မှငလြိုကရြတဲ့ မှငကြှင်းကြောင့ြ ကမျဘာပကြလြုမတတ် ဒေါသတွေ ငယထြိပရြောကန်လေို့၊ အသားတွေ တဆကဆြကတ်ုနလြို့၊ ခံစားခကြတ်ှေ မွိုသိပထြားရင်း မကောင်းတဲ့ လူတဈယောကအြတွကန်ဲ့ ငါ့ဘဝ အပကြမြခံနိုငဘြူး။ အံကိုခပတ်င်းတင်းကြိတရြင်း အိမထြဲက ပြနထြှကလြို့ ဒေါသတွေ ပြဖြေောကဖြို့ ကနွောြ ဘုရားအရိပအြောကြ ခိုလှုံပြီး ရသလောကြ စိတကြို တညင်ှိမအြောင် စုစည်းပြီး KK ဆီကို ဖုန်းခေါလြိုကတ်ယ်။
“ဟယလြို အောင် အိမမြပြနလြာသေးဘူးလား။ မိုးခွုပန်ပြေီလေ”
“KK ဘုရားကို ခဏလောကြ ထွကလြာခဲ့ပါလား။ အောင် စောင့န်မယ်ေ။ တနင်ျဂနှတေောင့ကြို လာခဲ့နောြ”
“အောငကြတော့ လုပပြှီ။ KK လာခဲ့မယ်”
ဖုန်းခသွှားပြီး နာရီဝကလြောကအြကြာမှာ လှုပလြီလှုပလြဲ့ ပါတိတအြနီရောငအြပြင့လြေးနဲ့၊ သနပခြါး ပါးကြကလြေးနဲ့၊ ခစွစြရာအပြုံးလေးနဲ့ ကနွောြ့အနားမှာ ထိုငခြလွိုကပြှီး
“ကဲပြော ဘာပြောစရာရှိလို့လဲ အောင်။ အိမကြှမှပြောလဲရတာကို”
“KK သချောနားတောငန်ောြ။ အောငတ်ို့ ကြာရှင်းရအောင်”
“ဘာ ဘာပြောတယ် အောင်”
“လမ်းခွဲကြမယ် KK”
“အောင် ဘာကြောင့ြ အခုလို ဆုံးဖြတတ်ာလည်း KK နားမလညန်ိုငဘြူး။ KK ဘာတွလေုပမြိလို့လည်း အောင်”
“ဒီမှာ KK။ အောင် နေ့လည် ၃ နာရီလောကကြ ဆိုငကြအလုပကြိဈစနဲ့ အိမန်ားရောကန်လေို့ အောင် ပြနလြာခဲ့သေးတယ်။ ငါ့နောကကြွောကို ဓါးနဲ့ထိုးနတော နောကကြမွှသိရတာ ဒေါသဖြစ်တယ်။ အောင့်အပေါြ ရကစြကလြိုကတ်ာ KK။ အောင် ရှာဖြမကြှေေးမိလို့လား။ အောင် တတန်ိုငတ်ာ၊ ရှှငှေေ မဆငပြေးခဲ့မိလို့လား။ သာယာတဲ့ဘဝကို မဖြည့ဆြည်းခဲ့လို့လား။ KK သဘော KK စိတတ်ိုင်းကြ မနပေေးခဲ့မိလို့လား။ နောကဆြုံး စကားက ဘုရားရငပြှငပြေါဖြစ်နလေို့ လငမြယားအိပတ်ဲ့အခွိန် အောင် KKအပေါြ လငမြယားလိငကြိဈစ မဖြည့ခြဲ့မိလို့လား။ အောငဘြကကြ ဘာတဈခုမှ မပကြကြှကခြဲ့ပါဘူး။ ဒါတွကေို KK အသိဆုံးပါ။ အောင် KK ကို ခစွလြိုကရြတာ။ အရမ်းခစွတ်တတ်ဲ့သူတွေ တနဖြိုးထားခွင်း မခံရဘူးဆိုတာ အောင် ကိုယတ်ှေ့ကြုံလိုကြ သိလိုကရြပါပြီ။
အရာရာ စိတတ်ိုင်းကြ ဦးစားပေးခစွလြိုကရြတာ။ ရှိသမွှ ရှာသမွှ အကုနပြေးတယ်။ ပငပြန်းနပေါစေ မောတယလြို့ အောင် ညီးဖူးလား။ အိမပြှနလြာလို့ အပြုံးတဈခကြြ မှငရြတာနဲ့ ပြှောန်မေိတဲ့ အောင် ပါ။ အခုတော့ကြာ ရည်းစားဟောင်းနဲ့ ကုတငပြေါမြှာ မှငမြကောင်းပါလား KK။ အောငဘြဝ ကို အောငအြခစွရြဆုံး မိန်းမက အောငဘြဝရဲ့ နှလုံးသားကို ဓါးနဲ့ ခပပြှုံးပြုံး ထိုးနတော မသိလိုကမြိဘူး။ အောငဘြဝကို အောငသ်နားတယ်။ တဈနေ့ကုန် အလုပလြုပ် ပငပြငပြန်းပန်းလုပန်တော ငါ့ကမျဘာလေး မိသားစုဘဝလေး လိုချင်လြို့ပါ KK။ အခုတော့ကြာ ငါကတော့ ရှာနတယ်ေ။ KK မင်းကတော့ နောကအြကောငန်ဲ့ သာယာနတယ်ေ”
မကြရြညကြပြှီး ငှိမသ်ကန်တေဲ့ KK က
“အောင် KKတောင်းပနပြါတယ်။ KKကို ခွင့လြှှတပြေးပါ။ အမိုကမ် KKကို တဈခုခုလုပလြိုကပြါ။ ရိုကခြငွလြည်း ရိုကလြိုကပြါ။ ထိုးချင်လြည်း ထိုးလိုကပြါ။ အောင် KKကို ခွင့လြှှတပြေးပါ။ KK အနူးအညှတ် တောင်းပနပြါတယ် အောင်။ နောကဆြုံးအကြိမအြဖြစ် ခွင့လြှှတ်”
“တောတ်ော့ KK ဆကမြပြောနဲ့တော့။ အောငပြှောတာ နားတောင်။ မနကဖြှန် တရားရုံးကို လာခဲ့ပါ။ အောင် စောင့န်မယ်ေ။ KK နောကလြူကို လကထြပလြိုကပြါ။ သာယာမှုကို ဖနတ်ီးလိုကပြါ။ ပြှောမြယထြငတ်ဲ့ လမ်းကို KKတို့ ဆကလြွှောကကြှပါ။ အောင် ခစွတ်ဲ့ အခစွထြကြ နောကလြူ KKကို ခစွန်ိုငပြါစလေို့ ဆုတောင်းပေးလိုကတ်ယန်ောြ KK။ အောငဘြကကြ ပေးနိုငတ်ာ အကုနပြါပဲ။ မနကြ တရားရုံးကိုသာ လာခဲ့လိုကြ KK။ အောင် စောင့န်မယ်ေ။ အောင် သှားတော့မယ်။ လိုကမြလာခဲ့ပါနဲ့”
ကနွောြ မတတ်ပရြပပြှီး ကြောခိုင်းကာ ခွလှမြေးလိုကတ်ော့
“အောင် KKတောင်းပနပြါတယ်။ ထွကမြသှားပါနဲ့”
ငိုပြီး ပြောနတေော့တယ်။ ကနွောြ KKကို လှည့မြကြည့်တ်ော့ပဲ မကြရြညတ်ဈပေါကခြငွြး လိမ့ဆြင်းလာပြီး
“နောကကြသွှားပါပြီ KK”
လို့ပြောပြီး ခွလှမြေးတွေ KKနဲ့ ဆန့ကြငွဘြကအြရပ် ဦးတညသ်ှားရင် ဘုရားက ဆည်းလည်းသံနဲ့ ကနွောြ့ရငထြဲက အသည်းပေါကမြတတ် ခံစားမှုနဲ့ KKရဲ့ ငိုရှိုကသ်ံသဲ့သဲ့ကို ခေါင်းလောင်းထိုးသံ ကြေးစညသ်ံသဲ့သဲ့က လှှမ်းမိုးသှားရင်း ကနွောန်ဲ့KKရဲ့ အိမထြောငရြေးပြသနာကို ဘုရားကလှှဲလို ဘယသ်ူမှ ပိုသိနိုငမြယ် မထငတ်ော့ပါဘူးးးးး ဗွာ။
မနကလြင်းတော့ ကနွောြ အိပယ်ာထ၊ ရချိုး၊ အဝတအြစားလဲပြီး တည်းခိုခန်းသော့ကို ပြနအြပ်၊ ငှရှင်ေးပေးလိုကပြှီး မနကခြင်းမှာ ဟာတာတာ ဖြစ်နတေော့ အောြ မနေ့ကနဲ့ ဒီနေ့ မတူတော့ပါလား။ ဆိုငကြို အရငသ်ှား ကနွောစြုထားတဲ့ ငှေ၊ ဘောနပဆြုကြေး၊ မုန့ဖြိုးရငှေ အားလုံးကို ဆိုငရြှငစြီ အပထြားတာ ၆ သိန်းကြောြ ပြနထြုတလြိုကပြှီး ဒီနေ့တဈရကတ်ော့ အလုပန်ားချင်လြို့ ဆိုငရြှငကြိုပြောပြီး ပြနထြှကလြာတော့ မနကြ ၈ နာရီကြောန်ပြေီ။ ဗိုကကြဆာလာလို့ တရားရုံးကိုအရငသ်ှား ရုံးနားကကြနပြွူတာဆိုငမြှာ ကြာရှင်းစာခွုပ် ဝယလြိုကပြှီး ရုံးနားက လကဖြကရြညဆြိုငမြှာ ထမင်းကြောြ၊ ကြကြဥကြောန်ဲ့ ကောဖြီတဈခွကသ်ောကရြင်း ဗိုကဖြှည့န်လေိုကတ်ယ်။
မနကြ ၉ နာရီခွဲလောကမြှာ KK တရားရုံးထဲ ဝငလြာပြီး ကနွောြ့အနား ထိုငခြုံမှာ ထိုငခြလွိုကပြှီး
“တဈခုခု မှာလိုကလြေ မနကစြာ စားဖို့”
“မမှာတော့ပါဘူး”
“အောင် KK အရမ်းမှားသှားပါတယ်။ ခွင့လြှှတပြေးပါ။ နောငတ်ထကြ KK ရငထြဲ ကိုယ့ကြိုယကြို ဒေါသဖြစ်မိပါတယ် အောင်။ KK အရမ်းကို မိုကမြဲမိပါတယ်။ ဒီတဈခါတော့ KKအမှားကို ပြငဆြငခြှင့ပြေးပါ။ နောကဆြုံးအကြိမအြဖြစ် တောင်းဆိုပါရစေ အောင်”
ပြောပြီး မကြရြညတ်ှကနွေတေဲ့ KKကို ကနွောတ်ဈခကြြ ကြည့်လြိုကပြှီး
“ဒီမှာ KK။ ငါ့အသကထြကြ မင်းကို တနဖြိုးထား ခစွခြဲ့တာပါ။ ငါ့အခစွကြို အနိုငယ်ူတာ နားလညပြေးလို့ရပါတယ်။ ဖောကပြှနမြှုကို ငါခွင့မြလှှတန်ိုငဘြူး KK။ မင်းကို ဘယလြောကခြစွခြဲ့ပါစေ ရငထြဲက နာကငွမြှုတွေ တဈနေ့ နသေားကလွာမှာပါ။ မင်းကို ခစွတ်ဲ့စိတ် သတိရစိတ် ဝငလြာလည်း နာတာနဲ့ ဖြတတေအြောင် နတေော့မယ်။ တနေ့တခွိန် KK ဆိုတဲ့ လူတဈယောကကြို အောင့်ရငထြဲ မေ့ပြောကသ်ှားအောင် အခွိနဆြိုတဲ့ စကဝြိုင်းက ကုစားသှားမှာပါ။ အောငဆြိုတဲ့ ငါ့ကို KKရငထြဲ တကယရြှိခဲ့တယဆြိုရင် အခုလိုလုပရြကမြွိုးနဲ့ ရကစြကမြှာ မဟုတပြါဘူး။ အောငန်ဲ့နရတော မပြှောဘြူးဆိုလည်း ပြင့လြင်းစွာ ပြောလိုကလြို့ရပါတယ်။
