်ား စကားအဆကအြသှယ် ခဏပြတသ်ှားလို့ .. တိတဆြိတန်ပေါရော..။

ခင် ထိုငန်တေဲ့ ဖကကြို ဝသန် တဈခကြရြှှေ့လိုကပြှီး သူ့ဘယလြကကြလေးက ခင့ြ အနောကကြနေ ပုခုံးပေါကြို အသာလေး လာတငထြားတယ်….။ ရုတတ်ရကြ ခင် ဝသန့မြကြန်ှာကို တဈခကြကြှည့လြိုကတ်ယ်..။ တမွိုးလေးလည်း ဖြစ်သှားလို့ပါ။ ဝသနတ်ဈယောကြ ခင့ကြို ပြုံးဖီးဖီးနဲ့ ပြနကြှည့လြို့ သူမဟုတသ်လိုပဲ သိလား…။ ဒါနဲ့ ခငလြည်း ဘာမှဆကမြပြောတော့ပဲ အဖကခြံနလေိုကမြိတယ်။

သူ ဖကထြားတာက ဖြဖြလေးပါ။ အရမ်းဖကထြားတာမွိုး မဟုတဘြူး…။ ခင့ြ ရငထြဲမှာတော့ နှထွေေးနသလေို ကြညန်ူးမှုတွေ ရရှိနသလေို ခင် ခံစားနရတေယ်။ တဈယောကကြို တဈယောကြ ဘာမှမပြောပဲ ခငတ်ို့နှစ်ယောကြ တိတဆြိတန်ရင်ေးက… ဝသနကြစလို့

“တီခင်”

“ပြော… ဘာလဲ ဝသန်”

“တီခင် … ဒီလိုပဲ တသကလြုံး နသှေားတော့မှာ လား…။ အခု အရှယရြှိတုန်း ကိုယ့်ကို တကယခြစွပြှီး တဈသကလြုံး ကြငကြှငန်ာနာနဲ့ စောင့ရြှောကန်ိုငမြဲ့ ယောကြာြးသားတဈယောကတ်ော့ တီ ဘဝမှာလိုအပမြယလြို့ ဝသနထြငတ်ယ်”

ခငလြည်း တခကြရြယလြိုကမြိတယ်…။

“ဟား..ဟား..ဟာ…. အမလေး ကိုတောခြွောက ဘာများလဲလို့ သူ့အဒေါကြို ယောကြြားယူခိုင်းနတောကိုး”

သူမို့လို့ အဲဒီစကားထွကရြကတ်ယ်…။ မင်းက တကယပြဲ တီခင့ကြို ယောကြာြးယူစချင်ေတ်ာကော သချောလို့လားလို့… ခင် မေးလိုကခြငွတ်ယ် သိလား။ မေးတော့ မမေးဖြစ်ခဲ့ပါဘူး…။ သူ့အမေးကို ဟာသတဈခုလို သဘောထားတဲ့ပုံစံမွိုးနဲ့ ခင် ပြုံးလိုကမြိပါတယ်။

“ဟုတတ်ယလြေး တီခင် ….။ ဝသနစြိတထြဲမှာ တီခင် ယောကြာြး ထပမြယူဘူးဆိုရငတ်ောင် ပိုလို့ ဝမ်းသာသေးတယ်…။ ဒါမှ ကိုယ့်အဒေါြ တဈယောကထြဲ လှတလြှတလြပလြပ် ပြောပြွောရြှှငရြှှင် နရမှောပေါ့… ဟုတဘြူးလား… ။ မယူစချင်ေဘြူးဆိုရငတ်ောငမြှ တသကလြုံး ဖြတတ်န်းရမဲ့ ဘဝလမ်းခရီးအတွကြ ဖေးမပေးမဲ့ အဖောကြောင်း တဈယောကတ်ော့ လိုတာပေါ့…။ ကိုမှင့န်ဲ့တုန်းက တီ ဘယလြောကြ ယောကြြားတွကေို စိတပြကြသ်ှားတယဆြိုတာ ဝသန် နားလညပြါတယ်။ တီခင် ယောကြာြး မယူဘူးဆိုရငတ်ောင် ဝသနကြ တီခင် အိုတဲ့အထိ စောင့ရြှောကပြေးလိုကမြယ်… ကိုယ့်အဒေါကြို”

လို့ ဝသနကြ ခင့ြ ပုခုံးလေးကို ဆုပကြိုငထြားရင်း ပြောရှာတယ်.. သိလား..။ သူ့ ပါစပကြ အဲ့လိုစကားမွိုး ထွကလြာတာ.. ခင် အရမ်းပြောမြိတယ်…။ အရမ်းကို ပြောမြိတာပါ…။ သူ့ကိုလည်း ပြုံးလို့ ခင် ငေးကြည့်န်မေိတယ်…။ ကြည့်န်ရင်ေးက ခင့ခြေါင်းလေးကို သူ့ရဲ့ရငဘြတကြှီးပေါမြှာ အသာလေး မှီထားလိုကတ်ယ်။

“တီခင် .. ဝသန့ကြို ဘာကြည့်တ်ာလဲ။ ဝသနကြ တီခင့ကြို အတညပြှောနတောဗွ”

“မဟုတပြါဘူး ငါ့တူ လူချောလေးရယ်…။ သားရဲ့ စကားကြောင့ြ တီတီ အားအရမ်းရှိသှားသလို ခံစားလိုကရြလို့ပါ..။ ကြေးဇူးပါပဲ သားရယ်…။ တီခင် မင်းကို ကြေးဇူးတငပြါတယ်…။ အဲဒီစကားလေးနဲ့တင် တီခင် အရမ်းကို ပီတိတွေ ဖြစ်ရတယ်.. သိလား….။ ယောကြာြးထပယ်ူဖို့ဆိုတာတော့ တီခင် မစဉြးစားတော့ဘူးကြာ…။ တသကလြုံး တီခင် လှတလြှတလြပလြပန်ဲ့ တဈယောကထြဲပဲ နချင်ေတ်ော့တယ်…။ ကိုမှင့ြ တဈယောကထြဲနဲ့တင် ယောကြာြးယူရတဲ့ အရသာကို အီသှားပါပြီ…။ အဲဒီလို စိတဒြုကျခတွေ တီ မလိုချင်တ်ော့ဘူး ဝသန်”

လို့ ခငကြ ပြောလိုကတ်ော့ ဝသန် ခင့ပြုခုံးလေးကို အားပါပါလေး တဈခကြည်ဈလိုကပြှီး နှစ်သိမ့မြှုပေးနတယေလြေ …။ သူ့ လကဖြဝါးလေးနဲ့ ခင့ြ လကမြောင်းတလွှောကြ အပေါအြောကြ ပြတသ်ပပြေးနတယ်ေ သိလား…။ ဝသန့ရြဲ့ အဲ့လိုခစွစြရာကောင်းတဲ့ အပြုအမူတွကြေားမှာ ခင် တဈယောကြ အကြနပေကြှီး ကြနပေန်မေိတယ်။ ဒါနဲ့ ခငကြ

“သားတို့ရှိနတောပဲ။ ခင့ဘြဝမှာ တခွား ယောကြာြးတွေ မလိုတော့ပါဘူး….။ သား တီ့ကို တသကလြုံး စောင့ရြှောကမြှာ မဟုတလြား”

လို့ … ဝသန့ရြငဘြတထြဲ အသာမှီထားရင်းက ခင် ဝသန့ကြို ခပတ်ိုးတိုး မေးလိုကမြိတယ်။

“ဒါပေါ့ တီခငရြယ် … တီတာမယူနဲ့… ဝသန် တီခင့န်ားမှာပဲ တသကလြုံး နပေေးမယဆြိုတာယုံ”

ခစွဖြို့ကောင်းလိုကတ်ာ သား ဝသနရြယလြို့ ခင့ရြငထြဲ ပြောလိုကမြိတယ်။

“ဒါနဲ့ နပေါဦး …။ သားကတာ ယောကြာြးမယူဖို့ တီခင့ကြို ပြောနတော …။ သားကကော ဘယအြခွိန် မိန်းမယူမှာလဲ”

ဆိုပြီး မှီထားတဲ ခေါင်းလေးကို အသာထလို့ ဝသန့မြကြန်ှာကိုကြည့်ပြှီး ပြုံးစိစိနဲ့ မေးလိုကမြိတယ်။ ဒါနဲ့ ဝသနကြ …

“ သားလည်း မိန်းမ မယူဘူးပေါ့.. ဟုတဘြူးလာလို့”

ခင့ကြို ပြုံးဖီးဖီးနဲ့ တူတောမြောငကြ ပြနဖြှလရေေဲ့…။ အမလေး မယုံပါဘူးတောြ။

“လွှောကမြပြောပါနဲ့ ဝသနရြယ်…။ တီခင် မယုံပါဘူး ..။ သားလို လူတဈယောကကြ မိန်းမ မယူဘူးဆိုတာ”

“တကယပြှောတာ တီခင်…။ သား တကယ် မယူဘူးဆိုတာ တီခင် စောင့ကြှည့လြေ…”

လို့ ခင့ကြို ရုပတ်ညကြှီးနဲ့ ထပပြှောပြနတ်ယ်..။ ဒါနဲ့ ခငလြည်း

“အင်… ယုံပေးလိုကမြယန်ောြ”

ဆိုပြီး ခင့ြ ခေါင်းလေးကို ဝသန့ြ ရငခြှငပြေါြ ဖြည်းဖြည်းလေး ပြနမြှီထားလိုကမြိတယ်…။ ဒီလိုနဲ့ နှစ်ယောကသ်ား ဘာမှ မပြောဖြစ်တော့ပဲ အတနကြှာ တိတဆြိတန်မေိကြတယ်။ ခင်.. ခေါင်းလေးမှီထားတဲ့ ဝသန့ရြငဘြတကြှီးက လိုထာထကြ ပိုခုနန်သလေိုပဲ…။ သူ့ အသကရြှူသံတွကလေေ နည်းနည်း ပြင်းလာသလိုပဲ…။ ခင် သဘောပေါကတ်ယ်… ကောငလြေးတဈယောကြ ဘယလြိုတွေ ဖြစ်နလေဲဆိုတာ…။

ခင့ြ ရငဘြတလြေးကို သူအဲ့လိုမှီပြီး နားထောငမြယ် ဆိုရငလြည်း … ပုံမှနမြဟုတတ်ဲ့ ရငခြုနသ်ံမွိုး ဝသန် ကြားရမှာ အမှနပြဲ .. သိလား။ တိတဆြိတလြို့ နှုတဆြိတန်ရောက ခင် ဝသန့ကြို မေးခွန်းတဈခု မေးလိုကမြိတယ်။

“ သား… ဝသန်..”

“ဘာလဲ တီ”

“ သားကို မေးစရာ တဈခုရှိလို့”

“ဘာ… မေးမှာလည်း တီတီ…။ မနေ့ကလို ရည်းစားမရှိဘူးလားပဲ မေးမလို့လား”

“ ဟုတတ်ယ်”

“ တီကလည်းဗြာ .. သား ပြောပြီးပြီပဲ…။ သားမှာ ရည်းစားတကယ် မရှိပါဘူးဆို”

ခင် သူ့မကြန်ှာကို လကန်ဲ့ ဆှဲလည့ပြှီး ခင့မြကြန်ှာနဲ့ မကြန်ှာချင်ြးဆိုငလြိုကတ်ယ်…။

“တီ့ကိုမညာနဲ့ အမှနတ်ိုင်းပြော ..။ ရည်းစားရှိရင် ရှိတယလြို့ ပြောတာ ရှကစြရာလား..။ သားလည်း အရှယရြောကပြှီပဲ..။ တီ နားလညပြါတယ်…။ ဒါပမေဲ့ တီခငကြ လေးလေးနကန်ကြ မေးနတောပါ… ဝသန်…။ တီ အရမ်းသိချင်လြို့ပေါ့”

လို့ ဝသန့ကြို စိုကကြှည့လြို့ ပြောလိုကတ်ယ်..။ ဝသနလြည်း ခင် စကားပြောပြီးတာနဲ့ တီဗှီဘကကြို မကြန်ှာပြနလြည့ပြှီး ဆကကြှည့န်တယ်ေ…။ ခင့ကြိုတော့ ဘာအဖြမှေ မပေးသေးဘူး…။ ခငလြည်း တီဗှီကို ကြည့်ရြင်း

“ ဝသန်… မင်း … ဘာလို့ တီခင့ကြို ညာနရတောလဲ..”

ခင် လသေံတိုးတိုးဖြင့ြ ထပမြေးလိုကတ်ယ်။

“ ဘာရယမြဟုတပြါဘူး တီ….။ ဝသန် …. ဝသန့မြှာ ရည်းစားကတော့ ရှိပါတယ်။ ရှိတာကလည်း တဈယောကြ နှစ်ယောကထြဲမှ မဟုတဘြူး…။ ဝသန် ကောင်းမလေး တောတ်ောမြွားများနဲ့ ရည်းစားဖြစ်ဖူးတယ်… တွဲတယ်…. တီ… ဒါပမေဲ့…”

“ ဒါပမေဲ့ ဘာဖြစ်လဲ ဝသန်”

ခင် ကြားဖြတ် မေးလိုကတ်ယ်။

“ဒါပမေဲ့ … ဝသနတ်ှဲခဲ့တဲ့ ရည်းစားတွထေဲမှာ ဝသန့ရြငထြဲက လာတဲ့ အခစွစြဈ အခစွမြှနမြွိုးနဲ့ တဈယောကကြိုမှ ခစွလြို့မရဘူး…။ ဝသန် တီခင့ကြို မနေ့က ပြောပြပြီးပါပြီ….။ အဲဒီမိန်းမတဈယောကကြလှဲပြီး သား တခွားမိန်းကလေးတွကေို ဘယလြိုမှ ခစွလြို့မရဘူး….. တီရယ်”

လို့ ခင့ကြို ဝသနဖြှတေော့ ခငလြေ သူ့ကို ဖကထြားပစ်လိုကခြငွတ်ယ် သိလား…။ ဝမ်းသာလှန်းလို့လေ…။ ဒါပမေဲ့ ခင် အမူအရာ ပကြမြသှားအောင် ပြနထြိန်းလိုကတ်ယ်။

“ဝသန်”

“ဗြာ”

ခင် ဝသန့န်ာမည် တဈခကြခြေါလြိုကတ်ာ ဝသနပြှနထြူးပြီး နှစ်ယောကလြုံး ပြနတ်ိတဆြိတသ်ှားကြတယ်။ တောတ်ောကြှာတဲ့အထိ ဝသန့ပြါးစပကြ ဘာစကားတဈလုံးမှ ထွကမြလာဘူး…။ ခင် တဖြည်းဖြည်း စိတတ်ိုလာတယ်။ ဒီလိုအခွအနေေ ရောကန်တောတောင် သူက ဘာမှမပြောဘူးတဲ့ ..။ ခင် အံ့သှမိတယ်…။ ခငန်ဲ့ ဝသန် အခုလို အနအထေားရောကဖြို့ဆိုတာ တောတ်ောန်ဲ့ မဖြစ်နိုငမြှန်းလည်း သူသိရကသ်ားနဲ့ သူ့ရငထြဲက စကားတဈခွန်းလောကြ ခင့ကြို အမှနအြတိုင်း ဝနခြံစချင်ေတ်ယ်။

သူပြောမှ ခင့ဖြကကြ ဖြစ်နိုငတ်ယ် မဖြစ်နိုငဘြူးဆိုတာကို တဈခုခု ပြနပြှောလို့ရမှာပေါ့ …။ နင့န်ဲ့ ကိုယ့်အဒေါြ အရင်းခေါကခြေါကကြို ပြနကြှိုကစြရာလားလို့တော့ ခင် သူ့ကို အပြဈတငမြှာလည်း မဟုတဘြူး… ဆဲဆူမှာလည်း မဟုတဘြူး။ ဒီလိုအနအထေားမွိုးမှာ ဝသန့ကြို ခင် ဘယလြိုလုပပြှီး အဲဒီလိုစကားမွိုးတွေ ပြောမှာလဲ…။ ဝသန် နင် မစဉြးစားမိဘူးလားလို့ သူ့ကို ခင် အားမလို အားမရဖြစ်ပြီး စိတတ်ှအရေမ်းတိုမိတယ်။

ကိုယ့်ဖကကြတောင် ဒီလောကြ ရလောမှှောင်းပေး လုပန်တောကို… သူ ဘာမှမပြောတော့ ခင် ဘယလြောကြ အနရခေကသ်ှားမယဆြိုတာ သူမစဉြးစားမိဘူးလား..။ ခင် အရမ်းဒေါသထွကမြိတယ် သိလား…။ ဒါနဲ့ ဝသန် မင်းတသကလြုံးပဲ ဒီလို မပြောပဲ နတေော့မှာလား…။ မဖြစ်ချင်ဘြူးဆိုရငတ်ော့ ဘယအြရာမှ ဖြစ်လာမှာ မဟုတဘြူးလေ..။ ဖြစ်ချင်ရြငတ်ော့ ဘာမှခကခြဲနမှော မဟုတဘြူး။ ဖြစ်လာမှာပဲလို့ ခင့ြ ရငထြဲမှာ တွေးလိုကမြိပြီး ခင် တဖြည်းဖြည်း စိတကြို လွှော့ခလွိုကမြိတယ်။

အင်.. သူအဲ့လို မပြောပဲနတော ကောင်းပါတယ်….။ အခု ဘာမှမဖြစ်ခင် အသိတရားလေး ဝငတ်ုန်း ကိုယ့်ကိုယကြို ထိန်းမှ ဖြစ်မယလြေ…။ ဒါကြောင့ြ ခင် သူ့စကားတွေ စောင့်မနတေော့ဘူး…။ ဆိုဖာပေါကြနေ မှတတ်ပထြရပပြှီး… ဝသနဖြကကြို လည့လြိုကတ်ယ်။

“ ဝသန်… ဘာမှလည်း မင်းမပြောပါနဲ့တော့ ..။ အဲ့လိုပဲ စိတထြဲမှာ တသကလြုံး သိမ်းထာတာ အကောင်းဆုံးပဲလို့ တီခငထြငတ်ယ်…။ တီ သှားအိပတ်ော့မယ်… ကောင်းသောညပါ ဝသန်”

ခင် ဝသနကြို အဲလိုပြောလို့ ခင့ြ အခန်းဖကကြို သှားခဲ့လိုကတ်ယ်….။

“တီ..”

ဝသန် ခင့ကြို တဈခကြလြှမ်းခေါလြိုကတ်ယ်…။ ခင် လမ်းလွှောကန်ရောကနေ တုန့်ကနဲ ရပသ်ှားပြီး .. ဝသန့ြ အသံကို နားစွင့်နလေိုကမြိတယ်…။ တောတ်ောကြှာ ဘာအသံမှ ထွတမြလာဘူး…။

“ခဏနပေါဦး တီခင်…။ တီခင် အဲလို့ပြောပြီးမှပဲ ဝသန့ကြို ရှောငသ်ှားတော့မှာလား …။ ဒီကိဈစကို ဝသန့ရြငထြဲမှာ ဘယလြောကထြိ ခကခြကခြဲခဲ ထိန်းခွုပထြားရတယဆြိုတာ … တီခငသ်ိလား။ အခု အစပြုလို့ မေးခဲ့တာကလည်း တီတီက အရငပြါ..။ ဝသန့ဖြကကြ စခဲ့တာ မဟုတဘြူး …။ ကနွောြ မေးပါဦးမယ်။ တီခငကြကော တဈနေ့တဈနေ့ အဲဒီ စိတကြှီးကို ထိန်းခွုပထြားရတာ တောတ်ောလြှယရြဲ့လား … သကတ်ောင့သ်ကသ်ာ ရှိရဲ့လား တီခင်.. ။ ဘာလို့ ကိုယ့်ကိုယကြို ညာနရတောလဲ…။ ကနွောြ့ရငထြဲမှာ တီခင့ကြို ပြောချင်တ်ာမှ တပိုင်းကို သလေို့..။ ဝသန့အြနနေဲ့ ဘယလြိုက အစပြုလို့ ဒီလိုစကားတွကေို ကိုယ့်အဒေါအြရင်းကြီးကို ပြောထွကမြှာလဲ။ တီခင် ဝသန့ကြို ကိုယခြငွြးစာပေးပါဦး တီခငရြယ်”

ခငလြည်း ဘာပြောလို့ ပြောရမှန်း မသိနိုငတ်ော့လောကအြောငကြို ထူပူသှားတယ်…။ ညကလည်း တိတဆြိတလြို့ အရာရာတိုင်းက ခငန်ဲ့ ဝသနရြဲ့ ဖြစ်စဉတ်ှေ စကားသံတွကေို တိတဆြိတခြှင်းကို အခွင့ကြောင်းယူလို့ နားစွင့်နကြသေလိုပဲ…။ ခင် ဘာပြောရမလဲ …။ ဒီနရောမှာ ဝသနဟြာ တခွားသူစိမ်းတဈယောကတ်ာဆို ခင် ပြေးဖတပြှီး သူ့ရငထြဲမှာ အားရအောင် ငိုပစ်လိုကပြှီး …. ရှင့ကြို အရမ်းခစွပြါတယ်… အရမ်းအရမ်းကို ခစွပြါတယရြှင်… လို့ မကြရြညစြတွနေဲ့ ခွှဲပစ်လိုကမြိမှာ… ပြောပစ်လိုကမြိမှာ အမှနပြဲ…။