အောင် လမ်းခွဲပေးမှာပါ။ အောင် နှလုံးသားကို စကားလုံးနဲ့သတလြည်း သပေါတယ်။ အခုတော့ကြာ နှလုံးသားကို ဓါးနဲ့ထိုးတာထကြ နာတယ်။ ခပရြိုင်းရိုင်းပြောရင် ငါ့ကိုနှားလို သဘောထား ပေါင်းသင်းနတော အရမ်းတောပြါတယ် KK။ ငါကသာ အခစွကြို ရှေ့တန်းတင် မမှှနန်လေို့ ဘာမှမမှငမြသိ နှားတဈကောငလြို ပေါင်းသင်းနမေိတာ ငါ့ကိုယင်ါလည်းရှံ့မိတယ် KK။ ခိုးကြောငခြိုးဝှကြ မပေါင်းပါနဲ့ နောကလြူလကကြို ရဲရဲတွဲလိုကပြါ KK။ သာယာမယတ်ငတ်ဲ့လူနဲ့ နခေဲ့လိုကပြါ။ ပြောမြယတ်ငတ်ဲ့ဘဝ လွှောကလြိုကပြါ။ အဆငပြှကြပေါစလေို့ ဆုတောင်းပေးခဲ့တာပါ။
ဒါ နောကဆြုံးအနနေဲ့ ကြနပေစြှာ KKအတွကြ စဉြးစားပေးခဲ့တာပါ။ တောင်းပနန်စရောလည်း မလိုတော့ပါဘူး။ အောငလြည်း နားလညပြေးစရာ မရှိတော့ပါဘူး။ လူဆိုတာ ကိုယ့အြိပမြကကြို ကိုယဘြာသာဆေးခွယတ်ာ အကောင်းဆုံးပါ KK။ ငါ့တို့နှစ်ယောကရြဲ့ လမ်းခွဲခွင်းမှာ ဝမ်းနည်းစရာ မရှိတော့ပါဘူး။ တောင်းပနန်မေဲ့အစား ငါ့တို့ကြာရှင်းတာက ပိုအဓိပျပါယရြှိပါတယ် KK။ အနာဂတလြမ်း စိတကြှိုကြ လွှောကလြှမ်းလို့ရအောင် အောငန်ဲ့KK ပြတပြှတသ်ားသား တရားဝငကြှာရှင်းဖို့ ရုံးတောကြို လိုကလြာခဲ့ပါတော့ KK”
မကြရြညတ်ှနေဲ့ KK ဘာမှဆကမြပြောပဲ ငိုငန်စဉြေ
“ညီလေးရေ ပိုကဆြံထားခဲ့တယ်”
လို့ အောပြှောလိုကပြှီး တရားရုံးပေါြ ကနွောလြှမ်းတကသ်ှားတော့တယ်။ တရားသူကြီးရှေ့ လကမြှတထြိုး ကြာရှင်းစာခွုပ် တဈယောကြ တဈခုစီ ယူလိုကပြှီး KK မကြန်ှာကို တဈခကြြ ကနွောကြှည့လြိုကပြှီး အမှတမြထင် အကြည့်တ်ဈခကြြ ဆုံလိုကစြဉြ
“KK”
“ပြောပါ အောင်”
“ကနွြးမာရေးဂရုစိုကပြါ KK။ အောင် သှားတော့မယ် နှုတဆြကခြဲ့ပါတယ်”
ကနွောြ စကားဆုံးတာနဲ့ KKကို ကြောခိုင်းကာ ရုံးတောအြပြငဘြကကြို ထွကလြာတော့တယ်။ အောင် အောင် အောင် အောင် လို့ အောခြေါန်တေဲ့ KKအသံကို ပြနလြှည့မြကြည့်တ်ော့ပဲ ကနွောြ မကြရြညတ်ှေ အံကြိတတ်င်းထားပမေဲ့ တဈပေါကခြငွြး ကဆွင်းနတော KKတဈယောကြ သိမှငန်ိုငမြှာ မဟုတတ်ော့ပါဘူး။ ကတွဲ့မကြရြညကြို သုတလြိုကပြှီး TAXI ငှားလိုကပြှီး ကားဂိတကြို ဦးတညထြှကခြှာမိတော့တယ်။
ကားဂိတကြို ရောကတ်ော့ ရေးမှို့သို့သှားမည့်ကားကို စီးနင်းပြီး KKနဲ့ ဝေးရာအရပသ်ို့ ဘဝအသဈ လွှောကလြှမ်းဖို့ ခရီးဆကလြာခဲ့မိတယ်။ ကိုယ့အြပေါြ မကောင်းခဲ့တဲ့ မိန်းမဖြစ်ပမေဲ့ ဒဏရြာက လတလြတဆြတဆြတ် ဖြစ်နလေို့ သတိရစိတ် ခဏခဏ ဖြစ်နမေိပါတယ်။ ကနွောြ မညာပါဘူး။ လမ်းမှာ ထမင်းစားလည်းနင်၊ ရသေောကလြည်းနင်၊ လညခြွောင်းမှာ ဝမ်းနည်းမှုတွေ စို့နင့န်တယေဗြွာ။
တရိပရြိပ် ပြေးလမ်းမှာ ကားကလည်း ဖြေးဖြေးမှနမြှန် မောင်းနှငန်ရင်ေး မကြာမှီ ရေးမှို့သို့ ရောကရြှိပြီး ကားပေါကြ ဆင်းတော့မှ ဗိုကကြ အရမ်းဆာလာလို့ စားသောကဆြိုင် ခဏဝငပြှီး ဆီခကြခြေါကဆြှဲတဈပြဲ မှာစားလိုကပြှီး ဖုန်းကိုထုတလြိုကကြာ ပါဝါဖြင့လြိုကတ်ော့ KK ဖုန်းခေါထြားတာ အကြိမကြှိမဆြိုတာ တွေ့လိုကရြတယ်။ ဒါပမေဲ့ ကနွောြ ပြနမြဆကတ်ော့ပါဘူး။ တခွား ဖုန်းနံပါတ် တဈခုကို နှိပပြှီး ခေါလြိုကမြိတယ်။
“ဟယလြို ဒေါလြေး”
“ဟယလြို တူလေးးး အောင် လား”
“ဟုတတ်ယ် ဒေါလြေး”
“ဖုန်းမဆကဘြူး အဆကထြူးနပေါနလေား အဒေါြ့တူ ကတော့။ ပိုကဆြံပြတန်လေို့လား”
“မဟုတပြါဘူး ဒေါလြေးရာ။ ကနွောြ ရေးကို ရောကန်တော။ အခုကားဂိတကြနေ ဖုန်းဆကလြိုကတ်ာ”
“ဟာ တကယလြား တူလေး။ ဒေါလြေး လာကြိုမယ်။ ရှာကနေ အခုထွကလြာမယ်။ စောင့န်နေောြ ကြားလား တူလေး”
“ဟုတကြဲ့ ဒေါလြေး။ မှနမြှနလြာနောြ ကနွောြ ပငပြန်းနလေို့ အိပခြငွန်ပြေီ”
“အေး အေး လာပြီ”
ဆိုပြီး ဖုန်းခသွှားတော့တယ်။ ၁ နာရီလောကကြှာတော့ ဒေါလြေး ရောကလြာတယ်။
“တူလေး ပိနသ်ှားတယန်ောြ”
“ဟုတတ်ယ် ဒေါလြေး ပငပြန်းလို့ပါ”
“မင်းမိန်းမ မပါဘူးလား”
“မပါဘူး ဒေါလြေး။ ကနွောြ အရမ်းအိပခြငွန်ပြေီ။ ပြနရြအောင် ဒေါလြေး”
“အေး အေး။ အိပင်ိုကန်တောဆိုတော့ နောကကြ ခွထိုငပြှီး ဆိုငကြယလြိုကစြီးတော့။ ဒေါလြေးပဲ မောင်းတော့မယ်”
“ဟုတ်…။ ဒေါလြေးကတော့ အရငကြအတိုင်းပဲ လှနတေုန်းပဲ”
“မှှောကမြနနေဲ့ ညာတာပါတေး။ တကတ်ော့ သှားမယ်”
ဒေါလြေးနောကကြခွစီးကာ ဒေါလြေးခါးကို ဖကလြိုကပြှီး ဒေါလြေးနောကကြွောကို မကြန်ှာအပပြှီး မကြလြုံးတွလေေးနစဉြေ ဒေါလြေးက
“ခါးကိုသချောဖကထြား။ ပြုတကြနွေဦးမယ်။ ကြားလား”
“ဟုတကြဲ့ ဒေါလြေး”
ကနွောြ ဒေါလြေးကို ခပတ်င်းတင်း ဖကထြားပြီး အိပပြွောလြိုကြ ပြန့လြန့န်ိုးလိုကြ ဖြစ်နရင်ေး အိပပြွောသ်ှားတယ်။
“ဟာ ဒီကလေးကတော့။ ကဲ ထတော့ ဆင်းတော့ အိမရြောကပြှီ”
“အင်း ဒေါလြေး ကနွောြ အိပပြွောသ်ှားတာလား”
“ဟင် ကိုယတ်ောြ ဆိုငကြယကြို သတိထားပြီး မနည်းမောင်းပြနလြာရတာ”
“ဆောရီး ဒေါလြေး။ ကနွောြ တောတ်ောအြိပခြငွန်တော”
“ကိုဘခကျ ကိုဘခကျ”
“ဟေ ဘာတုန်းကြာ လာပြီ လာပြီ”
“ရှင့တ်ူကို အိပယ်ာခင်းပေးလိုကြဦး”
“အေးပါ မိန်းမရာ”
“ငအောင် ငါ့တူကို မတွေ့ရတာကြာပြီကြာ လာ လာ အိမပြေါတ်ကြ”
“ဟုတကြဲ့ ဦးလေး”
ဦးလေးက ဖြာခင်းပြီး ခေါင်းအုံးပြငပြေးတယ်။
“အိပတ်ော့မယ် ဦးလေး။ ကနွောြ မရတော့ဘူး”
လို့ပြောလိုကပြှီး ဖြာနဲ့ခေါင်းအုံး ထိလိုကပြှီး မကြာမှီ ကနွောြ အိပပြွောသ်ှားတော့တယဗြွာ။
“ငအောင် ငအာင်”
ဦးလေး လာနိုးတော့မှ အိပယ်ာက ထလိုကပြှီး
“ဦးလေးကလည်း အိပန်တောကို”
“ထတော့ ထမင်းစားလိုကြဦး။ မင်းဒေါလြေးက ထမင်းစားဖို့ စောင့န်တယ်ေ။ လာခဲ့ ထမင်းစားပြီးမှ ပြနအြိပ် ကြားလား”
“ဟုတကြဲ့ ဦးလေး”
ကနွောြ မကြန်ှာပြနသ်ဈလိုကပြှီး ထမင်းစားဖို့ နောကဖြေးဘကြ ထွကလြာခဲ့လိုကတ်ယ်။
“လာ လာ တူလေး။ တောမှာဆိုတော့ စားစရာ သိပမြကောင်းဘူးနောြ။ ဘဲဥဟင်း၊ ဘူးသီးဟင်းခွို၊ ငပိ၊ တို့စရာပဲရှိတယ်။ ဒေါလြေး မှို့ဈေးသှားမှ ဟင်းကောင်းခကြကြွှေးမယန်ောြ”
“ရပါတယ် ဒေါလြေးရာ။ ကနွောြ စားတကပြါတယ်”
“မိန်းမ ဟင်းထည့ပြေးလိုကြဦးလေ”
“ရပါတယ် ဦးလေး ဧည့သ်ညမြှမဟုတတ်ာ”
“ဟုတသ်ားပဲ ကိုဘခကကြလည်း။ အေး အေး ထည့စြား ငအောင်”
ဒေါလြေးလကရြာ မစားရတာကြာလို့ ထမင်းစားကောင်းလိုကတ်ာ။ စားပြီးလို့ အိမရြှေ့မှာ ဦးလေးနဲ့ ရနှေေး သောကန်ခွေိန်
“ကဲ တူဝရီးနှစ်ယောကြ လကဖြကစြားကြဦး”
ဆိုပြီး ဒေါလြေးက ကနွောြ့အနားမှာ ထိုငလြိုကပြှီး
“ဆိုပါဦး တူလေး။ ဒေါလြေးတို့ဆီ အလညလြာတာလား”
ကနွောြ ခကြခြငွြး ပြနမြဖြနေိုငအြောင် ငေးငိုငန်တေော့
“ငအောင် ငါတူ မင်းတဈခုခု ဖြစ်နသလေိုပဲ ပြောပါကြာ ဘာဖြစ်နတောလဲ ဦးကိုပြောပြကြာ”
“ကနွောြ ပြောမထွကဘြူး ဦးနဲ့ဒေါလြေးရယ် မပြောလို့ဖြစ်မလား”
“ငအောင် ဦးလေးနဲ့ မင်းအဒေါကြိုမှ မပြောရင် ဘယသ်ူ့ကို မင်းပြောမှာလဲ ပြော”
“ဟုတကြဲ့ ကနွောြ ပြောပါ့မယ် ဦးနဲ့အဒေါြ”
ကနွောြ လေးလံတဲ့စိတကြို တညင်ှိမအြောငထြားလိုကပြှီးမှ
“ကနွောြ KK နဲ့ လမ်းခွဲလိုကပြှီ”
“ဟေ ဟာ ဘာဖြစ်ကြတာလဲ တူလေး။ ဘယလြိုဖြစ်ကြတာလဲ ငအောင်”
ဖြစ်ကြောင်းကုနစြင် တဈခုမကနွြ ကနွောြ ပြောပြလိုကပြှီးခွိနမြှာတော့ ဒေါလြေးနဲ့ဦးလေး သကပြှင်းကိုယစြီခလွိုကပြှီး ဒေါလြေးကစပြီး စကားဆိုတော့တယ်။
“တူလေး KKကို ခွင့လြှှတမြပေးနိုငဘြူးလား။ တောင်းပနစြကားပြောတဲ့ KKကို တဈကြိမလြောကြ ပြုပြငခြှင့ြ မပေးနိုငတ်ော့ဘူလား”
“ကနွောြ အားလုံးကို ခွင့လြှှတန်ိုငပြါတယ်။ ဒါပမေဲ့ လူ့စည်းတဈခုဖောကတ်ာတော့ ကနွောြ လကမြခံနိုငဘြူး ဒေါလြေး။ သလေောကအြောင် ခစွန်ပေါစေ ကနွောြ ရငကြှဲသာခံလိုကမြယ်။ ခွံခုနဖြူးတဲ့နှားကို ခွံထဲ မသိမ်းထားပါဘူး သှားချင်ရြာ သှားပါစေ။ ဖမ်းဆုပမြထားပါဘူး လှတလြပစြှာ သှားပါစေ။ ကနွောြ ကိုယတ်ိုင် တံခါးဖြင့ပြေးလိုကတ်ာပါ။ ပြတသ်ှားတဲ့ကြိုးကို ပြနမြဆကပြါရစနေဲ့တော့။ သံသယနဲ့ ကနွောြ တဈသကလြုံး မပေါင်းသင်းပါရစနေဲ့ ဒေါလြေးရယ်။ ကနွောြ မေ့ပစ်နိုငဖြို့ ဦးနဲ့ဒေါလြေးဆီမှာ လာနတောပါ။ ကနွောြ ယောင်ျကြားတဈယောကပြါ။ ပိုကဆြံမခမွြးသာပမေဲ့ ကနွောြ့သိကျခာတော့ ထပအြကမွခံပါရစနေဲ့။ ကနွောြ့ကို နားလညပြေးပါလို့ ဒေါလြေးနဲ့ ဦးလေးကို ပြောချင်ပြါတယ်”
“တူလေး ပြောတာကို ဒေါလြေး လကခြံပါတယ်”
“ငအောင် ဦးလေး နားလညတ်ယ်။ ငါ့တူ ဘယလြောကခြံစားနရမေလဲ။ ဒဏရြာအတိမအြနကကြို ကိုယခြငွြးစာတယ်”
“ငါ့တူ မင်းမှနတ်ယ်။ ဒေါလြေးတို့နဲ့နေ ကြမ်းသီးခွံဝိုင်းကူလုပ် ဟုတပြှီလား။ နောကအြလုပလြုပင်န်း ထပလြုပခြငွလြည်း ပြော ဟုတပြှီလား။ ဖြစ်နိုငတ်ယဆြိုရင် ဒေါလြေးတို့ ပိုကဆြံပေးမယ် ဟုတပြှီလား”
“ဟုတကြဲ့ ဒေါလြေး။ စကားမစပ် ဒေါလြေးတို့ ကလေးမယူကြသေးဘူးလား။ ကနွောရြှိတော့ ကူထိန်းပေးလို့ ရတယလြေ။ ကနွောလြည်း တူလေး တူမလေး ခွီချင်ပြှီ”
“ကောငစြုတလြေး ဒီလိုအခွိနမြှာတောင် ပေါကကြရ စနောကန်ိုငသ်ေးတယန်ောြ”
“စိတခြွ ငအောင် မင်းဦးလေး ကြိုးစားနတယေကြှ ဟား ဟား”
“ကိုဘခကြ ရှငန်ောြ ကမွတူလေးရှေ့မှာ ဘာတွပြေောနတောလဲ မရှကဘြူးလား”
“မရှကပြါနဲ့ ဒေါလြေးရယ်။ ဦးလေးမကြန်ှာကိုကြည့်ြ ကလေးခွီချင်န်တော အသိသာကြီး ဟား ဟား”
“ငါ ဆဲမိတော့မယန်ောြ။ ကိုဘခကြ ရှငလြည်း သတိထားနေ ကြာလား”
ပြောပြီး ဒေါလြေး အိမန်ောကဖြေးဘကြ ဝငသ်ှားတော့တယ်။
“ကဲ ကဲ ဦးလေး ဒေါလြေးရှကသ်ှားပြီ သှားချော့လိုကြဦး။ ကနွောြ ဒီနေ့တော့ အနားယူလိုကြဦးမယ်။ မနကဖြှနမြှ ဦးလေးနဲ့ ခွံအလုပ် ကူလုပပြေးတော့မယ်။ ကနွောြ အိမအြောကထြပ် အခန်းထဲမှာပဲ နတေော့မယ်”
“သဘောပဲ ငအောင် နချင်ေတ်ဲ့နရောမှာနေ”
လို့ဆိုပြီး ဦးလေးစကားပြောပြီး ကနွောြ့အနားကနေ ဒေါလြေးရှိတဲ့ နောကဖြေးဘကကြို ထွကသ်ှားတော့တယဗြွာ။ ကနွောလြည်း ထမင်းစားများသှားလို့ မကြလြုံးလေးလာလို့ ကြမ်းခင်းပေါြ အိပခြလွိုကပြါတော့တယ်။
ညနစေောင်းတော့ အိပရြေးဝပြီး အိပပြွောန်ရောကနေ နိုးလာပြီး ရချိုး ညစာစားပြီး ဦးလေးနဲ့ အဒေါန်ဲ့ စကားခဏပြော ရနှေေးသောကပြှီး ည ၈ နာရီလောကကြှတော့
” တူလေး ဒေါလြေးတို့ အပေါတ်ကအြိပတ်ော့မယ်။ ဒေါလြေးတို့ ပငပြန်းနပြေီ အိပတ်ော့မယ်”
“ဟုတကြဲ့ ဒေါလြေး။ ကနွောြ အောကကြအခန်းမှာပဲ အိပတ်ော့မယ်”
“အေး အေး စောစောအိပန်ောြ အတွေးမလှနန်ဲ့ ကြားလား။ ဘဝသဈကိုပြနစြ။ ပြီးခဲ့တာတွေ မေ့ထားလိုကတ်ော့”
“ဟုတကြဲ့ ဒေါလြေး”
“ကိုဘခကြ ရှင် တူလေးနဲ့ စကားပြောချင်လြည်းပြော။ အိပတ်ာ နောကမြကနွဲ့နောြ။ ကမွသှားတော့မယ်”
“မိန်းမကလည်း ငါလည်း တဈနကေုန် ပငပြန်းနတော နားချင်ပြှီ။ ငအောင် ဦးလေးလည်း အိပတ်ော့မယ် စောစောအိပ်”
“ဟုတကြဲ့”
“သှားမယ် မိန်းမ”
ဆိုပြီး ဒေါလြေးနဲ့ဦးလေး အိမပြေါတ်ကသ်ှားတော့တယ်။ ရှာဆိုတော့ တိတဆြိတင်ှိမသ်ကမြှုက ကနွောြ့ရငထြဲ KKကို သတိရစိတ် ပြနဝြငလြာခဲ့မိရင်း KK မင်းကို ငါမမုန်းပါဘူး။ ဒါပမေဲ့ ငါမင်းကို လကမြခံနိုငဘြူး။ KK နငအြဆငပြှပေါစေ ပြောပြါစေ။ နင့်ဘဝ သာယာနိုငပြါစေ KK။ အတွေးတွေ လှှင့န်တေုန်း
“ကိုဘခကြ ကမွစိတတ်ှေ ရှုပန်တယ်ေ။ ပိုကဆြံတွေ ဘယလြိုလုပပြေးရမှာလဲ။ ကမွရငထြဲ မပြောတ်ဲ့အခွိန် ဟိုစိတဒြီစိတထြကြ ပိုကဆြံကိဈစပဲ ခေါင်းရှုပန်တော။ ရှငလြည်း အိပတ်ော့”
“အေးပါ မိန်းမရာ။ ဘယလြိုလုပပြေးရမလဲ မသိတော့ပါဘူး”
“တိုးတိုးပြောပါ ကိုဘခကရြယ်။ တူလေးကို မသိစချင်ေဘြူး”
“စိတရြှုပလြိုကတ်ာ မိန်းမရာ။ မသဈေ လာရင် ဘယလြိုရှင်းရမလဲကြာ”
“တောင်းပနရြုံသာ ရှိတော့တာပဲ ကိုဘခကရြယ်။ အိပတ်ော့ ကိုဘခကြ။ ကမွလည်း အိပတ်ော့မယ်”
တိတဆြိတသ်ှားတဲ့ အသံများ၊ ညကလည်း မှောငမြိုကြ၊ အတွေးတွကေို ဖြတတ်ောကလြိုကပြှီး မီးခွကမြီးကို ငှိမ်းလိုကပြှီး ဦးနဲ့အဒေါြ ဘာတွဖြစ်ေနကြတောလဲ တွေးနမေိကာ KKကို သတိရစိတ် ပြောကသ်ှားပြီး ကနွောလြည်း အမှောငန်ဲ့ တဈသားတည်းကလွို့ အိပပြွောသ်ှားတော့တယဗြွာ။
လင်းကြကတ်ှနသ်ံ အုန်းမောင်းခေါကသ်ံကြားတဲ့အခွိန် ရှာဓလေ့ အသကပြှနဝြငလြာလို့ အိပယ်ာထ ထမင်းခကြြ လုပင်န်းခွငအြတွကြ စီမံကြလို့ မနကခြင်းစလို့ အသကပြှနဝြငလြာပါတော့တယ်။
“ကိုဘခကြ ကိုဘခကြ ထတော့ ရှာကြောင်းက အုန်းမောင်းခေါကန်ပြေီ”
“အေး အေး ထပြီ မိန်းမကလဲ”
“မကြန်ှာသဈတော့။ ပြီးရင် ထမင်းခကြထြားနောြ။ ကမွ ကနစြှန်းရှကကြှောန်ဲ့ ကြကြဥကြောြ အာရုံဆှမ်း ကြောင်းသှားပို့မယ်။ မနကစြာ အစာပြေ ကနစြှန်းရှကကြှောန်ဲ့ ကြကြဥကြောပြဲ စားကြတာပေါ့။ တူလေးကို သှားနိုးလိုကြဦးမယ်။ ကြားလား ကိုဘခကြ”
“အေး အေး မိန်းမ”
“တူလေး တူလေး”
“အင်းးးး”
“အိပယ်ာထတော့”
“ဟုတကြဲ့ ဒေါလြေး။ ကနွောထြပါပြီ။ ဒေါလြေး ဘာခိုင်းစရာရှိလို့လဲ”
“မရှိပါဘူး။ ဒေါလြေးနဲ့ ဘုန်းကြီးကြောင်းလိုကခြဲ့ ဆှမ်းသှားပို့မလို့။ လုပစြရာရှိတာလုပထြား ကြားလား ဒေါလြေးသှားပြီ”
“ဟုတကြဲ့ ဒေါလြေး”
ကနွောြ မကြန်ှာသဈ သှားတိုကပြှီး မနကစြောစော ရပေါတဈခါတည်း ခွိုးလိုကလြို့ ပိုလန်းဆန်းသှားပါတော့တယ်။
“တူလေး အဆငသ်င့ဖြစ်ပြီလား သှားရအောင်”
ငါးဆင့ခြွိုင့ကြိုဆှဲလို့ လှကေားကနဆင်ေးလာပြီး ပြောနစဉြေ
“ပြီးပါပြီ ဒေါလြေးကလည်း လာပါပြီ။ အားပါးပါး ဒေါလြေးက မကြစြိထဲလှနပေါလား ဒီမနကြ”
“ကဲ မှှောကမြနနေဲ့ သှားမယ် နောကကြနွေဦးမယ်”
“ဟုတကြဲ့ ဒေါလြေး။ ခွိုင့ြ ကနွောြ့ကိုပေး”
“ရော့ သချောကိုင် သှားမယ်”