ဒါပမေဲ့ ခင့ြ အသိစိတကြတော့ … မိခင် နငမြလုပရြဘူး… အဲဒါ နင့တ်ူ အရင်းဟဲ့လို့ … သတိတွေ ပေးနတယ်ေ။ ဒီစိတန်ှဈခုက ခင့ရြငထြဲမှာ အကြီးအကယွကြို တိုကပြှဲတွေ ဖြစ်နကြတေယဆြိုတာ ဝသနသ်ိမယ် မထငဘြူး…။ ဒီလိုနဲ့ ရငထြဲက တိုကပြှဲကြီးမှာ ခင့ြ အခစွစြိတတ်ှေ ကရွှူံးခဲ့ရပါတယ် ရှင်….။ ဒါနဲ့ တကယတ်န်း သူပြောတာတွကေို ကြားရတာ ခင် အရမ်းပြောခြဲ့ပမေဲ့ … ခင် ရှကရြမ်းရမ်းခဲ့မိတယ်…။

“ တောပြှီး ဝသန်!! … မင်းပါစပကြို ပိတထြားလိုကတ်ော့… ငါနောကထြပဘြာမှ မကြားချင်တ်ော့ဘူး”

လို့ ပြောပြီး ခင့ြ အခန်းထဲကို ပြေးလို့ ဝငသ်ှားမိတယ် …။ ဝသန် ဘယလြိုတွဖြစ်ေပြီး ကနွန်ခေဲ့မယ် ဆိုတာကိုတော့ ခငလြည်း မမှငန်ိုငတ်ော့ပမယေ့ြ … ဝသန် ဘယလြိုကြကြေဲမှုမွိုးတွနေဲ့ ကနွခြဲ့မှာကို ခင့် နှလုံးသားထဲမှာတော့ … ကောင်းကောင်းကြီး သိနမေိတယ်။ ခင့ြ အခန်းထဲရောကတ်ာနဲ့ အိပရြာပေါကြိုတကြ မကြန်ှာကို ခေါင်းအုံးလေးမှာ အပလြို့ ရငထြဲက ခံစားခကြကြှောင့ြ ခင့ြ ခန်ဓာကိုယကြ ပြင်းစွာပဲ တုန့ပြှနမြှုတွေ ပေးလိုကပြါတယ်…။

ခင့ြ မကြလြုံးထဲက မကြရြညတ်ှဟော ခေါင်းအုံးလေးပေါကြို မှဈချောင်းတဖြယ် ဒလဟောကို စီးကလွို့ပေါ့…။ ခင် အရမ်းခံစားရတယ် သိလား…။ တီခင် က မင်းထကတ်ောင် ပိုလို့ ခံစားရပါတယ် ဝသနရြယ်။ မင်း အဲဒါကို သိလားလို့ ရငထြဲမှာလည်း မေးနမေိတယ်….။ ခင့ရြဲ့ ကြကြေဲ ဆို့နင့ခြှင်းတွေ မစဲနိုငတ်ော့ဘူးလို့ ထငရြတဲ့ ခင့ြ မကြရြညမြိုးတွေ ရှာသှန်းမှု အရှိနကြှောင့ြ၊ ကြီးစွာသော စိတရြဲ့ ထုထောင်းခွင်းကို လူးလိမ့န်အေောင် ခံစားလိုကရြတာတွကြေောင့ြ ခန်ဓာကိုယကြ မခံမရပန်ိုငဖြစ်ပြီး ပငပြန်းကြီးစွာနဲ့ အိပပြွောလြို့ သှားမှန်းမသိ အိပပြွောသ်ှားခဲ့ပါတယ်။

ခင် အိပန်ရင်ေးက နရောတဈခုကို ဘယလြိုလုပ် ရောကသ်ှားတာလဲ … ဒီနရောကို အရငကြ တဈခါမှလည်း မရောကဖြူးဘူး … တွေ့နရတေဲ့ အရာဝတ်တုတွကလေည်း တဈခါမှ မတွေ့ဖူးတဲ့ အရာတွေ.. ဘာတွလေဲ ဘယကြမျဘာကို ခင် ရောကန်တောလဲ… ကြောကလြည်းကြောကလြာပြီ ခန်ဓာကိုမှာလည်း ခွှေးသီးခွှေးပေါကတ်ှနေဲ့..။

…………………………………………………..

တဈယောကထြဲ ယောကယ်ကခြကလြို့ ပြေးနမေိတယ်…။ ပြေးရင်းပြေးရင်းကနေ တဈခကြြ ခလုတတ်ိုကြ ချောလြဲသှားပြီး အမောတကောနဲ့ ကုန်းထလိုကတ်ဲ့ အခါမှာတော့ ခင် အိပရြာပေါြ ပြနရြောကန်ပေါပြီ…။ ခင် အိပမြကဆြိုးတွေ မကန်တောပဲ.. ဘုရားဘုရား လို့ စိတကြ ဘုရားတမိရင်း ကုတငဘြေး စာကြည့်ြ စားပြဲပေါကြ မီးအိမလြေးကို ခလုပန်ှိပဖြှင့လြိုကပြါတယ်..။ မီးအိမဘြေးက နာရီကို ကြည့်လြိုကတ်ော့ ည ၂ နာရီပဲ ရှိသေးတယ်။ ဘယအြခွိနလြောကကြ ဝသနန်ဲ့ စကားတွေ ပြောခဲ့ကြလို့ ဘယအြခွိနမြှာ အိပပြွောသ်ှားတယ် ဆိုတာကို ပြနခြန့မြှန်းလို့ မရအောင် ဖြစ်နတယ်ေ။

အဲ့လိုတွေးလိုကရြင်းကပဲ ဝသနန်ဲ့ ခင့ရြဲ့ အဖြစ်အပကြတ်ှေ ခေါင်းထဲ ပြနဝြငလြာပြနပြါရော….။ စားပြဲပေါတ်ငထြားတဲ့ ရဘေူးကို ဖြင့သ်ောကပြှီး မီးအိမလြေးကို ပိတလြို့ အိပရြာပေါြ ပြနလြဲနလေိုကတ်ယ်…။ မကြလြုံးကို စုံမိတပြှီး အိပပြွောလြို့ မနကဖြှနကြို အမှနရြောကခြငွန်မေိတယ်…။

မအိပလြို့ မရဘူးလေ။ မနကဖြှန် အစည်းအဝကေ ရှိနတေော့ အိပရြေးဝမှ ဖြစ်မယဆြိုပြီး ကြိုးစား အိပမြိတာပါ….။ မရဘူး ဘယလြိုမှ ပြနအြိပမြပြောတ်ော့ဘူး။ ခင် အရမ်းကို စိတည်ဈမိတယ်…။ ခေါင်းထဲမှာလဲ ခငန်ဲ့ ဝသန့ြ အကြောင်းပဲရှိတယ် ..။ ဒါတွပေဲ ထပခြါထပခြါစဉြးစား နမေိတယ်။

ဒါကြောင့ြ အိပလြို့ မရတာနဲ့ မထူးဘူးဆိုပြီး ကုတငအြောကဆြင်း အခန်းရဲ့ ဝရနတ်ာဘကကြို ထွကရြပန်လေိုကတ်ယ်…။ ရပန်ရင်ေးက ရနကြုနမြှို့ရဲ့ မီးရောငစြုံ ညပိုင်းအလှကို ခံစားရင်းပေါ့…။ အထပမြှင့ြ ကြနဒြိုဖြစ်လို့ ညလပြလေေေးတွကလေည်း ဝရနတ်ာကို တဖြူးဖြူးနဲ့ ဖြတတ်ိုကလြို့ပေါ့…။ ခင် စိတတ်ှေ နည်းနည်း ပေါ့သှားသလိုပဲ…။ အသကကြိုလည်း ၀၀ရှူပစ်လိုကတ်ယ်။

ဝရနတ်ာလကကြိုင် စတီးကိုင်းလေးကို လကထြောကလြို့ မှို့ပြရဲ့အလှကို လညင်ေးခံရင်း ခံစားနမေိတာ …။ အနောကကြနေ လူတဈယောကြ ခင့ြ ခါးကို ရုတတ်ရကဆြိုသလိုပဲ လကန်ဲ့ဆှဲဖကလြိုကတ်ာကို ခံလိုကရြပါတယ်။ ခင် ရုတတ်ရကတ်ော့ လန့သ်ှားတယ်။ ခင် သိလိုကပြါပြီ .. သူခိုးလည်း မဟုတ် ဓားပြလည်း မဟုတဘြူး ….။ တူတောမြောင် ဝသနပြါပဲရှင်။

သူ့ လကဖြဝါတွကေို ခင့ြ ဗိုကသ်ားလေးတွပေေါမြှာ အုပကြိုငထြားရင်း ခင့ြ နောကကြွောပြငကြို သူ့ခန်ဓာကိုနဲ့ ဖိကပလြို့ထားတယ်။ ခင့ြ နှုတဖြွားက စကားတဈလုံးမှ မထွကန်ိုငပြဲ ဆှံ့အနမေိတယ် သိလား။ အတနကြှာ တဈယောကကြိုတဈယောကြ ဘာစကားမှ မပြောမိပဲ ခင့ကြို ဝသနအြနောကကြနေ သိုင်းဖကထြားတာပေါ့။ ဒါနဲ့ ခငကြပဲစလို့

“သား ဝသန် မအိပသ်ေးဘူးလား”

“ကနွောြ ဘယလြိုမှ အိပမြရဘူး တီတီ …။ ကနွောြ တီတီ့အနားမှာပဲ ရှိနချင်ေတ်ဲ့ စိတတ်ှေ အရမ်းဖြစ်လာလို့ … တီခင့ြ အခန်းထဲ ဝငလြာခဲ့တာပါ… တီ”

ဒါနဲ့ ခင့်ဖကကြ ဘာမှတုန့်ပြန် မပြောသေးပဲ သူဖကတ်ာကို ငှိမလြို့ပဲခံနမေိတယ်….။ ဝသန် ခင့ကြို အနောကကြနေ ခပဖြှဖြလေး တဈခကြြ ညဈဖကလြိုကရြင်း….