ကနွောန်ဲ့ဒေါလြေး ဘုန်းကြီးကြောင်းသို့ ထွကလြာကြပြီး လမ်းခုလတလြောကရြောကတ်ော့ ကနွောြ့စိတထြဲ သိချင်လြာတာကို မေးလိုကမြိတော့တယ်။
“ဒေါလြေး ညက ပိုကဆြံကိဈစ စိတည်ဈနတော ကနွောြ ကြားလိုကတ်ယ်။ ဘာဖြစ်နတောလဲ ကနွောြ့ကို ပြောပြပါ”
“တူလေးရယ် မသိချင်ပြါနဲ့”
“မဟုတဘြူးလေ ဒေါလြေးက ကနွောြ့အဒေါအြရင်းနောြ။ ကနွောမြိသားစုဝင် တဈယောကပြါ။ ပြောပြသင့ပြါတယ်”
“ဟုတပြါတယ် ဒေါလြေး ပြောပြပါ့မယ်။ မနှစ်မိုးတွင်းက ရကကြေီး၊ ကြမ်းသီးတွကလေည်း အရှူံးပြ၊ ကိုဘခကကြလည်း အူအတကပြေါကလြို့ ခွဲစိတရြ၊ ဒေါလြေးလည်း မိန်းမရောဂါကြောင့ြ ဆေးရုံ ခဏခဏတကရြလို့ လကရြှိ ခွံနဲ့အိမကြို မမောဆြီမှာ သိန်းနှစ်ဆယန်ဲ့ အပေါငထြားလိုကရြတယ် တူလေး။ အတိုးပေါြ အတိုးဆင့လြို့ ဒေါလြေးတို့ မရှေးနိုငရြင် နောကြ ၂ လဆို စာခွုပအြတိုင်း ဒေါလြေးတို့ အိမန်ဲ့ခွံကို ပေးရတော့မယ်”
ညိုးငယစြှာ ထွကလြာတဲ့ စကားကို ကနွောြ ဆှံ့အစွာ နားတောငမြိပြီး ဘာမှမပြောနိုငခြင် ဒေါလြေးကဆကပြှီး စကားကို ဆကပြှောလာတော့တယ်။
“မမောကြ နှုတကြှမ်းတယ်။ ပိုကဆြံနဲ့ ပတသ်ကလြာရင် မရဘူး တူလေးရယ်။ ဘာလုပရြမှန်း မသိတော့ပါဘူး”
“ကနွောြ တတန်ိုငသ်လောကြ ဒေါလြေးတို့ ပြသနာကို ရှင်းပေးပါ့မယ်။ ကနွောြ ဒေါလြေးတို့ အခကအြခဲကို မကြည့်ရြကဘြူး။ ကနွောပြါ တောင်းပနမြယ်။ ဆဲလည်း ခံယုံပဲပေါ့ ဒေါလြေးရာ”
လို့ ပြောနမေိရင်း
“ကြောင်းရောကပြှီ တူလေး”
“ဟုတကြဲ့ ဒေါလြေး”
ဆရာတောကြို ဆှမ်းကပပြှီး လေးပငတ်ဲ့ ခွလှမြေးတွနေဲ့ အိမကြိုပြနလြာကြရင်း အပြနလြမ်းဟာ တိတဆြိတင်ှိမသ်ကန်ပေါတော့တယ် ဗွာ။
—————————————-
“မကြော့မေ မကြော့မေ”
အောကြှီးဟဈကယွြ အသံကြောင့ြ ခွံထဲအလုပဆြင်းနရောမှ အိမရြှေ့ဘကကြို အကြည့်ရြောကသ်ှားတော့ လုံးကြီးပေါကလြှ အသားညိုပြီး မာထနတ်ဲ့ မကြန်ှာနဲ့ ရုပရြညကြ ပြပြဈေတဲ့ မိန်းမတဈယောကကြို တွေ့လိုကရြပြီး
“လာပြီ မမောရြေ လာပြီ”
“မကြော့ ကမွကိုပေးရမယ့ြ ပိုကဆြံ ရှင်းပေးဦး”
“တဈလ နှစ်လလောကြ စောင့ပြေးပါဦး မမောြ”
“မကြော့ ပြောလိုကရြင် ဒီလိုခညွြးပဲ။ ကမွ ရှငတ်ို့အိမန်ဲ့ ဒီခွံကို သိမ်းလို့ရနပြေီနောြ။ ရှငတ်ို့ နားလညလြား”
ကနွောရြော ဦးလေးဘခကပြါ ဒေါလြေးအနား ရောကသ်ှားပြီး ကနွောြ မမောကြို သချောကြည့်လြိုကပြှီး
“အဈမ ခဏလောကြ စောင့ပြေးပါလား။ ဒီနှစ် ခွံက အခွအနေကေောင်းရင် အတိုးရော အရင်းပါ တတန်ိုငသ်လောကြ ပြနဆြပပြေးပါ့မယ်။ ဒီခွံနဲ့ အိမကြိုတော့ မသိမ်းပါနဲ့ဗွာ။ ဒေါလြေးနဲ့ဦးလေး ပြနဆြပလြို့ မကြရင်ေ ကနွောြ့ကို ကြိုကတ်ာခိုင်း ကနွောြ လုပပြေးပါ့မယ်။ အခိုင်းအစအဖြေဈနဲ့ ပြနဆြပပြါ့မယ်။ ကနွောြ ကတိပေးပါတယ်။ ကနွောတ်ို့ ဘိုးဘှားပိုင် အိမန်ဲ့ခွံလေး ဖြစ်နလေို့ပါ အဈမရယ်”
ကနွောြ့ တောင်းပနစြကားဆုံးတော့ ကနွောြ့မကြန်ှာကို မမောြ သချောကြည့်ပြှီး
“ကောင်းပြီလေ။ ဒါနဲ့ မင်းက ဘယသ်ူလဲ”
“ကမွတူလေးပါ မမောြ။ အောငလြို့ ခေါပြါတယ်”
“မင်းစကား တညပြါစေ”
“စိတခြပြါ အဈမ။ ကနွောြ ယောကြြားတဈယောကပြါ ကတိတညပြါတယ်”
“ကောင်းပြီလေ မကြော့။ ကမွလိုအပလြို့ တဈခုခု ခိုင်းစရာရှိရင် အောငကြို ခေါခြိုင်းမယ်။ အကြှေးကို နှစ်လ ထပစြောင့ပြေးမယ်။ အဆငပြှတယေမြလား မကြော့”
“အဆငပြှပေါတယ် မမောြ”
“ဒါနဲ့ အောင် မင်းဖုန်းနံပါတ် အဈမကိုပေး။ လိုအပတ်ာရှိရင် ခိုင်းမလို့”
“ရပါတယ် အဈမ။ ကနွောြ့ ဖုန်းနံပါတကြ 09779xxxxxx ပါ အဈမ”
“ရပြီ လိုအပလြို့ ခိုင်းစရာရှိရင် ခေါလြိုကမြယ်။ မအားဘူးလို့ ငှင်းခွင့မြရှိဘူး ကြားလား”
“ဟုတကြဲ့ပါ အဈမ”
ဒေါလြေးမကြန်ှာကြောင့ြ စိတကြိုထိန်းခွုပလြို့ ကနွောြ ဟုတကြဲ့လို့သာ ဖြမေိပါတော့တယ်။
“ကဲ ဒါဆို ကမွသှားပြီ မကြော့”
“ဟုတကြဲ့ပါ မမောြ”
ဆိုငကြယစြကန်ှိုးပြီး ခွံထဲက မမောြ ထွကသ်ှားမှ ကနွောြ မကြရြညစြတွေ ပေါကခြနဲ ကဆွင်းလာပြီး အံကိုကြိတလြို့ ခံပြင်းစိတကြ အလိပလြိပတ်တလြာပြီး တောကတ်ဈခကြြ ခေါကလြိုကကြာ ငါကြာ ဆိုပြီး အိမရြှေ့က စားပြဲခုံကို လကသ်ီးနဲ့ ထိုးခလွိုကမြိတော့တယ်။
“ဒုန်း ဒုန်း”
“တူလေး”
ဆိုပြီး ဒေါလြေးက အတင်းဆှဲဖကထြားပြီး ဦးလေး ကလည်း အတင်းဆှဲထားလို့
“မလုပပြါနဲ့ ငအောငရြာ ဦးလေး တောင်းပနပြါတယ်”
“ရပါတယ် ဦးလေးရာ။ ဒီအိမန်ဲ့ခွံကို ကနွောြ့အသကန်ဲ့ ကာကြယပြေးမယ် စိတခြွ။ နောကဆြုံးကနွောြ ကြှနခြံဆပပြေးမယ်။ ဒေါလြေးနဲ့ဦးလေး ဒီကနေ ဘယမြှထွကမြသှားစရဘေူး”
“တူလေးရယ် ဒေါလြေး စိတမြကောင်းလိုကတ်ာ။ လာလာ ခွံထဲ လုပစြရာတွေ ဆကလြုပရြအောင်။ ခွံကိဈစ မေ့ထားလိုကတ်ော့နောြ။ မမောကြိုတော့ သတိထား ဆကဆြံပါနောြ။ သူက ဒေါလြေးထကြ ငယပြါတယ်။ ဒါပမေဲ့ မောကမြာတယ်။ ရှာမှာ သူနဲ့ကင်းတာ ခပရြှားရှားပါ။ သတိထား ဆကဆြံနောြ”
“ဟုတကြဲ့ပါ ဒေါလြေး”
ခွံထဲ အလုပမြွား ဆကလြုပကြှပြီး တနဝငေလြို့ မိုးခွုပအြိပစြကကြှကုနပြှီး မနကခြင်းသဈ ရောငန်ီသန်းလို့ အကြောပြူပူလေးနဲ့ ထမင်းကြမ်းနဲ့ မနကစြာအဆာပြေ စားသောကန်ခွေိန် ဖုန်းသံမှညလြာလို့ နံပါတအြစိမ်းတဈခု ကောကကြိုငလြိုကတ်ော့
“ဟယလြို အောငလြား”
“ကနွောြ အောငပြါ ဘယသ်ူလဲမသိဘူး”
“မမောပြါ။ အိမခြဏလာခဲ့ပါလား။ အိမမြှာခိုင်းတဲ့လူ နမကေောင်းလို့။ ခဏလာခဲ့ပါဦး”
“ဟုတကြဲ့ ကနွောလြာခဲ့ပါ့မယ်”
ဖုန်းခသ်ှားတော့မှ
“ဘယသ်ူလဲ ငအောင်”
“မမောဆြကတ်ာပါ ဦးလေး။ သူ့အိမကြို လာခဲ့ပါတဲ့ ခိုင်းစရာရှိလိုတဲ့။ ဦးလေးဘခကြ လိုကပျို့ပေးပါဦး”
“အေး အေး”
ဦးလနေဲ့ ရှာလမ်းကို တူတူလွှောကသ်ှားပြီး
“ငအောင် ဟိုရှေ့ကခွံပဲ ဝငသ်ှားလိုကတ်ော့။ သည်းခံပေးပါ ငအောင်”
“ဟုတကြဲ့ ဦးလေး”
ကနွောြ ခွံထဲဝငသ်ှားပြီး အိမခြှမှငေ့ြ နှစ်ထပအြိမ် အပေါကြို မော့ကြည့်လြိုကပြှီး
“အဈမရေ အဈမ ကနွောရြောကပြါပြီ”
လို့ အောပြှောလိုကတ်ော့
“အေး အေး လာပြီ ခဏ”
အောကထြပကြ အိမရြှေ့ထိုငခြုံမှာ ထိုငခြပြှီး စောင့န်စဉြေ အိမအြပေါထြပကြနေ လှကေားအတိုင်း မမောြ ဆင်းလာတာကို ကနွောြ ငေးကြည့်မြိသှားပါတယ်။ လုံးကြီးပေါကလြှ၊ ညိုစိမ့တ်ဲ့ အသားအရေ၊ သနပခြါးပါးကြကန်ဲ့ ပါတိတအြနီရောငအြပြင့ြ ဝမ်းဆကန်ဲ့ တကယကြို လှပါတယဗြွာ။ တွေးငေးနတေုန်းမှာပဲ
“ဟဲ့ ဘာကြည့်န်တောလဲ”
ကနွောြ့အတွေးတွေ လှင့သ်ှားတော့တယ်။
“ဘာမှမကြည့်ပြါဘူး အဈမ ခိုင်းစရာရှိတယဆြိုလို့”
“ခိုင်းစရာရှိတယ်။ ရတွင်ေးထဲက ရခပေပြှီး ရအေိုးတွကေိုဖြည့န်ောြ။ ညနေ ရချိုးဖို့ အပြည့ဖြှည့ထြား ကြားလား။ ငါရှာထဲ အကြှေးတောင်းစရာရှိလို့ အပြငခြဏသှားမယ်”
“ဟုတကြဲ့ အဈမ”
“အိမပြေါကြိုတကတ်ာ စပစြုတာ ငါမကြိုကဘြူး။ ငါခေါမြှလာ။ အပိုတွထပေပြှောတာ ငါမကြိုကဘြူး။ သိတယန်ောြ”
“ဟုတကြဲ့ပါ အဈမ”
“ငါသှားမယ် ရခပေထြား ကြားတယန်ောြ”
“ဟုတကြဲ့ပါ အဈမ”
ဆိုငကြယထြှကသ်ှာတော့မှ ရခပေဖြှည့န်မေိတော့တယဗြွာ။ ရအေိုးတွေ ရပြညေ့သ်ှားတော့ အိမရြှေ့က စားပြဲခုံမှာထိုငရြင်း အမောဖြနမေေိပါတော့တယ်။
နာရီဝကလြောကကြှာတော့ မမောြ ခွံထဲမှာ ဆိုငကြယရြပလြိုကပြှီး ကနွောထြိုငန်တေဲ့ ခုံတဈဖကစြှန်းမှာ ထိုငခြရွင်း သနပခြါးနံ့သင်းသင်းလေးကို ကနွောရြှူရှိုကမြိရင်း KKရဲ့ ကိုယသ်င်းရနံ့လေးကို သတိရမိသလို ဖြစ်သှားတဲ့အခွိန် အတွေးပါ လကစြသတသ်ှားတဲ့ စကားသံကို ကနွောြ ကြားလိုကရြတော့တယဗြွာ။
“ဟဲ့ သောကရြတဈေခွကြ ခပပြေးဦး မောလာတယ်”
“ဟုတကြဲ့အဈမ ဘယန်ားမှာလဲ”
“အိမအြပေါထြပမြှာ ရအေိုးရှိတယ် သှားခပ်”
ကနွောြ မမောအြတွကြ ရတဈေခွကြ ယူလာပေးပြီး
“အဈမ ရရပြေီ”
ဆိုပြီး ခွကကြို ကမ်းပေးလိုကတ်ော့ မမောြ သောကခြလွိုကပြှီး
“အခုမှပဲ အမောပြသှေားတော့တယ်။ သှား ရခွကြေ ပြနထြားလိုကြဦး”
ကနွောြ ရခွကြေ ပြနထြားပြီး မမောဆြီ ပြနသ်ှားပြီး
“အဈမ ခိုင်းစရာမရှိတော့ရင် ကနွောြ ပြနတ်ော့မယ်”
“ဒီမှာ နင့ကြိုပြနလြို့ ငါပြောနလေို့လား။ ငါပြနဆြိုမှပြန်။ ငါ့ကို လာမမေးနဲ့ ငါမကြိုကဘြူး။ နားလညတ်ယန်ောြ”
“ဟုတကြဲ့”
အံကိုကြိတလြို့သာ ဖြမေိရင်း
“ခွံထဲ အမှိုကလြှည်း၊ မီးရှို့ သချောလုပ် ကြားလား”
“ဟုတကြဲ့ပါ အဈမ”
“သှား လုပ်”
ကနွောစြိတထြဲ အောင့သ်ကသ်ကန်ဲ့ အမှိုကလြှည်း၊ မီးရှို့သန့ရြှင်းအောင် လုပပြှီးတော့ အိမအြောကထြပကြနေ
“အဈမရေ အဈမ”
“အေး ဘာလဲ”
“အလုပတ်ှပြေီးပြီ”
“အေး အိမပြေါတ်ကခြဲ့ဦး”
“ဟုတကြဲ့”
ကနွောြ အိမပြေါတ်ကသ်ှားတော့
“လာ ထမင်းဟင်း ကူခကြျဦး”
ကနွော့ကြို ခိုင်းနလေိုကတ်ာ တဈခုပြီးတဈခု။ လူလည်း မောနပေါပြီ။
“ဘာလုပန်တောလဲ ထမင်းစားပြဲခုံပြငလြေ။ ထမင်းစားမယ်”
“ဟုတကြဲ့”
လို့သာဖြရင်ေး စားပြဲခုံပြင်၊ ထမင်းဟင်း ပန်းကနခြပြှငဆြငပြှီး အောကကြိုဆင်းမလို့ ခွလှမြေးပြငန်စေဥြ
“အဲ့ဒါက ဘယလြဲ”
“ကနွောြ အောကမြှာ စောင့န်မလေို့ပါ”
“ဘယသ်ူက ဆင်းခိုင်းလို့လဲ။ ငါ ဆဲမိတော့မယ်။ လာထိုင် လာစား။ ငါနှစ်ခါ မပြောဘူးနောြ ကြားလား”
“ဟုတကြဲ့ အဈမ”
“နပေါဦး အဈမ အဈမနဲ့။ ငါ နင့အြဈမလား”
“မဟုတပြါဘူး လေးစားသမှုနဲ့ ခေါတ်ာပါ”
“မလိုဘူး အဈမ အဈမနဲ့ လာခေါမြနနေဲ့ မကြိုကဘြူး။ မမောလြို့ပဲခေါြ ရှင်းတယန်ောြ”
“ဟုတကြဲ့ မမောြ”
“လာ ထိုင် ထမင်းလာစား”
ကနွောြ လကဆြေးပြီး မမောန်ဲ့အတူတူ ထမင်းထိုငစြားမိတော့တယဗြွာ။
“ဟင်းထည့စြား ခပစြားလေ။ စားစရာရှိရငစြား ကြောငတ်ောငတ်ောင် လုပမြနနေဲ့”
“ဟုတကြဲ့ မမောြ”
ထမင်းစားပြီးသှားတော့
“ပန်းကနတ်ှေ နငပြဲဆေးလိုကတ်ော့။ ပြီးရင် အိမပြှန်။ ညနေ ၃ နာရီ ငါဆီပြနလြာခဲ့။ နောကမြကစွနေဲ့ ကြားလား။ နောကကြတွာနဲ့ ငါ့အကြောင်း နငသ်ိစရမေယ် ကြားလား”
“ဟုတကြဲ့”
“ငါအိပလြိုကြဦးမယ်။ ၃ နာရီအရောကန်ောြ”
“ဟုတကြဲ့ မမောြ”
ကနွောြ ပန်းကနဆြေးကြောပြီး မမောြ အိပခြန်းရှေ့ကနေ မမောကြို အောပြှော နှုတဆြကလြိုကတ်ော့တယ်။
“မမောြ ကနွောပြှနပြှီနောြ”
“အေး အေး ပြနလြာတာ နောကမြကစွနေဲ့။ ငါအိပပြွောန်ရငေလြည်း လာနိုး ကြားလား”
“ဟုတကြဲ့ မမောြ”
“သှား သှား ပြနတ်ော့”
ကနွောြ အခုမှ လှတလြပသ်ှားသလို ခံစားမိရင်း အိမသ်ို့ ပြနလြာခဲ့ပါတော့တယ်။
“မိန်းမ မင်းတူတောမြောင် ပြနလြာပြီ ဟေ့”
“တူလေး မမောန်ဲ့ အဆငပြှရေဲ့လား။ ဒေါလြေး စိတပြူလိုကတ်ာ”
“ပြပေါတယ် ကနွောသ်ည်းခံနရတောပေါ့ ဒေါလြေးရယ်”
“သနားလိုကတ်ာ တူလေးရာ။ ဒေါလြေးတို့ကြောင့ြ ဖြစ်ရတာပါ”
“ထားလိုကပြါတော့ ဒေါလြေးရာ။ သူ့ဆနစြားမိတော့မှ ရဲရမှာပေါ့ဗွာ။ ဖြစ်သမွှအကြောင်း အကောင်းပါပဲ။ ဘယတ်တန်ိုငမြလဲ လာသမွှ ရငဆြိုငရြုံပဲရှိပါတော့တယ်”
“ကိုဘခကျ ထမင်းစားရအောင်”
“အေးလာပြီ မိန်းမရေ။ ဘာဟင်းခကြလြဲ မိန်းမ”
“ရှင့အြကြိုကြ ဝကသ်ားရလာလို့ အခွိုခကြထြားတယ်”
“အဲဒါတွကတွေော့လည်း မိန်းမက ခစွဖြို့ကောင်းနပြနေရြော ဟား ဟား”
“ရှငဘြာဖြစ်နတောလဲ မရှကဘြူးလား မကြီးမငယန်ဲ့”
ကနွောပြါ ရယလြိုကမြိပြီး
“ပြောပါစေ ဒေါလြေးရာ။ စိတခြမွြးသာတော့ အပူတွေ မေ့သှားတာပေါ့။ ဟုတတ်ယမြလား ဦးလေးဘခကြ”
“ဟုတတ်ာပေါ့ ငအောငရြာ ဟား ဟား”
“ဟာ ဒေါလြေး မိုးသားတွေ မဲနပေါလား”
“ဟုတတ်ယ် တူလေးရေ။ မုနတ်ိုင်းရှိတယလြို့ ရဒေီယိုမှာ ပြောနတယ်ေ။ အဲတာကြောင့ြ ကြမ်းသီးတွေ ခူးနရတေယ်။ မိုးထိကုနရြင် ဈေးကောင်းမရမှာစိုးလို့”
“အဲတာဆိုလည်း ခူးထား ဒေါလြေးရေ။ အခွိနစြောင့မြနနေဲ့တော့။ ခူးလို့လည်း ရနပြေီပဲ”
“နောကမြှပြောကြတော့။ ဝကသ်ားဟင်းဆိုတော့ ဗိုကကြဆာလှပြီ။ လာ ငအောင် ထမင်းစားရအာင်”
“မစားတော့ဘူး ဦးလေးရေ။ မမောြ ထမင်းကြှေးလိုကလြို့ စားလာခဲ့တယ်”
“ဟာ တကယကြှီးလား။ မမောကြ ထမင်းကြှေးလိုကတ်ယ်။ နားရှိလို့သာ ကြားရတယဟြေ့။ မိန်းမ မင်းတူ ကံကောင်းနပေါလား။ ကောတ်ရာ အပျိုကြီး က ထမင်းကြှေးလိုကတ်ယတ်ဲ့ ဟားဟားဟားဟား”
တကယကြို နှစ်နှစ်ခွိုကခြှိုကြ ရယမြောရင်း
“မင်းတဈယောကတ်ည်း စားခဲ့တာလား ငအောင်”
“မမောန်ဲ့ အတူတူ စားခဲ့တာပါ ဦးလေး”
“ဟားဟားဟား မိန်းမရေ ကံကောင်းတာ မဟုတတ်ော့ဘူး အပျိုကြီးနဲ့ တူတူစားလာတာဆိုပဲ ဟားဟား။ မင်းတောတ်ောြ ကံတကန်ပေါလား ငအောင်။ အပျိုကြီးသူစိမ်းနဲ့ လကဆြုံစားတာ ငါဒီတဈခါပဲ ကြားဖူးလို့ ဟားဟား”
“ကံမကောင်းပါဘူး ဦးလေးရယ်။ ခိုင်းခံထိတာပဲ သိတယ်။ မောတာပဲ သိတယ်။ ဟောကန်တော အထကစြီးက ပြောနတောပဲ သိတယ်။ နားလိုကြဦးမယ် ဦးလေးရေ ညနခေေါထြားသေးတယ်”
“အေးပါ ငအောငရြာ။ ဒါနဲ့ ငါ့တူ အပျိုကြီးလကရြာ ကောင်းလား”
“ကောင်းတယ် ဦးလေး”
“မိန်းမရေ မမောလြကရြာ ကောင်းတယဆြိုပဲ ငါလည်း စားချင်လြိုကတ်ာ ဟားဟား”
“ဟာ ဦးလေးကလည်း ဘာမှန်းမသိဘူး”
“တောပြါတော့ ယောင်ျကြား ထမင်းစားတော့။ တူလေးလည်း နားတော့”
ကနွောြ အခန်းထဲရောကတ်ော့ အိပခြလွိုကပြှီး စိတထြဲ မမောမြကြန်ှာ ပေါလြာပြီး အပြောတောတ်ောဆြိုးတဲ့ မိန်းမပဲ။ ရုပရြညရြော ကိုယလြုံးကိုယပြေါကကြတော့ ပြောစရာမရှိဘူး။ တောတ်ောြ အမှငကြတဖြို့ကောင်းတဲ့ မိန်းမကြီး။ ဟူးးးး ငါ့အဒေါြ အကြှေးရှိနလေို့သာပေါ့ကြာ။ လသေံက အထကစြီးနဲ့ကြာ။ တွေးနရင်ေး မှေးခနဲ အိပပြွောသ်ှားတော့တယ်။
အိပမြကထြဲမှာ မမောြ လူကို လာပြောဆို ဟောကန်လေို့ ဖကြခြနဲ့ အိပယ်ာက လန့န်ိုးသှားမိတော့တယ်။ ဟားးးး အိပပြွောန်တောတောင် ဒီမိန်းမကြီးနဲ့ တွေ့နရတေယလြို့ကြာ။ နာရီကို ကြည့်လြိုကတ်ော့ ၂ နာရီ ၄၅ မိနဈ။ ဟာ နောကကြတွော့မယ် မှနမြှနလြဈတော့မှ စောကပြှောခံနရေဦးမယ်။ တွေ့မယ် မမောြ တွေ့မယ်။ စိတထြဲကြိမ်းဝါးလိုကပြှီး