“ ဝသန် တီ့ကို ခစွတ်ယ်… အရမ်းခစွတ်ယဗြွာ…။ တီတဈယောကထြဲပဲ ဝသန့ရြငထြဲမှာ ရှိတယ်..။ ကနွော့ကြို ခွင့လြှတပြါ တီခင် …။ ဝသန့ြ ရငထြဲမှာ မွိုသိပထြားရတာ အရမ်း မှန်းကြပလြာလို့ပါ…။ အရမ်းခစွတ်ာပဲ တီခငရြယ်”

ဆိုပြီး ခင့ြ နားနားကို ကပလြို့ တီးတိုး ညငသ်ာစွာ စကားပြောလိုကတ်ိုင်း ထွတကြလွာတဲ့ လလေုံးလေးတွကေ ခင့ြ နားအဖြားလေးပေါကြို ဖြည်းဖြည်း ဝငဝြငတ်ိုးနတယ်ေ…။ အရမ်းကို ကြညန်ူးမိတာပဲ သိလား…။

“ဝသန်”

“ဗြာ”

“ဝသန် တီခင့ကြို ခစွတ်ာ တကယကြော ဟုတရြဲ့လား ဝသနရြယ်…။ သချောလည်း ပြနဆြန်းစဈကြည့်ပြါဦး..။ တီ ထပပြှီး ဘာမှမခံစားချင်တ်ော့ဘူးကြာ”

အဲ့လို ခငကြ ပြောလိုကတ်ော့ ဝသန် ခင့ပြုခုံးနှစ်ဖကကြိုကိုငပြှီး သူ့ဖကကြို ခင့ကြိုယလြေး လည့်ယူလိုကပြါတယ်။ ပြီးတော့ ခင့ြ မကြလြုံးတွကေိုလည်း စူးစိုကကြှည့ပြှီး …

“တီခင်… တီခင် ဆကပြှီး မညာနဲ့တော့ဗွာ…။ တီခင် ဝသန့ကြို မခစွဘြူးလာပြော …။ တီခင့ရြငထြဲက အမှနတ်ရားအတိုင်းပဲ ဖြင့ပြှောလိုကပြါတော့နောြ တီခင်….။ ဝသန် တီခင့ကြို တသကလြုံးခစွမြှာပါ…။ ဟိုးအရငကြတည်းက ဝသန် တီခင့အြပေါြ ပြုမူတဲ့ ပုံတွကေို တီခင် သတိတော့ထားခဲ့မိမှာပါ …။ ဝသန် တီခင့ကြို ခစွတ်ာ အတောကြို ကြာနပေါပြီ တီခငရြယ်…။ နောြ… အမှနတ်ိုင်းပဲပြောပါ .. ဒီနေ့တီခင် ဝသန့ကြို ခစွတ်ယဆြိုရင် ဝသနတ်သကလြုံး တီခင့်တဈယောကကြိုပဲခစွမြယ်… တသကလြုံး ရပတ်န့မြသှားမဲ့ အခစွတ်ှနေဲ့ ခစွမြယဆြိုတာယုံ…။ တီခင် မခစွဘြူးလို့ ပြောမယဆြိုရငတ်ော့.. မနကဖြှနကြစပြီး တီခင် ဝသန့မြကြန်ှာကို ဘယတ်ော့မှ မမှင်….”

ဝသန် စကားမဆုံးမီ ခင့ြ လကည်ိုးလေးနဲ့ ဝသန့ြ နှုတဖြွားလေးကို ပိတထြားလိုကပြါတယ်…။ ဝသန် စကားတွေ ထပမြပြောနိုငအြောငပြေါ့….။

“တီခငလြည်း …မင်း… ကို……….”

ဝသန့ြ မကြလြုံးတွနေီပြီး မကြရြညတ်ှနေဲ့ ဝဲလို့ ခင့စြကားသံတွေ ဘယလြို ထွကလြာမယဆြိုတာကို … အာရုံစူးဆိုကလြို့ ခင့ကြို ကြည့်န်တယ်ေ…။ ခင့မြကြလြုံးတွထေဲမှာလည်း မကြရြညတ်ှနေဲ့ပေါ့ …။ တဈယောကကြိုတဈယောကြ မကြလြုံးချင်ြး ဆုံကြည့်ရြင်း ….

“တီခငလြည်း မင်းကို အရမ်းခစွပြါတယကြှယ်”

လို့ ဝသန့ကြို ပြောလိုကတ်ာနဲ့ ဝသန့ြ မကြန်ှာလေး ခစွစြရာကောင်းလိုကတ်ာရှင်။ သနားဖို့လည်း အရမ်းကောင်းတဲ့ ကောငလြေးပဲ သိလား….။ ခင့ကြိုပြုံးလို့ ကြည့်ရြင်း မကြရြညတ်ှေ ဝသန့ပြါးပြငထြကကြို စီးကလွာပါရောလား။ ခင့ြ မကြလြုံးထဲကနလည်ေး မကြရြညတ်ှေ တလိမ့လြိမ့န်ဲ့ စီးကလွို့ လာတော့တာပေါ့…။ ဝသနကြ

“ပြောလြိုကတ်ာ တီခငရြယ်…. ဝသန် အရမ်းပြောတ်ာပဲဗွာ”

လို့ ငိုသံပါကြီးနဲ့ ပြောပြီး ခင့ကြို အရမ်းကို တိမ်းကြုံးဖကထြားတော့တာပဲ….။ ခငကြလည်း ဝသန့ကြို

“ခငကြလည်း ဝသန့ကြို အရမ်းရမ်းနဲ့ တသကလြုံး ခစွမြှာပါတဲ့ ရှင်…”

ဆိုပြီး ခငလြည်း ဝသန့ကြို တအားပြနဖြကထြားလိုကမြိတယ်…။ ခငတ်ို့နှစ်ယောကရြဲ့ ပြောရြှငခြှင်းတွကေို ဘယသ်ူတွရေဲ့ ပြောရြှငခြှင်းတွကေ ရှငပြှိုငလြို့ နိုငမြယမြထငပြါဘူး….။ အရမ်းပြောတ်ာပဲ သိလား…။ တဈယောကကြိုတဈယောကြ အခွိနအြကြာကြီး မွိုသိပထြားရတဲ့ ဒီအခစွတ်ှကေို .. ဒီည ပြင့ပြှင့လြင်းလင်း ဖြင့ပြှောလို့ ဝသနန်ဲ့ခင် ခစွသ်ူတွေ ဖြစ်သှားကြပါပြီရှင်။

ဒါနဲ့ ခင့ကြို ဝသန် အရမ်းဖကထြားတာကနေ အနည်းငယ် ခပခြှာခွာလေးနလေိုကပြှီး ခင့မြကြန်ှာတဈခုလုံးကို လိုကကြှည့န်လရေေဲ့…။ ခငကြလည်း ပြုံးလို့ သူ့မကြန်ှာကို တစိမ့စြိမ့ြ ပြနကြှည့မြိနတယ်ေ။ ကြည့်ရြင်းကြည့်ရြင်းက ဝသန့ြ နှုတခြမ်းလေးတွဟော ခင့ြ နှုတခြမ်းပါးလေးတွနေားကို တဖြည်းဖြည်း တိုးကပလြာနတယ်ေ သိလား..။ ခင် အရမ်းရငခြုနန်ပြေီ…။ စိတတ်ှလည်ေး အရမ်းလှုပရြှားလို့ပေါ့….။ အခုမှ ရည်းစားစထားဖူးတဲ့ ဆယကြွောသ်ကြ အပျိုဖြန်းလေး တဈယောကလြို… ခံစားနရတေယ် သိလား…။

ဝသန့ြ နှုတခြမ်းလေးတွေ ခင့န်ှုတခြမ်းနဲ့ ထိကပမြိသှားခွိနမြှာတော့ … ဝသနတ်ဈယောကြ ခင့ကြို အားပါးတရ အနမ်းမိုးတွေ ရှာတော့တာပါပဲရှင်…။ ခငလြည်း မကြလြုံးလေးကို မေးထားပြီး ခင့ရြဲ့ နှုတခြမ်းလေးတွကေို သူ့နှုတခြမ်းတွနေဲ့ စုပဆြှဲလိုကြ လွှာနဲ့ နှုတခြမ်းနှစ်ဖကြ အကြဲကြောင်းလေးထဲကို ထိုးထည့လြို့ ခင့ြ လွှာလေးကို လာမှလေိုကန်ဲ့ … အရမ်းကောင်းတာပါပဲရှင် …။

ဝသန့ြ နမ်းခကြတ်ှကတေော့ အရမ်းကို ပရိုကတွယသ်ိလာ…။ ဘယမြှာများ ဒီကောငလြေး သှားသငထြားလဲလို့ တွေးနမေိတယ်…။ တတမြှာပေါ့လေ သူ့ထားခဲ့ဖူးတဲ့ ရည်းစားတွဆေိုတာကလည်း အများကြီးရယ်…။ ဒီလောကကြတော့ သူ့အတွကြ အပြော့ပေါ့ .. ဟုတဘြူးလား…။ ခငကြတော့ ဝသန့ရြဲ့ အနမ်းမိုးတွအေောကမြှာ ကမျဘာကြီးကို မေ့လို့နတောပေါ့….. အရမ်းခစွတ်ာပဲ သားရယလြို့လဲ စိတထြဲက ရရှတေန်မေိတယ်။

ခငတ်ို့ နှစ်ယောကြ ငါးမိနဈလောကကြှာအောင် တဈယောကကြိုတဈယောကြ နမ်းနလေိုကကြှတာ… အသကရြှူသံတွလည်ေး မှနလြို့ .. တဈယောကန်ဲ့တဈယောကရြဲ့ ဝငသ်ကထြှကသ်ကတ်ှကေိုလည်း ထိတွေ့ခံစားနရတေယ်။ ဒါနဲ့ တေ့စုပန်တေဲ့ နှုတခြမ်းနှစ်ခုကို ခွာလိုကပြှီး အသကတ်ှေ ပြနရြှူရပြနတ်ယ်..။ အသကရြှူလို့လည်းဝရော ဝသနကြ

“တီခင် … အပြငမြှာအေးတယ်… အခန်းထဲ သှားကြရအောငန်ောြ”

တဲ့။ ခငကြလည်း ခေါင်းညိတပြှလိုကတ်ယ် ဆိုရငပြဲ ဝသနတ်ဈယောကြ ခင့ကြို ခွထေောကန်ဲ့ နောကကြွောကို သိုင်းဖကပြှေ့ခွီလိုကပြှီး ခင့အြခန်းထဲကို ပြေ့လို့သှားပါတော့တယရြှင်…။ ခငလြည်း ပြေ့ခွီခံထားရာကနေ ဝသန့ရြဲ့ တောင့တ်င်းခိုငမြှာမှုရှိတဲ့ လကမြောင်းကြှကသ်ားတွကေို ထိတွေ့ခံစားလို့ ဝသန် ပြေ့ခွီခေါဆြောငရြာကို လိုကခြဲ့မိတော့တာပေါ့။