“ဒေါလြေး ကနွောြ ဒေါလြေးအခစွတ်ောကြှီးအိမ် သှားလိုကြဦးမယ်”
လို့ အောပြှောပြီး မမောအြိမဘြကသ်ို့ ထွကလြာခဲ့တော့တယ်။ အိမရြှေ့ရောကတ်ော့
“မမောြ မမောြ ကနွောရြောကပြှီ”
ပြနထြူးသံမကြားလို့ ကနွောြ အရဲစွန့ကြာ အိမပြေါတ်ကလြိုကပြှီး
“မမောြ မမောြ ကနွောြ ရောကပြှီနောြ မမောြ”
ပြနထြူးသံမကြားလို့
“မမောရြေ မမောြ”
အိပခြန်းတံခါးကို ခေါကလြိုကတ်ော့
“ဝငလြာခဲ့ အခန်းထဲကို”
“ဟုတကြဲ့ မမောြ”
အခန်းတံခါးကို ဖြင့လြိုကတ်ော့ အိပယ်ာပေါြ လူးလိမ့န်တေဲ့ မမောကြို တွေ့လိုကရြပြီး
“အား ကြှတ် ကြှတ်။ ငါ့ကို ဆေးဘူးယူပေးဦး။ မှနတ်ငခြုံမှာ တွေ့လား”
“တွေ့ပါတယ် မမောျ”
“ယူလိုကလြေ သှေးတိုးနပေါတယဆြိုမှ။ ငါကို သတခြငွန်လေို့ မယူသေးတာလား။ ပေး ဆေးဘူး”
“ဒီမှာ မမောျ”
“အား ကြှတ် ကြှတ်”
မမောြ အိပယ်ာက အတင်းထလိုကကြာ ကုတငခြေါင်းရင်းဘကြ မှီခလွိုကပြှီး သှေးကဆွေးကို ရှာနပြေီး ကနွောကြတော့ မမောလြုပန်တောကို ကြည့်န်ရင်ေး
“ဘာလုပန်တောလဲ ရသှေားခပလြေ ဆေးသောကဖြို့။ အသုံးကိုမကဘွူး။ သှား သောကရြသှေားခပ်။ မောလိုကတ်ာ ခေါင်းတွေ မူးနောကန်ရတေဲ့အထဲ”
ကနွောြ ရခပေပြှီး မမောကြိုပေးလိုကတ်ော့ မမောြ ဆေးကိုသောကလြိုကပြှီး အိပယ်ာပေါြ ပြနလြှဲခလွိုကကြာ ငှိမသ်ကစြှာ မှိန်းနခွေိန်
“ကနွောြ ဆေးဆရာ သှားခေါပြေးရမလား မမောြ”
“မခေါန်ဲ့တော့ ဆေးသောကထြားတယ်။ မသကသ်ာမှ တဈမွိုးပေါ့”
“အဲ့ဒါဆိုလည်း ကနွောြ ပြနတ်ော့မယ် မမောြ”
“ငါပြနလြို့ ပြောမိလား။ စိတကြအမှတမြထားဘူး။ ငါပြနဆြိုမှ ပြန်။ ပြောရတာ မောတယ်။ ခေါင်းတွပေါ ကိုကတ်ယ်”
“ကနွောြ နှိပပြေးရမလား မမောြ”
“ရတယ် မလိုဘူး။ ငှိမင်ှိမလြေးသာ ထိုငန်ပေါ။ ငါ့အနားမှာနေ။ ငါပြနဆြိုမှပြန်။ တိတတ်ိတန်တေော့ ဒါပဲ”
“ဟုတကြဲ့ မမောြ”
မမောြ ဆေးအရှိနန်ဲ့ အိပပြွောသ်ှားတော့တယ်။ ကနွောြ မနနေိုငမြထိုငန်ိုင် စောငခြှုံပေးလိုကမြိသေးတယ်။ မနိုးသှားလို့ တောသ်ေးတာပေါ့။ စောကပြှောကလှှတမြှာ မဟုတဘြူး။ ဟူးးးးးးး ရုပရြညလြေးနဲ့မလိုကြ အပြောကဆိုးတဲ့မိန်းမ။ ဒေါလြေးရေ ဒီနှစ်တော့ ကြမ်းသီးအထွတတ်ိုး အောငပြါစဗွော။ ကနွောြ့အဖြစ်က တောတ်ောဆြိုးနတော ဒေါလြေးမှ မသိတာ လာမှငကြှည့ပြါဦး စိတဆြင်းရဲတယ် ဟူးးးးး။
ကနွောြ အတွေးလှနရြင်း မမောကြို စောင့ကြှည့ပြေးနရင်ေး အခန်းနံရံကိုမှီပြီး အိပပြွောသ်ှားတော့တယ်။
“ဟဲ့ ထစမ်း ထစမ်း”
လှုပန်ိုးတော့မှ ကနွောြ လန့န်ိုးသှားပြီး
“နင် မပြနသ်ေးဘူးလား။ ငါ့အခန်းထဲ အိပန်လေိုကတ်ာ။ နာရီကိုကြည့်လြိုကြဦး ည ၇ နာရီ ကြောန်ပြေီ။ ဘာလို့မပြနတ်ာလဲ”
“မမောပြဲ ငါပြနလြို့ပြောမှ ပြနဆြို”
“ညဘကရြောကန်ပြေီ။ နစေောင်းကတည်းက ပြနပြေါ့”
“ကနွောြ အိပပြွောသ်ှားလို့ပါ မမောြ”
“နင် ငါ့ကို လာလိမမြနနေဲ့နောြ။ နင် တမငသ်ကသ်ကြ မပြနပြဲနနတေော ဟုတတ်ယမြလား”
ကနွောြ ဒေါသ မှင့သ်ထကြ မှင့လြာပြီး မတတ်ပရြပလြိုကကြာ
“နမကေောင်းဖြစ်နလေို့ ကနွောြ စောင့န်ပေေးတာ။ ကနွောြ့စတနောကို အသိအမှတမြပြုရင် နပေါ။ သိပမြစောကြားပါနဲ့ မမောြ”
“နငင်ါ့ကို အောပြှောစရာ မရှိဘူးနောြ”
“လူပဲ စတနောကို အစောကြားခံရရင် ဒေါသထွကတ်ာပဲဗွ။ ခငဗြွားနားလညထြား”
“မင်း ငါ့ကို ဘယလြိုပြောလိုကတ်ယ် မိုကရြိုင်းလိုကတ်ာ”
ဆိုပြီး မမောြ ကနွောြ့အနား ခွလှမြေးလာပြီး
“ငါ့မင်းထကြ အသကကြှီးတယန်ောြ။ မင်းစကား ရိုင်းလှခညွလြား။ စကားကို ဆငခြှငပြှောနောြ။ မင်းတို့ အိမန်ဲ့ခွံကို အခွိနမြရှေး သိမ်းလို့ရတယဆြိုတာ သဘောပေါကြ”
“ဒီမှာ ကနွောန်ားလညတ်ယ်။ လူတဈယောကြ နမကေောင်းဖြစ်နတော ကနွောသ်ိနတယ်ေ။ ကနွောြ ဆေးဆရာ ခေါပြေးရမလား ပြောတယ်။ ပြနတ်ော့မယလြို့ ကနွောပြှောတယလြေ။ ငါ့ပြနဆြိုမှ ပြနလြို့ ဘယသ်ူပြောတာလဲ။ တကိုယတ်ည်းနလေို့ တဈခုခုဖြစ်မှာစိုးတဲ့ စိတကြှောင့ြ ကနွောြ စောင့န်တော။ အိပပြွောသ်ှားတာ ကနွောြ့အပြဈလား။ ခငဗြွားက ကနွောြ့ကို အကြှေးရစရာရှိလို့ လူလိုမဆကဆြံပမေဲ့ ကနွောကြ မတ်ေတာစိတန်ဲ့ အနားမှာ နပေေးမိတာ ကနွောမြှားလား မမောြ”
ဆိုပြီး မမောရြဲ့ လကမြောင်းနှစ်ဖကကြို ဆှဲကိုငပြှီး လှုပခြါကာ ပြောလိုကမြိတော့
“နင် ငါ့အသားကိုမထိနဲ့”
လို့အောပြှီး ကနွောြ့လကကြို ရိုကခြလွိုကကြာ
“ငါ့အသားကို ထိဦး”
ဆိုပြီး ကနွောြ့ပါးကို ဘယည်ာ နှစ်ခကြဆြင့ြ ရိုကထြည့လြိုကတ်ယ်။
“ဖြန်း ဖြန်း”
ကနွောြ့နှုတခြမ်းတောင့မြှ သှေးစတဈခွို့တဝကြ စီးကလွာပြီး မမောကြို ကြောငပြှီး ကနွောကြှည့ကြာ သှေးစတွကေို လကန်ဲ့သုတလြိုကပြှီး
“စတနော မတ်ေတာနဲ့ မတနတ်ဲ့ မိန်းမ။ ငါ့အကြောင်း သိစရမေယ်”
လို့ ပြောလိုကပြှီး ဒေါသတွေ အလိပလြိပတ်ကလြာကာ
“မတ်ေတာနဲ့ မတနတ်ဲ့ မိန်းမ”
လို့ ထပပြှောလိုကပြှီး မမောရြငဘြတကြို ဆောင့တ်ှန်းလိုကကြာ ကုတငပြေါြ ပျိုလှဲကသွှားစဉြ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်သှားတဲ့ မမောအြပေါကြို ကနွောြ့ကိုယလြုံးနဲ့ ဖိခထွားပြီး ထမိနကြို အတင်းခွှတပြှီး အောကခြံဘောင်းဘီပါ ဆှဲခွှတလြိုကပြှီး မမောပြါးစပကြို စောငန်ဲ့အုပဖြိထားကာ ကနွောြ့ပုဆိုးကို ဖြခလွေိုကပြှီး မမောစြောကဖြုတထြဲ ကနွောြ့လီးကို အတင်းဖိသှင်းပြီး ကနွောြ လိုးဆောင့ထြည့လြိုကတ်ော့တယ်။
“အူးးးး အူးးးးးးး အူးးးးးးးးးးးးးးးးးး အားးးးးးးးး”
ကနွောြ့လီးအဝငအြထွကြ စောကရြညထြှကလြာခွိန် ခပကြှမ်းကြမ်း လိုးလိုး ဆောင့ဆြောင့ြ ထည့ထြည့ြ နမေိတော့တယ်။ မမောြ မအောန်ိုငတ်ော့ပဲ မကြလြုံးတွေ စင်းစင်းကလွာပါတော့တယ်။ ကနွောြ အုပထြားတဲ့စောငကြို ဖယလြိုကပြှီး မမောခြွိုင်းအောကြ လကလြွှိုပြီး ပခုံးကို လကန်ှဈဖကန်ဲ့ ထိန်းထားရင်း ခပကြှမ်းကြမ်းကို ဆောင့န်မေိတယ်။
“အီးးးးးးအားးးးးးး အားးးးးးးးးးး သပေါပြီ ဟူးးးးးးးအားးးးးးးးး အမရေေ နာလိုကတ်ာ အားးးးးးးးးး”
“ဖန်း ဖန်း ဘှတ် ဘှတ် ဖကျ”
“အားးးးးးးးအီးးးးးးးး သပေါပြီ နာလိုကတ်ာ ဟူးးးးအီးးးးးး”
မမောြ အောည်ီးရင်း ကနွောလြည်း ဒေါသစိတန်ဲ့ ရောထွေးပြီး မရပမြနား လိုးလိုးနရင်ေး မမောြ အောည်ီးသံတွေ အဆကမြပြတ် ထွကလြာကာ
“အားးးးးးး”
လို့ အသံရှညအြောရြင်း ကနွောြ့ပခုံးသားကို ကိုကရြင်း ငှိမကြသွှားခွိန် ကနွောလြည်း ပြီးချင်လြာလို့ အရှိနတ်င် ဆောင့ထြည့လြိုကပြှီး
“အားးးး ထွကပြှီ”