ခင့အြခန်းထဲကိုဝင် အိပရြာနားလည်း ရောကရြော ဝသနတ်ဈယောကြ သူ့လကမြောင်းတွပေေါမြှာ ပြေ့ခွီထားတဲ့ ခင့ကြိုယခြန်ဓာလေးကို အိပရြာပေါြ အသာလေးခလွိုကတ်ယ်။ ခင့ကြို အိပရြာပေါခြပြှီး ခင့တ်ကိုယလြုံးကို ခွဆေုံးခေါင်းဆုံး ကြည့်န်လေိုကတ်ာ ဝသန့မြကြလြုံးတွေ ကြှတထြှကမြတတပြဲ။ ခင် လည်း ရှကရြှကန်ဲ့

“ဘာကြည့်န်တောလဲကြာ… မကြည့်န်ဲ့ ရှကတ်ယ်”

လို့ ခွှဲသံပစွပြစွလြေးနဲ့ ဝသန့ြ စိတတ်ှကေို အရှိနတ်ငပြေးလိုကမြိတယ်..။ ပြီးတော့ အိပရြာပေါကြို သူလည်း လိုကတ်ကလြာတယ်….။ ခင် ရငတ်ှေ အရမ်းခုနန်ပြေီ ..။ ဒီကောငလြေး အိမရြာပေါရြောကရြငဖြှင့ြ ခင့ကြို ဘယလြိုတွေ လုပတ်ော့မယ် ဆိုတာကို တွေးရင်း … ရှကစြိတတ်ှလည်ေး ဖြစ်နမေိတယ် သိလား။ ဝသန့ြ ခန်ဓာကိုယကြှီးကို ကြည့်လြိုကရြင် တောင့တ်င်းခိုငမြှာလှန်းလို့ ဒီလိုကိဈစမွိုးမှာ ကြမ်းတမ်းမယလြို့ ထငထြားတာ … တွေးထားတာနဲ့ အလှဲကြီး လှဲတော့တာပဲ…။

အိပရြာပေါရြောကတ်ာနဲ့ ခင့ြ ဘေးနားမှာ တဇောင်းလေးလဲလို့ ခင့မြကြန်ှာကို သူ့လကဖြဝါးလေးတွနေဲ့ ညငည်ငသ်ာသာလေး ပြတသ်ပလြို့နတယ်ေ သိလား…။ ခင့ြ မကြန်ှာလေးကိုလည်း တစိမ့စြိမ့န်ဲ့ ကြည့်လြို့ပေါ့…။ ခငကြလည်း အကြငန်ာတွေ ဂရုဏာတွေ အခစွတ်ှေ အပြည့ပြါတဲ့ မကြလြုံးတွနေဲ့ ဝသန့ရြဲ့ ယောကြာြးပီသတဲ့ မကြန်ှာလေးကို စိုကလြို့ကြည့်န်မေိတယ်။

အိပရြာပေါမြှာ တဈယောကကြို တဈယောကြ အကြည့်စြိုကလြို့ ကြည့်န်ရင်ေးက … ခင့ြ နှုတခြမ်းပါးလေးတွပေေါကြို ဝသန့ြ နှုတခြမ်းလေးတွေ တဈခါပြနရြောကလြာပြီး စိတရြှိတိုင်း အနမ်းမိုးတွေ ဆကသ်ှန်းဖြိုးနလရေေဲ့…။ ခင် ရငတ်ှအရေမ်းခုနမြိတယ် သိလား….။ အနမ်းတွေ ခဏရပလြို့ ဝသန့မြကြလြုံးတွထေဲကို စိုကကြှည့ပြှီး… ခင် ဒီလိုမေးလိုကမြိတယ်။

“ခင့ကြို ဝသန် တသကလြုံး ခစွမြှာလား ဟင်”

“ တီခငရြယ် … ဘယလြိုမေးလိုကတ်ာလဲ…။ တီခင့ကြို တသကလြုံးမကဘူး နှောငသ်ံသရာ အဆကဆြကပြါ ခစွြဦးမှာသိလား”

ဝသန့ြ နှုတခြမ်းလေးကို အောကကြနေ မော့ပြီး အားရပါးရ တဈခကြြ ဖိနမ်းပစ်လိုကတ်ယ်။

“ အဲလောကထြိတောငပြဲလား သားရယ်… တီခင့ကြို… အို… သား”

“ ဘာလဲတီခင်”

“နောကဆြို တီတီ့ကို တီခငလြို့ မခေါတ်ော့နဲ့ ကြာ…”

“ ဒါဆို ဘယလြိုခေါရြမှာလဲ …ပြော”

“ မ”

“မ လို့ခေါရြမယ်…”

“အင်… ဟုတတ်ယ်… မခေါခြငွလြို့လား”

“ဟုတပြါဘူး တီခငရြယ်…။ အောြ.. ယောငလြို့…. ဟုတပြါဘူး မရယ် …။ ကနွောကြလည်း အဲ့လိုလေးပဲ ခေါခြငွခြဲ့တာပါ…။ မကို ဝသန့ရြဲ့ စိတကြူးယဉြ ဇာတလြမ်းတွထေဲမှာတော့ … မလို့ ခဏခဏ ခေါန်ကြပေဲ..”

“ကောငစြုတလြေး… အခုမှပေါတ်ော့တယ်…။ ကိုယ့်အဒေါကြိုကြည့်ြဦး… ရိုကခြံရမယ်.. ဟင့ြ..”

ဆိုပြီး ဝသန့ကြို ခွှဲပစွပြစွလြေး ဆူလိုကမြိတယ်။

“အင်… ဒါဆို မက အခုခွိနအြထိ ဝသန့ြ အဒေါပြဲပေါ့ ..။ မ လို့လည်း ခေါခြိုင်းသေးတယ်”

လို့ ဝသနကြ စောဒက တကလြိုကသ်ေးတယ်… သိလား။ ဒါကို ခငကြ

“ ဝသနကြ မကို တဈမထဲ.. မ နရင်ေ… မမတငရြှေ့ ဝသန့ဖြှားဖြားရှေ့ လူရှေ့သူရှေ့ဆိုရင် အကငွ့ပြါပြီး အဲ့လိုခေါလြိုကရြင် … မကော ဝသနကြော လုံးဝကယန်ိုငလြို့ မရအောင် သှားပြီလို့သာ မှတထြားလိုကြ .. နားလညလြား.. ကိုတောခြွောရဲ့…။ မကို ဝသနန်ဲ့ မတို့ နှစ်ယောကြ ရှိတဲ့ အခွိနပြဲခေါြ ..။ ကနွတ်ဲ့အခွိန် တီခငလြို့ပဲ ခေါရြမယန်ောြ…။ မဟုတရြင် အားလုံး ငါးပါးမောကကြုနလြိမ့မြယ်.. သိလား”

“ဟုတကြဲပါ မရယ်…။ အဲဒါတွေ ထားလိုကပြါတော့။ အခု မကို ဝသန် အရမ်းခစွခြငွတ်ယကြှာ…”

“အံမယ်.. ကိုယ့်အဒေါကြိုနောြ။ ငရဲကြီးမှာ မကြောကဘြူးလား… ခစ်.. ခစ်…”

“ငရဲကြီးလည်း ကြီးပါစတေော့။ ဝသန် မနနေိုငတ်ော့ဘူး”

ဆိုပြီး ထမီအပေါကြနေ ခင့ြ ပေါငသ်ားတွကေို ပြတပြေးလို့နတယ်ေ သိလား…။ ခငလြည်း ဘာမှမပြောပဲ ရှကရြှကန်ဲ့ မကြလြုံးတွေ စုံမှိတထြားလိုကမြိတယ်…။ ပေါငတ်ှေ ပြတရြင်းပြတရြင်းနဲ့ တူတောမြောင် ဝသနတ်ဈယောကြ အပေါကြို တဖြည်းဖြည်း ပြတလြို့လာနတယ်ေ…။ ခငလြည်း မကြလြုံးပဲ မှိတထြားမိတယ်…။ ကြောကလြည်းကြောကြ ရှကလြည်းရှကန်သလေိုပဲ….။ အပေါြ တဖြည်းဖြည်း တကလြာရင်းက ခင့ရြဲ့ ဟိုဟာနား… ဟီဟီ…

“ဒီကောငလြေးကြာ ဘာတွေ လွှောကကြိုငန်လေဲ မသိဘူး “

လို့ ခင့ရြဲ့ပါစပကြ ထွကသ်ှားမိတယ်….။

“ဘာမှမကိုငပြါဘူး မရယ် …. မကြလြုံးလေးသာ မှိတထြားပါ”

လို့ ဝသန် ခင့ြ မကြန်ှာနားကပပြှီး တိုးတိုးပြောလိုကတ်ယ်…။ သူ့ လကတ်ှကေ အခုဆိုရင် ခင့ြ ဟိုဟာရဲ့… ခင့ြ အဖုတဖြောင်းဖောင်းလေး အပေါကြို ရောကလြို့နပြေီ …။ ထမီကတော့ ကြားခံနသေေးတယ်…။ အဲလို ထမီကြားခံနရင်ေး ထမီအပေါကြနပေဲ ခင့ြ အဖုတလြေးကို အပေါအြောကြ ဖြည်းဖြည်းမှနမြှန် ပြတန်လရေေဲ့..။ ခင် မနတတေတ်ော့ဘူး..။ အောကကြနေ အင်း.. အင်း.. နဲ့ အနည်းငယ် တွန့လြိမ်းနတောပေါ့….။ အရမ်းကြီးတော့ အရှိနမြတကသ်ေးဘူး…။ တဖြည်းဖြည်းနဲ့တော့ တကလြို့ လာနပြေီ။

“သား… ရှီးးးးးးးး…. သား… ဘာတွလေုပန်တောလဲကြယ်… မ မနတတေတ်ော့ဘူး… ရှီးးး”

ထမီအပေါကြ ပြတန်တယေဆြိုပမေဲ့လည်း ခင် ထမီအောကမြှာ အတွင်းခံဝတမြထားတော့ မသိသာဘူး.. ထမီလှနပြှီး ကိုငန်သလေိုပါပဲ …။ ခင့ြ အဖုတအြကြဲကြောင်းလေးကလည်း အရညတ်ှနေဲ့ တဖြည်းဖြည်း ရှှဲလို့ လာပြီ သိလား..။ ခင် နလေို့ အရမ်းကို ကောင်းတာပါပဲရှင်…။ ဝသန် ခင့အြဖုတကြို ပြတပြေးနရင်ေးက လကကြလေးကို ဖယလြိုကပြှီး ခင့ြ ခွရင်ေးက ထမီစကို ခါးအထိ ဆှဲလနလြိုကတ်ယ်…။ ခငလြည်း ရုတတ်ရကြ လန့သ်ှားပြီး..

“သား…မလှနန်ဲ့ကြာ.. မ.. ရှကတ်ယ်…”

“မရှကပြါနဲ့ မရယ် …။ ဝသန် လုပပြေးတာကို နောကဆြိုရင် မရှကတ်ဲ့အပြင် ပိုပိုလို့တောင် လုပခြိုငန်မှော မှငယ်ောငသ်ေးတယ်…”

“အံမယ်…မလုပခြိုငပြါဘူးနောြ”

လို့ ခင် ပြနပြှောခွိနမြှာတော့ ခင့ြ ထမီလေးဟာ ခင့ြ ခါးအထိ ဆှဲလှနပြှီးသားလေးကို ဖြစ်လို့..။ ခင့ြ အဖုတဖြောင်းဖောင်းလေးကလည်း ဝသန့ရြှေ့မှာပဲ ဘှားကနဲ ပေါလြာတော့တာပေါ့..။ ဝသန့ြ မကြန်ှာကို ကြည့်လြိုကတ်ော့ ခင့ြ အဖုတကြို အခုပဲ ဝါးစားတော့မဲ့ပုံနဲ့ .. ခစ်ခစ်…။ တူတောမြောငတ်ဈယောကြ ဘယအြခွိန် ဘယအြခါကတည်းက သူ့ အဒေါြ အဖုတကြို မှငခြငွန်လေဲ မသိဘူး…။

……………………………………………………………

ကြည့်န်ရင်ေးက ခင့အြဖုတလြေးကို သူ့ လကဖြဝါးနဲ့ အုပပြှီး အပါအြောကြ ထပပြှတလြို့နတောပေါ့…။ အဖုတထြဲက အရညတ်ှနေဲ့ ဝသန့ြ လကတ်ဈခုလုံး ရှှဲလို့ နပေါရောလား…။ အဖုတကြို ပြတန်တောကို ရပပြှီး မပြောမဆိုနဲ့ ခင့ြ စပေါ့ရှပလြေးကို အနားစကလှနပြှီး ဆှဲခွှတတ်ော့တယ်…။ ခငလြည်း မကြလြုံးဖြင့လြို့ ဘာမှပြနမြပြောပဲ .. လကန်ှဈချောင်းကို အပေါဆြန့ပြေးရင်း အင်ျကြီကို လှယလြှယခြွှတလြို့ရအောင် ကူပေးလိုကတ်ယ်…။

ခင့ြ ကိုယပြေါမြှာ အခုဆိုရင် ပန်းရောင် ဘောလြီလေးနဲ့ ခါးထိဆှဲတငထြားတဲ့ ထမီတွပေဲရှိတော့တယ်…။ အဖုတကြတော့ ဝသန့ရြှေ့မှာ မို့မို့ဖောင်းဖောင်းလေး အရညတ်ှကလေည်း ထွကလြို့ ဝင့ဝြင့ထြှားထွားကြီးကို ပေါန်တောပေါ့…။ အဖုတကြိုတောင် လကန်ဲ့ အားရှိပါးရှိ အနိုကခြံရပြီးမှတော့ ဒီနို့လေး လှနတ်ာလောကတ်ော့ မရှကန်ိုငတ်ော့ပါဘူး…။

ဘောလြီဖုံးထားတဲ့ နို့အုံကြီးကို ဝသန့လြကန်ှဈဖကစြလုံး ရောကလြာပါတော့တယ်…။ ဘောလြီအပေါကြနေ နို့တွကေို သူ့လကဖြဝါးတွနေဲ့ ညဈလိုကြ ခွလေိုကန်ဲ့ ..။ ခင့ြ ပါစပကြ.. အ.. အ… ဆိုတဲ့ အသံလေးတွသော ထွကန်ိုငတ်ော့တယ်….။

နို့တွကေို ဘောလြီအပေါကြနေ ကိုငန်ရတော အားမရဖြစ်လာတဲ့ ဝသနတ်ဈယောကြ … ခင့ြ ဘောလြီကို ခွှတဖြို့ ခင့ြ ခေါင်းလေးကို ခေါင်းအုံးပေါကြ အသာလေး မထူပေးပြီး… ခင့ြ ကြောနောကကြ ဘောလြီခွိတကြို လကန်ဲ့ လှမ်းဖြုတတ်ော့တယ်…။ ခွိတကြ တောတ်ောန်ဲ့ မပြုတန်ိုငဘြူး ဖြစ်နတောနဲ့

“ သား ဝသန် ခဏလေး… မ.. ဖြုတပြေးမယ်…”

ဆိုပြီး ခင့ြ လကတ်ှကေို နှောကပြှနပြဈလိုကပြှီး ခွိတတ်ှကေို ဖြုတခြလွိုကပြါတယ်…။ ခွိတတ်ှဖြေုတန်တေဲ့အခွိန် သားဝသန် တဈယောကြ အငှိမမြနဘေူး…။ ခင့ြ ပါးတွကေို အဆကမြပြတ် နမ်းနတေော့တာပဲ…။ ဘောလြီခွှတလြိုကတ်ာနဲ့ ခင့ြ ဖြူဖြူဖြေးဖြေး နို့နှစ်လုံးက ပြူးထွတလြာပါရော…။ ခငလြည်း ခေါင်းအုံးပေါြ ပြနလြဲအိပလြိုကတ်ာနဲ့ ဝသန့လြကတ်ှကေ နို့တွကေို စုံညဈလို့ ခင့ြ မကြန်ှာတဈခုလုံးကိုလည်း ရစရာမရှိအောင် နရောမကနွြ တပြှတပြှှတန်ဲ့ လိုကန်မ်းလို့နတော.. ခငလြေ ရငထြဲမှာ အရမ်းပြည့စြုံမှု ရှိနသလေိုပဲ။ နမ်းလိုကြ နို့တွေ ဆှဲညဈလိုကန်ဲ့ ဝသနတ်ဈယောကြ ခင့ြ အပေါကြနပြေီး အလုပတ်ှကေို ရှုပလြို့ပေါ့။

အဲလို အလုပတ်ှရှေုပန်တေဲ့ ကိုတောခြွော မောငဝြသနတ်ဈယောကြ … အလုပရြှုပန်တောကို ခဏရပပြှီး သူ့ တီရှပလြေးကို ဆှဲခွှတလြိုကပြါရော…။ ကြှကသ်ားအမွှငမြွှငန်ဲ့ အရမ်းကြည့်လြို့ကောင်းတဲ့ ဝသန့ြ အပေါပျိုင်း ကိုယဗြလာကငွြးလေးပေါလြို့ လာတာပေါ့ …။ ခငလြည်း ခင့လြကခြွောင်းလေးတွနေဲ့ သူ့ရငအြုပတ်ှေ ဗိုကသ်ားတွကေို ပြတသ်ပပြေးရင်း အောကကြနေ ပြုံးလို့ ဝသန့ကြို ကြည့်န်မေိတယ်…။ အရမ်းကို ဆှဲဆောငမြှုရှိတာပဲ သားရယလြို့ စိတထြဲမှာလည်း ရရှတေန်မေိတယ်…။

အင်ျကြီခွှတပြှီးတော့ ခင့ကြို ငုံ့ကြညန်ရောကနေ ခင့ြ နှုတခြမ်းပါးတွကေို ထပပြှီး နမ်းလို့နပြနေတ်ယ်…။ နို့တွကေိုလည်း ဆှဲညဈလိုကြ အောကကြ အဖုတလြေးကို သှားပြတပြေးလိုကန်ဲ့ ခင့ြ အပေါကြနပြေီး ခင့ြ တကိုယလြုံးကို လုပခြငွသ်လို လုပန်တယ်ေ သိလား…။ အဲလို သူကလည်းလုပ် ခငကြလည်း မကြလြုံးလေးမှေးပြီး ဆကလြို့ ဖီလငယ်ူနတောနဲ့ တဈယောကကြိုတဈယောကြ ပြတသ်ပန်မ်းရှုံ့ပြီး နူးနပန်မေိကြတယ်။

ခဏကြာတော့ ဝသနတ်ဈယောကြ သူဝတထြားတဲ့ ဘောကနဘြောင်းဘီလေးကို လကတ်ဖကန်ဲ့ ဆှဲခွှတလြိုကပြှီး ဒူးခေါင်းလောကြ ဘောင်းဘီရောကသ်ှားတာနဲ့ တဈဖကြ ခွဖြေားနဲ့ ဘောင်းဘီ မွော့ကြိုးကို ခွိတပြှီး အောကထြိ ဆှဲခွှတပြဈလိုကပြါရော…။ သူ့နှုတခြမ်းတွကေ အနမ်းမပကြသ်လို လကတ်ဈဖကကြလည်း ခင့ြ တကိုယလြုံးကို ညဈလိုကြ ပြတသ်ပလြိုကြ ဖြဖြလေး အပေါအြောကြ ပြတပြေးလိုကန်ဲ့ အလုပမြပကြဘြူး…..။ သူ့ ဘောင်းဘီ ကြှတသ်ှားတာနဲ့ သူ့ ငယပြါကြီးက အကာအကြယကြင်းမဲ့နတေဲ့ ခင့ြ ပေါငသ်ားပေါကြို လာထောကလြို့ နတယေရြှင်….။ ခင် တကိုယလြုံး ကြကသ်ီးတွေ ထသှားမိတယ်…။

နှုတခြမ်းချင်ြးဖိကပလြို့ အနမ်းမိုးရှာနတေဲ့အပြင် ခင့ြ နို့တွကေိုလည်း ညဈပေးနလေိုကတ်ာ အရမ်းပဲ…။ ခငတ်ို့နှစ်ယောကရြဲ့ အသကရြှူသံတွကလေည်း တဖြည်းဖြည်း ပြင်းလာတယ်…။ ဒါပမေဲ့ လောကကြီးတဈခုလုံးကတော့ အိပမြောကလွို့ …။ အဒေါန်ဲ့ တူ အရင်းခေါကခြေါကြ ဖိုမနှစ်ယောကြ တိတဆြိတန်တေဲ့ ညကြီးထဲမှာ ရမျမကဆြိုတဲ့ မီးရထားကြီးကို စီးရင်း တရှူးရှူး တရှဲရှဲနဲ့ ကာမအမောင် ညဥသှသံကိုနားစွန့ရြင်း … ခစွရြညလြူးနကြတောကိုတော့ တလောကလုံး ဘယသ်ူမှ သိနိုငမြယ် မထငဘြူး…။ ဘယသ်ူတွေ ဘယလြိုတားမှဈလို့ ဘယလြောကကြှီးတဲ့ ငရဲပဲကပြါစေ ဆိုးတူကောင်းတူ ခံမယလြို့ ဆုံးဖြတခြကြခြပြှီး ဖုံးကြယထြားတိုင်း မကောင်းတဲ့ အခစွတ်ှကေို ပြင့ပြှင့လြင်းလင်း ဖောပြှလို့ … အခွိုတကာထကြ ခွိုမှိနလြှန်းတဲ့ ကာမအမှောင် ပြားရညဂြိုထောငကြို ခငန်ဲ့ဝသန် ဖောကသ်ောကလြို့နကြတောပေါ့။