ဆိုပြီး လီးကို စောကဖြုတထြဲ တဆုံးဖိကပထြည့ထြားပြီး လရညတ်ှကေို စောကဖြုတထြဲ ပန်းထုတလြိုကတ်ော့တယ်။ ပြီးတော့ ဆန့င်ငဆြန့င်ငဖြစ်နတေဲ့ မမောန်ဖူးလေးကို နမ်းလိုကကြာ လီးကို အဖုတထြဲကထုတလြိုကပြှီး မမောစြောကဖြုတကြို စောငန်ဲ့သုတပြေး သန့ရြှင်းရေး လုပပြေးလိုကတ်ယ်။
“အား နာလိုကတ်ာ ကြှတ် ကြှတ် ဖယ် ငါ့အနားကသှားတော့”
မမောြ အောပြှောပမယေ့ြ ကနွောြ မမောအြပေါကြို ပြနခြှဖိထားလိုကပြှီး ရုန်းနတေဲ့ မမောမြကြန်ှာကို ကြည့်လြိုကကြာ
“စိတမြဆိုးပါနဲ့။ ကနွောြ့မသိစိတကြ အခစွတ်ဈခု ပေါကထြှကသ်ှားတာပါ။ မမောကြို ကနွောခြစွတ်ယ်”
လို့ပြောလိုကပြှီး ကနွောြ့လီးကို မမောစြောကဖြုတထြဲ ဒုတိယအကြိမ် ထည့လြိုကပြှီး ဖြေးဖြေးလေး လိုးနမေိတယ်။ မမောရြဲ့ လကအြစုံက ကနွောြ့ရငဘြတကြို အတင်းတွန်းထုတန်သလေို တဈခကြတ်ဈခကြြ ကနွောြ့ကို ဖကဖြကလြာနတယ်ေ။ ကနွောလြည်း စီးကြပန်တေဲ့ မမောရြဲ့ စောကဖြုတကြို လိုးဆောင့ြ ညောင့ရြင်း
“အားးးးး ဟားးးးး အီးးးးးး ဟင်းးးးးးး အ အ အားးးးးးအီးးးးးး အမေ အားးးး လားးးးးး အီးးးးးးးးးး”
မမောရြဲ့ အောည်ီးသံက ကနွောြ့ရငကြို သာသာမှု ဖြစ်ဖြစ်လာလို့ ကနွော့ြ ဆောငခြကြတ်ှေ ကြမ်းလာပြီး နို့ကိုစို့လိုကြ၊ လီးကဆောင့လြိုးလိုကန်ဲ့ အခန်းထဲမှာ မုနတ်ိုင်းကလွိုကြ၊ လပြင်ေးကလွိုကြ၊ လညင်ေးလေးတိုကလြိုကြ၊ အောည်ီးသံတွနေဲ့ ဆူညံနပေါတော့တယ်။
ခဏကြာတော့ အပျိုကြီးမမောြ မကြလြုံးတွေ စင်းကလွာပြီး ကနွောြ့လိုးခကြတ်ှလည်ေး ပိုပြီး ပြင်းပြင်းလာပြီး အား အီးးးးးးးး ပျိုငတ်ူအောမြိရင်း မမောစြောကဖြုတထြဲ လရတွေေ အိုငထြှန်းကုနပြါတော့တယဗြွာ။
မမောရြဲ့ မကြရြညစြတွကေို ကနွောြ မမှငတ်ော့ပါဘူး။ ခစွတ်ယ် ခစွတ်ယ် တဖြဖြ ပြောပြောနရင်ေး မမောကြို မနားတမ်း တဈခွီပြီးတဈခွီ ငါးခွီ ဆကတ်ိုကြ လိုးပစ်လိုကမြိပါတယ်။
“မမောြ ကနွောြ့ကို ခွင့လြှှတပြါ။ ကနွောြ့မသိစိတကြ မမောကြို ခစွန်လေို့ အခုလို ပေါကကြှဲသှားတာပါ။ ကနွောြ့အခစွကြို လကခြံပေးပါနောြ”
မကြရြညစြတွနေဲ့ မမောြ ငိုနရင်ေး
“ပြနပြါတော့ ပြနပြါတော့။ အခုခွိန် ဘာမှမတွေးနိုငတ်ော့ပါဘူး။ အရှကလြည်း ကုနပြါပြီ။ ကြနပေပြါတော့ ပြနပြါတော့နောြ”
“ကနွောြ့ကို စိတမြဆိုးပါနဲ့ မမောရြယ်။ ကနွောြ မမောကြို လကထြပပြါရစေ”
“စိတဆြိုးလည်း မထူးတော့ပါဘူး။ ဒါပမေဲ့ စိတမြကောင်းဖြစ်ရတယ်။ အိမကြို ပြနလြိုကတ်ော့နောြ။ မမောြ ဆုံးဖြတန်စဉေအြတွင်း မမောကြို လာမတွေ့ပါနဲ့။ ဆုံးဖြတပြှီးလို့ အဖြတဈေခုခု ရှိလာရင် မမောကြိုယတ်ိုင် လာခဲ့ပါ့မယ်။ အေးအေးဆေးဆေး ဆုံးဖြတပြါရစေ။ မမောြ နားလညပြေးသလို နားလညမြှု ပြနပြေးနိုငမြယလြို့ ယုံကြညပြါရစေ”
“မမောစြကား ကနွောြ နားတောငပြါ့မယ်။ မမောအြဖြကေိုလည်း စောင့န်ပေါ့မယ်။ ဒါပမေဲ့ အခုလောလောဆယ် အိမမြပြနခြငလြေး တဈခါလောကြ လိုးပါရစေ မမောြ”
လို့ ပြောလိုကတ်ော့
“မဝသဘေူးလား အားမရသေးဘူးလား။ သချင်ေတ်ာပဲသိတော့တယ်”
လို့ ပြောရင်း အိပယ်ာပေါြ မမောြ လှဲခလွိုကတ်ော့ ကနွောလြည်း ပျိုဆင်းလို့ အခစွရြဲ့ ချောကန်ကကြှီးထဲ ခဏခဏ သကဆြင်းရင်း ဘယန်ှဈခါမှန်းမသိ လှင့လြှင့မြွောရင်း မမောလြည်းမွှော့ ကနွောြ့လီးလည်း ပြော့လို မိုးလင်းခါနီးမှ ဒေါလြေးအိမကြို ပြနအြိပမြိပါတော့တယဗြွာ။
အိပယ်ာကထတော့ မမောကြို အရငဆြုံး သတိရမိလိုကပြှီး တွေ့ချင်တ်ဲ့စိတ်၊ တောင်းပနခြငွတ်ဲ့စိတ်၊ ကိုယ့်ကိုယကြို ရှကမြိတဲ့စိတ်၊ မရညရြှယပြဲ ဖြစ်သှားမိတဲ့ စောကြားမှု၊ ငါ မမောအြပေါြ ရကစြကမြိသလို နောငတ်ရမိပြီး မမောဆြီကို သှားချင်တ်ဲ့စိတကြို မွိုသိပပြှီး အိမထြဲမှာပဲ မှိုငတ်ှငေေးငိုငန်ရင်ေး ဘာလုပလြုပ် စိတကြမပါပဲ မမောစြကားအတိုင်း မမောလြာမည့် နေ့ရကလြေးကို မွှောလြင့စြောင့ဆြိုင်းနရင်ေး ရကမြှ လသို့ အခုဆို တဈလပြည့ခြါနီးနပေါပြီ။ အတွေးနဲ့ အခန်းထဲ လူးလိမ့န်စဉြေ
“မကြော့ မကြော့။ ကိုဘခကြ ကိုဘခကြ။ ဘယသ်ူမှမရှိဘူးလား”
“လာပြီ မမောရြေ”
ဆိုပြီး ဒေါလြေး အိမရြှေ့ထွကလြာပြီး
“မကြော့ အောင် ရှိလား”
“ရှိပါတယ် မမောျ”
“ခေါပြေးပါလား အောငန်ဲ့ စကားပြောစရာရှိလို့ပါ”
“တူလေးရေ တူလေး။ မမောြ လာတယဟြေ့ ထွကခြဲ့ဦး”
ဟာ မမောျ မမောျ ဝမ်းသာအားရစွာဖြင့ျ
“လာပြီ ဒေါလြေး”
ဆိုပြီး အိမရြှေ့ရောကသ်ှားတော့ မကြန်ှာလေးညိုးနတေဲ့ မမောကြို တွေ့လိုကရြတော့ ရငထြဲအလိုလို စိတမြကောင်းဖြစ်မိသှားပြီး
“မမောြ ကနွောြ ရောကပြါပြီ”
“မမောန်ဲ့ ရှာထိပကြ ဘုရားကို ခဏလောကြ လိုကခြဲ့ပါလား။ ပြောစရာရှိလို့”
“ကနွောြ လိုကခြဲ့ပါ့မယ် မမောြ”
“သှားကြရအောင်။ မကြော့ သှားလိုကြဦးမယန်ောြ”
ဒေါလြေးက ကနွောြ့ကိုကြည့်လြိုကြ မမောကြိုကြည့်လြိုကန်ဲ့ နားလညရြခကန်တယ်ေ။
“ကနွောြ ခဏလိုကသ်ှားလိုကမြယန်ောြ ဒေါလြေး”
“အေး အေး”
ရှာလမ်းကို မမောန်ဲ့ တူတူယှဉလြို့ လွှောကသ်ှားနစဉေမြှာ
“မမောြ မမောကြို ကနွောြ”
“နောကမြှပြောပါ လမ်းမှာ ဘာမှမပြောပါနဲ့”
“ဟုတကြဲ့ မမောြ”
ဆိုပြီး တိတဆြိတစြှာ လွှောကလြှမ်းနရင်ေး ရှာထိပကြ စတေီအနားမှာ လူသူကင်းလို့ ကြေးငှကအြသံကလှှဲလို့ ဆူညံ့မှုကင်းမဲ့နပြေီး ကံကောပြငအြောကမြှာ မမောြ ခွစေုံရပပြှီး
“မင်း မမောကြို သိပရြကစြကတ်ယ် လုပရြကတ်ယ်။ မမောဘြဝမှာ ဒီလိုအဖြစ်မွိုး ကြုံရမယလြို့ တဈခါမှ မတွေးဖူးဘူး။ မင်းသိပရြကစြကတ်ယ်”
“ကနွောြ မမောကြို မသိစိတကြ ခစွမြိနတော ကနွောြ မသိခဲ့ပါဘူး။ ကနွောြ့စတနောကို စောကြားတယ်။ မမောြ ကနွောြ့ပါးကို ရိုကလြိုကတ်ော့ ရှကစြိတန်ဲ့ ခစွတ်ဲ့စိတ် ရောပြီး အမှားဖြစ်သှားမိတာပါ။ ကနွောြ အမှားထကြ အခစွန်ဲ့ ရှေ့ဆကဘြဝလမ်းကို လွှောကလြှမ်းခွင့ပြှုပါ မမောြ။ ကနွောြ့အခစွကြို လကခြံပေးပါ။ ကနွောြ့ကို လကထြပခြှင့ပြှုပါ”
“ဒီမှာ အောင်။ မင်း မမောကြို တကယမြတ်ေတာစဈနဲ့ခစွတ်ာ မှနရြဲ့လား။ မမောြ အဲဒီတဈခုပဲ သိချင်တ်ယ်။ ပြီးခဲ့တာထကြ ရှေ့ဆကမြဲ့ အနာဂတကြို ပိုသိချင်တ်ယ်။ ဖြပေါ အောင်”
“ကနွောြ ဘဝမှာ အခစွထြကြ သဈစာကို ပိုတနဖြိုးထားတာပါ။ ကနွောြ မမောဘြဝကို တဈသကလြုံး သဈစာရှိစွာ တဈယောကတ်ည်း တနဖြိုးထားခစွပြါ့မယ်။ ငှကြေေးဆင်းရဲပမေဲ့ မမောအြပေါြ မတ်ေတာတရား ဘယတ်ော့မှ မဆင်းရဲစရပေါဘူးလို့ ကနွောြ ကတိပေးပါတယ်”
ကြောပေးပြီး လယကြှင်းကို ငေးနတေဲ့ မမောြ ကနွောြ့ဘကြ မကြန်ှာမူလိုကပြှီး ကနွောြ့မကြဝြန်းကို မကြရြညစြတွနေဲ့ မကြတ်ောငမြခတပြဲ စိုကကြှည့န်ပြေီး ကနွောြ့ရငခြှငထြဲ ခိုဝငကြာ ကနွော့ကြို ခပတ်င်းတင်းဖတလြိုကပြှီး