မပြောမဆိုနဲ့ ဝသန် ခင့ပြေါငန်ှဈဖကကြို သူ့လကတ်ှနေဲ့ ဖြဲကားလိုကပြှီး ခင့ြ အိပရြာခွရင်ေး အစွန်းမှာ ဒူးလေးထောကလြို့ နရောယူထားတယ်….။ ခငလြည်း မကြလြုံးလေး အသာဖြင့ကြှည့လြိုကတ်ာ… အမလေး နည်းတာကြီး မဟုတဘြူး….။ ကိုမှင့ြ ပစ်စညထြကတ်ောင် နှစ်ဆသုံးဆလောကြ ကြီးတဲ့ ဝသန့ြ လိငတ်နကြှီးက ခင့ပြေါငကြှားမှာ ဘယည်ာယိမ်းထိုးလို့ ခိုနားဖို့ နရောတဈခုကို သဲကြီးမဲကြီး ရှာဖြနသေလေိုပဲ…။ အရှညကြ ချောကလြကမြကြောကြွောလြောကရြှိပြီး လုံးပတကြ ၃ လကမြလောကရြှိတဲ့ အကြောဖြိုင်းဖြိုင်းထနတေဲ့ ဝသန့ြ လိငတ်နကြှီးကို မှငလြိုကရြတာ ခင့အြဖုတလြေးတောင် တဈခကြြ ကြုံ့သှားမိတယ်။ သူ့ လကန်ှဈဖကကြ ခင့ြ ဒူးခေါင်းနှစ်လုံးကို ဘယည်ာကိုငထြားပြီး အပေါကြို တွန်းဖြဲထားတယ်…။ ခင့ြ အဖုတလြေးက သူ့လိငတ်နရြဲ့ အရှေ့မှာ အစားခံရတော့မဲ့ ယုနသ်ူငယလြို ခပဟြဟလေး ပြင့န်တယ်ေ။

ဝသန် ဒူထောကပြှီး အရှေ့ကို တဖြည်းဖြည်း တိုးလာတယ်…။ သူ့ဟာကြီးကို လကတ်ဖကန်ဲ့ကိုငပြှီး ခင့အြဖုတဝြကို တေ့ထားလိုကတ်ယ်…။ တေ့ပြီး အဖုတကြှဲကြောင်းလေးတလွှောကြ လိငတ်နထြိပ် ဒဈကြီးကို အပေါအြောကြ ဖိဆှဲနတယေသ်ိလား…။ ခင့မြကြလြုံးတွေ ပြူးထွကမြတတ် သူ့ ပစ်စည်းကြီးရဲ့ လုပရြှားနပေုံ အစအဆုံးကို ကြည့်န်မေိတယ်။ လူတဈကိုယလြုံးလည်း ကြကသ်ီးမှေးညင်းထလို့…. ကြောကလြည်းကြောကြ ရငတ်ှလည်ေး အရမ်းခုနလြို့နတောပေါ့….။

သူ့ပစ်စည်းကြီးက မနည်းမနော မဟုတဘြူး အကြီးကြီးရယ်…။ ခငကြ အိမထြောငပြှုဖူးခဲ့ပမယေ့ြ ကလေးမမှေးဖူးဘူး။ ဒီလောကကြှီးတဲ့ ယောကြြားတနဆြာကြီးနဲ့ ကာမ မစပရြကဖြူးဘူးး…။ ဒါကြောင့ြ သူ့ဟာကြီးကြည့်ပြှီး ခင် နည်းနည်းတော့ ကြောကမြိတာပေါ့….။ ဝသန် အကြဲကြောင်းရာတလွှောကြ အပေါအြောကြ ဆှဲပြတန်ရင်ေးက သူ့ဒဈလုံးကြီးကို ခင့အြဖုတထြဲ တဈခကြြ ဆောင့သ်ှင်းလိုကတ်ယ်….။

“အမေ့… သား… ဖြည်းဖြည်းလုပပြါကြယ်… မ… ဒီလို လိငမြဆကဆြံတာ တဈနှစ်ကြောန်ပြေီ… ပြီးတော့”

“ပြီးတော့ ဘာဖြစ်လဲ မ “

ဝသန် ကြားကဖြတမြေးတော့

“ပြီးတော့ မင်းပစ်စည်းကြီးက အကြီးကြီး.. မ.. ကြောကတ်ယ်…”

“မကြောကပြါနဲ့ မရယ်…။ ဝသန် ဖြည်းဖြည်းချင်ြး သှင်းပါ့မယန်ောြ”

“အင်”

လို့ ခငလြည်း ပြနဖြှပြေီးတာနဲ့ ခင့်အဖုတထြဲ မှုပဝြငန်တေဲ့ ဒဈလုံးကြီးကို ပြနထြုတလြိုကြ ပြနထြည့လြိုကန်ဲ့ လုပန်တေော့တယ်….။ အဲ့လို ဒဈလေးကို ထုတသ်ှင်းလုပန်ရင်ေး ခင် သတိလကလြှတ် ဖြစ်သှားတဲ့ အခွိနမြှာတော့ သူ့လိငတ်န် တဈချောင်းလုံးကို ခင့အြဖုတဂြလိုငထြဲ ဖိပြီး ဖြည်းဖြည်းလေး အဆုံးထိ သှင်းခလွိုကပြါတော့တယရြှင်…။

“ အ… အအ…. အ.. အ.. သား….. အ… အးးးးးးးးးးးးးး သားရယ် နာလိုကတ်ာ… ဖြည်းဖြည်းလို့”

အဆုံးထိဝငသ်ှားတဲ့ လိငတ်နကြှီးကို အဆုံးထိ ပြနဆြှဲထုတပြှနတ်ယ်….။ ခင့ြ အဖုတထြဲမှာလည်း အရညတ်ှကေ ရှှဲနတေော့ သူ့ဟာကြီးတဈချောင်းလုံး ဝငသ်ှားပမေဲ့ ခင့ြ အဖုတထြဲမှာတော့ ဝသန် လိငခြွောင်းကြီးက ပြည့ကြှပလြို့နတောပဲ…။ ခင့ြ အဖုတ် ဂလိုငခြေါင်းရဲ့ ဆှဲဆန့န်ိုငမြှု အတိုင်းအဆထကတ်ောင် ကြောလြှနန်သလေား အောင့မြေ့ရလောကအြောင် ခင့အြဖုတထြဲမှာ ဝသန့ြ လိငတ်နကြှီးက ပြည့ကြှပန်တောပေါ့။

“သားရယ်… သားဟာက ကြီးလိုကတ်ာကြယ်…။ မ အဖုတထြဲမှာတောင် နရောလှတမြရှိအောငကြို ပြည့ကြှပန်တယ်ေ…”

“မ နောကဆြို အဲလိုကြပတ်ာလေးကိုပဲ အသဲခိုကသ်ှားမှာ”

ဆိုပြီး .. ခင့အြဖုတထြဲ ပြနထြိုးသှင်းလိုကပြှနပြါရော..။ ခင့ြ ပါးစပကြလည်း ….

”အ.. အ”

ဆိုတဲ့ အသံကလှဲပြီး ဘာမှကို မထွကန်ိုငဘြူး။

………………………………………………………….

အဲလိုနဲ့ ခင့ြ ခွထေောကန်ှဈချောင်းကို လကန်ှဈဖကန်ဲ့ ကိုငဖြှဲပြီး သူ့ပစ်စည်းကြီးကို ဖြည်းဖြည်းမှနမြှန် ထုတသ်ှင်းလုပန်ပေါတော့တယ်….။

“အား… အာ…. အာ….. အားးးးးးးးးးး… ဝသန်… အား… မောငရြယ်… ခစွတ်ယကြှာ… အ.. အ… ဖြည်းဖြည်းကြာ… မောငလြို့”

ဆိုတဲ့ အကြငန်ာစကားတွေ မိုးမှနအြောင် ထွကလြို့လာတော့တယ်….။ ခင့အြဖုတထြဲ သူ့ပစ်စည်း ထိုးထည့်လိုကတ်ိုင်း အဖုတခြွောဆီတွနေဲ့ ရောပြီး ပြတသ်ပမြိနတေော့… တဗှှတဗြှှတန်ဲ့ အခန်းတဈခုလုံး ထွကလြို့…။ သူ့ပါစပကြလည်း

“ အ.. အ…… ကောင်းလိုကတ်ာ မရယ် … မကို အရမ်းခစွတ်ယဗြွာ”

လို့ တတွတတ်ှတပြှောရင်း အောကကြ သူ့ငယပြါကြီးကလည်း ခင့အြဖုတထြဲ တဗှှတဗြှှတ် တပြတပြှတန်ဲ့ ဆောင့လြိုကြ ဝငလြိုကြ ထွကလြိုကန်ဲ့ လိုးတော့တာပေါ့…..။ ခင့ြ မကြလြုံးတွကေိုလည်း သားဝသနရြဲ့ အကြငန်ာမကြလြုံးတွနေဲ့ ကြည့်ရြင်းပေါ့….။ ခင့ြ စိတထြဲမှာလေ အရမ်းခံလို့ကောင်းတာပဲ။ ခင် ဒီဖီလငမြွိုး ကိုမှင့န်ဲ့တုန်းက လုံးဝမရခဲ့ဖူးဘူး…။

ကြည့်ပြါဦး … ခင့အြဖုတ် အပြငန်ှုတခြမ်းသား အဖတလြေးတွေ … ဝသန့ြ လိငတ်နကြှီး ခင့အြဖုတထြဲက ဆှဲထုတလြိုကတ်ိုင်း ကပကြပပြါသှားလိုကြ ထိုးထည့လြိုကရြင် လိပပြှီး ပြနဝြငလြာလိုကန်ဲ့ ပြောမပြတတအြောင် ခင် အရမ်းခံလို့ ကောင်းနမေိတယ် သိလား…။

“ အားး… ရှီးး…. သားး….. ဝသန်….. လုပပြါ…. မ ကို အားရပါးရလုပပြါ…. နောြ…”

အောကကြနေ အဆောင့အြညောင့ခြံရင်း ပစွခြွှဲနှစ်ခွှဲ လသေံလေးနဲ့ ဝသန့ကြို ပူဆာနမေိတယ်…။

“အ… အ… အ.. အာ….. အာဒးးးးးးးးးးး…. ဝသန်… မောင်… ကောင်းလိုကတ်ာ မောငရြယ်…. မကို တဈသကလြုံး ခစွရြမယန်ောြ… နောလြို့… အမလေး… အားးး အားးးး”

“ဗွှတ်… ဗွှတ်… ဗွှတ်…. ပလတ်… ဗစြျ… ပပြျ… ပပြျ… ဗွှတ်….”

“ခစွမြှာပေါ့ မရယ်…. အ.. အ.. တသကလြုံး…. မ… ကို… ပဲ… အ… အ… ခစွြ… မှာ… ပါဗွာ”

“အားးး…. ဝသန်… အ… အ… မောင်… မောင့ြ…. အားးးးး…. အ.. အးးးး အားး လား….. အ…. ကြှတကြွှတ်…. မောင်.. ဖြည်းဖြည်း… အ….”

“မလည်း… အ… အားးးးး… မောင့ကြို….. တသကြ… လုံး… ခစွပြါ့မယ်…..”

ဝသန့ဆြောင့ခြကြတ်ှေ အရမ်းပြင်းလာတယ်….။ သူ အားမရတော့ဘူးထငတ်ယ်…။ ခင့ြ ခွထေောကန်ှဈချောင်းကို လှတပြှီး သူ့လကန်ှဈဖကန်ဲ့ ခင့ြ ခါးလေးကို ဆှဲကိုငလြိုကတ်ယ်…။ ပြီးတာနဲ့ အားရပါးရ စိတရြှိလကရြှိ သူ့အဒေါကြို လိုးနလေိုကတ်ာ ကြည့်ပြါဦး… မသိရင် ပြည့တ်နဆြာမ တဈယောကကြို ခေါလြုပန်သလေား အောင့မြေ့ရတယ်….။

“အ… အ… အာ…. မ… ဝသန်… ပြီးချင်ပြှီ….. အထဲမှာပဲ… ပြီး… လိုကရြမလားး….”

“ အင်… မောင်… မောင်… ပြီးချင်ရြင် …. မ… အထဲ.. မှာပဲ… ပြီး.. လိုကြ… အ.. အ… အားး.. အ…”

တဈခန်းလုံးလည်း တပြှတပြှှတ် တပပြပြပြန်ှင့ြ လိုးဆောင့သ်ံများ အသားချင်ြး ပြတတ်ိုကသ်ံများနဲ့ ခင့အြိပရြာလေးပေါမြှာ ကာမဆန်ဒ အထွတအြထိပကြို တူဝရီးနှစ်ယောကြ အရောကလြှမ်းနကြတောပေါ့…။

“ အားး… အ… တီခင်…. အ… မ…. အာ… ခစွတ်ယ်…. အားးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးး”

ဆိုပြီး ဝသန် သုတရြညတ်ှေ ခင့ြ အဖုတထြဲကို ဒလဟော ပန်းထည့လြိုကတ်ာ.. အဖုတအြထဲမှာ နှေးကနဲ ဖြစ်သှားတာပဲ…။ ခငလြည်း အရမ်းပြီးချင်န်ပြေီ….။

“ ဝသန်… သား…… မ… ကို ဆောင့ြဦး… ဆောင့ပြါ…. နာနာဆောင့ြ… အင်… ဟုတတ်ယ်…. အင်… အား… အ… အ.. အ…. အားးးးးးးးးးးးးးး…. သား…. ဝသန်……… ကောင်းလိုကတ်ာ….. ရှီးးးးးး….”

ခငလြည်း ခင့အြဖုတထြဲမှာပဲ သုတကြနကြှီး ဖြင့ခြလွိုကတ်ော့တယ်…။ ခငတ်ို့ နှစ်ယောကစြလုံး ခွှေးတွကလေည်း ရချိုးထားသလို ရှှဲလို့ ….။ ဝသန့ြ ပစ်စည်းကြီးကတော့ ခင့အြပေါကထြဲမှာ ထိုးထည့ထြားတုန်းပဲ မထုတသ်ေးဘူး….။ ခင့အြပေါကြို ဝသန် ဖိခလွိုကပြှီး ခင့ြ နှုတခြမ်းပါးလေးတွကေို စုပယ်ူနမ်းရှိုကလြိုကပြါရော…။ ခငလြည်း သူ့အနမ်းတွကေို ခံယူရင်း…

“ သား ဝသန်…. တီခင့ကြို လုပရြတာ ကောင်းရဲ့လား.. ဟင်..”

“ ကောင်းတာပေါ့ တီခငရြယ်……မ…ရယ်…”

“ ဝသန်… မကို တီခငလြို့လည်း ခေါလြို့ရပါတယ်…။ အခုလိုလုပန်တေုန်း တီခငလြို့ခေါပြှီး လုပရြင်…. တီခင့ြ ရငထြဲမှာ ပိုပြီး အရသာရှိသလိုပဲ”

“ တီခငကြ.. သားကြောဖြတထြားတာလား.. ဟင်…”

“ ကောငလြေးနဲ့ ပေါကပြေါကရြှာရှာ မဖြတပြါဘူး”

“ ဒါဆို တီခင် ဘာလို့ တီခင့ြ အဖုတထြဲမှာ ပြီးခိုင်းတာလဲ… ဗိုကကြှီးမှာ မကြောကဘြူးလား.. ဟင်…”

“ တီခငသ်ိပါတယ် ဝသနရြယ်…။ အဲ့လို အထဲကို သားရဲ့ အရညတ်ှေ ပန်းထည့လြိုကတ်ဲ့ အရသာကို တီခင် ခံစားကြည့်ခြငွလြို့ .. တမငသ်ကသ်ကြ အထဲမှာ ပြီးခိုင်းလိုကတ်ာ… သိပြီလား…။ ဗိုကကြှီးမှာတော့ မပူနဲ့…။ တီခင် ဆေးသောကလြိုကရြင် ရပြီ… မကြီးတော့ဘူးပေါ့…။ ဘာလဲ… သားက တီခင့ကြို လုပတ်ုန်းကလုပပြှီး… ကလေးရမှာတော့ ကြောကန်တောလား… ပြော…”

လို့ နှုတခြမ်းလေးစူပြီး ဝသန့ကြို ခွှဲလိုကတ်ော့

“အို… တီခငကြလည်း… ဘာလို့ ကြောကရြမှာလဲ…။ တီခငကြ အခုဆိုရင် ကနွော့ြ မိန်းမတောင် ဖြစ်နပြေီပဲ….”

“ ဘယသ်ူပြောလဲ တီခငကြ မင်းမိန်းမ ဖြစ်သှားပြီလို့… ကောငလြေးတဈယောကြ ရှကလြည်း မရှကဘြူး… ခစ်.. ခစ်”

“ မိန်းမ မဟုတရြင် မယားလား”

“ဟုတတ်ယ်…ခစ်…ခစ်..”

လို့ အိပရြာပေါမြှာ ခငန်ဲ့ ဝသန် တဈယောကကြိုတဈယောကြ ဖကလြို့ အမောဖြရင်ေး ကြညန်ူးနမေိကြတာပေါ့။

“တီခင်..”

“ဘာလဲ …သား”

“ ဝသနန်ဲ့ပဲ အတူတူနပေါလား”

“နချင်ေတ်ာပေါ့ သားရယ်”

“နချင်ေရြငန်လေေး… မန်တလေး မပြနတ်ော့နဲ့ “

“ အင်…. တီခင် အခု အစည်းအဝေးပြီးရငတ်ော့ မန်တလေး ခဏပြနမြယ်…။ ဟိုမှာ တဈလလောကြ လုပပြှီး တီခင် ရနကြုနကြို အပြီး အလုပပြှောင်းလာခဲ့လိုကမြယ်… ကောင်းလား”

“ ဟာ… တီခငကြလည်း ကောင်းတာပေါ့ …။ ဒါဆိုရင် တီခငလြည်း ရနကြုနကြို ခဏခဏ လာစရာ မလိုတော့ဘူး…။ ဝသနလြည်း မန်တလေးကို ခဏခဏ ဆင်းစရာ မလိုတော့ဘူး…။ မဟုတရြင် အကြောင်းမရှိပဲ သှားလိုကလြာလိုကြ လုပန်လေို့ မမတေေို့ ဖြားဖြားတို့ ရိပမြိသှားနိုငတ်ယ်….”

“အဲဒါတော့ ဟုတတ်ယ် သား…။ တီ မင်းဆီမှာ လာနလေိုကတ်ာပဲ ကောင်းပါတယလြေ.”

“တီခင်”

“ဟင်..ပြော”

“ သားနဲ့ တသကလြုံး နရမှောနောြ…”

“နမှောပေါ့ သားရဲ့…။ တဈရကလြောကြ ခွဲနရရေငတ်ောင်… တီခင် အရမ်းလှမ်းနမေိမှာ သိလား… ဒီက လူချောလေးကို…. ခစ်ခစ်…”

အဲလိုပြောလိုကတ်ော့ ဝသန် ခင့ကြို ဖကပြှီး နမ်းလို့ ဇာတလြမ်းက ထပစြလာပြနပြါတယ်…။ ခင့ြ အပေါကထြဲမှာ ထည့ထြားတဲ့ သူ့ညီလေးကလည်း ခကြခြငွြးဆိုသလိုပဲ မာတောငလြာပြီး သုခဘုံကို အလညတ်ဈခေါကြ ထပသ်ှားဖို့ အဆငသ်င့ြ ဖြစ်လို့နပေါရောလား…။ ဒီလိုနဲ့ တဈညလုံး မိုးလင်းတဲ့အထိ ဝသနန်ဲ့ခင် လိုးပြဲကြီး ဆငန်ှှဲလိုကတ်ာ မနကြ ၆ နာရီလောကရြောကမြှ နှစ်ယောကသ်ား အိပပြွောသ်ှားပါတော့တယရြှင်။

ခငလြည်း ရနကြုနကြ အစည်းအဝေးကို ပြီးအောငတ်ကပြှီး မန်တလေးကို ပြနသ်ှားလိုကပြါတယ်…။ ပြနသ်ှားပြီး တဈလလောကကြှာတော့ ရနကြုနကြို ကုမျမဏီအလုပ် အပြီးရှှေ့ခဲ့လိုကပြါတော့တယ်…။ ဝသနလြည်း ခငန်ဲ့အတူ နလောရင်းက ကြောင်းပြီးလို့ သှားပါတော့တယ်…။

ဒါပမေဲ့ ခင့ြ ခစွလြငလြေးက နိုငင်ံခွားကိုသှားပြီး အလုပလြုပဖြို့ ဖကြလြိုကပြှီး ခငန်ဲ့ သူ့တိုကခြန်းလေးထဲမှာ လငမြယားလိုနတော အခုအခွိနအြထိပါပဲ ရှင်…….။

ပြီးပါပြီ။

ရေးသားသူ – Winn (BlackLotus) ရေးသည်။