“မောင် မောင့ကြို မ သိပခြစွတ်ယ်”
ဆိုပြီး ရှိုကရြှိုကင်ိုနတေဲ့ မမောကြို ကနွောြ ပြနဖြကထြားရင်း
“မောင့အြသကထြကြ မကို မောငပျိုခစွပြါ့မယ် မရယ်။ မငိုပါနဲ့တော့နောြ မ။ မောငတ်ို့ အနာဂတခြရီး အတူတူ ဖြတသ်န်းကြမယန်ောြ”
“မောင်”
“ပြောလေ မ”
“အခစွဆြိုတာ ဘာမှန်းမသိတဲ့ မကို အထိအတွေ့ ကြမ်းကြမ်းလေးနဲ့ ညည သတိရ အိပမြပြောလြောကအြောင် သာယာမှုတွပေေးခဲ့တဲ့ မောင့အြခစွကြို မ စွဲလန်းသာယာမိသှားတယ်။ မ မညာပါဘူး။ မောင့အြတွေ့ကို မ အခွိနတ်ိုင်း သတိရနပမေေဲ့ ရှကလြို့ မောင့အြနား မလာဖြစ်ခဲ့တာပါ။ မောင့ကြှောင့ြ မောင့ကြှောင့ြ အခုလေ အခုလေ”
“ဘာဖြစ်နတောလဲ ပြောပါ မရယ်”
“မ ရှကတ်ယ် မောငရြယ်။ ဒါပမေဲ့ မ ပြောပါ့မယ်။ သချောနားတောငန်ောြ”
မမောြ ကနွောြ့နား အနားကပပြှီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုကတ်ဲ့ စကားကြောင့ြ
“မ တကယ် တကယလြား မရယ် မောငဝြမ်းသာလိုကတ်ာ။ ငါ့ကြ ကလေးအဖေ ဖြစ်တော့မယ်။ ဟားဟား ဟားဟား”
ကနွောြ ပြောန်တောကိုကြည့်ပြှီး မ တဈယောကြ မကြရြညစြတွကေို သုတလြိုကပြှီး
“မောင် ဘယလြိုဖြစ်နတောလဲ တောတ်ော့ သူများတွေ ကြားကုနမြယ်”
ကနွောြ မကို ဖကလြိုကပြှီး နဖူးလေးကို အနမ်းခွှလေိုကကြာ
“လှှတပြါဦး အတင်းဖကတ်ားတာပဲ။ ဗိုကထြဲက သားသားမီးမီးလေး တဈခုခုဖြစ်နေဦးမယ်။ လကထြပဖြို့ စီစဉကြှမယန်ောြ မောင်”
ကနွောြ ခေါင်းညိမ့ပြှလိုကပြှီး တဈဦးနဲ့တဈဦး မိုးမမှင် လမမှေင် ပြောရြှှငန်မေိပါတော့တယဗြွာ။
နောကြ ၄ ရကလြောကမြှာ မင်ျဂလာပြဲဆငန်ှှဲပြီး ကနွောန်ဲ့မ သာယာတဲ့ ဘဝလေးကို တညဆြောကပြှီး တဈယောကကြိုတဈယောကြ နားလညမြှုအပြည့န်ဲ့ ဖြတသ်န်းလာပြီး ငါးလတာ အိမထြောငသ်ကြ ရလာခွိန် မ မှာ ဗိုကကြလေး ဖောင်းဖောင်းလေးနဲ့ သိပခြစွဖြို့ကောင်းနပေါတော့တယဗြွာ။
“မောင်”
“ပြောလေ မ”
“ညနေ မှို့ဆေးခန်း OG သှားပြရမယန်ောြ”
“မောငသ်ိပါတယ် မရယ်”
“မသိပါဘူး မောင် မအပေါြ အခစွပြေါ့ပြီး မေ့နပြေီထငလြို့ သတိပေးတာပါနောြ”
“မမေ့လည်း မမေ့ပါဘူး။ အခစွလြည်း မလွော့ဘူးဗွ သိပြီလား”
ကနွောြ မကို ဖကလြိုကပြှီး နဖူးကို နမ်းလိုကတ်ော့
“အာ မောငန်ောြ အိမရြှေ့ကြီးမှာနောြ လာနမ်းနတယ်ေ မရှကဘြူးလား”
“မရှကပြါဘူးနောြ ခစွလြို့နမ်းတာပဲ”
“မောငန်ောြ”
မကြစြောင်းထိုးပြီး ဆူပုတပြုတမြကြန်ှာထားနဲ့ ရှကန်တေဲ့ မကို ကြည့်ပြှီး ရယမြောသံလေးများနဲ့ ကနွောတ်ို့ကမျဘာလေး သာယာနပေါတော့တယ်။
ညနစေောင်း မှို့ဆေးခန်းကိုရောကတ်ော့ ဆေးစာအုပတ်ငပြှီး အမှတစြဉရြောကဖြို့ စောင့န်စဉြေ ဆေးခန်းက သူနာပြုအကူဆရာမလေးက အခန်းထဲက ထွကလြာပြီး
“နံပါတ် ၇ မခွိုခွို ဝငလြာလို့ရပါပြီ”
လို့ပြောပြီး အခန်းထဲ ဝငသ်ှားစဉြ
“မ နံပါတဘြယလြောကရြလဲ”
“၁၁ မောင်”
“အောြ စောင့ရြဦးမယ်”
လို့ပြောပြီး စောင့န်စဉြေ ဆေးခန်းလိုကကြာလေးထဲက ကိုယဝြနကြှီးနဲ့ ထွကလြာတဲ့ KKကို တွေ့လိုကရြတယ်။ မထငမြှတတ်ဲ့ တွေ့ဆုံမှုကြောင့ြ အံအားသင့လြို့ ကြောငကြှည့န်ပြေီး
“KK”
“အောင် ဒီကို ဘာလာလုပတ်ာလဲ”
“KK ဒါက အောင့်အမွိုးသမီး မမောလြို့ ခေါပြါတယ်။ မမောကြို ဆေးခန်းလာပြတာပါ”
“အောြ ဟုတကြဲ့ပါရှင့ြ။ တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ် မမောြ။ ကမွက KKပါ မမောြ။ နောကတ်ှေ့ရငလြည်း နှုတဆြကပြါနောြ မမောြ”
“ကောင်းပါပြီ ညီမလေးKK”
“အောငကြ ကမွနဲ့ အရမ်းရင်းနှီးတဲ့ မိတဆြှဟေောင်းတွပေါ။ မမောြ ကမွကို ခွင့ပြှုပါဦးနောြ”
“ကောင်းပါပြီ ညီမလေးKK”
KK ထွကသ်ှားတော့ ကနွောကြ
“မ KKက အဆငမြပြေ ဖြစ်နတေဲ့ပုံပဲ။ မောင် ပိုကဆြံနည်းနည်းလောကြ ကူညီပေးချင်လြို့။ မ မောင့ကြို”
“ယူလေ မောင်။ မောငလြိုကပြေးလိုကန်ောြ။ ရော့ ပိုကဆြံအိတ် ယူသှားလိုကန်ောြ”
“ဟုတကြဲ့ မ”
ကနွောြ အပြငဘြကြ KK နောကြ ပြေးလိုကရြင်း
“KK ခဏ KK ခဏ”
ကနွောြ လှမ်းအောလြိုကတ်ော့ KKက လမ်းမပေါြ ကနွောကြို ရပစြောင့န်ပေါတယ်။ အနားကိုရောကတ်ော့
“အောင် ဘာပြောချင်လြို့လဲ အောင်”
“KK နငအြဆငပြှရေဲ့လား ဟာ။ နင့ယ်ောကြြားရော”
“သူ သူမရှိတော့ပါဘူး။ KK အနားက ထွကသ်ှားပါပြီ။ KK သာယာမှုတဏှာကို အပြောန်ောကလြိုကလြို့ အခစွစြဈနဲ့ခစွခြဲ့တဲ့ အောင့်အပေါြ ရကစြကခြဲ့လို့ KK အရမ်းမှားသှားပါတယ်။ အောငန်ဲ့ လမ်းခွဲပြီးနောကြ လူကို ပြောရြှှငမြှုတွေ ဖြည့ဆြည်းပြီး နောကထြပ် KK ပေးဆပပြှီး ခစွခြဲ့ပါတယ်။ KK မှားသှားတယ်။ KK ကို အပြောကြှံ ရှိတာသုံးဖြုန်း အိမတ်ောငရြေး မသာယာခဲ့ပါဘူး။ KK မှာ ဖြည့ဆြည်းစရာ ရစရာ မရှိတော့ KK အနားက ထွကသ်ှားပါပြီ။ အခုတော့ နောငတ်တွနေဲ့ ဗိုကကြတဈဖကြ ဝမ်းရေးကို မုန့ဟြင်းခါးဆိုငလြေး ရပကြှကထြဲထွကလြို့ KK ဘဝ ကြမ်းတမ်းနပေါပြီ။ အောင့်အပေါြ KK ရကစြကခြဲ့လို့ လောကကြီးက ပြနခြတလြိုကတ်ဲ့ ဒဏတ်ှပေါ အောင်”
“ကြားရတာ အောင့်ရငထြဲ မကောင်းပါဘူး KK။ ဒါပမေဲ့ အောငမြှာလည်း မိသားစုဘဝလေး ရှိနတေဲ့အတွကြ အောင် ပြနမြကြည့်န်ိုငတ်ာ ခွင့လြှှတပြေးပါ”
“KKက အောင့်ကို တောင်းပနရြမှာပါ”
“ပြီးတာတွေ ထားလိုကတ်ော့။ KK ပိုကဆြံလိုနမှောပေါ့”
ဆိုပြီး ကနွောြ KK လကထြဲကို ငှငေါးသိန်း ထည့ပြေးလိုကတ်ော့
“မယူပါရစနေဲ့ အောင်”
“KK ယူထားလိုကပြါ။ အောငန်ဲ့ KKဟာ လူ့စည်းလူ့ဘောငအြရ ပတသ်ကဖြို့ မသင့တ်ာ မှနပြမေဲ့ စာနာစိတန်ဲ့တော့ အောင် ကူညီပေးလို့ရပါတယ်။ စိတသ်န့သ်န့ယ်ူပါ KK။ အောငန်ဲ့ KKတို့ရဲ့ ဘဝခရီးက ဘယလြိုမှ နီးဖို့ မဖြစ်နိုငတ်ော့ပမေဲ့ အတိတကြ လမ်းအတူတူ ခရီးဆကခြဲ့ဖူးတဲ့ ခရီးသှားဖောတ်ဈယောကလြို ပြနကြူညီခွင့ရြှိပါတယ် KK”
ကနွောြ မကြရြညကြနွတေဲ့ KK ကိုကြည့်ပြှီး
“စကားလေးတဈခွန်းတော့ ပြောခဲ့ပါရစေ KK။ အတိတကြလမ်းထကြ အနာဂတလြမ်း သာယာဖို့ ရှာဖြပေါ။ လူ့လောကထဲ ရောကလြာမဲ့ ရငသ်ှေးအတွကြ ကိုယ့ကြိုယကြို အားတင်းလို့ ဘဝခရီးကို အနာဂတလြမ်းမှာ ဆကမြမှားပါနဲ့လို့ အောင် ဆုတောင်းခဲ့ပေးပါတယ် KK”
ကနွောြ KKကို ကြောခိုင်းကာ ဆေးခန်းဘကြ ခွလှမြေးလိုကတ်ော့ မကြရြညမြွားနဲ့ အောင် အောင်
အောင် အောင် အောင် လို့ အောခြေါန်တေဲ့ KKရဲ့ အသံကို ပြနလြှည့မြကြည့်ဖြစ်တော့ပဲ ကနွောြ့ရဲ့ အတိတလြမ်းပြဇာတ် တဈပုဒကြို ဒီနရောမှာပဲ ထာဝရ နိဂုံးခွုပလြိုကပြှီး ကနွောရြဲ့ အနာဂတလြမ်းသဈဖြစ်တဲ့ မ ရငခြှငဆြီသို့ ပြနလြာခဲ့ရင်း ပြနလြာခဲ့ရင်း အိမမြကသ်ဈတွနေဲ့ပဲ ရှေ့ဆကလြို့ ကနွောန်ဲ့မ ဘဝခရီးကို ဆိုးအတူ ကောင်းအတူ ဖြတသ်န်းနမေိတော့တယဗြွာ။
ပြီးပါပြီ။
ရေးသားသူ – အလင်းစကျ